นโม ตสฺส ภควโต อรหโต สมฺมาสมฺพุทฺธสฺส

Homenagem ao Abençoado, ao Digno, ao Perfeitamente Iluminado.

มชฺฌิมนิกาโย

Majjhima Nikāya

มูลปณฺณาสปาฬิ

Mūlapaṇṇāsa Pāḷi

๑. มูลปริยายวคฺโค

1. Mūlapariyāya Vagga

๑. มูลปริยายสุตฺตํ

1. Mūlapariyāya Sutta

๑. เอวํ [Pg.1] เม สุตํ – เอกํ สมยํ ภควา อุกฺกฏฺฐายํ วิหรติ สุภควเน สาลราชมูเล. ตตฺร โข ภควา ภิกฺขู อามนฺเตสิ – ‘‘ภิกฺขโว’’ติ. ‘‘ภทนฺเต’’ติ เต ภิกฺขู ภควโต ปจฺจสฺโสสุํ. ภควา เอตทโวจ – ‘‘สพฺพธมฺมมูลปริยายํ โว, ภิกฺขเว, เทเสสฺสามิ. ตํ สุณาถ, สาธุกํ มนสิ กโรถ, ภาสิสฺสามี’’ติ. ‘‘เอวํ, ภนฺเต’’ติ โข เต ภิกฺขู ภควโต ปจฺจสฺโสสุํ. ภควา เอตทโวจ –

1. Assim ouvi. Em certa ocasião, o Abençoado estava vivendo em Ukkaṭṭhā, no Bosque Subhaga, aos pés de uma frondosa árvore sāla. Lá, o Abençoado dirigiu-se aos bhikkhus: “Bhikkhus”. — “Venerável Senhor”, responderam os bhikkhus ao Abençoado. O Abençoado disse o seguinte: “Bhikkhus, eu lhes ensinarei o discurso sobre a raiz de todas as coisas. Ouçam e prestem muita atenção ao que vou dizer”. — “Sim, Venerável Senhor”, responderam os bhikkhus ao Abençoado. O Abençoado disse o seguinte:

๒. ‘‘อิธ, ภิกฺขเว, อสฺสุตวา ปุถุชฺชโน อริยานํ อทสฺสาวี อริยธมฺมสฺส อโกวิโท อริยธมฺเม อวินีโต, สปฺปุริสานํ อทสฺสาวี สปฺปุริสธมฺมสฺส อโกวิโท สปฺปุริสธมฺเม อวินีโต – ปถวึ ปถวิโต สญฺชานาติ; ปถวึ ปถวิโต สญฺญตฺวา ปถวึ มญฺญติ, ปถวิยา มญฺญติ, ปถวิโต มญฺญติ, ปถวึ เมติ มญฺญติ, ปถวึ อภินนฺทติ. ตํ กิสฺส เหตุ? ‘อปริญฺญาตํ ตสฺสา’ติ วทามิ.

2. “Aqui, bhikkhus, uma pessoa comum sem instrução, que não tem consideração pelos nobres e é ignorante e indisciplinada no Dhamma deles, que não tem consideração pelos homens íntegros e é ignorante e indisciplinada no Dhamma deles, percebe a terra como terra. Tendo percebido a terra como terra, ela concebe [a si mesmo como] terra, concebe [a si mesmo] na terra, concebe [a si mesmo separado] da terra, concebe a terra como ‘minha’, deleita-se na terra. Por que isso? ‘Porque ela não a compreendeu plenamente’, eu digo.

‘‘อาปํ อาปโต สญฺชานาติ; อาปํ อาปโต สญฺญตฺวา อาปํ มญฺญติ, อาปสฺมึ มญฺญติ, อาปโต มญฺญติ, อาปํ เมติ มญฺญติ, อาปํ อภินนฺทติ. ตํ กิสฺส เหตุ? ‘อปริญฺญาตํ ตสฺสา’ติ วทามิ.

“Ela percebe a água como água. Tendo percebido a água como água, ela concebe [a si mesmo como] água, concebe [a si mesmo] na água, concebe [a si mesmo separado] da água, concebe a água como ‘minha’, deleita-se na água. Por que isso? ‘Porque ela não a compreendeu plenamente’, eu digo.

‘‘เตชํ [Pg.2] เตชโต สญฺชานาติ; เตชํ เตชโต สญฺญตฺวา เตชํ มญฺญติ, เตชสฺมึ มญฺญติ, เตชโต มญฺญติ, เตชํ เมติ มญฺญติ, เตชํ อภินนฺทติ. ตํ กิสฺส เหตุ? ‘อปริญฺญาตํ ตสฺสา’ติ วทามิ.

“Ela percebe o fogo como fogo. Tendo percebido o fogo como fogo, ela concebe [a si mesmo como] fogo, concebe [a si mesmo] no fogo, concebe [a si mesmo separado] do fogo, concebe o fogo como ‘meu’, deleita-se no fogo. Por que isso? ‘Porque ela não o compreendeu plenamente’, eu digo.

‘‘วายํ วายโต สญฺชานาติ; วายํ วายโต สญฺญตฺวา วายํ มญฺญติ, วายสฺมึ มญฺญติ, วายโต มญฺญติ, วายํ เมติ มญฺญติ, วายํ อภินนฺทติ. ตํ กิสฺส เหตุ? ‘อปริญฺญาตํ ตสฺสา’ติ วทามิ.

“Ela percebe o ar como ar. Tendo percebido o ar como ar, ela concebe [a si mesmo como] ar, concebe [a si mesmo] no ar, concebe [a si mesmo separado] do ar, concebe o ar como ‘meu’, deleita-se no ar. Por que isso? ‘Porque ela não o compreendeu plenamente’, eu digo.

๓. ‘‘ภูเต ภูตโต สญฺชานาติ; ภูเต ภูตโต สญฺญตฺวา ภูเต มญฺญติ, ภูเตสุ มญฺญติ, ภูตโต มญฺญติ, ภูเต เมติ มญฺญติ, ภูเต อภินนฺทติ. ตํ กิสฺส เหตุ? ‘อปริญฺญาตํ ตสฺสา’ติ วทามิ.

3. “Ela percebe os seres como seres. Tendo percebido os seres como seres, ela concebe os seres, concebe [a si mesmo] nos seres, concebe [a si mesmo separado] dos seres, concebe os seres como ‘meus’, deleita-se nos seres. Por que isso? ‘Porque ela não os compreendeu plenamente’, eu digo.

‘‘เทเว เทวโต สญฺชานาติ; เทเว เทวโต สญฺญตฺวา เทเว มญฺญติ, เทเวสุ มญฺญติ, เทวโต มญฺญติ, เทเว เมติ มญฺญติ, เทเว อภินนฺทติ. ตํ กิสฺส เหตุ? ‘อปริญฺญาตํ ตสฺสา’ติ วทามิ.

“Ela percebe os deuses como deuses. Tendo percebido os deuses como deuses, ela concebe os deuses, concebe [a si mesmo] nos deuses, concebe [a si mesmo separado] dos deuses, concebe os deuses como ‘meus’, deleita-se nos deuses. Por que isso? ‘Porque ela não os compreendeu plenamente’, eu digo.

‘‘ปชาปตึ ปชาปติโต สญฺชานาติ; ปชาปตึ ปชาปติโต สญฺญตฺวา ปชาปตึ มญฺญติ, ปชาปติสฺมึ มญฺญติ, ปชาปติโต มญฺญติ, ปชาปตึ เมติ มญฺญติ, ปชาปตึ อภินนฺทติ. ตํ กิสฺส เหตุ? ‘อปริญฺญาตํ ตสฺสา’ติ วทามิ.

“Ela percebe Pajāpati como Pajāpati. Tendo percebido Pajāpati como Pajāpati, ela concebe Pajāpati, concebe [a si mesmo] em Pajāpati, concebe [a si mesmo separado] de Pajāpati, concebe Pajāpati como ‘meu’, deleita-se em Pajāpati. Por que isso? ‘Porque ela não o compreendeu plenamente’, eu digo.

‘‘พฺรหฺมํ พฺรหฺมโต สญฺชานาติ; พฺรหฺมํ พฺรหฺมโต สญฺญตฺวา พฺรหฺมํ มญฺญติ, พฺรหฺมสฺมึ มญฺญติ, พฺรหฺมโต มญฺญติ, พฺรหฺมํ เมติ มญฺญติ, พฺรหฺมํ อภินนฺทติ. ตํ กิสฺส เหตุ? ‘อปริญฺญาตํ ตสฺสา’ติ วทามิ.

“Ela percebe Brahmā como Brahmā. Tendo percebido Brahmā como Brahmā, ela concebe Brahmā, concebe [a si mesmo] em Brahmā, concebe [a si mesmo separado] de Brahmā, concebe Brahmā como ‘meu’, deleita-se em Brahmā. Por que isso? ‘Porque ela não o compreendeu plenamente’, eu digo.

‘‘อาภสฺสเร อาภสฺสรโต สญฺชานาติ; อาภสฺสเร อาภสฺสรโต สญฺญตฺวา อาภสฺสเร มญฺญติ, อาภสฺสเรสุ มญฺญติ, อาภสฺสรโต มญฺญติ, อาภสฺสเร เมติ มญฺญติ, อาภสฺสเร อภินนฺทติ. ตํ กิสฺส เหตุ? ‘อปริญฺญาตํ ตสฺสา’ติ วทามิ.

“Ela percebe os deuses da Luz Radiante como os deuses da Luz Radiante. Tendo percebido os deuses da Luz Radiante como os deuses da Luz Radiante, ela concebe os deuses da Luz Radiante, concebe [a si mesmo] nos deuses da Luz Radiante, concebe [a si mesmo separado] dos deuses da Luz Radiante, concebe os deuses da Luz Radiante como ‘meus’, deleita-se nos deuses da Luz Radiante. Por que isso? ‘Porque ela não os compreendeu plenamente’, eu digo.

‘‘สุภกิณฺเห สุภกิณฺหโต สญฺชานาติ; สุภกิณฺเห สุภกิณฺหโต สญฺญตฺวา สุภกิณฺเห มญฺญติ, สุภกิณฺเหสุ มญฺญติ, สุภกิณฺหโต มญฺญติ, สุภกิณฺเห เมติ มญฺญติ, สุภกิณฺเห อภินนฺทติ. ตํ กิสฺส เหตุ? ‘อปริญฺญาตํ ตสฺสา’ติ วทามิ.

“Ela percebe os deuses da Glória Refulgente como os deuses da Glória Refulgente. Tendo percebido os deuses da Glória Refulgente como os deuses da Glória Refulgente, ela concebe os deuses da Glória Refulgente, concebe [a si mesmo] nos deuses da Glória Refulgente, concebe [a si mesmo separado] dos deuses da Glória Refulgente, concebe os deuses da Glória Refulgente como ‘meus’, deleita-se nos deuses da Glória Refulgente. Por que isso? ‘Porque ela não os compreendeu plenamente’, eu digo.

‘‘เวหปฺผเล [Pg.3] เวหปฺผลโต สญฺชานาติ; เวหปฺผเล เวหปฺผลโต สญฺญตฺวา เวหปฺผเล มญฺญติ, เวหปฺผเลสุ มญฺญติ, เวหปฺผลโต มญฺญติ, เวหปฺผเล เมติ มญฺญติ, เวหปฺผเล อภินนฺทติ. ตํ กิสฺส เหตุ? ‘อปริญฺญาตํ ตสฺสา’ติ วทามิ.

“Ela percebe os deuses de Grandes Frutos como os deuses de Grandes Frutos. Tendo percebido os deuses de Grandes Frutos como os deuses de Grandes Frutos, ela concebe os deuses de Grandes Frutos, concebe [a si mesmo] nos deuses de Grandes Frutos, concebe [a si mesmo separado] dos deuses de Grandes Frutos, concebe os deuses de Grandes Frutos como ‘meus’, deleita-se nos deuses de Grandes Frutos. Por que isso? ‘Porque ela não os compreendeu plenamente’, eu digo.

‘‘อภิภุํ อภิภูโต สญฺชานาติ; อภิภุํ อภิภูโต สญฺญตฺวา อภิภุํ มญฺญติ, อภิภุสฺมึ มญฺญติ, อภิภูโต มญฺญติ, อภิภุํ เมติ มญฺญติ, อภิภุํ อภินนฺทติ. ตํ กิสฺส เหตุ? ‘อปริญฺญาตํ ตสฺสา’ติ วทามิ.

“Ela percebe o Soberano como o Soberano. Tendo percebido o Soberano como o Soberano, ela concebe o Soberano, concebe [a si mesmo] no Soberano, concebe [a si mesmo separado] do Soberano, concebe o Soberano como ‘meu’, deleita-se no Soberano. Por que isso? ‘Porque ela não o compreendeu plenamente’, eu digo.

๔. ‘‘อากาสานญฺจายตนํ อากาสานญฺจายตนโต สญฺชานาติ; อากาสานญฺจายตนํ อากาสานญฺจายตนโต สญฺญตฺวา อากาสานญฺจายตนํ มญฺญติ, อากาสานญฺจายตนสฺมึ มญฺญติ, อากาสานญฺจายตนโต มญฺญติ, อากาสานญฺจายตนํ เมติ มญฺญติ, อากาสานญฺจายตนํ อภินนฺทติ. ตํ กิสฺส เหตุ? ‘อปริญฺญาตํ ตสฺสา’ติ วทามิ.

4. “Ela percebe a base do espaço infinito como a base do espaço infinito. Tendo percebido a base do espaço infinito como a base do espaço infinito, ela concebe [a si mesmo como] a base do espaço infinito, concebe [a si mesmo] na base do espaço infinito, concebe [a si mesmo separado] da base do espaço infinito, concebe a base do espaço infinito como ‘minha’, deleita-se na base do espaço infinito. Por que isso? ‘Porque ela não a compreendeu plenamente’, eu digo.

‘‘วิญฺญาณญฺจายตนํ วิญฺญาณญฺจายตนโต สญฺชานาติ; วิญฺญาณญฺจายตนํ วิญฺญาณญฺจายตนโต สญฺญตฺวา วิญฺญาณญฺจายตนํ มญฺญติ, วิญฺญาณญฺจายตนสฺมึ มญฺญติ, วิญฺญาณญฺจายตนโต มญฺญติ, วิญฺญาณญฺจายตนํ เมติ มญฺญติ, วิญฺญาณญฺจายตนํ อภินนฺทติ. ตํ กิสฺส เหตุ? ‘อปริญฺญาตํ ตสฺสา’ติ วทามิ.

“Ela percebe a base da consciência infinita como a base da consciência infinita. Tendo percebido a base da consciência infinita como a base da consciência infinita, ela concebe [a si mesmo como] a base da consciência infinita, concebe [a si mesmo] na base da consciência infinita, concebe [a si mesmo separado] da base da consciência infinita, concebe a base da consciência infinita como ‘minha’, deleita-se na base da consciência infinita. Por que isso? ‘Porque ela não a compreendeu plenamente’, eu digo.

‘‘อากิญฺจญฺญายตนํ อากิญฺจญฺญายตนโต สญฺชานาติ; อากิญฺจญฺญายตนํ อากิญฺจญฺญายตนโต สญฺญตฺวา อากิญฺจญฺญายตนํ มญฺญติ, อากิญฺจญฺญายตนสฺมึ มญฺญติ, อากิญฺจญฺญายตนโต มญฺญติ, อากิญฺจญฺญายตนํ เมติ มญฺญติ, อากิญฺจญฺญายตนํ อภินนฺทติ. ตํ กิสฺส เหตุ? ‘อปริญฺญาตํ ตสฺสา’ติ วทามิ.

“Ela percebe a base do nada como a base do nada. Tendo percebido a base do nada como a base do nada, ela concebe [a si mesmo como] a base do nada, concebe [a si mesmo] na base do nada, concebe [a si mesmo separado] da base do nada, concebe a base do nada como ‘minha’, deleita-se na base do nada. Por que isso? ‘Porque ela não a compreendeu plenamente’, eu digo.

‘‘เนวสญฺญานาสญฺญายตนํ เนวสญฺญานาสญฺญายตนโต สญฺชานาติ; เนวสญฺญานาสญฺญายตนํ เนวสญฺญานาสญฺญายตนโต สญฺญตฺวา เนวสญฺญานาสญฺญายตนํ มญฺญติ, เนวสญฺญานาสญฺญายตนสฺมึ มญฺญติ, เนวสญฺญานาสญฺญายตนโต มญฺญติ, เนวสญฺญานาสญฺญายตนํ เมติ มญฺญติ, เนวสญฺญานาสญฺญายตนํ อภินนฺทติ. ตํ กิสฺส เหตุ? ‘อปริญฺญาตํ ตสฺสา’ติ วทามิ.

“Ela percebe a base da nem-percepção-nem-não-percepção como a base da nem-percepção-nem-não-percepção. Tendo percebido a base da nem-percepção-nem-não-percepção como a base da nem-percepção-nem-não-percepção, ela concebe [a si mesmo como] a base da nem-percepção-nem-não-percepção, concebe [a si mesmo] na base da nem-percepção-nem-não-percepção, concebe [a si mesmo separado] da base da nem-percepção-nem-não-percepção, concebe a base da nem-percepção-nem-não-percepção como ‘minha’, deleita-se na base da nem-percepção-nem-não-percepção. Por que isso? ‘Porque ela não a compreendeu plenamente’, eu digo.

๕. ‘‘ทิฏฺฐํ [Pg.4] ทิฏฺฐโต สญฺชานาติ; ทิฏฺฐํ ทิฏฺฐโต สญฺญตฺวา ทิฏฺฐํ มญฺญติ, ทิฏฺฐสฺมึ มญฺญติ, ทิฏฺฐโต มญฺญติ, ทิฏฺฐํ เมติ มญฺญติ, ทิฏฺฐํ อภินนฺทติ. ตํ กิสฺส เหตุ? ‘อปริญฺญาตํ ตสฺสา’ติ วทามิ.

5. “Ela percebe o visto como o visto. Tendo percebido o visto como o visto, ela concebe [a si mesmo como] o visto, concebe [a si mesmo] no visto, concebe [a si mesmo separado] do visto, concebe o visto como ‘meu’, deleita-se no visto. Por que isso? ‘Porque ela não o compreendeu plenamente’, eu digo.

‘‘สุตํ สุตโต สญฺชานาติ; สุตํ สุตโต สญฺญตฺวา สุตํ มญฺญติ, สุตสฺมึ มญฺญติ, สุตโต มญฺญติ, สุตํ เมติ มญฺญติ, สุตํ อภินนฺทติ. ตํ กิสฺส เหตุ? ‘อปริญฺญาตํ ตสฺสา’ติ วทามิ.

“Ela percebe o ouvido como o ouvido. Tendo percebido o ouvido como o ouvido, ela concebe [a si mesmo como] o ouvido, concebe [a si mesmo] no ouvido, concebe [a si mesmo separado] do ouvido, concebe o ouvido como ‘meu’, deleita-se no ouvido. Por que isso? ‘Porque ela não o compreendeu plenamente’, eu digo.

‘‘มุตํ มุตโต สญฺชานาติ; มุตํ มุตโต สญฺญตฺวา มุตํ มญฺญติ, มุตสฺมึ มญฺญติ, มุตโต มญฺญติ, มุตํ เมติ มญฺญติ, มุตํ อภินนฺทติ. ตํ กิสฺส เหตุ? ‘อปริญฺญาตํ ตสฺสา’ติ วทามิ.

“Ela percebe o sentido como o sentido. Tendo percebido o sentido como o sentido, ela concebe [a si mesmo como] o sentido, concebe [a si mesmo] no sentido, concebe [a si mesmo separado] do sentido, concebe o sentido como ‘meu’, deleita-se no sentido. Por que isso? ‘Porque ela não o compreendeu plenamente’, eu digo.

‘‘วิญฺญาตํ วิญฺญาตโต สญฺชานาติ; วิญฺญาตํ วิญฺญาตโต สญฺญตฺวา วิญฺญาตํ มญฺญติ, วิญฺญาตสฺมึ มญฺญติ, วิญฺญาตโต มญฺญติ, วิญฺญาตํ เมติ มญฺญติ, วิญฺญาตํ อภินนฺทติ. ตํ กิสฺส เหตุ? ‘อปริญฺญาตํ ตสฺสา’ติ วทามิ.

“Ela percebe o cognoscido como o cognoscido. Tendo percebido o cognoscido como o cognoscido, ela concebe [a si mesmo como] o cognoscido, concebe [a si mesmo] no cognoscido, concebe [a si mesmo separado] do cognoscido, concebe o cognoscido como ‘meu’, deleita-se no cognoscido. Por que isso? ‘Porque ela não o compreendeu plenamente’, eu digo.

๖. ‘‘เอกตฺตํ เอกตฺตโต สญฺชานาติ; เอกตฺตํ เอกตฺตโต สญฺญตฺวา เอกตฺตํ มญฺญติ, เอกตฺตสฺมึ มญฺญติ, เอกตฺตโต มญฺญติ, เอกตฺตํ เมติ มญฺญติ, เอกตฺตํ อภินนฺทติ. ตํ กิสฺส เหตุ? ‘อปริญฺญาตํ ตสฺสา’ติ วทามิ.

6. “Ela percebe a unidade como a unidade. Tendo percebido a unidade como a unidade, ela concebe [a si mesmo como] a unidade, concebe [a si mesmo] na unidade, concebe [a si mesmo separado] da unidade, concebe a unidade como ‘minha’, deleita-se na unidade. Por que isso? ‘Porque ela não a compreendeu plenamente’, eu digo.

‘‘นานตฺตํ นานตฺตโต สญฺชานาติ; นานตฺตํ นานตฺตโต สญฺญตฺวา นานตฺตํ มญฺญติ, นานตฺตสฺมึ มญฺญติ, นานตฺตโต มญฺญติ, นานตฺตํ เมติ มญฺญติ, นานตฺตํ อภินนฺทติ. ตํ กิสฺส เหตุ? ‘อปริญฺญาตํ ตสฺสา’ติ วทามิ.

“Ela percebe a diversidade como a diversidade. Tendo percebido a diversidade como a diversidade, ela concebe [a si mesmo como] a diversidade, concebe [a si mesmo] na diversidade, concebe [a si mesmo separado] da diversidade, concebe a diversidade como ‘minha’, deleita-se na diversidade. Por que isso? ‘Porque ela não a compreendeu plenamente’, eu digo.

‘‘สพฺพํ สพฺพโต สญฺชานาติ; สพฺพํ สพฺพโต สญฺญตฺวา สพฺพํ มญฺญติ, สพฺพสฺมึ มญฺญติ, สพฺพโต มญฺญติ, สพฺพํ เมติ มญฺญติ, สพฺพํ อภินนฺทติ. ตํ กิสฺส เหตุ? ‘อปริญฺญาตํ ตสฺสา’ติ วทามิ.

“Ela percebe o todo como o todo. Tendo percebido o todo como o todo, ela concebe [a si mesmo como] o todo, concebe [a si mesmo] no todo, concebe [a si mesmo separado] do todo, concebe o todo como ‘meu’, deleita-se no todo. Por que isso? ‘Porque ela não o compreendeu plenamente’, eu digo.

‘‘นิพฺพานํ นิพฺพานโต สญฺชานาติ; นิพฺพานํ นิพฺพานโต สญฺญตฺวา นิพฺพานํ มญฺญติ, นิพฺพานสฺมึ มญฺญติ, นิพฺพานโต มญฺญติ, นิพฺพานํ เมติ มญฺญติ, นิพฺพานํ อภินนฺทติ. ตํ กิสฺส เหตุ? ‘อปริญฺญาตํ ตสฺสา’ติ วทามิ.

“Ela percebe o Nibbāna como o Nibbāna. Tendo percebido o Nibbāna como o Nibbāna, ela concebe [a si mesmo como] o Nibbāna, concebe [a si mesmo] no Nibbāna, concebe [a si mesmo separado] do Nibbāna, concebe o Nibbāna como ‘meu’, deleita-se no Nibbāna. Por que isso? ‘Porque ela não o compreendeu plenamente’, eu digo.

ปุถุชฺชนวเสน ปฐมนยภูมิปริจฺเฉโท นิฏฺฐิโต.

Conclui-se a primeira seção: o plano de existência sob a perspectiva da pessoa comum.

๗. ‘‘โยปิ [Pg.5] โส, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ เสกฺโข อปฺปตฺตมานโส อนุตฺตรํ โยคกฺเขมํ ปตฺถยมาโน วิหรติ, โสปิ ปถวึ ปถวิโต อภิชานาติ; ปถวึ ปถวิโต อภิญฺญาย ปถวึ มา มญฺญิ, ปถวิยา มา มญฺญิ, ปถวิโต มา มญฺญิ, ปถวึ เมติ มา มญฺญิ, ปถวึ มาภินนฺทิ. ตํ กิสฺส เหตุ? ‘ปริญฺเญยฺยํ ตสฺสา’ติ วทามิ.

7. “Bhikkhus, o bhikkhu que está em treinamento superior (sekha), cuja mente ainda não alcançou o objetivo, e que ainda aspira à suprema segurança contra os grilhões, conhece diretamente a terra como terra. Tendo conhecido diretamente a terra como terra, ele não deve conceber [a si mesmo como] terra, não deve conceber [a si mesmo] na terra, não deve conceber [a si mesmo separado] da terra, não deve conceber a terra como ‘minha’, não deve se deleitar na terra. Por que isso? ‘Porque ele deve compreendê-la plenamente’, eu digo.

‘‘อาปํ…เป… เตชํ… วายํ… ภูเต… เทเว… ปชาปตึ… พฺรหฺมํ… อาภสฺสเร… สุภกิณฺเห… เวหปฺผเล… อภิภุํ… อากาสานญฺจายตนํ… วิญฺญาณญฺจายตนํ… อากิญฺจญฺญายตนํ… เนวสญฺญานาสญฺญายตนํ… ทิฏฺฐํ… สุตํ… มุตํ… วิญฺญาตํ… เอกตฺตํ… นานตฺตํ… สพฺพํ… นิพฺพานํ นิพฺพานโต อภิชานาติ; นิพฺพานํ นิพฺพานโต อภิญฺญาย นิพฺพานํ มา มญฺญิ, นิพฺพานสฺมึ มา มญฺญิ, นิพฺพานโต มา มญฺญิ, นิพฺพานํ เมติ มา มญฺญิ, นิพฺพานํ มาภินนฺทิ. ตํ กิสฺส เหตุ? ‘ปริญฺเญยฺยํ ตสฺสา’ติ วทามิ.

“Ele conhece diretamente a água... [pe]... o fogo... o ar... os seres... os deuses... Pajāpati... Brahmā... os deuses da Luz Radiante... os deuses da Glória Refulgente... os deuses de Grandes Frutos... o Soberano... a base do espaço infinito... a base da consciência infinita... a base do nada... a base da nem-percepção-nem-não-percepção... o visto... o ouvido... o sentido... o cognoscido... a unidade... a diversidade... o todo... o Nibbāna como Nibbāna. Tendo conhecido diretamente o Nibbāna como Nibbāna, ele não deve conceber [a si mesmo como] o Nibbāna, não deve conceber [a si mesmo] no Nibbāna, não deve conceber [a si mesmo separado] do Nibbāna, não deve conceber o Nibbāna como ‘meu’, não deve se deleitar no Nibbāna. Por que isso? ‘Porque ele deve compreendê-lo plenamente’, eu digo.

เสกฺขวเสน ทุติยนยภูมิปริจฺเฉโท นิฏฺฐิโต.

Conclui-se a segunda seção: o plano de existência sob a perspectiva daquele em treinamento superior (sekha).

๘. ‘‘โยปิ โส, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อรหํ ขีณาสโว วุสิตวา กตกรณีโย โอหิตภาโร อนุปฺปตฺตสทตฺโถ ปริกฺขีณภวสํโยชโน สมฺมทญฺญา วิมุตฺโต, โสปิ ปถวึ ปถวิโต อภิชานาติ; ปถวึ ปถวิโต อภิญฺญาย ปถวึ น มญฺญติ, ปถวิยา น มญฺญติ, ปถวิโต น มญฺญติ, ปถวึ เมติ น มญฺญติ, ปถวึ นาภินนฺทติ. ตํ กิสฺส เหตุ? ‘ปริญฺญาตํ ตสฺสา’ติ วทามิ.

8. “Bhikkhus, o bhikkhu que é um arahant, com as impurezas destruídas, que viveu a vida santa, fez o que deveria ser feito, depôs o fardo, alcançou o seu próprio objetivo, destruiu os grilhões da existência e está completamente libertado através do conhecimento final, ele também conhece diretamente a terra como terra. Tendo conhecido diretamente a terra como terra, ele não concebe [a si mesmo como] terra, não concebe [a si mesmo] na terra, não concebe [a si mesmo separado] da terra, não concebe a terra como ‘minha’, não se deleita na terra. Por que isso? ‘Porque ele a compreendeu plenamente’, eu digo.

‘‘อาปํ…เป… เตชํ… วายํ… ภูเต… เทเว… ปชาปตึ… พฺรหฺมํ… อาภสฺสเร… สุภกิณฺเห… เวหปฺผเล… อภิภุํ… อากาสานญฺจายตนํ… วิญฺญาณญฺจายตนํ… อากิญฺจญฺญายตนํ… เนวสญฺญานาสญฺญายตนํ… ทิฏฺฐํ… สุตํ… มุตํ… วิญฺญาตํ… เอกตฺตํ… นานตฺตํ… สพฺพํ… นิพฺพานํ นิพฺพานโต อภิชานาติ; นิพฺพานํ นิพฺพานโต อภิญฺญาย นิพฺพานํ น มญฺญติ, นิพฺพานสฺมึ น มญฺญติ, นิพฺพานโต น มญฺญติ, นิพฺพานํ เมติ น มญฺญติ, นิพฺพานํ นาภินนฺทติ. ตํ กิสฺส เหตุ? ‘ปริญฺญาตํ ตสฺสา’ติ วทามิ.

“Ele também conhece diretamente a água... [pe]... o fogo... o ar... os seres... os deuses... Pajāpati... Brahmā... os deuses da Luz Radiante... os deuses da Glória Refulgente... os deuses de Grandes Frutos... o Soberano... a base do espaço infinito... a base da consciência infinita... a base do nada... a base da nem-percepção-nem-não-percepção... o visto... o ouvido... o sentido... o cognoscido... a unidade... a diversidade... o todo... o Nibbāna como Nibbāna. Tendo conhecido diretamente o Nibbāna como Nibbāna, ele não concebe [a si mesmo como] o Nibbāna, não concebe [a si mesmo] no Nibbāna, não concebe [a si mesmo separado] do Nibbāna, não concebe o Nibbāna como ‘meu’, não se deleita no Nibbāna. Por que isso? ‘Porque ele o compreendeu plenamente’, eu digo.

ขีณาสววเสน ตติยนยภูมิปริจฺเฉโท นิฏฺฐิโต.

Conclui-se a terceira seção: o plano de existência sob a perspectiva do arahant (com as impurezas destruídas).

๙. ‘‘โยปิ [Pg.6] โส, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อรหํ ขีณาสโว วุสิตวา กตกรณีโย โอหิตภาโร อนุปฺปตฺตสทตฺโถ ปริกฺขีณภวสํโยชโน สมฺมทญฺญา วิมุตฺโต, โสปิ ปถวึ ปถวิโต อภิชานาติ; ปถวึ ปถวิโต อภิญฺญาย ปถวึ น มญฺญติ, ปถวิยา น มญฺญติ, ปถวิโต น มญฺญติ, ปถวึ เมติ น มญฺญติ, ปถวึ นาภินนฺทติ. ตํ กิสฺส เหตุ? ขยา ราคสฺส, วีตราคตฺตา.

9. “Bhikkhus, o bhikkhu que é um arahant, com as impurezas destruídas, que viveu a vida santa, fez o que deveria ser feito, depôs o fardo, alcançou o seu próprio objetivo, destruiu os grilhões da existência e está completamente libertado através do conhecimento final, ele também conhece diretamente a terra como terra. Tendo conhecido diretamente a terra como terra, ele não concebe [a si mesmo como] terra, não concebe [a si mesmo] na terra, não concebe [a si mesmo separado] da terra, não concebe a terra como ‘minha’, não se deleita na terra. Por que isso? Devido à destruição da cobiça, por estar livre da cobiça.

‘‘อาปํ…เป… เตชํ… วายํ… ภูเต… เทเว… ปชาปตึ… พฺรหฺมํ… อาภสฺสเร… สุภกิณฺเห… เวหปฺผเล… อภิภุํ… อากาสานญฺจายตนํ… วิญฺญาณญฺจายตนํ… อากิญฺจญฺญายตนํ … เนวสญฺญานาสญฺญายตนํ … ทิฏฺฐํ… สุตํ… มุตํ… วิญฺญาตํ… เอกตฺตํ… นานตฺตํ… สพฺพํ… นิพฺพานํ นิพฺพานโต อภิชานาติ; นิพฺพานํ นิพฺพานโต อภิญฺญาย นิพฺพานํ น มญฺญติ, นิพฺพานสฺมึ น มญฺญติ, นิพฺพานโต น มญฺญติ, นิพฺพานํ เมติ น มญฺญติ, นิพฺพานํ นาภินนฺทติ. ตํ กิสฺส เหตุ? ขยา ราคสฺส, วีตราคตฺตา.

Ele também conhece diretamente a água como água... [e assim por diante]... o fogo... o ar... os seres... os devas... Pajāpati... Brahmā... os devas de Luz Radiante... os devas de Beleza Esplendorosa... os devas de Grandes Frutos... o Conquistador... a esfera do espaço infinito... a esfera da consciência infinita... a esfera do nada... a esfera da nem percepção nem não-percepção... o visto... o ouvido... o sentido... o cognoscível... a unidade... a diversidade... o todo... Ele conhece diretamente o Nibbāna como Nibbāna. Tendo conhecido diretamente o Nibbāna como Nibbāna, ele não concebe o Nibbāna, não concebe no Nibbāna, não concebe a partir do Nibbāna, não concebe o Nibbāna como "meu", não se deleita no Nibbāna. Por que isso? Porque ele está livre da cobiça devido à destruição da cobiça.

ขีณาสววเสน จตุตฺถนยภูมิปริจฺเฉโท นิฏฺฐิโต.

Conclui-se a quarta seção sobre os planos de existência, sob a perspectiva daquele cujos influxos mentais foram destruídos.

๑๐. ‘‘โยปิ โส, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อรหํ ขีณาสโว วุสิตวา กตกรณีโย โอหิตภาโร อนุปฺปตฺตสทตฺโถ ปริกฺขีณภวสํโยชโน สมฺมทญฺญา วิมุตฺโต, โสปิ ปถวึ ปถวิโต อภิชานาติ; ปถวึ ปถวิโต อภิญฺญาย ปถวึ น มญฺญติ, ปถวิยา น มญฺญติ, ปถวิโต น มญฺญติ, ปถวึ เมติ น มญฺญติ, ปถวึ นาภินนฺทติ. ตํ กิสฺส เหตุ? ขยา โทสสฺส, วีตโทสตฺตา.

10. Monges, o monge que é um arahant, cujas máculas estão destruídas, que viveu a vida santa, fez o que devia ser feito, depôs o fardo, alcançou o seu próprio objetivo, destruiu completamente os grilhões da existência e está completamente libertado através do conhecimento final, ele também conhece diretamente a terra como terra. Tendo conhecido diretamente a terra como terra, ele não concebe a terra, não concebe na terra, não concebe a partir da terra, não concebe a terra como "minha", não se deleita na terra. Por que isso? Porque ele está livre do ódio devido à destruição do ódio.

‘‘อาปํ…เป… เตชํ… วายํ… ภูเต… เทเว… ปชาปตึ… พฺรหฺมํ… อาภสฺสเร… สุภกิณฺเห… เวหปฺผเล… อภิภุํ… อากาสานญฺจายตนํ… วิญฺญาณญฺจายตนํ… อากิญฺจญฺญายตนํ… เนวสญฺญานาสญฺญายตนํ… ทิฏฺฐํ… สุตํ… มุตํ… วิญฺญาตํ… เอกตฺตํ… นานตฺตํ… สพฺพํ… นิพฺพานํ นิพฺพานโต อภิชานาติ; นิพฺพานํ นิพฺพานโต อภิญฺญาย นิพฺพานํ น มญฺญติ, นิพฺพานสฺมึ น มญฺญติ, นิพฺพานโต น มญฺญติ, นิพฺพานํ เมติ น มญฺญติ, นิพฺพานํ นาภินนฺทติ. ตํ กิสฺส เหตุ? ขยา โทสสฺส, วีตโทสตฺตา.

Ele também conhece diretamente a água como água... [e assim por diante]... o fogo... o ar... os seres... os devas... Pajāpati... Brahmā... os devas de Luz Radiante... os devas de Beleza Esplendorosa... os devas de Grandes Frutos... o Conquistador... a esfera do espaço infinito... a esfera da consciência infinita... a esfera do nada... a esfera da nem percepção nem não-percepção... o visto... o ouvido... o sentido... o cognoscível... a unidade... a diversidade... o todo... Ele conhece diretamente o Nibbāna como Nibbāna. Tendo conhecido diretamente o Nibbāna como Nibbāna, ele não concebe o Nibbāna, não concebe no Nibbāna, não concebe a partir do Nibbāna, não concebe o Nibbāna como "meu", não se deleita no Nibbāna. Por que isso? Porque ele está livre do ódio devido à destruição do ódio.

ขีณาสววเสน ปญฺจมนยภูมิปริจฺเฉโท นิฏฺฐิโต.

Conclui-se a quinta seção sobre os planos de existência, sob a perspectiva daquele cujos influxos mentais foram destruídos.

๑๑. ‘‘โยปิ [Pg.7] โส, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อรหํ ขีณาสโว วุสิตวา กตกรณีโย โอหิตภาโร อนุปฺปตฺตสทตฺโถ ปริกฺขีณภวสํโยชโน สมฺมทญฺญา วิมุตฺโต, โสปิ ปถวึ ปถวิโต อภิชานาติ; ปถวึ ปถวิโต อภิญฺญาย ปถวึ น มญฺญติ, ปถวิยา น มญฺญติ, ปถวิโต น มญฺญติ, ปถวึ เมติ น มญฺญติ, ปถวึ นาภินนฺทติ. ตํ กิสฺส เหตุ? ขยา โมหสฺส, วีตโมหตฺตา.

11. Monges, o monge que é um arahant, cujas máculas estão destruídas, que viveu a vida santa, fez o que devia ser feito, depôs o fardo, alcançou o seu próprio objetivo, destruiu completamente os grilhões da existência e está completamente libertado através do conhecimento final, ele também conhece diretamente a terra como terra. Tendo conhecido diretamente a terra como terra, ele não concebe a terra, não concebe na terra, não concebe a partir da terra, não concebe a terra como "minha", não se deleita na terra. Por que isso? Porque ele está livre da ilusão devido à destruição da ilusão.

‘‘อาปํ…เป… เตชํ… วายํ… ภูเต… เทเว… ปชาปตึ… พฺรหฺมํ… อาภสฺสเร… สุภกิณฺเห… เวหปฺผเล… อภิภุํ… อากาสานญฺจายตนํ… วิญฺญาณญฺจายตนํ… อากิญฺจญฺญายตนํ … เนวสญฺญานาสญฺญายตนํ… ทิฏฺฐํ… สุตํ… มุตํ… วิญฺญาตํ… เอกตฺตํ… นานตฺตํ… สพฺพํ… นิพฺพานํ นิพฺพานโต อภิชานาติ; นิพฺพานํ นิพฺพานโต อภิญฺญาย นิพฺพานํ น มญฺญติ, นิพฺพานสฺมึ น มญฺญติ, นิพฺพานโต น มญฺญติ, นิพฺพานํ เมติ น มญฺญติ, นิพฺพานํ นาภินนฺทติ. ตํ กิสฺส เหตุ? ขยา โมหสฺส, วีตโมหตฺตา.

Ele também conhece diretamente a água como água... [e assim por diante]... o fogo... o ar... os seres... os devas... Pajāpati... Brahmā... os devas de Luz Radiante... os devas de Beleza Esplendorosa... os devas de Grandes Frutos... o Conquistador... a esfera do espaço infinito... a esfera da consciência infinita... a esfera do nada... a esfera da nem percepção nem não-percepção... o visto... o ouvido... o sentido... o cognoscível... a unidade... a diversidade... o todo... Ele conhece diretamente o Nibbāna como Nibbāna. Tendo conhecido diretamente o Nibbāna como Nibbāna, ele não concebe o Nibbāna, não concebe no Nibbāna, não concebe a partir do Nibbāna, não concebe o Nibbāna como "meu", não se deleita no Nibbāna. Por que isso? Porque ele está livre da ilusão devido à destruição da ilusão.

ขีณาสววเสน ฉฏฺฐนยภูมิปริจฺเฉโท นิฏฺฐิโต.

Conclui-se a sexta seção sobre os planos de existência, sob a perspectiva daquele cujos influxos mentais foram destruídos.

๑๒. ‘‘ตถาคโตปิ, ภิกฺขเว, อรหํ สมฺมาสมฺพุทฺโธ ปถวึ ปถวิโต อภิชานาติ; ปถวึ ปถวิโต อภิญฺญาย ปถวึ น มญฺญติ, ปถวิยา น มญฺญติ, ปถวิโต น มญฺญติ, ปถวึ เมติ น มญฺญติ, ปถวึ นาภินนฺทติ. ตํ กิสฺส เหตุ? ‘ปริญฺญาตนฺตํ ตถาคตสฺสา’ติ วทามิ.

12. Monges, o Tathāgata também, o Nobre e Plenamente Desperto, conhece diretamente a terra como terra. Tendo conhecido diretamente a terra como terra, ele não concebe a terra, não concebe na terra, não concebe a partir da terra, não concebe a terra como "minha", não se deleita na terra. Por que isso? "Porque o Tathāgata a compreendeu plenamente até o fim", eu digo.

‘‘อาปํ…เป… เตชํ… วายํ… ภูเต… เทเว… ปชาปตึ… พฺรหฺมํ… อาภสฺสเร… สุภกิณฺเห… เวหปฺผเล… อภิภุํ… อากาสานญฺจายตนํ… วิญฺญาณญฺจายตนํ … อากิญฺจญฺญายตนํ… เนวสญฺญานาสญฺญายตนํ… ทิฏฺฐํ… สุตํ… มุตํ… วิญฺญาตํ… เอกตฺตํ… นานตฺตํ… สพฺพํ… นิพฺพานํ นิพฺพานโต อภิชานาติ; นิพฺพานํ นิพฺพานโต อภิญฺญาย นิพฺพานํ น มญฺญติ, นิพฺพานสฺมึ น มญฺญติ, นิพฺพานโต น มญฺญติ, นิพฺพานํ เมติ น มญฺญติ, นิพฺพานํ นาภินนฺทติ. ตํ กิสฺส เหตุ? ‘ปริญฺญาตนฺตํ ตถาคตสฺสา’ติ วทามิ.

Ele também conhece diretamente a água como água... [e assim por diante]... o fogo... o ar... os seres... os devas... Pajāpati... Brahmā... os devas de Luz Radiante... os devas de Beleza Esplendorosa... os devas de Grandes Frutos... o Conquistador... a esfera do espaço infinito... a esfera da consciência infinita... a esfera do nada... a esfera da nem percepção nem não-percepção... o visto... o ouvido... o sentido... o cognoscível... a unidade... a diversidade... o todo... Ele conhece diretamente o Nibbāna como Nibbāna. Tendo conhecido diretamente o Nibbāna como Nibbāna, ele não concebe o Nibbāna, não concebe no Nibbāna, não concebe a partir do Nibbāna, não concebe o Nibbāna como "meu", não se deleita no Nibbāna. Por que isso? "Porque o Tathāgata o compreendeu plenamente até o fim", eu digo.

ตถาคตวเสน สตฺตมนยภูมิปริจฺเฉโท นิฏฺฐิโต.

Conclui-se a sétima seção sobre os planos de existência, sob a perspectiva do Tathāgata.

๑๓. ‘‘ตถาคโตปิ[Pg.8], ภิกฺขเว, อรหํ สมฺมาสมฺพุทฺโธ ปถวึ ปถวิโต อภิชานาติ; ปถวึ ปถวิโต อภิญฺญาย ปถวึ น มญฺญติ, ปถวิยา น มญฺญติ, ปถวิโต น มญฺญติ, ปถวึ เมติ น มญฺญติ, ปถวึ นาภินนฺทติ. ตํ กิสฺส เหตุ? ‘นนฺที ทุกฺขสฺส มูล’นฺติ – อิติ วิทิตฺวา ‘ภวา ชาติ ภูตสฺส ชรามรณ’นฺติ. ตสฺมาติห, ภิกฺขเว, ‘ตถาคโต สพฺพโส ตณฺหานํ ขยา วิราคา นิโรธา จาคา ปฏินิสฺสคฺคา อนุตฺตรํ สมฺมาสมฺโพธึ อภิสมฺพุทฺโธ’ติ วทามิ.

13. Monges, o Tathāgata também, o Nobre e Plenamente Desperto, conhece diretamente a terra como terra. Tendo conhecido diretamente a terra como terra, ele não concebe a terra, não concebe na terra, não concebe a partir da terra, não concebe a terra como "minha", não se deleita na terra. Por que isso? Tendo compreendido que "o deleite é a raiz do sofrimento" e que "da existência decorre o nascimento, e para o ser que veio a ser há o envelhecimento e a morte". Portanto, monges, eu digo: "através da completa destruição, do desapego, da cessação, do abandono e da renúncia de todos os desejos, o Tathāgata despertou para a suprema e plena iluminação".

‘‘อาปํ …เป… เตชํ… วายํ… ภูเต… เทเว… ปชาปตึ… พฺรหฺมํ… อาภสฺสเร… สุภกิณฺเห… เวหปฺผเล… อภิภุํ… อากาสานญฺจายตนํ… วิญฺญาณญฺจายตนํ… อากิญฺจญฺญายตนํ… เนวสญฺญานาสญฺญายตนํ… ทิฏฺฐํ… สุตํ… มุตํ… วิญฺญาตํ… เอกตฺตํ… นานตฺตํ… สพฺพํ… นิพฺพานํ นิพฺพานโต อภิชานาติ; นิพฺพานํ นิพฺพานโต อภิญฺญาย นิพฺพานํ น มญฺญติ, นิพฺพานสฺมึ น มญฺญติ, นิพฺพานโต น มญฺญติ, นิพฺพานํ เมติ น มญฺญติ, นิพฺพานํ นาภินนฺทติ. ตํ กิสฺส เหตุ? ‘นนฺที ทุกฺขสฺส มูล’นฺติ – อิติ วิทิตฺวา ‘ภวา ชาติ ภูตสฺส ชรามรณ’นฺติ. ตสฺมาติห, ภิกฺขเว, ‘ตถาคโต สพฺพโส ตณฺหานํ ขยา วิราคา นิโรธา จาคา ปฏินิสฺสคฺคา อนุตฺตรํ สมฺมาสมฺโพธึ อภิสมฺพุทฺโธ’ติ วทามี’’ติ.

Ele também conhece diretamente a água como água... [e assim por diante]... o fogo... o ar... os seres... os devas... Pajāpati... Brahmā... os devas de Luz Radiante... os devas de Beleza Esplendorosa... os devas de Grandes Frutos... o Conquistador... a esfera do espaço infinito... a esfera da consciência infinita... a esfera do nada... a esfera da nem percepção nem não-percepção... o visto... o ouvido... o sentido... o cognoscível... a unidade... a diversidade... o todo... Ele conhece diretamente o Nibbāna como Nibbāna. Tendo conhecido diretamente o Nibbāna como Nibbāna, ele não concebe o Nibbāna, não concebe no Nibbāna, não concebe a partir do Nibbāna, não concebe o Nibbāna como "meu", não se deleita no Nibbāna. Por que isso? Tendo compreendido que "o deleite é a raiz do sofrimento" e que "da existência decorre o nascimento, e para o ser que veio a ser há o envelhecimento e a morte". Portanto, monges, eu digo: "através da completa destruição, do desapego, da cessação, do abandono e da renúncia de todos os desejos, o Tathāgata despertou para a suprema e plena iluminação".

ตถาคตวเสน อฏฺฐมนยภูมิปริจฺเฉโท นิฏฺฐิโต.

Conclui-se a oitava seção sobre os planos de existência, sob a perspectiva do Tathāgata.

อิทมโวจ ภควา. น เต ภิกฺขู ภควโต ภาสิตํ อภินนฺทุนฺติ.

Isso foi o que o Abençoado disse. Mas aqueles monges não se deleitaram com as palavras do Abençoado.

มูลปริยายสุตฺตํ นิฏฺฐิตํ ปฐมํ.

O Mūlapariyāya Sutta, o primeiro, está concluído.

๒. สพฺพาสวสุตฺตํ

2. Sabbāsava Sutta

๑๔. เอวํ เม สุตํ – เอกํ สมยํ ภควา สาวตฺถิยํ วิหรติ เชตวเน อนาถปิณฺฑิกสฺส อาราเม. ตตฺร โข ภควา ภิกฺขู อามนฺเตสิ – ‘‘ภิกฺขโว’’ติ. ‘‘ภทนฺเต’’ติ เต ภิกฺขู ภควโต ปจฺจสฺโสสุํ. ภควา เอตทโวจ – ‘‘สพฺพาสวสํวรปริยายํ โว, ภิกฺขเว, เทเสสฺสามิ. ตํ สุณาถ[Pg.9], สาธุกํ มนสิ กโรถ, ภาสิสฺสามี’’ติ. ‘‘เอวํ, ภนฺเต’’ติ โข เต ภิกฺขู ภควโต ปจฺจสฺโสสุํ. ภควา เอตทโวจ –

14. Assim ouvi. Em certa ocasião, o Abençoado estava residindo em Sāvatthī, no Bosque de Jeta, no Parque de Anāthapiṇḍika. Lá, o Abençoado dirigiu-se aos monges: "Monges!" — "Venerável Senhor", responderam os monges ao Abençoado. O Abençoado disse o seguinte: "Monges, eu lhes ensinarei uma exposição sobre a contenção de todos os influxos mentais. Ouçam e prestem muita atenção ao que vou dizer." — "Sim, Venerável Senhor", responderam os monges ao Abençoado. O Abençoado disse o seguinte:

๑๕. ‘‘ชานโต อหํ, ภิกฺขเว, ปสฺสโต อาสวานํ ขยํ วทามิ, โน อชานโต โน อปสฺสโต. กิญฺจ, ภิกฺขเว, ชานโต กิญฺจ ปสฺสโต อาสวานํ ขยํ วทามิ? โยนิโส จ มนสิการํ อโยนิโส จ มนสิการํ. อโยนิโส, ภิกฺขเว, มนสิกโรโต อนุปฺปนฺนา เจว อาสวา อุปฺปชฺชนฺติ, อุปฺปนฺนา จ อาสวา ปวฑฺฒนฺติ; โยนิโส จ โข, ภิกฺขเว, มนสิกโรโต อนุปฺปนฺนา เจว อาสวา น อุปฺปชฺชนฺติ, อุปฺปนฺนา จ อาสวา ปหียนฺติ.

15. Monges, eu digo que a destruição dos influxos mentais é para quem conhece e vê, não para quem não conhece e não vê. E o que, monges, para quem conhece e vê, brings a destruição dos influxos mentais? A atenção sábia e a atenção insábia. Monges, para quem aplica a atenção de forma insábia, os influxos mentais não surgidos surgem, e os influxos mentais já surgidos aumentam. Mas, monges, para quem aplica a atenção de forma sábia, os influxos mentais não surgidos não surgem, e os influxos mentais já surgidos são abandonados.

๑๖. ‘‘อตฺถิ, ภิกฺขเว, อาสวา ทสฺสนา ปหาตพฺพา, อตฺถิ อาสวา สํวรา ปหาตพฺพา, อตฺถิ อาสวา ปฏิเสวนา ปหาตพฺพา, อตฺถิ อาสวา อธิวาสนา ปหาตพฺพา, อตฺถิ อาสวา ปริวชฺชนา ปหาตพฺพา, อตฺถิ อาสวา วิโนทนา ปหาตพฺพา, อตฺถิ อาสวา ภาวนา ปหาตพฺพา.

16. Monges, existem influxos mentais que devem ser abandonados pela visão; existem influxos mentais que devem ser abandonados pela contenção; existem influxos mentais que devem ser abandonados pelo uso; existem influxos mentais que devem ser abandonados pela tolerância; existem influxos mentais que devem ser abandonados pela esquiva; existem influxos mentais que devem ser abandonados pela remoção; existem influxos mentais que devem ser abandonados pelo desenvolvimento mental.

ทสฺสนา ปหาตพฺพาสวา

Influxos mentais a serem abandonados pela visão

๑๗. ‘‘กตเม จ, ภิกฺขเว, อาสวา ทสฺสนา ปหาตพฺพา? อิธ, ภิกฺขเว, อสฺสุตวา ปุถุชฺชโน – อริยานํ อทสฺสาวี อริยธมฺมสฺส อโกวิโท อริยธมฺเม อวินีโต, สปฺปุริสานํ อทสฺสาวี สปฺปุริสธมฺมสฺส อโกวิโท สปฺปุริสธมฺเม อวินีโต – มนสิกรณีเย ธมฺเม นปฺปชานาติ, อมนสิกรณีเย ธมฺเม นปฺปชานาติ. โส มนสิกรณีเย ธมฺเม อปฺปชานนฺโต อมนสิกรณีเย ธมฺเม อปฺปชานนฺโต, เย ธมฺมา น มนสิกรณียา, เต ธมฺเม มนสิ กโรติ, เย ธมฺมา มนสิกรณียา เต ธมฺเม น มนสิ กโรติ.

17. E quais, monges, são os influxos mentais que devem ser abandonados pela visão? Aqui, monges, uma pessoa comum sem instrução — que não tem consideração pelos nobres, que é leiga e indisciplinada no Dhamma deles, que não tem consideração pelos homens íntegros, que é leiga e indisciplinada no Dhamma deles — não compreende quais coisas são dignas de atenção e quais coisas não são dignas de atenção. Sendo assim, ela dirige a atenção às coisas que não são dignas de atenção e não dirige a atenção às coisas que são dignas de atenção.

‘‘กตเม จ, ภิกฺขเว, ธมฺมา น มนสิกรณียา เย ธมฺเม มนสิ กโรติ? ยสฺส, ภิกฺขเว, ธมฺเม มนสิกโรโต อนุปฺปนฺโน วา กามาสโว อุปฺปชฺชติ, อุปฺปนฺโน วา กามาสโว ปวฑฺฒติ; อนุปฺปนฺโน วา ภวาสโว อุปฺปชฺชติ, อุปฺปนฺโน วา ภวาสโว ปวฑฺฒติ; อนุปฺปนฺโน วา อวิชฺชาสโว อุปฺปชฺชติ, อุปฺปนฺโน วา อวิชฺชาสโว ปวฑฺฒติ – อิเม ธมฺมา น มนสิกรณียา เย ธมฺเม มนสิ กโรติ.

E quais são as coisas não dignas de atenção às quais ela dirige a atenção? São aquelas coisas tais que, quando ela lhes dirige a atenção, o influxo mental do desejo sensorial não surgido surge nela, e o influxo mental do desejo sensorial já surgido aumenta; o influxo mental da existência não surgido surge nela, e o influxo mental da existência já surgido aumenta; o influxo mental da ignorância não surgido surge nela, e o influxo mental da ignorância já surgido aumenta. Estas são as coisas não dignas de atenção às quais ela dirige a atenção.

‘‘กตเม [Pg.10] จ, ภิกฺขเว, ธมฺมา มนสิกรณียา เย ธมฺเม น มนสิ กโรติ? ยสฺส, ภิกฺขเว, ธมฺเม มนสิกโรโต อนุปฺปนฺโน วา กามาสโว น อุปฺปชฺชติ, อุปฺปนฺโน วา กามาสโว ปหียติ; อนุปฺปนฺโน วา ภวาสโว น อุปฺปชฺชติ, อุปฺปนฺโน วา ภวาสโว ปหียติ; อนุปฺปนฺโน วา อวิชฺชาสโว น อุปฺปชฺชติ, อุปฺปนฺโน วา อวิชฺชาสโว ปหียติ – อิเม ธมฺมา มนสิกรณียา เย ธมฺเม น มนสิ กโรติ.

E quais são as coisas dignas de atenção às quais ela não dirige a atenção? São aquelas coisas tais que, quando ela lhes dirige a atenção, o influxo mental do desejo sensorial não surgido não surge nela, e o influxo mental do desejo sensorial já surgido é abandonado; o influxo mental da existência não surgido não surge nela, e o influxo mental da existência já surgido é abandonado; o influxo mental da ignorância não surgido não surge nela, e o influxo mental da ignorância já surgido é abandonado. Estas são as coisas dignas de atenção às quais ela não dirige a atenção.

‘‘ตสฺส อมนสิกรณียานํ ธมฺมานํ มนสิการา มนสิกรณียานํ ธมฺมานํ อมนสิการา อนุปฺปนฺนา เจว อาสวา อุปฺปชฺชนฺติ อุปฺปนฺนา จ อาสวา ปวฑฺฒนฺติ.

Por dirigir a atenção a coisas não dignas de atenção e por não dirigir a atenção a coisas dignas de atenção, tanto os influxos mentais não surgidos surgem nela quanto os influxos mentais já surgidos aumentam.

๑๘. ‘‘โส เอวํ อโยนิโส มนสิ กโรติ – ‘อโหสึ นุ โข อหํ อตีตมทฺธานํ? น นุ โข อโหสึ อตีตมทฺธานํ? กึ นุ โข อโหสึ อตีตมทฺธานํ? กถํ นุ โข อโหสึ อตีตมทฺธานํ? กึ หุตฺวา กึ อโหสึ นุ โข อหํ อตีตมทฺธานํ? ภวิสฺสามิ นุ โข อหํ อนาคตมทฺธานํ? น นุ โข ภวิสฺสามิ อนาคตมทฺธานํ? กึ นุ โข ภวิสฺสามิ อนาคตมทฺธานํ? กถํ นุ โข ภวิสฺสามิ อนาคตมทฺธานํ? กึ หุตฺวา กึ ภวิสฺสามิ นุ โข อหํ อนาคตมทฺธาน’นฺติ? เอตรหิ วา ปจฺจุปฺปนฺนมทฺธานํ อชฺฌตฺตํ กถํกถี โหติ – ‘อหํ นุ โขสฺมิ? โน นุ โขสฺมิ? กึ นุ โขสฺมิ? กถํ นุ โขสฺมิ? อยํ นุ โข สตฺโต กุโต อาคโต? โส กุหึ คามี ภวิสฺสตี’ติ?

18. É assim que ela aplica a atenção de forma insábia: 'Eu existi no passado? Eu não existi no passado? O que eu fui no passado? Como eu fui no passado? Tendo sido o quê, no que me tornei no passado? Eu existirei no futuro? Eu não existirei no futuro? O que serei no futuro? Como serei no futuro? Tendo sido o quê, no que me tornarei no futuro?' Ou então ela fica internamente perplexa sobre o presente: 'Eu sou? Eu não sou? O que eu sou? Como eu sou? De onde veio este ser? Para onde ele irá?'

๑๙. ‘‘ตสฺส เอวํ อโยนิโส มนสิกโรโต ฉนฺนํ ทิฏฺฐีนํ อญฺญตรา ทิฏฺฐิ อุปฺปชฺชติ. ‘อตฺถิ เม อตฺตา’ติ วา อสฺส สจฺจโต เถตโต ทิฏฺฐิ อุปฺปชฺชติ; ‘นตฺถิ เม อตฺตา’ติ วา อสฺส สจฺจโต เถตโต ทิฏฺฐิ อุปฺปชฺชติ; ‘อตฺตนาว อตฺตานํ สญฺชานามี’ติ วา อสฺส สจฺจโต เถตโต ทิฏฺฐิ อุปฺปชฺชติ; ‘อตฺตนาว อนตฺตานํ สญฺชานามี’ติ วา อสฺส สจฺจโต เถตโต ทิฏฺฐิ อุปฺปชฺชติ; ‘อนตฺตนาว อตฺตานํ สญฺชานามี’ติ วา อสฺส สจฺจโต เถตโต ทิฏฺฐิ อุปฺปชฺชติ; อถ วา ปนสฺส เอวํ ทิฏฺฐิ โหติ – ‘โย เม อยํ อตฺตา วโท เวเทยฺโย ตตฺร ตตฺร กลฺยาณปาปกานํ กมฺมานํ วิปากํ ปฏิสํเวเทติ โส โข ปน เม อยํ อตฺตา นิจฺโจ ธุโว สสฺสโต อวิปริณามธมฺโม [Pg.11] สสฺสติสมํ ตเถว ฐสฺสตี’ติ. อิทํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, ทิฏฺฐิคตํ ทิฏฺฐิคหนํ ทิฏฺฐิกนฺตารํ ทิฏฺฐิวิสูกํ ทิฏฺฐิวิปฺผนฺทิตํ ทิฏฺฐิสํโยชนํ. ทิฏฺฐิสํโยชนสํยุตฺโต, ภิกฺขเว, อสฺสุตวา ปุถุชฺชโน น ปริมุจฺจติ ชาติยา ชราย มรเณน โสเกหิ ปริเทเวหิ ทุกฺเขหิ โทมนสฺเสหิ อุปายาเสหิ; ‘น ปริมุจฺจติ ทุกฺขสฺมา’ติ วทามิ.

19. Quando ele direciona a atenção de forma insábia dessa maneira, uma de seis visões surge nele. A visão 'o eu existe para mim' surge nele como verdadeira e estabelecida; ou a visão 'nenhum eu existe para mim' surge nele como verdadeira e estabelecida; ou a visão 'percebo o eu com o eu' surge nele como verdadeira e estabelecida; ou a visão 'percebo o não-eu com o eu' surge nele como verdadeira e estabelecida; ou a visão 'percebo o eu com o não-eu' surge nele como verdadeira e estabelecida; ou então ele tem uma visão como esta: 'Este meu eu que fala, sente e experiencia aqui e ali o resultado das ações boas e más; mas este meu eu é permanente, estável, eterno, não sujeito a mudanças, e durará tanto quanto a eternidade.' Essa visão especulativa, monges, é chamada de emaranhado de visões, a selva de visões, o deserto de visões, a distorção de visões, a oscilação de visões, o grilhão de visões. Acorrentada pelo grilhão de visões, monges, a pessoa comum sem instrução não se liberta do nascimento, do envelhecimento e da morte, da tristeza, da lamentação, da dor, do sofrimento e do desespero; ela não se liberta do sofrimento, eu digo.

๒๐. ‘‘สุตวา จ โข, ภิกฺขเว, อริยสาวโก – อริยานํ ทสฺสาวี อริยธมฺมสฺส โกวิโท อริยธมฺเม สุวินีโต, สปฺปุริสานํ ทสฺสาวี สปฺปุริสธมฺมสฺส โกวิโท สปฺปุริสธมฺเม สุวินีโต – มนสิกรณีเย ธมฺเม ปชานาติ อมนสิกรณีเย ธมฺเม ปชานาติ. โส มนสิกรณีเย ธมฺเม ปชานนฺโต อมนสิกรณีเย ธมฺเม ปชานนฺโต เย ธมฺมา น มนสิกรณียา เต ธมฺเม น มนสิ กโรติ, เย ธมฺมา มนสิกรณียา เต ธมฺเม มนสิ กโรติ.

20. Mas, monges, o discípulo nobre bem instruído — que tem consideração pelos nobres, que é habilidoso e disciplinado no Dhamma deles, que tem consideração pelos homens íntegros, que é habilidoso e disciplinado no Dhamma deles — compreende quais coisas são adequadas para a atenção e quais coisas são inadequadas para a atenção. Compreendendo isso, ele não direciona a atenção às coisas inadequadas para a atenção e direciona a atenção às coisas adequadas para a atenção.

‘‘กตเม จ, ภิกฺขเว, ธมฺมา น มนสิกรณียา เย ธมฺเม น มนสิ กโรติ? ยสฺส, ภิกฺขเว, ธมฺเม มนสิกโรโต อนุปฺปนฺโน วา กามาสโว อุปฺปชฺชติ, อุปฺปนฺโน วา กามาสโว ปวฑฺฒติ; อนุปฺปนฺโน วา ภวาสโว อุปฺปชฺชติ, อุปฺปนฺโน วา ภวาสโว ปวฑฺฒติ; อนุปฺปนฺโน วา อวิชฺชาสโว อุปฺปชฺชติ, อุปฺปนฺโน วา อวิชฺชาสโว ปวฑฺฒติ – อิเม ธมฺมา น มนสิกรณียา, เย ธมฺเม น มนสิ กโรติ.

E quais são as coisas inadequadas para a atenção às quais ele não direciona a atenção? São aquelas coisas tais que, quando ele direciona a atenção a elas, o influxo do desejo sensual ainda não surgido surge nele, ou o influxo do desejo sensual já surgido aumenta; o influxo da existência ainda não surgido surge nele, ou o influxo da existência já surgido aumenta; o influxo da ignorância ainda não surgido surge nele, ou o influxo da ignorância já surgido aumenta. Essas são as coisas inadequadas para a atenção às quais ele não direciona a atenção.

‘‘กตเม จ, ภิกฺขเว, ธมฺมา มนสิกรณียา เย ธมฺเม มนสิ กโรติ? ยสฺส, ภิกฺขเว, ธมฺเม มนสิกโรโต อนุปฺปนฺโน วา กามาสโว น อุปฺปชฺชติ, อุปฺปนฺโน วา กามาสโว ปหียติ; อนุปฺปนฺโน วา ภวาสโว น อุปฺปชฺชติ, อุปฺปนฺโน วา ภวาสโว ปหียติ; อนุปฺปนฺโน วา อวิชฺชาสโว น อุปฺปชฺชติ, อุปฺปนฺโน วา อวิชฺชาสโว ปหียติ – อิเม ธมฺมา มนสิกรณียา เย ธมฺเม มนสิ กโรติ.

E quais são as coisas adequadas para a atenção às quais ele direciona a atenção? São aquelas coisas tais que, quando ele direciona a atenção a elas, o influxo do desejo sensual ainda não surgido não surge nele, e o influxo do desejo sensual já surgido é abandonado; o influxo da existência ainda não surgido não surge nele, e o influxo da existência já surgido é abandonado; o influxo da ignorância ainda não surgido não surge nele, e o influxo da ignorância já surgido é abandonado. Essas são as coisas adequadas para a atenção às quais ele direciona a atenção.

‘‘ตสฺส อมนสิกรณียานํ ธมฺมานํ อมนสิการา มนสิกรณียานํ ธมฺมานํ มนสิการา อนุปฺปนฺนา เจว อาสวา น อุปฺปชฺชนฺติ, อุปฺปนฺนา จ อาสวา ปหียนฺติ.

Ao não direcionar a atenção às coisas inadequadas para a atenção e ao direcionar a atenção às coisas adequadas para a atenção, os influxos ainda não surgidos não surgem nele, e os influxos já surgidos são abandonados.

๒๑. ‘‘โส ‘อิทํ ทุกฺข’นฺติ โยนิโส มนสิ กโรติ, ‘อยํ ทุกฺขสมุทโย’ติ โยนิโส มนสิ กโรติ, ‘อยํ ทุกฺขนิโรโธ’ติ โยนิโส [Pg.12] มนสิ กโรติ, ‘อยํ ทุกฺขนิโรธคามินี ปฏิปทา’ติ โยนิโส มนสิ กโรติ. ตสฺส เอวํ โยนิโส มนสิกโรโต ตีณิ สํโยชนานิ ปหียนฺติ – สกฺกายทิฏฺฐิ, วิจิกิจฺฉา, สีลพฺพตปรามาโส. อิเม วุจฺจนฺติ, ภิกฺขเว, อาสวา ทสฺสนา ปหาตพฺพา.

21. Ele direciona a atenção de forma sábia: 'Isto é o sofrimento'; ele direciona a atenção de forma sábia: 'Esta é a origem do sofrimento'; ele direciona a atenção de forma sábia: 'Esta é a cessação do sofrimento'; ele direciona a atenção de forma sábia: 'Este é o caminho que conduz à cessação do sofrimento'. Quando ele direciona a atenção de forma sábia dessa maneira, três grilhões são abandonados nele: a visão da identidade, a dúvida e o apego a regras e rituais. Estes são chamados de influxos que devem ser abandonados pela visão.

สํวรา ปหาตพฺพาสวา

Influxos a serem abandonados pela contenção

๒๒. ‘‘กตเม จ, ภิกฺขเว, อาสวา สํวรา ปหาตพฺพา? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ปฏิสงฺขา โยนิโส จกฺขุนฺทฺริยสํวรสํวุโต วิหรติ. ยญฺหิสฺส, ภิกฺขเว, จกฺขุนฺทฺริยสํวรํ อสํวุตสฺส วิหรโต อุปฺปชฺเชยฺยุํ อาสวา วิฆาตปริฬาหา, จกฺขุนฺทฺริยสํวรํ สํวุตสฺส วิหรโต เอวํส เต อาสวา วิฆาตปริฬาหา น โหนฺติ. ปฏิสงฺขา โยนิโส โสตินฺทฺริยสํวรสํวุโต วิหรติ…เป… ฆานินฺทฺริยสํวรสํวุโต วิหรติ…เป… ชิวฺหินฺทฺริยสํวรสํวุโต วิหรติ…เป… กายินฺทฺริยสํวรสํวุโต วิหรติ…เป… มนินฺทฺริยสํวรสํวุโต วิหรติ. ยญฺหิสฺส, ภิกฺขเว, มนินฺทฺริยสํวรํ อสํวุตสฺส วิหรโต อุปฺปชฺเชยฺยุํ อาสวา วิฆาตปริฬาหา, มนินฺทฺริยสํวรํ สํวุตสฺส วิหรโต เอวํส เต อาสวา วิฆาตปริฬาหา น โหนฺติ.

22. E quais são os influxos, monges, que devem ser abandonados pela contenção? Aqui, monges, um monge, refletindo sabiamente, vive com a faculdade do olho contida. Enquanto influxos, aflição e febre poderiam surgir naquele que vive com a faculdade do olho sem contenção, não há influxos, aflição ou febre naquele que vive com a faculdade do olho contida. Refletindo sabiamente, ele vive com a faculdade do ouvido contida... com a faculdade do olfato contida... com a faculdade do paladar contida... com a faculdade do corpo contida... com a faculdade da mente contida. Enquanto influxos, aflição e febre poderiam surgir naquele que vive com a faculdade da mente sem contenção, não há influxos, aflição ou febre naquele que vive com a faculdade da mente contida.

‘‘ยญฺหิสฺส, ภิกฺขเว, สํวรํ อสํวุตสฺส วิหรโต อุปฺปชฺเชยฺยุํ อาสวา วิฆาตปริฬาหา, สํวรํ สํวุตสฺส วิหรโต เอวํส เต อาสวา วิฆาตปริฬาหา น โหนฺติ. อิเม วุจฺจนฺติ, ภิกฺขเว, อาสวา สํวรา ปหาตพฺพา.

Enquanto influxos, aflição e febre poderiam surgir naquele que vive com as faculdades sem contenção, não há influxos, aflição ou febre naquele que vive com as faculdades contidas. Estes são chamados de influxos que devem ser abandonados pela contenção.

ปฏิเสวนา ปหาตพฺพาสวา

Influxos a serem abandonados pelo uso

๒๓. ‘‘กตเม จ, ภิกฺขเว, อาสวา ปฏิเสวนา ปหาตพฺพา? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ปฏิสงฺขา โยนิโส จีวรํ ปฏิเสวติ – ‘ยาวเทว สีตสฺส ปฏิฆาตาย, อุณฺหสฺส ปฏิฆาตาย, ฑํสมกสวาตาตปสรีํสป- สมฺผสฺสานํ ปฏิฆาตาย, ยาวเทว หิริโกปีนปฺปฏิจฺฉาทนตฺถํ’.

23. E quais são os influxos, monges, que devem ser abandonados pelo uso? Aqui, monges, um monge, refletindo sabiamente, usa o manto apenas para proteção contra o frio, para proteção contra o calor, para proteção contra o contato com moscas varejeiras, mosquitos, vento, sol e répteis, e apenas com o propósito de cobrir as partes íntimas.

‘‘ปฏิสงฺขา โยนิโส ปิณฺฑปาตํ ปฏิเสวติ – ‘เนว ทวาย, น มทาย, น มณฺฑนาย, น วิภูสนาย, ยาวเทว อิมสฺส กายสฺส ฐิติยา ยาปนาย, วิหึสูปรติยา, พฺรหฺมจริยานุคฺคหาย, อิติ ปุราณญฺจ เวทนํ ปฏิหงฺขามิ นวญฺจ [Pg.13] เวทนํ น อุปฺปาเทสฺสามิ, ยาตฺรา จ เม ภวิสฺสติ อนวชฺชตา จ ผาสุวิหาโร จ’.

Refletindo sabiamente, ele usa a esmola de alimento não para diversão, nem para embriaguez, nem para embelezamento, nem para atratividade física, mas apenas para a sustentação e manutenção deste corpo, para pôr fim ao desconforto e para apoiar a vida santa, considerando: 'Assim eliminarei as sensações antigas sem dar origem a novas sensações, e estarei saudável, livre de culpa e viverei em conforto'.

‘‘ปฏิสงฺขา โยนิโส เสนาสนํ ปฏิเสวติ – ‘ยาวเทว สีตสฺส ปฏิฆาตาย, อุณฺหสฺส ปฏิฆาตาย, ฑํสมกสวาตาตปสรีํสปสมฺผสฺสานํ ปฏิฆาตาย, ยาวเทว อุตุปริสฺสยวิโนทนปฏิสลฺลานารามตฺถํ’.

Refletindo sabiamente, ele usa o alojamento apenas para proteção contra o frio, para proteção contra o calor, para proteção contra o contato com moscas varejeiras, mosquitos, vento, sol e répteis, e apenas com o propósito de evitar os perigos do clima e desfrutar do retiro.

‘‘ปฏิสงฺขา โยนิโส คิลานปฺปจฺจยเภสชฺชปริกฺขารํ ปฏิเสวติ – ‘ยาวเทว อุปฺปนฺนานํ เวยฺยาพาธิกานํ เวทนานํ ปฏิฆาตาย, อพฺยาพชฺฌปรมตาย’.

Refletindo sabiamente, ele usa os requisitos médicos para os enfermos apenas para proteção contra sensações dolorosas que tenham surgido e para o benefício da saúde plena.

‘‘ยญฺหิสฺส, ภิกฺขเว, อปฺปฏิเสวโต อุปฺปชฺเชยฺยุํ อาสวา วิฆาตปริฬาหา, ปฏิเสวโต เอวํส เต อาสวา วิฆาตปริฬาหา น โหนฺติ. อิเม วุจฺจนฺติ, ภิกฺขเว, อาสวา ปฏิเสวนา ปหาตพฺพา.

Enquanto influxos, aflição e febre poderiam surgir naquele que não usa os requisitos dessa maneira, não há influxos, aflição ou febre naquele que os usa assim. Estes são chamados de influxos que devem ser abandonados pelo uso.

อธิวาสนา ปหาตพฺพาสวา

Influxos a serem abandonados pela tolerância

๒๔. ‘‘กตเม จ, ภิกฺขเว, อาสวา อธิวาสนา ปหาตพฺพา? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ปฏิสงฺขา โยนิโส ขโม โหติ สีตสฺส อุณฺหสฺส, ชิฆจฺฉาย ปิปาสาย. ฑํสมกสวาตาตปสรีํสปสมฺผสฺสานํ, ทุรุตฺตานํ ทุราคตานํ วจนปถานํ, อุปฺปนฺนานํ สารีริกานํ เวทนานํ ทุกฺขานํ ติพฺพานํ ขรานํ กฏุกานํ อสาตานํ อมนาปานํ ปาณหรานํ อธิวาสกชาติโก โหติ.

24. E quais são os influxos, monges, que devem ser abandonados pela tolerância? Aqui, monges, um monge, refletindo sabiamente, é tolerante ao frio e ao calor, à fome e à sede, e ao contato com moscas varejeiras, mosquitos, vento, sol e répteis; ele é capaz de suportar palavras mal ditas e indesejadas, e sensações corporais surgidas que sejam dolorosas, lancinantes, agudas, penetrantes, desagradáveis, penosas e ameaçadoras à vida.

‘‘ยญฺหิสฺส, ภิกฺขเว, อนธิวาสยโต อุปฺปชฺเชยฺยุํ อาสวา วิฆาตปริฬาหา, อธิวาสยโต เอวํส เต อาสวา วิฆาตปริฬาหา น โหนฺติ. อิเม วุจฺจนฺติ, ภิกฺขเว, อาสวา อธิวาสนา ปหาตพฺพา.

Enquanto influxos, aflição e febre poderiam surgir naquele que não tolera tais coisas, não há influxos, aflição ou febre naquele que as tolera. Estes são chamados de influxos que devem ser abandonados pela tolerância.

ปริวชฺชนา ปหาตพฺพาสวา

Influxos a serem abandonados pela evitação

๒๕. ‘‘กตเม จ, ภิกฺขเว, อาสวา ปริวชฺชนา ปหาตพฺพา? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ปฏิสงฺขา โยนิโส จณฺฑํ หตฺถึ ปริวชฺเชติ, จณฺฑํ อสฺสํ ปริวชฺเชติ, จณฺฑํ โคณํ ปริวชฺเชติ, จณฺฑํ กุกฺกุรํ ปริวชฺเชติ, อหึ ขาณุํ กณฺฏกฏฺฐานํ โสพฺภํ ปปาตํ จนฺทนิกํ โอฬิคลฺลํ. ยถารูเป อนาสเน นิสินฺนํ [Pg.14] ยถารูเป อโคจเร จรนฺตํ ยถารูเป ปาปเก มิตฺเต ภชนฺตํ วิญฺญู สพฺรหฺมจารี ปาปเกสุ ฐาเนสุ โอกปฺเปยฺยุํ, โส ตญฺจ อนาสนํ ตญฺจ อโคจรํ เต จ ปาปเก มิตฺเต ปฏิสงฺขา โยนิโส ปริวชฺเชติ.

25. E quais são os influxos, monges, que devem ser abandonados pela evitação? Aqui, monges, um monge, refletindo sabiamente, evita um elefante selvagem, um cavalo selvagem, um touro selvagem, um cão selvagem, uma cobra, um toco de árvore, um espinheiro, um abismo, um penhasco, uma fossa, um esgoto. Refletindo sabiamente, ele evita sentar-se em assentos inadequados, frequentar locais inadequados e associar-se com maus amigos, pois, se o fizesse, seus companheiros sábios na vida santa poderiam suspeitar de sua conduta.

‘‘ยญฺหิสฺส, ภิกฺขเว, อปริวชฺชยโต อุปฺปชฺเชยฺยุํ อาสวา วิฆาตปริฬาหา, ปริวชฺชยโต เอวํส เต อาสวา วิฆาตปริฬาหา น โหนฺติ. อิเม วุจฺจนฺติ, ภิกฺขเว, อาสวา ปริวชฺชนา ปหาตพฺพา.

Enquanto influxos, aflição e febre poderiam surgir naquele que não evita essas coisas, não há influxos, aflição ou febre naquele que as evita. Estes são chamados de influxos que devem ser abandonados pela evitação.

วิโนทนา ปหาตพฺพาสวา

Influxos a serem abandonados pela remoção

๒๖. ‘‘กตเม จ, ภิกฺขเว, อาสวา วิโนทนา ปหาตพฺพา? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ปฏิสงฺขา โยนิโส อุปฺปนฺนํ กามวิตกฺกํ นาธิวาเสติ ปชหติ วิโนเทติ พฺยนฺตีกโรติ อนภาวํ คเมติ, อุปฺปนฺนํ พฺยาปาทวิตกฺกํ…เป… อุปฺปนฺนํ วิหึสาวิตกฺกํ…เป… อุปฺปนฺนุปฺปนฺเน ปาปเก อกุสเล ธมฺเม นาธิวาเสติ ปชหติ วิโนเทติ พฺยนฺตีกโรติ อนภาวํ คเมติ.

26. E quais são os influxos, monges, que devem ser abandonados pela remoção? Aqui, monges, um monge, refletindo sabiamente, não tolera um pensamento surgido de desejo sensual; ele o abandona, o remove, o elimina e o aniquila. Ele não tolera um pensamento surgido de má vontade... Ele não tolera um pensamento surgido de crueldade... Ele não tolera estados prejudiciais e insalubres que tenham surgido; ele os abandona, os remove, os elimina e os aniquila.

‘‘ยญฺหิสฺส, ภิกฺขเว, อวิโนทยโต อุปฺปชฺเชยฺยุํ อาสวา วิฆาตปริฬาหา, วิโนทยโต เอวํส เต อาสวา วิฆาตปริฬาหา น โหนฺติ. อิเม วุจฺจนฺติ, ภิกฺขเว, อาสวา วิโนทนา ปหาตพฺพา.

Enquanto influxos, aflição e febre poderiam surgir naquele que não remove esses pensamentos, não há influxos, aflição ou febre naquele que os remove. Estes são chamados de influxos que devem ser abandonados pela remoção.

ภาวนา ปหาตพฺพาสวา

Influxos a serem abandonados pelo desenvolvimento

๒๗. ‘‘กตเม จ, ภิกฺขเว, อาสวา ภาวนา ปหาตพฺพา? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ปฏิสงฺขา โยนิโส สติสมฺโพชฺฌงฺคํ ภาเวติ วิเวกนิสฺสิตํ วิราคนิสฺสิตํ นิโรธนิสฺสิตํ โวสฺสคฺคปริณามึ; ปฏิสงฺขา โยนิโส ธมฺมวิจยสมฺโพชฺฌงฺคํ ภาเวติ…เป… วีริยสมฺโพชฺฌงฺคํ ภาเวติ… ปีติสมฺโพชฺฌงฺคํ ภาเวติ… ปสฺสทฺธิสมฺโพชฺฌงฺคํ ภาเวติ… สมาธิสมฺโพชฺฌงฺคํ ภาเวติ… อุเปกฺขาสมฺโพชฺฌงฺคํ ภาเวติ วิเวกนิสฺสิตํ วิราคนิสฺสิตํ นิโรธนิสฺสิตํ โวสฺสคฺคปริณามึ.

27. E quais são os influxos, monges, que devem ser abandonados pelo desenvolvimento? Aqui, monges, um monge, refletindo sabiamente, desenvolve o fator do despertar da atenção plena, que se apoia no isolamento, apoia no desapego, apoia na cessação e culmina no abandono. Refletindo sabiamente, ele desenvolve o fator do despertar da investigação dos fenômenos... desenvolve o fator do despertar da energia... desenvolve o fator do despertar do êxtase... desenvolve o fator do despertar da tranquilidade... desenvolve o fator do despertar da concentração... desenvolve o fator do despertar da equanimidade, que se apoia no isolamento, apoia no desapego, apoia na cessação e culmina no abandono.

‘‘ยญฺหิสฺส, ภิกฺขเว, อภาวยโต อุปฺปชฺเชยฺยุํ อาสวา วิฆาตปริฬาหา, ภาวยโต เอวํส เต อาสวา วิฆาตปริฬาหา น โหนฺติ. อิเม วุจฺจนฺติ, ภิกฺขเว, อาสวา ภาวนา ปหาตพฺพา.

Enquanto influxos, aflição e febre poderiam surgir naquele que não desenvolve esses fatores do despertar, não há influxos, aflição ou febre naquele que os desenvolve. Estes são chamados de influxos que devem ser abandonados pelo desenvolvimento.

๒๘. ‘‘ยโต โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุโน เย อาสวา ทสฺสนา ปหาตพฺพา เต ทสฺสนา ปหีนา โหนฺติ, เย อาสวา สํวรา ปหาตพฺพา [Pg.15] เต สํวรา ปหีนา โหนฺติ, เย อาสวา ปฏิเสวนา ปหาตพฺพา เต ปฏิเสวนา ปหีนา โหนฺติ, เย อาสวา อธิวาสนา ปหาตพฺพา เต อธิวาสนา ปหีนา โหนฺติ, เย อาสวา ปริวชฺชนา ปหาตพฺพา เต ปริวชฺชนา ปหีนา โหนฺติ, เย อาสวา วิโนทนา ปหาตพฺพา เต วิโนทนา ปหีนา โหนฺติ, เย อาสวา ภาวนา ปหาตพฺพา เต ภาวนา ปหีนา โหนฺติ; อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว – ‘ภิกฺขุ สพฺพาสวสํวรสํวุโต วิหรติ, อจฺเฉจฺฉิ ตณฺหํ, วิวตฺตยิ สํโยชนํ, สมฺมา มานาภิสมยา อนฺตมกาสิ ทุกฺขสฺสา’’’ติ.

28. Quando, monges, para um monge, os influxos que devem ser abandonados pela visão foram abandonados pela visão, os influxos que devem ser abandonados pela contenção foram abandonados pela contenção, os influxos que devem ser abandonados pelo uso foram abandonados pelo uso, os influxos que devem ser abandonados pela tolerância foram abandonados pela tolerância, os influxos que devem ser abandonados pela evitação foram abandonados pela evitação, os influxos que devem ser abandonados pela remoção foram abandonados pela remoção, e os influxos que devem ser abandonados pelo desenvolvimento foram abandonados pelo desenvolvimento — então ele é chamado de monge que vive contido com a contenção de todos os influxos. Ele cortou o desejo, desfez os grilhões e, com a completa penetração da presunção, pôs fim ao sofrimento.

อิทมโวจ ภควา. อตฺตมนา เต ภิกฺขู ภควโต ภาสิตํ อภินนฺทุนฺติ.

Isso foi o que o Abençoado disse. Os monges ficaram satisfeitos e se alegraram com as palavras do Abençoado.

สพฺพาสวสุตฺตํ นิฏฺฐิตํ ทุติยํ.

O Sabbāsava Sutta, o segundo, está concluído.

๓. ธมฺมทายาทสุตฺตํ

3. Dhammadāyāda Sutta

๒๙. เอวํ เม สุตํ – เอกํ สมยํ ภควา สาวตฺถิยํ วิหรติ เชตวเน อนาถปิณฺฑิกสฺส อาราเม. ตตฺร โข ภควา ภิกฺขู อามนฺเตสิ – ‘‘ภิกฺขโว’’ติ. ‘‘ภทนฺเต’’ติ เต ภิกฺขู ภควโต ปจฺจสฺโสสุํ. ภควา เอตทโวจ –

29. Assim ouvi. Em certa ocasião, o Abençoado estava residindo em Sāvatthī, no Bosque de Jeta, no Parque de Anāthapiṇḍika. Lá, o Abençoado se dirigiu aos monges: 'Monjes!' — 'Venerável Senhor', responderam os monges ao Abençoado. O Abençoado disse o seguinte:

‘‘ธมฺมทายาทา เม, ภิกฺขเว, ภวถ, มา อามิสทายาทา. อตฺถิ เม ตุมฺเหสุ อนุกมฺปา – ‘กินฺติ เม สาวกา ธมฺมทายาทา ภเวยฺยุํ, โน อามิสทายาทา’ติ. ตุมฺเห จ เม, ภิกฺขเว, อามิสทายาทา ภเวยฺยาถ โน ธมฺมทายาทา, ตุมฺเหปิ เตน อาทิยา ภเวยฺยาถ – ‘อามิสทายาทา สตฺถุสาวกา วิหรนฺติ, โน ธมฺมทายาทา’ติ; อหมฺปิ เตน อาทิโย ภเวยฺยํ – ‘อามิสทายาทา สตฺถุสาวกา วิหรนฺติ, โน ธมฺมทายาทา’ติ. ตุมฺเห จ เม, ภิกฺขเว, ธมฺมทายาทา ภเวยฺยาถ, โน อามิสทายาทา, ตุมฺเหปิ เตน น อาทิยา ภเวยฺยาถ – ‘ธมฺมทายาทา สตฺถุสาวกา วิหรนฺติ, โน อามิสทายาทา’ติ; อหมฺปิ เตน น อาทิโย ภเวยฺยํ – ‘ธมฺมทายาทา สตฺถุสาวกา วิหรนฺติ, โน อามิสทายาทา’ติ. ตสฺมาติห เม, ภิกฺขเว, ธมฺมทายาทา ภวถ, มา อามิสทายาทา. อตฺถิ เม [Pg.16] ตุมฺเหสุ อนุกมฺปา – ‘กินฺติ เม สาวกา ธมฺมทายาทา ภเวยฺยุํ, โน อามิสทายาทา’ติ.

“Monjes, sede meus herdeiros no Dhamma, não meus herdeiros em coisas materiais. Tenho compaixão por vós, pensando: ‘Como poderão os meus discípulos ser herdeiros no Dhamma, e não herdeiros em coisas materiais?’ Se vós, monjes, fordes meus herdeiros em coisas materiais e não herdeiros no Dhamma, sereis censurados por isso: ‘Os discípulos do Mestre vivem como seus herdeiros em coisas materiais, não como herdeiros no Dhamma’; e eu também serei censurado por isso: ‘Os discípulos do Mestre vivem como seus herdeiros em coisas materiais, não como herdeiros no Dhamma’. Mas se vós, monjes, fordes meus herdeiros no Dhamma e não herdeiros em coisas materiais, não sereis censurados por isso: ‘Os discípulos do Mestre vivem como seus herdeiros no Dhamma, não como herdeiros em coisas materiais’; e eu também não serei censurado por isso: ‘Os discípulos do Mestre vivem como seus herdeiros no Dhamma, não como herdeiros em coisas materiais’. Portanto, monjes, sede meus herdeiros no Dhamma, não meus herdeiros em coisas materiais. Tenho compaixão por vós, pensando: ‘Como poderão os meus discípulos ser herdeiros no Dhamma, e não herdeiros em coisas materiais?’”

๓๐. ‘‘อิธาหํ, ภิกฺขเว, ภุตฺตาวี อสฺสํ ปวาริโต ปริปุณฺโณ ปริโยสิโต สุหิโต ยาวทตฺโถ; สิยา จ เม ปิณฺฑปาโต อติเรกธมฺโม ฉฑฺฑนียธมฺโม. อถ ทฺเว ภิกฺขู อาคจฺเฉยฺยุํ ชิฆจฺฉาทุพฺพลฺย- ปเรตา. ตฺยาหํ เอวํ วเทยฺยํ – ‘อหํ โขมฺหิ, ภิกฺขเว, ภุตฺตาวี ปวาริโต ปริปุณฺโณ ปริโยสิโต สุหิโต ยาวทตฺโถ; อตฺถิ จ เม อยํ ปิณฺฑปาโต อติเรกธมฺโม ฉฑฺฑนียธมฺโม. สเจ อากงฺขถ, ภุญฺชถ, โน เจ ตุมฺเห ภุญฺชิสฺสถ, อิทานาหํ อปฺปหริเต วา ฉฑฺเฑสฺสามิ, อปฺปาณเก วา อุทเก โอปิลาเปสฺสามี’ติ. ตตฺเรกสฺส ภิกฺขุโน เอวมสฺส – ‘ภควา โข ภุตฺตาวี ปวาริโต ปริปุณฺโณ ปริโยสิโต สุหิโต ยาวทตฺโถ; อตฺถิ จายํ ภควโต ปิณฺฑปาโต อติเรกธมฺโม ฉฑฺฑนียธมฺโม. สเจ มยํ น ภุญฺชิสฺสาม, อิทานิ ภควา อปฺปหริเต วา ฉฑฺเฑสฺสติ, อปฺปาณเก วา อุทเก โอปิลาเปสฺสติ’. วุตฺตํ โข ปเนตํ ภควตา – ‘ธมฺมทายาทา เม, ภิกฺขเว, ภวถ, มา อามิสทายาทา’ติ. อามิสญฺญตรํ โข ปเนตํ, ยทิทํ ปิณฺฑปาโต. ยํนูนาหํ อิมํ ปิณฺฑปาตํ อภุญฺชิตฺวา อิมินาว ชิฆจฺฉาทุพฺพลฺเยน เอวํ อิมํ รตฺตินฺทิวํ วีตินาเมยฺย’’นฺติ. โส ตํ ปิณฺฑปาตํ อภุญฺชิตฺวา เตเนว ชิฆจฺฉาทุพฺพลฺเยน เอวํ ตํ รตฺตินฺทิวํ วีตินาเมยฺย. อถ ทุติยสฺส ภิกฺขุโน เอวมสฺส – ‘ภควา โข ภุตฺตาวี ปวาริโต ปริปุณฺโณ ปริโยสิโต สุหิโต ยาวทตฺโถ; อตฺถิ จายํ ภควโต ปิณฺฑปาโต อติเรกธมฺโม ฉฑฺฑนียธมฺโม. สเจ มยํ น ภุญฺชิสฺสาม, อิทานิ ภควา อปฺปหริเต วา ฉฑฺเฑสฺสติ, อปฺปาณเก วา อุทเก โอปิลาเปสฺสติ. ยํนูนาหํ อิมํ ปิณฺฑปาตํ ภุญฺชิตฺวา ชิฆจฺฉาทุพฺพลฺยํ ปฏิวิโนเทตฺวา เอวํ อิมํ รตฺตินฺทิวํ วีตินาเมยฺย’นฺติ. โส ตํ ปิณฺฑปาตํ ภุญฺชิตฺวา ชิฆจฺฉาทุพฺพลฺยํ ปฏิวิโนเทตฺวา เอวํ ตํ รตฺตินฺทิวํ วีตินาเมยฺย. กิญฺจาปิ โส, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ตํ ปิณฺฑปาตํ ภุญฺชิตฺวา ชิฆจฺฉาทุพฺพลฺยํ ปฏิวิโนเทตฺวา เอวํ ตํ รตฺตินฺทิวํ วีตินาเมยฺย, อถ โข อสุเยว เม ปุริโม ภิกฺขุ ปุชฺชตโร จ ปาสํสตโร จ. ตํ กิสฺส เหตุ? ตญฺหิ ตสฺส, ภิกฺขเว, ภิกฺขุโน ทีฆรตฺตํ [Pg.17] อปฺปิจฺฉตาย สนฺตุฏฺฐิยา สลฺเลขาย สุภรตาย วีริยารมฺภาย สํวตฺติสฺสติ. ตสฺมาติห เม, ภิกฺขเว, ธมฺมทายาทา ภวถ, มา อามิสทายาทา. อตฺถิ เม ตุมฺเหสุ อนุกมฺปา – ‘กินฺติ เม สาวกา ธมฺมทายาทา ภเวยฺยุํ, โน อามิสทายาทา’’’ติ.

30. “Suponde, monjes, que eu tivesse comido, recusado mais comida, estivesse satisfeito, terminado a refeição, saciado, tendo consumido o suficiente, e restasse um pouco de minha esmola de comida para ser descartada. Então, chegassem dois monjes famintos e fracos. Eu lhes diria: ‘Monjes, eu já comi... consumi o suficiente, mas resta esta minha esmola de comida para ser descartada. Comei, se quiserdes; se não comerdes, eu a jogarei onde não houver vegetação verde ou a lançarei na água onde não houver vida’. Então, o primeiro monje pensaria: ‘O Abençoado já comeu... consumiu o suficiente, mas resta esta esmola de comida do Abençoado para ser descartada; se não a comermos, o Abençoado a jogará fora... Mas isto foi dito pelo Abençoado: “Monjes, sede meus herdeiros no Dhamma, não meus herdeiros em coisas materiais”. Ora, esta esmola de comida é uma dessas coisas materiais. Que tal se, em vez de comer esta esmola de comida, eu passar este dia e esta noite faminto e fraco?’ E, em vez de comer aquela esmola de comida, ele passaria aquele dia e aquela noite faminto e fraco. Então, o segundo monje pensaria: ‘O Abençoado já comeu... consumiu o suficiente, mas resta esta esmola de comida do Abençoado para ser descartada... Que tal se eu comer esta esmola de comida, eliminando a fome e a fraqueza, e passar este dia e esta noite assim?’ E, após comer aquela esmola de comida, ele passaria o dia e a noite sem fome nem fraqueza. Ora, embora aquele segundo monje, ao comer aquela esmola de comida, tenha passado o dia e a noite sem fome nem fraqueza, ainda assim o primeiro monje é por mim mais respeitado e louvado. Por que razão? Porque isso, por muito tempo, conduzirá à sua pouca ambição, ao contentamento, à austeridade, à facilidade de manutenção e ao despertar da energia. Portanto, monjes, sede meus herdeiros no Dhamma, não meus herdeiros em coisas materiais. Tenho compaixão por vós, pensando: ‘Como poderão os meus discípulos ser herdeiros no Dhamma, e não herdeiros em coisas materiais?’”

อิทมโวจ ภควา. อิทํ วตฺวาน สุคโต อุฏฺฐายาสนา วิหารํ ปาวิสิ.

Isso foi o que o Abençoado disse. Tendo dito isso, o Sublime levantou-se de seu assento e entrou em sua cela.

๓๑. ตตฺร โข อายสฺมา สาริปุตฺโต อจิรปกฺกนฺตสฺส ภควโต ภิกฺขู อามนฺเตสิ – ‘‘อาวุโส ภิกฺขเว’’ติ. ‘‘อาวุโส’’ติ โข เต ภิกฺขู อายสฺมโต สาริปุตฺตสฺส ปจฺจสฺโสสุํ. อายสฺมา สาริปุตฺโต เอตทโวจ –

31. Pouco depois de o Abençoado ter saído, o venerável Sāriputta dirigiu-se aos monjes: “Amigos, monjes”. “Amigo”, responderam os monjes ao venerável Sāriputta. O venerável Sāriputta disse o seguinte:

‘‘กิตฺตาวตา นุ โข, อาวุโส, สตฺถุ ปวิวิตฺตสฺส วิหรโต สาวกา วิเวกํ นานุสิกฺขนฺติ, กิตฺตาวตา จ ปน สตฺถุ ปวิวิตฺตสฺส วิหรโต สาวกา วิเวกมนุสิกฺขนฺตี’’ติ? ‘‘ทูรโตปิ โข มยํ, อาวุโส, อาคจฺฉาม อายสฺมโต สาริปุตฺตสฺส สนฺติเก เอตสฺส ภาสิตสฺส อตฺถมญฺญาตุํ. สาธุ วตายสฺมนฺตํเยว สาริปุตฺตํ ปฏิภาตุ เอตสฺส ภาสิตสฺส อตฺโถ; อายสฺมโต สาริปุตฺตสฺส สุตฺวา ภิกฺขู ธาเรสฺสนฺตี’’ติ. ‘‘เตน หาวุโส, สุณาถ, สาธุกํ มนสิ กโรถ, ภาสิสฺสามี’’ติ. ‘‘เอวมาวุโส’’ติ โข เต ภิกฺขู อายสฺมโต สาริปุตฺตสฺส ปจฺจสฺโสสุํ. อายสฺมา สาริปุตฺโต เอตทโวจ –

“Amigos, de que maneira os discípulos do Mestre que vive em isolamento não se treinam no isolamento? E de que maneira os discípulos do Mestre que vive em isolamento se treinam no isolamento?” — “Amigo, nós viríamos de longe para aprender com o venerável Sāriputta o significado dessas palavras. Seria bom se o próprio venerável Sāriputta explicasse o significado dessas palavras. Tendo-o ouvido dele, os monjes o recordarão.” — “Então, amigos, escutai e prestai muita atenção ao que vou dizer.” — “Sim, amigo”, responderam os monjes ao venerável Sāriputta. O venerável Sāriputta disse o seguinte:

‘‘กิตฺตาวตา นุ โข, อาวุโส, สตฺถุ ปวิวิตฺตสฺส วิหรโต สาวกา วิเวกํ นานุสิกฺขนฺติ? อิธาวุโส, สตฺถุ ปวิวิตฺตสฺส วิหรโต สาวกา วิเวกํ นานุสิกฺขนฺติ, เยสญฺจ ธมฺมานํ สตฺถา ปหานมาห, เต จ ธมฺเม นปฺปชหนฺติ, พาหุลิกา จ โหนฺติ, สาถลิกา, โอกฺกมเน ปุพฺพงฺคมา, ปวิเวเก นิกฺขิตฺตธุรา. ตตฺราวุโส, เถรา ภิกฺขู ตีหิ ฐาเนหิ คารยฺหา ภวนฺติ. ‘สตฺถุ ปวิวิตฺตสฺส วิหรโต สาวกา วิเวกํ นานุสิกฺขนฺตี’ติ – อิมินา ปฐเมน ฐาเนน เถรา ภิกฺขู คารยฺหา ภวนฺติ. ‘เยสญฺจ ธมฺมานํ สตฺถา ปหานมาห เต จ ธมฺเม นปฺปชหนฺตี’ติ – อิมินา ทุติเยน [Pg.18] ฐาเนน เถรา ภิกฺขู คารยฺหา ภวนฺติ. ‘พาหุลิกา จ, สาถลิกา, โอกฺกมเน ปุพฺพงฺคมา, ปวิเวเก นิกฺขิตฺตธุรา’ติ – อิมินา ตติเยน ฐาเนน เถรา ภิกฺขู คารยฺหา ภวนฺติ. เถรา, อาวุโส, ภิกฺขู อิเมหิ ตีหิ ฐาเนหิ คารยฺหา ภวนฺติ. ตตฺราวุโส, มชฺฌิมา ภิกฺขู…เป… นวา ภิกฺขู ตีหิ ฐาเนหิ คารยฺหา ภวนฺติ. ‘สตฺถุ ปวิวิตฺตสฺส วิหรโต สาวกา วิเวกํ นานุสิกฺขนฺตี’ติ – อิมินา ปฐเมน ฐาเนน นวา ภิกฺขู คารยฺหา ภวนฺติ. ‘เยสญฺจ ธมฺมานํ สตฺถา ปหานมาห เต จ ธมฺเม นปฺปชหนฺตี’ติ – อิมินา ทุติเยน ฐาเนน นวา ภิกฺขู คารยฺหา ภวนฺติ. ‘พาหุลิกา จ โหนฺติ, สาถลิกา, โอกฺกมเน ปุพฺพงฺคมา, ปวิเวเก นิกฺขิตฺตธุรา’ติ – อิมินา ตติเยน ฐาเนน นวา ภิกฺขู คารยฺหา ภวนฺติ. นวา, อาวุโส, ภิกฺขู อิเมหิ ตีหิ ฐาเนหิ คารยฺหา ภวนฺติ. เอตฺตาวตา โข, อาวุโส, สตฺถุ ปวิวิตฺตสฺส วิหรโต สาวกา วิเวกํ นานุสิกฺขนฺติ.

“Amigos, de que maneira os discípulos do Mestre que vive em isolamento não se treinam no isolamento? Aqui, amigos, os discípulos do Mestre que vive em isolamento não se treinam no isolamento; eles não abandonam as qualidades que o Mestre lhes diz para abandonar; são gananciosos e negligentes, líderes no retrocesso, abandonando o esforço pelo isolamento. Nisso, os monjes anciãos são censuráveis por três razões. Como discípulos do Mestre que vive em isolamento, eles não se treinam no isolamento: são censuráveis por esta primeira razão. Eles não abandonam as qualidades que o Mestre lhes diz para abandonar: são censuráveis por esta segunda razão. Eles são gananciosos e negligentes, líderes no retrocesso, abandonando o esforço pelo isolamento: são censuráveis por esta terceira razão. Os monjes anciãos são censuráveis por estas três razões. Nisso, os monjes de meia-idade... os monjes novos são censuráveis por três razões. Como discípulos do Mestre que vive em isolamento, eles não se treinam no isolamento: são censuráveis por esta primeira razão. Eles não abandonam as qualidades que o Mestre lhes diz para abandonar: são censuráveis por esta segunda razão. Eles são gananciosos e negligentes, líderes no retrocesso, abandonando o esforço pelo isolamento: são censuráveis por esta terceira razão. Os monjes novos são censuráveis por estas três razões. É desta maneira, amigos, que os discípulos do Mestre que vive em isolamento não se treinam no isolamento.”

๓๒. ‘‘กิตฺตาวตา จ, ปนาวุโส, สตฺถุ ปวิวิตฺตสฺส วิหรโต สาวกา วิเวกมนุสิกฺขนฺติ? อิธาวุโส, สตฺถุ ปวิวิตฺตสฺส วิหรโต สาวกา วิเวกมนุสิกฺขนฺติ – เยสญฺจ ธมฺมานํ สตฺถา ปหานมาห เต จ ธมฺเม ปชหนฺติ; น จ พาหุลิกา โหนฺติ, น สาถลิกา โอกฺกมเน นิกฺขิตฺตธุรา ปวิเวเก ปุพฺพงฺคมา. ตตฺราวุโส, เถรา ภิกฺขู ตีหิ ฐาเนหิ ปาสํสา ภวนฺติ. ‘สตฺถุ ปวิวิตฺตสฺส วิหรโต สาวกา วิเวกมนุสิกฺขนฺตี’ติ – อิมินา ปฐเมน ฐาเนน เถรา ภิกฺขู ปาสํสา ภวนฺติ. ‘เยสญฺจ ธมฺมานํ สตฺถา ปหานมาห เต จ ธมฺเม ปชหนฺตี’ติ – อิมินา ทุติเยน ฐาเนน เถรา ภิกฺขู ปาสํสา ภวนฺติ. ‘น จ พาหุลิกา, น สาถลิกา โอกฺกมเน นิกฺขิตฺตธุรา ปวิเวเก ปุพฺพงฺคมา’ติ – อิมินา ตติเยน ฐาเนน เถรา ภิกฺขู ปาสํสา ภวนฺติ. เถรา, อาวุโส, ภิกฺขู อิเมหิ ตีหิ ฐาเนหิ ปาสํสา ภวนฺติ. ตตฺราวุโส, มชฺฌิมา ภิกฺขู…เป… นวา ภิกฺขู ตีหิ ฐาเนหิ ปาสํสา ภวนฺติ. ‘สตฺถุ ปวิวิตฺตสฺส วิหรโต สาวกา วิเวกมนุสิกฺขนฺตี’ติ – อิมินา ปฐเมน ฐาเนน นวา ภิกฺขู ปาสํสา ภวนฺติ. ‘เยสญฺจ ธมฺมานํ สตฺถา ปหานมาห เต จ ธมฺเม ปชหนฺตี’ติ – อิมินา ทุติเยน ฐาเนน นวา ภิกฺขู ปาสํสา ภวนฺติ. ‘น จ พาหุลิกา, น สาถลิกา โอกฺกมเน นิกฺขิตฺตธุรา ปวิเวเก ปุพฺพงฺคมา’ติ – อิมินา ตติเยน ฐาเนน นวา ภิกฺขู ปาสํสา ภวนฺติ. นวา, อาวุโส, ภิกฺขู อิเมหิ [Pg.19] ตีหิ ฐาเนหิ ปาสํสา ภวนฺติ. เอตฺตาวตา โข, อาวุโส, สตฺถุ ปวิวิตฺตสฺส วิหรโต สาวกา วิเวกมนุสิกฺขนฺติ.

32. “E de que maneira, amigos, os discípulos do Mestre que vive em isolamento se treinam no isolamento? Aqui, amigos, os discípulos do Mestre que vive em isolamento se treinam no isolamento; eles abandonam as qualidades que o Mestre lhes diz para abandonar; não são gananciosos nem negligentes, abandonam o retrocesso e são líderes no isolamento. Nisso, os monjes anciãos são louváveis por três razões. Como discípulos do Mestre que vive em isolamento, eles se treinam no isolamento: são louváveis por esta primeira razão. Eles abandonam as qualidades que o Mestre lhes diz para abandonar: são louváveis por esta segunda razão. Eles não são gananciosos nem negligentes, abandonam o retrocesso e são líderes no isolamento: são louváveis por esta terceira razão. Os monjes anciãos são louváveis por estas três razões. Nisso, os monjes de meia-idade... os monjes novos são louváveis por três razões. Como discípulos do Mestre que vive em isolamento, eles se treinam no isolamento: são louváveis por esta primeira razão. Eles abandonam as qualidades que o Mestre lhes diz para abandonar: são louváveis por esta segunda razão. Eles não são gananciosos nem negligentes, abandonam o retrocesso e são líderes no isolamento: são louváveis por esta terceira razão. Os monjes novos são louváveis por estas três razões. É desta maneira, amigos, que os discípulos do Mestre que vive em isolamento se treinam no isolamento.”

๓๓. ‘‘ตตฺราวุโส, โลโภ จ ปาปโก โทโส จ ปาปโก. โลภสฺส จ ปหานาย โทสสฺส จ ปหานาย อตฺถิ มชฺฌิมา ปฏิปทา จกฺขุกรณี ญาณกรณี อุปสมาย อภิญฺญาย สมฺโพธาย นิพฺพานาย สํวตฺตติ. กตมา จ สา, อาวุโส, มชฺฌิมา ปฏิปทา จกฺขุกรณี ญาณกรณี อุปสมาย อภิญฺญาย สมฺโพธาย นิพฺพานาย สํวตฺตติ? อยเมว อริโย อฏฺฐงฺคิโก มคฺโค, เสยฺยถิทํ – สมฺมาทิฏฺฐิ สมฺมาสงฺกปฺโป สมฺมาวาจา สมฺมากมฺมนฺโต สมฺมาอาชีโว สมฺมาวายาโม สมฺมาสติ สมฺมาสมาธิ. อยํ โข สา, อาวุโส, มชฺฌิมา ปฏิปทา จกฺขุกรณี ญาณกรณี อุปสมาย อภิญฺญาย สมฺโพธาย นิพฺพานาย สํวตฺตติ.

33. “Nisso, amigos, a cobiça é má e o ódio é mau. Para o abandono da cobiça e do ódio, existe o Caminho do Meio que produz a visão, produz o conhecimento, e conduz à paz, ao conhecimento direto, à iluminação, ao Nibbāna. E qual é esse Caminho do Meio que produz a visão, produz o conhecimento, e conduz à paz, ao conhecimento direto, à iluminação, ao Nibbāna? É justamente este Nobre Caminho Óctuplo, a saber: visão correta, intenção correta, linguagem correta, ação correta, modo de vida correto, esforço correto, atenção plena correta e concentração correta. Este, amigos, é o Caminho do Meio que produz a visão, produz o conhecimento, e conduz à paz, ao conhecimento direto, à iluminação, ao Nibbāna.”

‘‘ตตฺราวุโส, โกโธ จ ปาปโก อุปนาโห จ ปาปโก…เป… มกฺโข จ ปาปโก ปฬาโส จ ปาปโก, อิสฺสา จ ปาปิกา มจฺเฉรญฺจ ปาปกํ, มายา จ ปาปิกา สาเฐยฺยญฺจ ปาปกํ, ถมฺโภ จ ปาปโก สารมฺโภ จ ปาปโก, มาโน จ ปาปโก อติมาโน จ ปาปโก, มโท จ ปาปโก ปมาโท จ ปาปโก. มทสฺส จ ปหานาย ปมาทสฺส จ ปหานาย อตฺถิ มชฺฌิมา ปฏิปทา จกฺขุกรณี ญาณกรณี อุปสมาย อภิญฺญาย สมฺโพธาย นิพฺพานาย สํวตฺตติ. กตมา จ สา, อาวุโส, มชฺฌิมา ปฏิปทา จกฺขุกรณี ญาณกรณี อุปสมาย อภิญฺญาย สมฺโพธาย นิพฺพานาย สํวตฺตติ? อยเมว อริโย อฏฺฐงฺคิโก มคฺโค, เสยฺยถิทํ – สมฺมาทิฏฺฐิ สมฺมาสงฺกปฺโป สมฺมาวาจา สมฺมากมฺมนฺโต สมฺมาอาชีโว สมฺมาวายาโม สมฺมาสติ สมฺมาสมาธิ. อยํ โข สา, อาวุโส, มชฺฌิมา ปฏิปทา จกฺขุกรณี ญาณกรณี อุปสมาย อภิญฺญาย สมฺโพธาย นิพฺพานาย สํวตฺตตี’’ติ.

“Nisso, amigos, a raiva é má e o ressentimento é mau... a depreciação é má e a insolência é má, a inveja é má e a avareza é má, a hipocrisia é má e a fraude é má, a obstinação é má e a agressividade é má, o orgulho é mau e a arrogância é má, a vaidade é má e a negligência é má. Para o abandono da vaidade e da negligência, existe o Caminho do Meio que o Abençoado ensinou, que produz a visão, produz o conhecimento, e conduz à paz, ao conhecimento direto, à iluminação, ao Nibbāna. E qual é esse Caminho do Meio que produz a visão, Doces amigos, produz o conhecimento, e conduz à paz, ao conhecimento direto, à iluminação, ao Nibbāna? É justamente este Nobre Caminho Óctuplo, a saber: visão correta, intenção correta, linguagem correta, ação correta, modo de vida correto, esforço correto, atenção plena correta e concentração correta. Este, amigos, é o Caminho do Meio que produz a visão, produz o conhecimento, e conduz à paz, ao conhecimento direto, à iluminação, ao Nibbāna.”

อิทมโวจายสฺมา สาริปุตฺโต. อตฺตมนา เต ภิกฺขู อายสฺมโต สาริปุตฺตสฺส ภาสิตํ อภินนฺทุนฺติ.

Isso foi o que disse o venerável Sāriputta. Satisfeitos, os monjes alegraram-se com as palavras do venerável Sāriputta.

ธมฺมทายาทสุตฺตํ นิฏฺฐิตํ ตติยํ.

O Dhammadāyāda Sutta, o terceiro, está concluído.

๔. ภยเภรวสุตฺตํ

4. Bhayabherava Sutta

๓๔. เอวํ [Pg.20] เม สุตํ – เอกํ สมยํ ภควา สาวตฺถิยํ วิหรติ เชตวเน อนาถปิณฺฑิกสฺส อาราเม. อถ โข ชาณุสฺโสณิ พฺราหฺมโณ เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควตา สทฺธึ สมฺโมทิ. สมฺโมทนียํ กถํ สารณียํ วีติสาเรตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺโน โข ชาณุสฺโสณิ พฺราหฺมโณ ภควนฺตํ เอตทโวจ – ‘‘เยเม, โภ โคตม, กุลปุตฺตา ภวนฺตํ โคตมํ อุทฺทิสฺส สทฺธา อคารสฺมา อนคาริยํ ปพฺพชิตา, ภวํ เตสํ โคตโม ปุพฺพงฺคโม, ภวํ เตสํ โคตโม พหุกาโร, ภวํ เตสํ โคตโม สมาทเปตา ; โภโต จ ปน โคตมสฺส สา ชนตา ทิฏฺฐานุคตึ อาปชฺชตี’’ติ. ‘‘เอวเมตํ, พฺราหฺมณ, เอวเมตํ, พฺราหฺมณ! เย เต, พฺราหฺมณ, กุลปุตฺตา มมํ อุทฺทิสฺส สทฺธา อคารสฺมา อนคาริยํ ปพฺพชิตา, อหํ เตสํ ปุพฺพงฺคโม, อหํ เตสํ พหุกาโร, อหํ เตสํ สมาทเปตา; มม จ ปน สา ชนตา ทิฏฺฐานุคตึ อาปชฺชตี’’ติ. ‘‘ทุรภิสมฺภวานิ หิ โข, โภ โคตม, อรญฺญวนปตฺถานิ ปนฺตานิ เสนาสนานิ, ทุกฺกรํ ปวิเวกํ, ทุรภิรมํ เอกตฺเต, หรนฺติ มญฺเญ มโน วนานิ สมาธึ อลภมานสฺส ภิกฺขุโน’’ติ. ‘‘เอวเมตํ, พฺราหฺมณ, เอวเมตํ, พฺราหฺมณ! ทุรภิสมฺภวานิ หิ โข, พฺราหฺมณ, อรญฺญวนปตฺถานิ ปนฺตานิ เสนาสนานิ, ทุกฺกรํ ปวิเวกํ, ทุรภิรมํ เอกตฺเต, หรนฺติ มญฺเญ มโน วนานิ สมาธึ อลภมานสฺส ภิกฺขุโน’’ติ.

34. Assim ouvi. Em certa ocasião, o Abençoado estava vivendo em Savatthi, no Bosque de Jeta, no Parque de Anathapindika. Então, o brâmane Janussoni foi até o Abençoado e trocou saudações com ele. Quando essa conversa cortês e amigável terminou, ele se sentou a um lado. Sentado a um lado, o brâmane Janussoni disse ao Abençoado: "Mestre Gotama, quando os filhos de boa família partem da vida doméstica para a vida sem lar por fé no Mestre Gotama, eles têm o Mestre Gotama como seu líder, seu benfeitor e seu guia? E essas pessoas seguem o exemplo do Mestre Gotama?" "É assim, brâmane, é assim! Quando os filhos de boa família partem da vida doméstica para a vida sem lar por fé em mim, eles têm a mim como seu líder, seu benfeitor e seu guia. E essas pessoas seguem o meu exemplo." "Mas, Mestre Gotama, as habitações isoladas em florestas e selvas profundas são difíceis de suportar, o isolamento é difícil de praticar e é difícil desfrutar da solidão. Dir-se-ia que as florestas roubam a mente de um bhikkhu que não possui concentração." "É assim, brâmane, é assim! As habitações isoladas em florestas e selvas profundas são difíceis de suportar, o isolamento é difícil de praticar e é difícil desfrutar da solidão. Dir-se-ia que as florestas roubam a mente de um bhikkhu que não possui concentração."

๓๕. ‘‘มยฺหมฺปิ โข, พฺราหฺมณ, ปุพฺเพว สมฺโพธา อนภิสมฺพุทฺธสฺส โพธิสตฺตสฺเสว สโต เอตทโหสิ – ‘ทุรภิสมฺภวานิ หิ โข อรญฺญวนปตฺถานิ ปนฺตานิ เสนาสนานิ, ทุกฺกรํ ปวิเวกํ, ทุรภิรมํ เอกตฺเต, หรนฺติ มญฺเญ มโน วนานิ สมาธึ อลภมานสฺส ภิกฺขุโน’ติ. ตสฺส มยฺหํ พฺราหฺมณ, เอตทโหสิ – ‘เย โข เกจิ สมณา วา พฺราหฺมณา วา อปริสุทฺธกายกมฺมนฺตา อรญฺญวนปตฺถานิ ปนฺตานิ เสนาสนานิ ปฏิเสวนฺติ, อปริสุทฺธกายกมฺมนฺตสนฺโทสเหตุ หเว เต โภนฺโต สมณพฺราหฺมณา อกุสลํ ภยเภรวํ อวฺหายนฺติ. น โข ปนาหํ อปริสุทฺธกายกมฺมนฺโต อรญฺญวนปตฺถานิ ปนฺตานิ เสนาสนานิ ปฏิเสวามิ; ปริสุทฺธกายกมฺมนฺโตหมสฺมิ. เย หิ โว อริยา ปริสุทฺธกายกมฺมนฺตา [Pg.21] อรญฺญวนปตฺถานิ ปนฺตานิ เสนาสนานิ ปฏิเสวนฺติ เตสมหํ อญฺญตโร’ติ. เอตมหํ, พฺราหฺมณ, ปริสุทฺธกายกมฺมตํ อตฺตนิ สมฺปสฺสมาโน ภิยฺโย ปลฺโลมมาปาทึ อรญฺเญ วิหาราย.

35. Antes do meu despertar, brâmane, quando eu era apenas um Bodisatva ainda não plenamente desperto, eu também considerei assim: 'As habitações isoladas em florestas e selvas profundas são difíceis de suportar, o isolamento é difícil de praticar e é difícil desfrutar da solidão. Dir-se-ia que as florestas roubam a mente de um bhikkhu que não possui concentração.' Então, brâmane, eu considerei assim: 'Sempre que ascetas ou brâmanes impuros em sua conduta corporal recorrem a habitações isoladas em florestas e selvas profundas, então, devido ao defeito de sua conduta corporal impura, esses bons ascetas e brâmanes evocam o medo e o pavor prejudiciais. Mas eu não recorro a habitações isoladas em florestas e selvas profundas sendo impuro em minha conduta corporal. Eu sou puro em minha conduta corporal. Eu recorro a habitações isoladas em florestas e selvas profundas como um dos nobres que possuem a conduta corporal pura.' Vendo em mim mesmo essa pureza de conduta corporal, encontrei grande alento em viver na floresta.

๓๖. ‘‘ตสฺส มยฺหํ, พฺราหฺมณ, เอตทโหสิ – ‘เย โข เกจิ สมณา วา พฺราหฺมณา วา อปริสุทฺธวจีกมฺมนฺตา…เป… อปริสุทฺธมโนกมฺมนฺตา …เป… อปริสุทฺธาชีวา อรญฺญวนปตฺถานิ ปนฺตานิ เสนาสนานิ ปฏิเสวนฺติ, อปริสุทฺธาชีวสนฺโทสเหตุ หเว เต โภนฺโต สมณพฺราหฺมณา อกุสลํ ภยเภรวํ อวฺหายนฺติ. น โข ปนาหํ อปริสุทฺธาชีโว อรญฺญวนปตฺถานิ ปนฺตานิ เสนาสนานิ ปฏิเสวามิ; ปริสุทฺธาชีโวหมสฺมิ. เย หิ โว อริยา ปริสุทฺธาชีวา อรญฺญวนปตฺถานิ ปนฺตานิ เสนาสนานิ ปฏิเสวนฺติ เตสมหํ อญฺญตโร’ติ. เอตมหํ, พฺราหฺมณ, ปริสุทฺธาชีวตํ อตฺตนิ สมฺปสฺสมาโน ภิยฺโย ปลฺโลมมาปาทึ อรญฺเญ วิหาราย.

36. Então, brâmane, eu considerei assim: 'Sempre que ascetas ou brâmanes impuros em sua conduta verbal... impuros em sua conduta mental... impuros em seu meio de vida recorrem a habitações isoladas em florestas e selvas profundas, então, devido ao defeito de seu meio de vida impuro, esses bons ascetas e brâmanes evocam o medo e o pavor prejudiciais. Mas eu não recorro a habitações isoladas em florestas e selvas profundas tendo um meio de vida impuro. Eu sou puro em meu meio de vida. Eu recorro a habitações isoladas em florestas e selvas profundas como um dos nobres que possuem o meio de vida puro.' Vendo em mim mesmo essa pureza de meio de vida, encontrei grande alento em viver na floresta.

๓๗. ‘‘ตสฺส มยฺหํ, พฺราหฺมณ, เอตทโหสิ – ‘เย โข เกจิ สมณา วา พฺราหฺมณา วา อภิชฺฌาลู กาเมสุ ติพฺพสาราคา อรญฺญวนปตฺถานิ ปนฺตานิ เสนาสนานิ ปฏิเสวนฺติ, อภิชฺฌาลุกาเมสุติพฺพสาราคสนฺโทสเหตุ หเว เต โภนฺโต สมณพฺราหฺมณา อกุสลํ ภยเภรวํ อวฺหายนฺติ. น โข ปนาหํ อภิชฺฌาลุ กาเมสุ ติพฺพสาราโค อรญฺญวนปตฺถานิ ปนฺตานิ เสนาสนานิ ปฏิเสวามิ; อนภิชฺฌาลูหมสฺมิ. เย หิ โว อริยา อนภิชฺฌาลู อรญฺญวนปตฺถานิ ปนฺตานิ เสนาสนานิ ปฏิเสวนฺติ, เตสมหํ อญฺญตโร’ติ. เอตมหํ, พฺราหฺมณ, อนภิชฺฌาลุตํ อตฺตนิ สมฺปสฺสมาโน ภิยฺโย ปลฺโลมมาปาทึ อรญฺเญ วิหาราย.

37. Então, brâmane, eu considerei assim: 'Sempre que ascetas ou brâmanes cobiçosos e cheios de forte apego aos prazeres sensoriais recorrem a habitações isoladas em florestas e selvas profundas, então, devido ao defeito de sua cobiça e forte apego aos prazeres sensoriais, esses bons ascetas e brâmanes evocam o medo e o pavor prejudiciais. Mas eu não recorro a habitações isoladas em florestas e selvas profundas sendo cobiçoso e cheio de forte apego aos prazeres sensoriais. Eu sou livre de cobiça. Eu recorro a habitações isoladas em florestas e selvas profundas como um dos nobres que são livres de cobiça.' Vendo em mim mesmo essa ausência de cobiça, encontrei grande alento em viver na floresta.

๓๘. ‘‘ตสฺส มยฺหํ, พฺราหฺมณ, เอตทโหสิ – ‘เย โข เกจิ สมณา วา พฺราหฺมณา วา พฺยาปนฺนจิตฺตา ปทุฏฺฐมนสงฺกปฺปา อรญฺญวนปตฺถานิ ปนฺตานิ เสนาสนานิ ปฏิเสวนฺติ, พฺยาปนฺนจิตฺตปทุฏฺฐมนสงฺกปฺปสนฺโทสเหตุ หเว เต โภนฺโต สมณพฺราหฺมณา อกุสลํ ภยเภรวํ อวฺหายนฺติ. น โข ปนาหํ พฺยาปนฺนจิตฺโต ปทุฏฺฐมนสงฺกปฺโป อรญฺญวนปตฺถานิ ปนฺตานิ เสนาสนานิ ปฏิเสวามิ; เมตฺตจิตฺโตหมสฺมิ. เย หิ โว อริยา เมตฺตจิตฺตา อรญฺญวนปตฺถานิ ปนฺตานิ เสนาสนานิ ปฏิเสวนฺติ เตสมหํ อญฺญตโร’ติ. เอตมหํ, พฺราหฺมณ, เมตฺตจิตฺตตํ อตฺตนิ สมฺปสฺสมาโน ภิยฺโย ปลฺโลมมาปาทึ อรญฺเญ วิหาราย.

38. Então, brâmane, eu considerei assim: 'Sempre que ascetas ou brâmanes com mente hostil e intenções malévolas recorrem a habitações isoladas em florestas e selvas profundas, então, devido ao defeito de sua mente hostil e intenções malévolas, esses bons ascetas e brâmanes evocam o medo e o pavor prejudiciais. Mas eu não recorro a habitações isoladas em florestas e selvas profundas tendo mente hostil e intenções malévolas. Eu sou dotado de uma mente de amor-bondade. Eu recorro a habitações isoladas em florestas e selvas profundas como um dos nobres que possuem uma mente de amor-bondade.' Vendo em mim mesmo essa mente de amor-bondade, encontrei grande alento em viver na floresta.

๓๙. ‘‘ตสฺส [Pg.22] มยฺหํ, พฺราหฺมณ, เอตทโหสิ – ‘เย โข เกจิ สมณา วา พฺราหฺมณา วา ถีนมิทฺธปริยุฏฺฐิตา อรญฺญวนปตฺถานิ ปนฺตานิ เสนาสนานิ ปฏิเสวนฺติ, ถีนมิทฺธปริยุฏฺฐานสนฺโทสเหตุ หเว เต โภนฺโต สมณพฺราหฺมณา อกุสลํ ภยเภรวํ อวฺหายนฺติ. น โข ปนาหํ ถีนมิทฺธปริยุฏฺฐิโต อรญฺญวนปตฺถานิ ปนฺตานิ เสนาสนานิ ปฏิเสวามิ; วิคตถีนมิทฺโธหมสฺมิ. เย หิ โว อริยา วิคตถีนมิทฺธา อรญฺญวนปตฺถานิ ปนฺตานิ เสนาสนานิ ปฏิเสวนฺติ เตสมหํ อญฺญตโร’ติ. เอตมหํ, พฺราหฺมณ, วิคตถีนมิทฺธตํ อตฺตนิ สมฺปสฺสมาโน ภิยฺโย ปลฺโลมมาปาทึ อรญฺเญ วิหาราย.

39. Então, brâmane, eu considerei assim: 'Sempre que ascetas ou brâmanes dominados pela preguiça e torpor recorrem a habitações isoladas em florestas e selvas profundas, então, devido ao defeito de estarem dominados pela preguiça e torpor, esses bons ascetas e brâmanes evocam o medo e o pavor prejudiciais. Mas eu não recorro a habitações isoladas em florestas e selvas profundas estando dominado pela preguiça e torpor. Eu sou livre de preguiça e torpor. Eu recorro a habitações isoladas em florestas e selvas profundas como um dos nobres que são livres de preguiça e torpor.' Vendo em mim mesmo essa ausência de preguiça e torpor, encontrei grande alento em viver na floresta.

๔๐. ‘‘ตสฺส มยฺหํ, พฺราหฺมณ, เอตทโหสิ – ‘เย โข เกจิ สมณา วา พฺราหฺมณา วา อุทฺธตา อวูปสนฺตจิตฺตา อรญฺญวนปตฺถานิ ปนฺตานิ เสนาสนานิ ปฏิเสวนฺติ, อุทฺธตอวูปสนฺตจิตฺตสนฺโทสเหตุ หเว เต โภนฺโต สมณพฺราหฺมณา อกุสลํ ภยเภรวํ อวฺหายนฺติ. น โข ปนาหํ อุทฺธโต อวูปสนฺตจิตฺโต อรญฺญวนปตฺถานิ ปนฺตานิ เสนาสนานิ ปฏิเสวามิ; วูปสนฺตจิตฺโตหมสฺมิ. เย หิ โว อริยา วูปสนฺตจิตฺตา อรญฺญวนปตฺถานิ ปนฺตานิ เสนาสนานิ ปฏิเสวนฺติ, เตสมหํ อญฺญตโร’ติ. เอตมหํ, พฺราหฺมณ, วูปสนฺตจิตฺตตํ อตฺตนิ สมฺปสฺสมาโน ภิยฺโย ปลฺโลมมาปาทึ อรญฺเญ วิหาราย.

40. Então, brâmane, eu considerei assim: 'Sempre que ascetas ou brâmanes agitados e com a mente inquieta recorrem a habitações isoladas em florestas e selvas profundas, então, devido ao defeito de sua agitação e mente inquieta, esses bons ascetas e brâmanes evocam o medo e o pavor prejudiciais. Mas eu não recorro a habitações isoladas em florestas e selvas profundas sendo agitado e tendo a mente inquieta. Eu sou de mente pacificada. Eu recorro a habitações isoladas em florestas e selvas profundas como um dos nobres que possuem a mente pacificada.' Vendo em mim mesmo essa mente pacificada, encontrei grande alento em viver na floresta.

๔๑. ‘‘ตสฺส มยฺหํ, พฺราหฺมณ, เอตทโหสิ – ‘เย โข เกจิ สมณา วา พฺราหฺมณา วา กงฺขี วิจิกิจฺฉี อรญฺญวนปตฺถานิ ปนฺตานิ เสนาสนานิ ปฏิเสวนฺติ, กงฺขิวิจิกิจฺฉิสนฺโทสเหตุ หเว เต โภนฺโต สมณพฺราหฺมณา อกุสลํ ภยเภรวํ อวฺหายนฺติ. น โข ปนาหํ กงฺขี วิจิกิจฺฉี อรญฺญวนปตฺถานิ ปนฺตานิ เสนาสนานิ ปฏิเสวามิ; ติณฺณวิจิกิจฺโฉหมสฺมิ. เย หิ โว อริยา ติณฺณวิจิกิจฺฉา อรญฺญวนปตฺถานิ ปนฺตานิ เสนาสนานิ ปฏิเสวนฺติ เตสมหํ อญฺญตโร’ติ. เอตมหํ, พฺราหฺมณ, ติณฺณวิจิกิจฺฉตํ อตฺตนิ สมฺปสฺสมาโน ภิยฺโย ปลฺโลมมาปาทึ อรญฺเญ วิหาราย.

41. Então, brâmane, eu considerei assim: 'Sempre que ascetas ou brâmanes hesitantes e cheios de dúvida recorrem a habitações isoladas em florestas e selvas profundas, então, devido ao defeito de sua hesitação e dúvida, esses bons ascetas e brâmanes evocam o medo e o pavor prejudiciais. Mas eu não recorro a habitações isoladas em florestas e selvas profundas sendo hesitante e cheio de dúvida. Eu sou alguém que superou a dúvida. Eu recorro a habitações isoladas em florestas e selvas profundas como um dos nobres que superaram a dúvida.' Vendo em mim mesmo essa superação da dúvida, encontrei grande alento em viver na floresta.

๔๒. ‘‘ตสฺส มยฺหํ, พฺราหฺมณ, เอตทโหสิ – ‘เย โข เกจิ สมณา วา พฺราหฺมณา วา อตฺตุกฺกํสกา ปรวมฺภี อรญฺญวนปตฺถานิ ปนฺตานิ เสนาสนานิ ปฏิเสวนฺติ, อตฺตุกฺกํสนปรวมฺภนสนฺโทสเหตุ หเว เต โภนฺโต [Pg.23] สมณพฺราหฺมณา อกุสลํ ภยเภรวํ อวฺหายนฺติ. น โข ปนาหํ อตฺตุกฺกํสโก ปรวมฺภี อรญฺญวนปตฺถานิ ปนฺตานิ เสนาสนานิ ปฏิเสวามิ; อนตฺตุกฺกํสโก อปรวมฺภีหมสฺมิ. เย หิ โว อริยา อนตฺตุกฺกํสกา อปรวมฺภี อรญฺญวนปตฺถานิ ปนฺตานิ เสนาสนานิ ปฏิเสวนฺติ เตสมหํ อญฺญตโร’ติ. เอตมหํ, พฺราหฺมณ, อนตฺตุกฺกํสกตํ อปรวมฺภิตํ อตฺตนิ สมฺปสฺสมาโน ภิยฺโย ปลฺโลมมาปาทึ อรญฺเญ วิหาราย.

42. Então, brâmane, eu considerei assim: 'Sempre que ascetas ou brâmanes que se autoexaltam e depreciam os outros recorrem a habitações isoladas em florestas e selvas profundas, então, devido ao defeito de se autoexaltarem e depreciatrem os outros, esses bons ascetas e brâmanes evocam o medo e o pavor prejudiciais. Mas eu não recorro a habitações isoladas em florestas e selvas profundas me autoexaltando e depreciando os outros. Eu sou alguém que não se autoexalta nem deprecia os outros. Eu recorro a habitações isoladas em florestas e selvas profundas como um dos nobres que não se autoexaltam nem depreciam os outros.' Vendo em mim mesmo essa ausência de autoexaltação e depreciação dos outros, encontrei grande alento em viver na floresta.

๔๓. ‘‘ตสฺส มยฺหํ, พฺราหฺมณ, เอตทโหสิ – ‘เย โข เกจิ สมณา วา พฺราหฺมณา วา ฉมฺภี ภีรุกชาติกา อรญฺญวนปตฺถานิ ปนฺตานิ เสนาสนานิ ปฏิเสวนฺติ, ฉมฺภิภีรุกชาติกสนฺโทสเหตุ หเว เต โภนฺโต สมณพฺราหฺมณา อกุสลํ ภยเภรวํ อวฺหายนฺติ. น โข ปนาหํ ฉมฺภี ภีรุกชาติโก อรญฺญวนปตฺถานิ ปนฺตานิ เสนาสนานิ ปฏิเสวามิ; วิคตโลมหํโสหมสฺมิ. เย หิ โว อริยา วิคตโลมหํสา อรญฺญวนปตฺถานิ ปนฺตานิ เสนาสนานิ ปฏิเสวนฺติ เตสมหํ อญฺญตโร’ติ. เอตมหํ, พฺราหฺมณ, วิคตโลมหํสตํ อตฺตนิ สมฺปสฺสมาโน ภิยฺโย ปลฺโลมมาปาทึ อรญฺเญ วิหาราย.

43. Então, brâmane, eu considerei assim: 'Sempre que ascetas ou brâmanes propensos ao pavor e covardes recorrem a habitações isoladas em florestas e selvas profundas, então, devido ao defeito de serem propensos ao pavor e covardes, esses bons ascetas e brâmanes evocam o medo e o pavor prejudiciais. Mas eu não recorro a habitações isoladas em florestas e selvas profundas sendo propenso ao pavor e covarde. Eu sou livre de arrepios de terror. Eu recorro a habitações isoladas em florestas e selvas profundas como um dos nobres que são livres de arrepios de terror.' Vendo em mim mesmo essa ausência de arrepios de terror, encontrei grande alento em viver na floresta.

๔๔. ‘‘ตสฺส มยฺหํ, พฺราหฺมณ, เอตทโหสิ – ‘เย โข เกจิ สมณา วา พฺราหฺมณา วา ลาภสกฺการสิโลกํ นิกามยมานา อรญฺญวนปตฺถานิ ปนฺตานิ เสนาสนานิ ปฏิเสวนฺติ, ลาภสกฺการสิโลกนิกามน สนฺโทสเหตุ หเว เต โภนฺโต สมณพฺราหฺมณา อกุสลํ ภยเภรวํ อวฺหายนฺติ. น โข ปนาหํ ลาภสกฺการสิโลกํ นิกามยมาโน อรญฺญวนปตฺถานิ ปนฺตานิ เสนาสนานิ ปฏิเสวามิ; อปฺปิจฺโฉหมสฺมิ. เย หิ โว อริยา อปฺปิจฺฉา อรญฺญวนปตฺถานิ ปนฺตานิ เสนาสนานิ ปฏิเสวนฺติ เตสมหํ อญฺญตโร’ติ. เอตมหํ, พฺราหฺมณ, อปฺปิจฺฉตํ อตฺตนิ สมฺปสฺสมาโน ภิยฺโย ปลฺโลมมาปาทึ อรญฺเญ วิหาราย.

44. Então, brâmane, eu considerei assim: 'Sempre que ascetas ou brâmanes desejosos de ganhos, honras e fama recorrem a habitações isoladas em florestas e selvas profundas, então, devido ao defeito de desejarem ganhos, honras e fama, esses bons ascetas e brâmanes evocam o medo e o pavor prejudiciais. Mas eu não recorro a habitações isoladas em florestas e selvas profundas desejando ganhos, honras e fama. Eu sou alguém de poucos desejos. Eu recorro a habitações isoladas em florestas e selvas profundas como um dos nobres que possuem poucos desejos.' Vendo em mim mesmo esse estado de poucos desejos, encontrei grande alento em viver na floresta.

๔๕. ‘‘ตสฺส มยฺหํ, พฺราหฺมณ, เอตทโหสิ – ‘เย โข เกจิ สมณา วา พฺราหฺมณา วา กุสีตา หีนวีริยา อรญฺญวนปตฺถานิ ปนฺตานิ เสนาสนานิ ปฏิเสวนฺติ[Pg.24], กุสีตหีนวีริยสนฺโทสเหตุ หเว เต โภนฺโต สมณพฺราหฺมณา อกุสลํ ภยเภรวํ อวฺหายนฺติ. น โข ปนาหํ กุสีโต หีนวีริโย อรญฺญวนปตฺถานิ ปนฺตานิ เสนาสนานิ ปฏิเสวามิ; อารทฺธวีริโยหมสฺมิ. เย หิ โว อริยา อารทฺธวีริยา อรญฺญวนปตฺถานิ ปนฺตานิ เสนาสนานิ ปฏิเสวนฺติ เตสมหํ อญฺญตโร’ติ. เอตมหํ, พฺราหฺมณ, อารทฺธวีริยตํ อตฺตนิ สมฺปสฺสมาโน ภิยฺโย ปลฺโลมมาปาทึ อรญฺเญ วิหาราย.

45. Então, brâmane, eu considerei assim: 'Sempre que ascetas ou brâmanes preguiçosos e sem energia recorrem a habitações isoladas em florestas e selvas profundas, então, devido ao defeito de sua preguiça e falta de energia, esses bons ascetas e brâmanes evocam o medo e o pavor prejudiciais. Mas eu não recorro a habitações isoladas em florestas e selvas profundas sendo preguiçoso e sem energia. Eu sou alguém de energia ativa. Eu recorro a habitações isoladas em florestas e selvas profundas como um dos nobres que possuem energia ativa.' Vendo em mim mesmo essa energia ativa, encontrei grande alento em viver na floresta.

๔๖. ‘‘ตสฺส มยฺหํ, พฺราหฺมณ, เอตทโหสิ – ‘เย โข เกจิ สมณา วา พฺราหฺมณา วา มุฏฺฐสฺสตี อสมฺปชานา อรญฺญวนปตฺถานิ ปนฺตานิ เสนาสนานิ ปฏิเสวนฺติ, มุฏฺฐสฺสติอสมฺปชานสนฺโทสเหตุ หเว เต โภนฺโต สมณพฺราหฺมณา อกุสลํ ภยเภรวํ อวฺหายนฺติ. น โข ปนาหํ มุฏฺฐสฺสติ อสมฺปชาโน อรญฺญวนปตฺถานิ ปนฺตานิ เสนาสนานิ ปฏิเสวามิ; อุปฏฺฐิตสฺสติหมสฺมิ. เย หิ โว อริยา อุปฏฺฐิตสฺสตี อรญฺญวนปตฺถานิ ปนฺตานิ เสนาสนานิ ปฏิเสวนฺติ เตสมหํ อญฺญตโร’ติ. เอตมหํ, พฺราหฺมณ, อุปฏฺฐิตสฺสติตํ อตฺตนิ สมฺปสฺสมาโน ภิยฺโย ปลฺโลมมาปาทึ อรญฺเญ วิหาราย.

46. Brâmane, ocorreu-me o seguinte pensamento: 'Quaisquer ascetas ou brâmanes que, desprovidos de atenção plena e sem clara compreensão, recorrem a habitações isoladas em florestas e selvas distantes, por causa desse defeito de serem desprovidos de atenção plena e sem clara compreensão, esses bons ascetas e brâmanes certamente atraem o medo e o pavor prejudiciais. Mas eu não recorro a habitações isoladas em florestas e selvas distantes sendo desprovido de atenção plena e sem clara compreensão; eu sou estabelecido na atenção plena. Dentre os nobres que, estabelecidos na atenção plena, recorrem a habitações isoladas em florestas e selvas distantes, eu sou um deles.' Vendo em mim mesmo, brâmane, esse estabelecimento na atenção plena, encontrei ainda maior contentamento em habitar na floresta.

๔๗. ‘‘ตสฺส มยฺหํ, พฺราหฺมณ, เอตทโหสิ – ‘เย โข เกจิ สมณา วา พฺราหฺมณา วา อสมาหิตา วิพฺภนฺตจิตฺตา อรญฺญวนปตฺถานิ ปนฺตานิ เสนาสนานิ ปฏิเสวนฺติ, อสมาหิตวิพฺภนฺตจิตฺตสนฺโทสเหตุ หเว เต โภนฺโต สมณพฺราหฺมณา อกุสลํ ภยเภรวํ อวฺหายนฺติ. น โข ปนาหํ อสมาหิโต วิพฺภนฺตจิตฺโต อรญฺญวนปตฺถานิ ปนฺตานิ เสนาสนานิ ปฏิเสวามิ; สมาธิสมฺปนฺโนหมสฺมิ. เย หิ โว อริยา สมาธิสมฺปนฺนา อรญฺญวนปตฺถานิ ปนฺตานิ เสนาสนานิ ปฏิเสวนฺติ เตสมหํ อญฺญตโร’ติ. เอตมหํ, พฺราหฺมณ, สมาธิสมฺปทํ อตฺตนิ สมฺปสฺสมาโน ภิยฺโย ปลฺโลมมาปาทึ อรญฺเญ วิหาราย.

47. Brâmane, ocorreu-me o seguinte pensamento: 'Quaisquer ascetas ou brâmanes que, não concentrados e com mentes dispersas, recorrem a habitações isoladas em florestas e selvas distantes, por causa desse defeito de serem não concentrados e com mentes dispersas, esses bons ascetas e brâmanes certamente atraem o medo e o pavor prejudiciais. Mas eu não recorro a habitações isoladas em florestas e selvas distantes sendo não concentrado e com a mente dispersa; eu sou dotado de concentração. Dentre os nobres que, dotados de concentração, recorrem a habitações isoladas em florestas e selvas distantes, eu sou um deles.' Vendo em mim mesmo, brâmane, essa conquista da concentração, encontrei ainda maior contentamento em habitar na floresta.

๔๘. ‘‘ตสฺส มยฺหํ, พฺราหฺมณ, เอตทโหสิ – ‘เย โข เกจิ สมณา วา พฺราหฺมณา วา ทุปฺปญฺญา เอฬมูคา อรญฺญวนปตฺถานิ ปนฺตานิ เสนาสนานิ ปฏิเสวนฺติ, ทุปฺปญฺญเอฬมูคสนฺโทสเหตุ หเว เต โภนฺโต สมณพฺราหฺมณา อกุสลํ ภยเภรวํ อวฺหายนฺติ. น โข ปนาหํ ทุปฺปญฺโญ เอฬมูโค [Pg.25] อรญฺญวนปตฺถานิ ปนฺตานิ เสนาสนานิ ปฏิเสวามิ; ปญฺญาสมฺปนฺโนหมสฺมิ. เย หิ โว อริยา ปญฺญาสมฺปนฺนา อรญฺญวนปตฺถานิ ปนฺตานิ เสนาสนานิ ปฏิเสวนฺติ เตสมหํ อญฺญตโร’ติ. เอตมหํ, พฺราหฺมณ, ปญฺญาสมฺปทํ อตฺตนิ สมฺปสฺสมาโน ภิยฺโย ปลฺโลมมาปาทึ อรญฺเญ วิหาราย.

48. Brâmane, ocorreu-me o seguinte pensamento: 'Quaisquer ascetas ou brâmanes que, desprovidos de sabedoria e tolos, recorrem a habitações isoladas em florestas e selvas distantes, por causa desse defeito de serem desprovidos de sabedoria e tolos, esses bons ascetas e brâmanes certamente atraem o medo e o pavor prejudiciais. Mas eu não recorro a habitações isoladas em florestas e selvas distantes sendo desprovido de sabedoria e tolo; eu sou dotado de sabedoria. Dentre os nobres que, dotados de sabedoria, recorrem a habitações isoladas em florestas e selvas distantes, eu sou um deles.' Vendo em mim mesmo, brâmane, essa conquista da sabedoria, encontrei ainda maior contentamento em habitar na floresta.

โสฬสปริยายํ นิฏฺฐิตํ.

Conclui-se a série de dezesseis maneiras.

๔๙. ‘‘ตสฺส มยฺหํ, พฺราหฺมณ, เอตทโหสิ – ‘ยํนูนาหํ ยา ตา รตฺติโย อภิญฺญาตา อภิลกฺขิตา – จาตุทฺทสี ปญฺจทสี อฏฺฐมี จ ปกฺขสฺส – ตถารูปาสุ รตฺตีสุ ยานิ ตานิ อารามเจติยานิ วนเจติยานิ รุกฺขเจติยานิ ภึสนกานิ สโลมหํสานิ ตถารูเปสุ เสนาสเนสุ วิหเรยฺยํ อปฺเปว นามาหํ ภยเภรวํ ปสฺเสยฺย’นฺติ. โส โข อหํ, พฺราหฺมณ, อปเรน สมเยน ยา ตา รตฺติโย อภิญฺญาตา อภิลกฺขิตา – จาตุทฺทสี ปญฺจทสี อฏฺฐมี จ ปกฺขสฺส – ตถารูปาสุ รตฺตีสุ ยานิ ตานิ อารามเจติยานิ วนเจติยานิ รุกฺขเจติยานิ ภึสนกานิ สโลมหํสานิ ตถารูเปสุ เสนาสเนสุ วิหรามิ. ตตฺถ จ เม, พฺราหฺมณ, วิหรโต มโค วา อาคจฺฉติ, โมโร วา กฏฺฐํ ปาเตติ, วาโต วา ปณฺณกสฏํ เอเรติ; ตสฺส มยฺหํ พฺราหฺมณ เอตทโหสิ – ‘เอตํ นูน ตํ ภยเภรวํ อาคจฺฉตี’ติ. ตสฺส มยฺหํ, พฺราหฺมณ, เอตทโหสิ – ‘กึ นุ โข อหํ อญฺญทตฺถุ ภยปฏิกงฺขี วิหรามิ? ยํนูนาหํ ยถาภูตํ ยถาภูตสฺส เม ตํ ภยเภรวํ อาคจฺฉติ, ตถาภูตํ ตถาภูโตว ตํ ภยเภรวํ ปฏิวิเนยฺย’นฺติ. ตสฺส มยฺหํ, พฺราหฺมณ, จงฺกมนฺตสฺส ตํ ภยเภรวํ อาคจฺฉติ. โส โข อหํ, พฺราหฺมณ, เนว ตาว ติฏฺฐามิ น นิสีทามิ น นิปชฺชามิ, ยาว จงฺกมนฺโตว ตํ ภยเภรวํ ปฏิวิเนมิ. ตสฺส มยฺหํ, พฺราหฺมณ, ฐิตสฺส ตํ ภยเภรวํ อาคจฺฉติ. โส โข อหํ, พฺราหฺมณ, เนว ตาว จงฺกมามิ น นิสีทามิ น นิปชฺชามิ. ยาว ฐิโตว ตํ ภยเภรวํ ปฏิวิเนมิ. ตสฺส มยฺหํ, พฺราหฺมณ, นิสินฺนสฺส ตํ ภยเภรวํ อาคจฺฉติ. โส โข อหํ, พฺราหฺมณ, เนว ตาว นิปชฺชามิ น ติฏฺฐามิ [Pg.26] น จงฺกมามิ, ยาว นิสินฺโนว ตํ ภยเภรวํ ปฏิวิเนมิ. ตสฺส มยฺหํ, พฺราหฺมณ, นิปนฺนสฺส ตํ ภยเภรวํ อาคจฺฉติ. โส โข อหํ, พฺราหฺมณ, เนว ตาว นิสีทามิ น ติฏฺฐามิ น จงฺกมามิ, ยาว นิปนฺโนว ตํ ภยเภรวํ ปฏิวิเนมิ.

49. Brâmane, ocorreu-me o seguinte pensamento: 'E se, naquelas noites bem conhecidas e assinaladas — o décimo quarto, o décimo quinto e o oitavo dia da quinzena —, eu habitasse em locais aterrorizantes e de arrepiar os cabelos, tais como santuários em parques, santuários em florestas e santuários em árvores? Talvez eu pudesse deparar-me com aquele medo e pavor.' E mais tarde, brâmane, naquelas noites bem conhecidas e assinaladas — o décimo quarto, o décimo quinto e o oitavo dia da quinzena —, passei a habitar em locais aterrorizantes e de arrepiar os cabelos, tais como santuários em parques, santuários em florestas e santuários em árvores. E enquanto eu ali habitava, brâmane, um animal selvagem se aproximava, ou um pavão derrubava um galho, ou o vento agitava as folhas secas. Então, brâmane, ocorria-me o seguinte pensamento: 'Será que este é o medo e o pavor que se aproxima?' Então, brâmane, ocorreu-me o seguinte pensamento: 'Por que eu habito esperando constantemente pelo medo e pavor? E se eu subjugar esse medo e pavor mantendo exatamente a mesma postura em que me encontro quando ele surge?' Quando o medo e o pavor surgiam enquanto eu caminhava de um lado para o outro, brâmane, eu não parava, nem me sentava, nem me deitava até que tivesse subjugado aquele medo e pavor. Quando o medo e o pavor surgiam enquanto eu estava de pé, brâmane, eu não caminhava, nem me sentava, nem me deitava até que tivesse subjugado aquele medo e pavor. Quando o medo e o pavor surgiam enquanto eu estava sentado, brâmane, eu não me deitava, nem ficava de pé, nem caminhava até que tivesse subjugado aquele medo e pavor. Quando o medo e o pavor surgiam enquanto eu estava deitado, brâmane, eu não me sentava, nem ficava de pé, nem caminhava até que tivesse subjugado aquele medo e pavor.

๕๐. ‘‘สนฺติ โข ปน, พฺราหฺมณ, เอเก สมณพฺราหฺมณา รตฺตึเยว สมานํ ทิวาติ สญฺชานนฺติ, ทิวาเยว สมานํ รตฺตีติ สญฺชานนฺติ. อิทมหํ เตสํ สมณพฺราหฺมณานํ สมฺโมหวิหารสฺมึ วทามิ. อหํ โข ปน, พฺราหฺมณ, รตฺตึเยว สมานํ รตฺตีติ สญฺชานามิ, ทิวาเยว สมานํ ทิวาติ สญฺชานามิ. ยํ โข ตํ, พฺราหฺมณ, สมฺมา วทมาโน วเทยฺย – ‘อสมฺโมหธมฺโม สตฺโต โลเก อุปฺปนฺโน พหุชนหิตาย พหุชนสุขาย โลกานุกมฺปาย อตฺถาย หิตาย สุขาย เทวมนุสฺสาน’นฺติ, มเมว ตํ สมฺมา วทมาโน วเทยฺย – ‘อสมฺโมหธมฺโม สตฺโต โลเก อุปฺปนฺโน พหุชนหิตาย พหุชนสุขาย โลกานุกมฺปาย อตฺถาย หิตาย สุขาย เทวมนุสฺสาน’นฺติ.

50. Existem, brâmane, alguns ascetas e brâmanes que percebem o dia quando é noite, e percebem a noite quando é dia. Eu digo que, por parte desses ascetas e brâmanes, isso é habitar na ilusão. Eu, porém, brâmane, percebo a noite quando é noite, e percebo o dia quando é dia. Se de alguém se pudesse dizer com justiça: 'Um ser não sujeito à ilusão surgiu no mundo para o bem e a felicidade de muitos, por compaixão pelo mundo, para o benefício, bem-estar e felicidade de deuses e humanos', é de mim mesmo que se diria isso com justiça.

๕๑. ‘‘อารทฺธํ โข ปน เม, พฺราหฺมณ, วีริยํ อโหสิ อสลฺลีนํ, อุปฏฺฐิตา สติ อสมฺมุฏฺฐา, ปสฺสทฺโธ กาโย อสารทฺโธ, สมาหิตํ จิตฺตํ เอกคฺคํ. โส โข อหํ, พฺราหฺมณ, วิวิจฺเจว กาเมหิ วิวิจฺจ อกุสเลหิ ธมฺเมหิ สวิตกฺกํ สวิจารํ วิเวกชํ ปีติสุขํ ปฐมํ ฌานํ อุปสมฺปชฺช วิหาสึ. วิตกฺกวิจารานํ วูปสมา อชฺฌตฺตํ สมฺปสาทนํ เจตโส เอโกทิภาวํ อวิตกฺกํ อวิจารํ สมาธิชํ ปีติสุขํ ทุติยํ ฌานํ อุปสมฺปชฺช วิหาสึ. ปีติยา จ วิราคา อุเปกฺขโก จ วิหาสึ, สโต จ สมฺปชาโน สุขญฺจ กาเยน ปฏิสํเวเทสึ; ยํ ตํ อริยา อาจิกฺขนฺติ – ‘อุเปกฺขโก สติมา สุขวิหารี’ติ ตติยํ ฌานํ อุปสมฺปชฺช วิหาสึ. สุขสฺส จ ปหานา ทุกฺขสฺส จ ปหานา ปุพฺเพว โสมนสฺสโทมนสฺสานํ อตฺถงฺคมา อทุกฺขมสุขํ อุเปกฺขาสติปาริสุทฺธึ จตุตฺถํ ฌานํ อุปสมฺปชฺช วิหาสึ.

51. Minha energia foi despertada, brâmane, incansável, e uma atenção plena inabalável foi estabelecida; meu corpo estava tranquilo e sereno, minha mente concentrada e unificada. Assim, brâmane, afastado dos prazeres sensoriais, afastado das qualidades prejudiciais, entrei e permaneci no primeiro jhana, que é acompanhado por pensamento aplicado e sustentado, com o êxtase e a felicidade nascidos do afastamento. Com a cessação do pensamento aplicado e sustentado, entrei e permaneci no segundo jhana, que possui autoconfiança e singeleza de mente, sem pensamento aplicado e sustentado, com o êxtase e a felicidade nascidos da concentração. Com o desvanecimento também do êxtase, permaneci em equanimidade, atento e plenamente consciente, experimentando a felicidade com o corpo; entrei e permaneci no terceiro jhana, a respeito do qual os nobres declaram: 'Aquele que tem equanimidade e atenção plena possui uma morada feliz.' Com o abandono da felicidade e da dor, e com o desaparecimento prévio da alegria e do sofrimento, entrei e permaneci no quarto jhana, que não é nem doloroso nem prazeroso, e possui a pureza da atenção plena devido à equanimidade.

๕๒. ‘‘โส เอวํ สมาหิเต จิตฺเต ปริสุทฺเธ ปริโยทาเต อนงฺคเณ วิคตูปกฺกิเลเส มุทุภูเต กมฺมนิเย ฐิเต อาเนญฺชปฺปตฺเต ปุพฺเพนิวาสานุสฺสติญาณาย จิตฺตํ อภินินฺนาเมสึ. โส อเนกวิหิตํ ปุพฺเพนิวาสํ [Pg.27] อนุสฺสรามิ, เสยฺยถิทํ – เอกมฺปิ ชาตึ ทฺเวปิ ชาติโย ติสฺโสปิ ชาติโย จตสฺโสปิ ชาติโย ปญฺจปิ ชาติโย ทสปิ ชาติโย วีสมฺปิ ชาติโย ตึสมฺปิ ชาติโย จตฺตาลีสมฺปิ ชาติโย ปญฺญาสมฺปิ ชาติโย ชาติสตมฺปิ ชาติสหสฺสมฺปิ ชาติสตสหสฺสมฺปิ อเนเกปิ สํวฏฺฏกปฺเป อเนเกปิ วิวฏฺฏกปฺเป อเนเกปิ สํวฏฺฏวิวฏฺฏกปฺเป – ‘อมุตฺราสึ เอวํนาโม เอวํโคตฺโต เอวํวณฺโณ เอวมาหาโร เอวํสุขทุกฺขปฺปฏิสํเวที เอวมายุปริยนฺโต, โส ตโต จุโต อมุตฺร อุทปาทึ; ตตฺราปาสึ เอวํนาโม เอวํโคตฺโต เอวํวณฺโณ เอวมาหาโร เอวํสุขทุกฺขปฺปฏิสํเวที เอวมายุปริยนฺโต, โส ตโต จุโต อิธูปปนฺโน’ติ. อิติ สาการํ สอุทฺเทสํ อเนกวิหิตํ ปุพฺเพนิวาสํ อนุสฺสรามิ. อยํ โข เม, พฺราหฺมณ, รตฺติยา ปฐเม ยาเม ปฐมา วิชฺชา อธิคตา, อวิชฺชา วิหตา วิชฺชา อุปฺปนฺนา, ตโม วิหโต อาโลโก อุปฺปนฺโน, ยถา ตํ อปฺปมตฺตสฺส อาตาปิโน ปหิตตฺตสฺส วิหรโต.

52. Com a mente assim concentrada, purificada, brilhante, sem mácula, livre de imperfeições, maleável, dócil, firme e imperturbável, direcionei-a para o conhecimento da recordação de vidas passadas. Recordei minhas numerosas vidas passadas, a saber: um nascimento, dois nascimentos, três nascimentos, quatro nascimentos, cinco nascimentos, dez nascimentos, vinte nascimentos, trinta nascimentos, quarenta nascimentos, cinquenta nascimentos, cem nascimentos, mil nascimentos, cem mil nascimentos, muitos éons de contração do mundo, muitos éons de expansão do mundo, muitos éons de contração e expansão do mundo: 'Lá eu tinha tal nome, pertencia a tal clã, tinha tal aparência, tal era meu alimento, tal minha experiência de prazer e dor, tal a duração de minha vida; e, falecendo dali, renasci em outro lugar; lá também eu tinha tal nome, pertencia a tal clã, tinha tal aparência, tal era meu alimento, tal minha experiência de prazer e dor, tal a duração de minha vida; e, falecendo dali, renasci aqui.' Assim, com seus aspectos e detalhes, recordei minhas numerosas vidas passadas. Este foi o primeiro verdadeiro conhecimento alcançado por mim na primeira vigília da noite. A ignorância foi banida e o verdadeiro conhecimento surgiu, a escuridão foi banida e a luz surgiu, como ocorre com quem habita diligente, ardente e resoluto.

๕๓. ‘‘โส เอวํ สมาหิเต จิตฺเต ปริสุทฺเธ ปริโยทาเต อนงฺคเณ วิคตูปกฺกิเลเส มุทุภูเต กมฺมนิเย ฐิเต อาเนญฺชปฺปตฺเต สตฺตานํ จุตูปปาตญาณาย จิตฺตํ อภินินฺนาเมสึ. โส ทิพฺเพน จกฺขุนา วิสุทฺเธน อติกฺกนฺตมานุสเกน สตฺเต ปสฺสามิ จวมาเน อุปปชฺชมาเน หีเน ปณีเต สุวณฺเณ ทุพฺพณฺเณ สุคเต ทุคฺคเต ยถากมฺมูปเค สตฺเต ปชานามิ – ‘อิเม วต โภนฺโต สตฺตา กายทุจฺจริเตน สมนฺนาคตา วจีทุจฺจริเตน สมนฺนาคตา มโนทุจฺจริเตน สมนฺนาคตา อริยานํ อุปวาทกา มิจฺฉาทิฏฺฐิกา มิจฺฉาทิฏฺฐิกมฺมสมาทานา; เต กายสฺส เภทา ปรํ มรณา อปายํ ทุคฺคตึ วินิปาตํ นิรยํ อุปปนฺนา. อิเม วา ปน โภนฺโต สตฺตา กายสุจริเตน สมนฺนาคตา วจีสุจริเตน สมนฺนาคตา มโนสุจริเตน สมนฺนาคตา อริยานํ อนุปวาทกา สมฺมาทิฏฺฐิกา สมฺมาทิฏฺฐิกมฺมสมาทานา; เต กายสฺส เภทา ปรํ มรณา สุคตึ สคฺคํ โลกํ อุปปนฺนา’ติ. อิติ ทิพฺเพน จกฺขุนา วิสุทฺเธน อติกฺกนฺตมานุสเกน สตฺเต ปสฺสามิ จวมาเน อุปปชฺชมาเน หีเน ปณีเต สุวณฺเณ ทุพฺพณฺเณ สุคเต ทุคฺคเต ยถากมฺมูปเค สตฺเต ปชานามิ. อยํ โข เม, พฺราหฺมณ, รตฺติยา มชฺฌิเม ยาเม ทุติยา วิชฺชา อธิคตา, อวิชฺชา วิหตา วิชฺชา อุปฺปนฺนา, ตโม วิหโต อาโลโก อุปฺปนฺโน, ยถา ตํ อปฺปมตฺตสฺส อาตาปิโน ปหิตตฺตสฺส วิหรโต.

53. Com a mente assim concentrada, purificada, brilhante, sem mácula, livre de imperfeições, maleável, dócil, firme e imperturbável, direcionei-a para o conhecimento do falecimento e do renascimento dos seres. Com o olho divino, purificado e que supera o humano, vi os seres falecendo e renascendo, inferiores e superiores, belos e feios, afortunados e desafortunados. Compreendi como os seres transitam de acordo com suas ações: 'Estes seres, que praticaram má conduta de corpo, fala e mente, que insultaram os nobres, que sustentaram visões incorretas e agiram sob a influência de visões incorretas, com a dissolução do corpo, após a morte, renasceram em um estado de privação, em um destino ruim, na perdição, até mesmo no inferno. Mas estes seres, que praticaram boa conduta de corpo, fala e mente, que não insultaram os nobres, que sustentaram visões corretas e agiram sob a influência de visões corretas, com a dissolução do corpo, após a morte, renasceram em um destino bom, até mesmo no mundo celestial.' Assim, com o olho divino, purificado e que supera o humano, vi os seres falecendo e renascendo, inferiores e superiores, belos e feios, afortunados e desafortunados, e compreendi como os seres transitam de acordo com suas ações. Este foi o segundo verdadeiro conhecimento alcançado por mim na vigília média da noite. A ignorância foi banida e o verdadeiro conhecimento surgiu, a escuridão foi banida e a luz surgiu, como ocorre com quem habita diligente, ardente e resoluto.

๕๔. ‘‘โส [Pg.28] เอวํ สมาหิเต จิตฺเต ปริสุทฺเธ ปริโยทาเต อนงฺคเณ วิคตูปกฺกิเลเส มุทุภูเต กมฺมนิเย ฐิเต อาเนญฺชปฺปตฺเต อาสวานํ ขยญาณาย จิตฺตํ อภินินฺนาเมสึ. โส ‘อิทํ ทุกฺข’นฺติ ยถาภูตํ อพฺภญฺญาสึ, ‘อยํ ทุกฺขสมุทโย’ติ ยถาภูตํ อพฺภญฺญาสึ, ‘อยํ ทุกฺขนิโรโธ’ติ ยถาภูตํ อพฺภญฺญาสึ, ‘อยํ ทุกฺขนิโรธคามินี ปฏิปทา’ติ ยถาภูตํ อพฺภญฺญาสึ. ‘อิเม อาสวา’ติ ยถาภูตํ อพฺภญฺญาสึ, ‘อยํ อาสวสมุทโย’ติ ยถาภูตํ อพฺภญฺญาสึ, ‘อยํ อาสวนิโรโธ’ติ ยถาภูตํ อพฺภญฺญาสึ, ‘อยํ อาสวนิโรธคามินี ปฏิปทา’ติ ยถาภูตํ อพฺภญฺญาสึ. ตสฺส เม เอวํ ชานโต เอวํ ปสฺสโต กามาสวาปิ จิตฺตํ วิมุจฺจิตฺถ, ภวาสวาปิ จิตฺตํ วิมุจฺจิตฺถ, อวิชฺชาสวาปิ จิตฺตํ วิมุจฺจิตฺถ. วิมุตฺตสฺมึ วิมุตฺตมิติ ญาณํ อโหสิ. ‘ขีณา ชาติ, วุสิตํ พฺรหฺมจริยํ, กตํ กรณียํ, นาปรํ อิตฺถตฺตายา’ติ อพฺภญฺญาสึ. อยํ โข เม, พฺราหฺมณ, รตฺติยา ปจฺฉิเม ยาเม ตติยา วิชฺชา อธิคตา, อวิชฺชา วิหตา วิชฺชา อุปฺปนฺนา, ตโม วิหโต อาโลโก อุปฺปนฺโน, ยถา ตํ อปฺปมตฺตสฺส อาตาปิโน ปหิตตฺตสฺส วิหรโต.

54. Com a mente assim concentrada, purificada, brilhante, sem mácula, livre de imperfeições, maleável, dócil, firme e imperturbável, direcionei-a para o conhecimento da destruição das máculas. Compreendi diretamente, como realmente é: 'Isto é o sofrimento'; compreendi diretamente, como realmente é: 'Esta é a origem do sofrimento'; compreendi diretamente, como realmente é: 'Esta é a cessação do sofrimento'; compreendi diretamente, como realmente é: 'Este é o caminho que conduz à cessação do sofrimento.' Compreendi diretamente, como realmente é: 'Estas são as máculas'; compreendi diretamente, como realmente é: 'Esta é a origem das máculas'; compreendi diretamente, como realmente é: 'Esta é a cessação das máculas'; compreendi diretamente, como realmente é: 'Este é o caminho que conduz à cessação das máculas.' Quando eu assim soube e vi, minha mente libertou-se da mácula do desejo sensorial, libertou-se da mácula da existência e libertou-se da mácula da ignorância. Quando ela se libertou, surgiu o conhecimento: 'Está libertada.' Compreendi diretamente: 'O nascimento foi destruído, a vida santa foi vivida, o que deveria ser feito foi feito, não há mais vir a ser em nenhum estado de existência.' Este foi o terceiro verdadeiro conhecimento alcançado por mim na última vigília da noite. A ignorância foi banida e o verdadeiro conhecimento surgiu, a escuridão foi banida e a luz surgiu, como ocorre com quem habita diligente, ardente e resoluto.

๕๕. ‘‘สิยา โข ปน เต, พฺราหฺมณ, เอวมสฺส – ‘อชฺชาปิ นูน สมโณ โคตโม อวีตราโค อวีตโทโส อวีตโมโห, ตสฺมา อรญฺญวนปตฺถานิ ปนฺตานิ เสนาสนานิ ปฏิเสวตี’ติ. น โข ปเนตํ, พฺราหฺมณ, เอวํ ทฏฺฐพฺพํ. ทฺเว โข อหํ, พฺราหฺมณ, อตฺถวเส สมฺปสฺสมาโน อรญฺญวนปตฺถานิ ปนฺตานิ เสนาสนานิ ปฏิเสวามิ – อตฺตโน จ ทิฏฺฐธมฺมสุขวิหารํ สมฺปสฺสมาโน, ปจฺฉิมญฺจ ชนตํ อนุกมฺปมาโน’’ติ.

55. “Brahmane, pode ser que você pense assim: ‘Mesmo hoje o asceta Gotama não está livre da cobiça, do ódio e da ilusão, e é por isso que ele recorre a habitações remotas em florestas e bosques’. Mas não se deve ver as coisas dessa maneira, brahmane. É ao ver dois benefícios que eu recorre a habitações remotas em florestas e bosques: vendo uma morada feliz para mim mesmo aqui e agora, e tendo compaixão pelas gerações futuras.”

๕๖. ‘‘อนุกมฺปิตรูปา วตายํ โภตา โคตเมน ปจฺฉิมา ชนตา, ยถา ตํ อรหตา สมฺมาสมฺพุทฺเธน. อภิกฺกนฺตํ, โภ โคตม! อภิกฺกนฺตํ, โภ โคตม! เสยฺยถาปิ, โภ โคตม, นิกฺกุชฺชิตํ วา อุกฺกุชฺเชยฺย, ปฏิจฺฉนฺนํ วา วิวเรยฺย, มูฬฺหสฺส วา มคฺคํ อาจิกฺเขยฺย, อนฺธกาเร วา เตลปชฺโชตํ ธาเรยฺย – ‘จกฺขุมนฺโต รูปานิ ทกฺขนฺตี’ติ; เอวเมวํ โภตา โคตเมน อเนกปริยาเยน ธมฺโม ปกาสิโต. เอสาหํ ภวนฺตํ โคตมํ สรณํ คจฺฉามิ ธมฺมญฺจ ภิกฺขุสงฺฆญฺจ. อุปาสกํ มํ ภวํ โคตโม ธาเรตุ อชฺชตคฺเค ปาณุเปตํ สรณํ คต’’นฺติ.

56. “De fato, o Venerável Gotama tem compaixão pelas gerações futuras, tal como um Arahant, um Totalmente Iluminado. Magnífico, Venerável Gotama! Magnífico, Venerável Gotama! Assim como se alguém endireitasse o que estava tombado, ou revelasse o que estava oculto, ou mostrasse o caminho para quem estava perdido, ou erguesse uma lâmpada de óleo na escuridão para que aqueles com visão pudessem ver as formas; da mesma forma, o Dhamma foi revelado de muitas maneiras pelo Venerável Gotama. Eu busco refúgio no Venerável Gotama, no Dhamma e no Sangha de bhikkhus. Que o Venerável Gotama me aceite como um seguidor leigo que buscou refúgio a partir de hoje e pelo resto da vida.”

ภยเภรวสุตฺตํ นิฏฺฐิตํ จตุตฺถํ.

O Bhayabherava Sutta, o quarto, está concluído.

๕. อนงฺคณสุตฺตํ

5. Anaṅgaṇa Sutta

๕๗. เอวํ [Pg.29] เม สุตํ – เอกํ สมยํ ภควา สาวตฺถิยํ วิหรติ เชตวเน อนาถปิณฺฑิกสฺส อาราเม. ตตฺร โข อายสฺมา สาริปุตฺโต ภิกฺขู อามนฺเตสิ – ‘‘อาวุโส, ภิกฺขเว’’ติ. ‘‘อาวุโส’’ติ โข เต ภิกฺขู อายสฺมโต สาริปุตฺตสฺส ปจฺจสฺโสสุํ. อายสฺมา สาริปุตฺโต เอตทโวจ –

57. Assim ouvi. Em certa ocasião, o Abençoado estava morando em Sāvatthī, no Bosque de Jeta, no Parque de Anāthapiṇḍika. Ali, o venerável Sāriputta dirigiu-se aos bhikkhus: ‘Amigos, bhikkhus’. — ‘Amigo’, responderam os bhikkhus. O venerável Sāriputta disse o seguinte:

‘‘จตฺตาโรเม, อาวุโส, ปุคฺคลา สนฺโต สํวิชฺชมานา โลกสฺมึ. กตเม จตฺตาโร? อิธาวุโส, เอกจฺโจ ปุคฺคโล สางฺคโณว สมาโน ‘อตฺถิ เม อชฺฌตฺตํ องฺคณ’นฺติ ยถาภูตํ นปฺปชานาติ. อิธ ปนาวุโส, เอกจฺโจ ปุคฺคโล สางฺคโณว สมาโน ‘อตฺถิ เม อชฺฌตฺตํ องฺคณ’นฺติ ยถาภูตํ ปชานาติ. อิธาวุโส, เอกจฺโจ ปุคฺคโล อนงฺคโณว สมาโน ‘นตฺถิ เม อชฺฌตฺตํ องฺคณ’นฺติ ยถาภูตํ นปฺปชานาติ. อิธ ปนาวุโส, เอกจฺโจ ปุคฺคโล อนงฺคโณว สมาโน ‘นตฺถิ เม อชฺฌตฺตํ องฺคณ’นฺติ ยถาภูตํ ปชานาติ. ตตฺราวุโส, ยฺวายํ ปุคฺคโล สางฺคโณว สมาโน ‘อตฺถิ เม อชฺฌตฺตํ องฺคณ’นฺติ ยถาภูตํ นปฺปชานาติ, อยํ อิเมสํ ทฺวินฺนํ ปุคฺคลานํ สางฺคณานํเยว สตํ หีนปุริโส อกฺขายติ. ตตฺราวุโส, ยฺวายํ ปุคฺคโล สางฺคโณว สมาโน ‘อตฺถิ เม อชฺฌตฺตํ องฺคณ’นฺติ ยถาภูตํ ปชานาติ, อยํ อิเมสํ ทฺวินฺนํ ปุคฺคลานํ สางฺคณานํเยว สตํ เสฏฺฐปุริโส อกฺขายติ. ตตฺราวุโส, ยฺวายํ ปุคฺคโล อนงฺคโณว สมาโน ‘นตฺถิ เม อชฺฌตฺตํ องฺคณ’นฺติ ยถาภูตํ นปฺปชานาติ, อยํ อิเมสํ ทฺวินฺนํ ปุคฺคลานํ อนงฺคณานํเยว สตํ หีนปุริโส อกฺขายติ. ตตฺราวุโส, ยฺวายํ ปุคฺคโล อนงฺคโณว สมาโน ‘นตฺถิ เม อชฺฌตฺตํ องฺคณ’นฺติ ยถาภูตํ ปชานาติ, อยํ อิเมสํ ทฺวินฺนํ ปุคฺคลานํ อนงฺคณานํเยว สตํ เสฏฺฐปุริโส อกฺขายตี’’ติ.

“— Amigos, existem estes quatro tipos de pessoas que se encontram no mundo. Quais quatro? Aqui, amigos, uma certa pessoa com mácula, tendo uma mácula, não compreende conforme a realidade: ‘Tenho uma mácula em mim mesmo’. Mas aqui, amigos, uma certa pessoa com mácula, tendo uma mácula, compreende conforme a realidade: ‘Tenho uma mácula em mim mesmo’. Aqui, amigos, uma certa pessoa sem mácula, não tendo mácula, não compreende conforme a realidade: ‘Não tenho mácula em mim mesmo’. Mas aqui, amigos, uma certa pessoa sem mácula, não tendo mácula, compreende conforme a realidade: ‘Não tenho mácula em mim mesmo’. Entre eles, amigos, aquele indivíduo com mácula que não compreende conforme a realidade: ‘Tenho uma mácula em mim mesmo’, é chamado de o homem inferior entre esses dois indivíduos com mácula. Entre eles, amigos, aquele indivíduo com mácula que compreende conforme a realidade: ‘Tenho uma mácula em mim mesmo’, é chamado de o homem superior entre esses dois indivíduos com mácula. Entre eles, amigos, aquele indivíduo sem mácula que não compreende conforme a realidade: ‘Não tenho mácula em mim mesmo’, é chamado de o homem inferior entre esses dois indivíduos sem mácula. Entre eles, amigos, aquele indivíduo sem mácula que compreende conforme a realidade: ‘Não tenho mácula em mim mesmo’, é chamado de o homem superior entre esses dois indivíduos sem mácula.”

๕๘. เอวํ วุตฺเต, อายสฺมา มหาโมคฺคลฺลาโน อายสฺมนฺตํ สาริปุตฺตํ เอตทโวจ –

58. Quando isso foi dito, o venerável Mahāmoggallāna disse ao venerável Sāriputta:

‘‘โก นุ โข, อาวุโส สาริปุตฺต, เหตุ โก ปจฺจโย เยนิเมสํ ทฺวินฺนํ ปุคฺคลานํ สางฺคณานํเยว สตํ เอโก หีนปุริโส อกฺขายติ, เอโก เสฏฺฐปุริโส อกฺขายติ? โก ปนาวุโส สาริปุตฺต, เหตุ โก [Pg.30] ปจฺจโย เยนิเมสํ ทฺวินฺนํ ปุคฺคลานํ อนงฺคณานํเยว สตํ เอโก หีนปุริโส อกฺขายติ, เอโก เสฏฺฐปุริโส อกฺขายตี’’ติ?

“— Amigo Sāriputta, qual é a causa, qual é a razão pela qual, entre esses dois indivíduos com mácula, um é chamado de homem inferior e o outro é chamado de homem superior? E qual é, amigo Sāriputta, a causa, qual é a razão pela qual, entre esses dois indivíduos sem mácula, um é chamado de homem inferior e o outro é chamado de homem superior?”

๕๙. ‘‘ตตฺราวุโส, ยฺวายํ ปุคฺคโล สางฺคโณว สมาโน ‘อตฺถิ เม อชฺฌตฺตํ องฺคณ’นฺติ ยถาภูตํ นปฺปชานาติ, ตสฺเสตํ ปาฏิกงฺขํ – น ฉนฺทํ ชเนสฺสติ น วายมิสฺสติ น วีริยํ อารภิสฺสติ ตสฺสงฺคณสฺส ปหานาย; โส สราโค สโทโส สโมโห สางฺคโณ สํกิลิฏฺฐจิตฺโต กาลํ กริสฺสติ. เสยฺยถาปิ, อาวุโส, กํสปาติ อาภตา อาปณา วา กมฺมารกุลา วา รเชน จ มเลน จ ปริโยนทฺธา. ตเมนํ สามิกา น เจว ปริภุญฺเชยฺยุํ น จ ปริโยทเปยฺยุํ, รชาปเถ จ นํ นิกฺขิเปยฺยุํ. เอวญฺหิ สา, อาวุโส, กํสปาติ อปเรน สมเยน สํกิลิฏฺฐตรา อสฺส มลคฺคหิตา’’ติ? ‘‘เอวมาวุโส’’ติ. ‘‘เอวเมว โข, อาวุโส, ยฺวายํ ปุคฺคโล สางฺคโณว สมาโน ‘อตฺถิ เม อชฺฌตฺตํ องฺคณ’นฺติ ยถาภูตํ นปฺปชานาติ, ตสฺเสตํ ปาฏิกงฺขํ – น ฉนฺทํ ชเนสฺสติ น วายมิสฺสติ น วีริยํ อารภิสฺสติ ตสฺสงฺคณสฺส ปหานาย; โส สราโค สโทโส สโมโห สางฺคโณ สํกิลิฏฺฐจิตฺโต กาลํ กริสฺสติ.

59. “— Quanto a isso, amigo, quando um indivíduo com mácula não compreende conforme a realidade: ‘Tenho uma mácula em mim mesmo’, é de se esperar dele que não desperte o desejo, não se esforce e não empenhe energia para abandonar essa mácula; ele morrerá com cobiça, com ódio, com ilusão, com mácula e com a mente corrompida. Suponha, amigo, que uma tigela de bronze fosse trazida de uma loja ou de uma oficina de ferreiro coberta de poeira e manchas. E os donos nem a usassem nem a limpassem, mas a deixassem em um local empoeirado. Com o passar do tempo, amigo, essa tigela de bronze não ficaria ainda mais suja e manchada?” — “Sim, amigo.” — “Da mesma forma, amigo, quando um indivíduo com mácula não compreende conforme a realidade: ‘Tenho uma mácula em mim mesmo’, é de se esperar dele que não desperte o desejo, não se esforce e não empenhe energia para abandonar essa mácula; ele morrerá com cobiça, com ódio, com ilusão, com mácula e com a mente corrompida.”

‘‘ตตฺราวุโส, ยฺวายํ ปุคฺคโล สางฺคโณว สมาโน ‘อตฺถิ เม อชฺฌตฺตํ องฺคณ’นฺติ ยถาภูตํ ปชานาติ, ตสฺเสตํ ปาฏิกงฺขํ – ฉนฺทํ ชเนสฺสติ วายมิสฺสติ วีริยํ อารภิสฺสติ ตสฺสงฺคณสฺส ปหานาย; โส อราโค อโทโส อโมโห อนงฺคโณ อสํกิลิฏฺฐจิตฺโต กาลํ กริสฺสติ. เสยฺยถาปิ, อาวุโส, กํสปาติ อาภตา อาปณา วา กมฺมารกุลา วา รเชน จ มเลน จ ปริโยนทฺธา. ตเมนํ สามิกา ปริภุญฺเชยฺยุญฺเจว ปริโยทเปยฺยุญฺจ, น จ นํ รชาปเถ นิกฺขิเปยฺยุํ. เอวญฺหิ สา, อาวุโส, กํสปาติ อปเรน สมเยน ปริสุทฺธตรา อสฺส ปริโยทาตา’’ติ? ‘‘เอวมาวุโส’’ติ. ‘‘เอวเมว โข, อาวุโส, ยฺวายํ ปุคฺคโล สางฺคโณว สมาโน ‘อตฺถิ เม อชฺฌตฺตํ องฺคณ’นฺติ ยถาภูตํ ปชานาติ, ตสฺเสตํ ปาฏิกงฺขํ – ฉนฺทํ ชเนสฺสติ วายมิสฺสติ วีริยํ อารภิสฺสติ ตสฺสงฺคณสฺส ปหานาย; โส อราโค อโทโส อโมโห อนงฺคโณ อสํกิลิฏฺฐจิตฺโต กาลํ กริสฺสติ.

“— Quanto a isso, amigo, quando um indivíduo com mácula compreende conforme a realidade: ‘Tenho uma mácula em mim mesmo’, é de se esperar dele que desperte o desejo, se esforce e empenhe energia para abandonar essa mácula; ele morrerá sem cobiça, sem ódio, sem ilusão, sem mácula e com a mente purificada. Suponha, amigo, que uma tigela de bronze fosse trazida de uma loja ou de uma oficina de ferreiro coberta de poeira e manchas. E os donos a usassem e a limpassem, e não a deixassem em um local empoeirado. Com o passar do tempo, amigo, essa tigela de bronze não ficaria ainda mais limpa e brilhante?” — “Sim, amigo.” — “Da mesma forma, amigo, quando um indivíduo com mácula compreende conforme a realidade: ‘Tenho uma mácula em mim mesmo’, é de se esperar dele que desperte o desejo, se esforce e empenhe energia para abandonar essa mácula; ele morrerá sem cobiça, sem ódio, sem ilusão, sem mácula e com a mente purificada.”

‘‘ตตฺราวุโส[Pg.31], ยฺวายํ ปุคฺคโล อนงฺคโณว สมาโน ‘นตฺถิ เม อชฺฌตฺตํ องฺคณ’นฺติ ยถาภูตํ นปฺปชานาติ, ตสฺเสตํ ปาฏิกงฺขํ – สุภนิมิตฺตํ มนสิ กริสฺสติ, ตสฺส สุภนิมิตฺตสฺส มนสิการา ราโค จิตฺตํ อนุทฺธํเสสฺสติ; โส สราโค สโทโส สโมโห สางฺคโณ สํกิลิฏฺฐจิตฺโต กาลํ กริสฺสติ. เสยฺยถาปิ, อาวุโส, กํสปาติ อาภตา อาปณา วา กมฺมารกุลา วา ปริสุทฺธา ปริโยทาตา. ตเมนํ สามิกา น เจว ปริภุญฺเชยฺยุํ น จ ปริโยทเปยฺยุํ, รชาปเถ จ นํ นิกฺขิเปยฺยุํ. เอวญฺหิ สา, อาวุโส, กํสปาติ อปเรน สมเยน สํกิลิฏฺฐตรา อสฺส มลคฺคหิตา’’ติ? ‘‘เอวมาวุโส’’ติ. ‘‘เอวเมว โข, อาวุโส, ยฺวายํ ปุคฺคโล อนงฺคโณว สมาโน ‘นตฺถิ เม อชฺฌตฺตํ องฺคณ’นฺติ ยถาภูตํ นปฺปชานาติ, ตสฺเสตํ ปาฏิกงฺขํ – สุภนิมิตฺตํ มนสิ กริสฺสติ, ตสฺส สุภนิมิตฺตสฺส มนสิการา ราโค จิตฺตํ อนุทฺธํเสสฺสติ;โส สราโค สโทโส สโมโห สางฺคโณ สํกิลิฏฺฐจิตฺโตกาลํกริสฺสติ.

“— Quanto a isso, amigo, quando um indivíduo sem mácula não compreende conforme a realidade: ‘Não tenho mácula em mim mesmo’, é de se esperar dele que dê atenção ao sinal do belo; ao fazer isso, a cobiça dominará sua mente; ele morrerá com cobiça, com ódio, com ilusão, com mácula e com a mente corrompida. Suponha, amigo, que uma tigela de bronze fosse trazida de uma loja ou de uma oficina de ferreiro limpa e brilhante. E os donos nem a usassem nem a limpassem, mas a deixassem em um local empoeirado. Com o passar do tempo, amigo, essa tigela de bronze não ficaria suja e manchada?” — “Sim, amigo.” — “Da mesma forma, amigo, quando um indivíduo sem mácula não compreende conforme a realidade: ‘Não tenho mácula em mim mesmo’, é de se esperar dele que dê atenção ao sinal do belo; ao fazer isso, a cobiça dominará sua mente; ele morrerá com cobiça, com ódio, com ilusão, com mácula e com a mente corrompida.”

‘‘ตตฺราวุโส, ยฺวายํ ปุคฺคโล อนงฺคโณว สมาโน ‘นตฺถิ เม อชฺฌตฺตํ องฺคณ’นฺติ ยถาภูตํ ปชานาติ, ตสฺเสตํ ปาฏิกงฺขํ – สุภนิมิตฺตํ น มนสิ กริสฺสติ, ตสฺส สุภนิมิตฺตสฺส อมนสิการา ราโค จิตฺตํ นานุทฺธํเสสฺสติ; โส อราโค อโทโส อโมโห อนงฺคโณ อสํกิลิฏฺฐจิตฺโต กาลํ กริสฺสติ. เสยฺยถาปิ, อาวุโส, กํสปาติ อาภตา อาปณา วา กมฺมารกุลา วา ปริสุทฺธา ปริโยทาตา. ตเมนํ สามิกา ปริภุญฺเชยฺยุญฺเจว ปริโยทเปยฺยุญฺจ, น จ นํ รชาปเถ นิกฺขิเปยฺยุํ. เอวญฺหิ สา, อาวุโส, กํสปาติ อปเรน สมเยน ปริสุทฺธตรา อสฺส ปริโยทาตา’’ติ? ‘‘เอวมาวุโส’’ติ. ‘‘เอวเมว โข, อาวุโส, ยฺวายํ ปุคฺคโล อนงฺคโณว สมาโน ‘นตฺถิ เม อชฺฌตฺตํ องฺคณ’นฺติ ยถาภูตํ ปชานาติ, ตสฺเสตํ ปาฏิกงฺขํ – สุภนิมิตฺตํ น มนสิ กริสฺสติ, ตสฺส สุภนิมิตฺตสฺส อมนสิการา ราโค จิตฺตํ นานุทฺธํเสสฺสติ; โส อราโค อโทโส อโมโห อนงฺคโณ อสํกิลิฏฺฐจิตฺโต กาลํ กริสฺสติ.

“— Quanto a isso, amigo, quando um indivíduo sem mácula compreende conforme a realidade: ‘Não tenho mácula em mim mesmo’, é de se esperar dele que não dê atenção ao sinal do belo; por não fazer isso, a cobiça não dominará sua mente; ele morrerá sem cobiça, sem ódio, sem ilusão, sem mácula e com a mente purificada. Suponha, amigo, que uma tigela de bronze fosse trazida de uma loja ou de uma oficina de ferreiro limpa e brilhante. E os donos a usassem e a limpassem, e não a deixassem em um local empoeirado. Com o passar do tempo, amigo, essa tigela de bronze não ficaria ainda mais limpa e brilhante?” — “Sim, amigo.” — “Da mesma forma, amigo, quando um indivíduo sem mácula compreende conforme a realidade: ‘Não tenho mácula em mim mesmo’, é de se esperar dele que não dê atenção ao sinal do belo; por não fazer isso, a cobiça não dominará sua mente; ele morrerá sem cobiça, sem ódio, sem ilusão, sem mácula e com a mente purificada.”

‘‘อยํ โข, อาวุโส โมคฺคลฺลาน, เหตุ อยํ ปจฺจโย เยนิเมสํ ทฺวินฺนํ ปุคฺคลานํ สางฺคณานํเยว สตํ เอโก หีนปุริโส อกฺขายติ, เอโก เสฏฺฐปุริโส อกฺขายติ. อยํ ปนาวุโส โมคฺคลฺลาน, เหตุ อยํ [Pg.32] ปจฺจโย เยนิเมสํ ทฺวินฺนํ ปุคฺคลานํ อนงฺคณานํเยว สตํ เอโก หีนปุริโส อกฺขายติ, เอโก เสฏฺฐปุริโส อกฺขายตี’’ติ.

“— Esta, amigo Moggallāna, é a causa, esta é a razão pela qual, entre esses dois indivíduos com mácula, um é chamado de homem inferior e o outro é chamado de homem superior. E esta, amigo Moggallāna, é a causa, esta é a razão pela qual, entre esses dois indivíduos sem mácula, um é chamado de homem inferior e o outro é chamado de homem superior.”

๖๐. ‘‘องฺคณํ องฺคณนฺติ, อาวุโส, วุจฺจติ. กิสฺส นุ โข เอตํ, อาวุโส, อธิวจนํ ยทิทํ องฺคณ’’นฺติ? ‘‘ปาปกานํ โข เอตํ, อาวุโส, อกุสลานํ อิจฺฉาวจรานํ อธิวจนํ, ยทิทํ องฺคณ’’นฺติ.

60. “— Fala-se, amigo, em ‘mácula, mácula’. Mas de que é designação, amigo, este termo ‘mácula’? — Amigo, ‘mácula’ é uma designação para os domínios dos desejos maus e prejudiciais.”

‘‘ฐานํ โข ปเนตํ, อาวุโส, วิชฺชติ ยํ อิเธกจฺจสฺส ภิกฺขุโน เอวํ อิจฺฉา อุปฺปชฺเชยฺย – ‘อาปตฺติญฺจ วต อาปนฺโน อสฺสํ, น จ มํ ภิกฺขู ชาเนยฺยุํ อาปตฺตึ อาปนฺโน’ติ. ฐานํ โข ปเนตํ, อาวุโส, วิชฺชติ ยํ ตํ ภิกฺขุํ ภิกฺขู ชาเนยฺยุํ – ‘อาปตฺตึ อาปนฺโน’ติ. ‘ชานนฺติ มํ ภิกฺขู อาปตฺตึ อาปนฺโน’ติ – อิติ โส กุปิโต โหติ อปฺปตีโต. โย เจว โข, อาวุโส, โกโป โย จ อปฺปจฺจโย – อุภยเมตํ องฺคณํ.

“— É possível, amigo, que um bhikkhu aqui venha a desejar: ‘Se eu cometer uma ofensa, que os bhikkhus não saibam que cometi uma ofensa’. E é possível, amigo, que os bhikkhus venham a saber que aquele bhikkhu cometeu uma ofensa. Pensando: ‘Os bhikkhus sabem que cometi uma ofensa’, ele fica irado e descontente. Tanto a ira quanto o descontentamento são uma mácula.”

‘‘ฐานํ โข ปเนตํ, อาวุโส, วิชฺชติ ยํ อิเธกจฺจสฺส ภิกฺขุโน เอวํ อิจฺฉา อุปฺปชฺเชยฺย – ‘อาปตฺติญฺจ วต อาปนฺโน อสฺสํ, อนุรโห มํ ภิกฺขู โจเทยฺยุํ, โน สงฺฆมชฺเฌ’ติ. ฐานํ โข ปเนตํ, อาวุโส, วิชฺชติ ยํ ตํ ภิกฺขุํ ภิกฺขู สงฺฆมชฺเฌ โจเทยฺยุํ, โน อนุรโห. ‘สงฺฆมชฺเฌ มํ ภิกฺขู โจเทนฺติ, โน อนุรโห’ติ – อิติ โส กุปิโต โหติ อปฺปตีโต. โย เจว โข, อาวุโส, โกโป โย จ อปฺปจฺจโย – อุภยเมตํ องฺคณํ.

“— É possível, amigo, que um bhikkhu aqui venha a desejar: ‘Se eu cometer uma ofensa, que os bhikkhus me repreendam em particular, e não no meio do Sangha’. E é possível, amigo, que os bhikkhus o repreendam no meio do Sangha, e não em particular. Pensando: ‘Os bhikkhus me repreendem no meio do Sangha, e não em particular’, ele fica irado e descontente. Tanto a ira quanto o descontentamento são uma mácula.”

‘‘ฐานํ โข ปเนตํ, อาวุโส, วิชฺชติ ยํ อิเธกจฺจสฺส ภิกฺขุโน เอวํ อิจฺฉา อุปฺปชฺเชยฺย – ‘อาปตฺติญฺจ วต อาปนฺโน อสฺสํ, สปฺปฏิปุคฺคโล มํ โจเทยฺย, โน อปฺปฏิปุคฺคโล’ติ. ฐานํ โข ปเนตํ, อาวุโส, วิชฺชติ ยํ ตํ ภิกฺขุํ อปฺปฏิปุคฺคโล โจเทยฺย, โน สปฺปฏิปุคฺคโล. ‘อปฺปฏิปุคฺคโล มํ โจเทติ, โน สปฺปฏิปุคฺคโล’ติ – อิติ โส กุปิโต โหติ อปฺปตีโต. โย เจว โข, อาวุโส, โกโป โย จ อปฺปจฺจโย – อุภยเมตํ องฺคณํ.

“— É possível, amigo, que um bhikkhu aqui venha a desejar: ‘Se eu cometer uma ofensa, que uma pessoa que seja meu igual me repreenda, e não uma pessoa que não seja meu igual’. E é possível, amigo, que uma pessoa que não seja seu igual o repreenda, e não uma pessoa que seja seu igual. Pensando: ‘Uma pessoa que não é meu igual me repreende, e não uma pessoa que é meu igual’, ele fica irado e descontente. Tanto a ira quanto o descontentamento são uma mácula.”

‘‘ฐานํ โข ปเนตํ, อาวุโส, วิชฺชติ ยํ อิเธกจฺจสฺส ภิกฺขุโน เอวํ อิจฺฉา อุปฺปชฺเชยฺย – ‘อโห วต มเมว สตฺถา ปฏิปุจฺฉิตฺวา ปฏิปุจฺฉิตฺวา ภิกฺขูนํ ธมฺมํ เทเสยฺย, น อญฺญํ ภิกฺขุํ สตฺถา ปฏิปุจฺฉิตฺวา ปฏิปุจฺฉิตฺวา ภิกฺขูนํ ธมฺมํ เทเสยฺยา’ติ. ฐานํ โข ปเนตํ, อาวุโส, วิชฺชติ ยํ อญฺญํ ภิกฺขุํ สตฺถา ปฏิปุจฺฉิตฺวา [Pg.33] ปฏิปุจฺฉิตฺวา ภิกฺขูนํ ธมฺมํ เทเสยฺย, น ตํ ภิกฺขุํ สตฺถา ปฏิปุจฺฉิตฺวา ปฏิปุจฺฉิตฺวา ภิกฺขูนํ ธมฺมํ เทเสยฺย. ‘อญฺญํ ภิกฺขุํ สตฺถา ปฏิปุจฺฉิตฺวา ปฏิปุจฺฉิตฺวา ภิกฺขูนํ ธมฺมํ เทเสติ, น มํ สตฺถา ปฏิปุจฺฉิตฺวา ปฏิปุจฺฉิตฺวา ภิกฺขูนํ ธมฺมํ เทเสตี’ติ – อิติ โส กุปิโต โหติ อปฺปตีโต. โย เจว โข, อาวุโส, โกโป โย จ อปฺปจฺจโย – อุภยเมตํ องฺคณํ.

É possível, amigo, que um bhikkhu aqui venha a desejar: 'Ah, se o Mestre ensinasse o Dhamma aos bhikkhus fazendo perguntas repetidas a mim, e não a outro bhikkhu!' E é possível que o Mestre ensine o Dhamma aos bhikkhus fazendo perguntas repetidas a outro bhikkhu, e não àquele bhikkhu. Então, ele fica irado e ressentido, pensando: 'O Mestre ensina o Dhamma aos bhikkhus fazendo perguntas repetidas a outro bhikkhu, e não a mim.' Tanto a ira quanto o ressentimento são uma mácula.

‘‘ฐานํ โข ปเนตํ, อาวุโส, วิชฺชติ ยํ อิเธกจฺจสฺส ภิกฺขุโน เอวํ อิจฺฉา อุปฺปชฺเชยฺย – ‘อโห วต มเมว ภิกฺขู ปุรกฺขตฺวา ปุรกฺขตฺวา คามํ ภตฺตาย ปวิเสยฺยุํ, น อญฺญํ ภิกฺขุํ ภิกฺขู ปุรกฺขตฺวา ปุรกฺขตฺวา คามํ ภตฺตาย ปวิเสยฺยุ’นฺติ. ฐานํ โข ปเนตํ, อาวุโส, วิชฺชติ ยํ อญฺญํ ภิกฺขุํ ภิกฺขู ปุรกฺขตฺวา ปุรกฺขตฺวา คามํ ภตฺตาย ปวิเสยฺยุํ, น ตํ ภิกฺขุํ ภิกฺขู ปุรกฺขตฺวา ปุรกฺขตฺวา คามํ ภตฺตาย ปวิเสยฺยุํ. ‘อญฺญํ ภิกฺขุํ ภิกฺขู ปุรกฺขตฺวา ปุรกฺขตฺวา คามํ ภตฺตาย ปวิสนฺติ, น มํ ภิกฺขู ปุรกฺขตฺวา ปุรกฺขตฺวา คามํ ภตฺตาย ปวิสนฺตี’ติ – อิติ โส กุปิโต โหติ อปฺปตีโต. โย เจว โข, อาวุโส, โกโป โย จ อปฺปจฺจโย – อุภยเมตํ องฺคณํ.

É possível, amigo, que um bhikkhu aqui venha a desejar: 'Ah, se os bhikkhus entrassem na aldeia para esmolas colocando a mim à frente, e não a outro bhikkhu!' E é possível que os bhikkhus entrem na aldeia para esmolas colocando outro bhikkhu à frente, e não àquele bhikkhu. Então, ele fica irado e ressentido, pensando: 'Os bhikkhus entram na aldeia para esmolas colocando outro bhikkhu à frente, e não a mim.' Tanto a ira quanto o ressentimento são uma mácula.

‘‘ฐานํ โข ปเนตํ, อาวุโส, วิชฺชติ ยํ อิเธกจฺจสฺส ภิกฺขุโน เอวํ อิจฺฉา อุปฺปชฺเชยฺย – ‘อโห วต อหเมว ลเภยฺยํ ภตฺตคฺเค อคฺคาสนํ อคฺโคทกํ อคฺคปิณฺฑํ, น อญฺโญ ภิกฺขุ ลเภยฺย ภตฺตคฺเค อคฺคาสนํ อคฺโคทกํ อคฺคปิณฺฑ’นฺติ. ฐานํ โข ปเนตํ, อาวุโส, วิชฺชติ ยํ อญฺโญ ภิกฺขุ ลเภยฺย ภตฺตคฺเค อคฺคาสนํ อคฺโคทกํ อคฺคปิณฺฑํ, น โส ภิกฺขุ ลเภยฺย ภตฺตคฺเค อคฺคาสนํ อคฺโคทกํ อคฺคปิณฺฑํ. ‘อญฺโญ ภิกฺขุ ลภติ ภตฺตคฺเค อคฺคาสนํ อคฺโคทกํ อคฺคปิณฺฑํ, นาหํ ลภามิ ภตฺตคฺเค อคฺคาสนํ อคฺโคทกํ อคฺคปิณฺฑ’นฺติ – อิติ โส กุปิโต โหติ อปฺปตีโต. โย เจว โข, อาวุโส, โกโป โย จ อปฺปจฺจโย – อุภยเมตํ องฺคณํ.

É possível, amigo, que um bhikkhu aqui venha a desejar: 'Ah, se eu obtivesse o melhor assento, a melhor água e a melhor porção de alimento no refeitório, e não outro bhikkhu!' E é possível que outro bhikkhu obtenha o melhor assento, a melhor água e a melhor porção de alimento no refeitório, e não aquele bhikkhu. Então, ele fica irado e ressentido, pensando: 'Outro bhikkhu obtém o melhor assento, a melhor água e a melhor porção de alimento no refeitório, e não eu.' Tanto a ira quanto o ressentimento são uma mácula.

‘‘ฐานํ โข ปเนตํ, อาวุโส, วิชฺชติ ยํ อิเธกจฺจสฺส ภิกฺขุโน เอวํ อิจฺฉา อุปฺปชฺเชยฺย – ‘อโห วต อหเมว ภตฺตคฺเค ภุตฺตาวี อนุโมเทยฺยํ, น อญฺโญ ภิกฺขุ ภตฺตคฺเค ภุตฺตาวี อนุโมเทยฺยา’ติ. ฐานํ โข ปเนตํ, อาวุโส, วิชฺชติ ยํ อญฺโญ ภิกฺขุ ภตฺตคฺเค ภุตฺตาวี อนุโมเทยฺย, น โส ภิกฺขุ ภตฺตคฺเค ภุตฺตาวี อนุโมเทยฺย. ‘อญฺโญ ภิกฺขุ ภตฺตคฺเค ภุตฺตาวี [Pg.34] อนุโมทติ, นาหํ ภตฺตคฺเค ภุตฺตาวี อนุโมทามี’ติ – อิติ โส กุปิโต โหติ อปฺปตีโต. โย เจว โข, อาวุโส, โกโป โย จ อปฺปจฺจโย – อุภยเมตํ องฺคณํ.

É possível, amigo, que um bhikkhu aqui venha a desejar: 'Ah, se eu, tendo terminado de comer no refeitório, proferisse as palavras de agradecimento, e não outro bhikkhu!' E é possível que outro bhikkhu, tendo terminado de comer no refeitório, profira as palavras de agradecimento, e não aquele bhikkhu. Então, ele fica irado e ressentido, pensando: 'Outro bhikkhu, tendo terminado de comer no refeitório, profere as palavras de agradecimento, e não eu.' Tanto a ira quanto o ressentimento são uma mácula.

‘‘ฐานํ โข ปเนตํ, อาวุโส, วิชฺชติ ยํ อิเธกจฺจสฺส ภิกฺขุโน เอวํ อิจฺฉา อุปฺปชฺเชยฺย – ‘อโห วต อหเมว อารามคตานํ ภิกฺขูนํ ธมฺมํ เทเสยฺยํ, น อญฺโญ ภิกฺขุ อารามคตานํ ภิกฺขูนํ ธมฺมํ เทเสยฺยา’ติ. ฐานํ โข ปเนตํ, อาวุโส, วิชฺชติ ยํ อญฺโญ ภิกฺขุ อารามคตานํ ภิกฺขูนํ ธมฺมํ เทเสยฺย, น โส ภิกฺขุ อารามคตานํ ภิกฺขูนํ ธมฺมํ เทเสยฺย. ‘อญฺโญ ภิกฺขุ อารามคตานํ ภิกฺขูนํ ธมฺมํ เทเสติ, นาหํ อารามคตานํ ภิกฺขูนํ ธมฺมํ เทเสมี’ติ – อิติ โส กุปิโต โหติ อปฺปตีโต. โย เจว โข, อาวุโส, โกโป โย จ อปฺปจฺจโย – อุภยเมตํ องฺคณํ.

É possível, amigo, que um bhikkhu aqui venha a desejar: 'Ah, se eu ensinasse o Dhamma aos bhikkhus que visitam o mosteiro, e não outro bhikkhu!' E é possível que outro bhikkhu ensine o Dhamma aos bhikkhus que visitam o mosteiro, e não aquele bhikkhu. Então, ele fica irado e ressentido, pensando: 'Outro bhikkhu ensina o Dhamma aos bhikkhus que visitam o mosteiro, e não eu.' Tanto a ira quanto o ressentimento são uma mácula.

‘‘ฐานํ โข ปเนตํ, อาวุโส, วิชฺชติ ยํ อิเธกจฺจสฺส ภิกฺขุโน เอวํ อิจฺฉา อุปฺปชฺเชยฺย – ‘อโห วต อหเมว อารามคตานํ ภิกฺขุนีนํ ธมฺมํ เทเสยฺยํ…เป… อุปาสกานํ ธมฺมํ เทเสยฺยํ…เป… อุปาสิกานํ ธมฺมํ เทเสยฺยํ, น อญฺโญ ภิกฺขุ อารามคตานํ อุปาสิกานํ ธมฺมํ เทเสยฺยา’ติ. ฐานํ โข ปเนตํ, อาวุโส, วิชฺชติ ยํ อญฺโญ ภิกฺขุ อารามคตานํ อุปาสิกานํ ธมฺมํ เทเสยฺย, น โส ภิกฺขุ อารามคตานํ อุปาสิกานํ ธมฺมํ เทเสยฺย. ‘อญฺโญ ภิกฺขุ อารามคตานํ อุปาสิกานํ ธมฺมํ เทเสติ, นาหํ อารามคตานํ อุปาสิกานํ ธมฺมํ เทเสมี’ติ – อิติ โส กุปิโต โหติ อปฺปตีโต. โย เจว โข, อาวุโส, โกโป โย จ อปฺปจฺจโย – อุภยเมตํ องฺคณํ.

É possível, amigo, que um bhikkhu aqui venha a desejar: 'Ah, se eu ensinasse o Dhamma às bhikkhunis que visitam o mosteiro... aos leigos que visitam o mosteiro... às leigas que visitam o mosteiro, e não outro bhikkhu!' E é possível que outro bhikkhu ensine o Dhamma às leigas que visitam o mosteiro, e não aquele bhikkhu. Então, ele fica irado e ressentido, pensando: 'Outro bhikkhu ensina o Dhamma às leigas que visitam o mosteiro, e não eu.' Tanto a ira quanto o ressentimento são uma mácula.

‘‘ฐานํ โข ปเนตํ, อาวุโส, วิชฺชติ ยํ อิเธกจฺจสฺส ภิกฺขุโน เอวํ อิจฺฉา อุปฺปชฺเชยฺย – ‘อโห วต มเมว ภิกฺขู สกฺกเรยฺยุํ ครุํ กเรยฺยุํ มาเนยฺยุํ ปูเชยฺยุํ, น อญฺญํ ภิกฺขุํ ภิกฺขู สกฺกเรยฺยุํ ครุํ กเรยฺยุํ มาเนยฺยุํ ปูเชยฺยุ’นฺติ. ฐานํ โข ปเนตํ, อาวุโส, วิชฺชติ ยํ อญฺญํ ภิกฺขุํ ภิกฺขู สกฺกเรยฺยุํ ครุํ กเรยฺยุํ มาเนยฺยุํ ปูเชยฺยุํ, น ตํ ภิกฺขุํ ภิกฺขู สกฺกเรยฺยุํ ครุํ กเรยฺยุํ มาเนยฺยุํ ปูเชยฺยุํ. ‘อญฺญํ ภิกฺขุํ ภิกฺขู สกฺกโรนฺติ ครุํ [Pg.35] กโรนฺติ มาเนนฺติ ปูเชนฺติ, น มํ ภิกฺขู สกฺกโรนฺติ ครุํ กโรนฺติ มาเนนฺติ ปูเชนฺตี’ติ – อิติ โส กุปิโต โหติ อปฺปตีโต. โย เจว โข, อาวุโส, โกโป โย จ อปฺปจฺจโย – อุภยเมตํ องฺคณํ.

É possível, amigo, que um bhikkhu aqui venha a desejar: 'Ah, se os bhikkhus honrassem, respeitassem, reverenciassem e venerassem a mim, e não a outro bhikkhu!' E é possível que os bhikkhus honrem, respeitem, reverenciem e venerem outro bhikkhu, e não àquele bhikkhu. Então, ele fica irado e ressentido, pensando: 'Os bhikkhus honram, respeitam, reverenciam e veneram outro bhikkhu, e não a mim.' Tanto a ira quanto o ressentimento são uma mácula.

‘‘ฐานํ โข ปเนตํ, อาวุโส, วิชฺชติ ยํ อิเธกจฺจสฺส ภิกฺขุโน เอวํ อิจฺฉา อุปฺปชฺเชยฺย – ‘อโห วต มเมว ภิกฺขุนิโย…เป… อุปาสกา…เป… อุปาสิกา สกฺกเรยฺยุํ ครุํ กเรยฺยุํ มาเนยฺยุํ ปูเชยฺยุํ, น อญฺญํ ภิกฺขุํ อุปาสิกา สกฺกเรยฺยุํ ครุํ กเรยฺยุํ มาเนยฺยุํ ปูเชยฺยุ’นฺติ. ฐานํ โข ปเนตํ, อาวุโส, วิชฺชติ ยํ อญฺญํ ภิกฺขุํ อุปาสิกา สกฺกเรยฺยุํ ครุํ กเรยฺยุํ มาเนยฺยุํ ปูเชยฺยุํ, น ตํ ภิกฺขุํ อุปาสิกา สกฺกเรยฺยุํ ครุํ กเรยฺยุํ มาเนยฺยุํ ปูเชยฺยุํ. ‘อญฺญํ ภิกฺขุํ อุปาสิกา สกฺกโรนฺติ ครุํ กโรนฺติ มาเนนฺติ ปูเชนฺติ, น มํ อุปาสิกา สกฺกโรนฺติ ครุํ กโรนฺติ มาเนนฺติ ปูเชนฺตี’ติ – อิติ โส กุปิโต โหติ อปฺปตีโต. โย เจว โข, อาวุโส, โกโป โย จ อปฺปจฺจโย – อุภยเมตํ องฺคณํ.

É possível, amigo, que um bhikkhu aqui venha a desejar: 'Ah, se as bhikkhunis... os leigos... as leigas honrassem, respeitassem, reverenciassem e venerassem a mim, e não a outro bhikkhu!' E é possível que as leigas honrem, respeitem, reverenciem e venerem outro bhikkhu, e não àquele bhikkhu. Então, ele fica irado e ressentido, pensando: 'As leigas honram, respeitam, reverenciam e veneram outro bhikkhu, e não a mim.' Tanto a ira quanto o ressentimento são uma mácula.

‘‘ฐานํ โข ปเนตํ, อาวุโส, วิชฺชติ ยํ อิเธกจฺจสฺส ภิกฺขุโน เอวํ อิจฺฉา อุปฺปชฺเชยฺย – ‘อโห วต อหเมว ลาภี อสฺสํ ปณีตานํ จีวรานํ, น อญฺโญ ภิกฺขุ ลาภี อสฺส ปณีตานํ จีวราน’นฺติ. ฐานํ โข ปเนตํ, อาวุโส, วิชฺชติ ยํ อญฺโญ ภิกฺขุ ลาภี อสฺส ปณีตานํ จีวรานํ, น โส ภิกฺขุ ลาภี อสฺส ปณีตานํ จีวรานํ. ‘อญฺโญ ภิกฺขุ ลาภี ปณีตานํ จีวรานํ, นาหํ ลาภี ปณีตานํ จีวราน’นฺติ – อิติ โส กุปิโต โหติ อปฺปตีโต. โย เจว โข, อาวุโส, โกโป โย จ อปฺปจฺจโย – อุภยเมตํ องฺคณํ.

É possível, amigo, que um bhikkhu aqui venha a desejar: 'Ah, se eu fosse quem recebesse mantos excelentes, e não outro bhikkhu!' E é possível que outro bhikkhu receba mantos excelentes, e não aquele bhikkhu. Então, ele fica irado e ressentido, pensando: 'Outro bhikkhu recebe mantos excelentes, e não eu.' Tanto a ira quanto o ressentimento são uma mácula.

‘‘ฐานํ โข ปเนตํ, อาวุโส, วิชฺชติ ยํ อิเธกจฺจสฺส ภิกฺขุโน เอวํ อิจฺฉา อุปฺปชฺเชยฺย – ‘อโห วต อหเมว ลาภี อสฺสํ ปณีตานํ ปิณฺฑปาตานํ…เป… ปณีตานํ เสนาสนานํ…เป… ปณีตานํ คิลานปฺปจฺจยเภสชฺชปริกฺขารานํ, น อญฺโญ ภิกฺขุ ลาภี อสฺส ปณีตานํ คิลานปฺปจฺจยเภสชฺชปริกฺขาราน’นฺติ. ฐานํ โข ปเนตํ, อาวุโส, วิชฺชติ ยํ อญฺโญ ภิกฺขุ ลาภี อสฺส ปณีตานํ คิลานปฺปจฺจยเภสชฺชปริกฺขารานํ, น โส ภิกฺขุ ลาภี อสฺส ปณีตานํ คิลานปฺปจฺจยเภสชฺชปริกฺขารานํ. ‘อญฺโญ ภิกฺขุ [Pg.36] ลาภี ปณีตานํ คิลานปฺปจฺจยเภสชฺชปริกฺขารานํ, นาหํ ลาภี ปณีตานํ คิลานปฺปจฺจยเภสชฺชปริกฺขาราน’นฺติ – อิติ โส กุปิโต โหติ อปฺปตีโต. โย เจว โข, อาวุโส, โกโป โย จ อปฺปจฺจโย – อุภยเมตํ องฺคณํ.

É possível, amigo, que um bhikkhu aqui venha a desejar: 'Ah, se eu fosse quem recebesse alimentos excelentes... alojamentos excelentes... medicamentos e requisitos para enfermos excelentes, e não outro bhikkhu!' E é possível que outro bhikkhu receba medicamentos e requisitos para enfermos excelentes, e não aquele bhikkhu. Então, ele fica irado e ressentido, pensando: 'Outro bhikkhu recebe medicamentos e requisitos para enfermos excelentes, e não eu.' Tanto a ira quanto o ressentimento são uma mácula.

‘‘อิเมสํ โข เอตํ, อาวุโส, ปาปกานํ อกุสลานํ อิจฺฉาวจรานํ อธิวจนํ, ยทิทํ องฺคณ’’นฺติ.

'Mácula', amigo, é uma designação para os domínios desses desejos nocivos e prejudiciais.

๖๑. ‘‘ยสฺส กสฺสจิ, อาวุโส, ภิกฺขุโน อิเม ปาปกา อกุสลา อิจฺฉาวจรา อปฺปหีนา ทิสฺสนฺติ เจว สูยนฺติ จ, กิญฺจาปิ โส โหติ อารญฺญิโก ปนฺตเสนาสโน ปิณฺฑปาติโก สปทานจารี ปํสุกูลิโก ลูขจีวรธโร, อถ โข นํ สพฺรหฺมจารี น เจว สกฺกโรนฺติ น ครุํ กโรนฺติ น มาเนนฺติ น ปูเชนฺติ. ตํ กิสฺส เหตุ? เต หิ ตสฺส อายสฺมโต ปาปกา อกุสลา อิจฺฉาวจรา อปฺปหีนา ทิสฺสนฺติ เจว สูยนฺติ จ. เสยฺยถาปิ, อาวุโส, กํสปาติ อาภตา อาปณา วา กมฺมารกุลา วา ปริสุทฺธา ปริโยทาตา. ตเมนํ สามิกา อหิกุณปํ วา กุกฺกุรกุณปํ วา มนุสฺสกุณปํ วา รจยิตฺวา อญฺญิสฺสา กํสปาติยา ปฏิกุชฺชิตฺวา อนฺตราปณํ ปฏิปชฺเชยฺยุํ. ตเมนํ ชโน ทิสฺวา เอวํ วเทยฺย – ‘อมฺโภ, กิเมวิทํ หรียติ ชญฺญชญฺญํ วิยา’ติ? ตเมนํ อุฏฺฐหิตฺวา อปาปุริตฺวา โอโลเกยฺย. ตสฺส สหทสฺสเนน อมนาปตา จ สณฺฐเหยฺย, ปาฏิกุลฺยตา จ สณฺฐเหยฺย, เชคุจฺฉตา จ สณฺฐเหยฺย; ชิฆจฺฉิตานมฺปิ น โภตฺตุกมฺยตา อสฺส, ปเคว สุหิตานํ. เอวเมว โข, อาวุโส, ยสฺส กสฺสจิ ภิกฺขุโน อิเม ปาปกา อกุสลา อิจฺฉาวจรา อปฺปหีนา ทิสฺสนฺติ เจว สูยนฺติ จ, กิญฺจาปิ โส โหติ อารญฺญิโก ปนฺตเสนาสโน ปิณฺฑปาติโก สปทานจารี ปํสุกูลิโก ลูขจีวรธโร, อถ โข นํ สพฺรหฺมจารี น เจว สกฺกโรนฺติ น ครุํ กโรนฺติ น มาเนนฺติ น ปูเชนฺติ. ตํ กิสฺส เหตุ? เต หิ ตสฺส อายสฺมโต ปาปกา อกุสลา อิจฺฉาวจรา อปฺปหีนา ทิสฺสนฺติ เจว สูยนฺติ จ.

61. Se em qualquer bhikkhu, amigo, esses domínios de desejos nocivos e prejudiciais forem vistos e ouvidos como não abandonados, mesmo que ele seja um habitante da floresta, um frequentador de moradas remotas, um coletor de esmolas que vai de casa em casa, um usuário de mantos de trapos descartados, um usuário de mantos grosseiros, ainda assim seus companheiros na vida santa não o honram, não o respeitam, não o reverenciam e não o veneram. Por que isso? Porque esses domínios de desejos nocivos e prejudiciais são vistos e ouvidos como não abandonados naquele venerável. Suponha, amigo, que uma vasilha de bronze fosse trazida de uma loja ou de uma oficina de ferreiro, limpa e brilhante; e os donos colocassem nela o cadáver de uma cobra, de um cão ou de um ser humano e, cobrindo-a com outra vasilha de bronze, fossem ao mercado. Então, as pessoas, ao vê-la, diriam: 'Ei, o que é isso que você está carregando como se fosse algo precioso?' Então, aproximando-se, abrindo-a e olhando para dentro, com a simples visão, o desagrado se estabelecerceria, a repulsa se estabelecerceria, a aversão se estabelecerceria; mesmo para os famintos não haveria o desejo de comer, quanto mais para os que estivessem satisfeitos. Da mesma forma, amigo, se em qualquer bhikkhu esses domínios de desejos nocivos e prejudiciais forem vistos e ouvidos como não abandonados, mesmo que ele seja um habitante da floresta, um frequentador de moradas remotas, um coletor de esmolas que vai de casa em casa, um usuário de mantos de trapos descartados, um usuário de mantos grosseiros, ainda assim seus companheiros na vida santa não o honram, não o respeitam, não o reverenciam e não o veneram. Por que isso? Porque esses domínios de desejos nocivos e prejudiciais são vistos e ouvidos como não abandonados naquele venerável.

๖๒. ‘‘ยสฺส กสฺสจิ, อาวุโส, ภิกฺขุโน อิเม ปาปกา อกุสลา อิจฺฉาวจรา ปหีนา ทิสฺสนฺติ เจว สูยนฺติ จ, กิญฺจาปิ โส โหติ คามนฺตวิหารี [Pg.37] เนมนฺตนิโก คหปติจีวรธโร, อถ โข นํ สพฺรหฺมจารี สกฺกโรนฺติ ครุํ กโรนฺติ มาเนนฺติ ปูเชนฺติ. ตํ กิสฺส เหตุ? เต หิ ตสฺส อายสฺมโต ปาปกา อกุสลา อิจฺฉาวจรา ปหีนา ทิสฺสนฺติ เจว สูยนฺติ จ. เสยฺยถาปิ, อาวุโส, กํสปาติ อาภตา อาปณา วา กมฺมารกุลา วา ปริสุทฺธา ปริโยทาตา. ตเมนํ สามิกา สาลีนํ โอทนํ วิจิตกาฬกํ อเนกสูปํ อเนกพฺยญฺชนํ รจยิตฺวา อญฺญิสฺสา กํสปาติยา ปฏิกุชฺชิตฺวา อนฺตราปณํ ปฏิปชฺเชยฺยุํ. ตเมนํ ชโน ทิสฺวา เอวํ วเทยฺย – ‘อมฺโภ, กิเมวิทํ หรียติ ชญฺญชญฺญํ วิยา’ติ? ตเมนํ อุฏฺฐหิตฺวา อปาปุริตฺวา โอโลเกยฺย. ตสฺส สห ทสฺสเนน มนาปตา จ สณฺฐเหยฺย, อปฺปาฏิกุลฺยตา จ สณฺฐเหยฺย, อเชคุจฺฉตา จ สณฺฐเหยฺย; สุหิตานมฺปิ โภตฺตุกมฺยตา อสฺส, ปเคว ชิฆจฺฉิตานํ. เอวเมว โข, อาวุโส, ยสฺส กสฺสจิ ภิกฺขุโน อิเม ปาปกา อกุสลา อิจฺฉาวจรา ปหีนา ทิสฺสนฺติ เจว สูยนฺติ จ, กิญฺจาปิ โส โหติ คามนฺตวิหารี เนมนฺตนิโก คหปติจีวรธโร, อถ โข นํ สพฺรหฺมจารี สกฺกโรนฺติ ครุํ กโรนฺติ มาเนนฺติ ปูเชนฺติ. ตํ กิสฺส เหตุ? เต หิ ตสฺส อายสฺมโต ปาปกา อกุสลา อิจฺฉาวจรา ปหีนา ทิสฺสนฺติ เจว สูยนฺติ จา’’ติ.

62. Amigo, se em qualquer bhikkhu se vê e se ouve que estes desejos malignos e prejudiciais foram abandonados, mesmo que ele seja um habitante de aldeia, um que aceita convites e um que usa mantos doados por chefes de família, ainda assim seus companheiros na vida santa o honram, respeitam, reverenciam e veneram. Por que isso? Porque se vê e se ouve que os desejos malignos e prejudiciais foram abandonados naquele venerável. Suponha, amigo, que um prato de bronze fosse trazido de uma loja ou de uma oficina de ferreiro, limpo e brilhante; e os donos colocassem nele arroz de primeira qualidade cozido, livre de grãos pretos, com várias sopas e condimentos, e, cobrindo-o com outro prato, fossem para o mercado. As pessoas, ao vê-lo, diriam: 'Ei, o que é isso que você está carregando como se fosse um tesouro?' Então, levantando a tampa e descobrindo-o, olhariam para dentro; e, assim que vissem, seriam inspiradas por tal agrado, apetite e deleite que até mesmo aqueles que estivessem satisfeitos gostariam de comer, quanto mais aqueles que estivessem famintos. Do mesmo modo, amigo, se em qualquer bhikkhu se vê e se ouve que estes desejos malignos e prejudiciais foram abandonados, mesmo que ele seja um habitante de aldeia, um que aceita convites e um que usa mantos doados por chefes de família, ainda assim seus companheiros na vida santa o honram, respeitam, reverenciam e veneram. Por que isso? Porque se vê e se ouve que os desejos malignos e prejudiciais foram abandonados naquele venerável.

๖๓. เอวํ วุตฺเต, อายสฺมา มหาโมคฺคลฺลาโน อายสฺมนฺตํ สาริปุตฺตํ เอตทโวจ – ‘‘อุปมา มํ, อาวุโส สาริปุตฺต, ปฏิภาตี’’ติ. ‘‘ปฏิภาตุ ตํ, อาวุโส โมคฺคลฺลานา’’ติ. ‘‘เอกมิทาหํ, อาวุโส, สมยํ ราชคเห วิหรามิ คิริพฺพเช. อถ ขฺวาหํ, อาวุโส, ปุพฺพณฺหสมยํ นิวาเสตฺวา ปตฺตจีวรมาทาย ราชคหํ ปิณฺฑาย ปาวิสึ. เตน โข ปน สมเยน สมีติ ยานการปุตฺโต รถสฺส เนมึ ตจฺฉติ. ตเมนํ ปณฺฑุปุตฺโต อาชีวโก ปุราณยานการปุตฺโต ปจฺจุปฏฺฐิโต โหติ. อถ โข, อาวุโส, ปณฺฑุปุตฺตสฺส อาชีวกสฺส ปุราณยานการปุตฺตสฺส เอวํ เจตโส ปริวิตกฺโก อุทปาทิ – ‘อโห วตายํ สมีติ ยานการปุตฺโต อิมิสฺสา เนมิยา อิมญฺจ วงฺกํ อิมญฺจ ชิมฺหํ อิมญฺจ โทสํ ตจฺเฉยฺย, เอวายํ เนมิ อปคตวงฺกา อปคตชิมฺหา อปคตโทสา สุทฺธา อสฺส สาเร ปติฏฺฐิตา’ติ. ยถา ยถา โข, อาวุโส, ปณฺฑุปุตฺตสฺส อาชีวกสฺส ปุราณยานการปุตฺตสฺส เจตโส ปริวิตกฺโก โหติ, ตถา ตถา [Pg.38] สมีติ ยานการปุตฺโต ตสฺสา เนมิยา ตญฺจ วงฺกํ ตญฺจ ชิมฺหํ ตญฺจ โทสํ ตจฺฉติ. อถ โข, อาวุโส, ปณฺฑุปุตฺโต อาชีวโก ปุราณยานการปุตฺโต อตฺตมโน อตฺตมนวาจํ นิจฺฉาเรสิ – ‘หทยา หทยํ มญฺเญ อญฺญาย ตจฺฉตี’ติ.

63. Quando isso foi dito, o venerável Mahāmoggallāna disse ao venerável Sāriputta: 'Uma analogia me ocorre, amigo Sāriputta.' — 'Apresente-a, amigo Moggallāna.' — 'Em certa ocasião, amigo, eu estava residindo em Rājagaha, no Forte da Colina. Então, pela manhã, vesti-me e, tomando a tigela e o manto externo, entrei em Rājagaha para esmolas. Naquela ocasião, Samīti, o filho do fabricante de carruagens, estava aplainando o aro de uma roda, e o Ājīvaka Paṇḍuputta, filho de um antigo fabricante de carruagens, estava por perto. Então, surgiu este pensamento na mente do Ājīvaka Paṇḍuputta: "Ah, se Samīti, o filho do fabricante de carruagens, aplainasse esta curva, esta torção, esta imperfeição deste aro, de modo que ele ficasse sem curvas, torções ou imperfeições, e consistisse puramente de cerne de madeira!" E exatamente como esse pensamento surgiu em sua mente, Samīti, o filho do fabricante de carruagens, aplainou aquela curva, aquela torção, aquela imperfeição daquele aro. Então, o Ājīvaka Paṇḍuputta, filho de um antigo fabricante de carruagens, ficou satisfeito e expressou sua alegria assim: "Ele aplaina exatamente como se conhecesse o meu coração com o seu coração!"'

‘‘เอวเมว โข, อาวุโส, เย เต ปุคฺคลา อสฺสทฺธา, ชีวิกตฺถา น สทฺธา อคารสฺมา อนคาริยํ ปพฺพชิตา, สฐา มายาวิโน เกตพิโน อุทฺธตา อุนฺนฬา จปลา มุขรา วิกิณฺณวาจา, อินฺทฺริเยสุ อคุตฺตทฺวารา, โภชเน อมตฺตญฺญุโน, ชาคริยํ อนนุยุตฺตา, สามญฺเญ อนเปกฺขวนฺโต, สิกฺขาย น ติพฺพคารวา, พาหุลิกา สาถลิกา, โอกฺกมเน ปุพฺพงฺคมา, ปวิเวเก นิกฺขิตฺตธุรา, กุสีตา หีนวีริยา มุฏฺฐสฺสตี อสมฺปชานา อสมาหิตา วิพฺภนฺตจิตฺตา ทุปฺปญฺญา เอฬมูคา, เตสํ อายสฺมา สาริปุตฺโต อิมินา ธมฺมปริยาเยน หทยา หทยํ มญฺเญ อญฺญาย ตจฺฉติ.

Do mesmo modo, amigo, existem pessoas que não têm fé e que saíram da vida doméstica para a vida sem lar não por fé, mas em busca de subsistência; que são fraudulentas, enganadoras, traiçoeiras, agitadas, arrogantes, levianas, de fala áspera, de conversa fútil, com as faculdades sensoriais desprotegidas, imoderadas no comer, não dedicadas à vigilância, indiferentes à vida ascética, sem grande respeito pelo treinamento, luxuosas, negligentes, líderes no retrocesso, negligentes com a reclusão, preguiçosas, sem energia, desatentas, sem plena consciência, desconcentradas, com mentes dispersas, desprovidas de sabedoria, tolas. O venerável Sāriputta, com este discurso sobre o Dhamma, aplaina as imperfeições deles exatamente como se conhecesse o meu coração com o seu coração!

‘‘เย ปน เต กุลปุตฺตา สทฺธา อคารสฺมา อนคาริยํ ปพฺพชิตา, อสฐา อมายาวิโน อเกตพิโน อนุทฺธตา อนุนฺนฬา อจปลา อมุขรา อวิกิณฺณวาจา, อินฺทฺริเยสุ คุตฺตทฺวารา, โภชเน มตฺตญฺญุโน, ชาคริยํ อนุยุตฺตา, สามญฺเญ อเปกฺขวนฺโต, สิกฺขาย ติพฺพคารวา, น พาหุลิกา น สาถลิกา, โอกฺกมเน นิกฺขิตฺตธุรา, ปวิเวเก ปุพฺพงฺคมา, อารทฺธวีริยา ปหิตตฺตา อุปฏฺฐิตสฺสตี สมฺปชานา สมาหิตา เอกคฺคจิตฺตา ปญฺญวนฺโต อเนฬมูคา, เต อายสฺมโต สาริปุตฺตสฺส อิมํ ธมฺมปริยายํ สุตฺวา ปิวนฺติ มญฺเญ, ฆสนฺติ มญฺเญ วจสา เจว มนสา จ – ‘สาธุ วต, โภ, สพฺรหฺมจารี อกุสลา วุฏฺฐาเปตฺวา กุสเล ปติฏฺฐาเปตี’ติ. เสยฺยถาปิ, อาวุโส, อิตฺถี วา ปุริโส วา ทหโร ยุวา มณฺฑนกชาติโก สีสํนฺหาโต อุปฺปลมาลํ วา วสฺสิกมาลํ วา อติมุตฺตกมาลํ วา ลภิตฺวา อุโภหิ หตฺเถหิ ปฏิคฺคเหตฺวา อุตฺตมงฺเค สิรสฺมึ ปติฏฺฐเปยฺย, เอวเมว โข, อาวุโส, เย เต กุลปุตฺตา สทฺธา อคารสฺมา อนคาริยํ ปพฺพชิตา, อสฐา อมายาวิโน อเกตพิโน อนุทฺธตา อนุนฺนฬา อจปลา อมุขรา อวิกิณฺณวาจา, อินฺทฺริเยสุ คุตฺตทฺวารา, โภชเน มตฺตญฺญุโน, ชาคริยํ อนุยุตฺตา, สามญฺเญ อเปกฺขวนฺโต, สิกฺขาย ติพฺพคารวา, น พาหุลิกา น สาถลิกา, โอกฺกมเน นิกฺขิตฺตธุรา, ปวิเวเก ปุพฺพงฺคมา, อารทฺธวีริยา ปหิตตฺตา อุปฏฺฐิตสฺสตี [Pg.39] สมฺปชานา สมาหิตา เอกคฺคจิตฺตา ปญฺญวนฺโต อเนฬมูคา, เต อายสฺมโต สาริปุตฺตสฺส อิมํ ธมฺมปริยายํ สุตฺวา ปิวนฺติ มญฺเญ, ฆสนฺติ มญฺเญ วจสา เจว มนสา จ – ‘สาธุ วต, โภ, สพฺรหฺมจารี อกุสลา วุฏฺฐาเปตฺวา กุสเล ปติฏฺฐาเปตี’ติ. อิติห เต อุโภ มหานาคา อญฺญมญฺญสฺส สุภาสิตํ สมนุโมทึสู’’ติ.

Mas existem filhos de boa família que saíram da vida doméstica para a vida sem lar por fé; que não são fraudulentos, enganadores, traiçoeiros, não agitados, arrogantes ou levianos, nem de fala áspera ou de conversa fútil; que têm as faculdades sensoriais protegidas, são moderados no comer, dedicados à vigilância, interessados na vida ascética, com grande respeito pelo treinamento, não luxuosos nem negligentes, que evitam o retrocesso, líderes na reclusão, energéticos, resolutos, estabelecidos na atenção plena, plenamente conscientes, concentrados, com mentes unificadas, possuidores de sabedoria, inteligentes. Estes, ao ouvirem este discurso sobre o Dhamma do venerável Sāriputta, parecem bebê-lo e comê-lo, por assim dizer, por palavras e pensamentos: 'Excelente, de fato! O companheiro na vida santa faz com que os outros abandonem o que é prejudicial e se estabeleçam no que é benéfico.' Suponha, amigo, que uma mulher — ou um homem — jovem, em plena juventude, que gosta de adornos, com a cabeça banhada, tendo recebido uma guirlanda de lótus, jasmim ou rosas, a tomasse com ambas as mãos e a colocasse sobre a cabeça. Do mesmo modo, amigo, existem filhos de boa família que saíram da vida doméstica para a vida sem lar por fé; que não são fraudulentos, enganadores, traiçoeiros, não agitados, arrogantes ou levianos, nem de fala áspera ou de conversa fútil; que têm as faculdades sensoriais protegidas, são moderados no comer, dedicados à vigilância, interessados na vida ascética, com grande respeito pelo treinamento, não luxuosos nem negligentes, que evitam o retrocesso, líderes na reclusão, energéticos, resolutos, estabelecidos na atenção plena, plenamente conscientes, concentrados, com mentes unificadas, possuidores de sabedoria, inteligentes. Estes, ao ouvirem este discurso sobre o Dhamma do venerável Sāriputta, parecem bebê-lo e comê-lo, por assim dizer, por palavras e pensamentos: 'Excelente, de fato! O companheiro na vida santa faz com que os outros abandonem o que é prejudicial e se estabeleçam no que é benéfico.' Foi assim que esses dois grandes seres se regozijaram com as belas palavras um do outro.

อนงฺคณสุตฺตํ นิฏฺฐิตํ ปญฺจมํ.

Assim termina o Anaṅgaṇa Sutta, o quinto.

๖. อากงฺเขยฺยสุตฺตํ

6. Ākaṅkheyya Sutta

๖๔. เอวํ เม สุตํ – เอกํ สมยํ ภควา สาวตฺถิยํ วิหรติ เชตวเน อนาถปิณฺฑิกสฺส อาราเม. ตตฺร โข ภควา ภิกฺขู อามนฺเตสิ – ‘‘ภิกฺขโว’’ติ. ‘‘ภทนฺเต’’ติ เต ภิกฺขู ภควโต ปจฺจสฺโสสุํ. ภควา เอตทโวจ –

64. Assim ouvi. Em certa ocasião, o Abençoado estava residindo em Sāvatthī, no Bosque de Jeta, no Parque de Anāthapiṇḍika. Ali, o Abençoado dirigiu-se aos bhikkhus: 'Bhikkhus.' — 'Venerável Senhor', responderam os bhikkhus ao Abençoado. O Abençoado disse o seguinte:

‘‘สมฺปนฺนสีลา, ภิกฺขเว, วิหรถ สมฺปนฺนปาติโมกฺขา; ปาติโมกฺขสํวรสํวุตา วิหรถ อาจารโคจรสมฺปนฺนา อณุมตฺเตสุ วชฺเชสุ ภยทสฺสาวิโน; สมาทาย สิกฺขถ สิกฺขาปเทสุ.

Bhikkhus, vivam dotados de virtude, dotados do Pātimokkha; vivam restringidos com a restrição do Pātimokkha, perfeitos em conduta e comportamento, e vendo perigo na menor das faltas, treinem assumindo os preceitos de treinamento.

๖๕. ‘‘อากงฺเขยฺย เจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ – ‘สพฺรหฺมจารีนํ ปิโย จ อสฺสํ มนาโป จ ครุ จ ภาวนีโย จา’ติ, สีเลสฺเววสฺส ปริปูรการี อชฺฌตฺตํ เจโตสมถมนุยุตฺโต อนิรากตชฺฌาโน วิปสฺสนาย สมนฺนาคโต พฺรูเหตา สุญฺญาคารานํ.

65. Se um bhikkhu desejar: 'Que eu seja querido e agradável aos meus companheiros na vida santa, respeitado e estimado por eles', que ele cumpra os preceitos, dedique-se à serenidade mental interna, não negligencie a meditação, seja dotado de discernimento e cultive a permanência em habitações vazias.

‘‘อากงฺเขยฺย เจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ – ‘ลาภี อสฺสํ จีวรปิณฺฑปาตเสนาสนคิลานปฺปจฺจยเภสชฺชปริกฺขาราน’นฺติ, สีเลสฺเววสฺส ปริปูรการี อชฺฌตฺตํ เจโตสมถมนุยุตฺโต อนิรากตชฺฌาโน วิปสฺสนาย สมนฺนาคโต พฺรูเหตา สุญฺญาคารานํ.

Se um bhikkhu desejar: 'Que eu obtenha mantos, esmolas de alimentos, habitação e requisitos medicinais para os enfermos', que ele cumpra os preceitos, dedique-se à serenidade mental interna, não negligencie a meditação, seja dotado de discernimento e cultive a permanência em habitações vazias.

‘‘อากงฺเขยฺย เจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ – ‘เยสาหํ จีวรปิณฺฑปาตเสนาสน คิลานปฺปจฺจยเภสชฺชปริกฺขารํ ปริภุญฺชามิ เตสํ เต การา มหปฺผลา อสฺสุ [Pg.40] มหานิสํสา’ติ, สีเลสฺเววสฺส ปริปูรการี อชฺฌตฺตํ เจโตสมถมนุยุตฺโต อนิรากตชฺฌาโน วิปสฺสนาย สมนฺนาคโต พฺรูเหตา สุญฺญาคารานํ.

Se um bhikkhu desejar: 'Que os serviços daqueles cujos mantos, esmolas de alimentos, habitação e requisitos medicinais para os enfermos eu utilizo tragam-lhes grandes frutos e grandes benefícios', que ele cumpra os preceitos, dedique-se à serenidade mental interna, não negligencie a meditação, seja dotado de discernimento e cultive a permanência em habitações vazias.

‘‘อากงฺเขยฺย เจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ – ‘เย มํ ญาตี สาโลหิตา เปตา กาลงฺกตา ปสนฺนจิตฺตา อนุสฺสรนฺติ เตสํ ตํ มหปฺผลํ อสฺส มหานิสํส’นฺติ, สีเลสฺเววสฺส ปริปูรการี อชฺฌตฺตํ เจโตสมถมนุยุตฺโต อนิรากตชฺฌาโน วิปสฺสนาย สมนฺนาคโต พฺรูเหตา สุญฺญาคารานํ.

Se um bhikkhu desejar: 'Quando meus parentes e consanguíneos que faleceram e morreram se lembrarem de mim com a mente confiante, que isso lhes traga grandes frutos e grandes benefícios', que ele cumpra os preceitos, dedique-se à serenidade mental interna, não negligencie a meditação, seja dotado de discernimento e cultive a permanência em habitações vazias.

๖๖. ‘‘อากงฺเขยฺย เจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ – ‘อรติรติสโห อสฺสํ, น จ มํ อรติ สเหยฺย, อุปฺปนฺนํ อรตึ อภิภุยฺย อภิภุยฺย วิหเรยฺย’นฺติ, สีเลสฺเววสฺส ปริปูรการี…เป… พฺรูเหตา สุญฺญาคารานํ.

66. Se um bhikkhu desejar: 'Que eu me torne um vencedor do descontentamento e do contentamento sensorial, e que o descontentamento não me vença; que eu permaneça superando o descontentamento sempre que ele surgir', que ele cumpra os preceitos, dedique-se à serenidade mental interna, não negligencie a meditação, seja dotado de discernimento e cultive a permanência em habitações vazias.

‘‘อากงฺเขยฺย เจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ – ‘ภยเภรวสโห อสฺสํ, น จ มํ ภยเภรวํ สเหยฺย, อุปฺปนฺนํ ภยเภรวํ อภิภุยฺย อภิภุยฺย วิหเรยฺย’นฺติ, สีเลสฺเววสฺส ปริปูรการี…เป… พฺรูเหตา สุญฺญาคารานํ.

Se um bhikkhu desejar: 'Que eu me torne um vencedor do medo e do pavor, e que o medo e o pavor não me vençam; que eu permaneça superando o medo e o pavor sempre que eles surgirem', que ele cumpra os preceitos, dedique-se à serenidade mental interna, não negligencie a meditação, seja dotado de discernimento e cultive a permanência em habitações vazias.

‘‘อากงฺเขยฺย เจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ – ‘จตุนฺนํ ฌานานํ อาภิเจตสิกานํ ทิฏฺฐธมฺมสุขวิหารานํ นิกามลาภี อสฺสํ อกิจฺฉลาภี อกสิรลาภี’ติ, สีเลสฺเววสฺส ปริปูรการี…เป… พฺรูเหตา สุญฺญาคารานํ.

Se um bhikkhu desejar: 'Que eu obtenha à vontade, sem dificuldade ou esforço, os quatro jhanas que constituem a mente superior e proporcionam uma permanência agradável aqui e agora', que ele cumpra os preceitos, dedique-se à serenidade mental interna, não negligencie a meditação, seja dotado de discernimento e cultive a permanência em habitações vazias.

‘‘อากงฺเขยฺย เจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ – ‘เย เต สนฺตา วิโมกฺขา อติกฺกมฺม รูเป อารุปฺปา, เต กาเยน ผุสิตฺวา วิหเรยฺย’นฺติ, สีเลสฺเววสฺส ปริปูรการี…เป… พฺรูเหตา สุญฺญาคารานํ.

Se um bhikkhu desejar: 'Que eu contate com o corpo e permaneça naquelas libertações que são pacíficas e imateriais, transcendendo as formas', que ele cumpra os preceitos, dedique-se à serenidade mental interna, não negligencie a meditação, seja dotado de discernimento e cultive a permanência em habitações vazias.

๖๗. ‘‘อากงฺเขยฺย เจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ – ‘ติณฺณํ สํโยชนานํ ปริกฺขยา โสตาปนฺโน อสฺสํ อวินิปาตธมฺโม นิยโต สมฺโพธิปรายโณ’ติ, สีเลสฺเววสฺส ปริปูรการี…เป… พฺรูเหตา สุญฺญาคารานํ.

67. Se um bhikkhu desejar: 'Que eu, com a transformação de três grilhões, me torne um que entrou na corrente, não mais sujeito à queda em estados de sofrimento, seguro e destinado à iluminação', que ele cumpra os preceitos, dedique-se à serenidade mental interna, não negligencie a meditação, seja dotado de discernimento e cultive a permanência em habitações vazias.

‘‘อากงฺเขยฺย เจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ – ‘ติณฺณํ สํโยชนานํ ปริกฺขยา ราคโทสโมหานํ ตนุตฺตา สกทาคามี อสฺสํ สกิเทว อิมํ โลกํ อาคนฺตฺวา ทุกฺขสฺสนฺตํ กเรยฺย’นฺติ, สีเลสฺเววสฺส ปริปูรการี…เป… พฺรูเหตา สุญฺญาคารานํ.

Se um bhikkhu desejar: 'Que eu, com a destruição de três grilhões e com a atenuação da cobiça, do ódio e da ilusão, me torne um que retorna uma única vez, retornando apenas mais uma vez a este mundo para pôr fim ao sofrimento', que ele cumpra os preceitos, dedique-se à serenidade mental interna, não negligencie a meditação, seja dotado de discernimento e cultive a permanência em habitações vazias.

‘‘อากงฺเขยฺย [Pg.41] เจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ – ‘ปญฺจนฺนํ โอรมฺภาคิยานํ สํโยชนานํ ปริกฺขยา โอปปาติโก อสฺสํ ตตฺถ ปรินิพฺพายี อนาวตฺติธมฺโม ตสฺมา โลกา’ติ, สีเลสฺเววสฺส ปริปูรการี…เป… พฺรูเหตา สุญฺญาคารานํ.

Se um bhikkhu desejar: 'Que eu, com a destruição dos cinco grilhões inferiores, renasça espontaneamente nas Moradas Puras e ali alcance o Nibbāna final, sem nunca mais retornar daquele mundo', que ele cumpra os preceitos, dedique-se à serenidade mental interna, não negligencie a meditação, seja dotado de discernimento e cultive a permanência em habitações vazias.

๖๘. ‘‘อากงฺเขยฺย เจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ – ‘อเนกวิหิตํ อิทฺธิวิธํ ปจฺจนุภเวยฺยํ – เอโกปิ หุตฺวา พหุธา อสฺสํ, พหุธาปิ หุตฺวา เอโก อสฺสํ; อาวิภาวํ ติโรภาวํ; ติโรกุฏฺฏํ ติโรปาการํ ติโรปพฺพตํ อสชฺชมาโน คจฺเฉยฺยํ, เสยฺยถาปิ อากาเส; ปถวิยาปิ อุมฺมุชฺชนิมุชฺชํ กเรยฺยํ, เสยฺยถาปิ อุทเก; อุทเกปิ อภิชฺชมาเน คจฺเฉยฺยํ, เสยฺยถาปิ ปถวิยํ; อากาเสปิ ปลฺลงฺเกน กเมยฺยํ, เสยฺยถาปิ ปกฺขี สกุโณ; อิเมปิ จนฺทิมสูริเย เอวํมหิทฺธิเก เอวํมหานุภาเว ปาณินา ปรามเสยฺยํ ปริมชฺเชยฺยํ; ยาว พฺรหฺมโลกาปิ กาเยน วสํ วตฺเตยฺย’นฺติ, สีเลสฺเววสฺส ปริปูรการี…เป… พฺรูเหตา สุญฺญาคารานํ.

68. Se um bhikkhu desejar: 'Que eu exerça os vários tipos de poderes supranormais: tendo sido um, que eu me torne muitos; tendo sido muitos, que eu me torne um; que eu apareça e desapareça; que eu passe sem impedimento através de paredes, cercas e montanhas como se fosse através do espaço; que eu mergulhe para dentro e para fora da terra como se fosse na água; que eu caminhe sobre a água sem afundar como se fosse na terra; sentado de pernas cruzadas, que eu viaje pelo espaço como um pássaro com asas; que com a minha mão eu toque e acaricie a lua e o sol, tão poderosos e majestosos; que eu exerça domínio corporal até mesmo no mundo de Brahma', que ele cumpra os preceitos, dedique-se à serenidade mental interna, não negligencie a meditação, seja dotado de discernimento e cultive a permanência em habitações vazias.

‘‘อากงฺเขยฺย เจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ – ‘ทิพฺพาย โสตธาตุยา วิสุทฺธาย อติกฺกนฺตมานุสิกาย อุโภ สทฺเท สุเณยฺยํ – ทิพฺเพ จ มานุเส จ เย ทูเร สนฺติเก จา’ติ, สีเลสฺเววสฺส ปริปูรการี…เป… พฺรูเหตา สุญฺญาคารานํ.

Se um bhikkhu desejar: 'Que eu, com o elemento do ouvido divino, purificado e que supera o humano, ouça ambos os tipos de sons, os divinos e os humanos, tanto os que estão distantes quanto os que estão próximos', que ele cumpra os preceitos, dedique-se à serenidade mental interna, não negligencie a meditação, seja dotado de discernimento e cultive a permanência em habitações vazias.

‘‘อากงฺเขยฺย เจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ – ‘ปรสตฺตานํ ปรปุคฺคลานํ เจตสา เจโต ปริจฺจ ปชาเนยฺยํ – สราคํ วา จิตฺตํ สราคํ จิตฺตนฺติ ปชาเนยฺยํ, วีตราคํ วา จิตฺตํ วีตราคํ จิตฺตนฺติ ปชาเนยฺยํ; สโทสํ วา จิตฺตํ สโทสํ จิตฺตนฺติ ปชาเนยฺยํ, วีตโทสํ วา จิตฺตํ วีตโทสํ จิตฺตนฺติ ปชาเนยฺยํ; สโมหํ วา จิตฺตํ สโมหํ จิตฺตนฺติ ปชาเนยฺยํ, วีตโมหํ วา จิตฺตํ วีตโมหํ จิตฺตนฺติ ปชาเนยฺยํ; สํขิตฺตํ วา จิตฺตํ สํขิตฺตํ จิตฺตนฺติ ปชาเนยฺยํ, วิกฺขิตฺตํ วา จิตฺตํ วิกฺขิตฺตํ จิตฺตนฺติ ปชาเนยฺยํ; มหคฺคตํ วา จิตฺตํ มหคฺคตํ จิตฺตนฺติ ปชาเนยฺยํ, อมหคฺคตํ วา จิตฺตํ อมหคฺคตํ จิตฺตนฺติ ปชาเนยฺยํ; สอุตฺตรํ วา จิตฺตํ สอุตฺตรํ จิตฺตนฺติ ปชาเนยฺยํ, อนุตฺตรํ วา จิตฺตํ อนุตฺตรํ จิตฺตนฺติ ปชาเนยฺยํ; สมาหิตํ วา จิตฺตํ สมาหิตํ จิตฺตนฺติ ปชาเนยฺยํ, อสมาหิตํ วา จิตฺตํ อสมาหิตํ จิตฺตนฺติ ปชาเนยฺยํ; วิมุตฺตํ วา จิตฺตํ วิมุตฺตํ จิตฺตนฺติ ปชาเนยฺยํ, อวิมุตฺตํ วา จิตฺตํ อวิมุตฺตํ จิตฺตนฺติ ปชาเนยฺย’นฺติ, สีเลสฺเววสฺส ปริปูรการี…เป… พฺรูเหตา สุญฺญาคารานํ.

Se, monges, um monge desejar: 'Que eu possa compreender a mente de outros seres, de outras pessoas, abrangendo-a com a minha própria mente. Que eu compreenda a mente com apego como 'mente com apego', e a mente sem apego como 'mente sem apego'; que eu compreenda a mente com ódio como 'mente com ódio', e a mente sem ódio como 'mente sem ódio'; que eu compreenda a mente com ilusão como 'mente com ilusão', e a mente sem ilusão como 'mente sem ilusão'; que eu compreenda a mente contraída como 'mente contraída', e a mente dispersa como 'mente dispersa'; que eu compreenda a mente elevada como 'mente elevada', e a mente não elevada como 'mente não elevada'; que eu compreenda a mente superável como 'mente superável', e a mente insuperável como 'mente insuperável'; que eu compreenda a mente concentrada como 'mente concentrada', e a mente não concentrada como 'mente não concentrada'; que eu compreenda a mente libertada como 'mente libertada', e a mente não libertada como 'mente não libertada', ele deve cumprir plenamente os preceitos... [e assim por diante]... e cultivar habitações vazias.

‘‘อากงฺเขยฺย [Pg.42] เจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ – ‘อเนกวิหิตํ ปุพฺเพนิวาสํ อนุสฺสเรยฺยํ, เสยฺยถิทํ – เอกมฺปิ ชาตึ ทฺเวปิ ชาติโย ติสฺโสปิ ชาติโย จตสฺโสปิ ชาติโย ปญฺจปิ ชาติโย ทสปิ ชาติโย วีสมฺปิ ชาติโย ตึสมฺปิ ชาติโย จตฺตาลีสมฺปิ ชาติโย ปญฺญาสมฺปิ ชาติโย ชาติสตมฺปิ ชาติสหสฺสมฺปิ ชาติ สตสหสฺสมฺปิ อเนเกปิ สํวฏฺฏกปฺเป อเนเกปิ วิวฏฺฏกปฺเป อเนเกปิ สํวฏฺฏวิวฏฺฏกปฺเป – อมุตฺราสึ เอวํนาโม เอวํโคตฺโต เอวํวณฺโณ เอวมาหาโร เอวํสุขทุกฺขปฺปฏิสํเวที เอวมายุปริยนฺโต, โส ตโต จุโต อมุตฺร อุทปาทึ; ตตฺราปาสึ เอวํนาโม เอวํโคตฺโต เอวํวณฺโณ เอวมาหาโร เอวํสุขทุกฺขปฺปฏิสํเวที เอวมายุปริยนฺโต, โส ตโต จุโต อิธูปปนฺโนติ. อิติ สาการํ สอุทฺเทสํ อเนกวิหิตํ ปุพฺเพนิวาสํ อนุสฺสเรยฺย’นฺติ, สีเลสฺเววสฺส ปริปูรการี…เป… พฺรูเหตา สุญฺญาคารานํ.

Se, monges, um monge desejar: 'Que eu possa recordar minhas múltiplas vidas passadas, isto é, um nascimento, dois nascimentos, três nascimentos, quatro nascimentos, cinco nascimentos, dez nascimentos, vinte nascimentos, trinta nascimentos, quarenta nascimentos, cinquenta nascimentos, cem nascimentos, mil nascimentos, cem mil nascimentos, muitos ciclos de dissolução do mundo, muitos ciclos de evolução do mundo, muitos ciclos de dissolução e evolução do mundo: "Lá eu tinha tal nome, tal clã, tal aparência, tal alimento, tal experiência de prazer e dor, tal limite de vida; falecendo dali, renasci acolá; lá também eu tinha tal nome, tal clã, tal aparência, tal alimento, tal experiência de prazer e dor, tal limite de vida; falecendo dali, renasci aqui". Assim, com seus aspectos e detalhes, que eu possa recordar minhas múltiplas vidas passadas', ele deve cumprir plenamente os preceitos... [e assim por diante]... e cultivar habitações vazias.

‘‘อากงฺเขยฺย เจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ – ‘ทิพฺเพน จกฺขุนา วิสุทฺเธน อติกฺกนฺตมานุสเกน สตฺเต ปสฺเสยฺยํ จวมาเน อุปปชฺชมาเน หีเน ปณีเต สุวณฺเณ ทุพฺพณฺเณ สุคเต ทุคฺคเต ยถากมฺมูปเค สตฺเต ปชาเนยฺยํ – อิเม วต โภนฺโต สตฺตา กายทุจฺจริเตน สมนฺนาคตา วจีทุจฺจริเตน สมนฺนาคตา มโนทุจฺจริเตน สมนฺนาคตา อริยานํ อุปวาทกา มิจฺฉาทิฏฺฐิกา มิจฺฉาทิฏฺฐิกมฺมสมาทานา, เต กายสฺส เภทา ปรํ มรณา อปายํ ทุคฺคตึ วินิปาตํ นิรยํ อุปปนฺนา; อิเม วา ปน โภนฺโต สตฺตา กายสุจริเตน สมนฺนาคตา วจีสุจริเตน สมนฺนาคตา มโนสุจริเตน สมนฺนาคตา อริยานํ อนุปวาทกา สมฺมาทิฏฺฐิกา สมฺมาทิฏฺฐิกมฺมสมาทานา, เต กายสฺส เภทา ปรํ มรณา สุคตึ สคฺคํ โลกํ อุปปนฺนาติ, อิติ ทิพฺเพน จกฺขุนา วิสุทฺเธน อติกฺกนฺตมานุสเกน สตฺเต ปสฺเสยฺยํ จวมาเน อุปปชฺชมาเน หีเน ปณีเต สุวณฺเณ ทุพฺพณฺเณ สุคเต ทุคฺคเต ยถากมฺมูปเค สตฺเต ปชาเนยฺย’นฺติ, สีเลสฺเววสฺส ปริปูรการี อชฺฌตฺตํ เจโตสมถมนุยุตฺโต อนิรากตชฺฌาโน วิปสฺสนาย สมนฺนาคโต พฺรูเหตา สุญฺญาคารานํ.

Se, monges, um monge desejar: 'Que eu, com o olho divino, purificado e que supera o humano, possa ver os seres falecendo e renascendo, inferiores e superiores, belos e feios, afortunados e desafortunados; que eu possa compreender como os seres transitam de acordo com suas ações: "Estes seres, de fato, que se entregaram à má conduta de corpo, fala e mente, que insultaram os nobres, que sustentaram visões incorretas e agiram sob a influência de visões incorretas, com a dissolução do corpo, após a morte, renasceram em estados de privação, em um destino infeliz, na ruína, no inferno; mas estes outros seres, que se dedicaram à boa conduta de corpo, fala e mente, que não insultaram os nobres, que sustentaram visões corretas e agiram sob a influência de visões corretas, com a dissolução do corpo, após a morte, renasceram em um destino feliz, no mundo celestial". Assim, com o olho divino, purificado e que supera o humano, que eu possa ver os seres falecendo e renascendo, inferiores e superiores, belos e feios, afortunados e desafortunados, e compreender como os seres transitam de acordo com suas ações', ele deve cumprir plenamente os preceitos, dedicar-se à serenidade mental interna, não negligenciar a meditação, ser dotado de visão clara e cultivar habitações vazias.

๖๙. ‘‘อากงฺเขยฺย เจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ – ‘อาสวานํ ขยา อนาสวํ เจโตวิมุตฺตึ ปญฺญาวิมุตฺตึ ทิฏฺเฐวธมฺเม สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช [Pg.43] วิหเรยฺย’นฺติ, สีเลสฺเววสฺส ปริปูรการี อชฺฌตฺตํ เจโตสมถมนุยุตฺโต อนิรากตชฺฌาโน วิปสฺสนาย สมนฺนาคโต พฺรูเหตา สุญฺญาคารานํ.

69. Se, monges, um monge desejar: 'Que eu, com a destruição das impurezas mentais, realize por mim mesmo com conhecimento direto, aqui e agora, a libertação da mente e a libertação pela sabedoria que são livres de impurezas, e nelas entre e permaneça', ele deve cumprir plenamente os preceitos, dedicar-se à serenidade mental interna, não negligenciar a meditação, ser dotado de visão clara e cultivar habitações vazias.

‘‘สมฺปนฺนสีลา, ภิกฺขเว, วิหรถ สมฺปนฺนปาติโมกฺขา; ปาติโมกฺขสํวรสํวุตา วิหรถ อาจารโคจรสมฺปนฺนา อณุมตฺเตสุ วชฺเชสุ ภยทสฺสาวิโน; สมาทาย สิกฺขถ สิกฺขาปเทสู’’ติ – อิติ ยํ ตํ วุตฺตํ อิทเมตํ ปฏิจฺจ วุตฺต’’นฺติ.

‘Monges, vivam consumados na virtude, consumados no Patimokkha; vivam restringidos com a restrição do Patimokkha, perfeitos em conduta e comportamento, vendo perigo na menor das faltas, treinando ao assumir as regras de treinamento’. Foi com referência a isso que aquilo foi dito.

อิทมโวจ ภควา. อตฺตมนา เต ภิกฺขู ภควโต ภาสิตํ อภินนฺทุนฺติ.

Isso foi o que o Abençoado disse. Os monges ficaram satisfeitos e se alegraram com as palavras do Abençoado.

อากงฺเขยฺยสุตฺตํ นิฏฺฐิตํ ฉฏฺฐํ.

O Ākaṅkheyya Sutta, o sexto, está concluído.

๗. วตฺถสุตฺตํ

7. Vattha Sutta

๗๐. เอวํ เม สุตํ – เอกํ สมยํ ภควา สาวตฺถิยํ วิหรติ เชตวเน อนาถปิณฺฑิกสฺส อาราเม. ตตฺร โข ภควา ภิกฺขู อามนฺเตสิ – ‘‘ภิกฺขโว’’ติ. ‘‘ภทนฺเต’’ติ เต ภิกฺขู ภควโต ปจฺจสฺโสสุํ. ภควา เอตทโวจ –

70. Assim ouvi. Em certa ocasião, o Abençoado estava vivendo em Savatthi, no Bosque de Jeta, no Parque de Anathapindika. Lá, o Abençoado se dirigiu aos monges: 'Monges!' — 'Venerável Senhor', responderam os monges ao Abençoado. O Abençoado disse o seguinte:

‘‘เสยฺยถาปิ, ภิกฺขเว, วตฺถํ สํกิลิฏฺฐํ มลคฺคหิตํ; ตเมนํ รชโก ยสฺมึ ยสฺมึ รงฺคชาเต อุปสํหเรยฺย – ยทิ นีลกาย ยทิ ปีตกาย ยทิ โลหิตกาย ยทิ มญฺชิฏฺฐกาย ทุรตฺตวณฺณเมวสฺส อปริสุทฺธวณฺณเมวสฺส. ตํ กิสฺส เหตุ? อปริสุทฺธตฺตา, ภิกฺขเว, วตฺถสฺส. เอวเมว โข, ภิกฺขเว, จิตฺเต สํกิลิฏฺเฐ, ทุคฺคติ ปาฏิกงฺขา. เสยฺยถาปิ, ภิกฺขเว, วตฺถํ ปริสุทฺธํ ปริโยทาตํ; ตเมนํ รชโก ยสฺมึ ยสฺมึ รงฺคชาเต อุปสํหเรยฺย – ยทิ นีลกาย ยทิ ปีตกาย ยทิ โลหิตกาย ยทิ มญฺชิฏฺฐกาย – สุรตฺตวณฺณเมวสฺส ปริสุทฺธวณฺณเมวสฺส. ตํ กิสฺส เหตุ? ปริสุทฺธตฺตา, ภิกฺขเว, วตฺถสฺส. เอวเมว โข, ภิกฺขเว, จิตฺเต อสํกิลิฏฺเฐ, สุคติ ปาฏิกงฺขา.

“Monges, suponham que um tecido estivesse sujo e manchado, e um tintureiro o mergulhasse em algum tipo de corante, fosse azul, amarelo, vermelho ou carmesim; ele pareceria mal tingido e de cor impura. Por que isso? Devido à impureza do tecido. Da mesma forma, monges, quando a mente está corrompida, um destino infeliz pode ser esperado. Monges, suponham que um tecido estivesse limpo e brilhante, e um tintureiro o mergulhasse em algum tipo de corante, fosse azul, amarelo, vermelho ou carmesim; ele pareceria bem tingido e de cor pura. Por que isso? Devido à pureza do tecido. Da mesma forma, monges, quando a mente não está corrompida, um destino feliz pode ser esperado.

๗๑. ‘‘กตเม จ, ภิกฺขเว, จิตฺตสฺส อุปกฺกิเลสา? อภิชฺฌาวิสมโลโภ จิตฺตสฺส อุปกฺกิเลโส, พฺยาปาโท จิตฺตสฺส อุปกฺกิเลโส, โกโธ จิตฺตสฺส อุปกฺกิเลโส, อุปนาโห จิตฺตสฺส อุปกฺกิเลโส, มกฺโข [Pg.44] จิตฺตสฺส อุปกฺกิเลโส, ปฬาโส จิตฺตสฺส อุปกฺกิเลโส, อิสฺสา จิตฺตสฺส อุปกฺกิเลโส, มจฺฉริยํ จิตฺตสฺส อุปกฺกิเลโส, มายา จิตฺตสฺส อุปกฺกิเลโส, สาเฐยฺยํ จิตฺตสฺส อุปกฺกิเลโส, ถมฺโภ จิตฺตสฺส อุปกฺกิเลโส, สารมฺโภ จิตฺตสฺส อุปกฺกิเลโส, มาโน จิตฺตสฺส อุปกฺกิเลโส, อติมาโน จิตฺตสฺส อุปกฺกิเลโส, มโท จิตฺตสฺส อุปกฺกิเลโส, ปมาโท จิตฺตสฺส อุปกฺกิเลโส.

71. “E quais, monges, são as imperfeições que corrompem a mente? A cobiça e a ganância desenfreada são uma imperfeição que corrompe a mente; a má vontade é uma imperfeição que corrompe a mente; a raiva é uma imperfeição que corrompe a mente; o ressentimento é uma imperfeição que corrompe a mente; a depreciação é uma imperfeição que corrompe a mente; a insolência é uma imperfeição que corrompe a mente; a inveja é uma imperfeição que corrompe a mente; a avareza é uma imperfeição que corrompe a mente; a hipocrisia é uma imperfeição que corrompe a mente; a fraude é uma imperfeição que corrompe a mente; a obstinação é uma imperfeição que corrompe a mente; a rivalidade é uma imperfeição que corrompe a mente; o orgulho é uma imperfeição que corrompe a mente; a arrogância é uma imperfeição que corrompe a mente; a vaidade é uma imperfeição que corrompe a mente; a negligência é uma imperfeição que corrompe a mente.

๗๒. ‘‘ส โข โส, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ‘อภิชฺฌาวิสมโลโภ จิตฺตสฺส อุปกฺกิเลโส’ติ – อิติ วิทิตฺวา อภิชฺฌาวิสมโลภํ จิตฺตสฺส อุปกฺกิเลสํ ปชหติ; ‘พฺยาปาโท จิตฺตสฺส อุปกฺกิเลโส’ติ – อิติ วิทิตฺวา พฺยาปาทํ จิตฺตสฺส อุปกฺกิเลสํ ปชหติ; ‘โกโธ จิตฺตสฺส อุปกฺกิเลโส’ติ – อิติ วิทิตฺวา โกธํ จิตฺตสฺส อุปกฺกิเลสํ ปชหติ; ‘อุปนาโห จิตฺตสฺส อุปกฺกิเลโส’ติ – อิติ วิทิตฺวา อุปนาหํ จิตฺตสฺส อุปกฺกิเลสํ ปชหติ; ‘มกฺโข จิตฺตสฺส อุปกฺกิเลโส’ติ – อิติ วิทิตฺวา มกฺขํ จิตฺตสฺส อุปกฺกิเลสํ ปชหติ; ‘ปฬาโส จิตฺตสฺส อุปกฺกิเลโส’ติ – อิติ วิทิตฺวา ปฬาสํ จิตฺตสฺส อุปกฺกิเลสํ ปชหติ; ‘อิสฺสา จิตฺตสฺส อุปกฺกิเลโส’ติ – อิติ วิทิตฺวา อิสฺสํ จิตฺตสฺส อุปกฺกิเลสํ ปชหติ; ‘มจฺฉริยํ จิตฺตสฺส อุปกฺกิเลโส’ติ – อิติ วิทิตฺวา มจฺฉริยํ จิตฺตสฺส อุปกฺกิเลสํ ปชหติ; ‘มายา จิตฺตสฺส อุปกฺกิเลโส’ติ – อิติ วิทิตฺวา มายํ จิตฺตสฺส อุปกฺกิเลสํ ปชหติ; ‘สาเฐยฺยํ จิตฺตสฺส อุปกฺกิเลโส’ติ – อิติ วิทิตฺวา สาเฐยฺยํ จิตฺตสฺส อุปกฺกิเลสํ ปชหติ; ‘ถมฺโภ จิตฺตสฺส อุปกฺกิเลโส’ติ – อิติ วิทิตฺวา ถมฺภํ จิตฺตสฺส อุปกฺกิเลสํ ปชหติ; ‘สารมฺโภ จิตฺตสฺส อุปกฺกิเลโส’ติ – อิติ วิทิตฺวา สารมฺภํ จิตฺตสฺส อุปกฺกิเลสํ ปชหติ; ‘มาโน จิตฺตสฺส อุปกฺกิเลโส’ติ – อิติ วิทิตฺวา มานํ จิตฺตสฺส อุปกฺกิเลสํ ปชหติ; ‘อติมาโน จิตฺตสฺส อุปกฺกิเลโส’ติ – อิติ วิทิตฺวา อติมานํ จิตฺตสฺส อุปกฺกิเลสํ ปชหติ; ‘มโท จิตฺตสฺส อุปกฺกิเลโส’ติ – อิติ วิทิตฺวา มทํ จิตฺตสฺส อุปกฺกิเลสํ ปชหติ; ‘ปมาโท จิตฺตสฺส อุปกฺกิเลโส’ติ – อิติ วิทิตฺวา ปมาทํ จิตฺตสฺส อุปกฺกิเลสํ ปชหติ.

72. “Aquele monge, de fato, monges, sabendo que 'a cobiça e a ganância desenfreada são uma imperfeição que corrompe a mente', abandona a cobiça e a ganância desenfreada, a imperfeição que corrompe a mente; sabendo que 'a má vontade é uma imperfeição que corrompe a mente', abandona a má vontade, que corrompe a mente; sabendo que 'a raiva é uma imperfeição que corrompe a mente', abandona a raiva, que corrompe a mente; sabendo que 'o ressentimento é uma imperfeição que corrompe a mente', abandona o ressentimento, que corrompe a mente; sabendo que 'a depreciação é uma imperfeição que corrompe a mente', abandona a depreciação, que corrompe a mente; sabendo que 'a insolência é uma imperfeição que corrompe a mente', abandona a insolência, que corrompe a mente; sabendo que 'a inveja é uma imperfeição que corrompe a mente', abandona a inveja, que corrompe a mente; sabendo que 'a avareza é uma imperfeição que corrompe a mente', abandona a avareza, que corrompe a mente; sabendo que 'a hipocrisia é uma imperfeição que corrompe a mente', abandona a hipocrisia, que corrompe a mente; sabendo que 'a fraude é uma imperfeição que corrompe a mente', abandona a fraude, que corrompe a mente; sabendo que 'a obstinação é uma imperfeição que corrompe a mente', abandona a obstinação, que corrompe a mente; sabendo que 'a rivalidade é uma imperfeição que corrompe a mente', abandona a rivalidade, que corrompe a mente; sabendo que 'o orgulho é uma imperfeição que corrompe a mente', abandona o orgulho, que corrompe a mente; sabendo que 'a arrogância é uma imperfeição que corrompe a mente', abandona a arrogância, que corrompe a mente; sabendo que 'a vaidade é uma imperfeição que corrompe a mente', abandona a vaidade, que corrompe a mente; sabendo que 'a negligência é uma imperfeição que corrompe a mente', abandona a negligência, que corrompe a mente.

๗๓. ‘‘ยโต โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุโน ‘อภิชฺฌาวิสมโลโภ จิตฺตสฺส อุปกฺกิเลโส’ติ – อิติ วิทิตฺวา อภิชฺฌาวิสมโลโภ จิตฺตสฺส อุปกฺกิเลโส [Pg.45] ปหีโน โหติ, ‘พฺยาปาโท จิตฺตสฺส อุปกฺกิเลโส’ติ – อิติ วิทิตฺวา พฺยาปาโท จิตฺตสฺส อุปกฺกิเลโส ปหีโน โหติ; ‘โกโธ จิตฺตสฺส อุปกฺกิเลโส’ติ – อิติ วิทิตฺวา โกโธ จิตฺตสฺส อุปกฺกิเลโส ปหีโน โหติ; ‘อุปนาโห จิตฺตสฺส อุปกฺกิเลโส’ติ – อิติ วิทิตฺวา อุปนาโห จิตฺตสฺส อุปกฺกิเลโส ปหีโน โหติ; ‘มกฺโข จิตฺตสฺส อุปกฺกิเลโส’ติ – อิติ วิทิตฺวา มกฺโข จิตฺตสฺส อุปกฺกิเลโส ปหีโน โหติ; ‘ปฬาโส จิตฺตสฺส อุปกฺกิเลโส’ติ – อิติ วิทิตฺวา ปฬาโส จิตฺตสฺส อุปกฺกิเลโส ปหีโน โหติ; ‘อิสฺสา จิตฺตสฺส อุปกฺกิเลโส’ติ – อิติ วิทิตฺวา อิสฺสา จิตฺตสฺส อุปกฺกิเลโส ปหีโน โหติ; ‘มจฺฉริยํ จิตฺตสฺส อุปกฺกิเลโส’ติ – อิติ วิทิตฺวา มจฺฉริยํ จิตฺตสฺส อุปกฺกิเลโส ปหีโน โหติ; ‘มายา จิตฺตสฺส อุปกฺกิเลโส’ติ – อิติ วิทิตฺวา มายา จิตฺตสฺส อุปกฺกิเลโส ปหีโน โหติ; ‘สาเฐยฺยํ จิตฺตสฺส อุปกฺกิเลโส’ติ – อิติ วิทิตฺวา สาเฐยฺยํ จิตฺตสฺส อุปกฺกิเลโส ปหีโน โหติ; ‘ถมฺโภ จิตฺตสฺส อุปกฺกิเลโส’ติ – อิติ วิทิตฺวา ถมฺโภ จิตฺตสฺส อุปกฺกิเลโส ปหีโน โหติ; ‘สารมฺโภ จิตฺตสฺส อุปกฺกิเลโส’ติ – อิติ วิทิตฺวา สารมฺโภ จิตฺตสฺส อุปกฺกิเลโส ปหีโน โหติ; ‘มาโน จิตฺตสฺส อุปกฺกิเลโส’ติ – อิติ วิทิตฺวา มาโน จิตฺตสฺส อุปกฺกิเลโส ปหีโน โหติ; ‘อติมาโน จิตฺตสฺส อุปกฺกิเลโส’ติ – อิติ วิทิตฺวา อติมาโน จิตฺตสฺส อุปกฺกิเลโส ปหีโน โหติ; ‘มโท จิตฺตสฺส อุปกฺกิเลโส’ติ – อิติ วิทิตฺวา มโท จิตฺตสฺส อุปกฺกิเลโส ปหีโน โหติ; ‘ปมาโท จิตฺตสฺส อุปกฺกิเลโส’ติ – อิติ วิทิตฺวา ปมาโท จิตฺตสฺส อุปกฺกิเลโส ปหีโน โหติ.

73. “Quando, monges, para um monge, sabendo que 'a cobiça e a ganância desenfreada são uma imperfeição que corrompe a mente', a cobiça e a ganância desenfreada, a imperfeição que corrompe a mente, tiverem sido abandonadas; sabendo que 'a má vontade é uma imperfeição que corrompe a mente', a má vontade, a imperfeição que corrompe a mente, tiver sido abandonada; sabendo que 'a raiva é uma imperfeição que corrompe a mente', a raiva, a imperfeição que corrompe a mente, tiver sido abandonada; sabendo que 'o ressentimento é uma imperfeição que corrompe a mente', o ressentimento, a imperfeição que corrompe a mente, tiver sido abandonado; sabendo que 'a depreciação é uma imperfeição que corrompe a mente', a depreciação, a imperfeição que corrompe a mente, tiver sido abandonada; sabendo que 'a insolência é uma imperfeição que corrompe a mente', a insolência, a imperfeição que corrompe a mente, tiver sido abandonada; sabendo que 'a inveja é uma imperfeição que corrompe a mente', a inveja, a imperfeição que corrompe a mente, tiver sido abandonada; sabendo que 'a avareza é uma imperfeição que corrompe a mente', a avareza, a imperfeição que corrompe a mente, tiver sido abandonada; sabendo que 'a hipocrisia é uma imperfeição que corrompe a mente', a hipocrisia, a imperfeição que corrompe a mente, tiver sido abandonada; sabendo que 'a fraude é uma imperfeição que corrompe a mente', a fraude, a imperfeição que corrompe a mente, tiver sido abandonada; sabendo que 'a obstinação é uma imperfeição que corrompe a mente', a obstinação, a imperfeição que corrompe a mente, tiver sido abandonada; sabendo que 'a rivalidade é uma imperfeição que corrompe a mente', a rivalidade, a imperfeição que corrompe a mente, tiver sido abandonada; sabendo que 'o orgulho é uma imperfeição que corrompe a mente', o orgulho, a imperfeição que corrompe a mente, tiver sido abandonado; sabendo que 'a arrogância é uma imperfeição que corrompe a mente', a arrogância, a imperfeição que corrompe a mente, tiver sido abandonada; sabendo que 'a vaidade é uma imperfeição que corrompe a mente', a vaidade, a imperfeição que corrompe a mente, tiver sido abandonada; sabendo que 'a negligência é uma imperfeição que corrompe a mente', a negligência, a imperfeição que corrompe a mente, tiver sido abandonada.

๗๔. ‘‘โส พุทฺเธ อเวจฺจปฺปสาเทน สมนฺนาคโต โหติ – ‘อิติปิ โส ภควา อรหํ สมฺมาสมฺพุทฺโธ วิชฺชาจรณสมฺปนฺโน สุคโต โลกวิทู อนุตฺตโร ปุริสทมฺมสารถิ สตฺถา เทวมนุสฺสานํ พุทฺโธ ภควา’ติ; ธมฺเม อเวจฺจปฺปสาเทน สมนฺนาคโต โหติ – ‘สฺวากฺขาโต ภควตา ธมฺโม สนฺทิฏฺฐิโก อกาลิโก เอหิปสฺสิโก โอปเนยฺยิโก ปจฺจตฺตํ เวทิตพฺโพ วิญฺญูหี’ติ; สงฺเฆ อเวจฺจปฺปสาเทน สมนฺนาคโต โหติ – ‘สุปฺปฏิปนฺโน ภควโต สาวกสงฺโฆ, อุชุปฺปฏิปนฺโน ภควโต สาวกสงฺโฆ, ญายปฺปฏิปนฺโน ภควโต สาวกสงฺโฆ, สามีจิปฺปฏิปนฺโน [Pg.46] ภควโต สาวกสงฺโฆ, ยทิทํ จตฺตาริ ปุริสยุคานิ, อฏฺฐ ปุริสปุคฺคลา. เอส ภควโต สาวกสงฺโฆ อาหุเนยฺโย ปาหุเนยฺโย ทกฺขิเณยฺโย อญฺชลิกรณีโย, อนุตฺตรํ ปุญฺญกฺเขตฺตํ โลกสฺสา’ติ.

74. Ele possui confiança inabalável no Buda desta forma: 'O Abençoado é realizado, plenamente desperto, perfeito no verdadeiro conhecimento e conduta, sublime, conhecedor dos mundos, líder incomparável de pessoas a serem domadas, mestre de deuses e humanos, desperto, abençoado'; ele possui confiança inabalável no Dhamma desta forma: 'O Dhamma é bem proclamado pelo Abençoado, visível aqui e agora, de efeito imediato, que convida ao exame, que conduz adiante, para ser experienciado pelos sábios por si mesmos'; ele possui confiança inabalável no Sangha desta forma: 'O Sangha de discípulos do Abençoado pratica o bom caminho, pratica o caminho reto, pratica o caminho verdadeiro, pratica o caminho adequado, a saber, os quatro pares de pessoas, os oito tipos de indivíduos; este Sangha de discípulos do Abençoado é digno de dádivas, digno de hospitalidade, digno de oferendas, digno de reverente saudação, o campo supremo de mérito para o mundo'.

๗๕. ‘‘ยโถธิ โข ปนสฺส จตฺตํ โหติ วนฺตํ มุตฺตํ ปหีนํ ปฏินิสฺสฏฺฐํ, โส ‘พุทฺเธ อเวจฺจปฺปสาเทน สมนฺนาคโตมฺหี’ติ ลภติ อตฺถเวทํ, ลภติ ธมฺมเวทํ, ลภติ ธมฺมูปสํหิตํ ปาโมชฺชํ. ปมุทิตสฺส ปีติ ชายติ, ปีติมนสฺส กาโย ปสฺสมฺภติ, ปสฺสทฺธกาโย สุขํ เวเทติ, สุขิโน จิตฺตํ สมาธิยติ; ‘ธมฺเม…เป… สงฺเฆ อเวจฺจปฺปสาเทน สมนฺนาคโตมฺหี’ติ ลภติ อตฺถเวทํ, ลภติ ธมฺมเวทํ, ลภติ ธมฺมูปสํหิตํ ปาโมชฺชํ; ปมุทิตสฺส ปีติ ชายติ, ปีติมนสฺส กาโย ปสฺสมฺภติ, ปสฺสทฺธกาโย สุขํ เวเทติ, สุขิโน จิตฺตํ สมาธิยติ. ‘ยโถธิ โข ปน เม จตฺตํ วนฺตํ มุตฺตํ ปหีนํ ปฏินิสฺสฏฺฐ’นฺติ ลภติ อตฺถเวทํ, ลภติ ธมฺมเวทํ, ลภติ ธมฺมูปสํหิตํ ปาโมชฺชํ; ปมุทิตสฺส ปีติ ชายติ, ปีติมนสฺส กาโย ปสฺสมฺภติ, ปสฺสทฺธกาโย สุขํ เวเทติ, สุขิโน จิตฺตํ สมาธิยติ.

75. Quando ele abandonou, expeliu, libertou-se, eliminou e renunciou [às imperfeições da mente] em parte, ele reflete assim: 'Possuo confiança inabalável no Buda', e obtém inspiração no significado, obtém inspiração no Dhamma, obtém alegria conectada com o Dhamma. Da alegria nasce o êxtase; naquele que tem a mente extasiada, o corpo torna-se tranquilo; aquele cujo corpo está tranquilo sente felicidade; naquele que sente felicidade, a mente se concentra. Ele reflete assim: 'Possuo confiança inabalável no Dhamma', e obtém inspiração no significado, obtém inspiração no Dhamma, obtém alegria conectada com o Dhamma. Da alegria nasce o êxtase... a mente se concentra. Ele reflete assim: 'Possuo confiança inabalável no Sangha', e obtém inspiração no significado, obtém inspiração no Dhamma, obtém alegria conectada com o Dhamma. Da alegria nasce o êxtase... a mente se concentra. Ele reflete assim: '[As imperfeições da mente] foram em parte abandonadas, expelidas, libertadas, eliminadas e renunciadas por mim', e obtém inspiração no significado, obtém inspiração no Dhamma, obtém alegria conectada com o Dhamma. Da alegria nasce o êxtase; naquele que tem a mente extasiada, o corpo torna-se tranquilo; aquele cujo corpo está tranquilo sente felicidade; naquele que sente felicidade, a mente se concentra.

๗๖. ‘‘ส โข โส, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ เอวํสีโล เอวํธมฺโม เอวํปญฺโญ สาลีนํ เจปิ ปิณฺฑปาตํ ภุญฺชติ วิจิตกาฬกํ อเนกสูปํ อเนกพฺยญฺชนํ, เนวสฺส ตํ โหติ อนฺตรายาย. เสยฺยถาปิ, ภิกฺขเว, วตฺถํ สํกิลิฏฺฐํ มลคฺคหิตํ อจฺโฉทกํ อาคมฺม ปริสุทฺธํ โหติ ปริโยทาตํ, อุกฺกามุขํ วา ปนาคมฺม ชาตรูปํ ปริสุทฺธํ โหติ ปริโยทาตํ, เอวเมว โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ เอวํสีโล เอวํธมฺโม เอวํปญฺโญ สาลีนํ เจปิ ปิณฺฑปาตํ ภุญฺชติ วิจิตกาฬกํ อเนกสูปํ อเนกพฺยญฺชนํ, เนวสฺส ตํ โหติ อนฺตรายาย.

76. Monjes, se um monge de tal virtude, de tal concentração e de tal sabedoria comer esmolas de comida consistindo de arroz de colina selecionado, livre de grãos pretos, com vários molhos e condimentos, mesmo isso não será um obstáculo para ele. Assim como uma veste que está suja e manchada torna-se pura e limpa com a ajuda de água límpida, ou assim como o ouro torna-se puro e brilhante com a ajuda de um cadinho, da mesma forma, monjes, se um monge de tal virtude, de tal concentração e de tal sabedoria comer esmolas de comida... mesmo isso não será um obstáculo para ele.

๗๗. ‘‘โส เมตฺตาสหคเตน เจตสา เอกํ ทิสํ ผริตฺวา วิหรติ, ตถา ทุติยํ, ตถา ตติยํ, ตถา จตุตฺถํ. อิติ อุทฺธมโธ ติริยํ สพฺพธิ สพฺพตฺตตาย สพฺพาวนฺตํ โลกํ เมตฺตาสหคเตน เจตสา วิปุเลน มหคฺคเตน อปฺปมาเณน อเวเรน อพฺยาปชฺเชน ผริตฺวา วิหรติ; กรุณาสหคเตน เจตสา…เป… มุทิตาสหคเตน เจตสา…เป… อุเปกฺขาสหคเตน [Pg.47] เจตสา เอกํ ทิสํ ผริตฺวา วิหรติ, ตถา ทุติยํ, ตถา ตติยํ, ตถา จตุตฺถํ. อิติ อุทฺธมโธ ติริยํ สพฺพธิ สพฺพตฺตตาย สพฺพาวนฺตํ โลกํ อุเปกฺขาสหคเตน เจตสา วิปุเลน มหคฺคเตน อปฺปมาเณน อเวเรน อพฺยาปชฺเชน ผริตฺวา วิหรติ.

77. Ele habita permeando uma direção com a mente imbuída de amor-bondade, assim também a segunda, assim também a terceira, assim também a quarta; assim acima, abaixo, ao redor e em todos os lugares, e a todos como a si mesmo, ele habita permeando o mundo inteiro com a mente imbuída de amor-bondade, abundante, elevada, imensurável, livre de hostilidade e livre de má vontade. Ele habita permeando uma direção com a mente imbuída de compaixão... com a mente imbuída de alegria altruísta... com a mente imbuída de equanimidade, assim também a segunda, assim também a terceira, assim também a quarta; assim acima, abaixo, ao redor e em todos os lugares, e a todos como a si mesmo, ele habita permeando o mundo inteiro com a mente imbuída de equanimidade, abundante, elevada, imensurável, livre de hostilidade e livre de má vontade.

๗๘. ‘‘โส ‘อตฺถิ อิทํ, อตฺถิ หีนํ, อตฺถิ ปณีตํ, อตฺถิ อิมสฺส สญฺญาคตสฺส อุตฺตรึ นิสฺสรณ’นฺติ ปชานาติ. ตสฺส เอวํ ชานโต เอวํ ปสฺสโต กามาสวาปิ จิตฺตํ วิมุจฺจติ, ภวาสวาปิ จิตฺตํ วิมุจฺจติ, อวิชฺชาสวาปิ จิตฺตํ วิมุจฺจติ. วิมุตฺตสฺมึ วิมุตฺตมิติ ญาณํ โหติ. ‘ขีณา ชาติ, วุสิตํ พฺรหฺมจริยํ, กตํ กรณียํ, นาปรํ อิตฺถตฺตายา’ติ ปชานาติ. อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว – ‘ภิกฺขุ สินาโต อนฺตเรน สินาเนนา’’’ติ.

78. Ele compreende assim: 'Existe isto, existe o inferior, existe o superior, e além disso existe uma saída para todo este campo de percepção'. Quando ele sabe e vê assim, sua mente se liberta do influxo do desejo sensorial, do influxo da existência e do influxo da ignorância. Quando ela está libertada, surge o conhecimento: 'Está libertada'. Ele compreende: 'O nascimento foi destruído, a vida santa foi vivida, o que deveria ser feito foi feito, não há mais retorno a nenhum estado de existência'. Este monge, monjes, é chamado de 'aquele que se banhou com o banho interno'.

๗๙. เตน โข ปน สมเยน สุนฺทริกภารทฺวาโช พฺราหฺมโณ ภควโต อวิทูเร นิสินฺโน โหติ. อถ โข สุนฺทริกภารทฺวาโช พฺราหฺมโณ ภควนฺตํ เอตทโวจ – ‘‘คจฺฉติ ปน ภวํ โคตโม พาหุกํ นทึ สินายิตุ’’นฺติ? ‘‘กึ, พฺราหฺมณ, พาหุกาย นทิยา? กึ พาหุกา นที กริสฺสตี’’ติ? ‘‘โลกฺขสมฺมตา หิ, โภ โคตม, พาหุกา นที พหุชนสฺส, ปุญฺญสมฺมตา หิ, โภ โคตม, พาหุกา นที พหุชนสฺส, พาหุกาย ปน นทิยา พหุชโน ปาปกมฺมํ กตํ ปวาเหตี’’ติ. อถ โข ภควา สุนฺทริกภารทฺวาชํ พฺราหฺมณํ คาถาหิ อชฺฌภาสิ –

79. Naquela ocasião, o brâmane Sundarika Bhāradvāja estava sentado não muito longe do Abençoado. Então, o brâmane Sundarika Bhāradvāja disse ao Abençoado: 'Mas o mestre Gotama vai ao rio Bāhukā para se banhar?' 'Por que, brâmane, ir ao rio Bāhukā? O que o rio Bāhukā pode fazer?' 'Mestre Gotama, o rio Bāhukā é considerado por muitos como purificador, é considerado por muitos como gerador de mérito, e muitos lavam suas más ações no rio Bāhukā.' Então o Abençoado dirigiu-se ao brâmane Sundarika Bhāradvāja em versos:

‘‘พาหุกํ อธิกกฺกญฺจ, คยํ สุนฺทริกํ มปิ ;

สรสฺสตึ ปยาคญฺจ, อโถ พาหุมตึ นทึ;

นิจฺจมฺปิ พาโล ปกฺขนฺโท, กณฺหกมฺโม น สุชฺฌติ.

No Bāhukā e no Adhikakkā, no Gayā e no Sundarikā também, no Payāga e no Sarassatī, e no curso d'água do Bahumatī — um tolo pode ali banhar-se para sempre, mas não purificará suas ações sombrias.

‘‘กึ สุนฺทริกา กริสฺสติ, กึ ปยาคา กึ พาหุกา นที;

เวรึ กตกิพฺพิสํ นรํ, น หิ นํ โสธเย ปาปกมฺมินํ.

O que o Sundarikā pode realizar? O que o Payāga? O que o rio Bāhukā? Eles não podem purificar um malfeitor, um homem que cometeu atos cruéis e brutais.

‘‘สุทฺธสฺส [Pg.48] เว สทา ผคฺคุ, สุทฺธสฺสุโปสโถ สทา;

สุทฺธสฺส สุจิกมฺมสฺส, สทา สมฺปชฺชเต วตํ;

อิเธว สินาหิ พฺราหฺมณ, สพฺพภูเตสุ กโรหิ เขมตํ.

Para quem é puro de coração, é sempre a Festa da Primavera, é sempre o Dia Sagrado do Uposatha; para quem age com retidão e pureza de coração, sua virtude chega à perfeição. É aqui mesmo, brâmane, que você deve se banhar, fazendo de si mesmo um refúgio para todos os seres.

‘‘สเจ มุสา น ภณสิ, สเจ ปาณํ น หึสสิ;

สเจ อทินฺนํ นาทิยสิ, สทฺทหาโน อมจฺฉรี;

กึ กาหสิ คยํ คนฺตฺวา, อุทปาโนปิ เต คยา’’ติ.

E se você não proferir falsidades, nem causar dano aos seres vivos, nem tomar o que não lhe for dado, com fé e livre de avareza, que necessidade terá de ir a Gayā? Pois qualquer poço de água será o seu Gayā.

๘๐. เอวํ วุตฺเต, สุนฺทริกภารทฺวาโช พฺราหฺมโณ ภควนฺตํ เอตทโวจ – ‘‘อภิกฺกนฺตํ, โภ โคตม, อภิกฺกนฺตํ, โภ โคตม! เสยฺยถาปิ, โภ โคตม, นิกฺกุชฺชิตํ วา อุกฺกุชฺเชยฺย, ปฏิจฺฉนฺนํ วา วิวเรยฺย, มูฬฺหสฺส วา มคฺคํ อาจิกฺเขยฺย, อนฺธกาเร วา เตลปชฺโชตํ ธาเรยฺย – จกฺขุมนฺโต รูปานิ ทกฺขนฺตีติ; เอวเมวํ โภตา โคตเมน อเนกปริยาเยน ธมฺโม ปกาสิโต. เอสาหํ ภวนฺตํ โคตมํ สรณํ คจฺฉามิ ธมฺมญฺจ ภิกฺขุสงฺฆญฺจ. ลเภยฺยาหํ โภโต โคตมสฺส สนฺติเก ปพฺพชฺชํ, ลเภยฺยํ อุปสมฺปท’’นฺติ. อลตฺถ โข สุนฺทริกภารทฺวาโช พฺราหฺมโณ ภควโต สนฺติเก ปพฺพชฺชํ, อลตฺถ อุปสมฺปทํ. อจิรูปสมฺปนฺโน โข ปนายสฺมา ภารทฺวาโช เอโก วูปกฏฺโฐ อปฺปมตฺโต อาตาปี ปหิตตฺโต วิหรนฺโต นจิรสฺเสว – ยสฺสตฺถาย กุลปุตฺตา สมฺมเทว อคารสฺมา อนคาริยํ ปพฺพชนฺติ ตทนุตฺตรํ – พฺรหฺมจริยปริโยสานํ ทิฏฺเฐวธมฺเม สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหาสิ. ‘‘ขีณา ชาติ, วุสิตํ พฺรหฺมจริยํ, กตํ กรณียํ, นาปรํ อิตฺถตฺตายา’’ติ อพฺภญฺญาสิ. อญฺญตโร โข ปนายสฺมา ภารทฺวาโช อรหตํ อโหสีติ.

80. Quando isso foi dito, o brâmane Sundarika Bhāradvāja disse ao Abençoado: 'Magnífico, mestre Gotama! Magnífico, mestre Gotama! O mestre Gotama tornou o Dhamma claro de muitas maneiras, como se estivesse colocando de pé o que estava derrubado, revelando o que estava oculto, mostrando o caminho para quem estava perdido ou segurando uma lâmpada na escuridão para que aqueles com boa visão pudessem ver as formas. Eu busco refúgio no mestre Gotama, no Dhamma e no Sangha de monges. Que eu receba a ordenação inicial sob o mestre Gotama, que eu receba a ordenação completa.' E o brâmane Sundarika Bhāradvāja recebeu a ordenação inicial sob o Abençoado, e recebeu a ordenação completa. E logo, não muito depois de sua ordenação completa, habitando sozinho, retirado, diligente, ardente e resoluto, o venerável Bhāradvāja, realizando por si mesmo com conhecimento direto, aqui e agora entrou e habitou na meta suprema da vida santa, pela qual os jovens de boa família corretamente partem da vida doméstica para a vida sem lar. Ele compreendeu diretamente: 'O nascimento foi destruído, a vida santa foi vivida, o que deveria ser feito foi feito, não há mais retorno a nenhum estado de existência'. E o venerável Bhāradvāja tornou-se um dos arahants.

วตฺถสุตฺตํ นิฏฺฐิตํ สตฺตมํ.

O Vatthasutta, o sétimo, está concluído.

๘. สลฺเลขสุตฺตํ

8. Sallekhasutta

๘๑. เอวํ เม สุตํ – เอกํ สมยํ ภควา สาวตฺถิยํ วิหรติ เชตวเน อนาถปิณฺฑิกสฺส อาราเม. อถ โข อายสฺมา มหาจุนฺโท สายนฺหสมยํ ปฏิสลฺลานา วุฏฺฐิโต เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺโน โข [Pg.49] อายสฺมา มหาจุนฺโท ภควนฺตํ เอตทโวจ – ‘‘ยา อิมา, ภนฺเต, อเนกวิหิตา ทิฏฺฐิโย โลเก อุปฺปชฺชนฺติ – อตฺตวาทปฏิสํยุตฺตา วา โลกวาทปฏิสํยุตฺตา วา – อาทิเมว นุ โข, ภนฺเต, ภิกฺขุโน มนสิกโรโต เอวเมตาสํ ทิฏฺฐีนํ ปหานํ โหติ, เอวเมตาสํ ทิฏฺฐีนํ ปฏินิสฺสคฺโค โหตี’’ติ?

81. Assim ouvi. Em certa ocasião, o Abençoado estava habitando em Sāvatthī, no Bosque de Jeta, no Parque de Anāthapiṇḍika. Então, ao entardecer, o venerável Mahā Cunda levantou-se de sua meditação solitária e foi até o Abençoado; após aproximar-se e saudar o Abençoado, sentou-se a um lado. Sentado a um lado, o venerável Mahā Cunda disse ao Abençoado: 'Senhor, diversas visões surgem no mundo associadas a doutrinas sobre o eu ou a doutrinas sobre o mundo. Agora, senhor, o abandono e a renúncia a essas visões ocorrem em um monge que atenta apenas para o início [de seu treinamento meditativo]?'

๘๒. ‘‘ยา อิมา, จุนฺท, อเนกวิหิตา ทิฏฺฐิโย โลเก อุปฺปชฺชนฺติ – อตฺตวาทปฏิสํยุตฺตา วา โลกวาทปฏิสํยุตฺตา วา – ยตฺถ เจตา ทิฏฺฐิโย อุปฺปชฺชนฺติ ยตฺถ จ อนุเสนฺติ ยตฺถ จ สมุทาจรนฺติ ตํ ‘เนตํ มม, เนโสหมสฺมิ, น เม โส อตฺตา’ติ – เอวเมตํ ยถาภูตํ สมฺมปฺปญฺญา ปสฺสโต เอวเมตาสํ ทิฏฺฐีนํ ปหานํ โหติ, เอวเมตาสํ ทิฏฺฐีนํ ปฏินิสฺสคฺโค โหติ.

82. Cunda, quanto a essas diversas visões que surgem no mundo associadas a doutrinas sobre o eu ou a doutrinas sobre o mundo: se [o objeto] em relação ao qual essas visões surgem, no qual elas se estabelecem e sobre o qual são exercidas é visto como realmente é, com a sabedoria correta, assim: 'Isto não é meu, isto não sou eu, isto não é o meu eu', então ocorre o abandono e a renúncia a essas visões.

‘‘ฐานํ โข ปเนตํ, จุนฺท, วิชฺชติ ยํ อิเธกจฺโจ ภิกฺขุ วิวิจฺเจว กาเมหิ วิวิจฺจ อกุสเลหิ ธมฺเมหิ สวิตกฺกํ สวิจารํ วิเวกชํ ปีติสุขํ ปฐมํ ฌานํ อุปสมฺปชฺช วิหเรยฺย. ตสฺส เอวมสฺส – ‘สลฺเลเขน วิหรามี’ติ. น โข ปเนเต, จุนฺท, อริยสฺส วินเย สลฺเลขา วุจฺจนฺติ. ทิฏฺฐธมฺมสุขวิหารา เอเต อริยสฺส วินเย วุจฺจนฺติ.

É possível, Cunda, que, totalmente afastado dos prazeres sensoriais, afastado das qualidades mentais prejudiciais, algum monge entre e habite no primeiro jhāna, que é acompanhado por pensamento aplicado e sustentado, com o êxtase e a felicidade nascidos do afastamento. Ele poderia pensar assim: 'Estou habitando na atenuação [das imperfeições]'. Mas não são essas realizações que são chamadas de 'atenuação' na Disciplina do Nobre; estas são chamadas de 'habitações felizes aqui e agora' na Disciplina do Nobre.

‘‘ฐานํ โข ปเนตํ, จุนฺท, วิชฺชติ ยํ อิเธกจฺโจ ภิกฺขุ วิตกฺกวิจารานํ วูปสมา อชฺฌตฺตํ สมฺปสาทนํ เจตโส เอโกทิภาวํ อวิตกฺกํ อวิจารํ สมาธิชํ ปีติสุขํ ทุติยํ ฌานํ อุปสมฺปชฺช วิหเรยฺย. ตสฺส เอวมสฺส – ‘สลฺเลเขน วิหรามี’ติ. น โข ปเนเต, จุนฺท, อริยสฺส วินเย สลฺเลขา วุจฺจนฺติ. ทิฏฺฐธมฺมสุขวิหารา เอเต อริยสฺส วินเย วุจฺจนฺติ.

É possível, Cunda, que, com a pacificação do pensamento aplicado e sustentado, algum monge entre e habite no segundo jhāna, que possui autoconfiança e unificação da mente, sem pensamento aplicado e sustentado, com o êxtase e a felicidade nascidos da concentração. Ele poderia pensar assim: 'Estou habitando na atenuação [das imperfeições]'. Mas não são essas realizações que são chamadas de 'atenuação' na Disciplina do Nobre; estas são chamadas de 'habitações felizes aqui e agora' na Disciplina do Nobre.

‘‘ฐานํ โข ปเนตํ, จุนฺท, วิชฺชติ ยํ อิเธกจฺโจ ภิกฺขุ ปีติยา จ วิราคา อุเปกฺขโก จ วิหเรยฺย, สโต จ สมฺปชาโน สุขญฺจ กาเยน ปฏิสํเวเทยฺย, ยํ ตํ อริยา อาจิกฺขนฺติ – ‘อุเปกฺขโก สติมา สุขวิหารี’ติ ตติยํ ฌานํ อุปสมฺปชฺช วิหเรยฺย. ตสฺส เอวมสฺส – ‘สลฺเลเขน วิหรามี’ติ. น โข ปเนเต, จุนฺท, อริยสฺส วินเย สลฺเลขา วุจฺจนฺติ. ทิฏฺฐธมฺมสุขวิหารา เอเต อริยสฺส วินเย วุจฺจนฺติ.

É possível, Cunda, que, com o desvanecimento também do êxtase, algum monge habite em equanimidade, pleno de atenção plena e clara compreensão, sentindo a felicidade com o corpo, entrando e habitando no terceiro jhāna, a respeito do qual os nobres declaram: 'Aquele que tem uma habitação feliz possui equanimidade e atenção plena'. Ele poderia pensar assim: 'Estou habitando na atenuação [das imperfeições]'. Mas não são essas realizações que são chamadas de 'atenuação' na Disciplina do Nobre; estas são chamadas de 'habitações felizes aqui e agora' na Disciplina do Nobre.

‘‘ฐานํ โข ปเนตํ, จุนฺท, วิชฺชติ ยํ อิเธกจฺโจ ภิกฺขุ สุขสฺส จ ปหานา ทุกฺขสฺส จ ปหานา ปุพฺเพว โสมนสฺสโทมนสฺสานํ อตฺถงฺคมา อทุกฺขมสุํ อุเปกฺขาสติปาริสุทฺธึ [Pg.50] จตุตฺถํ ฌานํ อุปสมฺปชฺช วิหเรยฺย. ตสฺส เอวมสฺส – ‘สลฺเลเขน วิหรามี’ติ. น โข ปเนเต, จุนฺท, อริยสฺส วินเย สลฺเลขา วุจฺจนฺติ. ทิฏฺฐธมฺมสุขวิหารา เอเต อริยสฺส วินเย วุจฺจนฺติ.

É possível, Cunda, que, com o abandono do prazer e da dor, e com o desaparecimento prévio da alegria e do sofrimento, algum monge entre e habite no quarto jhāna, que não é nem doloroso nem prazeroso, e possui a pureza da atenção plena devido à equanimidade. Ele poderia pensar assim: 'Estou habitando na atenuação [das imperfeições]'. Mas não são essas realizações que são chamadas de 'atenuação' na Disciplina do Nobre; estas são chamadas de 'habitações felizes aqui e agora' na Disciplina do Nobre.

‘‘ฐานํ โข ปเนตํ, จุนฺท, วิชฺชติ ยํ อิเธกจฺโจ ภิกฺขุ สพฺพโส รูปสญฺญานํ สมติกฺกมา, ปฏิฆสญฺญานํ อตฺถงฺคมา, นานตฺตสญฺญานํ อมนสิการา, ‘อนนฺโต อากาโส’ติ อากาสานญฺจายตนํ อุปสมฺปชฺช วิหเรยฺย. ตสฺส เอวมสฺส – ‘สลฺเลเขน วิหรามี’ติ. น โข ปเนเต, จุนฺท, อริยสฺส วินเย สลฺเลขา วุจฺจนฺติ. สนฺตา เอเต วิหารา อริยสฺส วินเย วุจฺจนฺติ.

É possível, Cunda, que, com a completa superação das percepções de forma, com o desaparecimento das percepções de impacto sensorial e com a não atenção às percepções de diversidade, ciente de que 'o espaço é infinito', algum monge entre e habite na esfera do espaço infinito. Ele poderia pensar assim: 'Estou habitando na atenuação [das imperfeições]'. Mas não são essas realizações que são chamadas de 'atenuação' na Disciplina do Nobre; estas são chamadas de 'habitações pacíficas' na Disciplina do Nobre.

‘‘ฐานํ โข ปเนตํ, จุนฺท, วิชฺชติ ยํ อิเธกจฺโจ ภิกฺขุ สพฺพโส อากาสานญฺจายตนํ สมติกฺกมฺม ‘อนนฺตํ วิญฺญาณ’นฺติ วิญฺญาณญฺจายตนํ อุปสมฺปชฺช วิหเรยฺย. ตสฺส เอวมสฺส – ‘สลฺเลเขน วิหรามี’ติ. น โข ปเนเต, จุนฺท, อริยสฺส วินเย สลฺเลขา วุจฺจนฺติ. สนฺตา เอเต วิหารา อริยสฺส วินเย วุจฺจนฺติ.

“É possível, Cunda, que aqui algum bhikkhu, superando completamente a esfera do espaço infinito, ciente de que ‘a consciência é infinita’, entre e permaneça na esfera da consciência infinita. Ele pode pensar assim: ‘Estou vivendo em auto-apagamento’. Mas estes não são chamados de ‘auto-apagamento’ na Disciplina do Nobre. Estas são chamadas de ‘moradas pacíficas’ na Disciplina do Nobre.”

‘‘ฐานํ โข ปเนตํ, จุนฺท, วิชฺชติ ยํ อิเธกจฺโจ ภิกฺขุ สพฺพโส วิญฺญาณญฺจายตนํ สมติกฺกมฺม ‘นตฺถิ กิญฺจี’ติ อากิญฺจญฺญายตนํ อุปสมฺปชฺช วิหเรยฺย. ตสฺส เอวมสฺส – ‘สลฺเลเขน วิหรามี’ติ. น โข ปเนเต, จุนฺท, อริยสฺส วินเย สลฺเลขา วุจฺจนฺติ. สนฺตา เอเต วิหารา อริยสฺส วินเย วุจฺจนฺติ.

“É possível, Cunda, que aqui algum bhikkhu, superando completamente a esfera da consciência infinita, ciente de que ‘não há nada’, entre e permaneça na esfera do nada. Ele pode pensar assim: ‘Estou vivendo em auto-apagamento’. Mas estes não são chamados de ‘auto-apagamento’ na Disciplina do Nobre. Estas são chamadas de ‘moradas pacíficas’ na Disciplina do Nobre.”

‘‘ฐานํ โข ปเนตํ, จุนฺท, วิชฺชติ ยํ อิเธกจฺโจ ภิกฺขุ สพฺพโส อากิญฺจญฺญายตนํ สมติกฺกมฺม เนวสญฺญานาสญฺญายตนํ อุปสมฺปชฺช วิหเรยฺย. ตสฺส เอวมสฺส – ‘สลฺเลเขน วิหรามี’ติ. น โข ปเนเต, จุนฺท, อริยสฺส วินเย สลฺเลขา วุจฺจนฺติ. สนฺตา เอเต วิหารา อริยสฺส วินเย วุจฺจนฺติ.

“É possível, Cunda, que aqui algum bhikkhu, superando completamente a esfera do nada, entre e permaneça na esfera da nem-percepção-nem-não-percepção. Ele pode pensar assim: ‘Estou vivendo em auto-apagamento’. Mas estes não são chamados de ‘auto-apagamento’ na Disciplina do Nobre. Estas são chamadas de ‘moradas pacíficas’ na Disciplina do Nobre.”

๘๓. ‘‘อิธ โข ปน โว, จุนฺท, สลฺเลโข กรณีโย. ‘ปเร วิหึสกา ภวิสฺสนฺติ, มยเมตฺถ อวิหึสกา ภวิสฺสามา’ติ สลฺเลโข กรณีโย. ‘ปเร ปาณาติปาตี ภวิสฺสนฺติ, มยเมตฺถ ปาณาติปาตา ปฏิวิรตา ภวิสฺสามา’ติ สลฺเลโข กรณีโย. ‘ปเร อทินฺนาทายี ภวิสฺสนฺติ, มยเมตฺถ อทินฺนาทานา ปฏิวิรตา ภวิสฺสามา’ติ สลฺเลโข กรณีโย. ‘ปเร [Pg.51] อพฺรหฺมจารี ภวิสฺสนฺติ, มยเมตฺถ พฺรหฺมจารี ภวิสฺสามา’ติ สลฺเลโข กรณีโย. ‘ปเร มุสาวาที ภวิสฺสนฺติ, มยเมตฺถ มุสาวาทา ปฏิวิรตา ภวิสฺสามา’ติ สลฺเลโข กรณีโย. ‘ปเร ปิสุณวาจา ภวิสฺสนฺติ, มยเมตฺถ ปิสุณาย วาจาย ปฏิวิรตา ภวิสฺสามา’ติ สลฺเลโข กรณีโย. ‘ปเร ผรุสวาจา ภวิสฺสนฺติ, มยเมตฺถ ผรุสาย วาจาย ปฏิวิรตา ภวิสฺสามา’ติ สลฺเลโข กรณีโย. ‘ปเร สมฺผปฺปลาปี ภวิสฺสนฺติ, มยเมตฺถ สมฺผปฺปลาปา ปฏิวิรตา ภวิสฺสามา’ติ สลฺเลโข กรณีโย. ‘ปเร อภิชฺฌาลู ภวิสฺสนฺติ, มยเมตฺถ อนภิชฺฌาลู ภวิสฺสามา’ติ สลฺเลโข กรณีโย. ‘ปเร พฺยาปนฺนจิตฺตา ภวิสฺสนฺติ, มยเมตฺถ อพฺยาปนฺนจิตฺตา ภวิสฺสามา’ติ สลฺเลโข กรณีโย. ‘ปเร มิจฺฉาทิฏฺฐี ภวิสฺสนฺติ, มยเมตฺถ สมฺมาทิฏฺฐี ภวิสฺสามา’ติ สลฺเลโข กรณีโย. ‘ปเร มิจฺฉาสงฺกปฺปา ภวิสฺสนฺติ, มยเมตฺถ สมฺมาสงฺกปฺปา ภวิสฺสามา’ติ สลฺเลโข กรณีโย. ‘ปเร มิจฺฉาวาจา ภวิสฺสนฺติ, มยเมตฺถ สมฺมาวาจา ภวิสฺสามา’ติ สลฺเลโข กรณีโย. ‘ปเร มิจฺฉากมฺมนฺตา ภวิสฺสนฺติ, มยเมตฺถ สมฺมากมฺมนฺตา ภวิสฺสามา’ติ สลฺเลโข กรณีโย. ‘ปเร มิจฺฉาอาชีวา ภวิสฺสนฺติ, มยเมตฺถ สมฺมาอาชีวา ภวิสฺสามา’ติ สลฺเลโข กรณีโย. ‘ปเร มิจฺฉาวายามา ภวิสฺสนฺติ, มยเมตฺถ สมฺมาวายามา ภวิสฺสามา’ติ สลฺเลโข กรณีโย. ‘ปเร มิจฺฉาสตี ภวิสฺสนฺติ, มยเมตฺถ สมฺมาสตี ภวิสฺสามา’ติ สลฺเลโข กรณีโย. ‘ปเร มิจฺฉาสมาธิ ภวิสฺสนฺติ, มยเมตฺถ สมฺมาสมาธี ภวิสฺสามา’ติ สลฺเลโข กรณีโย. ‘ปเร มิจฺฉาญาณี ภวิสฺสนฺติ, มยเมตฺถ สมฺมาญาณี ภวิสฺสามา’ติ สลฺเลโข กรณีโย. ‘ปเร มิจฺฉาวิมุตฺตี ภวิสฺสนฺติ, มยเมตฺถ สมฺมาวิมุตฺตี ภวิสฺสามา’ติ สลฺเลโข กรณีโย.

83. “Aqui, Cunda, o auto-apagamento deve ser praticado por vós: ‘Os outros serão cruéis; nós não seremos cruéis aqui’: assim o auto-apagamento deve ser praticado. ‘Os outros destruirão a vida de seres vivos; nós nos absteremos de destruir a vida de seres vivos aqui’: assim o auto-apagamento deve ser praticado. ‘Os outros tomarão o que não é dado; nós nos absteremos de tomar o que não é dado aqui’: assim o auto-apagamento deve ser praticado. ‘Os outros viverão em incelibato; nós viveremos em celibato aqui’: assim o auto-apagamento deve ser praticado. ‘Os outros falarão falsidades; nós nos absteremos de falar falsidades aqui’: assim o auto-apagamento deve ser praticado. ‘Os outros falarão maliciosamente; nós nos absteremos de falar maliciosamente aqui’: assim o auto-apagamento deve ser praticado. ‘Os outros falarão asperamente; nós nos absteremos de falar asperamente aqui’: assim o auto-apagamento deve ser praticado. ‘Os outros falarão futilidades; nós nos absteremos de falar futilidades aqui’: assim o auto-apagamento deve ser praticado. ‘Os outros serão cobiçosos; nós não seremos cobiçosos aqui’: assim o auto-apagamento deve ser praticado. ‘Os outros terão má vontade; nós não teremos má vontade aqui’: assim o auto-apagamento deve ser praticado. ‘Os outros terão visão incorreta; nós teremos visão correta aqui’: assim o auto-apagamento deve ser praticado. ‘Os outros terão intenção incorreta; nós teremos intenção correta aqui’: assim o auto-apagamento deve ser praticado. ‘Os outros terão linguagem incorreta; nós teremos linguagem correta aqui’: assim o auto-apagamento deve ser praticado. ‘Os outros terão ação incorreta; nós teremos ação correta aqui’: assim o auto-apagamento deve ser praticado. ‘Os outros terão meio de vida incorreto; nós teremos meio de vida correto aqui’: assim o auto-apagamento deve ser praticado. ‘Os outros terão esforço incorreto; nós teremos esforço correto aqui’: assim o auto-apagamento deve ser praticado. ‘Os outros terão atenção plena incorreta; nós teremos atenção plena correta aqui’: assim o auto-apagamento deve ser praticado. ‘Os outros terão concentração incorreta; nós teremos concentração correta aqui’: assim o auto-apagamento deve ser praticado. ‘Os outros terão conhecimento incorreto; nós teremos conhecimento correto aqui’: assim o auto-apagamento deve ser praticado. ‘Os outros terão libertação incorreta; nós teremos libertação correta aqui’: assim o auto-apagamento deve ser praticado.”

‘‘‘ปเร ถีนมิทฺธปริยุฏฺฐิตา ภวิสฺสนฺติ, มยเมตฺถ วิคตถีนมิทฺธา ภวิสฺสามา’ติ สลฺเลโข กรณีโย. ‘ปเร อุทฺธตา ภวิสฺสนฺติ, มยเมตฺถ อนุทฺธตา ภวิสฺสามา’ติ สลฺเลโข กรณีโย. ‘ปเร วิจิกิจฺฉี ภวิสฺสนฺติ, มยเมตฺถ ติณฺณวิจิกิจฺฉา ภวิสฺสามา’ติ สลฺเลโข กรณีโย. ‘ปเร โกธนา ภวิสฺสนฺติ, มยเมตฺถ อกฺโกธนา ภวิสฺสามา’ติ สลฺเลโข กรณีโย. ‘ปเร อุปนาหี ภวิสฺสนฺติ, มยเมตฺถ อนุปนาหี ภวิสฺสามา’ติ สลฺเลโข กรณีโย. ‘ปเร มกฺขี ภวิสฺสนฺติ[Pg.52], มยเมตฺถ อมกฺขี ภวิสฺสามา’ติ สลฺเลโข กรณีโย. ‘ปเร ปฬาสี ภวิสฺสนฺติ, มยเมตฺถ อปฬาสี ภวิสฺสามา’ติ สลฺเลโข กรณีโย. ‘ปเร อิสฺสุกี ภวิสฺสนฺติ, มยเมตฺถ อนิสฺสุกี ภวิสฺสามา’ติ สลฺเลโข กรณีโย. ‘ปเร มจฺฉรี ภวิสฺสนฺติ, มยเมตฺถ อมจฺฉรี ภวิสฺสามา’ติ สลฺเลโข กรณีโย. ‘ปเร สฐา ภวิสฺสนฺติ, มยเมตฺถ อสฐา ภวิสฺสามา’ติ สลฺเลโข กรณีโย. ‘ปเร มายาวี ภวิสฺสนฺติ, มยเมตฺถ อมายาวี ภวิสฺสามา’ติ สลฺเลโข กรณีโย. ‘ปเร ถทฺธา ภวิสฺสนฺติ, มยเมตฺถ อตฺถทฺธา ภวิสฺสามา’ติ สลฺเลโข กรณีโย. ‘ปเร อติมานี ภวิสฺสนฺติ, มยเมตฺถ อนติมานี ภวิสฺสามา’ติ สลฺเลโข กรณีโย. ‘ปเร ทุพฺพจา ภวิสฺสนฺติ, มยเมตฺถ สุวจา ภวิสฺสามา’ติ สลฺเลโข กรณีโย. ‘ปเร ปาปมิตฺตา ภวิสฺสนฺติ, มยเมตฺถ กลฺยาณมิตฺตา ภวิสฺสามา’ติ สลฺเลโข กรณีโย. ‘ปเร ปมตฺตา ภวิสฺสนฺติ, มยเมตฺถ อปฺปมตฺตา ภวิสฺสามา’ติ สลฺเลโข กรณีโย. ‘ปเร อสฺสทฺธา ภวิสฺสนฺติ, มยเมตฺถ สทฺธา ภวิสฺสามา’ติ สลฺเลโข กรณีโย. ‘ปเร อหิริกา ภวิสฺสนฺติ, มยเมตฺถ หิริมนา ภวิสฺสามา’ติ สลฺเลโข กรณีโย. ‘ปเร อโนตฺตาปี ภวิสฺสนฺติ, มยเมตฺถ โอตฺตาปี ภวิสฺสามา’ติ สลฺเลโข กรณีโย. ‘ปเร อปฺปสฺสุตา ภวิสฺสนฺติ, มยเมตฺถ พหุสฺสุตา ภวิสฺสามา’ติ สลฺเลโข กรณีโย. ‘ปเร กุสีตา ภวิสฺสนฺติ, มยเมตฺถ อารทฺธวีริยา ภวิสฺสามา’ติ สลฺเลโข กรณีโย. ‘ปเร มุฏฺฐสฺสตี ภวิสฺสนฺติ, มยเมตฺถ อุปฏฺฐิตสฺสตี ภวิสฺสามา’ติ สลฺเลโข กรณีโย. ‘ปเร ทุปฺปญฺญา ภวิสฺสนฺติ, มยเมตฺถ ปญฺญาสมฺปนฺนา ภวิสฺสามา’ติ สลฺเลโข กรณีโย. ‘ปเร สนฺทิฏฺฐิปรามาสี อาธานคฺคาหี ทุปฺปฏินิสฺสคฺคี ภวิสฺสนฺติ, มยเมตฺถ อสนฺทิฏฺฐิปรามาสี อนาธานคฺคาหี สุปฺปฏินิสฺสคฺคี ภวิสฺสามา’ติ สลฺเลโข กรณีโย.

“‘Os outros estarão dominados pela preguiça e torpor; nós seremos livres de preguiça e torpor aqui’: assim o auto-apagamento deve ser praticado. ‘Os outros serão agitados; nós não seremos agitados aqui’: assim o auto-apagamento deve ser praticado. ‘Os outros terão dúvidas; nós superaremos as dúvidas aqui’: assim o auto-apagamento deve ser praticado. ‘Os outros serão irados; nós não seremos irados aqui’: assim o auto-apagamento deve ser praticado. ‘Os outros serão ressentidos; nós não seremos ressentidos aqui’: assim o auto-apagamento deve ser praticado. ‘Os outros serão depreciativos; nós não seremos depreciativos aqui’: assim o auto-apagamento deve ser praticado. ‘Os outros serão insolentes; nós não seremos insolentes aqui’: assim o auto-apagamento deve ser praticado. ‘Os outros serão invejosos; nós não seremos invejosos aqui’: assim o auto-apagamento deve ser praticado. ‘Os outros serão avarentos; nós não seremos avarentos aqui’: assim o auto-apagamento deve ser praticado. ‘Os outros serão fraudulentos; nós não seremos fraudulentos aqui’: assim o auto-apagamento deve ser praticado. ‘Os outros serão enganadores; nós não seremos enganadores aqui’: assim o auto-apagamento deve ser praticado. ‘Os outros serão obstinados; nós não seremos obstinados aqui’: assim o auto-apagamento deve ser praticado. ‘Os outros serão arrogantes; nós não seremos arrogantes aqui’: assim o auto-apagamento deve ser praticado. ‘Os outros serão difíceis de admoestar; nós seremos fáceis de admoestar aqui’: assim o auto-apagamento deve ser praticado. ‘Os outros terão maus amigos; nós teremos bons amigos aqui’: assim o auto-apagamento deve ser praticado. ‘Os outros serão negligentes; nós seremos diligentes aqui’: assim o auto-apagamento deve ser praticado. ‘Os outros serão desprovidos de fé; nós seremos dotados de fé aqui’: assim o auto-apagamento deve ser praticado. ‘Os outros serão sem vergonha moral; nós teremos vergonha moral aqui’: assim o auto-apagamento deve ser praticado. ‘Os outros serão sem temor moral; nós teremos temor moral aqui’: assim o auto-apagamento deve ser praticado. ‘Os outros serão pouco instruídos; nós seremos muito instruídos aqui’: assim o auto-apagamento deve ser praticado. ‘Os outros serão preguiçosos; nós seremos enérgicos aqui’: assim o auto-apagamento deve ser praticado. ‘Os outros serão desatentos; nós seremos estabelecidos na atenção plena aqui’: assim o auto-apagamento deve ser praticado. ‘Os outros serão desprovidos de sabedoria; nós seremos dotados de sabedoria aqui’: assim o auto-apagamento deve ser praticado. ‘Os outros se apegarão às suas próprias visões, segurando-as tenazmente e abandonando-as com dificuldade; nós não nos apegaremos às nossas próprias visões nem as seguraremos tenazmente, mas as abandonaremos facilmente’: assim o auto-apagamento deve ser praticado.”

๘๔. ‘‘จิตฺตุปฺปาทมฺปิ โข อหํ, จุนฺท, กุสเลสุ ธมฺเมสุ พหุการํ วทามิ, โก ปน วาโท กาเยน วาจาย อนุวิธียนาสุ! ตสฺมาติห, จุนฺท, ‘ปเร วิหึสกา ภวิสฺสนฺติ, มยเมตฺถ อวิหึสกา ภวิสฺสามา’ติ จิตฺตํ อุปฺปาเทตพฺพํ. ‘ปเร ปาณาติปาตี ภวิสฺสนฺติ, มยเมตฺถ ปาณาติปาตา ปฏิวิรตา [Pg.53] ภวิสฺสามา’ติ จิตฺตํ อุปฺปาเทตพฺพํ…‘ปเร สนฺทิฏฺฐิปรามาสี อาธานคฺคาหี ทุปฺปฏินิสฺสคฺคี ภวิสฺสนฺติ, มยเมตฺถ อสนฺทิฏฺฐิปรามาสี อนาธานคฺคาหี สุปฺปฏินิสฺสคฺคี ภวิสฺสามา’ติ จิตฺตํ อุปฺปาเทตพฺพํ.

84. “Cunda, eu digo que até mesmo a geração de pensamentos em relação a estados benéficos é de grande benefício, o que dizer então de agir em conformidade com o corpo e com a fala! Portanto, Cunda, deve-se gerar o pensamento: ‘Os outros serão cruéis; nós não seremos cruéis aqui’. Deve-se gerar o pensamento: ‘Os outros destruirão a vida de seres vivos; nós nos absteremos de destruir a vida de seres vivos aqui’... deve-se gerar o pensamento: ‘Os outros se apegarão às suas próprias visões, segurando-as tenazmente e abandonando-as com dificuldade; nós não nos apegaremos às nossas próprias visões nem as seguraremos tenazmente, mas as abandonaremos facilmente’.”

๘๕. ‘‘เสยฺยถาปิ, จุนฺท, วิสโม มคฺโค อสฺส, ตสฺส อญฺโญ สโม มคฺโค ปริกฺกมนาย; เสยฺยถา วา ปน, จุนฺท, วิสมํ ติตฺถํ อสฺส, ตสฺส อญฺญํ สมํ ติตฺถํ ปริกฺกมนาย; เอวเมว โข, จุนฺท, วิหึสกสฺส ปุริสปุคฺคลสฺส อวิหึสา โหติ ปริกฺกมนาย, ปาณาติปาติสฺส ปุริสปุคฺคลสฺส ปาณาติปาตา เวรมณี โหติ ปริกฺกมนาย, อทินฺนาทายิสฺส ปุริสปุคฺคลสฺส อทินฺนาทานา เวรมณี โหติ ปริกฺกมนาย, อพฺรหฺมจาริสฺส ปุริสปุคฺคลสฺส อพฺรหฺมจริยา เวรมณี โหติ ปริกฺกมนาย, มุสาวาทิสฺส ปุริสปุคฺคลสฺส มุสาวาทา เวรมณี โหติ ปริกฺกมนาย, ปิสุณวาจสฺส ปุริสปุคฺคลสฺส ปิสุณาย วาจาย เวรมณี โหติ ปริกฺกมนาย, ผรุสวาจสฺส ปุริสปุคฺคลสฺส ผรุสาย วาจาย เวรมณี โหติ ปริกฺกมนาย, สมฺผปฺปลาปิสฺส ปุริสปุคฺคลสฺส สมฺผปฺปลาปา เวรมณี โหติ ปริกฺกมนาย, อภิชฺฌาลุสฺส ปุริสปุคฺคลสฺส อนภิชฺฌา โหติ ปริกฺกมนาย, พฺยาปนฺนจิตฺตสฺส ปุริสปุคฺคลสฺส อพฺยาปาโท โหติ ปริกฺกมนาย, มิจฺฉาทิฏฺฐิสฺส ปุริสปุคฺคลสฺส สมฺมาทิฏฺฐิ โหติ ปริกฺกมนาย, มิจฺฉาสงฺกปฺปสฺส ปุริสปุคฺคลสฺส สมฺมาสงฺกปฺโป โหติ ปริกฺกมนาย, มิจฺฉาวาจสฺส ปุริสปุคฺคลสฺส สมฺมาวาจา โหติ ปริกฺกมนาย, มิจฺฉากมฺมนฺตสฺส ปุริสปุคฺคลสฺส สมฺมากมฺมนฺโต โหติ ปริกฺกมนาย, มิจฺฉาอาชีวสฺส ปุริสปุคฺคลสฺส สมฺมาอาชีโว โหติ ปริกฺกมนาย, มิจฺฉาวายามสฺส ปุริสปุคฺคลสฺส สมฺมาวายาโม โหติ ปริกฺกมนาย, มิจฺฉาสติสฺส ปุริสปุคฺคลสฺส สมฺมาสติ โหติ ปริกฺกมนาย, มิจฺฉาสมาธิสฺส ปุริสปุคฺคลสฺส สมฺมาสมาธิ โหติ ปริกฺกมนาย, มิจฺฉาญาณิสฺส ปุริสปุคฺคลสฺส สมฺมาญาณํ โหติ ปริกฺกมนาย, มิจฺฉาวิมุตฺติสฺส ปุริสปุคฺคลสฺส สมฺมาวิมุตฺติ โหติ ปริกฺกมนาย.

85. “Assim como, Cunda, se houvesse um caminho acidentado e outro caminho plano para evitá-lo; ou assim como, Cunda, se houvesse um ancoradouro acidentado e outro ancoradouro plano para evitá-lo; do mesmo modo, Cunda, para uma pessoa dada à crueldade, há a não crueldade para evitá-la; para quem destrói a vida de seres vivos, há a abstenção de destruir a vida de seres vivos para evitá-lo; para quem toma o que não é dado, há a abstenção de tomar o que não é dado para evitá-lo; para quem é não celibatário, há o celibato para evitá-lo; para quem fala falsidades, há a abstenção de falar falsidades para evitá-lo; para quem fala maliciosamente, há a abstenção de falar maliciosamente para evitá-lo; para quem fala asperamente, há a abstenção de falar asperamente para evitá-lo; para quem fala futilidades, há a abstenção de falar futilidades para evitá-lo; para quem é cobiçoso, há a ausência de cobiça para evitá-la; para quem tem má vontade, há a ausência de má vontade para evitá-la; para quem tem visão incorreta, há a visão correta para evitá-la; para quem tem intenção incorreta, há a intenção correta para evitá-la; para quem tem linguagem incorreta, há a linguagem correta para evitá-la; para quem tem ação incorreta, há a ação correta para evitá-la; para quem tem meio de vida incorreto, há o meio de vida correto para evitá-lo; para quem tem esforço incorreto, há o esforço correto para evitá-lo; para quem tem atenção plena incorreta, há a atenção plena correta para evitá-la; para quem tem concentração incorreta, há a concentração correta para evitá-la; para quem tem conhecimento incorreto, há o conhecimento correto para evitá-lo; para quem tem libertação incorreta, há a libertação correta para evitá-la.”

‘‘ถีนมิทฺธปริยุฏฺฐิตสฺส ปุริสปุคฺคลสฺส วิคตถินมิทฺธตา โหติ ปริกฺกมนาย, อุทฺธตสฺส ปุริสปุคฺคลสฺส อนุทฺธจฺจํ โหติ ปริกฺกมนาย, วิจิกิจฺฉิสฺส ปุริสปุคฺคลสฺส ติณฺณวิจิกิจฺฉตา โหติ ปริกฺกมนาย, โกธนสฺส ปุริสปุคฺคลสฺส [Pg.54] อกฺโกโธ โหติ ปริกฺกมนาย, อุปนาหิสฺส ปุริสปุคฺคลสฺส อนุปนาโห โหติ ปริกฺกมนาย, มกฺขิสฺส ปุริสปุคฺคลสฺส อมกฺโข โหติ ปริกฺกมนาย, ปฬาสิสฺส ปุริสปุคฺคลสฺส อปฬาโส โหติ ปริกฺกมนาย, อิสฺสุกิสฺส ปุริสปุคฺคลสฺส อนิสฺสุกิตา โหติ ปริกฺกมนาย, มจฺฉริสฺส ปุริสปุคฺคลสฺส อมจฺฉริยํ โหติ ปริกฺกมนาย, สฐสฺส ปุริสปุคฺคลสฺส อสาเฐยฺยํ โหติ ปริกฺกมนาย, มายาวิสฺส ปุริสปุคฺคลสฺส อมายา โหติ ปริกฺกมนาย, ถทฺธสฺส ปุริสปุคฺคลสฺส อตฺถทฺธิยํ โหติ ปริกฺกมนาย, อติมานิสฺส ปุริสปุคฺคลสฺส อนติมาโน โหติ ปริกฺกมนาย, ทุพฺพจสฺส ปุริสปุคฺคลสฺส โสวจสฺสตา โหติ ปริกฺกมนาย, ปาปมิตฺตสฺส ปุริสปุคฺคลสฺส กลฺยาณมิตฺตตา โหติ ปริกฺกมนาย, ปมตฺตสฺส ปุริสปุคฺคลสฺส อปฺปมาโท โหติ ปริกฺกมนาย, อสฺสทฺธสฺส ปุริสปุคฺคลสฺส สทฺธา โหติ ปริกฺกมนาย, อหิริกสฺส ปุริสปุคฺคลสฺส หิรี โหติ ปริกฺกมนาย, อโนตฺตาปิสฺส ปุริสปุคฺคลสฺส โอตฺตปฺปํ โหติ ปริกฺกมนาย, อปฺปสฺสุตสฺส ปุริสปุคฺคลสฺส พาหุสจฺจํ โหติ ปริกฺกมนาย, กุสีตสฺส ปุริสปุคฺคลสฺส วีริยารมฺโภ โหติ ปริกฺกมนาย, มุฏฺฐสฺสติสฺส ปุริสปุคฺคลสฺส อุปฏฺฐิตสฺสติตา โหติ ปริกฺกมนาย, ทุปฺปญฺญสฺส ปุริสปุคฺคลสฺส ปญฺญาสมฺปทา โหติ ปริกฺกมนาย, สนฺทิฏฺฐิปรามาสิ-อาธานคฺคาหิ-ทุปฺปฏินิสฺสคฺคิสฺส ปุริสปุคฺคลสฺส อสนฺทิฏฺฐิปรามาสิอนาธานคฺคาหิ-สุปฺปฏินิสฺสคฺคิตา โหติ ปริกฺกมนาย.

Para uma pessoa dominada pela preguiça e torpor, há a ausência de preguiça e torpor para evitá-los; para uma pessoa agitada, há a não agitação para evitá-la; para uma pessoa cheia de dúvidas, há a superação da dúvida para evitá-la; para uma pessoa propensa à raiva, há a ausência de raiva para evitá-la; para uma pessoa rancorosa, há a ausência de rancor para evitá-lo; para uma pessoa depreciativa, há a ausência de depreciação para evitá-la; para uma pessoa insolente, há a ausência de insolência para evitá-la; para uma pessoa invejosa, há a ausência de inveja para evitá-la; para uma pessoa avarenta, há a ausência de avareza para evitá-la; para uma pessoa fraudulenta, há a ausência de fraude para evitá-la; para uma pessoa enganadora, há a ausência de engano para evitá-lo; para uma pessoa obstinada, há a ausência de obstinação para evitá-la; para uma pessoa arrogante, há a ausência de arrogância para evitá-la; para uma pessoa difícil de aconselhar, há a docilidade ao conselho para evitá-la; para uma pessoa que tem maus amigos, há a boa amizade para evitá-la; para uma pessoa negligente, há a diligência para evitá-la; para uma pessoa sem fé, há a fé para evitá-la; para uma pessoa sem vergonha moral, há a vergonha moral para evitá-la; para uma pessoa sem temor moral, há o temor moral para evitá-lo; para uma pessoa de pouco aprendizado, há o grande aprendizado para evitá-lo; para uma pessoa preguiçosa, há o despertar da energia para evitá-la; para uma pessoa desatenta, há o estabelecimento da atenção plena para evitá-la; para uma pessoa sem sabedoria, há a realização da sabedoria para evitá-la; para uma pessoa que se apega às suas próprias opiniões, que se agarra a elas tenazmente e as abandona com dificuldade, há o não apego às suas próprias opiniões, o não agarrar-se a elas tenazmente e o abandoná-las facilmente para evitá-lo.

๘๖. ‘‘เสยฺยถาปิ, จุนฺท, เย เกจิ อกุสลา ธมฺมา สพฺเพ เต อโธภาคงฺคมนียา, เย เกจิ กุสลา ธมฺมา สพฺเพ เต อุปริภาคงฺคมนียา, เอวเมว โข, จุนฺท, วิหึสกสฺส ปุริสปุคฺคลสฺส อวิหึสา โหติ อุปริภาคาย, ปาณาติปาติสฺส ปุริสปุคฺคลสฺส ปาณาติปาตา เวรมณี โหติ อุปริภาคาย…เป… สนฺทิฏฺฐิปรามาสิ-อาธานคฺคาหิ-ทุปฺปฏินิสฺสคฺคิสฺส ปุริสปุคฺคลสฺส อสนฺทิฏฺฐิปรามาสิ-อนาธานคฺคาหิ-สุปฺปฏินิสฺสคฺคิตา โหติ อุปริภาคาย.

86. Assim como, Cunda, quaisquer estados prejudiciais que existam, todos eles conduzem para baixo, e quaisquer estados benéficos que existam, todos eles conduzem para cima; da mesma forma, Cunda, para uma pessoa cruel, a não crueldade serve para conduzi-la para cima; para uma pessoa que destrói a vida, a abstenção de destruir a vida serve para conduzi-la para cima... [e assim por diante]... para uma pessoa que se apega às suas próprias opiniões, que se agarra a elas tenazmente e as abandona com dificuldade, o não apego às suas próprias opiniões, o não agarrar-se a elas tenazmente e o abandoná-las facilmente servem para conduzi-la para cima.

๘๗. ‘‘โส วต, จุนฺท, อตฺตนา ปลิปปลิปนฺโน ปรํ ปลิปปลิปนฺนํ อุทฺธริสฺสตีติ เนตํ ฐานํ วิชฺชติ. โส วต, จุนฺท, อตฺตนา อปลิปปลิปนฺโน ปรํ [Pg.55] ปลิปปลิปนฺนํ อุทฺธริสฺสตีติ ฐานเมตํ วิชฺชติ. โส วต, จุนฺท, อตฺตนา อทนฺโต อวินีโต อปรินิพฺพุโต ปรํ ทเมสฺสติ วิเนสฺสติ ปรินิพฺพาเปสฺสตีติ เนตํ ฐานํ วิชฺชติ. โส วต, จุนฺท, อตฺตนา ทนฺโต วินีโต ปรินิพฺพุโต ปรํ ทเมสฺสติ วิเนสฺสติ ปรินิพฺพาเปสฺสตีติ ฐานเมตํ วิชฺชติ. เอวเมว โข, จุนฺท, วิหึสกสฺส ปุริสปุคฺคลสฺส อวิหึสา โหติ ปรินิพฺพานาย, ปาณาติปาติสฺส ปุริสปุคฺคลสฺส ปาณาติปาตา เวรมณี โหติ ปรินิพฺพานาย. อทินฺนาทายิสฺส ปุริสปุคฺคลสฺส อทินฺนาทานา เวรมณี โหติ ปรินิพฺพานาย. อพฺรหฺมจาริสฺส ปุริสปุคฺคลสฺส อพฺรหฺมจริยา เวรมณี โหติ ปรินิพฺพานาย. มุสาวาทิสฺส ปุริสปุคฺคลสฺส มุสาวาทา เวรมณี โหติ ปรินิพฺพานาย. ปิสุณวาจสฺส ปุริสปุคฺคลสฺส ปิสุณาย วาจาย เวรมณี โหติ ปรินิพฺพานาย. ผรุสวาจสฺส ปุริสปุคฺคลสฺส ผรุสาย วาจาย เวรมณี โหติ ปรินิพฺพานาย. สมฺผปฺปลาปิสฺส ปุริสปุคฺคลสฺส สมฺผปฺปลาปา เวรมณี โหติ ปรินิพฺพานาย. อภิชฺฌาลุสฺส ปุริสปุคฺคลสฺส อนภิชฺฌา โหติ ปรินิพฺพานาย. พฺยาปนฺนจิตฺตสฺส ปุริสปุคฺคลสฺส อพฺยาปาโท โหติ ปรินิพฺพานาย. มิจฺฉาทิฏฺฐิสฺส ปุริสปุคฺคลสฺส สมฺมาทิฏฺฐิ โหติ ปรินิพฺพานาย. มิจฺฉาสงฺกปฺปสฺส ปุริสปุคฺคลสฺส สมฺมาสงฺกปฺโป โหติ ปรินิพฺพานาย. มิจฺฉาวาจสฺส ปุริสปุคฺคลสฺส สมฺมาวาจา โหติ ปรินิพฺพานาย. มิจฺฉากมฺมนฺตสฺส ปุริสปุคฺคลสฺส สมฺมากมฺมนฺโต โหติ ปรินิพฺพานาย. มิจฺฉาอาชีวสฺส ปุริสปุคฺคลสฺส สมฺมาอาชีโว โหติ ปรินิพฺพานาย. มิจฺฉาวายามสฺส ปุริสปุคฺคลสฺส สมฺมาวายาโม โหติ ปรินิพฺพานาย. มิจฺฉาสติสฺส ปุริสปุคฺคลสฺส สมฺมาสติ โหติ ปรินิพฺพานาย. มิจฺฉาสมาธิสฺส ปุริสปุคฺคลสฺส สมฺมาสมาธิ โหติ ปรินิพฺพานาย. มิจฺฉาญาณิสฺส ปุริสปุคฺคลสฺส สมฺมาญาณํ โหติ ปรินิพฺพานาย. มิจฺฉาวิมุตฺติสฺส ปุริสปุคฺคลสฺส สมฺมาวิมุตฺติ โหติ ปรินิพฺพานาย.

87. Cunda, que alguém que esteja ele próprio afundado na lama possa retirar outro que está afundado na lama — isso é impossível. Cunda, que alguém que não esteja ele próprio afundado na lama possa retirar outro que está afundado na lama — isso é possível. Cunda, que alguém que seja ele próprio indomado, indisciplinado, com as impurezas não extintas, possa domar outro, discipliná-lo e ajudá-lo a extinguir as suas impurezas — isso é impossível. Cunda, que alguém que seja ele próprio domado, disciplinado, com as impurezas extintas, possa domar outro, discipliná-lo e ajudá-lo a extinguir as suas impurezas — isso é possível. Da mesma forma, Cunda, para uma pessoa cruel, a não crueldade serve para a extinção; para uma pessoa que destrói a vida, a abstenção de destruir a vida serve para a extinção; para uma pessoa que tira o que não foi dado, a abstenção de tirar o que não foi dado serve para a extinção; para uma pessoa de conduta não celibatária, a abstenção da conduta não celibatária serve para a extinção; para uma pessoa que fala mentiras, a abstenção de falar mentiras serve para a extinção; para uma pessoa que fala de forma maliciosa, a abstenção de falar de forma maliciosa serve para a extinção; para uma pessoa que fala de forma áspera, a abstenção de falar de forma áspera serve para a extinção; para uma pessoa que se entrega a conversas fúteis, a abstenção de conversas fúteis serve para a extinção; para uma pessoa cobiçosa, a não cobiça serve para a extinção; para uma pessoa de mente maldosa, a ausência de má vontade serve para a extinção; para uma pessoa de visão incorreta, a visão correta serve para a extinção; para uma pessoa de pensamento incorreto, o pensamento correto serve para a extinção; para uma pessoa de linguagem incorreta, a linguagem correta serve para a extinção; para uma pessoa de ação incorreta, a ação correta serve para a extinção; para uma pessoa de meio de vida incorreto, o meio de vida correto serve para a extinção; para uma pessoa de ao menos esforço incorreto, o esforço correto serve para a extinção; para uma pessoa de atenção incorreta, a atenção plena correta serve para a extinção; para uma pessoa de concentração incorreta, a concentração correta serve para a extinção; para uma pessoa de conhecimento incorreto, o conhecimento correto serve para a extinção; para uma pessoa de libertação incorreta, a libertação correta serve para a extinção.

‘‘ถีนมิทฺธปริยุฏฺฐิตสฺส ปุริสปุคฺคลสฺส วิคตถินมิทฺธตา โหติ ปรินิพฺพานาย. อุทฺธตสฺส ปุริสปุคฺคลสฺส อนุทฺธจฺจํ โหติ ปรินิพฺพานาย. วิจิกิจฺฉิสฺส ปุริสปุคฺคลสฺส ติณฺณวิจิกิจฺฉตา โหติ ปรินิพฺพานาย. โกธนสฺส ปุริสปุคฺคลสฺส อกฺโกโธ โหติ ปรินิพฺพานาย. อุปนาหิสฺส ปุริสปุคฺคลสฺส อนุปนาโห โหติ ปรินิพฺพานาย. มกฺขิสฺส ปุริสปุคฺคลสฺส อมกฺโข โหติ ปรินิพฺพานาย. ปฬาสิสฺส ปุริสปุคฺคลสฺส อปฬาโส [Pg.56] โหติ ปรินิพฺพานาย. อิสฺสุกิสฺส ปุริสปุคฺคลสฺส อนิสฺสุกิตา โหติ ปรินิพฺพานาย. มจฺฉริสฺส ปุริสปุคฺคลสฺส อมจฺฉริยํ โหติ ปรินิพฺพานาย. สฐสฺส ปุริสปุคฺคลสฺส อสาเฐยฺยํ โหติ ปรินิพฺพานาย. มายาวิสฺส ปุริสปุคฺคลสฺส อมายา โหติ ปรินิพฺพานาย. ถทฺธสฺส ปุริสปุคฺคลสฺส อตฺถทฺธิยํ โหติ ปรินิพฺพานาย. อติมานิสฺส ปุริสปุคฺคลสฺส อนติมาโน โหติ ปรินิพฺพานาย. ทุพฺพจสฺส ปุริสปุคฺคลสฺส โสวจสฺสตา โหติ ปรินิพฺพานาย. ปาปมิตฺตสฺส ปุริสปุคฺคลสฺส กลฺยาณมิตฺตตา โหติ ปรินิพฺพานาย. ปมตฺตสฺส ปุริสปุคฺคลสฺส อปฺปมาโท โหติ ปรินิพฺพานาย. อสฺสทฺธสฺส ปุริสปุคฺคลสฺส สทฺธา โหติ ปรินิพฺพานาย. อหิริกสฺส ปุริสปุคฺคลสฺส หิรี โหติ ปรินิพฺพานาย. อโนตฺตาปิสฺส ปุริสปุคฺคลสฺส โอตฺตปฺปํ โหติ ปรินิพฺพานาย. อปฺปสฺสุตสฺส ปุริสปุคฺคลสฺส พาหุสจฺจํ โหติ ปรินิพฺพานาย. กุสีตสฺส ปุริสปุคฺคลสฺส วีริยารมฺโภ โหติ ปรินิพฺพานาย. มุฏฺฐสฺสติสฺส ปุริสปุคฺคลสฺส อุปฏฺฐิตสฺสติตา โหติ ปรินิพฺพานาย. ทุปฺปญฺญสฺส ปุริสปุคฺคลสฺส ปญฺญาสมฺปทา โหติ ปรินิพฺพานาย. สนฺทิฏฺฐิปรามาสิ-อาธานคฺคาหิ-ทุปฺปฏินิสฺสคฺคิสฺส ปุริสปุคฺคลสฺส อสนฺทิฏฺฐิปรามาสิ-อนาธานคฺคาหิ-สุปฺปฏินิสฺสคฺคิตา โหติ ปรินิพฺพานาย.

Para uma pessoa dominada pela preguiça e torpor, a ausência de preguiça e torpor serve para a extinção. Para uma pessoa agitada, a não agitação serve para a extinção. Para uma pessoa cheia de dúvidas, a superação da dúvida serve para a extinção. Para uma pessoa propensa à raiva, a ausência de raiva serve para a extinção. Para uma pessoa rancorosa, a ausência de rancor serve para a extinção. Para uma pessoa depreciativa, a ausência de depreciação serve para a extinção. Para uma pessoa insolente, a ausência de insolência serve para a extinção. Para uma pessoa invejosa, a ausência de inveja serve para a extinção. Para uma pessoa avarenta, a ausência de avareza serve para a extinção. Para uma pessoa fraudulenta, a ausência de fraude serve para a extinção. Para uma pessoa enganadora, a ausência de engano serve para a extinção. Para uma pessoa obstinada, a ausência de obstinação serve para a extinção. Para uma pessoa arrogante, a ausência de arrogância serve para a extinção. Para uma pessoa difícil de aconselhar, a docilidade ao conselho serve para a extinção. Para uma pessoa que tem maus amigos, a boa amizade serve para a extinção. Para uma pessoa negligente, a diligência serve para a extinção. Para uma pessoa sem fé, a fé serve para a extinção. Para uma pessoa sem vergonha moral, a vergonha moral serve para a extinção. Para uma pessoa sem temor moral, o temor moral serve para a extinção. Para uma pessoa de pouco aprendizado, o grande aprendizado serve para a extinção. Para uma pessoa preguiçosa, o despertar da energia serve para a extinção. Para uma pessoa desatenta, o estabelecimento da atenção plena serve para a extinção. Para uma pessoa sem sabedoria, a realização da sabedoria serve para a extinção. Para uma pessoa que se apega às suas próprias opiniões, que se agarra a elas tenazmente e as abandona com dificuldade, o não apego às suas próprias opiniões, o não agarrar-se a elas tenazmente e o abandoná-las facilmente servem para a extinção.

๘๘. ‘‘อิติ โข, จุนฺท, เทสิโต มยา สลฺเลขปริยาโย, เทสิโต จิตฺตุปฺปาทปริยาโย, เทสิโต ปริกฺกมนปริยาโย, เทสิโต อุปริภาคปริยาโย, เทสิโต ปรินิพฺพานปริยาโย. ยํ โข, จุนฺท, สตฺถารา กรณียํ สาวกานํ หิเตสินา อนุกมฺปเกน อนุกมฺปํ อุปาทาย, กตํ โว ตํ มยา. ‘เอตานิ, จุนฺท, รุกฺขมูลานิ, เอตานิ สุญฺญาคารานิ, ฌายถ, จุนฺท, มา ปมาทตฺถ, มา ปจฺฉาวิปฺปฏิสาริโน อหุวตฺถ’ – อยํ โข อมฺหากํ อนุสาสนี’’ติ.

88. Assim, Cunda, foi ensinado por mim o método da autodepuração, foi ensinado o método da inclinação da mente, foi ensinado o método de evitar, foi ensinado o método que conduz para cima e foi ensinado o método da extinção. O que deve ser feito por um mestre que busca o bem-estar de seus discípulos e tem compaixão por eles, por compaixão, isso eu fiz por vós, Cunda. ‘Aqui estão as raízes das árvores, Cunda, aqui estão as cabanas vazias. Meditai, Cunda, não sejais negligentes, para que não vos arrependais mais tarde’ — esta é a nossa instrução para vós.”

อิทมโวจ ภควา. อตฺตมโน อายสฺมา มหาจุนฺโท ภควโต ภาสิตํ อภินนฺทีติ.

Isso foi o que disse o Abençoado. O venerável Mahā Cunda, com o coração satisfeito, alegrou-se com as palavras do Abençoado.

จตุตฺตาลีสปทา วุตฺตา, สนฺธโย ปญฺจ เทสิตา;

สลฺเลโข นาม สุตฺตนฺโต, คมฺภีโร สาครูปโมติ.

Quarenta e quatro tópicos foram proferidos, cinco métodos foram ensinados; o discurso chamado Sallekha é profundo como o oceano.

สลฺเลขสุตฺตํ นิฏฺฐิตํ อฏฺฐมํ.

O Sallekha Sutta, o oitavo, está concluído.

๙. สมฺมาทิฏฺฐิสุตฺตํ

9. Sammādiṭṭhi Sutta — O Discurso sobre a Visão Correta

๘๙. เอวํ [Pg.57] เม สุตํ – เอกํ สมยํ ภควา สาวตฺถิยํ วิหรติ เชตวเน อนาถปิณฺฑิกสฺส อาราเม. ตตฺร โข อายสฺมา สาริปุตฺโต ภิกฺขู อามนฺเตสิ – ‘‘อาวุโส ภิกฺขเว’’ติ. ‘‘อาวุโส’’ติ โข เต ภิกฺขู อายสฺมโต สาริปุตฺตสฺส ปจฺจสฺโสสุํ. อายสฺมา สาริปุตฺโต เอตทโวจ –

89. Assim ouvi. Em certa ocasião, o Abençoado estava vivendo em Sāvatthī, no Bosque de Jeta, no Parque de Anāthapiṇḍika. Ali, o venerável Sāriputta dirigiu-se aos bhikkhus: 'Amigos, bhikkhus.' — 'Amigo', responderam os bhikkhus ao venerável Sāriputta. O venerável Sāriputta disse o seguinte:

‘‘‘สมฺมาทิฏฺฐิ สมฺมาทิฏฺฐี’ติ, อาวุโส, วุจฺจติ. กิตฺตาวตา นุ โข, อาวุโส, อริยสาวโก สมฺมาทิฏฺฐิ โหติ, อุชุคตาสฺส ทิฏฺฐิ, ธมฺเม อเวจฺจปฺปสาเทน สมนฺนาคโต, อาคโต อิมํ สทฺธมฺม’’นฺติ?

“‘Visão correta, visão correta’, amigos, é o que se diz. De que maneira, amigos, um nobre discípulo possui a visão correta, sua visão é reta, ele tem confiança inabalável no Dhamma e chegou a este verdadeiro Dhamma?”

‘‘ทูรโตปิ โข มยํ, อาวุโส, อาคจฺเฉยฺยาม อายสฺมโต สาริปุตฺตสฺส สนฺติเก เอตสฺส ภาสิตสฺส อตฺถมญฺญาตุํ. สาธุ วตายสฺมนฺตํเยว สาริปุตฺตํ ปฏิภาตุ เอตสฺส ภาสิตสฺส อตฺโถ. อายสฺมโต สาริปุตฺตสฺส สุตฺวา ภิกฺขู ธาเรสฺสนฺตี’’ติ. ‘‘เตน หิ, อาวุโส, สุณาถ, สาธุกํ มนสิ กโรถ, ภาสิสฺสามี’’ติ. ‘‘เอวมาวุโส’’ติ โข เต ภิกฺขู อายสฺมโต สาริปุตฺตสฺส ปจฺจสฺโสสุํ. อายสฺมา สาริปุตฺโต เอตทโวจ –

“De longe nós viríamos, amigo, à presença do venerável Sāriputta para compreender o significado destas palavras. Seria bom se o próprio venerável Sāriputta explicasse o significado destas palavras. Tendo ouvido dele, os bhikkhus se lembrarão.” — “Se assim é, amigos, escutai e prestai bem atenção ao que vou dizer.” — “Sim, amigo”, responderam os bhikkhus ao venerável Sāriputta. O venerável Sāriputta disse o seguinte:

‘‘ยโต โข, อาวุโส, อริยสาวโก อกุสลญฺจ ปชานาติ, อกุสลมูลญฺจ ปชานาติ, กุสลญฺจ ปชานาติ, กุสลมูลญฺจ ปชานาติ – เอตฺตาวตาปิ โข, อาวุโส, อริยสาวโก สมฺมาทิฏฺฐิ โหติ, อุชุคตาสฺส ทิฏฺฐิ, ธมฺเม อเวจฺจปฺปสาเทน สมนฺนาคโต, อาคโต อิมํ สทฺธมฺมํ. กตมํ ปนาวุโส, อกุสลํ, กตมํ อกุสลมูลํ, กตมํ กุสลํ, กตมํ กุสลมูลํ? ปาณาติปาโต โข, อาวุโส, อกุสลํ, อทินฺนาทานํ อกุสลํ, กาเมสุมิจฺฉาจาโร อกุสลํ, มุสาวาโท อกุสลํ, ปิสุณา วาจา อกุสลํ, ผรุสา วาจา อกุสลํ, สมฺผปฺปลาโป อกุสลํ, อภิชฺฌา อกุสลํ, พฺยาปาโท อกุสลํ, มิจฺฉาทิฏฺฐิ อกุสลํ – อิทํ วุจฺจตาวุโส อกุสลํ. กตมญฺจาวุโส, อกุสลมูลํ? โลโภ อกุสลมูลํ, โทโส อกุสลมูลํ, โมโห อกุสลมูลํ – อิทํ วุจฺจตาวุโส, อกุสลมูลํ.

“Quando, amigos, um nobre discípulo compreende o prejudicial e a raiz do prejudicial, o benéfico e a raiz do benéfico — dessa maneira ele possui a visão correta, sua visão é reta, ele tem confiança inabalável no Dhamma e chegou a este verdadeiro Dhamma. E o que, amigos, é o prejudicial, o que é a raiz do prejudicial, o que é o benéfico, o que é a raiz do benéfico? Destruir a vida, amigos, é prejudicial; tirar o que não foi dado é prejudicial; má conduta nos prazeres sensuais é prejudicial; falar mentiras é prejudicial; linguagem maliciosa é prejudicial; linguagem áspera é prejudicial; conversas fúteis são prejudiciais; a cobiça é prejudicial; a má vontade é prejudicial; a visão incorreta é prejudicial — isso, amigos, é chamado de prejudicial. E o que, amigos, é a raiz do prejudicial? A ganância é uma raiz do prejudicial; o ódio é uma raiz do prejudicial; a ilusão é uma raiz do prejudicial — isso, amigos, é chamado de raiz do prejudicial.

‘‘กตมญฺจาวุโส[Pg.58], กุสลํ? ปาณาติปาตา เวรมณี กุสลํ, อทินฺนาทานา เวรมณี กุสลํ, กาเมสุมิจฺฉาจารา เวรมณี กุสลํ, มุสาวาทา เวรมณี กุสลํ, ปิสุณาย วาจาย เวรมณี กุสลํ, ผรุสาย วาจาย เวรมณี กุสลํ, สมฺผปฺปลาปา เวรมณี กุสลํ, อนภิชฺฌา กุสลํ, อพฺยาปาโท กุสลํ, สมฺมาทิฏฺฐิ กุสลํ – อิทํ วุจฺจตาวุโส, กุสลํ. กตมญฺจาวุโส, กุสลมูลํ? อโลโภ กุสลมูลํ, อโทโส กุสลมูลํ, อโมโห กุสลมูลํ – อิทํ วุจฺจตาวุโส, กุสลมูลํ.

“E o que, amigos, é o benéfico? A abstenção de destruir a vida é benéfica; a abstenção de tirar o que não foi dado é benéfica; a abstenção da má conduta nos prazeres sensuais é benéfica; a abstenção de falar mentiras é benéfica; a abstenção da linguagem maliciosa é benéfica; a abstenção da linguagem áspera é benéfica; a abstenção de conversas fúteis é benéfica; a não cobiça é benéfica; a ausência de má vontade é benéfica; a visão correta é benéfica — isso, amigos, é chamado de benéfico. E o que, amigos, é a raiz do benéfico? A não ganância é uma raiz do benéfico; o não ódio é uma raiz do benéfico; a não ilusão é uma raiz do benéfico — isso, amigos, é chamado de raiz do benéfico.”

‘‘ยโต โข, อาวุโส, อริยสาวโก เอวํ อกุสลํ ปชานาติ, เอวํ อกุสลมูลํ ปชานาติ, เอวํ กุสลํ ปชานาติ, เอวํ กุสลมูลํ ปชานาติ, โส สพฺพโส ราคานุสยํ ปหาย, ปฏิฆานุสยํ ปฏิวิโนเทตฺวา, ‘อสฺมี’ติ ทิฏฺฐิมานานุสยํ สมูหนิตฺวา, อวิชฺชํ ปหาย วิชฺชํ อุปฺปาเทตฺวา, ทิฏฺเฐวธมฺเม ทุกฺขสฺสนฺตกโร โหติ – เอตฺตาวตาปิ โข, อาวุโส, อริยสาวโก สมฺมาทิฏฺฐิ โหติ, อุชุคตาสฺส ทิฏฺฐิ, ธมฺเม อเวจฺจปฺปสาเทน สมนฺนาคโต, อาคโต อิมํ สทฺธมฺม’’นฺติ.

Quando, amigos, o nobre discípulo compreende assim o não saudável e a raiz do não saudável, o saudável e a raiz do saudável, ele abandona inteiramente a tendência latente à cobiça, elimina a tendência latente à aversão, extirpa a tendência latente à visão e ao orgulho de dizer 'eu sou' e, abandonando a ignorância e despertando o verdadeiro conhecimento, põe fim ao sofrimento nesta mesma vida. Desse modo também, amigos, o nobre discípulo é alguém de visão correta, cuja visão é reta, que possui confiança inabalável no Dhamma e que chegou a este verdadeiro Dhamma.

๙๐. ‘‘สาธาวุโส’’ติ โข เต ภิกฺขู อายสฺมโต สาริปุตฺตสฺส ภาสิตํ อภินนฺทิตฺวา อนุโมทิตฺวา อายสฺมนฺตํ สาริปุตฺตํ อุตฺตริ ปญฺหํ อปุจฺฉุํ – ‘‘สิยา ปนาวุโส, อญฺโญปิ ปริยาโย ยถา อริยสาวโก สมฺมาทิฏฺฐิ โหติ, อุชุคตาสฺส ทิฏฺฐิ, ธมฺเม อเวจฺจปฺปสาเทน สมนฺนาคโต, อาคโต อิมํ สทฺธมฺม’’นฺติ?

90. Dizendo: 'Muito bem, amigo', os bhikkhus alegraram-se e regozijaram-se com as palavras do venerável Sāriputta. Então, fizeram-lhe uma pergunta adicional: 'Mas, amigo, haveria outro modo pelo qual um nobre discípulo é alguém de visão correta, cuja visão é reta, que possui confiança inabalável no Dhamma e que chegou a este verdadeiro Dhamma?'

‘‘สิยา, อาวุโส. ยโต โข, อาวุโส, อริยสาวโก อาหารญฺจ ปชานาติ, อาหารสมุทยญฺจ ปชานาติ, อาหารนิโรธญฺจ ปชานาติ, อาหารนิโรธคามินึ ปฏิปทญฺจ ปชานาติ – เอตฺตาวตาปิ โข, อาวุโส, อริยสาวโก สมฺมาทิฏฺฐิ โหติ, อุชุคตาสฺส ทิฏฺฐิ, ธมฺเม อเวจฺจปฺปสาเทน สมนฺนาคโต, อาคโต อิมํ สทฺธมฺมํ. กตโม ปนาวุโส, อาหาโร, กตโม อาหารสมุทโย, กตโม อาหารนิโรโธ, กตมา อาหารนิโรธคามินี ปฏิปทา? จตฺตาโรเม, อาวุโส, อาหารา ภูตานํ วา สตฺตานํ ฐิติยา, สมฺภเวสีนํ วา อนุคฺคหาย. กตเม จตฺตาโร? กพฬีกาโร อาหาโร โอฬาริโก [Pg.59] วา สุขุโม วา, ผสฺโส ทุติโย, มโนสญฺเจตนา ตติยา, วิญฺญาณํ จตุตฺถํ. ตณฺหาสมุทยา อาหารสมุทโย, ตณฺหานิโรธา อาหารนิโรโธ, อยเมว อริโย อฏฺฐงฺคิโก มคฺโค อาหารนิโรธคามินี ปฏิปทา, เสยฺยถิทํ – สมฺมาทิฏฺฐิ สมฺมาสงฺกปฺโป สมฺมาวาจา สมฺมากมฺมนฺโต, สมฺมาอาชีโว สมฺมาวายาโม สมฺมาสติ สมฺมาสมาธิ’.

— Haveria, amigos. Quando, amigos, o nobre discípulo compreende o alimento, a origem do alimento, a cessação do alimento e o caminho que conduz à cessação do alimento, desse modo também ele é alguém de visão correta, cuja visão é reta, que possui confiança inabalável no Dhamma e que chegou a este verdadeiro Dhamma. E o que é o alimento, o que é a origem do alimento, o que é a cessação do alimento, o que é o caminho que conduz à cessação do alimento? Existem quatro tipos de alimentos para a manutenção dos seres que já vieram a ser e para o amparo daqueles que buscam vir a ser. Quais são os quatro? São eles: o alimento físico, grosseiro ou sutil; o contato como o segundo; a volição mental como o terceiro; e a consciência como o quarto. Com o surgimento do desejo surge o alimento. Com a cessação do desejo cessa o alimento. O caminho que conduz à cessação do alimento é justamente este Nobre Caminho Óctuplo, a saber: visão correta, intenção correta, fala correta, ação correta, meio de vida correto, esforço correto, atenção plena correta e concentração correta.

‘‘ยโต โข, อาวุโส, อริยสาวโก เอวํ อาหารํ ปชานาติ, เอวํ อาหารสมุทยํ ปชานาติ, เอวํ อาหารนิโรธํ ปชานาติ, เอวํ อาหารนิโรธคามินึ ปฏิปทํ ปชานาติ, โส สพฺพโส ราคานุสยํ ปหาย, ปฏิฆานุสยํ ปฏิวิโนเทตฺวา, ‘อสฺมี’ติ ทิฏฺฐิมานานุสยํ สมูหนิตฺวา, อวิชฺชํ ปหาย วิชฺชํ อุปฺปาเทตฺวา, ทิฏฺเฐวธมฺเม ทุกฺขสฺสนฺตกโร โหติ – เอตฺตาวตาปิ โข, อาวุโส, อริยสาวโก สมฺมาทิฏฺฐิ โหติ, อุชุคตาสฺส ทิฏฺฐิ, ธมฺเม อเวจฺจปฺปสาเทน สมนฺนาคโต, อาคโต อิมํ สทฺธมฺม’’นฺติ.

Quando, amigos, o nobre discípulo compreende assim o alimento, a origem do alimento, a cessação do alimento e o caminho que conduz à cessação do alimento, ele abandona inteiramente a tendência latente à cobiça, elimina a tendência latente à aversão, extirpa a tendência latente à visão e ao orgulho de dizer 'eu sou' e, abandonando a ignorância e despertando o verdadeiro conhecimento, põe fim ao sofrimento nesta mesma vida. Desse modo também, amigos, o nobre discípulo é alguém de visão correta, cuja visão é reta, que possui confiança inabalável no Dhamma e que chegou a este verdadeiro Dhamma.

๙๑. ‘‘สาธาวุโส’’ติ โข เต ภิกฺขู อายสฺมโต สาริปุตฺตสฺส ภาสิตํ อภินนฺทิตฺวา อนุโมทิตฺวา อายสฺมนฺตํ สาริปุตฺตํ อุตฺตริ ปญฺหํ อปุจฺฉุํ – ‘‘สิยา ปนาวุโส, อญฺโญปิ ปริยาโย ยถา อริยสาวโก สมฺมาทิฏฺฐิ โหติ, อุชุคตาสฺส ทิฏฺฐิ, ธมฺเม อเวจฺจปฺปสาเทน สมนฺนาคโต, อาคโต อิมํ สทฺธมฺม’’นฺติ?

91. Dizendo: 'Muito bem, amigo', os bhikkhus alegraram-se e regozijaram-se com as palavras do venerável Sāriputta. Então, fizeram-lhe uma pergunta adicional: 'Mas, amigo, haveria outro modo pelo qual um nobre discípulo é alguém de visão correta, cuja visão é reta, que possui confiança inabalável no Dhamma e que chegou a este verdadeiro Dhamma?'

‘‘สิยา, อาวุโส. ยโต โข, อาวุโส, อริยสาวโก ทุกฺขญฺจ ปชานาติ, ทุกฺขสมุทยญฺจ ปชานาติ, ทุกฺขนิโรธญฺจ ปชานาติ, ทุกฺขนิโรธคามินึ ปฏิปทญฺจ ปชานาติ – เอตฺตาวตาปิ โข, อาวุโส, อริยสาวโก สมฺมาทิฏฺฐิ โหติ, อุชุคตาสฺส ทิฏฺฐิ, ธมฺเม อเวจฺจปฺปสาเทน สมนฺนาคโต, อาคโต อิมํ สทฺธมฺมํ. กตมํ ปนาวุโส, ทุกฺขํ, กตโม ทุกฺขสมุทโย, กตโม ทุกฺขนิโรโธ, กตมา ทุกฺขนิโรธคามินี ปฏิปทา? ชาติปิ ทุกฺขา, ชราปิ ทุกฺขา, มรณมฺปิ ทุกฺขํ, โสกปริเทวทุกฺขโทมนสฺสุปายาสาปิ ทุกฺขา, อปฺปิเยหิ สมฺปโยโคปิ ทุกฺโข, ปิเยหิ วิปฺปโยโคปิ ทุกฺโข, ยมฺปิจฺฉํ น ลภติ ตมฺปิ ทุกฺขํ, สํขิตฺเตน ปญฺจุปาทานกฺขนฺธา ทุกฺขา – อิทํ วุจฺจตาวุโส, ทุกฺขํ. กตโม จาวุโส, ทุกฺขสมุทโย? ยายํ ตณฺหา [Pg.60] โปโนพฺภวิกา นนฺทีราคสหคตา ตตฺรตตฺราภินนฺทินี, เสยฺยถิทํ, กามตณฺหา ภวตณฺหา วิภวตณฺหา – อยํ วุจฺจตาวุโส, ทุกฺขสมุทโย. กตโม จาวุโส, ทุกฺขนิโรโธ? โย ตสฺสาเยว ตณฺหาย อเสสวิราคนิโรโธ จาโค ปฏินิสฺสคฺโค มุตฺติ อนาลโย – อยํ วุจฺจตาวุโส, ทุกฺขนิโรโธ. กตมา จาวุโส, ทุกฺขนิโรธคามินี ปฏิปทา? อยเมว อริโย อฏฺฐงฺคิโก มคฺโค, เสยฺยถิทํ, สมฺมาทิฏฺฐิ…เป… สมฺมาสมาธิ – อยํ วุจฺจตาวุโส, ทุกฺขนิโรธคามินี ปฏิปทา.

— Haveria, amigos. Quando, amigos, o nobre discípulo compreende o sofrimento, a origem do sofrimento, a cessação do sofrimento e o caminho que conduz à cessação do sofrimento, desse modo também ele é alguém de visão correta, cuja visão é reta, que possui confiança inabalável no Dhamma e que chegou a este verdadeiro Dhamma. E o que é o sofrimento, o que é a origem do sofrimento, o que é a cessação do sofrimento, o que é o caminho que conduz à cessação do sofrimento? O nascimento é sofrimento, o envelhecimento é sofrimento, a morte é sofrimento; a tristeza, a lamentação, a dor, a angústia e o desespero são sofrimento; a associação com o indesejável é sofrimento, a separação do que é desejável é sofrimento; não obter o que se deseja é sofrimento; em resumo, os cinco agregados de apego são sofrimento — isto, amigos, é chamado de sofrimento. E o que, amigos, é a origem do sofrimento? É o desejo que gera o renascimento, acompanhado pelo deleite e pela cobiça, deleitando-se aqui e ali; a saber, o desejo por prazeres sensuais, o desejo por vir a ser e o desejo por não vir a ser — isto, amigos, é chamado de origem do sofrimento. E o que, amigos, é a cessação do sofrimento? É o desvanecimento e a cessação sem vestígios, o abandono, a renúncia, a libertação e o desapego desse mesmo desejo — isto, amigos, é chamado de cessação do sofrimento. E o que, amigos, é o caminho que conduz à cessação do sofrimento? É justamente este Nobre Caminho Óctuplo, a saber: visão correta... [e assim por diante]... concentração correta — isto, amigos, é chamado de caminho que conduz à cessação do sofrimento.

‘‘ยโต โข, อาวุโส, อริยสาวโก เอวํ ทุกฺขํ ปชานาติ, เอวํ ทุกฺขสมุทยํ ปชานาติ, เอวํ ทุกฺขนิโรธํ ปชานาติ, เอวํ ทุกฺขนิโรธคามินึ ปฏิปทํ ปชานาติ, โส สพฺพโส ราคานุสยํ ปหาย, ปฏิฆานุสยํ ปฏิวิโนเทตฺวา, ‘อสฺมี’ติ ทิฏฺฐิมานานุสยํ สมูหนิตฺวา, อวิชฺชํ ปหาย วิชฺชํ อุปฺปาเทตฺวา, ทิฏฺเฐวธมฺเม ทุกฺขสฺสนฺตกโร โหติ – เอตฺตาวตาปิ โข, อาวุโส, อริยสาวโก สมฺมาทิฏฺฐิ โหติ, อุชุคตาสฺส ทิฏฺฐิ, ธมฺเม อเวจฺจปฺปสาเทน สมนฺนาคโต, อาคโต อิมํ สทฺธมฺม’’นฺติ.

Quando, amigos, o nobre discípulo compreende assim o sofrimento, a origem do sofrimento, a cessação do sofrimento e o caminho que conduz à cessação do sofrimento, ele abandona inteiramente a tendência latente à cobiça, elimina a tendência latente à aversão, extirpa a tendência latente à visão e ao orgulho de dizer 'eu sou' e, abandonando a ignorância e despertando o verdadeiro conhecimento, põe fim ao sofrimento nesta mesma vida. Desse modo também, amigos, o nobre discípulo é alguém de visão correta, cuja visão é reta, que possui confiança inabalável no Dhamma e que chegou a este verdadeiro Dhamma.

๙๒. ‘‘สาธาวุโส’’ติ โข เต ภิกฺขู อายสฺมโต สาริปุตฺตสฺส ภาสิตํ อภินนฺทิตฺวา อนุโมทิตฺวา อายสฺมนฺตํ สาริปุตฺตํ อุตฺตริ ปญฺหํ อปุจฺฉุํ – ‘‘สิยา ปนาวุโส, อญฺโญปิ ปริยาโย ยถา อริยสาวโก สมฺมาทิฏฺฐิ โหติ, อุชุคตาสฺส ทิฏฺฐิ, ธมฺเม อเวจฺจปฺปสาเทน สมนฺนาคโต, อาคโต อิมํ สทฺธมฺม’’นฺติ?

92. Dizendo: 'Muito bem, amigo', os bhikkhus alegraram-se e regozijaram-se com as palavras do venerável Sāriputta. Então, fizeram-lhe uma pergunta adicional: 'Mas, amigo, haveria outro modo pelo qual um nobre discípulo é alguém de visão correta, cuja visão é reta, que possui confiança inabalável no Dhamma e que chegou a este verdadeiro Dhamma?'

‘‘สิยา, อาวุโส. ยโต โข, อาวุโส, อริยสาวโก ชรามรณญฺจ ปชานาติ, ชรามรณสมุทยญฺจ ปชานาติ, ชรามรณนิโรธญฺจ ปชานาติ, ชรามรณนิโรธคามินึ ปฏิปทญฺจ ปชานาติ – เอตฺตาวตาปิ โข, อาวุโส, อริยสาวโก สมฺมาทิฏฺฐิ โหติ, อุชุคตาสฺส ทิฏฺฐิ, ธมฺเม อเวจฺจปฺปสาเทน สมนฺนาคโต, อาคโต อิมํ สทฺธมฺมํ. กตมํ ปนาวุโส, ชรามรณํ, กตโม ชรามรณสมุทโย, กตโม ชรามรณนิโรโธ, กตมา ชรามรณนิโรธคามินี ปฏิปทา? ยา เตสํ เตสํ สตฺตานํ ตมฺหิ ตมฺหิ สตฺตนิกาเย ชรา ชีรณตา ขณฺฑิจฺจํ ปาลิจฺจํ วลิตฺตจตา อายุโน สํหานิ อินฺทฺริยานํ ปริปาโก – อยํ วุจฺจตาวุโส, ชรา. กตมญฺจาวุโส, มรณํ? ยา เตสํ เตสํ สตฺตานํ [Pg.61] ตมฺหา ตมฺหา สตฺตนิกายา จุติ จวนตา เภโท อนฺตรธานํ มจฺจุ มรณํ กาลํกิริยา ขนฺธานํ เภโท, กเฬวรสฺส นิกฺเขโป, ชีวิตินฺทฺริยสฺสุปจฺเฉโท – อิทํ วุจฺจตาวุโส, มรณํ. อิติ อยญฺจ ชรา อิทญฺจ มรณํ – อิทํ วุจฺจตาวุโส, ชรามรณํ. ชาติสมุทยา ชรามรณสมุทโย, ชาตินิโรธา ชรามรณนิโรโธ, อยเมว อริโย อฏฺฐงฺคิโก มคฺโค ชรามรณนิโรธคามินี ปฏิปทา, เสยฺยถิทํ – สมฺมาทิฏฺฐิ…เป… สมฺมาสมาธิ.

— Haveria, amigos. Quando, amigos, o nobre discípulo compreende o envelhecimento e a morte, a origem do envelhecimento e da morte, a cessação do envelhecimento e da morte e o caminho que conduz à cessação do envelhecimento e da morte, desse modo também ele é alguém de visão correta, cuja visão é reta, que possui confiança inabalável no Dhamma e que chegou a este verdadeiro Dhamma. E o que é o envelhecimento e a morte, o que é a origem do envelhecimento e da morte, o que é a cessação do envelhecimento e da morte, o que é o caminho que conduz à cessação do envelhecimento e da morte? O envelhecimento dos seres nas diversas ordens de seres, sua decrepitude, dentes quebrados, cabelos grisalhos, pele enrugada, declínio da vida, enfraquecimento das faculdades — isto, amigos, é chamado de envelhecimento. A passagem dos seres para fora das diversas ordens de seres, seu falecimento, dissolução, desaparecimento, morte, falecimento, dissolução dos agregados, o descarte do corpo, a interrupção da faculdade da vida — isto, amigos, é chamado de morte. Assim, este envelhecimento e esta morte são o que se chama de envelhecimento e morte. Com o surgimento do nascimento, surge o envelhecimento e a morte. Com a cessação do nascimento, cessa o envelhecimento e a morte. O caminho que conduz à cessação do envelhecimento e da morte é justamente este Nobre Caminho Óctuplo, a saber: visão correta... [e assim por diante]... concentração correta.

‘‘ยโต โข, อาวุโส, อริยสาวโก เอวํ ชรามรณํ ปชานาติ, เอวํ ชรามรณสมุทํ ปชานาติ, เอวํ ชรามรณนิโรธํ ปชานาติ, เอวํ ชรามรณนิโรธคามินึ ปฏิปทํ ปชานาติ, โส สพฺพโส ราคานุสยํ ปหาย…เป… ทุกฺขสฺสนฺตกโร โหติ – เอตฺตาวตาปิ โข, อาวุโส, อริยสาวโก สมฺมาทิฏฺฐิ โหติ, อุชุคตาสฺส ทิฏฺฐิ, ธมฺเม อเวจฺจปฺปสาเทน สมนฺนาคโต, อาคโต อิมํ สทฺธมฺม’’นฺติ.

Quando, amigos, o nobre discípulo compreende assim o envelhecimento e a morte, a origem do envelhecimento e da morte, a cessação do envelhecimento e da morte e o caminho que conduz à cessação do envelhecimento e da morte, ele abandona inteiramente a tendência latente à cobiça... [e assim por diante]... põe fim ao sofrimento. Desse modo também, amigos, o nobre discípulo é alguém de visão correta, cuja visão é reta, que possui confiança inabalável no Dhamma e que chegou a este verdadeiro Dhamma.

๙๓. ‘‘สาธาวุโส’’ติ โข…เป… อปุจฺฉุํ – สิยา ปนาวุโส…เป… ‘‘สิยา, อาวุโส. ยโต โข, อาวุโส, อริยสาวโก ชาติญฺจ ปชานาติ, ชาติสมุทยญฺจ ปชานาติ, ชาตินิโรธญฺจ ปชานาติ, ชาตินิโรธคามินึ ปฏิปทญฺจ ปชานาติ – เอตฺตาวตาปิ โข, อาวุโส, อริยสาวโก สมฺมาทิฏฺฐิ โหติ, อุชุคตาสฺส ทิฏฺฐิ, ธมฺเม อเวจฺจปฺปสาเทน สมนฺนาคโต, อาคโต อิมํ สทฺธมฺมํ. กตมา ปนาวุโส, ชาติ, กตโม ชาติสมุทโย, กตโม ชาตินิโรโธ, กตมา ชาตินิโรธคามินี ปฏิปทา? ยา เตสํ เตสํ สตฺตานํ ตมฺหิ ตมฺหิ สตฺตนิกาเย ชาติ สญฺชาติ โอกฺกนฺติ อภินิพฺพตฺติ ขนฺธานํ ปาตุภาโว, อายตนานํ ปฏิลาโภ – อยํ วุจฺจตาวุโส, ชาติ. ภวสมุทยา ชาติสมุทโย, ภวนิโรธา ชาตินิโรโธ, อยเมว อริโย อฏฺฐงฺคิโก มคฺโค ชาตินิโรธคามินี ปฏิปทา, เสยฺยถิทํ – สมฺมาทิฏฺฐิ…เป… สมฺมาสมาธิ.

93. Dizendo: 'Muito bem, amigo'... [e assim por diante]... perguntaram: 'Mas, amigo'... [e assim por diante]... 'Haveria, amigos. Quando, amigos, o nobre discípulo compreende o nascimento, a origem do nascimento, a cessação do nascimento e o caminho que conduz à cessação do nascimento, desse modo também ele é alguém de visão correta, cuja visão é reta, que possui confiança inabalável no Dhamma e que chegou a este verdadeiro Dhamma. E o que é o nascimento, o que é a origem do nascimento, o que é a cessação do nascimento, o que é o caminho que conduz à cessação do nascimento? O nascimento dos seres nas diversas ordens de seres, seu nascimento, geração, concepção, surgimento, manifestação dos agregados, a obtenção das bases dos sentidos — isto, amigos, é chamado de nascimento. Com o surgimento do vir a ser, surge o nascimento. Com a cessação do vir a ser, cessa o nascimento. O caminho que conduz à cessação do nascimento é justamente este Nobre Caminho Óctuplo, a saber: visão correta... [e assim por diante]... concentração correta.'

‘‘ยโต โข, อาวุโส, อริยสาวโก เอวํ ชาตึ ปชานาติ, เอวํ ชาติสมุทยํ ปชานาติ, เอวํ ชาตินิโรธํ ปชานาติ, เอวํ ชาตินิโรธคามินึ ปฏิปทํ ปชานาติ, โส สพฺพโส ราคานุสยํ ปหาย…เป… ทุกฺขสฺสนฺตกโร โหติ – เอตฺตาวตาปิ โข, อาวุโส, อริยสาวโก สมฺมาทิฏฺฐิ [Pg.62] โหติ, อุชุคตาสฺส ทิฏฺฐิ, ธมฺเม อเวจฺจปฺปสาเทน สมนฺนาคโต, อาคโต อิมํ สทฺธมฺม’’นฺติ.

Quando, amigos, o nobre discípulo compreende assim o nascimento, a origem do nascimento, a cessação do nascimento e o caminho que conduz à cessação do nascimento, ele abandona inteiramente a tendência latente à cobiça... [e assim por diante]... põe fim ao sofrimento. Desse modo também, amigos, o nobre discípulo é alguém de visão correta, cuja visão é reta, que possui confiança inabalável no Dhamma e que chegou a este verdadeiro Dhamma.

๙๔. ‘‘สาธาวุโส’’ติ โข…เป… อปุจฺฉุํ – สิยา ปนาวุโส…เป… ‘‘สิยา, อาวุโส. ยโต โข, อาวุโส, อริยสาวโก ภวญฺจ ปชานาติ, ภวสมุทยญฺจ ปชานาติ, ภวนิโรธญฺจ ปชานาติ, ภวนิโรธคามินึ ปฏิปทญฺจ ปชานาติ – เอตฺตาวตาปิ โข, อาวุโส, อริยสาวโก สมฺมาทิฏฺฐิ โหติ, อุชุคตาสฺส ทิฏฺฐิ, ธมฺเม อเวจฺจปฺปสาเทน สมนฺนาคโต, อาคโต อิมํ สทฺธมฺมํ. กตโม ปนาวุโส, ภโว, กตโม ภวสมุทโย, กตโม ภวนิโรโธ, กตมา ภวนิโรธคามินี ปฏิปทา? ตโยเม, อาวุโส, ภวา – กามภโว, รูปภโว, อรูปภโว. อุปาทานสมุทยา ภวสมุทโย, อุปาทานนิโรธา ภวนิโรโธ, อยเมว อริโย อฏฺฐงฺคิโก มคฺโค ภวนิโรธคามินี ปฏิปทา, เสยฺยถิทํ – สมฺมาทิฏฺฐิ…เป… สมฺมาสมาธิ.

94. Dizendo: 'Muito bem, amigo'... [e assim por diante]... perguntaram: 'Mas, amigo'... [e assim por diante]... 'Haveria, amigos. Quando, amigos, o nobre discípulo compreende o vir a ser, a origem do vir a ser, a cessação do vir a ser e o caminho que conduz à cessação do vir a ser, desse modo também ele é alguém de visão correta, cuja visão é reta, que possui confiança inabalável no Dhamma e que chegou a este verdadeiro Dhamma. E o que é o vir a ser, o que é a origem do vir a ser, o que é a cessação do vir a ser, o que é o caminho que conduz à cessação do vir a ser? Existem estes três tipos de vir a ser, amigos: o vir a ser na esfera sensorial, o vir a ser na esfera da matéria sutil e o vir a ser na esfera imaterial. Com o surgimento do apego, surge o vir a ser. Com a cessação do apego, cessa o vir a ser. O caminho que conduz à cessação do vir a ser é justamente este Nobre Caminho Óctuplo, a saber: visão correta... [e assim por diante]... concentração correta.'

‘‘ยโต โข, อาวุโส, อริยสาวโก เอวํ ภวํ ปชานาติ, เอวํ ภวสมุทยํ ปชานาติ, เอวํ ภวนิโรธํ ปชานาติ, เอวํ ภวนิโรธคามินึ ปฏิปทํ ปชานาติ, โส สพฺพโส ราคานุสยํ ปหาย…เป… ทุกฺขสฺสนฺตกโร โหติ. เอตฺตาวตาปิ โข, อาวุโส, อริยสาวโก สมฺมาทิฏฺฐิ โหติ, อุชุคตาสฺส ทิฏฺฐิ, ธมฺเม อเวจฺจปฺปสาเทน สมนฺนาคโต, อาคโต อิมํ สทฺธมฺม’’นฺติ.

Quando, amigos, o nobre discípulo compreende assim o vir a ser, a origem do vir a ser, a cessação do vir a ser e o caminho que conduz à cessação do vir a ser, ele abandona inteiramente a tendência latente à cobiça... [e assim por diante]... põe fim ao sofrimento. Desse modo também, amigos, o nobre discípulo é alguém de visão correta, cuja visão é reta, que possui confiança inabalável no Dhamma e que chegou a este verdadeiro Dhamma.

๙๕. ‘‘สาธาวุโส’’ติ โข…เป… อปุจฺฉุํ – สิยา ปนาวุโส…เป… ‘‘สิยา, อาวุโส. ยโต โข, อาวุโส, อริยสาวโก อุปาทานญฺจ ปชานาติ, อุปาทานสมุทยญฺจ ปชานาติ, อุปาทานนิโรธญฺจ ปชานาติ, อุปาทานนิโรธคามินึ ปฏิปทญฺจ ปชานาติ – เอตฺตาวตาปิ โข, อาวุโส, อริยสาวโก สมฺมาทิฏฺฐิ โหติ, อุชุคตาสฺส ทิฏฺฐิ, ธมฺเม อเวจฺจปฺปสาเทน สมนฺนาคโต, อาคโต อิมํ สทฺธมฺมํ. กตมํ ปนาวุโส, อุปาทานํ, กตโม อุปาทานสมุทโย, กตโม อุปาทานนิโรโธ, กตมา อุปาทานนิโรธคามินี ปฏิปทา? จตฺตาริมานิ, อาวุโส, อุปาทานานิ – กามุปาทานํ, ทิฏฺฐุปาทานํ, สีลพฺพตุปาทานํ, อตฺตวาทุปาทานํ. ตณฺหาสมุทยา อุปาทานสมุทโย, ตณฺหานิโรธา อุปาทานนิโรโธ, อยเมว อริโย [Pg.63] อฏฺฐงฺคิโก มคฺโค อุปาทานนิโรธคามินี ปฏิปทา, เสยฺยถิทํ – สมฺมาทิฏฺฐิ…เป… สมฺมาสมาธิ.

95. Dizendo: 'Muito bem, amigo', os bhikkhus alegraram-se e regozijaram-se com as palavras do venerável Sāriputta. Então, perguntaram-lhe: 'Mas, amigo, haveria outro modo pelo qual um nobre discípulo é alguém de visão correta... e chegou a este verdadeiro Dhamma?' — 'Haveria, amigos. Quando, amigos, um nobre discípulo compreende o apego, a origem do apego, a cessação do apego e o caminho que conduz à cessação do apego — por esse meio também, amigos, o nobre discípulo é alguém de visão correta, sua visão é reta, ele possui confiança inabalável no Dhamma e chegou a este verdadeiro Dhamma. E o que é o apego, o que é a origem do apego, o que é a cessação do apego, o que é o caminho que conduz à cessação do apego? Existem estes quatro tipos de apego, amigos: o apego aos prazeres sensoriais, o apego a visões, o apego a regras e rituais, e o apego a uma doutrina do eu. Com o surgimento do desejo, há o surgimento do apego. Com a cessação do desejo, há a cessação do apego. O caminho que conduz à cessação do apego é justamente este Nobre Caminho Óctuplo, ou seja: visão correta... concentração correta.'

‘‘ยโต โข, อาวุโส, อริยสาวโก เอวํ อุปาทานํ ปชานาติ, เอวํ อุปาทานสมุทยํ ปชานาติ, เอวํ อุปาทานนิโรธํ ปชานาติ, เอวํ อุปาทานนิโรธคามินึ ปฏิปทํ ปชานาติ, โส สพฺพโส ราคานุสยํ ปหาย…เป… ทุกฺขสฺสนฺตกโร โหติ – เอตฺตาวตาปิ โข, อาวุโส, อริยสาวโก สมฺมาทิฏฺฐิ โหติ, อุชุคตาสฺส ทิฏฺฐิ, ธมฺเม อเวจฺจปฺปสาเทน สมนฺนาคโต, อาคโต อิมํ สทฺธมฺม’’นฺติ.

Quando um nobre discípulo compreendeu assim o apego, a origem do apego, a cessação do apego e o caminho que conduz à cessação do apego, tendo abandonado completamente a tendência latente à cobiça... ele põe fim ao sofrimento. Por esse meio também, amigos, o nobre discípulo é alguém de visão correta, sua visão é reta, ele possui confiança inabalável no Dhamma e chegou a este verdadeiro Dhamma.

๙๖. ‘‘สาธาวุโส’’ติ โข…เป… อปุจฺฉุํ – สิยา ปนาวุโส…เป… ‘‘สิยา, อาวุโส. ยโต โข, อาวุโส, อริยสาวโก ตณฺหญฺจ ปชานาติ, ตณฺหาสมุทยญฺจ ปชานาติ, ตณฺหานิโรธญฺจ ปชานาติ, ตณฺหานิโรธคามินึ ปฏิปทญฺจ ปชานาติ – เอตฺตาวตาปิ โข, อาวุโส, อริยสาวโก สมฺมาทิฏฺฐิ โหติ, อุชุคตาสฺส ทิฏฺฐิ, ธมฺเม อเวจฺจปฺปสาเทน สมนฺนาคโต, อาคโต อิมํ สทฺธมฺมํ. กตมา ปนาวุโส, ตณฺหา, กตโม ตณฺหาสมุทโย, กตโม ตณฺหานิโรโธ, กตมา ตณฺหานิโรธคามินี ปฏิปทา? ฉยิเม, อาวุโส, ตณฺหากายา – รูปตณฺหา, สทฺทตณฺหา, คนฺธตณฺหา, รสตณฺหา, โผฏฺฐพฺพตณฺหา, ธมฺมตณฺหา. เวทนาสมุทยา ตณฺหาสมุทโย, เวทนานิโรธา ตณฺหานิโรโธ, อยเมว อริโย อฏฺฐงฺคิโก มคฺโค ตณฺหานิโรธคามินี ปฏิปทา, เสยฺยถิทํ – สมฺมาทิฏฺฐิ…เป… สมฺมาสมาธิ.

96. Dizendo: 'Muito bem, amigo', os bhikkhus alegraram-se e regozijaram-se com as palavras do venerável Sāriputta. Então, perguntaram-lhe: 'Mas, amigo, haveria outro modo pelo qual um nobre discípulo é alguém de visão correta... e chegou a este verdadeiro Dhamma?' — 'Haveria, amigos. Quando, amigos, um nobre discípulo compreende o desejo, a origem do desejo, a cessação do desejo e o caminho que conduz à cessação do desejo — por esse meio também, amigos, o nobre discípulo é alguém de visão correta, sua visão é reta, ele possui confiança inabalável no Dhamma e chegou a este verdadeiro Dhamma. E o que é o desejo, o que é a origem do desejo, o que é a cessação do desejo, o que é o caminho que conduz à cessação do desejo? Existem estas seis classes de desejo, amigos: o desejo por formas, o desejo por sons, o desejo por odores, o desejo por sabores, o desejo por tangíveis e o desejo por objetos mentais. Com o surgimento da sensação, há o surgimento do desejo. Com a cessação da sensação, há a cessação do desejo. O caminho que conduz à cessação do desejo é justamente este Nobre Caminho Óctuplo, ou seja: visão correta... concentração correta.'

‘‘ยโต โข, อาวุโส, อริยสาวโก เอวํ ตณฺหํ ปชานาติ, เอวํ ตณฺหาสมุทยํ ปชานาติ, เอวํ ตณฺหานิโรธํ ปชานาติ, เอวํ ตณฺหานิโรธคามินึ ปฏิปทํ ปชานาติ, โส สพฺพโส ราคานุสยํ ปหาย…เป… ทุกฺขสฺสนฺตกโร โหติ – เอตฺตาวตาปิ โข, อาวุโส, อริยสาวโก สมฺมาทิฏฺฐิ โหติ, อุชุคตาสฺส ทิฏฺฐิ, ธมฺเม อเวจฺจปฺปสาเทน สมนฺนาคโต, อาคโต อิมํ สทฺธมฺม’’นฺติ.

Quando um nobre discípulo compreendeu assim o desejo, a origem do desejo, a cessação do desejo e o caminho que conduz à cessação do desejo, tendo abandonado completamente a tendência latente à cobiça... ele põe fim ao sofrimento. Por esse meio também, amigos, o nobre discípulo é alguém de visão correta, sua visão é reta, ele possui confiança inabalável no Dhamma e chegou a este verdadeiro Dhamma.

๙๗. ‘‘สาธาวุโส’’ติ โข…เป… อปุจฺฉุํ – สิยา ปนาวุโส…เป… ‘‘สิยา, อาวุโส. ยโต โข, อาวุโส, อริยสาวโก เวทนญฺจ ปชานาติ, เวทนาสมุทยญฺจ ปชานาติ, เวทนานิโรธญฺจ ปชานาติ, เวทนานิโรธคามินึ ปฏิปทญฺจ ปชานาติ – เอตฺตาวตาปิ โข, อาวุโส, อริยสาวโก [Pg.64] สมฺมาทิฏฺฐิ โหติ, อุชุคตาสฺส ทิฏฺฐิ, ธมฺเม อเวจฺจปฺปสาเทน สมนฺนาคโต, อาคโต อิมํ สทฺธมฺมํ. กตมา ปนาวุโส, เวทนา, กตโม เวทนาสมุทโย, กตโม เวทนานิโรโธ, กตมา เวทนานิโรธคามินี ปฏิปทา? ฉยิเม, อาวุโส, เวทนากายา – จกฺขุสมฺผสฺสชา เวทนา, โสตสมฺผสฺสชา เวทนา, ฆานสมฺผสฺสชา เวทนา, ชิวฺหาสมฺผสฺสชา เวทนา, กายสมฺผสฺสชา เวทนา, มโนสมฺผสฺสชา เวทนา. ผสฺสสมุทยา เวทนาสมุทโย, ผสฺสนิโรธา เวทนานิโรโธ, อยเมว อริโย อฏฺฐงฺคิโก มคฺโค เวทนานิโรธคามินี ปฏิปทา, เสยฺยถิทํ – สมฺมาทิฏฺฐิ…เป… สมฺมาสมาธิ.

97. Dizendo: 'Muito bem, amigo', os bhikkhus alegraram-se e regozijaram-se com as palavras do venerável Sāriputta. Então, perguntaram-lhe: 'Mas, amigo, haveria outro modo pelo qual um nobre discípulo é alguém de visão correta... e chegou a este verdadeiro Dhamma?' — 'Haveria, amigos. Quando, amigos, um nobre discípulo compreende a sensação, a origem da sensação, a cessação da sensação e o caminho que conduz à cessação da sensação — por esse meio também, amigos, o nobre discípulo é alguém de visão correta, sua visão é reta, ele possui confiança inabalável no Dhamma e chegou a este verdadeiro Dhamma. E o que é a sensação, o que é a origem da sensação, o que é a cessação da sensação, o que é o caminho que conduz à cessação da sensação? Existem estas seis classes de sensação, amigos: a sensação nascida do contato visual, a sensação nascida do contato auditivo, a sensação nascida do contato olfativo, a sensação nascida do contato gustativo, a sensação nascida do contato corporal e a sensação nascida do contato mental. Com o surgimento do contato, há o surgimento da sensação. Com a cessação do contato, há a cessação da sensação. O caminho que conduz à cessação da sensação é justamente este Nobre Caminho Óctuplo, ou seja: visão correta... concentração correta.

‘‘ยโต โข, อาวุโส, อริยสาวโก เอวํ เวทนํ ปชานาติ, เอวํ เวทนาสมุทยํ ปชานาติ, เอวํ เวทนานิโรธํ ปชานาติ, เอวํ เวทนานิโรธคามินึ ปฏิปทํ ปชานาติ, โส สพฺพโส ราคานุสยํ ปหาย…เป… ทุกฺขสฺสนฺตกโร โหติ – เอตฺตาวตาปิ โข, อาวุโส, อริยสาวโก สมฺมาทิฏฺฐิ โหติ, อุชุคตาสฺส ทิฏฺฐิ, ธมฺเม อเวจฺจปฺปสาเทน สมนฺนาคโต, อาคโต อิมํ สทฺธมฺม’’นฺติ.

Quando um nobre discípulo compreendeu assim a sensação, a origem da sensação, a cessação da sensação e o caminho que conduz à cessação da sensação, tendo abandonado completamente a tendência latente à cobiça... ele põe fim ao sofrimento. Por esse meio também, amigos, o nobre discípulo é alguém de visão correta, sua visão é reta, ele possui confiança inabalável no Dhamma e chegou a este verdadeiro Dhamma.

๙๘. ‘‘สาธาวุโส’’ติ โข…เป… อปุจฺฉุํ – สิยา ปนาวุโส…เป… ‘‘สิยา, อาวุโส. ยโต โข, อาวุโส, อริยสาวโก ผสฺสญฺจ ปชานาติ, ผสฺสสมุทยญฺจ ปชานาติ, ผสฺสนิโรธญฺจ ปชานาติ, ผสฺสนิโรธคามินึ ปฏิปทญฺจ ปชานาติ – เอตฺตาวตาปิ โข, อาวุโส, อริยสาวโก สมฺมาทิฏฺฐิ โหติ, อุชุคตาสฺส ทิฏฺฐิ, ธมฺเม อเวจฺจปฺปสาเทน สมนฺนาคโต, อาคโต อิมํ สทฺธมฺมํ. กตโม ปนาวุโส, ผสฺโส, กตโม ผสฺสสมุทโย, กตโม ผสฺสนิโรโธ, กตมา ผสฺสนิโรธคามินี ปฏิปทา? ฉยิเม, อาวุโส, ผสฺสกายา – จกฺขุสมฺผสฺโส, โสตสมฺผสฺโส, ฆานสมฺผสฺโส, ชิวฺหาสมฺผสฺโส, กายสมฺผสฺโส, มโนสมฺผสฺโส. สฬายตนสมุทยา ผสฺสสมุทโย, สฬายตนนิโรธา ผสฺสนิโรโธ, อยเมว อริโย อฏฺฐงฺคิโก มคฺโค ผสฺสนิโรธคามินี ปฏิปทา, เสยฺยถิทํ – สมฺมาทิฏฺฐิ…เป… สมฺมาสมาธิ.

98. Dizendo: 'Muito bem, amigo', os bhikkhus alegraram-se e regozijaram-se com as palavras do venerável Sāriputta. Então, perguntaram-lhe: 'Mas, amigo, haveria outro modo pelo qual um nobre discípulo é alguém de visão correta... e chegou a este verdadeiro Dhamma?' — 'Haveria, amigos. Quando, amigos, um nobre discípulo compreende o contato, a origem do contato, a cessação do contato e o caminho que conduz à cessação do contato — por esse meio também, amigos, o nobre discípulo é alguém de visão correta, sua visão é reta, ele possui confiança inabalável no Dhamma e chegou a este verdadeiro Dhamma. E o que é o contato, o que é a origem do contato, o que é a cessação do contato, o que é o caminho que conduz à cessação do contato? Existem estas seis classes de contato, amigos: o contato visual, o contato auditivo, o contato olfativo, o contato gustativo, o contato corporal e o contato mental. Com o surgimento da base sêxtupla, há o surgimento do contato. Com a cessação da base sêxtupla, há a cessação do contato. O caminho que conduz à cessação do contato é justamente este Nobre Caminho Óctuplo, ou seja: visão correta... concentração correta.

‘‘ยโต โข, อาวุโส, อริยสาวโก เอวํ ผสฺสํ ปชานาติ, เอวํ ผสฺสสมุทยํ ปชานาติ, เอวํ ผสฺสนิโรธํ ปชานาติ, เอวํ ผสฺสนิโรธคามินึ ปฏิปทํ ปชานาติ, โส สพฺพโส ราคานุสยํ ปหาย…เป… ทุกฺขสฺสนฺตกโร [Pg.65] โหติ – เอตฺตาวตาปิ โข, อาวุโส, อริยสาวโก สมฺมาทิฏฺฐิ โหติ, อุชุคตาสฺส ทิฏฺฐิ, ธมฺเม อเวจฺจปฺปสาเทน สมนฺนาคโต, อาคโต อิมํ สทฺธมฺม’’นฺติ.

Indica que quando um nobre discípulo compreendeu assim o contato, a origem do contato, a cessação do contato e o caminho que conduz à cessação do contato, tendo abandonado completamente a tendência latente à cobiça... ele põe fim ao sofrimento. Por esse meio também, amigos, o nobre discípulo é alguém de visão correta, sua visão é reta, ele possui confiança inabalável no Dhamma e chegou a este verdadeiro Dhamma.

๙๙. ‘‘สาธาวุโส’’ติ โข…เป… อปุจฺฉุํ – สิยา ปนาวุโส…เป… ‘‘สิยา, อาวุโส. ยโต โข, อาวุโส, อริยสาวโก สฬายตนญฺจ ปชานาติ, สฬายตนสมุทยญฺจ ปชานาติ, สฬายตนนิโรธญฺจ ปชานาติ, สฬายตนนิโรธคามินึ ปฏิปทญฺจ ปชานาติ – เอตฺตาวตาปิ โข, อาวุโส, อริยสาวโก สมฺมาทิฏฺฐิ โหติ, อุชุคตาสฺส ทิฏฺฐิ, ธมฺเม อเวจฺจปฺปสาเทน สมนฺนาคโต, อาคโต อิมํ สทฺธมฺมํ. กตมํ ปนาวุโส, สฬายตนํ, กตโม สฬายตนสมุทโย, กตโม สฬายตนนิโรโธ, กตมา สฬายตนนิโรธคามินี ปฏิปทา? ฉยิมานิ, อาวุโส, อายตนานิ – จกฺขายตนํ, โสตายตนํ, ฆานายตนํ, ชิวฺหายตนํ, กายายตนํ, มนายตนํ. นามรูปสมุทยา สฬายตนสมุทโย, นามรูปนิโรธา สฬายตนนิโรโธ, อยเมว อริโย อฏฺฐงฺคิโก มคฺโค สฬายตนนิโรธคามินี ปฏิปทา, เสยฺยถิทํ – สมฺมาทิฏฺฐิ…เป… สมฺมาสมาธิ.

99. Dizendo: 'Muito bem, amigo', os bhikkhus alegraram-se e regozijaram-se com as palavras do venerável Sāriputta. Então, perguntaram-lhe: 'Mas, amigo, haveria outro modo pelo qual um nobre discípulo é alguém de visão correta... e chegou a este verdadeiro Dhamma?' — 'Haveria, amigos. Quando, amigos, um nobre discípulo compreende a base sêxtupla, a origem da base sêxtupla, a cessação da base sêxtupla e o caminho que conduz à cessação da base sêxtupla — por esse meio também, amigos, o nobre discípulo é alguém de visão correta, sua visão é reta, ele possui confiança inabalável no Dhamma e chegou a este verdadeiro Dhamma. E o que é a base sêxtupla, o que é a origem da base sêxtupla, o que é a cessação da base sêxtupla, o que é o caminho que conduz à cessação da base sêxtupla? Existem estas seis bases, amigos: a base do olho, a base do ouvido, a base do nariz, a base da língua, a base do corpo e a base da mente. Com o surgimento de nome-e-forma, há o surgimento da base sêxtupla. Com a cessação de nome-e-forma, há a cessação da base sêxtupla. O caminho que conduz à cessação da base sêxtupla é justamente este Nobre Caminho Óctuplo, ou seja: visão correta... concentração correta.

‘‘ยโต โข, อาวุโส, อริยสาวโก เอวํ สฬายตนํ ปชานาติ, เอวํ สฬายตนสมุทยํ ปชานาติ, เอวํ สฬายตนนิโรธํ ปชานาติ, เอวํ สฬายตนนิโรธคามินึ ปฏิปทํ ปชานาติ, โส สพฺพโส ราคานุสยํ ปหาย…เป… ทุกฺขสฺสนฺตกโร โหติ – เอตฺตาวตาปิ โข, อาวุโส, อริยสาวโก สมฺมาทิฏฺฐิ โหติ, อุชุคตาสฺส ทิฏฺฐิ, ธมฺเม อเวจฺจปฺปสาเทน สมนฺนาคโต, อาคโต อิมํ สทฺธมฺม’’นฺติ.

Quando um nobre discípulo compreendeu assim a base sêxtupla, a origem da base sêxtupla, a cessação da base sêxtupla e o caminho que conduz à cessação da base sêxtupla, tendo abandonado completamente a tendência latente à cobiça... ele põe fim ao sofrimento. Por esse meio também, amigos, o nobre discípulo é alguém de visão correta, sua visão é reta, ele possui confiança inabalável no Dhamma e chegou a este verdadeiro Dhamma.

๑๐๐. ‘‘สาธาวุโส’’ติ โข…เป… อปุจฺฉุํ – สิยา ปนาวุโส…เป… ‘‘สิยา, อาวุโส. ยโต โข, อาวุโส, อริยสาวโก นามรูปญฺจ ปชานาติ, นามรูปสมุทยญฺจ ปชานาติ, นามรูปนิโรธญฺจ ปชานาติ, นามรูปนิโรธคามินึ ปฏิปทญฺจ ปชานาติ – เอตฺตาวตาปิ โข, อาวุโส, อริยสาวโก สมฺมาทิฏฺฐิ โหติ, อุชุคตาสฺส ทิฏฺฐิ, ธมฺเม อเวจฺจปฺปสาเทน สมนฺนาคโต, อาคโต อิมํ สทฺธมฺมํ. กตมํ ปนาวุโส, นามรูปํ, กตโม นามรูปสมุทโย, กตโม นามรูปนิโรโธ, กตมา นามรูปนิโรธคามินี ปฏิปทา? เวทนา, สญฺญา, เจตนา, ผสฺโส, มนสิกาโร [Pg.66] – อิทํ วุจฺจตาวุโส, นามํ; จตฺตาริ จ มหาภูตานิ, จตุนฺนญฺจ มหาภูตานํ อุปาทายรูปํ – อิทํ วุจฺจตาวุโส, รูปํ. อิติ อิทญฺจ นามํ อิทญฺจ รูปํ – อิทํ วุจฺจตาวุโส, นามรูปํ. วิญฺญาณสมุทยา นามรูปสมุทโย, วิญฺญาณนิโรธา นามรูปนิโรโธ, อยเมว อริโย อฏฺฐงฺคิโก มคฺโค นามรูปนิโรธคามินี ปฏิปทา, เสยฺยถิทํ – สมฺมาทิฏฺฐิ…เป… สมฺมาสมาธิ.

100. Dizendo: 'Muito bem, amigo', os bhikkhus alegraram-se e regozijaram-se com as palavras do venerável Sāriputta. Então, perguntaram-lhe: 'Mas, amigo, haveria outro modo pelo qual um nobre discípulo é alguém de visão correta... e chegou a este verdadeiro Dhamma?' — 'Haveria, amigos. Quando, amigos, um nobre discípulo compreende nome-e-forma, a origem de nome-e-forma, a cessação de nome-e-forma e o caminho que conduz à cessação de nome-e-forma — por esse meio também, amigos, o nobre discípulo é alguém de visão correta, sua visão é reta, ele possui confiança inabalável no Dhamma e chegou a este verdadeiro Dhamma. E o que é nome-e-forma, o que é a origem de nome-e-forma, o que é a cessação de nome-e-forma, o que é o caminho que conduz à cessação de nome-e-forma? Sensação, percepção, volição, contato e atenção — isso, amigos, é chamado de nome; os quatro grandes elementos e a forma derivada dos quatro grandes elementos — isso, amigos, é chamado de forma. Assim, este nome e esta forma são o que se chama nome-e-forma. Com o surgimento da consciência, há o surgimento de nome-e-forma. Com a cessação da consciência, há a cessação de nome-e-forma. O caminho que conduz à cessação de nome-e-forma é justamente este Nobre Caminho Óctuplo, ou seja: visão correta... concentração correta.

‘‘ยโต โข, อาวุโส, อริยสาวโก เอวํ นามรูปํ ปชานาติ, เอวํ นามรูปสมุทยํ ปชานาติ, เอวํ นามรูปนิโรธํ ปชานาติ, เอวํ นามรูปนิโรธคามินึ ปฏิปทํ ปชานาติ, โส สพฺพโส ราคานุสยํ ปหาย…เป… ทุกฺขสฺสนฺตกโร โหติ – เอตฺตาวตาปิ โข, อาวุโส, อริยสาวโก สมฺมาทิฏฺฐิ โหติ, อุชุคตาสฺส ทิฏฺฐิ, ธมฺเม อเวจฺจปฺปสาเทน สมนฺนาคโต, อาคโต อิมํ สทฺธมฺม’’นฺติ.

Quando um nobre discípulo compreendeu assim nome-e-forma, a origem de nome-e-forma, a cessação de nome-e-forma e o caminho que conduz à cessação de nome-e-forma, tendo abandonado completamente a tendência latente à cobiça... ele põe fim ao sofrimento. Por esse meio também, amigos, o nobre discípulo é alguém de visão correta, sua visão é reta, ele possui confiança inabalável no Dhamma e chegou a este verdadeiro Dhamma.

๑๐๑. ‘‘สาธาวุโส’’ติ โข…เป… อปุจฺฉุํ – สิยา ปนาวุโส…เป… ‘‘สิยา, อาวุโส. ยโต โข, อาวุโส, อริยสาวโก วิญฺญาณญฺจ ปชานาติ, วิญฺญาณสมุทยญฺจ ปชานาติ, วิญฺญาณนิโรธญฺจ ปชานาติ, วิญฺญาณนิโรธคามินึ ปฏิปทญฺจ ปชานาติ – เอตฺตาวตาปิ โข, อาวุโส, อริยสาวโก สมฺมาทิฏฺฐิ โหติ, อุชุคตาสฺส ทิฏฺฐิ, ธมฺเม อเวจฺจปฺปสาเทน สมนฺนาคโต, อาคโต อิมํ สทฺธมฺมํ. กตมํ ปนาวุโส, วิญฺญาณํ, กตโม วิญฺญาณสมุทโย, กตโม วิญฺญาณนิโรโธ, กตมา วิญฺญาณนิโรธคามินี ปฏิปทา? ฉยิเม, อาวุโส, วิญฺญาณกายา – จกฺขุวิญฺญาณํ, โสตวิญฺญาณํ, ฆานวิญฺญาณํ, ชิวฺหาวิญฺญาณํ, กายวิญฺญาณํ, มโนวิญฺญาณํ. สงฺขารสมุทยา วิญฺญาณสมุทโย, สงฺขารนิโรธา วิญฺญาณนิโรโธ, อยเมว อริโย อฏฺฐงฺคิโก มคฺโค วิญฺญาณนิโรธคามินี ปฏิปทา, เสยฺยถิทํ – สมฺมาทิฏฺฐิ…เป… สมฺมาสมาธิ.

101. Dizendo: 'Muito bem, amigo', os bhikkhus alegraram-se e regozijaram-se com as palavras do venerável Sāriputta. Então, perguntaram-lhe: 'Mas, amigo, haveria outro modo pelo qual um nobre discípulo é alguém de visão correta... e chegou a este verdadeiro Dhamma?' — 'Haveria, amigos. Quando, amigos, um nobre discípulo compreende a consciência, a origem da consciência, a cessação da consciência e o caminho que conduz à cessação da consciência — por esse meio também, amigos, o nobre discípulo é alguém de visão correta, sua visão é reta, ele possui confiança inabalável no Dhamma e chegou a este verdadeiro Dhamma. E o que é a consciência, o que é a origem da consciência, o que é a cessação da consciência, o que é o caminho que conduz à cessação da consciência? Existem estas seis classes de consciência, amigos: a consciência visual, a consciência auditiva, a consciência olfativa, a consciência gustativa, a consciência corporal e a consciência mental. Com o surgimento das formações, há o surgimento da consciência. Com a cessação das formações, há a cessação da consciência. O caminho que conduz à cessação da consciência é justamente este Nobre Caminho Óctuplo, ou seja: visão correta... concentração correta.

‘‘ยโต โข, อาวุโส, อริยสาวโก เอวํ วิญฺญาณํ ปชานาติ, เอวํ วิญฺญาณสมุทยํ ปชานาติ, เอวํ วิญฺญาณนิโรธํ ปชานาติ, เอวํ วิญฺญาณนิโรธคามินึ ปฏิปทํ ปชานาติ, โส สพฺพโส ราคานุสยํ ปหาย…เป… ทุกฺขสฺสนฺตกโร โหติ – เอตฺตาวตาปิ โข, อาวุโส, อริยสาวโก สมฺมาทิฏฺฐิ โหติ, อุชุคตาสฺส ทิฏฺฐิ, ธมฺเม อเวจฺจปฺปสาเทน สมนฺนาคโต, อาคโต อิมํ สทฺธมฺม’’นฺติ.

Quando um nobre discípulo compreendeu assim a consciência, a origem da consciência, a cessação da consciência e o caminho que conduz à cessação da consciência, tendo abandonado completamente a tendência latente à cobiça... ele põe fim ao sofrimento. Por esse meio também, amigos, o nobre discípulo é alguém de visão correta, sua visão é reta, ele possui confiança inabalável no Dhamma e chegou a este verdadeiro Dhamma.

๑๐๒. ‘‘สาธาวุโส’’ติ [Pg.67] โข…เป… อปุจฺฉุํ – สิยา ปนาวุโส…เป… ‘‘สิยา, อาวุโส. ยโต โข, อาวุโส, อริยสาวโก สงฺขาเร จ ปชานาติ, สงฺขารสมุทยญฺจ ปชานาติ, สงฺขารนิโรธญฺจ ปชานาติ, สงฺขารนิโรธคามินึ ปฏิปทญฺจ ปชานาติ – เอตฺตาวตาปิ โข, อาวุโส, อริยสาวโก สมฺมาทิฏฺฐิ โหติ, อุชุคตาสฺส ทิฏฺฐิ, ธมฺเม อเวจฺจปฺปสาเทน สมนฺนาคโต, อาคโต อิมํ สทฺธมฺมํ. กตเม ปนาวุโส, สงฺขารา, กตโม สงฺขารสมุทโย, กตโม สงฺขารนิโรโธ, กตมา สงฺขารนิโรธคามินี ปฏิปทา? ตโยเม, อาวุโส, สงฺขารา – กายสงฺขาโร, วจีสงฺขาโร, จิตฺตสงฺขาโร. อวิชฺชาสมุทยา สงฺขารสมุทโย, อวิชฺชานิโรธา สงฺขารนิโรโธ, อยเมว อริโย อฏฺฐงฺคิโก มคฺโค สงฺขารนิโรธคามินี ปฏิปทา, เสยฺยถิทํ – สมฺมาทิฏฺฐิ…เป… สมฺมาสมาธิ.

102. “Muito bem, amigo.” [Os bhikkhus se alegraram e se regozijaram com as palavras do venerável Sāriputta. Então, eles lhe fizeram uma pergunta adicional]: “Mas, amigo, haveria outro modo pelo qual um nobre discípulo é alguém de visão correta, cuja visão é reta, que possui confiança inabalável no Dhamma e chegou a este verdadeiro Dhamma?” — “Haveria, amigos. Quando, amigos, um nobre discípulo compreende as formações, a origem das formações, a cessação das formações e o caminho que conduz à cessação das formações — desse modo também um nobre discípulo é alguém de visão correta, cuja visão é reta, que possui confiança inabalável no Dhamma e chegou a este verdadeiro Dhamma. E o que são as formações, amigos, o que é a origem das formações, o que é a cessação das formações, o que é o caminho que conduz à cessação das formações? Existem estas três formações, amigos: a formação corporal, a formação verbal e a formação mental. Com o surgimento da ignorância, há o surgimento das formações. Com a cessação da ignorância, há a cessação das formações. O caminho que conduz à cessação das formações é justamente este Nobre Caminho Óctuplo, a saber: visão correta... concentração correta.”

‘‘ยโต โข, อาวุโส, อริยสาวโก เอวํ สงฺขาเร ปชานาติ, เอวํ สงฺขารสมุทยํ ปชานาติ, เอวํ สงฺขารนิโรธํ ปชานาติ, เอวํ สงฺขารนิโรธคามินึ ปฏิปทํ ปชานาติ, โส สพฺพโส ราคานุสยํ ปหาย, ปฏิฆานุสยํ ปฏิวิโนเทตฺวา, ‘อสฺมี’ติ ทิฏฺฐิมานานุสยํ สมูหนิตฺวา, อวิชฺชํ ปหาย วิชฺชํ อุปฺปาเทตฺวา, ทิฏฺเฐว ธมฺเม ทุกฺขสฺสนฺตกโร โหติ – เอตฺตาวตาปิ โข, อาวุโส, อริยสาวโก สมฺมาทิฏฺฐิ โหติ, อุชุคตาสฺส ทิฏฺฐิ, ธมฺเม อเวจฺจปฺปสาเทน สมนฺนาคโต, อาคโต อิมํ สทฺธมฺม’’นฺติ.

“Quando, amigos, um nobre discípulo compreende assim as formações, compreende assim a origem das formações, compreende assim a cessação das formações e compreende assim o caminho que conduz à cessação das formações, ele abandona inteiramente a tendência latente à cobiça, remove a tendência latente à aversão, erradica a tendência latente à visão e ao orgulho de ‘eu sou’, e, abandonando a ignorância e fazendo surgir o conhecimento claro, põe fim ao sofrimento nesta mesma vida. Desse modo também um nobre discípulo é alguém de visão correta, cuja visão é reta, que possui confiança inabalável no Dhamma e chegou a este verdadeiro Dhamma.”

๑๐๓. ‘‘สาธาวุโส’’ติ โข…เป… อปุจฺฉุํ – สิยา ปนาวุโส…เป… ‘‘สิยา, อาวุโส. ยโต โข, อาวุโส, อริยสาวโก อวิชฺชญฺจ ปชานาติ, อวิชฺชาสมุทยญฺจ ปชานาติ, อวิชฺชานิโรธญฺจ ปชานาติ, อวิชฺชานิโรธคามินึ ปฏิปทญฺจ ปชานาติ – เอตฺตาวตาปิ โข, อาวุโส, อริยสาวโก สมฺมาทิฏฺฐิ โหติ, อุชุคตาสฺส ทิฏฺฐิ, ธมฺเม อเวจฺจปฺปสาเทน สมนฺนาคโต, อาคโต อิมํ สทฺธมฺมํ. กตมา ปนาวุโส, อวิชฺชา, กตโม อวิชฺชาสมุทโย, กตโม อวิชฺชานิโรโธ, กตมา อวิชฺชานิโรธคามินี ปฏิปทา? ยํ โข, อาวุโส, ทุกฺเข อญฺญาณํ, ทุกฺขสมุทเย อญฺญาณํ, ทุกฺขนิโรเธ อญฺญาณํ, ทุกฺขนิโรธคามินิยา ปฏิปทาย อญฺญาณํ – อยํ วุจฺจตาวุโส, อวิชฺชา. อาสวสมุทยา อวิชฺชาสมุทโย, อาสวนิโรธา อวิชฺชานิโรโธ, อยเมว อริโย อฏฺฐงฺคิโก มคฺโค อวิชฺชานิโรธคามินี ปฏิปทา, เสยฺยถิทํ – สมฺมาทิฏฺฐิ…เป… สมฺมาสมาธิ.

103. “Muito bem, amigo.” [Os bhikkhus se alegraram e se regozijaram com as palavras do venerável Sāriputta. Então, eles lhe fizeram uma pergunta adicional]: “Mas, amigo, haveria outro modo pelo qual um nobre discípulo é alguém de visão correta, cuja visão é reta, que possui confiança inabalável no Dhamma e chegou a este verdadeiro Dhamma?” — “Haveria, amigos. Quando, amigos, um nobre discípulo compreende a ignorância, a origem da ignorância, a cessação da ignorância e o caminho que conduz à cessação da ignorância — desse modo também um nobre discípulo é alguém de visão correta, cuja visão é reta, que possui confiança inabalável no Dhamma e chegou a este verdadeiro Dhamma. E o que é a ignorância, amigos, o que é a origem da ignorância, o que é a cessação da ignorância, o que é o caminho que conduz à cessação da ignorância? O não conhecimento do sofrimento, o não conhecimento da origem do sofrimento, o não conhecimento da cessação do sofrimento, o não conhecimento do caminho que conduz à cessação do sofrimento — isso, amigos, é chamado de ignorância. Com o surgimento das máculas, há o surgimento da ignorância. Com a cessação das máculas, há a cessação da ignorância. O caminho que conduz à cessação da ignorância é justamente este Nobre Caminho Óctuplo, a saber: visão correta... concentração correta.”

‘‘ยโต [Pg.68] โข, อาวุโส, อริยสาวโก เอวํ อวิชฺชํ ปชานาติ, เอวํ อวิชฺชาสมุทยํ ปชานาติ, เอวํ อวิชฺชานิโรธํ ปชานาติ, เอวํ อวิชฺชานิโรธคามินึ ปฏิปทํ ปชานาติ, โส สพฺพโส ราคานุสยํ ปหาย, ปฏิฆานุสยํ ปฏิวิโนเทตฺวา, ‘อสฺมี’ติ ทิฏฺฐิมานานุสยํ สมูหนิตฺวา, อวิชฺชํ ปหาย วิชฺชํ อุปฺปาเทตฺวา, ทิฏฺเฐว ธมฺเม ทุกฺขสฺสนฺตกโร โหติ – เอตฺตาวตาปิ โข, อาวุโส, อริยสาวโก สมฺมาทิฏฺฐิ โหติ, อุชุคตาสฺส ทิฏฺฐิ, ธมฺเม อเวจฺจปฺปสาเทน สมนฺนาคโต, อาคโต อิมํ สทฺธมฺม’’นฺติ.

“Quando, amigos, um nobre discípulo compreende assim a ignorância, compreende assim a origem da ignorância, compreende assim a cessação da ignorância e compreende assim o caminho que conduz à cessação da ignorância, ele abandona inteiramente a tendência latente à cobiça, remove a tendência latente à aversão, erradica a tendência latente à visão e ao orgulho de ‘eu sou’, e, abandonando a ignorância e fazendo surgir o conhecimento claro, põe fim ao sofrimento nesta mesma vida. Desse modo também um nobre discípulo é alguém de visão correta, cuja visão é reta, que possui confiança inabalável no Dhamma e chegou a este verdadeiro Dhamma.”

๑๐๔. ‘‘สาธาวุโส’’ติ โข เต ภิกฺขู อายสฺมโต สาริปุตฺตสฺส ภาสิตํ อภินนฺทิตฺวา อนุโมทิตฺวา อายสฺมนฺตํ สาริปุตฺตํ อุตฺตริ ปญฺหํ อปุจฺฉุํ – ‘‘สิยา ปนาวุโส, อญฺโญปิ ปริยาโย ยถา อริยสาวโก สมฺมาทิฏฺฐิ โหติ, อุชุคตาสฺส ทิฏฺฐิ, ธมฺเม อเวจฺจปฺปสาเทน สมนฺนาคโต, อาคโต อิมํ สทฺธมฺม’’นฺติ?

104. “Muito bem, amigo”, disseram os bhikkhus, alegrando-se e regozijando-se com as palavras do venerável Sāriputta. Então, eles lhe fizeram uma pergunta adicional: “Mas, amigo, haveria outro modo pelo qual um nobre discípulo é alguém de visão correta, cuja visão é reta, que possui confiança inabalável no Dhamma e chegou a este verdadeiro Dhamma?”

‘‘สิยา, อาวุโส. ยโต โข, อาวุโส, อริยสาวโก อาสวญฺจ ปชานาติ, อาสวสมุทยญฺจ ปชานาติ, อาสวนิโรธญฺจ ปชานาติ, อาสวนิโรธคามินึ ปฏิปทญฺจ ปชานาติ – เอตฺตาวตาปิ โข, อาวุโส, อริยสาวโก สมฺมาทิฏฺฐิ โหติ, อุชุคตาสฺส ทิฏฺฐิ, ธมฺเม อเวจฺจปฺปสาเทน สมนฺนาคโต, อาคโต อิมํ สทฺธมฺมํ. กตโม ปนาวุโส, อาสโว, กตโม อาสวสมุทโย, กตโม อาสวนิโรโธ, กตมา อาสวนิโรธคามินี ปฏิปทาติ? ตโยเม, อาวุโส, อาสวา – กามาสโว, ภวาสโว, อวิชฺชาสโว. อวิชฺชาสมุทยา อาสวสมุทโย, อวิชฺชานิโรธา อาสวนิโรโธ, อยเมว อริโย อฏฺฐงฺคิโก มคฺโค อาสวนิโรธคามินี ปฏิปทา, เสยฺยถิทํ – สมฺมาทิฏฺฐิ…เป… สมฺมาสมาธิ.

“Haveria, amigos. Quando, amigos, um nobre discípulo compreende as máculas, a origem das máculas, a cessação das máculas e o caminho que conduz à cessação das máculas — desse modo também um nobre discípulo é alguém de visão correta, cuja visão é reta, que possui confiança inabalável no Dhamma e chegou a este verdadeiro Dhamma. E o que são as máculas, amigos, o que é a origem das máculas, o que é a cessação das máculas, o que é o caminho que conduz à cessação das máculas? Existem estas três máculas, amigos: a mácula do desejo sensorial, a mácula da existência e a mácula da ignorância. Com o surgimento da ignorância, há o surgimento das máculas. Com a cessação da ignorância, há a cessação das máculas. O caminho que conduz à cessação das máculas é justamente este Nobre Caminho Óctuplo, a saber: visão correta... concentração correta.”

‘‘ยโต โข, อาวุโส, อริยสาวโก เอวํ อาสวํ ปชานาติ, เอวํ อาสวสมุทยํ ปชานาติ, เอวํ อาสวนิโรธํ ปชานาติ, เอวํ อาสวนิโรธคามินึ ปฏิปทํ ปชานาติ, โส สพฺพโส ราคานุสยํ ปหาย, ปฏิฆานุสยํ ปฏิวิโนเทตฺวา, ‘อสฺมี’ติ ทิฏฺฐิมานานุสยํ สมูหนิตฺวา, อวิชฺชํ ปหาย วิชฺชํ อุปฺปาเทตฺวา, ทิฏฺเฐว ธมฺเม ทุกฺขสฺสนฺตกโร โหติ – เอตฺตาวตาปิ โข, อาวุโส, อริยสาวโก สมฺมาทิฏฺฐิ โหติ[Pg.69], อุชุคตาสฺส ทิฏฺฐิ, ธมฺเม อเวจฺจปฺปสาเทน สมนฺนาคโต, อาคโต อิมํ สทฺธมฺม’’นฺติ.

“Quando, amigos, um nobre discípulo compreende assim as máculas, compreende assim a origem das máculas, compreende assim a cessação das máculas e compreende assim o caminho que conduz à cessação das máculas, ele abandona inteiramente a tendência latente à cobiça, remove a tendência latente à aversão, erradica a tendência latente à visão e ao orgulho de ‘eu sou’, e, abandonando a ignorância e fazendo surgir o conhecimento claro, põe fim ao sofrimento nesta mesma vida. Desse modo também um nobre discípulo é alguém de visão correta, cuja visão é reta, que possui confiança inabalável no Dhamma e chegou a este verdadeiro Dhamma.”

อิทมโวจายสฺมา สาริปุตฺโต. อตฺตมนา เต ภิกฺขู อายสฺมโต สาริปุตฺตสฺส ภาสิตํ อภินนฺทุนฺติ.

Foi isso o que disse o venerável Sāriputta. Satisfeitos, os bhikkhus se alegraram com as palavras do venerável Sāriputta.

สมฺมาทิฏฺฐิสุตฺตํ นิฏฺฐิตํ นวมํ.

O Discurso sobre a Visão Correta, o nono, está concluído.

๑๐. มหาสติปฏฺฐานสุตฺตํ

10. O Grande Discurso sobre os Fundamentos da Atenção Plena

๑๐๕. เอวํ [Pg.70] เม สุตํ – เอกํ สมยํ ภควา กุรูสุ วิหรติ กมฺมาสธมฺมํ นาม กุรูนํ นิคโม. ตตฺร โข ภควา ภิกฺขู อามนฺเตสิ – ‘‘ภิกฺขโว’’ติ. ‘‘ภทนฺเต’’ติ เต ภิกฺขู ภควโต ปจฺจสฺโสสุํ. ภควา เอตทโวจ –

105. Assim ouvi. Em certa ocasião, o Abençoado estava vivendo no país dos Kurus, onde havia uma cidade dos Kurus chamada Kammāsadhamma. Ali, o Abençoado dirigiu-se aos bhikkhus: “Bhikkhus.” — “Venerável senhor”, responderam os bhikkhus ao Abençoado. O Abençoado disse o seguinte:

อุทฺเทโส

Sumário

๑๐๖. ‘‘เอกายโน อยํ, ภิกฺขเว, มคฺโค สตฺตานํ วิสุทฺธิยา, โสกปริเทวานํ สมติกฺกมาย, ทุกฺขโทมนสฺสานํ อตฺถงฺคมาย, ญายสฺส อธิคมาย, นิพฺพานสฺส สจฺฉิกิริยาย, ยทิทํ จตฺตาโร สติปฏฺฐานา.

106. “Bhikkhus, este é o caminho direto para a purificação dos seres, para a superação do pesar e da lamentação, para o desaparecimento da dor e da tristeza, para alcançar o verdadeiro caminho, para a realização do Nibbāna — a saber, os quatro fundamentos da atenção plena.”

‘‘กตเม จตฺตาโร? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ กาเย กายานุปสฺสี วิหรติ อาตาปี สมฺปชาโน สติมา, วิเนยฺย โลเก อภิชฺฌาโทมนสฺสํ; เวทนาสุ เวทนานุปสฺสี วิหรติ อาตาปี สมฺปชาโน สติมา, วิเนยฺย โลเก อภิชฺฌาโทมนสฺสํ; จิตฺเต จิตฺตานุปสฺสี วิหรติ อาตาปี สมฺปชาโน สติมา, วิเนยฺย โลเก อภิชฺฌาโทมนสฺสํ; ธมฺเมสุ ธมฺมานุปสฺสี วิหรติ อาตาปี สมฺปชาโน สติมา, วิเนยฺย โลเก อภิชฺฌาโทมนสฺสํ.

“Quais são os quatro? Aqui, bhikkhus, um bhikkhu habita contemplando o corpo como um corpo, ardente, plenamente consciente e atento, tendo removido a cobiça e a tristeza em relação ao mundo. Ele habita contemplando as sensações como sensações, ardente, plenamente consciente e atento, tendo removido a cobiça e a tristeza em relação ao mundo. Ele habita contemplando a mente como mente, ardente, plenamente consciente e atento, tendo removido a cobiça e a tristeza em relação ao mundo. Ele habita contemplando os fenômenos como fenômenos, ardente, plenamente consciente e atento, tendo removido a cobiça e a tristeza em relação ao mundo.”

อุทฺเทโส นิฏฺฐิโต.

O Sumário está concluído.

กายานุปสฺสนา อานาปานปพฺพํ

Contemplação do Corpo: Seção sobre a Atenção Plena na Respiração

๑๐๗. ‘‘กถญฺจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ กาเย กายานุปสฺสี วิหรติ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อรญฺญคโต วา รุกฺขมูลคโต วา สุญฺญาคารคโต วา นิสีทติ, ปลฺลงฺกํ อาภุชิตฺวา, อุชุํ กายํ ปณิธาย, ปริมุขํ สตึ อุปฏฺฐเปตฺวา. โส สโตว อสฺสสติ, สโตว ปสฺสสติ. ทีฆํ วา อสฺสสนฺโต ‘ทีฆํ อสฺสสามี’ติ ปชานาติ, ทีฆํ วา ปสฺสสนฺโต ‘ทีฆํ ปสฺสสามี’ติ ปชานาติ, รสฺสํ วา อสฺสสนฺโต ‘รสฺสํ อสฺสสามี’ติ ปชานาติ, รสฺสํ วา ปสฺสสนฺโต ‘รสฺสํ ปสฺสสามี’ติ ปชานาติ, ‘สพฺพกายปฏิสํเวที อสฺสสิสฺสามี’ติ สิกฺขติ, ‘สพฺพกายปฏิสํเวที ปสฺสสิสฺสามี’ติ สิกฺขติ[Pg.71], ‘ปสฺสมฺภยํ กายสงฺขารํ อสฺสสิสฺสามี’ติ สิกฺขติ, ‘ปสฺสมฺภยํ กายสงฺขารํ ปสฺสสิสฺสามี’ติ สิกฺขติ.

107. “E como, bhikkhus, um bhikkhu habita contemplando o corpo como um corpo? Aqui, bhikkhus, um bhikkhu, tendo ido para a floresta, para o pé de uma árvore ou para uma cabana vazia, senta-se; tendo cruzado as pernas, mantendo o corpo ereto e estabelecendo a atenção plena à sua frente, sempre atento ele inspira, atento ele expira. Inspirando longamente, ele compreende: ‘Inspiro longamente’; ou expirando longamente, ele compreende: ‘Expiro longamente’. Inspirando brevemente, ele compreende: ‘Inspiro brevemente’; ou expirando brevemente, ele compreende: ‘Expiro brevemente’. Ele treina assim: ‘Inspirarei experienciando o corpo inteiro’; ele treina assim: ‘Expirarei experienciando o corpo inteiro’. Ele treina assim: ‘Inspirarei tranquilizando a formação corporal’; ele treina assim: ‘Expirarei tranquilizando a formação corporal’.”

‘‘เสยฺยถาปิ, ภิกฺขเว, ทกฺโข ภมกาโร วา ภมการนฺเตวาสี วา ทีฆํ วา อญฺฉนฺโต ‘ทีฆํ อญฺฉามี’ติ ปชานาติ, รสฺสํ วา อญฺฉนฺโต ‘รสฺสํ อญฺฉามี’ติ ปชานาติ; เอวเมว โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ทีฆํ วา อสฺสสนฺโต ‘ทีฆํ อสฺสสามี’ติ ปชานาติ, ทีฆํ วา ปสฺสสนฺโต ‘ทีฆํ ปสฺสสามี’ติ ปชานาติ, รสฺสํ วา อสฺสสนฺโต ‘รสฺสํ อสฺสสามี’ติ ปชานาติ, รสฺสํ วา ปสฺสสนฺโต ‘รสฺสํ ปสฺสสามี’ติ ปชานาติ; ‘สพฺพกายปฏิสํเวที อสฺสสิสฺสามี’ติ สิกฺขติ, ‘สพฺพกายปฏิสํเวที ปสฺสสิสฺสามี’ติ สิกฺขติ; ‘ปสฺสมฺภยํ กายสงฺขารํ อสฺสสิสฺสามี’ติ สิกฺขติ, ‘ปสฺสมฺภยํ กายสงฺขารํ ปสฺสสิสฺสามี’ติ สิกฺขติ. อิติ อชฺฌตฺตํ วา กาเย กายานุปสฺสี วิหรติ, พหิทฺธา วา กาเย กายานุปสฺสี วิหรติ, อชฺฌตฺตพหิทฺธา วา กาเย กายานุปสฺสี วิหรติ; สมุทยธมฺมานุปสฺสี วา กายสฺมึ วิหรติ, วยธมฺมานุปสฺสี วา กายสฺมึ วิหรติ, สมุทยวยธมฺมานุปสฺสี วา กายสฺมึ วิหรติ. ‘อตฺถิ กาโย’ติ วา ปนสฺส สติ ปจฺจุปฏฺฐิตา โหติ. ยาวเทว ญาณมตฺตาย ปฏิสฺสติมตฺตาย อนิสฺสิโต จ วิหรติ, น จ กิญฺจิ โลเก อุปาทิยติ. เอวมฺปิ โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ กาเย กายานุปสฺสี วิหรติ.

“Assim como, bhikkhus, um habilidoso torneiro ou seu aprendiz, ao fazer uma puxada longa, compreende: ‘Faço uma puxada longa’; ou, ao fazer uma puxada curta, compreende: ‘Faço uma puxada curta’; do mesmo modo, bhikkhus, um bhikkhu, inspirando longamente, compreende: ‘Inspiro longamente’; ou expirando longamente, compreende: ‘Expiro longamente’. Inspirando brevemente, compreende: ‘Inspiro brevemente’; ou expirando brevemente, compreende: ‘Expiro brevemente’. Ele treina assim: ‘Inspirarei experienciando o corpo inteiro’; ele treina assim: ‘Expirarei experienciando o corpo inteiro’. Ele treina assim: ‘Inspirarei tranquilizando a formação corporal’; ele treina assim: ‘Expirarei tranquilizando a formação corporal’. Desse modo, ele habita contemplando o corpo como um corpo internamente, ou habita contemplando o corpo como um corpo externamente, ou habita contemplando o corpo como um corpo tanto interna quanto externamente. Ou ele habita contemplando no corpo a sua natureza de surgimento, ou habita contemplando no corpo a sua natureza de desaparecimento, ou habita contemplando no corpo a sua natureza de surgimento e desaparecimento. Ou então, a atenção plena de que ‘existe um corpo’ está firmemente estabelecida nele apenas na medida necessária para o mero conhecimento e atenção plena. E ele habita independente, sem se apegar a nada no mundo. É assim também, bhikkhus, que um bhikkhu habita contemplando o corpo como um corpo.”

อานาปานปพฺพํ นิฏฺฐิตํ.

A seção sobre a respiração está concluída.

กายานุปสฺสนา อิริยาปถปพฺพํ

Contemplação do Corpo: Seção sobre as Posturas

๑๐๘. ‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ คจฺฉนฺโต วา ‘คจฺฉามี’ติ ปชานาติ, ฐิโต วา ‘ฐิโตมฺหี’ติ ปชานาติ, นิสินฺโน วา ‘นิสินฺโนมฺหี’ติ ปชานาติ, สยาโน วา ‘สยาโนมฺหี’ติ ปชานาติ. ยถา ยถา วา ปนสฺส กาโย ปณิหิโต โหติ ตถา ตถา นํ ปชานาติ. อิติ อชฺฌตฺตํ วา กาเย กายานุปสฺสี วิหรติ, พหิทฺธา วา กาเย กายานุปสฺสี วิหรติ, อชฺฌตฺตพหิทฺธา วา กาเย กายานุปสฺสี วิหรติ; สมุทยธมฺมานุปสฺสี วา กายสฺมึ วิหรติ, วยธมฺมานุปสฺสี วา กายสฺมึ วิหรติ, สมุทยวยธมฺมานุปสฺสี วา กายสฺมึ วิหรติ. ‘อตฺถิ [Pg.72] กาโย’ติ วา ปนสฺส สติ ปจฺจุปฏฺฐิตา โหติ. ยาวเทว ญาณมตฺตาย ปฏิสฺสติมตฺตาย อนิสฺสิโต จ วิหรติ, น จ กิญฺจิ โลเก อุปาทิยติ. เอวมฺปิ โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ กาเย กายานุปสฺสี วิหรติ.

108. “Além disso, bhikkhus, ao caminhar, um bhikkhu compreende: ‘Estou caminhando’; ao ficar de pé, ele compreende: ‘Estou de pé’; ao sentar-se, ele compreende: ‘Estou sentado’; ao deitar-se, ele compreende: ‘Estou deitado’; ou ele compreende de acordo com a maneira como seu corpo está posicionado. Desse modo, ele habita contemplando o corpo como um corpo internamente, ou habita contemplando o corpo como um corpo externamente, ou habita contemplando o corpo como um corpo tanto interna quanto externamente. Ou ele habita contemplando no corpo a sua natureza de surgimento, ou habita contemplando no corpo a sua natureza de desaparecimento, ou habita contemplando no corpo a sua natureza de surgimento e desaparecimento. Ou então, a atenção plena de que ‘existe um corpo’ está firmemente estabelecida nele apenas na medida necessária para o mero conhecimento e atenção plena. E ele habita independente, sem se apegar a nada no mundo. É assim também, bhikkhus, que um bhikkhu habita contemplando o corpo como um corpo.”

อิริยาปถปพฺพํ นิฏฺฐิตํ.

A seção sobre as posturas está concluída.

กายานุปสฺสนา สมฺปชานปพฺพํ

Contemplação do Corpo: Seção sobre a Plena Consciência

๑๐๙. ‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อภิกฺกนฺเต ปฏิกฺกนฺเต สมฺปชานการี โหติ, อาโลกิเต วิโลกิเต สมฺปชานการี โหติ, สมิญฺชิเต ปสาริเต สมฺปชานการี โหติ, สงฺฆาฏิปตฺตจีวรธารเณ สมฺปชานการี โหติ, อสิเต ปีเต ขายิเต สายิเต สมฺปชานการี โหติ, อุจฺจารปสฺสาวกมฺเม สมฺปชานการี โหติ, คเต ฐิเต นิสินฺเน สุตฺเต ชาคริเต ภาสิเต ตุณฺหีภาเว สมฺปชานการี โหติ. อิติ อชฺฌตฺตํ วา กาเย กายานุปสฺสี วิหรติ…เป… เอวมฺปิ โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ กาเย กายานุปสฺสี วิหรติ.

109. “Além disso, bhikkhus, um bhikkhu age com plena consciência ao ir adiante e ao retornar; age com plena consciência ao olhar para a frente e ao olhar para os lados; age com plena consciência ao dobrar e ao estender os membros; age com plena consciência ao vestir as vestes e ao carregar a tigela e o manto externo; age com plena consciência ao comer, beber, mastigar e saborear; age com plena consciência ao defecar e urinar; age com plena consciência ao caminhar, ficar de pé, sentar-se, adormecer, acordar, falar e manter-se em silêncio. Desse modo, ele habita contemplando o corpo como um corpo internamente, ou habita contemplando o corpo como um corpo externamente, ou habita contemplando o corpo como um corpo tanto interna quanto externamente. Ou ele habita contemplando no corpo a sua natureza de surgimento, ou habita contemplando no corpo a sua natureza de desaparecimento, ou habita contemplando no corpo a sua natureza de surgimento e desaparecimento. Ou então, a atenção plena de que ‘existe um corpo’ está firmemente estabelecida nele apenas na medida necessária para o mero conhecimento e atenção plena. E ele habita independente, sem se apegar a nada no mundo. É assim também, bhikkhus, que um bhikkhu habita contemplando o corpo como um corpo.”

สมฺปชานปพฺพํ นิฏฺฐิตํ.

A seção sobre a plena consciência está concluída.

กายานุปสฺสนา ปฏิกูลมนสิการปพฺพํ

Contemplação do Corpo: Seção sobre a Atenção Plena na Natureza Repulsiva do Corpo

๑๑๐. ‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อิมเมว กายํ อุทฺธํ ปาทตลา, อโธ เกสมตฺถกา, ตจปริยนฺตํ ปูรํ นานปฺปการสฺส อสุจิโน ปจฺจเวกฺขติ – ‘อตฺถิ อิมสฺมึ กาเย เกสา โลมา นขา ทนฺตา ตโจ มํสํ นฺหารุ อฏฺฐิ อฏฺฐิมิญฺชํ วกฺกํ หทยํ ยกนํ กิโลมกํ ปิหกํ ปปฺผาสํ อนฺตํ อนฺตคุณํ อุทริยํ กรีสํ ปิตฺตํ เสมฺหํ ปุพฺโพ โลหิตํ เสโท เมโท อสฺสุ วสา เขโฬ สิงฺฆาณิกา ลสิกา มุตฺต’นฺติ.

110. Além disso, monjes, um monge examina este mesmo corpo, da sola dos pés para cima e do topo do cabelo para baixo, limitado pela pele e cheio de muitas impurezas: 'Neste corpo há cabelos, pelos, unhas, dentes, pele, carne, tendões, ossos, medula óssea, rins, coração, fígado, membranas, baço, pulmões, intestinos, mesentério, conteúdo estomacal, fezes, bile, fleuma, pus, sangue, suor, gordura, lágrimas, sebo, saliva, muco, fluido sinovial e urina'.

‘‘เสยฺยถาปิ, ภิกฺขเว, อุภโตมุขา ปุโตฬิ ปูรา นานาวิหิตสฺส ธญฺญสฺส, เสยฺยถิทํ – สาลีนํ วีหีนํ มุคฺคานํ มาสานํ ติลานํ ตณฺฑุลานํ. ตเมนํ จกฺขุมา ปุริโส มุญฺจิตฺวา ปจฺจเวกฺเขยฺย – ‘อิเม สาลี อิเม วีหี อิเม [Pg.73] มุคฺคา อิเม มาสา อิเม ติลา อิเม ตณฺฑุลา’ติ. เอวเมว โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อิมเมว กายํ อุทฺธํ ปาทตลา, อโธ เกสมตฺถกา, ตจปริยนฺตํ ปูรํ นานปฺปการสฺส อสุจิโน ปจฺจเวกฺขติ – ‘อตฺถิ อิมสฺมึ กาเย เกสา โลมา…เป… มุตฺต’นฺติ.

Assim como se houvesse uma sacola aberta em ambas as extremidades, cheia de vários tipos de grãos, tais como arroz de colina, arroz integral, feijão-mungo, feijão-preto, sementes de gergelim e arroz polido, e um homem com boa visão a abrisse e a examinasse assim: 'Isto é arroz de colina, isto é arroz integral, isto é feijão-mungo, isto é feijão-preto, isto é gergelim, isto é arroz polido'; da mesma forma, monjes, um monge examina este mesmo corpo, da sola dos pés para cima e do topo do cabelo para baixo, limitado pela pele e cheio de muitas impurezas: 'Neste corpo há cabelos, pelos... [e assim por diante]... urina'.

‘‘อิติ อชฺฌตฺตํ วา กาเย กายานุปสฺสี วิหรติ…เป… เอวมฺปิ โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ กาเย กายานุปสฺสี วิหรติ.

Assim, ele habita contemplando o corpo como um corpo internamente... [e assim por diante]... É assim também, monjes, que um monge habita contemplando o corpo como um corpo.

ปฏิกูลมนสิการปพฺพํ นิฏฺฐิตํ.

A seção sobre a atenção plena à natureza repulsiva está concluída.

กายานุปสฺสนา ธาตุมนสิการปพฺพํ

Contemplação do Corpo: Seção sobre a Atenção Plena aos Elementos

๑๑๑. ‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อิมเมว กายํ ยถาฐิตํ ยถาปณิหิตํ ธาตุโส ปจฺจเวกฺขติ – ‘อตฺถิ อิมสฺมึ กาเย ปถวีธาตุ อาโปธาตุ เตโชธาตุ วาโยธาตู’ติ.

111. Além disso, monjes, um monge examina este mesmo corpo, como quer que esteja posicionado ou disposto, em termos de elementos: 'Neste corpo há o elemento terra, o elemento água, o elemento fogo e o elemento ar'.

‘‘เสยฺยถาปิ, ภิกฺขเว, ทกฺโข โคฆาตโก วา โคฆาตกนฺเตวาสี วา คาวึ วธิตฺวา จตุมหาปเถ พิลโส วิภชิตฺวา นิสินฺโน อสฺส. เอวเมว โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อิมเมว กายํ ยถาฐิตํ ยถาปณิหิตํ ธาตุโส ปจฺจเวกฺขติ – ‘อตฺถิ อิมสฺมึ กาเย ปถวีธาตุ อาโปธาตุ เตโชธาตุ วาโยธาตู’ติ. อิติ อชฺฌตฺตํ วา กาเย กายานุปสฺสี วิหรติ…เป… เอวมฺปิ โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ กาเย กายานุปสฺสี วิหรติ.

Assim como um açougueiro habilidoso ou seu aprendiz, tendo abatido uma vaca, estivesse sentado em um cruzamento de quatro caminhos após tê-la cortado em pedaços; da mesma forma, monjes, um monge examina este mesmo corpo, como quer que esteja posicionado ou disposto, em termos de elementos: 'Neste corpo há o elemento terra, o elemento água, o elemento fogo e o elemento ar'. Assim, ele habita contemplando o corpo como um corpo internamente... [e assim por diante]... É assim também, monjes, que um monge habita contemplando o corpo como um corpo.

ธาตุมนสิการปพฺพํ นิฏฺฐิตํ.

A seção sobre a atenção plena aos elementos está concluída.

กายานุปสฺสนา นวสิวถิกปพฺพํ

Contemplação do Corpo: Seção sobre as Nove Meditações no Cemitério

๑๑๒. ‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ เสยฺยถาปิ ปสฺเสยฺย สรีรํ สิวถิกาย ฉฑฺฑิตํ เอกาหมตํ วา ทฺวีหมตํ วา ตีหมตํ วา อุทฺธุมาตกํ วินีลกํ วิปุพฺพกชาตํ. โส อิมเมว กายํ อุปสํหรติ – ‘อยมฺปิ โข กาโย เอวํธมฺโม เอวํภาวี เอวํอนตีโต’ติ. อิติ อชฺฌตฺตํ วา กาเย กายานุปสฺสี วิหรติ…เป… เอวมฺปิ โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ กาเย กายานุปสฺสี วิหรติ.

112. Além disso, monjes, como se visse um cadáver jogado em um cemitério, morto há um, dois ou três dias, inchado, azulado e exalando pus, um monge compara este seu próprio corpo com ele assim: 'Este corpo também é da mesma natureza, se tornará assim e não escapará desse destino'. Assim, ele habita contemplando o corpo como um corpo internamente... [e assim por diante]... É assim também, monjes, que um monge habita contemplando o corpo como um corpo.

‘‘ปุน [Pg.74] จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ เสยฺยถาปิ ปสฺเสยฺย สรีรํ สิวถิกาย ฉฑฺฑิตํ กาเกหิ วา ขชฺชมานํ กุลเลหิ วา ขชฺชมานํ คิชฺเฌหิ วา ขชฺชมานํ กงฺเกหิ วา ขชฺชมานํ สุนเขหิ วา ขชฺชมานํ พฺยคฺเฆหิ วา ขชฺชมานํ ทีปีหิ วา ขชฺชมานํ สิงฺคาเลหิ วา ขชฺชมานํ วิวิเธหิ วา ปาณกชาเตหิ ขชฺชมานํ. โส อิมเมว กายํ อุปสํหรติ – ‘อยมฺปิ โข กาโย เอวํธมฺโม เอวํภาวี เอวํอนตีโต’ติ. อิติ อชฺฌตฺตํ วา กาเย กายานุปสฺสี วิหรติ…เป… เอวมฺปิ โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ กาเย กายานุปสฺสี วิหรติ.

Além disso, monjes, como se visse um cadáver jogado em um cemitério, sendo devorado por corvos, falcões, abutres, garças, cães, tigres, leopardos, chacais ou por vários tipos de vermes, um monge compara este seu próprio corpo com ele assim: 'Este corpo também é da mesma natureza, se tornará assim e não escapará desse destino'. Assim, ele habita contemplando o corpo como um corpo internamente... [e assim por diante]... É assim também, monjes, que um monge habita contemplando o corpo como um corpo.

‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ เสยฺยถาปิ ปสฺเสยฺย สรีรํ สิวถิกาย ฉฑฺฑิตํ อฏฺฐิกสงฺขลิกํ สมํสโลหิตํ นฺหารุสมฺพนฺธํ…เป… อฏฺฐิกสงฺขลิกํ นิมํสโลหิตมกฺขิตํ นฺหารุสมฺพนฺธํ…เป… อฏฺฐิกสงฺขลิกํ อปคตมํสโลหิตํ นฺหารุสมฺพนฺธํ…เป… อฏฺฐิกานิ อปคตสมฺพนฺธานิ ทิสา วิทิสา วิกฺขิตฺตานิ, อญฺเญน หตฺถฏฺฐิกํ อญฺเญน ปาทฏฺฐิกํ อญฺเญน โคปฺผกฏฺฐิกํ อญฺเญน ชงฺฆฏฺฐิกํ อญฺเญน อูรุฏฺฐิกํ อญฺเญน กฏิฏฺฐิกํ อญฺเญน ผาสุกฏฺฐิกํ อญฺเญน ปิฏฺฐิฏฺฐิกํ อญฺเญน ขนฺธฏฺฐิกํ อญฺเญน คีวฏฺฐิกํ อญฺเญน หนุกฏฺฐิกํ อญฺเญน ทนฺตฏฺฐิกํ อญฺเญน สีสกฏาหํ. โส อิมเมว กายํ อุปสํหรติ – ‘อยมฺปิ โข กาโย เอวํธมฺโม เอวํภาวี เอวํอนตีโต’ติ. อิติ อชฺฌตฺตํ วา กาเย กายานุปสฺสี วิหรติ…เป… เอวมฺปิ โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ กาเย กายานุปสฺสี วิหรติ.

Além disso, monjes, como se visse um cadáver jogado em um cemitério, reduzido a um esqueleto com carne e sangue, mantido unido por tendões... [e assim por diante]... reduzido a um esqueleto sem carne, manchado de sangue, mantido unido por tendões... [e assim por diante]... reduzido a um esqueleto sem carne e sem sangue, mantido unido por tendões... [e assim por diante]... reduzido a ossos desconectados e espalhados em todas as direções — aqui um osso da mão, ali um osso do pé, ali um osso do tornozelo, ali um osso da canela, ali um osso da coxa, ali um osso do quadril, ali um osso da costela, ali um osso das costas, ali um osso do ombro, ali um osso do pescoço, ali um osso da mandíbula, ali um dente, ali o crânio — um monge compara este seu próprio corpo com ele assim: 'Este corpo também é da mesma natureza, se tornará assim e não escapará desse destino'. Assim, ele habita contemplando o corpo como um corpo internamente... [e assim por diante]... É assim também, monjes, que um monge habita contemplando o corpo como um corpo.

‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ เสยฺยถาปิ ปสฺเสยฺย สรีรํ สิวถิกาย ฉฑฺฑิตํ, อฏฺฐิกานิ เสตานิ สงฺขวณฺณปฏิภาคานิ …เป… อฏฺฐิกานิ ปุญฺชกิตานิ เตโรวสฺสิกานิ…เป… อฏฺฐิกานิ ปูตีนิ จุณฺณกชาตานิ. โส อิมเมว กายํ อุปสํหรติ – ‘อยมฺปิ โข กาโย เอวํธมฺโม เอวํภาวี เอวํอนตีโต’ติ. อิติ อชฺฌตฺตํ วา กาเย กายานุปสฺสี [Pg.75] วิหรติ, พหิทฺธา วา กาเย กายานุปสฺสี วิหรติ, อชฺฌตฺตพหิทฺธา วา กาเย กายานุปสฺสี วิหรติ; สมุทยธมฺมานุปสฺสี วา กายสฺมึ วิหรติ, วยธมฺมานุปสฺสี วา กายสฺมึ วิหรติ, สมุทยวยธมฺมานุปสฺสี วา กายสฺมึ วิหรติ. ‘อตฺถิ กาโย’ติ วา ปนสฺส สติ ปจฺจุปฏฺฐิตา โหติ. ยาวเทว ญาณมตฺตาย ปฏิสฺสติมตฺตาย อนิสฺสิโต จ วิหรติ, น จ กิญฺจิ โลเก อุปาทิยติ. เอวมฺปิ โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ กาเย กายานุปสฺสี วิหรติ.

Além disso, monjes, como se visse um cadáver jogado em um cemitério, reduzido a ossos branqueados, da cor de conchas... [e assim por diante]... reduzido a ossos amontoados com mais de um ano... [e assim por diante]... reduzido a ossos apodrecidos e desintegrados em pó, um monge compara este seu próprio corpo com ele assim: 'Este corpo também é da mesma natureza, se tornará assim e não escapará desse destino'. Assim, ele habita contemplando o corpo como um corpo internamente, ou habita contemplando o corpo como um corpo externamente, ou habita contemplando o corpo como um corpo tanto interna quanto externamente. Ou ele habita contemplando no corpo a sua natureza de surgimento, ou habita contemplando no corpo a sua natureza de desaparecimento, ou habita contemplando no corpo tanto a sua natureza de surgimento quanto de desaparecimento. Ou então, a atenção plena de que 'existe um corpo' está firmemente estabelecida nele, na medida necessária para o mero conhecimento e lucidez. E ele habita independente, sem se apegar a nada no mundo. É assim também, monjes, que um monge habita contemplando o corpo como um corpo.

นวสิวถิกปพฺพํ นิฏฺฐิตํ.

A seção sobre as nove meditações no cemitério está concluída.

จุทฺทสกายานุปสฺสนา นิฏฺฐิตา.

As quatorze contemplações do corpo estão concluídas.

เวทนานุปสฺสนา

Contemplação das Sensações

๑๑๓. ‘‘กถญฺจ ปน, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ เวทนาสุ เวทนานุปสฺสี วิหรติ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สุขํ วา เวทนํ เวทยมาโน ‘สุขํ เวทนํ เวทยามี’ติ ปชานาติ; ทุกฺขํ วา เวทนํ เวทยมาโน ‘ทุกฺขํ เวทนํ เวทยามี’ติ ปชานาติ; อทุกฺขมสุขํ วา เวทนํ เวทยมาโน ‘อทุกฺขมสุขํ เวทนํ เวทยามี’ติ ปชานาติ; สามิสํ วา สุขํ เวทนํ เวทยมาโน ‘สามิสํ สุขํ เวทนํ เวทยามี’ติ ปชานาติ; นิรามิสํ วา สุขํ เวทนํ เวทยมาโน ‘นิรามิสํ สุขํ เวทนํ เวทยามี’ติ ปชานาติ; สามิสํ วา ทุกฺขํ เวทนํ เวทยมาโน ‘สามิสํ ทุกฺขํ เวทนํ เวทยามี’ติ ปชานาติ; นิรามิสํ วา ทุกฺขํ เวทนํ เวทยมาโน ‘นิรามิสํ ทุกฺขํ เวทนํ เวทยามี’ติ ปชานาติ; สามิสํ วา อทุกฺขมสุขํ เวทนํ เวทยมาโน ‘สามิสํ อทุกฺขมสุขํ เวทนํ เวทยามี’ติ ปชานาติ; นิรามิสํ วา อทุกฺขมสุขํ เวทนํ เวทยมาโน ‘นิรามิสํ อทุกฺขมสุขํ เวทนํ เวทยามี’ติ ปชานาติ; อิติ อชฺฌตฺตํ วา เวทนาสุ เวทนานุปสฺสี วิหรติ, พหิทฺธา วา เวทนาสุ เวทนานุปสฺสี วิหรติ, อชฺฌตฺตพหิทฺธา วา เวทนาสุ เวทนานุปสฺสี วิหรติ; สมุทยธมฺมานุปสฺสี วา เวทนาสุ วิหรติ, วยธมฺมานุปสฺสี วา เวทนาสุ วิหรติ, สมุทยวยธมฺมานุปสฺสี วา เวทนาสุ วิหรติ. ‘อตฺถิ เวทนา’ติ วา ปนสฺส สติ ปจฺจุปฏฺฐิตา โหติ. ยาวเทว ญาณมตฺตาย ปฏิสฺสติมตฺตาย อนิสฺสิโต จ วิหรติ[Pg.76], น จ กิญฺจิ โลเก อุปาทิยติ. เอวมฺปิ โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ เวทนาสุ เวทนานุปสฺสี วิหรติ.

113. E como, monjes, um monge habita contemplando as sensações como sensações? Aqui, monjes, ao vivenciar uma sensação agradável, o monge compreende: 'Vivencio uma sensação agradável'; ao vivenciar uma sensação dolorosa, ele compreende: 'Vivencio uma sensação dolorosa'; ao vivenciar uma sensação nem dolorosa nem agradável, ele compreende: 'Vivencio uma sensação nem dolorosa nem agradável'. Ao vivenciar uma sensação agradável mundana, ele compreende: 'Vivencio uma sensação agradável mundana'; ao vivenciar uma sensação agradável espiritual, ele compreende: 'Vivencio uma sensação agradável espiritual'; ao vivenciar uma sensação dolorosa mundana, ele compreende: 'Vivencio uma sensação dolorosa mundana'; ao vivenciar uma sensação dolorosa espiritual, ele compreende: 'Vivencio uma sensação dolorosa espiritual'; ao vivenciar uma sensação nem dolorosa nem agradável mundana, ele compreende: 'Vivencio uma sensação nem dolorosa nem agradável mundana'; ao vivenciar uma sensação nem dolorosa nem agradável espiritual, ele compreende: 'Vivencio uma sensação nem dolorosa nem agradável espiritual'. Assim, ele habita contemplando as sensações como sensações internamente, ou habita contemplando as sensações como sensações externamente, ou habita contemplando as sensações como sensações tanto interna quanto externamente. Ou ele habita contemplando nas sensações a sua natureza de surgimento, ou habita contemplando nas sensações a sua natureza de desaparecimento, ou habita contemplando nas sensações tanto a sua natureza de surgimento quanto de desaparecimento. Ou então, a atenção plena de que 'existe sensação' está firmemente estabelecida nele, na medida necessária para o mero conhecimento e lucidez. E ele habita independente, sem se apegar a nada no mundo. É assim também, monjes, que um monge habita contemplando as sensações como sensações.

เวทนานุปสฺสนา นิฏฺฐิตา.

A contemplação das sensações está concluída.

จิตฺตานุปสฺสนา

Contemplação da Mente

๑๑๔. ‘‘กถญฺจ ปน, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ จิตฺเต จิตฺตานุปสฺสี วิหรติ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สราคํ วา จิตฺตํ ‘สราคํ จิตฺต’นฺติ ปชานาติ, วีตราคํ วา จิตฺตํ ‘วีตราคํ จิตฺต’นฺติ ปชานาติ; สโทสํ วา จิตฺตํ ‘สโทสํ จิตฺต’นฺติ ปชานาติ, วีตโทสํ วา จิตฺตํ ‘วีตโทสํ จิตฺต’นฺติ ปชานาติ; สโมหํ วา จิตฺตํ ‘สโมหํ จิตฺต’นฺติ ปชานาติ, วีตโมหํ วา จิตฺตํ ‘วีตโมหํ จิตฺต’นฺติ ปชานาติ; สํขิตฺตํ วา จิตฺตํ ‘สํขิตฺตํ จิตฺต’นฺติ ปชานาติ, วิกฺขิตฺตํ วา จิตฺตํ ‘วิกฺขิตฺตํ จิตฺต’นฺติ ปชานาติ; มหคฺคตํ วา จิตฺตํ ‘มหคฺคตํ จิตฺต’นฺติ ปชานาติ, อมหคฺคตํ วา จิตฺตํ ‘อมหคฺคตํ จิตฺต’นฺติ ปชานาติ; สอุตฺตรํ วา จิตฺตํ ‘สอุตฺตรํ จิตฺต’นฺติ ปชานาติ, อนุตฺตรํ วา จิตฺตํ ‘อนุตฺตรํ จิตฺต’นฺติ ปชานาติ; สมาหิตํ วา จิตฺตํ ‘สมาหิตํ จิตฺต’นฺติ ปชานาติ, อสมาหิตํ วา จิตฺตํ ‘อสมาหิตํ จิตฺต’นฺติ ปชานาติ; วิมุตฺตํ วา จิตฺตํ ‘วิมุตฺตํ จิตฺต’นฺติ ปชานาติ, อวิมุตฺตํ วา จิตฺตํ ‘อวิมุตฺตํ จิตฺต’นฺติ ปชานาติ. อิติ อชฺฌตฺตํ วา จิตฺเต จิตฺตานุปสฺสี วิหรติ, พหิทฺธา วา จิตฺเต จิตฺตานุปสฺสี วิหรติ, อชฺฌตฺตพหิทฺธา วา จิตฺเต จิตฺตานุปสฺสี วิหรติ; สมุทยธมฺมานุปสฺสี วา จิตฺตสฺมึ วิหรติ, วยธมฺมานุปสฺสี วา จิตฺตสฺมึ วิหรติ, สมุทยวยธมฺมานุปสฺสี วา จิตฺตสฺมึ วิหรติ. ‘อตฺถิ จิตฺต’นฺติ วา ปนสฺส สติ ปจฺจุปฏฺฐิตา โหติ. ยาวเทว ญาณมตฺตาย ปฏิสฺสติมตฺตาย อนิสฺสิโต จ วิหรติ, น จ กิญฺจิ โลเก อุปาทิยติ. เอวมฺปิ โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ จิตฺเต จิตฺตานุปสฺสี วิหรติ.

114. E como, monjes, um monge habita contemplando a mente como mente? Aqui, monjes, um monge compreende a mente com cobiça como 'mente com cobiça', e a mente sem cobiça como 'mente sem cobiça'; compreende a mente com aversão como 'mente com aversão', e a mente sem aversão como 'mente sem aversão'; compreende a mente com ilusão como 'mente com ilusão', e a mente sem ilusão como 'mente sem ilusão'; compreende a mente contraída como 'mente contraída', e a mente dispersa como 'mente dispersa'; compreende a mente elevada como 'mente elevada', e a mente não elevada como 'mente não elevada'; compreende a mente superável como 'mente superável', e a mente insuperável como 'mente insuperável'; compreende a mente concentrada como 'mente concentrada', e a mente não concentrada como 'mente não concentrada'; compreende a mente libertada como 'mente libertada', e a mente não libertada como 'mente não libertada'. Assim, ele habita contemplando a mente como mente internamente, ou habita contemplando a mente como mente externamente, ou habita contemplando a mente como mente tanto interna quanto externamente. Ou ele habita contemplando na mente a sua natureza de surgimento, ou habita contemplando na mente a sua natureza de desaparecimento, ou habita contemplando na mente tanto a sua natureza de surgimento quanto de desaparecimento. Ou então, a atenção plena de que 'existe mente' está firmemente estabelecida nele, na medida necessária para o mero conhecimento e lucidez. E ele habita independente, sem se apegar a nada no mundo. É assim também, monjes, que um monge habita contemplando a mente como mente.

จิตฺตานุปสฺสนา นิฏฺฐิตา.

A contemplação da mente está concluída.

ธมฺมานุปสฺสนา นีวรณปพฺพํ

Contemplação dos Objetos Mentais: Seção sobre os Cinco Obstáculos

๑๑๕. ‘‘กถญฺจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ธมฺเมสุ ธมฺมานุปสฺสี วิหรติ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ธมฺเมสุ ธมฺมานุปสฺสี วิหรติ ปญฺจสุ นีวรเณสุ. กถญฺจ ปน, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ธมฺเมสุ ธมฺมานุปสฺสี วิหรติ ปญฺจสุ นีวรเณสุ?

115. E como, monjes, um monge habita contemplando os objetos mentais como objetos mentais? Aqui, monjes, um monge habita contemplando os objetos mentais como objetos mentais em termos dos cinco obstáculos. E como, monjes, um monge habita contemplando os objetos mentais como objetos mentais em termos dos cinco obstáculos?

‘‘อิธ[Pg.77], ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สนฺตํ วา อชฺฌตฺตํ กามจฺฉนฺทํ ‘อตฺถิ เม อชฺฌตฺตํ กามจฺฉนฺโท’ติ ปชานาติ, อสนฺตํ วา อชฺฌตฺตํ กามจฺฉนฺทํ ‘นตฺถิ เม อชฺฌตฺตํ กามจฺฉนฺโท’ติ ปชานาติ; ยถา จ อนุปฺปนฺนสฺส กามจฺฉนฺทสฺส อุปฺปาโท โหติ ตญฺจ ปชานาติ, ยถา จ อุปฺปนฺนสฺส กามจฺฉนฺทสฺส ปหานํ โหติ ตญฺจ ปชานาติ, ยถา จ ปหีนสฺส กามจฺฉนฺทสฺส อายตึ อนุปฺปาโท โหติ ตญฺจ ปชานาติ.

Aqui, monjes, quando o desejo sensual está presente em si, o monge compreende: 'Há desejo sensual em mim'; ou quando o desejo sensual não está presente em si, ele compreende: 'Não há desejo sensual em mim'. Ele também compreende como ocorre o surgimento do desejo sensual ainda não surgido, como ocorre o abandono do desejo sensual já surgido, e como ocorre o não surgimento futuro do desejo sensual já abandonado.

‘‘สนฺตํ วา อชฺฌตฺตํ พฺยาปาทํ ‘อตฺถิ เม อชฺฌตฺตํ พฺยาปาโท’ติ ปชานาติ, อสนฺตํ วา อชฺฌตฺตํ พฺยาปาทํ ‘นตฺถิ เม อชฺฌตฺตํ พฺยาปาโท’ติ ปชานาติ; ยถา จ อนุปฺปนฺนสฺส พฺยาปาทสฺส อุปฺปาโท โหติ ตญฺจ ปชานาติ, ยถา จ อุปฺปนฺนสฺส พฺยาปาทสฺส ปหานํ โหติ ตญฺจ ปชานาติ, ยถา จ ปหีนสฺส พฺยาปาทสฺส อายตึ อนุปฺปาโท โหติ ตญฺจ ปชานาติ.

Quando a má vontade está presente em si, o monge compreende: 'Há má vontade em mim'; ou quando a má vontade não está presente em si, ele compreende: 'Não há má vontade em mim'. Ele também compreende como ocorre o surgimento da má vontade ainda não surgida, como ocorre o abandono da má vontade já surgida, e como ocorre o não surgimento futuro da má vontade já abandonada.

‘‘สนฺตํ วา อชฺฌตฺตํ ถีนมิทฺธํ ‘อตฺถิ เม อชฺฌตฺตํ ถีนมิทฺธ’นฺติ ปชานาติ, อสนฺตํ วา อชฺฌตฺตํ ถีนมิทฺธํ ‘นตฺถิ เม อชฺฌตฺตํ ถีนมิทฺธ’นฺติ ปชานาติ, ยถา จ อนุปฺปนฺนสฺส ถีนมิทฺธสฺส อุปฺปาโท โหติ ตญฺจ ปชานาติ, ยถา จ อุปฺปนฺนสฺส ถีนมิทฺธสฺส ปหานํ โหติ ตญฺจ ปชานาติ, ยถา จ ปหีนสฺส ถีนมิทฺธสฺส อายตึ อนุปฺปาโท โหติ ตญฺจ ปชานาติ.

Havendo preguiça e torpor internamente, ele compreende: 'Há preguiça e torpor em mim'; ou não havendo preguiça e torpor internamente, ele compreende: 'Não há preguiça e torpor em mim'; e ele compreende como surgem a preguiça e o torpor ainda não surgidos, como se abandona a preguiça e o torpor já surgidos, e como se dá a futura não ocorrência da preguiça e do torpor já abandonados.

‘‘สนฺตํ วา อชฺฌตฺตํ อุทฺธจฺจกุกฺกุจฺจํ ‘อตฺถิ เม อชฺฌตฺตํ อุทฺธจฺจกุกฺกุจฺจ’นฺติ ปชานาติ, อสนฺตํ วา อชฺฌตฺตํ อุทฺธจฺจกุกฺกุจฺจํ ‘นตฺถิ เม อชฺฌตฺตํ อุทฺธจฺจกุกฺกุจฺจ’นฺติ ปชานาติ; ยถา จ อนุปฺปนฺนสฺส อุทฺธจฺจกุกฺกุจฺจสฺส อุปฺปาโท โหติ ตญฺจ ปชานาติ, ยถา จ อุปฺปนฺนสฺส อุทฺธจฺจกุกฺกุจฺจสฺส ปหานํ โหติ ตญฺจ ปชานาติ, ยถา จ ปหีนสฺส อุทฺธจฺจกุกฺกุจฺจสฺส อายตึ อนุปฺปาโท โหติ ตญฺจ ปชานาติ.

Havendo agitação e remorso internamente, ele compreende: 'Há agitação e remorso em mim'; ou não havendo agitação e remorso internamente, ele compreende: 'Não há agitação e remorso em mim'; e ele compreende como surgem a agitação e o remorso ainda não surgidos, como se abandona a agitação e o remorso já surgidos, e como se dá a futura não ocorrência da agitação e do remorso já abandonados.

‘‘สนฺตํ วา อชฺฌตฺตํ วิจิกิจฺฉํ ‘อตฺถิ เม อชฺฌตฺตํ วิจิกิจฺฉา’ติ ปชานาติ, อสนฺตํ วา อชฺฌตฺตํ วิจิกิจฺฉํ ‘นตฺถิ เม อชฺฌตฺตํ วิจิกิจฺฉา’ติ ปชานาติ; ยถา จ อนุปฺปนฺนาย วิจิกิจฺฉาย อุปฺปาโท โหติ ตญฺจ ปชานาติ, ยถา จ อุปฺปนฺนาย วิจิกิจฺฉาย ปหานํ โหติ ตญฺจ ปชานาติ, ยถา จ ปหีนาย วิจิกิจฺฉาย อายตึ อนุปฺปาโท โหติ ตญฺจ ปชานาติ.

Havendo dúvida internamente, ele compreende: 'Há dúvida em mim'; ou não havendo dúvida internamente, ele compreende: 'Não há dúvida em mim'; e ele compreende como surge a dúvida ainda não surgida, como se abandona a dúvida já surgida, e como se dá a futura não ocorrência da dúvida já abandonada.

‘‘อิติ อชฺฌตฺตํ วา ธมฺเมสุ ธมฺมานุปสฺสี วิหรติ, พหิทฺธา วา ธมฺเมสุ ธมฺมานุปสฺสี วิหรติ, อชฺฌตฺตพหิทฺธา วา ธมฺเมสุ ธมฺมานุปสฺสี วิหรติ; สมุทยธมฺมานุปสฺสี วา ธมฺเมสุ วิหรติ, วยธมฺมานุปสฺสี วา ธมฺเมสุ วิหรติ[Pg.78], สมุทยวยธมฺมานุปสฺสี วา ธมฺเมสุ วิหรติ. ‘อตฺถิ ธมฺมา’ติ วา ปนสฺส สติ ปจฺจุปฏฺฐิตา โหติ. ยาวเทว ญาณมตฺตาย ปฏิสฺสติมตฺตาย อนิสฺสิโต จ วิหรติ, น จ กิญฺจิ โลเก อุปาทิยติ. เอวมฺปิ โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ธมฺเมสุ ธมฺมานุปสฺสี วิหรติ ปญฺจสุ นีวรเณสุ.

Assim, ele habita contemplando os fenômenos como fenômenos internamente, ou habita contemplando os fenômenos como fenômenos externamente, ou habita contemplando os fenômenos como fenômenos tanto interna quanto externamente. Ou ele habita contemplando a natureza do surgimento nos fenômenos, ou habita contemplando a natureza do desaparecimento nos fenômenos, ou habita contemplando a natureza tanto do surgimento quanto do desaparecimento nos fenômenos. Ou então, a atenção plena de que 'existem fenômenos' está estabelecida nele, apenas na medida necessária para o mero conhecimento e para a mera atenção plena. E ele habita independente, sem se apegar a nada no mundo. É assim, monges, que um monge habita contemplando os fenômenos como fenômenos em termos dos cinco obstáculos.

นีวรณปพฺพํ นิฏฺฐิตํ.

A seção sobre os obstáculos está concluída.

ธมฺมานุปสฺสนา ขนฺธปพฺพํ

Contemplação dos Fenômenos: A Seção sobre os Agregados

๑๑๖. ‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ธมฺเมสุ ธมฺมานุปสฺสี วิหรติ ปญฺจสุ อุปาทานกฺขนฺเธสุ. กถญฺจ ปน, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ธมฺเมสุ ธมฺมานุปสฺสี วิหรติ ปญฺจสุ อุปาทานกฺขนฺเธสุ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ – ‘อิติ รูปํ, อิติ รูปสฺส สมุทโย, อิติ รูปสฺส อตฺถงฺคโม; อิติ เวทนา, อิติ เวทนาย สมุทโย, อิติ เวทนาย อตฺถงฺคโม; อิติ สญฺญา, อิติ สญฺญาย สมุทโย, อิติ สญฺญาย อตฺถงฺคโม; อิติ สงฺขารา, อิติ สงฺขารานํ สมุทโย, อิติ สงฺขารานํ อตฺถงฺคโม; อิติ วิญฺญาณํ, อิติ วิญฺญาณสฺส สมุทโย, อิติ วิญฺญาณสฺส อตฺถงฺคโม’ติ; อิติ อชฺฌตฺตํ วา ธมฺเมสุ ธมฺมานุปสฺสี วิหรติ, พหิทฺธา วา ธมฺเมสุ ธมฺมานุปสฺสี วิหรติ, อชฺฌตฺตพหิทฺธา วา ธมฺเมสุ ธมฺมานุปสฺสี วิหรติ; สมุทยธมฺมานุปสฺสี วา ธมฺเมสุ วิหรติ, วยธมฺมานุปสฺสี วา ธมฺเมสุ วิหรติ, สมุทยวยธมฺมานุปสฺสี วา ธมฺเมสุ วิหรติ. ‘อตฺถิ ธมฺมา’ติ วา ปนสฺส สติ ปจฺจุปฏฺฐิตา โหติ. ยาวเทว ญาณมตฺตาย ปฏิสฺสติมตฺตาย อนิสฺสิโต จ วิหรติ, น จ กิญฺจิ โลเก อุปาทิยติ. เอวมฺปิ โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ธมฺเมสุ ธมฺมานุปสฺสี วิหรติ ปญฺจสุ อุปาทานกฺขนฺเธสุ.

116. Além disso, monges, um monge habita contemplando os fenômenos como fenômenos em termos dos cinco agregados do apego. E como, monges, um monge habita contemplando os fenômenos como fenômenos em termos dos cinco agregados do apego? Aqui, monges, um monge compreende: 'Assim é a forma, assim é o seu surgimento, assim é o seu desaparecimento; assim é a sensação, assim é o seu surgimento, assim é o seu desaparecimento; assim é a percepção, assim é o seu surgimento, assim é o seu desaparecimento; assim são as formações mentais, assim é o seu surgimento, assim é o seu desaparecimento; assim é a consciência, assim é o seu surgimento, assim é o seu desaparecimento'. Assim, ele habita contemplando os fenômenos como fenômenos internamente, ou habita contemplando os fenômenos como fenômenos externamente, ou habita contemplando os fenômenos como fenômenos tanto interna quanto externamente. Ou ele habita contemplando a natureza do surgimento nos fenômenos, ou habita contemplando a natureza do desaparecimento nos fenômenos, ou habita contemplando a natureza tanto do surgimento quanto do desaparecimento nos fenômenos. Ou então, a atenção plena de que 'existem fenômenos' está estabelecida nele, apenas na medida necessária para o mero conhecimento e para a mera atenção plena. E ele habita independente, sem se apegar a nada no mundo. É assim, monges, que um monge habita contemplando os fenômenos como fenômenos em termos dos cinco agregados do apego.

ขนฺธปพฺพํ นิฏฺฐิตํ.

A seção sobre os agregados está concluída.

ธมฺมานุปสฺสนา อายตนปพฺพํ

Contemplação dos Fenômenos: A Seção sobre as Bases dos Sentidos

๑๑๗. ‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ธมฺเมสุ ธมฺมานุปสฺสี วิหรติ ฉสุ อชฺฌตฺติกพาหิเรสุ อายตเนสุ. กถญฺจ ปน, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ธมฺเมสุ ธมฺมานุปสฺสี วิหรติ ฉสุ อชฺฌตฺติกพาหิเรสุ อายตเนสุ?

117. Além disso, monges, um monge habita contemplando os fenômenos como fenômenos em termos das seis bases internas e externas dos sentidos. E como, monges, um monge habita contemplando os fenômenos como fenômenos em termos das seis bases internas e externas dos sentidos?

‘‘อิธ[Pg.79], ภิกฺขเว, ภิกฺขุ จกฺขุญฺจ ปชานาติ, รูเป จ ปชานาติ, ยญฺจ ตทุภยํ ปฏิจฺจ อุปฺปชฺชติ สํโยชนํ ตญฺจ ปชานาติ, ยถา จ อนุปฺปนฺนสฺส สํโยชนสฺส อุปฺปาโท โหติ ตญฺจ ปชานาติ, ยถา จ อุปฺปนฺนสฺส สํโยชนสฺส ปหานํ โหติ ตญฺจ ปชานาติ, ยถา จ ปหีนสฺส สํโยชนสฺส อายตึ อนุปฺปาโท โหติ ตญฺจ ปชานาติ.

Aqui, monges, um monge compreende o olho, compreende as formas e compreende o grilhão que surge dependente de ambos; e ele compreende como surge o grilhão ainda não surgido, como se abandona o grilhão já surgido, e como se dá a futura não ocorrência do grilhão já abandonado.

‘‘โสตญฺจ ปชานาติ, สทฺเท จ ปชานาติ, ยญฺจ ตทุภยํ ปฏิจฺจ อุปฺปชฺชติ สํโยชนํ ตญฺจ ปชานาติ, ยถา จ อนุปฺปนฺนสฺส สํโยชนสฺส อุปฺปาโท โหติ ตญฺจ ปชานาติ, ยถา จ อุปฺปนฺนสฺส สํโยชนสฺส ปหานํ โหติ ตญฺจ ปชานาติ, ยถา จ ปหีนสฺส สํโยชนสฺส อายตึ อนุปฺปาโท โหติ ตญฺจ ปชานาติ.

Ele compreende o ouvido, compreende os sons e compreende o grilhão que surge dependente de ambos; e ele compreende como surge o grilhão ainda não surgido, como se abandona o grilhão já surgido, e como se dá a futura não ocorrência do grilhão já abandonado.

‘‘ฆานญฺจ ปชานาติ, คนฺเธ จ ปชานาติ, ยญฺจ ตทุภยํ ปฏิจฺจ อุปฺปชฺชติ สํโยชนํ ตญฺจ ปชานาติ, ยถา จ อนุปฺปนฺนสฺส สํโยชนสฺส อุปฺปาโท โหติ ตญฺจ ปชานาติ, ยถา จ อุปฺปนฺนสฺส สํโยชนสฺส ปหานํ โหติ ตญฺจ ปชานาติ, ยถา จ ปหีนสฺส สํโยชนสฺส อายตึ อนุปฺปาโท โหติ ตญฺจ ปชานาติ.

Ele compreende o nariz, compreende os odores e compreende o grilhão que surge dependente de ambos; e ele compreende como surge o grilhão ainda não surgido, como se abandona o grilhão já surgido, e como se dá a futura não ocorrência do grilhão já abandonado.

‘‘ชิวฺหญฺจ ปชานาติ, รเส จ ปชานาติ, ยญฺจ ตทุภยํ ปฏิจฺจ อุปฺปชฺชติ สํโยชนํ ตญฺจ ปชานาติ, ยถา จ อนุปฺปนฺนสฺส สํโยชนสฺส อุปฺปาโท โหติ ตญฺจ ปชานาติ, ยถา จ อุปฺปนฺนสฺส สํโยชนสฺส ปหานํ โหติ ตญฺจ ปชานาติ, ยถา จ ปหีนสฺส สํโยชนสฺส อายตึ อนุปฺปาโท โหติ ตญฺจ ปชานาติ.

Ele compreende a língua, compreende os sabores e compreende o grilhão que surge dependente de ambos; e ele compreende como surge o grilhão ainda não surgido, como se abandona o grilhão já surgido, e como se dá a futura não ocorrência do grilhão já abandonado.

‘‘กายญฺจ ปชานาติ, โผฏฺฐพฺเพ จ ปชานาติ, ยญฺจ ตทุภยํ ปฏิจฺจ อุปฺปชฺชติ สํโยชนํ ตญฺจ ปชานาติ, ยถา จ อนุปฺปนฺนสฺส สํโยชนสฺส อุปฺปาโท โหติ ตญฺจ ปชานาติ, ยถา จ อุปฺปนฺนสฺส สํโยชนสฺส ปหานํ โหติ ตญฺจ ปชานาติ, ยถา จ ปหีนสฺส สํโยชนสฺส อายตึ อนุปฺปาโท โหติ ตญฺจ ปชานาติ.

Ele compreende o corpo, compreende os objetos táteis e compreende o grilhão que surge dependente de ambos; e ele compreende como surge o grilhão ainda não surgido, como se abandona o grilhão já surgido, e como se dá a futura não ocorrência do grilhão já abandonado.

‘‘มนญฺจ ปชานาติ, ธมฺเม จ ปชานาติ, ยญฺจ ตทุภยํ ปฏิจฺจ อุปฺปชฺชติ สํโยชนํ ตญฺจ ปชานาติ, ยถา จ อนุปฺปนฺนสฺส สํโยชนสฺส อุปฺปาโท โหติ ตญฺจ ปชานาติ, ยถา จ อุปฺปนฺนสฺส สํโยชนสฺส ปหานํ โหติ ตญฺจ ปชานาติ, ยถา จ ปหีนสฺส สํโยชนสฺส อายตึ อนุปฺปาโท โหติ ตญฺจ ปชานาติ.

Ele compreende a mente, compreende os objetos mentais e compreende o grilhão que surge dependente de ambos; e ele compreende como surge o grilhão ainda não surgido, como se abandona o grilhão já surgido, e como se dá a futura não ocorrência do grilhão já abandonado.

‘‘อิติ [Pg.80] อชฺฌตฺตํ วา ธมฺเมสุ ธมฺมานุปสฺสี วิหรติ, พหิทฺธา วา ธมฺเมสุ ธมฺมานุปสฺสี วิหรติ, อชฺฌตฺตพหิทฺธา วา ธมฺเมสุ ธมฺมานุปสฺสี วิหรติ; สมุทยธมฺมานุปสฺสี วา ธมฺเมสุ วิหรติ, วยธมฺมานุปสฺสี วา ธมฺเมสุ วิหรติ, สมุทยวยธมฺมานุปสฺสี วา ธมฺเมสุ วิหรติ. ‘อตฺถิ ธมฺมา’ติ วา ปนสฺส สติ ปจฺจุปฏฺฐิตา โหติ. ยาวเทว ญาณมตฺตาย ปฏิสฺสติมตฺตาย อนิสฺสิโต จ วิหรติ น จ กิญฺจิ โลเก อุปาทิยติ. เอวมฺปิ โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ธมฺเมสุ ธมฺมานุปสฺสี วิหรติ ฉสุ อชฺฌตฺติกพาหิเรสุ อายตเนสุ.

Assim, ele habita contemplando os fenômenos como fenômenos internamente, ou habita contemplando os fenômenos como fenômenos externamente, ou habita contemplando os fenômenos como fenômenos tanto interna quanto externamente. Ou ele habita contemplando a natureza do surgimento nos fenômenos, ou habita contemplando a natureza do desaparecimento nos fenômenos, ou habita contemplando a natureza tanto do surgimento quanto do desaparecimento nos fenômenos. Ou então, a atenção plena de que 'existem fenômenos' está estabelecida nele, apenas na medida necessária para o mero conhecimento e para a mera atenção plena. E ele habita independente, sem se apegar a nada no mundo. É assim, monges, que um monge habita contemplando os fenômenos como fenômenos em termos das seis bases internas e externas dos sentidos.

อายตนปพฺพํ นิฏฺฐิตํ.

A seção sobre as bases dos sentidos está concluída.

ธมฺมานุปสฺสนา โพชฺฌงฺคปพฺพํ

Contemplação dos Fenômenos: A Seção sobre os Fatores do Despertar

๑๑๘. ‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ธมฺเมสุ ธมฺมานุปสฺสี วิหรติ สตฺตสุ โพชฺฌงฺเคสุ. กถญฺจ ปน, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ธมฺเมสุ ธมฺมานุปสฺสี วิหรติ สตฺตสุ โพชฺฌงฺเคสุ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สนฺตํ วา อชฺฌตฺตํ สติสมฺโพชฺฌงฺคํ ‘อตฺถิ เม อชฺฌตฺตํ สติสมฺโพชฺฌงฺโค’ติ ปชานาติ, อสนฺตํ วา อชฺฌตฺตํ สติสมฺโพชฺฌงฺคํ ‘นตฺถิ เม อชฺฌตฺตํ สติสมฺโพชฺฌงฺโค’ติ ปชานาติ, ยถา จ อนุปฺปนฺนสฺส สติสมฺโพชฺฌงฺคสฺส อุปฺปาโท โหติ ตญฺจ ปชานาติ, ยถา จ อุปฺปนฺนสฺส สติสมฺโพชฺฌงฺคสฺส ภาวนาย ปาริปูรี โหติ ตญฺจ ปชานาติ.

118. Além disso, monges, um monge habita contemplando os fenômenos como fenômenos em termos dos sete fatores do despertar. E como, monges, um monge habita contemplando os fenômenos como fenômenos em termos dos sete fatores do despertar? Aqui, monges, havendo o fator do despertar da atenção plena internamente, o monge compreende: 'Há o fator do despertar da atenção plena em mim'; ou não havendo o fator do despertar da atenção plena internamente, ele compreende: 'Não há o fator do despertar da atenção plena em mim'; e ele compreende como surge o fator do despertar da atenção plena ainda não surgido, e como o fator do despertar da atenção plena já surgido chega à plenitude por meio do desenvolvimento.

‘‘สนฺตํ วา อชฺฌตฺตํ ธมฺมวิจยสมฺโพชฺฌงฺคํ ‘อตฺถิ เม อชฺฌตฺตํ ธมฺมวิจยสมฺโพชฺฌงฺโค’ติ ปชานาติ, อสนฺตํ วา อชฺฌตฺตํ ธมฺมวิจยสมฺโพชฺฌงฺคํ ‘นตฺถิ เม อชฺฌตฺตํ ธมฺมวิจยสมฺโพชฺฌงฺโค’ติ ปชานาติ, ยถา จ อนุปฺปนฺนสฺส ธมฺมวิจยสมฺโพชฺฌงฺคสฺส อุปฺปาโท โหติ ตญฺจ ปชานาติ, ยถา จ อุปฺปนฺนสฺส ธมฺมวิจยสมฺโพชฺฌงฺคสฺส ภาวนาย ปาริปูรี โหติ ตญฺจ ปชานาติ.

Havendo o fator do despertar da investigação dos fenômenos internamente, ele compreende: 'Há o fator do despertar da investigação dos fenômenos em mim'; ou não havendo o fator do despertar da investigação dos fenômenos internamente, ele compreende: 'Não há o fator do despertar da investigação dos fenômenos em mim'; e ele compreende como surge o fator do despertar da investigação dos fenômenos ainda não surgido, e como o fator do despertar da investigação dos fenômenos já surgido chega à plenitude por meio do desenvolvimento.

‘‘สนฺตํ วา อชฺฌตฺตํ วีริยสมฺโพชฺฌงฺคํ ‘อตฺถิ เม อชฺฌตฺตํ วีริยสมฺโพชฺฌงฺโค’ติ ปชานาติ, อสนฺตํ วา อชฺฌตฺตํ วีริยสมฺโพชฺฌงฺคํ ‘นตฺถิ เม อชฺฌตฺตํ วีริยสมฺโพชฺฌงฺโค’ติ ปชานาติ, ยถา จ อนุปฺปนฺนสฺส วีริยสมฺโพชฺฌงฺคสฺส อุปฺปาโท โหติ ตญฺจ ปชานาติ, ยถา จ อุปฺปนฺนสฺส วีริยสมฺโพชฺฌงฺคสฺส ภาวนาย ปาริปูรี โหติ ตญฺจ ปชานาติ.

Havendo o fator do despertar da energia internamente, ele compreende: 'Há o fator do despertar da energia em mim'; ou não havendo o fator do despertar da energia internamente, ele compreende: 'Não há o fator do despertar da energia em mim'; e ele compreende como surge o fator do despertar da energia ainda não surgido, e como o fator do despertar da energia já surgido chega à plenitude por meio do desenvolvimento.

‘‘สนฺตํ [Pg.81] วา อชฺฌตฺตํ ปีติสมฺโพชฺฌงฺคํ ‘อตฺถิ เม อชฺฌตฺตํ ปีติสมฺโพชฺฌงฺโค’ติ ปชานาติ, อสนฺตํ วา อชฺฌตฺตํ ปีติสมฺโพชฺฌงฺคํ ‘นตฺถิ เม อชฺฌตฺตํ ปีติสมฺโพชฺฌงฺโค’ติ ปชานาติ, ยถา จ อนุปฺปนฺนสฺส ปีติสมฺโพชฺฌงฺคสฺส อุปฺปาโท โหติ ตญฺจ ปชานาติ, ยถา จ อุปฺปนฺนสฺส ปีติสมฺโพชฺฌงฺคสฺส ภาวนาย ปาริปูรี โหติ ตญฺจ ปชานาติ.

Havendo o fator do despertar do êxtase internamente, ele compreende: 'Há o fator do despertar do êxtase em mim'; ou não havendo o fator do despertar do êxtase internamente, ele compreende: 'Não há o fator do despertar do êxtase em mim'; e ele compreende como surge o fator do despertar do êxtase ainda não surgido, e como o fator do despertar do êxtase já surgido chega à plenitude por meio do desenvolvimento.

‘‘สนฺตํ วา อชฺฌตฺตํ ปสฺสทฺธิสมฺโพชฺฌงฺคํ ‘อตฺถิ เม อชฺฌตฺตํ ปสฺสทฺธิสมฺโพชฺฌงฺโค’ติ ปชานาติ, อสนฺตํ วา อชฺฌตฺตํ ปสฺสทฺธิสมฺโพชฺฌงฺคํ ‘นตฺถิ เม อชฺฌตฺตํ ปสฺสทฺธิสมฺโพชฺฌงฺโค’ติ ปชานาติ, ยถา จ อนุปฺปนฺนสฺส ปสฺสทฺธิสมฺโพชฺฌงฺคสฺส อุปฺปาโท โหติ ตญฺจ ปชานาติ, ยถา จ อุปฺปนฺนสฺส ปสฺสทฺธิสมฺโพชฺฌงฺคสฺส ภาวนาย ปาริปูรี โหติ ตญฺจ ปชานาติ.

Havendo o fator do despertar da tranquilidade internamente, ele compreende: 'Há o fator do despertar da tranquilidade em mim'; ou não havendo o fator do despertar da tranquilidade internamente, ele compreende: 'Não há o fator do despertar da tranquilidade em mim'; e ele compreende como surge o fator do despertar da tranquilidade ainda não surgido, e como o fator do despertar da tranquilidade já surgido chega à plenitude por meio do desenvolvimento.

‘‘สนฺตํ วา อชฺฌตฺตํ สมาธิสมฺโพชฺฌงฺคํ ‘อตฺถิ เม อชฺฌตฺตํ สมาธิสมฺโพชฺฌงฺโค’ติ ปชานาติ, อสนฺตํ วา อชฺฌตฺตํ สมาธิสมฺโพชฺฌงฺคํ ‘นตฺถิ เม อชฺฌตฺตํ สมาธิสมฺโพชฺฌงฺโค’ติ ปชานาติ, ยถา จ อนุปฺปนฺนสฺส สมาธิสมฺโพชฺฌงฺคสฺส อุปฺปาโท โหติ ตญฺจ ปชานาติ, ยถา จ อุปฺปนฺนสฺส สมาธิสมฺโพชฺฌงฺคสฺส ภาวนาย ปาริปูรี โหติ ตญฺจ ปชานาติ.

Havendo o fator do despertar da concentração internamente, ele compreende: 'Há o fator do despertar da concentração em mim'; ou não havendo o fator do despertar da concentração internamente, ele compreende: 'Não há o fator do despertar da concentração em mim'; e ele compreende como surge o fator do despertar da concentração ainda não surgido, e como o fator do despertar da concentração já surgido chega à plenitude por meio do desenvolvimento.

‘‘สนฺตํ วา อชฺฌตฺตํ อุเปกฺขาสมฺโพชฺฌงฺคํ ‘อตฺถิ เม อชฺฌตฺตํ อุเปกฺขาสมฺโพชฺฌงฺโค’ติ ปชานาติ, อสนฺตํ วา อชฺฌตฺตํ อุเปกฺขาสมฺโพชฺฌงฺคํ ‘นตฺถิ เม อชฺฌตฺตํ อุเปกฺขาสมฺโพชฺฌงฺโค’ติ ปชานาติ, ยถา จ อนุปฺปนฺนสฺส อุเปกฺขาสมฺโพชฺฌงฺคสฺส อุปฺปาโท โหติ ตญฺจ ปชานาติ, ยถา จ อุปฺปนฺนสฺส อุเปกฺขาสมฺโพชฺฌงฺคสฺส ภาวนาย ปาริปูรี โหติ ตญฺจ ปชานาติ.

Havendo o fator do despertar da equanimidade internamente, ele compreende: 'Há o fator do despertar da equanimidade em mim'; ou não havendo o fator do despertar da equanimidade internamente, ele compreende: 'Não há o fator do despertar da equanimidade em mim'; e ele compreende como surge o fator do despertar da equanimidade ainda não surgido, e como o fator do despertar da equanimidade já surgido chega à plenitude por meio do desenvolvimento.

‘‘อิติ อชฺฌตฺตํ วา ธมฺเมสุ ธมฺมานุปสฺสี วิหรติ, พหิทฺธา วา ธมฺเมสุ ธมฺมานุปสฺสี วิหรติ, อชฺฌตฺตพหิทฺธา วา ธมฺเมสุ ธมฺมานุปสฺสี วิหรติ; สมุทยธมฺมานุปสฺสี วา ธมฺเมสุ วิหรติ, วยธมฺมานุปสฺสี วา ธมฺเมสุ วิหรติ, สมุทยวยธมฺมานุปสฺสี วา ธมฺเมสุ วิหรติ. ‘อตฺถิ ธมฺมา’ติ วา ปนสฺส สติ ปจฺจุปฏฺฐิตา โหติ. ยาวเทว ญาณมตฺตาย ปฏิสฺสติมตฺตาย อนิสฺสิโต จ วิหรติ, น จ กิญฺจิ โลเก อุปาทิยติ. เอวมฺปิ โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ธมฺเมสุ ธมฺมานุปสฺสี วิหรติ สตฺตสุ โพชฺฌงฺเคสุ.

Assim, ele habita contemplando os fenômenos como fenômenos internamente, ou habita contemplando os fenômenos como fenômenos externamente, ou habita contemplando os fenômenos como fenômenos interna e externamente. Ou ele habita contemplando a natureza do surgimento nos fenômenos, ou habita contemplando a natureza do desaparecimento nos fenômenos, ou habita contemplando a natureza do surgimento e do desaparecimento nos fenômenos. Ou a atenção de que 'existem fenômenos' está estabelecida nele apenas na medida necessária para o conhecimento e a lembrança. E ele habita independente, sem se apegar a nada no mundo. É assim também, monges, que um monge habita contemplando os fenômenos como fenômenos em termos dos sete fatores da iluminação.

โพชฺฌงฺคปพฺพํ นิฏฺฐิตํ.

A seção sobre os fatores da iluminação está concluída.

ธมฺมานุปสฺสนา สจฺจปพฺพํ

Contemplação dos Fenômenos: Seção sobre as Verdades

๑๑๙. ‘‘ปุน [Pg.82] จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ธมฺเมสุ ธมฺมานุปสฺสี วิหรติ จตูสุ อริยสจฺเจสุ. กถญฺจ ปน, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ธมฺเมสุ ธมฺมานุปสฺสี วิหรติ จตูสุ อริยสจฺเจสุ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ‘อิทํ ทุกฺข’นฺติ ยถาภูตํ ปชานาติ, ‘อยํ ทุกฺขสมุทโย’ติ ยถาภูตํ ปชานาติ, ‘อยํ ทุกฺขนิโรโธ’ติ ยถาภูตํ ปชานาติ, ‘อยํ ทุกฺขนิโรธคามินี ปฏิปทา’ติ ยถาภูตํ ปชานาติ.

119. Mais ainda, monges, um monge habita contemplando os fenômenos como fenômenos em termos das Quatro Nobres Verdades. E como, monges, um monge habita contemplando os fenômenos como fenômenos em termos das Quatro Nobres Verdades? Aqui, monges, um monge compreende como realmente é: 'Isto é o sofrimento'; ele compreende como realmente é: 'Esta é a origem do sofrimento'; ele compreende como realmente é: 'Esta é a cessação do sofrimento'; ele compreende como realmente é: 'Este é o caminho que conduz à cessação do sofrimento'.

ปฐมภาณวาโร นิฏฺฐิโต.

A primeira seção de recitação está concluída.

ทุกฺขสจฺจนิทฺเทโส

Exposição da Nobre Verdade do Sofrimento

๑๒๐. ‘‘กตมญฺจ, ภิกฺขเว, ทุกฺขํ อริยสจฺจํ? ชาติปิ ทุกฺขา, ชราปิ ทุกฺขา, มรณมฺปิ ทุกฺขํ, โสกปริเทวทุกฺขโทมนสฺสุปายาสาปิ ทุกฺขา, อปฺปิเยหิ สมฺปโยโคปิ ทุกฺโข, ปิเยหิ วิปฺปโยโคปิ ทุกฺโข, ยมฺปิจฺฉํ น ลภติ ตมฺปิ ทุกฺขํ, สํขิตฺเตน ปญฺจุปาทานกฺขนฺธา ทุกฺขา.

120. E o que, monges, é a nobre verdade do sofrimento? O nascimento é sofrimento, a velhice é sofrimento, a morte é sofrimento; a tristeza, a lamentação, a dor, a angústia e o desespero são sofrimento; a associação com o que é desagradável é sofrimento, a separação do que é agradável é sofrimento; não obter o que se deseja é sofrimento; em resumo, os cinco agregados de apego são sofrimento.

๑๒๑. ‘‘กตมา จ, ภิกฺขเว, ชาติ? ยา เตสํ เตสํ สตฺตานํ ตมฺหิ ตมฺหิ สตฺตนิกาเย ชาติ สญฺชาติ โอกฺกนฺติ อภินิพฺพตฺติ ขนฺธานํ ปาตุภาโว อายตนานํ ปฏิลาโภ, อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, ชาติ.

121. E o que, monges, é o nascimento? O nascimento dos diversos seres nas diversas categorias de seres, a sua geração, a sua concepção, o seu surgimento, a manifestação dos agregados, a aquisição das bases dos sentidos — isto, monges, é chamado de nascimento.

๑๒๒. ‘‘กตมา จ, ภิกฺขเว, ชรา? ยา เตสํ เตสํ สตฺตานํ ตมฺหิ ตมฺหิ สตฺตนิกาเย ชรา ชีรณตา ขณฺฑิจฺจํ ปาลิจฺจํ วลิตฺตจตา อายุโน สํหานิ อินฺทฺริยานํ ปริปาโก, อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, ชรา.

122. E o que, monges, é a velhice? A velhice dos diversos seres nas diversas categorias de seres, o seu envelhecimento, a perda de dentes, os cabelos grisalhos, as rugas na pele, o declínio da força vital, o amadurecimento das faculdades — isto, monges, é chamado de velhice.

๑๒๓. ‘‘กตมญฺจ, ภิกฺขเว, มรณํ? ยํ เตสํ เตสํ สตฺตานํ ตมฺหา ตมฺหา สตฺตนิกายา จุติ จวนตา เภโท อนฺตรธานํ มจฺจุ มรณํ กาลงฺกิริยา ขนฺธานํ เภโท กเฬวรสฺส นิกฺเขโป ชีวิตินฺทฺริยสฺสุปจฺเฉโท, อิทํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, มรณํ.

123. E o que, monges, é a morte? A passagem, o falecimento, a dissolução, o disappearance, a morte, o falecimento dos diversos seres das diversas categorias de seres, o término do tempo de vida, a dissolução dos agregados, o descarte do corpo, a interrupção da faculdade da vida — isto, monges, é chamado de morte.

๑๒๔. ‘‘กตโม [Pg.83] จ, ภิกฺขเว, โสโก? โย โข, ภิกฺขเว, อญฺญตรญฺญตเรน พฺยสเนน สมนฺนาคตสฺส อญฺญตรญฺญตเรน ทุกฺขธมฺเมน ผุฏฺฐสฺส โสโก โสจนา โสจิตตฺตํ อนฺโตโสโก อนฺโตปริโสโก, อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, โสโก.

124. E o que, monges, é a tristeza? A tristeza, o ato de entristecer-se, o estado de tristeza, a tristeza interna, a profunda tristeza interna de quem foi afetado por uma ou outra perda, ou tocado por um ou outro estado doloroso — isto, monges, é chamado de tristeza.

๑๒๕. ‘‘กตโม จ, ภิกฺขเว, ปริเทโว? โย โข, ภิกฺขเว, อญฺญตรญฺญตเรน พฺยสเนน สมนฺนาคตสฺส อญฺญตรญฺญตเรน ทุกฺขธมฺเมน ผุฏฺฐสฺส อาเทโว ปริเทโว อาเทวนา ปริเทวนา อาเทวิตตฺตํ ปริเทวิตตฺตํ, อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, ปริเทโว.

125. E o que, monges, é a lamentação? O choro, a lamentação, o ato de chorar, o ato de lamentar-se, o estado de choro, o estado de lamentação de quem foi afetado por uma ou outra perda, ou tocado por um ou outro estado doloroso — isto, monges, é chamado de lamentação.

๑๒๖. ‘‘กตมญฺจ, ภิกฺขเว, ทุกฺขํ? ยํ โข, ภิกฺขเว, กายิกํ ทุกฺขํ กายิกํ อสาตํ กายสมฺผสฺสชํ ทุกฺขํ อสาตํ เวทยิตํ, อิทํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, ทุกฺขํ.

126. E o que, monges, é a dor? A dor física, o desconforto físico, a sensação dolorosa e desagradável nascida do contato corporal — isto, monges, é chamado de dor.

๑๒๗. ‘‘กตมญฺจ, ภิกฺขเว, โทมนสฺสํ? ยํ โข, ภิกฺขเว, เจตสิกํ ทุกฺขํ เจตสิกํ อสาตํ มโนสมฺผสฺสชํ ทุกฺขํ อสาตํ เวทยิตํ, อิทํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, โทมนสฺสํ.

127. E o que, monges, é a angústia? A dor mental, o desconforto mental, a sensação dolorosa e desagradável nascida do contato mental — isto, monges, é chamado de angústia.

๑๒๘. ‘‘กตโม จ, ภิกฺขเว, อุปายาโส? โย โข, ภิกฺขเว, อญฺญตรญฺญตเรน พฺยสเนน สมนฺนาคตสฺส อญฺญตรญฺญตเรน ทุกฺขธมฺเมน ผุฏฺฐสฺส อายาโส อุปายาโส อายาสิตตฺตํ อุปายาสิตตฺตํ, อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, อุปายาโส.

128. E o que, monges, é o desespero? O esgotamento, o desespero, o estado de esgotamento, o estado de desespero de quem foi afetado por uma ou outra perda, ou tocado por um ou outro estado doloroso — isto, monges, é chamado de desespero.

๑๒๙. ‘‘กตโม จ, ภิกฺขเว, อปฺปิเยหิ สมฺปโยโค ทุกฺโข? อิธ ยสฺส เต โหนฺติ อนิฏฺฐา อกนฺตา อมนาปา รูปา สทฺทา คนฺธา รสา โผฏฺฐพฺพา ธมฺมา, เย วา ปนสฺส เต โหนฺติ อนตฺถกามา อหิตกามา อผาสุกกามา อโยคกฺเขมกามา, ยา เตหิ สทฺธึ สงฺคติ สมาคโม สโมธานํ มิสฺสีภาโว, อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, อปฺปิเยหิ สมฺปโยโค ทุกฺโข.

129. E o que, monges, é a associação com o que é desagradável como sofrimento? Aqui, para quem quer que existam formas, sons, odores, sabores, tangíveis ou fenômenos mentais indesejados, desagradáveis e insatisfatórios, ou para quem quer que existam aqueles que desejam o seu mal, o seu prejuízo, o seu desconforto, a sua falta de segurança, e o fato de encontrar-se, reunir-se, associar-se e misturar-se com eles — isto, monges, é chamado de associação com o que é desagradável como sofrimento.

๑๓๐. ‘‘กตโม จ, ภิกฺขเว, ปิเยหิ วิปฺปโยโค ทุกฺโข? อิธ ยสฺส เต โหนฺติ อิฏฺฐา กนฺตา มนาปา รูปา สทฺทา คนฺธา รสา โผฏฺฐพฺพา ธมฺมา, เย วา ปนสฺส เต โหนฺติ อตฺถกามา หิตกามา ผาสุกกามา โยคกฺเขมกามา มาตา วา ปิตา วา ภาตา วา ภคินี วา มิตฺตา วา อมจฺจา วา ญาติสาโลหิตา วา, ยา เตหิ สทฺธึ อสงฺคติ อสมาคโม [Pg.84] อสโมธานํ อมิสฺสีภาโว, อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, ปิเยหิ วิปฺปโยโค ทุกฺโข.

130. E o que, monges, é a separação do que é agradável como sofrimento? Aqui, para quem quer que existam formas, sons, odores, sabores, tangíveis ou fenômenos mentais desejados, agradáveis e satisfatórios, ou para quem quer que existam aqueles que desejam o seu bem, o seu benefício, o seu conforto, a sua segurança — como mãe, pai, irmão, irmã, amigos, companheiros ou parentes de sangue — e o fato de não se encontrar, não se reunir, não se associar e não se misturar com eles — isto, monges, é chamado de separação do que é agradável como sofrimento.

๑๓๑. ‘‘กตมญฺจ, ภิกฺขเว, ยมฺปิจฺฉํ น ลภติ ตมฺปิ ทุกฺขํ? ชาติธมฺมานํ, ภิกฺขเว, สตฺตานํ เอวํ อิจฺฉา อุปฺปชฺชติ – ‘อโห วต มยํ น ชาติธมฺมา อสฺสาม, น จ วต โน ชาติ อาคจฺเฉยฺยา’ติ. น โข ปเนตํ อิจฺฉาย ปตฺตพฺพํ, อิทมฺปิ ยมฺปิจฺฉํ น ลภติ ตมฺปิ ทุกฺขํ. ชราธมฺมานํ, ภิกฺขเว, สตฺตานํ เอวํ อิจฺฉา อุปฺปชฺชติ – ‘อโห วต มยํ น ชราธมฺมา อสฺสาม, น จ วต โน ชรา อาคจฺเฉยฺยา’ติ. น โข ปเนตํ อิจฺฉาย ปตฺตพฺพํ, อิทมฺปิ ยมฺปิจฺฉํ น ลภติ ตมฺปิ ทุกฺขํ. พฺยาธิธมฺมานํ, ภิกฺขเว, สตฺตานํ เอวํ อิจฺฉา อุปฺปชฺชติ – ‘อโห วต มยํ น พฺยาธิธมฺมา อสฺสาม, น จ วต โน พฺยาธิ อาคจฺเฉยฺยา’ติ. น โข ปเนตํ อิจฺฉาย ปตฺตพฺพํ, อิทมฺปิ ยมฺปิจฺฉํ น ลภติ ตมฺปิ ทุกฺขํ. มรณธมฺมานํ, ภิกฺขเว, สตฺตานํ เอวํ อิจฺฉา อุปฺปชฺชติ – ‘อโห วต มยํ น มรณธมฺมา อสฺสาม, น จ วต โน มรณํ อาคจฺเฉยฺยา’ติ. น โข ปเนตํ อิจฺฉาย ปตฺตพฺพํ, อิทมฺปิ ยมฺปิจฺฉํ น ลภติ ตมฺปิ ทุกฺขํ. โสกปริเทวทุกฺขโทมนสฺสุปายาสธมฺมานํ, ภิกฺขเว, สตฺตานํ เอวํ อิจฺฉา อุปฺปชฺชติ – ‘อโห วต มยํ น โสกปริเทวทุกฺขโทมนสฺสุปายาสธมฺมา อสฺสาม, น จ วต โน โสกปริเทวทุกฺขโทมนสฺสุปายาสธมฺมา อาคจฺเฉยฺยุ’นฺติ. น โข ปเนตํ อิจฺฉาย ปตฺตพฺพํ, อิทมฺปิ ยมฺปิจฺฉํ น ลภติ ตมฺปิ ทุกฺขํ.

131. E o que, monges, é 'não obter o que se deseja é sofrimento'? Em seres sujeitos ao nascimento, monges, surge este desejo: 'Oh, oxalá não estivéssemos sujeitos ao nascimento, oxalá o nascimento não viesse a nós!' Mas isso não pode ser alcançado pelo mero desejo; isto também é: não obter o que se deseja é sofrimento. Em seres sujeitos à velhice, monges, surge este desejo: 'Oh, oxalá não estivéssemos sujeitos à velhice, oxalá a velhice não viesse a nós!' Mas isso não pode ser alcançado pelo mero desejo; isto também é: não obter o que se deseja é sofrimento. Em seres sujeitos à doença, monges, surge este desejo: 'Oh, oxalá não estivéssemos sujeitos à doença, oxalá a doença não viesse a nós!' Mas isso não pode ser alcançado pelo mero desejo; isto também é: não obter o que se deseja é sofrimento. Em seres sujeitos à morte, monges, surge este desejo: 'Oh, oxalá não estivéssemos sujeitos à morte, oxalá a morte não viesse a nós!' Mas isso não pode ser alcançado pelo mero desejo; isto também é: não obter o que se deseja é sofrimento. Em seres sujeitos à tristeza, lamentação, dor, angústia e desespero, monges, surge este desejo: 'Oh, oxalá não estivéssemos sujeitos à tristeza, lamentação, dor, angústia e desespero, oxalá a tristeza, lamentação, dor, angústia e desespero não viessem a nós!' Mas isso não pode ser alcançado pelo mero desejo; isto também é: não obter o que se deseja é sofrimento.

๑๓๒. ‘‘กตเม จ, ภิกฺขเว, สํขิตฺเตน ปญฺจุปาทานกฺขนฺธา ทุกฺขา? เสยฺยถิทํ – รูปุปาทานกฺขนฺโธ, เวทนุปาทานกฺขนฺโธ, สญฺญุปาทานกฺขนฺโธ, สงฺขารุปาทานกฺขนฺโธ, วิญฺญาณุปาทานกฺขนฺโธ. อิเม วุจฺจนฺติ, ภิกฺขเว, สํขิตฺเตน ปญฺจุปาทานกฺขนฺธา ทุกฺขา. อิทํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, ทุกฺขํ อริยสจฺจํ.

132. E o que, monges, são, em resumo, os cinco agregados de apego que são sofrimento? São eles: o agregado de apego à forma, o agregado de apego à sensação, o agregado de apego à percepção, o agregado de apego às formações mentais e o agregado de apego à consciência. Estes, monges, são chamados, em resumo, de os cinco agregados de apego que são sofrimento. Isto, monges, é chamado de a nobre verdade do sofrimento.

สมุทยสจฺจนิทฺเทโส

Exposição da Nobre Verdade da Origem do Sofrimento

๑๓๓. ‘‘กตมญฺจ, ภิกฺขเว, ทุกฺขสมุทยํ อริยสจฺจํ? ยายํ ตณฺหา โปโนพฺภวิกา นนฺทีราคสหคตา ตตฺรตตฺราภินนฺทินี. เสยฺยถิทํ – กามตณฺหา ภวตณฺหา วิภวตณฺหา.

133. E o que, monges, é a nobre verdade da origem do sofrimento? É este desejo que gera uma nova existência, acompanhado pelo prazer e pela cobiça, encontrando deleite aqui e ali. A saber: o desejo pelos prazeres sensoriais, o desejo pela existência e o desejo pela não existência.

‘‘สา [Pg.85] โข ปเนสา, ภิกฺขเว, ตณฺหา กตฺถ อุปฺปชฺชมานา อุปฺปชฺชติ, กตฺถ นิวิสมานา นิวิสติ? ยํ โลเก ปิยรูปํ สาตรูปํ, เอตฺเถสา ตณฺหา อุปฺปชฺชมานา อุปฺปชฺชติ, เอตฺถ นิวิสมานา นิวิสติ.

E onde, monges, esse desejo surge quando está surgindo, e onde ele se estabelece quando está se estabelecendo? Onde quer que haja no mundo aquilo que é agradável e prazeroso, é aí que esse desejo surge quando está surgindo, e é aí que ele se estabelece quando está se estabelecendo.

‘‘กิญฺจ โลเก ปิยรูปํ สาตรูปํ? จกฺขุ โลเก ปิยรูปํ สาตรูปํ, เอตฺเถสา ตณฺหา อุปฺปชฺชมานา อุปฺปชฺชติ, เอตฺถ นิวิสมานา นิวิสติ. โสตํ โลเก…เป… ฆานํ โลเก… ชิวฺหา โลเก… กาโย โลเก… มโน โลเก ปิยรูปํ สาตรูปํ, เอตฺเถสา ตณฺหา อุปฺปชฺชมานา อุปฺปชฺชติ, เอตฺถ นิวิสมานา นิวิสติ.

E o que no mundo é agradável e prazeroso? O olho no mundo é agradável e prazeroso; é aí que esse desejo surge quando está surgindo, e é aí que ele se estabelece quando está se estabelecendo. O ouvido no mundo... o nariz no mundo... a língua no mundo... o corpo no mundo... a mente no mundo é agradável e prazerosa; é aí que esse desejo surge quando está surgindo, e é aí que ele se estabelece quando está se estabelecendo.

‘‘รูปา โลเก… สทฺทา โลเก… คนฺธา โลเก… รสา โลเก… โผฏฺฐพฺพา โลเก… ธมฺมา โลเก ปิยรูปํ สาตรูปํ, เอตฺเถสา ตณฺหา อุปฺปชฺชมานา อุปฺปชฺชติ, เอตฺถ นิวิสมานา นิวิสติ.

As formas no mundo... os sons no mundo... os odores no mundo... os sabores no mundo... os tangíveis no mundo... os fenômenos mentais no mundo são agradáveis e prazerosos; é aí que esse desejo surge quando está surgindo, e é aí que ele se estabelece quando está se estabelecendo.

‘‘จกฺขุวิญฺญาณํ โลเก… โสตวิญฺญาณํ โลเก… ฆานวิญฺญาณํ โลเก… ชิวฺหาวิญฺญาณํ โลเก… กายวิญฺญาณํ โลเก… มโนวิญฺญาณํ โลเก ปิยรูปํ สาตรูปํ, เอตฺเถสา ตณฺหา อุปฺปชฺชมานา อุปฺปชฺชติ, เอตฺถ นิวิสมานา นิวิสติ.

A consciência visual no mundo... a consciência auditiva no mundo... a consciência olfativa no mundo... a consciência gustativa no mundo... a consciência tátil no mundo... a consciência mental no mundo é agradável e prazerosa; é aí que esse desejo surge quando está surgindo, e é aí que ele se estabelece quando está se estabelecendo.

‘‘จกฺขุสมฺผสฺโส โลเก… โสตสมฺผสฺโส โลเก… ฆานสมฺผสฺโส โลเก… ชิวฺหาสมฺผสฺโส โลเก… กายสมฺผสฺโส โลเก… มโนสมฺผสฺโส โลเก ปิยรูปํ สาตรูปํ, เอตฺเถสา ตณฺหา อุปฺปชฺชมานา อุปฺปชฺชติ, เอตฺถ นิวิสมานา นิวิสติ.

O contato visual no mundo... o contato auditivo no mundo... o contato olfativo no mundo... o contato gustativo no mundo... o contato tátil no mundo... o contato mental no mundo é agradável e prazeroso; é aí que esse desejo surge quando está surgindo, e é aí que ele se estabelece quando está se estabelecendo.

‘‘จกฺขุสมฺผสฺสชา เวทนา โลเก… โสตสมฺผสฺสชา เวทนา โลเก… ฆานสมฺผสฺสชา เวทนา โลเก… ชิวฺหาสมฺผสฺสชา เวทนา โลเก… กายสมฺผสฺสชา เวทนา โลเก… มโนสมฺผสฺสชา เวทนา โลเก ปิยรูปํ สาตรูปํ, เอตฺเถสา ตณฺหา อุปฺปชฺชมานา อุปฺปชฺชติ, เอตฺถ นิวิสมานา นิวิสติ.

A sensação nascida do contato visual no mundo... a sensação nascida do contato auditivo no mundo... a sensação nascida do contato olfativo no mundo... a sensação nascida do contato gustativo no mundo... a sensação nascida do contato tátil no mundo... a sensação nascida do contato mental no mundo é agradável e prazerosa; é aí que esse desejo surge quando está surgindo, e é aí que ele se estabelece quando está se estabelecendo.

‘‘รูปสญฺญา โลเก… สทฺทสญฺญา โลเก… คนฺธสญฺญา โลเก… รสสญฺญา โลเก… โผฏฺฐพฺพสญฺญา โลเก… ธมฺมสญฺญา โลเก ปิยรูปํ สาตรูปํ, เอตฺเถสา ตณฺหา อุปฺปชฺชมานา อุปฺปชฺชติ, เอตฺถ นิวิสมานา นิวิสติ.

A percepção de formas no mundo... a percepção de sons no mundo... a percepção de odores no mundo... a percepção de sabores no mundo... a percepção de tangíveis no mundo... a percepção de fenômenos mentais no mundo é agradável e prazerosa; é aí que esse desejo surge quando está surgindo, e é aí que ele se estabelece quando está se estabelecendo.

‘‘รูปสญฺเจตนา [Pg.86] โลเก… สทฺทสญฺเจตนา โลเก… คนฺธสญฺเจตนา โลเก… รสสญฺเจตนา โลเก… โผฏฺฐพฺพสญฺเจตนา โลเก… ธมฺมสญฺเจตนา โลเก ปิยรูปํ สาตรูปํ, เอตฺเถสา ตณฺหา อุปฺปชฺชมานา อุปฺปชฺชติ, เอตฺถ นิวิสมานา นิวิสติ.

A volição em relação a formas no mundo... a volição em relação a sons no mundo... a volição em relação a odores no mundo... a volição em relação a sabores no mundo... a volição em relação a tangíveis no mundo... a volição em relação a fenômenos mentais no mundo é agradável e prazerosa; é aí que esse desejo surge quando está surgindo, e é aí que ele se estabelece quando está se estabelecendo.

‘‘รูปตณฺหา โลเก… สทฺทตณฺหา โลเก… คนฺธตณฺหา โลเก… รสตณฺหา โลเก… โผฏฺฐพฺพตณฺหา โลเก… ธมฺมตณฺหา โลเก ปิยรูปํ สาตรูปํ, เอตฺเถสา ตณฺหา อุปฺปชฺชมานา อุปฺปชฺชติ, เอตฺถ นิวิสมานา นิวิสติ.

O desejo por formas no mundo... o desejo por sons no mundo... o desejo por odores no mundo... o desejo por sabores no mundo... o desejo por tangíveis no mundo... o desejo por fenômenos mentais no mundo é agradável e prazeroso; é aí que esse desejo surge quando está surgindo, e é aí que ele se estabelece quando está se estabelecendo.

‘‘รูปวิตกฺโก โลเก… สทฺทวิตกฺโก โลเก… คนฺธวิตกฺโก โลเก… รสวิตกฺโก โลเก… โผฏฺฐพฺพวิตกฺโก โลเก… ธมฺมวิตกฺโก โลเก ปิยรูปํ สาตรูปํ, เอตฺเถสา ตณฺหา อุปฺปชฺชมานา อุปฺปชฺชติ, เอตฺถ นิวิสมานา นิวิสติ.

O pensamento aplicado em relação a formas no mundo... o pensamento aplicado em relação a sons no mundo... o pensamento aplicado em relação a odores no mundo... o pensamento aplicado em relação a sabores no mundo... o pensamento aplicado em relação a tangíveis no mundo... o pensamento aplicado em relação a fenômenos mentais no mundo é agradável e prazeroso; é aí que esse desejo surge quando está surgindo, e é aí que ele se estabelece quando está se estabelecendo.

‘‘รูปวิจาโร โลเก… สทฺทวิจาโร โลเก… คนฺธวิจาโร โลเก… รสวิจาโร โลเก… โผฏฺฐพฺพวิจาโร โลเก… ธมฺมวิจาโร โลเก ปิยรูปํ สาตรูปํ, เอตฺเถสา ตณฺหา อุปฺปชฺชมานา อุปฺปชฺชติ, เอตฺถ นิวิสมานา นิวิสติ. อิทํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, ทุกฺขสมุทยํ อริยสจฺจํ.

O pensamento sustentado em relação a formas no mundo... o pensamento sustentado em relação a sons no mundo... o pensamento sustentado em relação a odores no mundo... o pensamento sustentado em relação a sabores no mundo... o pensamento sustentado em relação a tangíveis no mundo... o pensamento sustentado em relação a fenômenos mentais no mundo é agradável e prazeroso; é aí que esse desejo surge quando está surgindo, e é aí que ele se estabelece quando está se estabelecendo. Isto, monges, é chamado de a nobre verdade da origem do sofrimento.

นิโรธสจฺจนิทฺเทโส

Exposição da Nobre Verdade da Cessação do Sofrimento

๑๓๔. ‘‘กตมญฺจ, ภิกฺขเว, ทุกฺขนิโรธํ อริยสจฺจํ? โย ตสฺสาเยว ตณฺหาย อเสสวิราคนิโรโธ จาโค ปฏินิสฺสคฺโค มุตฺติ อนาลโย.

134. E o que, monges, é a nobre verdade da cessação do sofrimento? É o desvanecimento completo e a cessação sem vestígios desse mesmo desejo, o seu abandono, a sua renúncia, a libertação dele e o desapego dele.

‘‘สา โข ปเนสา, ภิกฺขเว, ตณฺหา กตฺถ ปหียมานา ปหียติ, กตฺถ นิรุชฺฌมานา นิรุชฺฌติ? ยํ โลเก ปิยรูปํ สาตรูปํ, เอตฺเถสา ตณฺหา ปหียมานา ปหียติ, เอตฺถ นิรุชฺฌมานา นิรุชฺฌติ.

E onde esse desejo é abandonado quando está sendo abandonado, e onde ele cessa quando está cessando? Onde quer que haja no mundo aquilo que é agradável e prazeroso, é aí que esse desejo é abandonado quando está sendo abandonado, e é aí que ele cessa quando está cessando.

‘‘กิญฺจ โลเก ปิยรูปํ สาตรูปํ? จกฺขุ โลเก ปิยรูปํ สาตรูปํ, เอตฺเถสา ตณฺหา ปหียมานา ปหียติ, เอตฺถ นิรุชฺฌมานา นิรุชฺฌติ. โสตํ โลเก…เป… ฆานํ โลเก… ชิวฺหา โลเก… กาโย โลเก… มโน [Pg.87] โลเก ปิยรูปํ สาตรูปํ, เอตฺเถสา ตณฺหา ปหียมานา ปหียติ, เอตฺถ นิรุชฺฌมานา นิรุชฺฌติ.

“E o que no mundo é de natureza agradável e prazerosa? O olho no mundo é de natureza agradável e prazerosa; é aí que este desejo, ao ser abandonado, é abandonado; é aí que, ao cessar, ele cessa. O ouvido no mundo... o nariz no mundo... a língua no mundo... o corpo no mundo... a mente no mundo é de natureza agradável e prazerosa; é aí que este desejo, ao ser abandonado, é abandonado; é aí que, ao cessar, ele cessa.”

‘‘รูปา โลเก… สทฺทา โลเก… คนฺธา โลเก… รสา โลเก… โผฏฺฐพฺพา โลเก… ธมฺมา โลเก ปิยรูปํ สาตรูปํ, เอตฺเถสา ตณฺหา ปหียมานา ปหียติ, เอตฺถ นิรุชฺฌมานา นิรุชฺฌติ.

“As formas no mundo... os sons no mundo... os aromas no mundo... os sabores no mundo... os objetos táteis no mundo... os objetos mentais no mundo são de natureza agradável e prazerosa; é aí que este desejo, ao ser abandonado, é abandonado; é aí que, ao cessar, ele cessa.”

‘‘จกฺขุวิญฺญาณํ โลเก… โสตวิญฺญาณํ โลเก… ฆานวิญฺญาณํ โลเก… ชิวฺหาวิญฺญาณํ โลเก… กายวิญฺญาณํ โลเก… มโนวิญฺญาณํ โลเก ปิยรูปํ สาตรูปํ, เอตฺเถสา ตณฺหา ปหียมานา ปหียติ, เอตฺถ นิรุชฺฌมานา นิรุชฺฌติ.

“A consciência visual no mundo... a consciência auditiva no mundo... a consciência olfativa no mundo... a consciência gustativa no mundo... a consciência corporal no mundo... a consciência mental no mundo é de natureza agradável e prazerosa; é aí que este desejo, ao ser abandonado, é abandonado; é aí que, ao cessar, ele cessa.”

‘‘จกฺขุสมฺผสฺโส โลเก… โสตสมฺผสฺโส โลเก… ฆานสมฺผสฺโส โลเก… ชิวฺหาสมฺผสฺโส โลเก… กายสมฺผสฺโส โลเก… มโนสมฺผสฺโส โลเก ปิยรูปํ สาตรูปํ, เอตฺเถสา ตณฺหา ปหียมานา ปหียติ, เอตฺถ นิรุชฺฌมานา นิรุชฺฌติ.

“O contato visual no mundo... o contato auditivo no mundo... o contato olfativo no mundo... o contato gustativo no mundo... o contato corporal no mundo... o contato mental no mundo é de natureza agradável e prazerosa; é aí que este desejo, ao ser abandonado, é abandonado; é aí que, ao cessar, ele cessa.”

‘‘จกฺขุสมฺผสฺสชา เวทนา โลเก… โสตสมฺผสฺสชา เวทนา โลเก… ฆานสมฺผสฺสชา เวทนา โลเก… ชิวฺหาสมฺผสฺสชา เวทนา โลเก… กายสมฺผสฺสชา เวทนา โลเก… มโนสมฺผสฺสชา เวทนา โลเก ปิยรูปํ สาตรูปํ, เอตฺเถสา ตณฺหา ปหียมานา ปหียติ, เอตฺถ นิรุชฺฌมานา นิรุชฺฌติ.

“A sensação nascida do contato visual no mundo... a sensação nascida do contato auditivo no mundo... a sensação nascida do contato olfativo no mundo... a sensação nascida do contato gustativo no mundo... a sensação nascida do contato corporal no mundo... a sensação nascida do contato mental no mundo é de natureza agradável e prazerosa; é aí que este desejo, ao ser abandonado, é abandonado; é aí que, ao cessar, ele cessa.”

‘‘รูปสญฺญา โลเก… สทฺทสญฺญา โลเก… คนฺธสญฺญา โลเก… รสสญฺญา โลเก… โผฏฺฐพฺพสญฺญา โลเก… ธมฺมสญฺญา โลเก ปิยรูปํ สาตรูปํ, เอตฺเถสา ตณฺหา ปหียมานา ปหียติ, เอตฺถ นิรุชฺฌมานา นิรุชฺฌติ.

“A percepção de formas no mundo... a percepção de sons no mundo... a percepção de aromas no mundo... a percepção de sabores no mundo... a percepção de objetos táteis no mundo... a percepção de objetos mentais no mundo é de natureza agradável e prazerosa; é aí que este desejo, ao ser abandonado, é abandonado; é aí que, ao cessar, ele cessa.”

‘‘รูปสญฺเจตนา โลเก… สทฺทสญฺเจตนา โลเก… คนฺธสญฺเจตนา โลเก… รสสญฺเจตนา โลเก… โผฏฺฐพฺพสญฺเจตนา โลเก… ธมฺมสญฺเจตนา โลเก ปิยรูปํ สาตรูปํ, เอตฺเถสา ตณฺหา ปหียมานา ปหียติ, เอตฺถ นิรุชฺฌมานา นิรุชฺฌติ.

“A volição em relação a formas no mundo... a volição em relação a sons no mundo... a volição em relação a aromas no mundo... a volição em relação a sabores no mundo... a volição em relação a objetos táteis no mundo... a volição em relação a objetos mentais no mundo é de natureza agradável e prazerosa; é aí que este desejo, ao ser abandonado, é abandonado; é aí que, ao cessar, ele cessa.”

‘‘รูปตณฺหา โลเก… สทฺทตณฺหา โลเก… คนฺธตณฺหา โลเก… รสตณฺหา โลเก… โผฏฺฐพฺพตณฺหา โลเก… ธมฺมตณฺหา โลเก ปิยรูปํ [Pg.88] สาตรูปํ, เอตฺเถสา ตณฺหา ปหียมานา ปหียติ, เอตฺถ นิรุชฺฌมานา นิรุชฺฌติ.

“O desejo por formas no mundo... o desejo por sons no mundo... o desejo por aromas no mundo... o desejo por sabores no mundo... o desejo por objetos táteis no mundo... o desejo por objetos mentais no mundo é de natureza agradável e prazerosa; é aí que este desejo, ao ser abandonado, é abandonado; é aí que, ao cessar, ele cessa.”

‘‘รูปวิตกฺโก โลเก… สทฺทวิตกฺโก โลเก… คนฺธวิตกฺโก โลเก… รสวิตกฺโก โลเก… โผฏฺฐพฺพวิตกฺโก โลเก… ธมฺมวิตกฺโก โลเก ปิยรูปํ สาตรูปํ, เอตฺเถสา ตณฺหา ปหียมานา ปหียติ, เอตฺถ นิรุชฺฌมานา นิรุชฺฌติ.

“O pensamento aplicado a formas no mundo... o pensamento aplicado a sons no mundo... o pensamento aplicado a aromas no mundo... o pensamento aplicado a sabores no mundo... o pensamento aplicado a objetos táteis no mundo... o pensamento aplicado a objetos mentais no mundo é de natureza agradável e prazerosa; é aí que este desejo, ao ser abandonado, é abandonado; é aí que, ao cessar, ele cessa.”

‘‘รูปวิจาโร โลเก… สทฺทวิจาโร โลเก… คนฺธวิจาโร โลเก… รสวิจาโร โลเก… โผฏฺฐพฺพวิจาโร โลเก… ธมฺมวิจาโร โลเก ปิยรูปํ สาตรูปํ. เอตฺเถสา ตณฺหา ปหียมานา ปหียติ, เอตฺถ นิรุชฺฌามานา นิรุชฺฌติ. อิทํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, ทุกฺขนิโรธํ อริยสจฺจํ.

“O pensamento sustentado em formas no mundo... o pensamento sustentado em sons no mundo... o pensamento sustentado em aromas no mundo... o pensamento sustentado em sabores no mundo... o pensamento sustentado em objetos táteis no mundo... o pensamento sustentado em objetos mentais no mundo é de natureza agradável e prazerosa. É aí que este desejo, ao ser abandonado, é abandonado; é aí que, ao cessar, ele cessa. Isto, monges, é chamado de a nobre verdade da cessação do sofrimento.”

มคฺคสจฺจนิทฺเทโส

Exposição da Verdade do Caminho

๑๓๕. ‘‘กตมญฺจ, ภิกฺขเว, ทุกฺขนิโรธคามินี ปฏิปทา อริยสจฺจํ? อยเมว อริโย อฏฺฐงฺคิโก มคฺโค เสยฺยถิทํ – สมฺมาทิฏฺฐิ สมฺมาสงฺกปฺโป สมฺมาวาจา สมฺมากมฺมนฺโต สมฺมาอาชีโว สมฺมาวายาโม สมฺมาสติ สมฺมาสมาธิ.

135. “E qual, monges, é a nobre verdade do caminho que conduz à cessação do sofrimento? É este mesmo Nobre Caminho Óctuplo, a saber: visão correta, pensamento correto, fala correta, ação correta, meio de vida correto, esforço correto, atenção plena correta e concentração correta.”

‘‘กตมา จ, ภิกฺขเว, สมฺมาทิฏฺฐิ? ยํ โข, ภิกฺขเว, ทุกฺเข ญาณํ, ทุกฺขสมุทเย ญาณํ, ทุกฺขนิโรเธ ญาณํ, ทุกฺขนิโรธคามินิยา ปฏิปทาย ญาณํ. อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, สมฺมาทิฏฺฐิ.

“E o que, monges, é a visão correta? O conhecimento do sofrimento, o conhecimento da origem do sofrimento, o conhecimento da cessação do sofrimento e o conhecimento do caminho que conduz à cessação do sofrimento. Isto, monges, é chamado de visão correta.”

‘‘กตโม จ, ภิกฺขเว, สมฺมาสงฺกปฺโป? เนกฺขมฺมสงฺกปฺโป อพฺยาปาทสงฺกปฺโป อวิหึสาสงฺกปฺโป. อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, สมฺมาสงฺกปฺโป.

“E o que, monges, é o pensamento correto? O pensamento de renúncia, o pensamento de não malevolência e o pensamento de não crueldade. Isto, monges, é chamado de pensamento correto.”

‘‘กตมา จ, ภิกฺขเว, สมฺมาวาจา? มุสาวาทา เวรมณี, ปิสุณาย วาจาย เวรมณี, ผรุสาย วาจาย เวรมณี, สมฺผปฺปลาปา เวรมณี. อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, สมฺมาวาจา.

“E o que, monges, é a fala correta? A abstenção de mentir, a abstenção de falar maliciosamente, a abstenção de falar asperamente e a abstenção de tagarelice fútil. Isto, monges, é chamado de fala correta.”

‘‘กตโม จ, ภิกฺขเว, สมฺมากมฺมนฺโต? ปาณาติปาตา เวรมณี, อทินฺนาทานา เวรมณี, กาเมสุมิจฺฉาจารา เวรมณี. อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, สมฺมากมฺมนฺโต.

“E o que, monges, é a ação correta? A abstenção de destruir a vida, a abstenção de tomar o que não é dado e a abstenção de má conduta sexual. Isto, monges, é chamado de ação correta.”

‘‘กตโม [Pg.89] จ, ภิกฺขเว, สมฺมาอาชีโว? อิธ, ภิกฺขเว, อริยสาวโก มิจฺฉาอาชีวํ ปหาย สมฺมาอาชีเวน ชีวิตํ กปฺเปติ. อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, สมฺมาอาชีโว.

“E o que, monges, é o meio de vida correto? Aqui, monges, um nobre discípulo, tendo abandonado o meio de vida incorreto, ganha a vida por meio de um meio de vida correto. Isto, monges, é chamado de meio de vida correto.”

‘‘กตโม จ, ภิกฺขเว, สมฺมาวายาโม? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อนุปฺปนฺนานํ ปาปกานํ อกุสลานํ ธมฺมานํ อนุปฺปาทาย ฉนฺทํ ชเนติ วายมติ วีริยํ อารภติ จิตฺตํ ปคฺคณฺหาติ ปทหติ; อุปฺปนฺนานํ ปาปกานํ อกุสลานํ ธมฺมานํ ปหานาย ฉนฺทํ ชเนติ วายมติ วีริยํ อารภติ จิตฺตํ ปคฺคณฺหาติ ปทหติ; อนุปฺปนฺนานํ กุสลานํ ธมฺมานํ อุปฺปาทาย ฉนฺทํ ชเนติ วายมติ วีริยํ อารภติ จิตฺตํ ปคฺคณฺหาติ ปทหติ; อุปฺปนฺนานํ กุสลานํ ธมฺมานํ ฐิติยา อสมฺโมสาย ภิยฺโยภาวาย เวปุลฺลาย ภาวนาย ปาริปูริยา ฉนฺทํ ชเนติ วายมติ วีริยํ อารภติ จิตฺตํ ปคฺคณฺหาติ ปทหติ. อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, สมฺมาวายาโม.

“E o que, monges, é o esforço correto? Aqui, monges, um monge gera o desejo, esforça-se, desperta a energia, aplica a mente e empenha-se para o não surgimento de estados prejudiciais e insalubres que ainda não surgiram; gera o desejo, esforça-se, desperta a energia, aplica a mente e empenha-se para o abandono de estados prejudiciais e insalubres que já surgiram; gera o desejo, esforça-se, desperta a energia, aplica a mente e empenha-se para o surgimento de estados benéficos que ainda não surgiram; gera o desejo, esforça-se, desperta a energia, aplica a mente e empenha-se para a manutenção, não desaparecimento, aumento, abundância, desenvolvimento e realização de estados benéficos que já surgiram. Isto, monges, é chamado de esforço correto.”

‘‘กตมา จ, ภิกฺขเว, สมฺมาสติ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ กาเย กายานุปสฺสี วิหรติ อาตาปี สมฺปชาโน สติมา วิเนยฺย โลเก อภิชฺฌาโทมนสฺสํ; เวทนาสุ เวทนานุปสฺสี วิหรติ อาตาปี สมฺปชาโน สติมา วิเนยฺย โลเก อภิชฺฌาโทมนสฺสํ; จิตฺเต จิตฺตานุปสฺสี วิหรติ อาตาปี สมฺปชาโน สติมา วิเนยฺย โลเก อภิชฺฌาโทมนสฺสํ; ธมฺเมสุ ธมฺมานุปสฺสี วิหรติ อาตาปี สมฺปชาโน สติมา วิเนยฺย โลเก อภิชฺฌาโทมนสฺสํ. อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, สมฺมาสติ.

“E o que, monges, é a atenção plena correta? Aqui, monges, um monge habita contemplando o corpo no corpo, ardente, claramente compreendendo e atento, tendo removido a cobiça e o descontentamento em relação ao mundo; habita contemplando as sensações nas sensações, ardente, claramente compreendendo e atento, tendo removido a cobiça e o descontentamento em relação ao mundo; habita contemplando a mente na mente, ardente, claramente compreendendo e atento, tendo removido a cobiça e o descontentamento em relação ao mundo; habita contemplando os objetos mentais nos objetos mentais, ardente, claramente compreendendo e atento, tendo removido a cobiça e o descontentamento em relação ao mundo. Isto, monges, é chamado de atenção plena correta.”

‘‘กตโม จ, ภิกฺขเว, สมฺมาสมาธิ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ วิวิจฺเจว กาเมหิ วิวิจฺจ อกุสเลหิ ธมฺเมหิ สวิตกฺกํ สวิจารํ วิเวกชํ ปีติสุขํ ปฐมํ ฌานํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ. วิตกฺกวิจารานํ วูปสมา อชฺฌตฺตํ สมฺปสาทนํ เจตโส เอโกทิภาวํ อวิตกฺกํ อวิจารํ สมาธิชํ ปีติสุขํ ทุติยํ ฌานํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ. ปีติยา จ วิราคา อุเปกฺขโก จ วิหรติ, สโต จ สมฺปชาโน, สุขญฺจ กาเยน ปฏิสํเวเทติ, ยํ ตํ อริยา อาจิกฺขนฺติ ‘อุเปกฺขโก สติมา สุขวิหารี’ติ ตติยํ ฌานํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ. สุขสฺส จ ปหานา ทุกฺขสฺส จ ปหานา ปุพฺเพว โสมนสฺสโทมนสฺสานํ อตฺถงฺคมา อทุกฺขมสุขํ อุเปกฺขาสติปาริสุทฺธึ จตุตฺถํ ฌานํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ. อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, สมฺมาสมาธิ. อิทํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, ทุกฺขนิโรธคามินี ปฏิปทา อริยสจฺจํ.

“E o que, monges, é a concentração correta? Aqui, monges, afastado dos prazeres sensoriais, afastado dos estados prejudiciais, um monge entra e permanece no primeiro jhana, que é acompanhado pelo pensamento aplicado e pelo pensamento sustentado, com o êxtase e a felicidade nascidos do afastamento. Com a pacificação do pensamento aplicado e do pensamento sustentado, ele entra e permanece no segundo jhana, que possui tranquilidade interna e unificação da mente, livre de pensamento aplicado e sustentado, com o êxtase e a felicidade nascidos da concentração. Com o desvanecimento também do êxtase, ele habita equânime, atento e claramente compreendendo, e experiencia a felicidade com o corpo, sobre o qual os nobres declaram: ‘Ele é equânime, atento e habita na felicidade’, entrando e permanecendo no terceiro jhana. Com o abandono do prazer e da dor, e com o prévio desaparecimento da alegria e do descontentamento, ele entra e permanece no quarto jhana, que não é doloroso nem prazeroso, e possui a pureza da atenção plena devido à equanimidade. Isto, monges, é chamado de concentração correta. Isto, monges, é chamado de a nobre verdade do caminho que conduz à cessação do sofrimento.”

๑๓๖. ‘‘อิติ [Pg.90] อชฺฌตฺตํ วา ธมฺเมสุ ธมฺมานุปสฺสี วิหรติ, พหิทฺธา วา ธมฺเมสุ ธมฺมานุปสฺสี วิหรติ, อชฺฌตฺตพหิทฺธา วา ธมฺเมสุ ธมฺมานุปสฺสี วิหรติ; สมุทยธมฺมานุปสฺสี วา ธมฺเมสุ วิหรติ, วยธมฺมานุปสฺสี วา ธมฺเมสุ วิหรติ, สมุทยวยธมฺมานุปสฺสี วา ธมฺเมสุ วิหรติ. ‘อตฺถิ ธมฺมา’ติ วา ปนสฺส สติ ปจฺจุปฏฺฐิตา โหติ. ยาวเทว ญาณมตฺตาย ปฏิสฺสติมตฺตาย อนิสฺสิโต จ วิหรติ, น จ กิญฺจิ โลเก อุปาทิยติ. เอวมฺปิ โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ธมฺเมสุ ธมฺมานุปสฺสี วิหรติ จตูสุ อริยสจฺเจสุ.

136. “Assim, ele habita contemplando os objetos mentais como objetos mentais internamente, ou habita contemplando os objetos mentais como objetos mentais externamente, ou habita contemplando os objetos mentais como objetos mentais tanto interna quanto externamente. Ou ele habita contemplando nos objetos mentais a sua natureza de surgimento, ou habita contemplando nos objetos mentais a sua natureza de desaparecimento, ou habita contemplando nos objetos mentais a sua natureza de surgimento e desaparecimento. Ou então, a atenção plena de que ‘existem objetos mentais’ está estabelecida nele apenas na medida necessária para o mero conhecimento e lucidez. E ele habita independente, sem se apegar a nada no mundo. É assim também, monges, que um monge habita contemplando os objetos mentais como objetos mentais em termos das Quatro Nobres Verdades.”

สจฺจปพฺพํ นิฏฺฐิตํ.

A seção sobre as verdades está concluída.

ธมฺมานุปสฺสนา นิฏฺฐิตา.

A contemplação dos objetos mentais está concluída.

๑๓๗. ‘‘โย หิ โกจิ, ภิกฺขเว, อิเม จตฺตาโร สติปฏฺฐาเน เอวํ ภาเวยฺย สตฺต วสฺสานิ, ตสฺส ทฺวินฺนํ ผลานํ อญฺญตรํ ผลํ ปาฏิกงฺขํ ทิฏฺเฐว ธมฺเม อญฺญา; สติ วา อุปาทิเสเส อนาคามิตา.

137. “Monges, se alguém desenvolver estes quatro estabelecimentos da atenção plena dessa maneira por sete anos, um de dois frutos pode ser esperado para ele: ou o conhecimento final aqui e agora, ou, se ainda houver algum resíduo de apego, o estado de não retorno.”

‘‘ติฏฺฐนฺตุ, ภิกฺขเว, สตฺต วสฺสานิ. โย หิ โกจิ, ภิกฺขเว, อิเม จตฺตาโร สติปฏฺฐาเน เอวํ ภาเวยฺย ฉ วสฺสานิ…เป… ปญฺจ วสฺสานิ… จตฺตาริ วสฺสานิ… ตีณิ วสฺสานิ… ทฺเว วสฺสานิ… เอกํ วสฺสํ… ติฏฺฐตุ, ภิกฺขเว, เอกํ วสฺสํ. โย หิ โกจิ, ภิกฺขเว, อิเม จตฺตาโร สติปฏฺฐาเน เอวํ ภาเวยฺย สตฺต มาสานิ, ตสฺส ทฺวินฺนํ ผลานํ อญฺญตรํ ผลํ ปาฏิกงฺขํ ทิฏฺเฐว ธมฺเม อญฺญา; สติ วา อุปาทิเสเส อนาคามิตา. ติฏฺฐนฺตุ, ภิกฺขเว, สตฺต มาสานิ. โย หิ โกจิ, ภิกฺขเว, อิเม จตฺตาโร สติปฏฺฐาเน เอวํ ภาเวยฺย ฉ มาสานิ…เป… ปญฺจ มาสานิ… จตฺตาริ มาสานิ… ตีณิ มาสานิ… ทฺเว มาสานิ… เอกํ มาสํ… อฑฺฒมาสํ… ติฏฺฐตุ, ภิกฺขเว, อฑฺฒมาโส. โย หิ โกจิ, ภิกฺขเว, อิเม จตฺตาโร สติปฏฺฐาเน เอวํ ภาเวยฺย สตฺตาหํ, ตสฺส ทฺวินฺนํ ผลานํ อญฺญตรํ ผลํ ปาฏิกงฺขํ ทิฏฺเฐว ธมฺเม อญฺญา สติ วา อุปาทิเสเส อนาคามิตา’’ติ.

“Deixemos de lado os sete anos, monges. Se alguém desenvolver estes quatro estabelecimentos da atenção plena dessa maneira por seis anos... por cinco anos... por quatro anos... por três anos... por dois anos... por um ano... Deixemos de lado um ano, monges. Se alguém desenvolver estes quatro estabelecimentos da atenção plena dessa maneira por sete meses, um de dois frutos pode ser esperado para ele: ou o conhecimento final aqui e agora, ou, se ainda houver algum resíduo de apego, o estado de não retorno. Deixemos de lado os sete meses, monges. Se alguém desenvolver estes quatro estabelecimentos da atenção plena dessa maneira por seis meses... por cinco meses... por quatro meses... por três meses... por dois meses... por um mês... por meio mês... Deixemos de lado meio mês, monges. Se alguém desenvolver estes quatro estabelecimentos da atenção plena dessa maneira por sete dias, um de dois frutos pode ser esperado para ele: ou o conhecimento final aqui e agora, ou, se ainda houver algum resíduo de apego, o estado de não retorno.”

๑๓๘. ‘‘‘เอกายโน [Pg.91] อยํ, ภิกฺขเว, มคฺโค สตฺตานํ วิสุทฺธิยา โสกปริเทวานํ สมติกฺกมาย ทุกฺขโทมนสฺสานํ อตฺถงฺคมาย ญายสฺส อธิคมาย นิพฺพานสฺส สจฺฉิกิริยาย ยทิทํ จตฺตาโร สติปฏฺฐานา’ติ. อิติ ยํ ตํ วุตฺตํ, อิทเมตํ ปฏิจฺจ วุตฺต’’นฺติ.

138. “‘Monges, este é o caminho direto para a purificação dos seres, para a superação do sofrimento e da lamentação, para o desaparecimento da dor e da aflição, para a realização do verdadeiro caminho, para a realização do Nibbāna — a saber, os quatro estabelecimentos da atenção plena’. Foi com referência a isso que aquilo foi dito.”

อิทมโวจ ภควา. อตฺตมนา เต ภิกฺขู ภควโต ภาสิตํ อภินนฺทุนฺติ.

Isso foi o que disse o Abençoado. Os monges, satisfeitos, alegraram-se com as palavras do Abençoado.

มหาสติปฏฺฐานสุตฺตํ นิฏฺฐิตํ ทสมํ.

O Mahāsatipaṭṭhāna Sutta, o décimo, está concluído.

มูลปริยายวคฺโค นิฏฺฐิโต ปฐโม.

O Mūlapariyāya Vagga, o primeiro, está concluído.

ตสฺสุทฺทานํ –

O sumário dos suttas deste vagga:

มูลสุสํวรธมฺมทายาทา, เภรวานงฺคณากงฺเขยฺยวตฺถํ;

สลฺเลขสมฺมาทิฏฺฐิสติปฏฺฐํ, วคฺควโร อสโม สุสมตฺโต.

Mūlapariyāya, Sabbāsava, Dhammadāyāda, Bhayabherava, Anaṅgaṇa, Ākaṅkheyya, Vattha, Sallekha, Sammādiṭṭhi e Satipaṭṭhāna: este excelente e incomparável vagga, composto por dez suttas, está perfeitamente concluído.

๒. สีหนาทวคฺโค

2. O Capítulo do Rugido do Leão

๑. จูฬสีหนาทสุตฺตํ

1. Cūḷasīhanāda Sutta

๑๓๙. เอวํ [Pg.92] เม สุตํ – เอกํ สมยํ ภควา สาวตฺถิยํ วิหรติ เชตวเน อนาถปิณฺฑิกสฺส อาราเม. ตตฺร โข ภควา ภิกฺขู อามนฺเตสิ – ‘‘ภิกฺขโว’’ติ. ‘‘ภทนฺเต’’ติ เต ภิกฺขู ภควโต ปจฺจสฺโสสุํ. ภควา เอตทโวจ –

139. Assim ouvi. Em certa ocasião, o Abençoado estava habitando em Sāvatthī, no Bosque de Jeta, no Parque de Anāthapiṇḍika. Lá, o Abençoado dirigiu-se aos monges: “Monges!” — “Venerável Senhor”, responderam os monges ao Abençoado. O Abençoado disse o seguinte:

‘‘อิเธว, ภิกฺขเว, สมโณ, อิธ ทุติโย สมโณ, อิธ ตติโย สมโณ, อิธ จตุตฺโถ สมโณ; สุญฺญา ปรปฺปวาทา สมเณภิ อญฺเญหีติ. เอวเมตํ, ภิกฺขเว, สมฺมา สีหนาทํ นทถ.

“Monges, somente aqui há um recluso; somente aqui há um segundo recluso; somente aqui há um terceiro recluso; somente aqui há um quarto recluso. As doutrinas de outros estão desprovidas de reclusos. É assim, monges, que deveis rugir corretamente o vosso rugido de leão.”

๑๔๐. ‘‘ฐานํ โข ปเนตํ, ภิกฺขเว, วิชฺชติ ยํ อญฺญติตฺถิยา ปริพฺพาชกา เอวํ วเทยฺยุํ – ‘โก ปนายสฺมนฺตานํ อสฺสาโส, กึ พลํ, เยน ตุมฺเห อายสฺมนฺโต เอวํ วเทถ – อิเธว สมโณ, อิธ ทุติโย สมโณ, อิธ ตติโย สมโณ, อิธ จตุตฺโถ สมโณ; สุญฺญา ปรปฺปวาทา สมเณภิ อญฺเญหี’ติ? เอวํวาทิโน, ภิกฺขเว, อญฺญติตฺถิยา ปริพฺพาชกา เอวมสฺสุ วจนียา – ‘อตฺถิ โข โน, อาวุโส, เตน ภควตา ชานตา ปสฺสตา อรหตา สมฺมาสมฺพุทฺเธน จตฺตาโร ธมฺมา อกฺขาตา เย มยํ อตฺตนิ สมฺปสฺสมานา เอวํ วเทม – อิเธว สมโณ, อิธ ทุติโย สมโณ, อิธ ตติโย สมโณ, อิธ จตุตฺโถ สมโณ; สุญฺญา ปรปฺปวาทา สมเณภิ อญฺเญหีติ. กตเม จตฺตาโร? อตฺถิ โข โน, อาวุโส, สตฺถริ ปสาโท, อตฺถิ ธมฺเม ปสาโท, อตฺถิ สีเลสุ ปริปูรการิตา; สหธมฺมิกา โข ปน ปิยา มนาปา – คหฏฺฐา เจว ปพฺพชิตา จ. อิเม โข โน, อาวุโส, เตน ภควตา ชานตา ปสฺสตา อรหตา สมฺมาสมฺพุทฺเธน จตฺตาโร ธมฺมา อกฺขาตา เย มยํ อตฺตนิ สมฺปสฺสมานา เอวํ วเทม – อิเธว สมโณ, อิธ ทุติโย สมโณ, อิธ ตติโย สมโณ, อิธ จตุตฺโถ สมโณ; สุญฺญา ปรปฺปวาทา สมเณภิ อญฺเญหี’ติ.

140. É possível, monges, que andarilhos de outras seitas digam: 'Qual é, amigos, o apoio de vocês, qual é a força, pela qual vocês dizem: "Somente aqui há um recluso, somente aqui há um segundo recluso, somente aqui há um terceiro recluso, somente aqui há um quarto recluso; as doutrinas alheias estão vazias de reclusos"?' Os andarilhos de outras seitas que falarem assim, monges, devem ser respondidos desta maneira: 'Amigos, quatro coisas nos foram declaradas por aquele Abençoado que sabe e vê, o Arahant, o Plenamente Iluminado, as quais, ao vermos em nós mesmos, dizemos: "Somente aqui há um recluso, somente aqui há um segundo recluso, somente aqui há um terceiro recluso, somente aqui há um quarto recluso; as doutrinas alheias estão vazias de reclusos". Quais são as quatro? Amigos, temos confiança no Mestre, temos confiança no Dhamma, somos plenos no cumprimento dos preceitos, e nossos companheiros de vida espiritual nos são queridos e agradáveis, tanto leigos quanto os que renunciaram. Estas são, amigos, as quatro coisas declaradas por aquele Abençoado que sabe e vê, o Arahant, o Plenamente Iluminado, as quais, ao vermos em nós mesmos, dizemos: "Somente aqui há um recluso, somente aqui há um segundo recluso, somente aqui há um terceiro recluso, somente aqui há um quarto recluso; as doutrinas alheias estão vazias de reclusos".'

๑๔๑. ‘‘ฐานํ [Pg.93] โข ปเนตํ, ภิกฺขเว, วิชฺชติ ยํ อญฺญติตฺถิยา ปริพฺพาชกา เอวํ วเทยฺยุํ – ‘อมฺหากมฺปิ โข, อาวุโส, อตฺถิ สตฺถริ ปสาโท โย อมฺหากํ สตฺถา, อมฺหากมฺปิ อตฺถิ ธมฺเม ปสาโท โย อมฺหากํ ธมฺโม, มยมฺปิ สีเลสุ ปริปูรการิโน ยานิ อมฺหากํ สีลานิ, อมฺหากมฺปิ สหธมฺมิกา ปิยา มนาปา – คหฏฺฐา เจว ปพฺพชิตา จ. อิธ โน, อาวุโส, โก วิเสโส โก อธิปฺปยาโส กึ นานากรณํ ยทิทํ ตุมฺหากญฺเจว อมฺหากญฺจา’ติ?

141. É possível, monges, que andarilhos de outras seitas digam assim: 'Amigos, nós também temos confiança no mestre, isto é, no nosso mestre; nós também temos confiança no dhamma, isto é, no nosso dhamma; nós também somos plenos no cumprimento dos preceitos, isto é, dos nossos preceitos; e nossos companheiros de vida espiritual também nos são queridos e agradáveis, tanto leigos quanto os que renunciaram. Qual é, amigos, a distinção aqui, qual é a particularidade, qual é a diferença entre vocês e nós?'

‘‘เอวํวาทิโน, ภิกฺขเว, อญฺญติตฺถิยา ปริพฺพาชกา เอวมสฺสุ วจนียา – ‘กึ ปนาวุโส, เอกา นิฏฺฐา, อุทาหุ ปุถุ นิฏฺฐา’ติ? สมฺมา พฺยากรมานา, ภิกฺขเว, อญฺญติตฺถิยา ปริพฺพาชกา เอวํ พฺยากเรยฺยุํ – ‘เอกาวุโส, นิฏฺฐา, น ปุถุ นิฏฺฐา’ติ.

Os andarilhos de outras seitas que falarem assim, monges, devem ser respondidos desta maneira: 'Mas, amigos, a meta é uma só ou são muitas metas?' Respondendo corretamente, monges, os andarilhos de outras seitas responderiam assim: 'Amigos, a meta é uma só, não são muitas metas.'

‘‘‘สา ปนาวุโส, นิฏฺฐา สราคสฺส อุทาหุ วีตราคสฺสา’ติ? สมฺมา พฺยากรมานา, ภิกฺขเว, อญฺญติตฺถิยา ปริพฺพาชกา เอวํ พฺยากเรยฺยุํ – ‘วีตราคสฺสาวุโส, สา นิฏฺฐา, น สา นิฏฺฐา สราคสฺสา’ติ.

'Mas, amigos, essa meta é para quem tem cobiça ou para quem está livre de cobiça?' Respondendo corretamente, monges, os andarilhos de outras seitas responderiam assim: 'Amigos, essa meta é para quem está livre de cobiça, não para quem tem cobiça.'

‘‘‘สา ปนาวุโส, นิฏฺฐา สโทสสฺส อุทาหุ วีตโทสสฺสา’ติ? สมฺมา พฺยากรมานา, ภิกฺขเว, อญฺญติตฺถิยา ปริพฺพาชกา เอวํ พฺยากเรยฺยุํ – ‘วีตโทสสฺสาวุโส, สา นิฏฺฐา, น สา นิฏฺฐา สโทสสฺสา’ติ.

'Mas, amigos, essa meta é para quem tem ódio ou para quem está livre de ódio?' Respondendo corretamente, monges, os andarilhos de outras seitas responderiam assim: 'Amigos, essa meta é para quem está livre de ódio, não para quem tem ódio.'

‘‘‘สา ปนาวุโส, นิฏฺฐา สโมหสฺส อุทาหุ วีตโมหสฺสา’ติ? สมฺมา พฺยากรมานา, ภิกฺขเว, อญฺญติตฺถิยา ปริพฺพาชกา เอวํ พฺยากเรยฺยุํ – ‘วีตโมหสฺสาวุโส, สา นิฏฺฐา, น สา นิฏฺฐา สโมหสฺสา’ติ.

'Mas, amigos, essa meta é para quem tem delusão ou para quem está livre de delusão?' Respondendo corretamente, monges, os andarilhos de outras seitas responderiam assim: 'Amigos, essa meta é para quem está livre de delusão, não para quem tem delusão.'

‘‘‘สา ปนาวุโส, นิฏฺฐา สตณฺหสฺส อุทาหุ วีตตณฺหสฺสา’ติ? สมฺมา พฺยากรมานา, ภิกฺขเว, อญฺญติตฺถิยา ปริพฺพาชกา เอวํ พฺยากเรยฺยุํ – ‘วีตตณฺหสฺสาวุโส, สา นิฏฺฐา, น สา นิฏฺฐา สตณฺหสฺสา’ติ.

'Mas, amigos, essa meta é para quem tem desejo ou para quem está livre de desejo?' Respondendo corretamente, monges, os andarilhos de outras seitas responderiam assim: 'Amigos, essa meta é para quem está livre de desejo, não para quem tem desejo.'

‘‘‘สา ปนาวุโส, นิฏฺฐา สอุปาทานสฺส อุทาหุ อนุปาทานสฺสา’ติ? สมฺมา พฺยากรมานา, ภิกฺขเว, อญฺญติตฺถิยา ปริพฺพาชกา เอวํ พฺยากเรยฺยุํ – ‘อนุปาทานสฺสาวุโส, สา นิฏฺฐา, น สา นิฏฺฐา สอุปาทานสฺสา’ติ.

'Mas, amigos, essa meta é para quem tem apego ou para quem está livre de apego?' Respondendo corretamente, monges, os andarilhos de outras seitas responderiam assim: 'Amigos, essa meta é para quem está livre de apego, não para quem tem apego.'

‘‘‘สา [Pg.94] ปนาวุโส, นิฏฺฐา วิทฺทสุโน อุทาหุ อวิทฺทสุโน’ติ? สมฺมา พฺยากรมานา, ภิกฺขเว, อญฺญติตฺถิยา ปริพฺพาชกา เอวํ พฺยากเรยฺยุํ – ‘วิทฺทสุโน, อาวุโส, สา นิฏฺฐา, น สา นิฏฺฐา อวิทฺทสุโน’ติ.

'Mas, amigos, essa meta é para quem tem visão ou para quem não tem visão?' Respondendo corretamente, monges, os andarilhos de outras seitas responderiam assim: 'Amigos, essa meta é para quem tem visão, não para quem não tem visão.'

‘‘‘สา ปนาวุโส, นิฏฺฐา อนุรุทฺธปฺปฏิวิรุทฺธสฺส อุทาหุ อนนุรุทฺธอปฺปฏิวิรุทฺธสฺสา’ติ? สมฺมา พฺยากรมานา, ภิกฺขเว, อญฺญติตฺถิยา ปริพฺพาชกา เอวํ พฺยากเรยฺยุํ – ‘อนนุรุทฺธอปฺปฏิวิรุทฺธสฺสาวุโส, สา นิฏฺฐา, น สา นิฏฺฐา อนุรุทฺธปฺปฏิวิรุทฺธสฺสา’ติ.

'Mas, amigos, essa meta é para quem favorece e se opõe, ou para quem não favorece nem se opõe?' Respondendo corretamente, monges, os andarilhos de outras seitas responderiam assim: 'Amigos, essa meta é para quem não favorece nem se opõe, não para quem favorece e se opõe.'

‘‘‘สา ปนาวุโส, นิฏฺฐา ปปญฺจารามสฺส ปปญฺจรติโน อุทาหุ นิปฺปปญฺจารามสฺส นิปฺปปญฺจรติโน’ติ? สมฺมา พฺยากรมานา, ภิกฺขเว, อญฺญติตฺถิยา ปริพฺพาชกา เอวํ พฺยากเรยฺยุํ – ‘นิปฺปปญฺจารามสฺสาวุโส, สา นิฏฺฐา นิปฺปปญฺจรติโน, น สา นิฏฺฐา ปปญฺจารามสฺส ปปญฺจรติโน’ติ.

'Mas, amigos, essa meta é para quem se deleita e se compraz na proliferação mental, ou para quem não se deleita nem se compraz na proliferação mental?' Respondendo corretamente, monges, os andarilhos de outras seitas responderiam assim: 'Amigos, essa meta é para quem não se deleita nem se compraz na proliferação mental, não para quem se deleita e se compraz na proliferação mental.'

๑๔๒. ‘‘ทฺเวมา, ภิกฺขเว, ทิฏฺฐิโย – ภวทิฏฺฐิ จ วิภวทิฏฺฐิ จ. เย หิ เกจิ, ภิกฺขเว, สมณา วา พฺราหฺมณา วา ภวทิฏฺฐึ อลฺลีนา ภวทิฏฺฐึ อุปคตา ภวทิฏฺฐึ อชฺโฌสิตา, วิภวทิฏฺฐิยา เต ปฏิวิรุทฺธา. เย หิ เกจิ, ภิกฺขเว, สมณา วา พฺราหฺมณา วา วิภวทิฏฺฐึ อลฺลีนา วิภวทิฏฺฐึ อุปคตา วิภวทิฏฺฐึ อชฺโฌสิตา, ภวทิฏฺฐิยา เต ปฏิวิรุทฺธา. เย หิ เกจิ, ภิกฺขเว, สมณา วา พฺราหฺมณา วา อิมาสํ ทฺวินฺนํ ทิฏฺฐีนํ สมุทยญฺจ อตฺถงฺคมญฺจ อสฺสาทญฺจ อาทีนวญฺจ นิสฺสรณญฺจ ยถาภูตํ นปฺปชานนฺติ, ‘เต สราคา เต สโทสา เต สโมหา เต สตณฺหา เต สอุปาทานา เต อวิทฺทสุโน เต อนุรุทฺธปฺปฏิวิรุทฺธา เต ปปญฺจารามา ปปญฺจรติโน; เต น ปริมุจฺจนฺติ ชาติยา ชราย มรเณน โสเกหิ ปริเทเวหิ ทุกฺเขหิ โทมนสฺเสหิ อุปายาเสหิ; น ปริมุจฺจนฺติ ทุกฺขสฺมา’ติ วทามิ. เย จ โข เกจิ, ภิกฺขเว, สมณา วา พฺราหฺมณา วา อิมาสํ ทฺวินฺนํ ทิฏฺฐีนํ สมุทยญฺจ อตฺถงฺคมญฺจ อสฺสาทญฺจ อาทีนวญฺจ นิสฺสรณญฺจ ยถาภูตํ ปชานนฺติ, ‘เต วีตราคา เต วีตโทสา เต วีตโมหา เต วีตตณฺหา เต อนุปาทานา เต วิทฺทสุโน เต อนนุรุทฺธอปฺปฏิวิรุทฺธา เต นิปฺปปญฺจารามา นิปฺปปญฺจรติโน; เต ปริมุจฺจนฺติ ชาติยา ชราย มรเณน โสเกหิ ปริเทเวหิ ทุกฺเขหิ โทมนสฺเสหิ อุปายาเสหิ; ปริมุจฺจนฺติ ทุกฺขสฺมา’ติ วทามิ.

142. Existem estas duas visões, monges: a visão da existência e a visão da não-existência. Quaisquer reclusos ou brâmanes que se apegam à visão da existência, recorrem à visão da existência, aceitam a visão da existência, opõem-se à visão da não-existência. Quaisquer reclusos ou brâmanes que se apegam à visão da não-existência, recorrem à visão da não-existência, aceitam a visão da não-existência, opõem-se à visão da existência. Quaisquer reclusos ou brâmanes que não compreendem como realmente são a origem, o desaparecimento, a satisfação, o perigo e a libertação em relação a essas duas visões, 'eles têm cobiça, têm ódio, têm delusão, têm desejo, têm apego, não têm visão, favorecem e se opõem, deleitam-se e comprazem-se na proliferação mental; eles não estão libertos do nascimento, do envelhecimento e da morte; da tristeza, da lamentação, da dor, do pesar e do desespero; não estão libertos do sofrimento', eu digo. Mas quaisquer reclusos ou brâmanes que compreendem como realmente são a origem, o desaparecimento, a satisfação, o perigo e a libertação em relação a essas duas visões, 'eles estão livres de cobiça, livres de ódio, livres de delusão, livres de desejo, sem apego, têm visão, não favorecem nem se opõem, não se deleitam nem se comprazem na proliferação mental; eles estão libertos do nascimento, do envelhecimento e da morte; da tristeza, da lamentação, da dor, do pesar e do desespero; estão libertos do sofrimento', eu digo.

๑๔๓. ‘‘จตฺตาริมานิ[Pg.95], ภิกฺขเว, อุปาทานานิ. กตมานิ จตฺตาริ? กามุปาทานํ, ทิฏฺฐุปาทานํ, สีลพฺพตุปาทานํ, อตฺตวาทุปาทานํ. สนฺติ, ภิกฺขเว, เอเก สมณพฺราหฺมณา สพฺพุปาทานปริญฺญาวาทา ปฏิชานมานา. เต น สมฺมา สพฺพุปาทานปริญฺญํ ปญฺญเปนฺติ – กามุปาทานสฺส ปริญฺญํ ปญฺญเปนฺติ, น ทิฏฺฐุปาทานสฺส ปริญฺญํ ปญฺญเปนฺติ, น สีลพฺพตุปาทานสฺส ปริญฺญํ ปญฺญเปนฺติ, น อตฺตวาทุปาทานสฺส ปริญฺญํ ปญฺญเปนฺติ. ตํ กิสฺส เหตุ? อิมานิ หิ เต โภนฺโต สมณพฺราหฺมณา ตีณิ ฐานานิ ยถาภูตํ นปฺปชานนฺติ. ตสฺมา เต โภนฺโต สมณพฺราหฺมณา สพฺพุปาทานปริญฺญาวาทา ปฏิชานมานา; เต น สมฺมา สพฺพุปาทานปริญฺญํ ปญฺญเปนฺติ – กามุปาทานสฺส ปริญฺญํ ปญฺญเปนฺติ, น ทิฏฺฐุปาทานสฺส ปริญฺญํ ปญฺญเปนฺติ, น สีลพฺพตุปาทานสฺส ปริญฺญํ ปญฺญเปนฺติ, น อตฺตวาทุปาทานสฺส ปริญฺญํ ปญฺญเปนฺติ.

143. Existem estes quatro tipos de apego, monges. Quais são os quatro? O apego aos prazeres sensoriais, o apego a visões, o apego a regras e rituais, e o apego a uma doutrina do eu. Existem, monges, alguns reclusos e brâmanes que afirmam propor a plena compreensão de todos os tipos de apego. No entanto, eles não descrevem corretamente a plena compreensão de todos os tipos de apego: eles descrevem a plena compreensão do apego aos prazeres sensoriais, mas não descrevem a plena compreensão do apego a visões, não descrevem a plena compreensão do apego a regras e rituais, e não descrevem a plena compreensão do apego a uma doutrina do eu. Por que isso? Porque esses bons reclusos e brâmanes não compreendem como realmente são estes três casos de apego. Portanto, embora esses bons reclusos e brâmanes afirmem propor a plena compreensão de todos os tipos de apego, eles não descrevem corretamente a plena compreensão de todos os tipos de apego: eles descrevem a plena compreensão do apego aos prazeres sensoriais, mas não descrevem a plena compreensão do apego a visões, não descrevem a plena compreensão do apego a regras e rituais, e não descrevem a plena compreensão do apego a uma doutrina do eu.

‘‘สนฺติ, ภิกฺขเว, เอเก สมณพฺราหฺมณา สพฺพุปาทานปริญฺญาวาทา ปฏิชานมานา. เต น สมฺมา สพฺพุปาทานปริญฺญํ ปญฺญเปนฺติ – กามุปาทานสฺส ปริญฺญํ ปญฺญเปนฺติ, ทิฏฺฐุปาทานสฺส ปริญฺญํ ปญฺญเปนฺติ, น สีลพฺพตุปาทานสฺส ปริญฺญํ ปญฺญเปนฺติ, น อตฺตวาทุปาทานสฺส ปริญฺญํ ปญฺญเปนฺติ. ตํ กิสฺส เหตุ? อิมานิ หิ เต โภนฺโต สมณพฺราหฺมณา ทฺเว ฐานานิ ยถาภูตํ นปฺปชานนฺติ. ตสฺมา เต โภนฺโต สมณพฺราหฺมณา สพฺพุปาทานปริญฺญาวาทา ปฏิชานมานา; เต น สมฺมา สพฺพุปาทานปริญฺญํ ปญฺญเปนฺติ – กามุปาทานสฺส ปริญฺญํ ปญฺญเปนฺติ, ทิฏฺฐุปาทานสฺส ปริญฺญํ ปญฺญเปนฺติ, น สีลพฺพตุปาทานสฺส ปริญฺญํ ปญฺญเปนฺติ, น อตฺตวาทุปาทานสฺส ปริญฺญํ ปญฺญเปนฺติ.

Existem, monges, alguns reclusos e brâmanes que afirmam propor a plena compreensão de todos os tipos de apego. No entanto, eles não descrevem corretamente a plena compreensão de todos os tipos de apego: eles descrevem a plena compreensão do apego aos prazeres sensoriais e do apego a visões, mas não descrevem a plena compreensão do apego a regras e rituais, e não descrevem a plena compreensão do apego a uma doutrina do eu. Por que isso? Porque esses bons reclusos e brâmanes não compreendem como realmente são estes dois casos de apego. Portanto, embora esses bons reclusos e brâmanes afirmem propor a plena compreensão de todos os tipos de apego, eles não descrevem corretamente a plena compreensão de todos os tipos de apego: eles descrevem a plena compreensão do apego aos prazeres sensoriais e do apego a visões, mas não descrevem a plena compreensão do apego a regras e rituais, e não descrevem a plena compreensão do apego a uma doutrina do eu.

‘‘สนฺติ, ภิกฺขเว, เอเก สมณพฺราหฺมณา สพฺพุปาทานปริญฺญาวาทา ปฏิชานมานา. เต น สมฺมา สพฺพุปาทานปริญฺญํ ปญฺญเปนฺติ – กามุปาทานสฺส ปริญฺญํ ปญฺญเปนฺติ, ทิฏฺฐุปาทานสฺส ปริญฺญํ ปญฺญเปนฺติ, สีลพฺพตุปาทานสฺส ปริญฺญํ ปญฺญเปนฺติ, น อตฺตวาทุปาทานสฺส ปริญฺญํ ปญฺญเปนฺติ. ตํ กิสฺส เหตุ? อิมญฺหิ เต โภนฺโต สมณพฺราหฺมณา เอกํ ฐานํ ยถาภูตํ นปฺปชานนฺติ. ตสฺมา เต โภนฺโต สมณพฺราหฺมณา สพฺพุปาทานปริญฺญาวาทา ปฏิชานมานา; เต น สมฺมา สพฺพุปาทานปริญฺญํ ปญฺญเปนฺติ – กามุปาทานสฺส ปริญฺญํ ปญฺญเปนฺติ, ทิฏฺฐุปาทานสฺส ปริญฺญํ ปญฺญเปนฺติ, สีลพฺพตุปาทานสฺส ปริญฺญํ ปญฺญเปนฺติ, น อตฺตวาทุปาทานสฺส ปริญฺญํ ปญฺญเปนฺติ.

Existem, monges, alguns reclusos e brâmanes que afirmam propor a plena compreensão de todos os tipos de apego. No entanto, eles não descrevem corretamente a plena compreensão de todos os tipos de apego: eles descrevem a plena compreensão do apego aos prazeres sensoriais, do apego a visões e do apego a regras e rituais, mas não descrevem a plena compreensão do apego a uma doutrina do eu. Por que isso? Porque esses bons reclusos e brâmanes não compreendem como realmente é este único caso de apego. Portanto, embora esses bons reclusos e brâmanes afirmem propor a plena compreensão de todos os tipos de apego, eles não descrevem corretamente a plena compreensão de todos os tipos de apego: eles descrevem a plena compreensão do apego aos prazeres sensoriais, do apego a visões e do apego a regras e rituais, mas não descrevem a plena compreensão do apego a uma doutrina do eu.

‘‘เอวรูเป [Pg.96] โข, ภิกฺขเว, ธมฺมวินเย โย สตฺถริ ปสาโท โส น สมฺมคฺคโต อกฺขายติ; โย ธมฺเม ปสาโท โส น สมฺมคฺคโต อกฺขายติ; ยา สีเลสุ ปริปูรการิตา สา น สมฺมคฺคตา อกฺขายติ; ยา สหธมฺมิเกสุ ปิยมนาปตา สา น สมฺมคฺคตา อกฺขายติ. ตํ กิสฺส เหตุ? เอวญฺเหตํ, ภิกฺขเว, โหติ ยถา ตํ ทุรกฺขาเต ธมฺมวินเย ทุปฺปเวทิเต อนิยฺยานิเก อนุปสมสํวตฺตนิเก อสมฺมาสมฺพุทฺธปฺปเวทิเต.

Em tal Dhamma e Disciplina, monges, é evidente que a confiança no Mestre não é considerada corretamente direcionada; a confiança no Dhamma não é considerada corretamente direcionada; o cumprimento dos preceitos não é considerado corretamente direcionado; e a afeição entre os companheiros de vida espiritual não é considerada corretamente direcionada. Por que isso? Porque é assim que acontece, monges, quando o Dhamma e a Disciplina são mal proclamados, mal expostos, não conducentes à libertação, não conducentes à paz, expostos por alguém que não é plenamente iluminado.

๑๔๔. ‘‘ตถาคโต จ โข, ภิกฺขเว, อรหํ สมฺมาสมฺพุทฺโธ สพฺพุปาทานปริญฺญาวาโท ปฏิชานมาโน สมฺมา สพฺพุปาทานปริญฺญํ ปญฺญเปติ – กามุปาทานสฺส ปริญฺญํ ปญฺญเปติ, ทิฏฺฐุปาทานสฺส ปริญฺญํ ปญฺญเปติ, สีลพฺพตุปาทานสฺส ปริญฺญํ ปญฺญเปติ, อตฺตวาทุปาทานสฺส ปริญฺญํ ปญฺญเปติ. เอวรูเป โข, ภิกฺขเว, ธมฺมวินเย โย สตฺถริ ปสาโท โส สมฺมคฺคโต อกฺขายติ; โย ธมฺเม ปสาโท โส สมฺมคฺคโต อกฺขายติ; ยา สีเลสุ ปริปูรการิตา สา สมฺมคฺคตา อกฺขายติ; ยา สหธมฺมิเกสุ ปิยมนาปตา สา สมฺมคฺคตา อกฺขายติ. ตํ กิสฺส เหตุ? เอวญฺเหตํ, ภิกฺขเว, โหติ ยถา ตํ สฺวากฺขาเต ธมฺมวินเย สุปฺปเวทิเต นิยฺยานิเก อุปสมสํวตฺตนิเก สมฺมาสมฺพุทฺธปฺปเวทิเต.

144. Mas o Tathāgata, monges, o Arahant, o Plenamente Iluminado, afirmando propor a plena compreensão de todos os tipos de apego, descreve corretamente a plena compreensão de todos os tipos de apego: ele descreve a plena compreensão do apego aos prazeres sensoriais, a plena compreensão do apego a visões, a plena compreensão do apego a regras e rituais, e a plena compreensão do apego a uma doutrina do eu. Em tal Dhamma e Disciplina, monges, é evidente que a confiança no Mestre é considerada corretamente direcionada; a confiança no Dhamma é considerada corretamente direcionada; o cumprimento dos preceitos é considerado corretamente direcionado; e a afeição entre os companheiros de vida espiritual é considerada corretamente direcionada. Por que isso? Porque é assim que acontece, monges, quando o Dhamma e a Disciplina são bem proclamados, bem expostos, conducentes à libertação, conducentes à paz, expostos por alguém que é plenamente iluminado.

๑๔๕. ‘‘อิเม จ, ภิกฺขเว, จตฺตาโร อุปาทานา. กึนิทานา กึสมุทยา กึชาติกา กึปภวา? อิเม จตฺตาโร อุปาทานา ตณฺหานิทานา ตณฺหาสมุทยา ตณฺหาชาติกา ตณฺหาปภวา. ตณฺหา จายํ, ภิกฺขเว, กึนิทานา กึสมุทยา กึชาติกา กึปภวา? ตณฺหา เวทนานิทานา เวทนาสมุทยา เวทนาชาติกา เวทนาปภวา. เวทนา จายํ, ภิกฺขเว, กึนิทานา กึสมุทยา กึชาติกา กึปภวา? เวทนา ผสฺสนิทานา ผสฺสสมุทยา ผสฺสชาติกา ผสฺสปภวา. ผสฺโส จายํ, ภิกฺขเว, กึนิทาโน กึสมุทโย กึชาติโก กึปภโว? ผสฺโส สฬายตนนิทาโน สฬายตนสมุทโย สฬายตนชาติโก สฬายตนปภโว. สฬายตนญฺจิทํ, ภิกฺขเว, กึนิทานํ กึสมุทยํ กึชาติกํ กึปภวํ? สฬายตนํ นามรูปนิทานํ นามรูปสมุทยํ นามรูปชาติกํ นามรูปปภวํ. นามรูปญฺจิทํ, ภิกฺขเว, กึนิทานํ กึสมุทยํ กึชาติกํ กึปภวํ? นามรูปํ วิญฺญาณนิทานํ วิญฺญาณสมุทยํ วิญฺญาณชาติกํ วิญฺญาณปภวํ. วิญฺญาณญฺจิทํ, ภิกฺขเว[Pg.97], กึนิทานํ กึสมุทยํ กึชาติกํ กึปภวํ? วิญฺญาณํ สงฺขารนิทานํ สงฺขารสมุทยํ สงฺขารชาติกํ สงฺขารปภวํ. สงฺขารา จิเม, ภิกฺขเว, กึนิทานา กึสมุทยา กึชาติกา กึปภวา? สงฺขารา อวิชฺชานิทานา อวิชฺชาสมุทยา อวิชฺชาชาติกา อวิชฺชาปภวา.

145. E estes, monges, são os quatro apegos. Qual é a sua fonte, qual é a sua origem, de onde nascem, de onde surgem? Estes quatro apegos têm o desejo como fonte, o desejo como origem, nascem do desejo, surgem do desejo. E este desejo, monges, qual é a sua fonte, qual é a sua origem, de onde nasce, de onde surge? O desejo tem a sensação como fonte, a sensação como origem, nasce da sensação, surge da sensação. E esta sensação, monges, qual é a sua fonte, qual é a sua origem, de onde nasce, de onde surge? A sensação tem o contato como fonte, o contato como origem, nasce do contato, surge do contato. E este contato, monges, qual é a sua fonte, qual é a sua origem, de onde nasce, de onde surge? O contato tem a base sêxtupla como fonte, a base sêxtupla como origem, nasce da base sêxtupla, surge da base sêxtupla. E esta base sêxtupla, monges, qual é a sua fonte, qual é a sua origem, de onde nasce, de onde surge? A base sêxtupla tem o nome-e-forma como fonte, o nome-e-forma como origem, nasce do nome-e-forma, surge do nome-e-forma. E este nome-e-forma, monges, qual é a sua fonte, qual é a sua origem, de onde nasce, de onde surge? O nome-e-forma tem a consciência como fonte, a consciência como origem, nasce da consciência, surge da consciência. E esta consciência, monges, qual é a sua fonte, qual é a sua origem, de onde nasce, de onde surge? A consciência tem as formações como fonte, as formações como origem, nasce das formações, surge das formações. E estas formações, monges, qual é a sua fonte, qual é a sua origem, de onde nascem, de onde surgem? As formações têm a ignorância como fonte, a ignorância como origem, nascem da ignorância, surgem da ignorância.

‘‘ยโต จ โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุโน อวิชฺชา ปหีนา โหติ วิชฺชา อุปฺปนฺนา, โส อวิชฺชาวิราคา วิชฺชุปฺปาทา เนว กามุปาทานํ อุปาทิยติ, น ทิฏฺฐุปาทานํ อุปาทิยติ, น สีลพฺพตุปาทานํ อุปาทิยติ, น อตฺตวาทุปาทานํ อุปาทิยติ. อนุปาทิยํ น ปริตสฺสติ, อปริตสฺสํ ปจฺจตฺตญฺเญว ปรินิพฺพายติ. ‘ขีณา ชาติ, วุสิตํ พฺรหฺมจริยํ, กตํ กรณียํ, นาปรํ อิตฺถตฺตายา’ติ ปชานาตี’’ติ.

Mas quando, monges, a ignorância é abandonada por um monge e o conhecimento surge, então, com o desvanecimento da ignorância e o surgimento do conhecimento, ele não se apega aos prazeres sensoriais, não se apega a visões, não se apega a regras e rituais, não se apega a uma doutrina do eu. Não se apegando, ele não se agita; livre de agitação, ele alcança por si mesmo a extinção final. Ele compreende: 'O nascimento foi destruído, a vida santa foi vivida, o que deveria ser feito foi feito, não há mais retorno a este estado de existência'.

อิทมโวจ ภควา. อตฺตมนา เต ภิกฺขู ภควโต ภาสิตํ อภินนฺทุนฺติ.

Isso foi o que o Abençoado disse. Satisfeitos, aqueles monges alegraram-se com as palavras do Abençoado.

จูฬสีหนาทสุตฺตํ นิฏฺฐิตํ ปฐมํ.

O Cūḷasīhanāda Sutta, o primeiro, está concluído.

๒. มหาสีหนาทสุตฺตํ

2. Mahāsīhanāda Sutta

๑๔๖. เอวํ เม สุตํ – เอกํ สมยํ ภควา เวสาลิยํ วิหรติ พหินคเร อปรปุเร วนสณฺเฑ. เตน โข ปน สมเยน สุนกฺขตฺโต ลิจฺฉวิปุตฺโต อจิรปกฺกนฺโต โหติ อิมสฺมา ธมฺมวินยา. โส เวสาลิยํ ปริสติ เอวํ วาจํ ภาสติ – ‘‘นตฺถิ สมณสฺส โคตมสฺส อุตฺตริ มนุสฺสธมฺมา อลมริยญาณทสฺสนวิเสโส. ตกฺกปริยาหตํ สมโณ โคตโม ธมฺมํ เทเสติ วีมํสานุจริตํ สยํปฏิภานํ. ยสฺส จ ขฺวาสฺส อตฺถาย ธมฺโม เทสิโต โส นิยฺยาติ ตกฺกรสฺส สมฺมา ทุกฺขกฺขยายา’’ติ.

146. Assim ouvi. Em certa ocasião, o Abençoado estava vivendo em Vesālī, no bosque fora da cidade, a oeste. Naquela ocasião, Sunakkhatta, filho dos Licchavis, havia recentemente deixado este Dhamma e Disciplina. Ele fazia esta declaração diante da assembleia de Vesālī: 'O asceta Gotama não possui estados superiores aos humanos comuns, nenhuma distinção de conhecimento e visão digna dos nobres. O asceta Gotama ensina um Dhamma formulado pelo raciocínio, investigado por si mesmo, fruto de sua própria inspiração. No entanto, o Dhamma ensinado por ele, para o propósito para o qual foi ensinado, conduz quem o pratica à completa destruição do sofrimento'.

อถ โข อายสฺมา สาริปุตฺโต ปุพฺพณฺหสมยํ นิวาเสตฺวา ปตฺตจีวรมาทาย เวสาลึ ปิณฺฑาย ปาวิสิ. อสฺโสสิ โข อายสฺมา สาริปุตฺโต สุนกฺขตฺตสฺส ลิจฺฉวิปุตฺตสฺส เวสาลิยํ ปริสติ เอวํ วาจํ ภาสมานสฺส – ‘‘นตฺถิ สมณสฺส โคตมสฺส อุตฺตริมนุสฺสธมฺมา อลมริยญาณทสฺสนวิเสโส. ตกฺกปริยาหตํ สมโณ โคตโม ธมฺมํ เทเสติ [Pg.98] วีมํสานุจริตํ สยํปฏิภานํ. ยสฺส จ ขฺวาสฺส อตฺถาย ธมฺโม เทสิโต โส นิยฺยาติ ตกฺกรสฺส สมฺมา ทุกฺขกฺขยายา’’ติ.

Então, pela manhã, o venerável Sāriputta vestiu-se e, tomando sua tigela e manto externo, entrou em Vesālī para esmolar comida. O venerável Sāriputta ouviu Sunakkhatta, filho dos Licchavis, fazendo esta declaração diante da assembleia de Vesālī: 'O asceta Gotama não possui estados superiores aos humanos comuns, nenhuma distinção de conhecimento e visão digna dos nobres. O asceta Gotama ensina um Dhamma formulado pelo raciocínio, investigado por si mesmo, fruto de sua própria inspiração. No entanto, o Dhamma ensinado por ele, para o propósito para o qual foi ensinado, conduz quem o pratica à completa destruição do sofrimento'.

อถ โข อายสฺมา สาริปุตฺโต เวสาลิยํ ปิณฺฑาย จริตฺวา ปจฺฉาภตฺตํ ปิณฺฑปาตปฏิกฺกนฺโต เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺโน โข อายสฺมา สาริปุตฺโต ภควนฺตํ เอตทโวจ – ‘‘สุนกฺขตฺโต, ภนฺเต, ลิจฺฉวิปุตฺโต อจิรปกฺกนฺโต อิมสฺมา ธมฺมวินยา. โส เวสาลิยํ ปริสติ เอวํ วาจํ ภาสติ – ‘นตฺถิ สมณสฺส โคตมสฺส อุตฺตริมนุสฺสธมฺมา อลมริยญาณทสฺสนวิเสโส. ตกฺกปริยาหตํ สมโณ โคตโม ธมฺมํ เทเสติ วีมํสานุจริตํ สยํปฏิภานํ. ยสฺส จ ขฺวาสฺส อตฺถาย ธมฺโม เทสิโต โส นิยฺยาติ ตกฺกรสฺส สมฺมา ทุกฺขกฺขยายา’’’ติ.

Então, tendo esmolado comida em Vesālī e retornado de sua ronda de esmolas, após a refeição, o venerável Sāriputta foi até o Abençoado. Ao se aproximar, prestou homenagem ao Abençoado, sentou-se a um lado e disse-lhe: 'Senhor, Sunakkhatta, filho dos Licchavis, que recentemente deixou este Dhamma e Disciplina, está fazendo esta declaração diante da assembleia de Vesālī: "O asceta Gotama não possui estados superiores aos humanos comuns, nenhuma distinção de conhecimento e visão digna dos nobres. O asceta Gotama ensina um Dhamma formulado pelo raciocínio, investigado por si mesmo, fruto de sua própria inspiração. No entanto, o Dhamma ensinado por ele, para o propósito para o qual foi ensinado, conduz quem o pratica à completa destruição do sofrimento".'

๑๔๗. ‘‘โกธโน เหโส, สาริปุตฺต, สุนกฺขตฺโต โมฆปุริโส. โกธา จ ปนสฺส เอสา วาจา ภาสิตา. ‘อวณฺณํ ภาสิสฺสามี’ติ โข, สาริปุตฺต, สุนกฺขตฺโต โมฆปุริโส วณฺณํเยว ตถาคตสฺส ภาสติ. วณฺโณ เหโส, สาริปุตฺต, ตถาคตสฺส โย เอวํ วเทยฺย – ‘ยสฺส จ ขฺวาสฺส อตฺถาย ธมฺโม เทสิโต โส นิยฺยาติ ตกฺกรสฺส สมฺมา ทุกฺขกฺขยายา’ติ.

147. Sāriputta, o homem tolo Sunakkhatta é colérico, e suas palavras foram ditas por raiva. Pensando em difamar o Tathāgata, Sāriputta, o homem tolo Sunakkhatta na verdade o elogia; pois é um elogio ao Tathāgata quando alguém diz: 'O Dhamma ensinado por ele, para o propósito para o qual foi ensinado, conduz quem o pratica à completa destruição do sofrimento'.

‘‘อยมฺปิ หิ นาม, สาริปุตฺต, สุนกฺขตฺตสฺส โมฆปุริสสฺส มยิ ธมฺมนฺวโย น ภวิสฺสติ – ‘อิติปิ โส ภควา อรหํ สมฺมาสมฺพุทฺโธ วิชฺชาจรณสมฺปนฺโน สุคโต โลกวิทู อนุตฺตโร ปุริสทมฺมสารถิ, สตฺถา เทวมนุสฺสานํ, พุทฺโธ ภควา’ติ.

Sāriputta, esse homem tolo Sunakkhatta não terá sequer esta dedução de acordo com o Dhamma a meu respeito: 'O Abençoado é assim: ele é um arahant, perfeitamente iluminado, dotado de conhecimento claro e conduta, sublime, conhecedor dos mundos, guia incomparável para treinar os homens dóceis, mestre de deuses e humanos, iluminado, abençoado'.

‘‘อยมฺปิ หิ นาม, สาริปุตฺต, สุนกฺขตฺตสฺส โมฆปุริสสฺส มยิ ธมฺมนฺวโย น ภวิสฺสติ – ‘อิติปิ โส ภควา อเนกวิหิตํ อิทฺธิวิธํ ปจฺจนุโภติ – เอโกปิ หุตฺวา พหุธา โหติ, พหุธาปิ หุตฺวา เอโก โหติ; อาวิภาวํ, ติโรภาวํ; ติโรกุฏฺฏํ ติโรปาการํ ติโรปพฺพตํ อสชฺชมาโน คจฺฉติ, เสยฺยถาปิ อากาเส; ปถวิยาปิ อุมฺมุชฺชนิมุชฺชํ กโรติ, เสยฺยถาปิ อุทเก; อุทเกปิ อภิชฺชมาโน คจฺฉติ, เสยฺยถาปิ ปถวิยํ; อากาเสปิ ปลฺลงฺเกน กมติ, เสยฺยถาปิ ปกฺขี สกุโณ; อิเมปิ จนฺทิมสูริเย เอวํมหิทฺธิเก เอวํมหานุภาเว ปาณินา ปริมสติ ปริมชฺชติ; ยาว พฺรหฺมโลกาปิ กาเยน วสํ วตฺเตตี’ติ.

Sāriputta, esse homem tolo Sunakkhatta não terá sequer esta dedução de acordo com o Dhamma a meu respeito: 'O Abençoado realiza vários tipos de poderes psíquicos: sendo um, ele se torna muitos; sendo muitos, ele se torna um; ele aparece e desaparece; ele passa sem impedimento através de paredes, muros e montanhas, como se fosse através do espaço; ele mergulha e emerge da terra como se fosse na água; ele caminha sobre a água sem afundar como se fosse na terra; sentado de pernas cruzadas, ele viaja pelo espaço como uma ave com asas; com a mão ele toca e acaricia a lua e o sol, tão poderosos e majestosos; ele exerce domínio com seu corpo até mesmo no mundo de Brahma'.

‘‘อยมฺปิ [Pg.99] หิ นาม, สาริปุตฺต, สุนกฺขตฺตสฺส โมฆปุริสสฺส มยิ ธมฺมนฺวโย น ภวิสฺสติ – ‘อิติปิ โส ภควา ทิพฺพาย โสตธาตุยา วิสุทฺธาย อติกฺกนฺตมานุสิกาย อุโภ สทฺเท สุณาติ – ทิพฺเพ จ มานุเส จ, เย ทูเร สนฺติเก จา’ติ.

Sāriputta, esse homem tolo Sunakkhatta não terá sequer esta dedução de acordo com o Dhamma a meu respeito: 'O Abençoado, com o elemento do ouvido divino, purificado e que supera o humano, ouve ambos os tipos de sons, os divinos e os humanos, estejam longe ou perto'.

‘‘อยมฺปิ หิ นาม, สาริปุตฺต, สุนกฺขตฺตสฺส โมฆปุริสสฺส มยิ ธมฺมนฺวโย น ภวิสฺสติ – ‘อิติปิ โส ภควา ปรสตฺตานํ ปรปุคฺคลานํ เจตสา เจโต ปริจฺจ ปชานาติ – สราคํ วา จิตฺตํ สราคํ จิตฺตนฺติ ปชานาติ, วีตราคํ วา จิตฺตํ วีตราคํ จิตฺตนฺติ ปชานาติ; สโทสํ วา จิตฺตํ สโทสํ จิตฺตนฺติ ปชานาติ, วีตโทสํ วา จิตฺตํ วีตโทสํ จิตฺตนฺติ ปชานาติ; สโมหํ วา จิตฺตํ สโมหํ จิตฺตนฺติ ปชานาติ, วีตโมหํ วา จิตฺตํ วีตโมหํ จิตฺตนฺติ ปชานาติ; สํขิตฺตํ วา จิตฺตํ สํขิตฺตํ จิตฺตนฺติ ปชานาติ, วิกฺขิตฺตํ วา จิตฺตํ วิกฺขิตฺตํ จิตฺตนฺติ ปชานาติ; มหคฺคตํ วา จิตฺตํ มหคฺคตํ จิตฺตนฺติ ปชานาติ, อมหคฺคตํ วา จิตฺตํ อมหคฺคตํ จิตฺตนฺติ ปชานาติ; สอุตฺตรํ วา จิตฺตํ สอุตฺตรํ จิตฺตนฺติ ปชานาติ, อนุตฺตรํ วา จิตฺตํ อนุตฺตรํ จิตฺตนฺติ ปชานาติ; สมาหิตํ วา จิตฺตํ สมาหิตํ จิตฺตนฺติ ปชานาติ, อสมาหิตํ วา จิตฺตํ อสมาหิตํ จิตฺตนฺติ ปชานาติ; วิมุตฺตํ วา จิตฺตํ วิมุตฺตํ จิตฺตนฺติ ปชานาติ, อวิมุตฺตํ วา จิตฺตํ อวิมุตฺตํ จิตฺตนฺติ ปชานาตี’ติ.

Sāriputta, esse homem tolo Sunakkhatta não terá sequer esta dedução de acordo com o Dhamma a meu respeito: 'O Abençoado abrange com sua própria mente a mente de outros seres, de outras pessoas. Ele compreende a mente com cobiça como mente com cobiça, e a mente sem cobiça como mente sem cobiça; ele compreende a mente com ódio como mente com ódio, e a mente sem ódio como mente sem ódio; ele compreende a mente com ilusão como mente com ilusão, e a mente sem ilusão como mente sem ilusão; ele compreende a mente contraída como mente contraída, e a mente dispersa como mente dispersa; ele compreende a mente elevada como mente elevada, e a mente não elevada como mente não elevada; ele compreende a mente superável como mente superável, e a mente insuperável como mente insuperável; ele compreende a mente concentrada como mente concentrada, e a mente não concentrada como mente não concentrada; ele compreende a mente libertada como mente libertada, e a mente não libertada como mente não libertada'.

๑๔๘. ‘‘ทส โข ปนิมานิ, สาริปุตฺต, ตถาคตสฺส ตถาคตพลานิ เยหิ พเลหิ สมนฺนาคโต ตถาคโต อาสภํ ฐานํ ปฏิชานาติ, ปริสาสุ สีหนาทํ นทติ, พฺรหฺมจกฺกํ ปวตฺเตติ. กตมานิ ทส?

148. Sāriputta, o Tathāgata possui estes dez poderes de um Tathāgata, dotado dos quais ele reivindica a posição suprema, ruge seu rugido de leão nas assembleias e põe em movimento a Roda de Brahma. Quais são os dez?

‘‘อิธ, สาริปุตฺต, ตถาคโต ฐานญฺจ ฐานโต อฏฺฐานญฺจ อฏฺฐานโต ยถาภูตํ ปชานาติ. ยมฺปิ, สาริปุตฺต, ตถาคโต ฐานญฺจ ฐานโต อฏฺฐานญฺจ อฏฺฐานโต ยถาภูตํ ปชานาติ, อิทมฺปิ, สาริปุตฺต, ตถาคตสฺส ตถาคตพลํ โหติ ยํ พลํ อาคมฺม ตถาคโต อาสภํ ฐานํ ปฏิชานาติ, ปริสาสุ สีหนาทํ นทติ, พฺรหฺมจกฺกํ ปวตฺเตติ.

Aqui, Sāriputta, o Tathāgata compreende, como realmente é, o que é possível como possível e o que é impossível como impossível. E o fato de o Tathāgata compreender, como realmente é, o que é possível como possível e o que é impossível como impossível, isso também é um poder do Tathāgata, em virtude do qual o Tathāgata reivindica a posição suprema, ruge seu rugido de leão nas assembleias e põe em movimento a Roda de Brahma.

‘‘ปุน จปรํ, สาริปุตฺต, ตถาคโต อตีตานาคตปจฺจุปฺปนฺนานํ กมฺมสมาทานานํ ฐานโส เหตุโส วิปากํ ยถาภูตํ ปชานาติ. ยมฺปิ, สาริปุตฺต, ตถาคโต อตีตานาคตปจฺจุปฺปนฺนานํ กมฺมสมาทานานํ ฐานโส เหตุโส วิปากํ ยถาภูตํ ปชานาติ, อิทมฺปิ, สาริปุตฺต, ตถาคตสฺส ตถาคตพลํ โหติ ยํ พลํ อาคมฺม ตถาคโต อาสภํ [Pg.100] ฐานํ ปฏิชานาติ, ปริสาสุ สีหนาทํ นทติ, พฺรหฺมจกฺกํ ปวตฺเตติ.

Além disso, Sāriputta, o Tathāgata compreende, como realmente é, o resultado das ações realizadas no passado, no futuro e no presente, de acordo com suas condições e causas. E o fato de o Tathāgata compreender, como realmente é, o resultado das ações realizadas no passado, no futuro e no presente, de acordo com suas condições e causas, isso também é um poder do Tathāgata, em virtude do qual o Tathāgata reivindica a posição suprema, ruge seu rugido de leão nas assembleias e põe em movimento a Roda de Brahma.

‘‘ปุน จปรํ, สาริปุตฺต, ตถาคโต สพฺพตฺถคามินึ ปฏิปทํ ยถาภูตํ ปชานาติ. ยมฺปิ, สาริปุตฺต, ตถาคโต สพฺพตฺถคามินึ ปฏิปทํ ยถาภูตํ ปชานาติ, อิทมฺปิ, สาริปุตฺต, ตถาคตสฺส ตถาคตพลํ โหติ ยํ พลํ อาคมฺม ตถาคโต อาสภํ ฐานํ ปฏิชานาติ, ปริสาสุ สีหนาทํ นทติ, พฺรหฺมจกฺกํ ปวตฺเตติ.

Além disso, Sāriputta, o Tathāgata compreende, como realmente é, o caminho que conduz a todos os destinos. E o fato de o Tathāgata compreender, como realmente é, o caminho que conduz a todos os destinos, isso também é um poder do Tathāgata, em virtude do qual o Tathāgata reivindica a posição suprema, ruge seu rugido de leão nas assembleias e põe em movimento a Roda de Brahma.

‘‘ปุน จปรํ, สาริปุตฺต, ตถาคโต อเนกธาตุนานาธาตุโลกํ ยถาภูตํ ปชานาติ. ยมฺปิ, สาริปุตฺต, ตถาคโต อเนกธาตุนานาธาตุโลกํ ยถาภูตํ ปชานาติ, อิทมฺปิ, สาริปุตฺต, ตถาคตสฺส ตถาคตพลํ โหติ ยํ พลํ อาคมฺม ตถาคโต อาสภํ ฐานํ ปฏิชานาติ, ปริสาสุ สีหนาทํ นทติ, พฺรหฺมจกฺกํ ปวตฺเตติ.

Além disso, Sāriputta, o Tathāgata compreende, como realmente é, o mundo com seus muitos e diversos elements. E o fato de o Tathāgata compreender, como realmente é, o mundo com seus muitos e diversos elementos, isso também é um poder do Tathāgata, em virtude do qual o Tathāgata reivindica a posição suprema, ruge seu rugido de leão nas assembleias e põe em movimento a Roda de Brahma.

‘‘ปุน จปรํ, สาริปุตฺต, ตถาคโต สตฺตานํ นานาธิมุตฺติกตํ ยถาภูตํ ปชานาติ. ยมฺปิ, สาริปุตฺต, ตถาคโต สตฺตานํ นานาธิมุตฺติกตํ ยถาภูตํ ปชานาติ, อิทมฺปิ, สาริปุตฺต, ตถาคตสฺส ตถาคตพลํ โหติ ยํ พลํ อาคมฺม ตถาคโต อาสภํ ฐานํ ปฏิชานาติ, ปริสาสุ สีหนาทํ นทติ, พฺรหฺมจกฺกํ ปวตฺเตติ.

Além disso, Sāriputta, o Tathāgata compreende, como realmente é, as diversas inclinações dos seres. E o fato de o Tathāgata compreender, como realmente é, as diversas inclinações dos seres, isso também é um poder do Tathāgata, em virtude do qual o Tathāgata reivindica a posição suprema, ruge seu rugido de leão nas assembleias e põe em movimento a Roda de Brahma.

‘‘ปุน จปรํ, สาริปุตฺต, ตถาคโต ปรสตฺตานํ ปรปุคฺคลานํ อินฺทฺริยปโรปริยตฺตํ ยถาภูตํ ปชานาติ. ยมฺปิ, สาริปุตฺต, ตถาคโต ปรสตฺตานํ ปรปุคฺคลานํ อินฺทฺริยปโรปริยตฺตํ ยถาภูตํ ปชานาติ, อิทมฺปิ, สาริปุตฺต, ตถาคตสฺส ตถาคตพลํ โหติ ยํ พลํ อาคมฺม ตถาคโต อาสภํ ฐานํ ปฏิชานาติ, ปริสาสุ สีหนาทํ นทติ, พฺรหฺมจกฺกํ ปวตฺเตติ.

Além disso, Sāriputta, o Tathāgata compreende, como realmente é, o grau de desenvolvimento das faculdades de outros seres, de outras pessoas. E o fato de o Tathāgata compreender, como realmente é, o grau de desenvolvimento das faculdades de outros seres, de outras pessoas, isso também é um poder do Tathāgata, em virtude do qual o Tathāgata reivindica a posição suprema, ruge seu rugido de leão nas assembleias e põe em movimento a Roda de Brahma.

‘‘ปุน จปรํ, สาริปุตฺต, ตถาคโต ฌานวิโมกฺขสมาธิสมาปตฺตีนํ สํกิเลสํ โวทานํ วุฏฺฐานํ ยถาภูตํ ปชานาติ. ยมฺปิ, สาริปุตฺต, ตถาคโต ฌานวิโมกฺขสมาธิสมาปตฺตีนํ สํกิเลสํ โวทานํ วุฏฺฐานํ ยถาภูตํ ปชานาติ, อิทมฺปิ, สาริปุตฺต, ตถาคตสฺส ตถาคตพลํ โหติ ยํ พลํ อาคมฺม ตถาคโต อาสภํ ฐานํ ปฏิชานาติ, ปริสาสุ สีหนาทํ นทติ, พฺรหฺมจกฺกํ ปวตฺเตติ.

“Além disso, Sāriputta, o Tathāgata compreende como realmente são a corrupção, a purificação e a emergência em relação aos jhanas, libertações, concentrações e realizações meditativas. O fato de o Tathāgata compreender como realmente são a corrupção, a purificação e a emergência em relação aos jhanas, libertações, concentrações e realizações meditativas, isso também, Sāriputta, é um poder do Tathāgata, em virtude do qual o Tathāgata reivindica o lugar de líder do rebanho, ruge seu rugido de leão nas assembleias e põe em movimento a Roda de Brahma.”

‘‘ปุน [Pg.101] จปรํ, สาริปุตฺต, ตถาคโต อเนกวิหิตํ ปุพฺเพนิวาสํ อนุสฺสรติ, เสยฺยถิทํ – เอกมฺปิ ชาตึ ทฺเวปิ ชาติโย ติสฺโสปิ ชาติโย จตสฺโสปิ ชาติโย ปญฺจปิ ชาติโย ทสปิ ชาติโย วีสมฺปิ ชาติโย ตึสมฺปิ ชาติโย จตฺตาลีสมฺปิ ชาติโย ปญฺญาสมฺปิ ชาติโย ชาติสตมฺปิ ชาติสหสฺสมฺปิ ชาติสตสหสฺสมฺปิ อเนเกปิ สํวฏฺฏกปฺเป อเนเกปิ วิวฏฺฏกปฺเป อเนเกปิ สํวฏฺฏวิวฏฺฏกปฺเป – ‘อมุตฺราสึ เอวํนาโม เอวํโคตฺโต เอวํวณฺโณ เอวมาหาโร เอวํสุขทุกฺขปฺปฏิสํเวที เอวมายุปริยนฺโต, โส ตโต จุโต อมุตฺร อุทปาทึ; ตตฺราปาสึ เอวํนาโม เอวํโคตฺโต เอวํวณฺโณ เอวมาหาโร เอวํสุขทุกฺขปฺปฏิสํเวที เอวมายุปริยนฺโต, โส ตโต จุโต อิธูปปนฺโน’ติ. อิติ สาการํ สอุทฺเทสํ อเนกวิหิตํ ปุพฺเพนิวาสํ อนุสฺสรติ. ยมฺปิ, สาริปุตฺต, ตถาคโต อเนกวิหิตํ ปุพฺเพนิวาสํ อนุสฺสรติ, เสยฺยถิทํ – เอกมฺปิ ชาตึ ทฺเวปิ ชาติโย…เป… อิติ สาการํ สอุทฺเทสํ อเนกวิหิตํ ปุพฺเพนิวาสํ อนุสฺสรติ, อิทมฺปิ, สาริปุตฺต, ตถาคตสฺส ตถาคตพลํ โหติ ยํ พลํ อาคมฺม ตถาคโต อาสภํ ฐานํ ปฏิชานาติ, ปริสาสุ สีหนาทํ นทติ, พฺรหฺมจกฺกํ ปวตฺเตติ.

“Além disso, Sāriputta, o Tathāgata recorda-se de suas muitas existências passadas, a saber: uma vida, duas vidas, três vidas, quatro vidas, cinco vidas, dez vidas, vinte vidas, trinta vidas, quarenta vidas, cinquenta vidas, cem vidas, mil vidas, cem mil vidas, e também durante muitos éons de dissolução do mundo, muitos éons de evolução do mundo, muitos éons de dissolução e evolução do mundo: ‘Lá estive, com tal nome, tal clã, tal aparência, tal alimento, experienciando tal prazer e dor, e com tal limite de tempo de vida; falecendo dali, renasci acolá; lá também estive, com tal nome, tal clã, tal aparência, tal alimento, experienciando tal prazer e dor, e com tal limite de tempo de vida; falecendo dali, renasci aqui’. Assim, com seus aspectos e detalhes, ele se recorda de suas muitas existências passadas. O fato de o Tathāgata se recordar de suas muitas existências passadas, a saber: uma vida, duas vidas... [pe] ...assim, com seus aspectos e detalhes, ele se recorda de suas muitas existências passadas, isso também, Sāriputta, é um poder do Tathāgata, em virtude do qual o Tathāgata reivindica o lugar de líder do rebanho, ruge seu rugido de leão nas assembleias e põe em movimento a Roda de Brahma.”

‘‘ปุน จปรํ, สาริปุตฺต, ตถาคโต ทิพฺเพน จกฺขุนา วิสุทฺเธน อติกฺกนฺตมานุสเกน สตฺเต ปสฺสติ จวมาเน อุปปชฺชมาเน หีเน ปณีเต สุวณฺเณ ทุพฺพณฺเณ สุคเต ทุคฺคเต ยถากมฺมูปเค สตฺเต ปชานาติ – ‘อิเม วต โภนฺโต สตฺตา กายทุจฺจริเตน สมนฺนาคตา วจีทุจฺจริเตน สมนฺนาคตา มโนทุจฺจริเตน สมนฺนาคตา อริยานํ อุปวาทกา มิจฺฉาทิฏฺฐิกา มิจฺฉาทิฏฺฐิกมฺมสมาทานา, เต กายสฺส เภทา ปรํ มรณา อปายํ ทุคฺคตึ วินิปาตํ นิรยํ อุปปนฺนา. อิเม วา ปน โภนฺโต สตฺตา กายสุจริเตน สมนฺนาคตา วจีสุจริเตน สมนฺนาคตา มโนสุจริเตน สมนฺนาคตา อริยานํ อนุปวาทกา สมฺมาทิฏฺฐิกา สมฺมาทิฏฺฐิกมฺมสมาทานา, เต กายสฺส เภทา ปรํ มรณา สุคตึ สคฺคํ โลกํ อุปปนฺนา’ติ. อิติ ทิพฺเพน จกฺขุนา วิสุทฺเธน อติกฺกนฺตมานุสเกน สตฺเต ปสฺสติ จวมาเน อุปปชฺชมาเน หีเน [Pg.102] ปณีเต สุวณฺเณ ทุพฺพณฺเณ สุคเต ทุคฺคเต ยถากมฺมูปเค สตฺเต ปชานาติ. ยมฺปิ, สาริปุตฺต, ตถาคโต ทิพฺเพน จกฺขุนา วิสุทฺเธน อติกฺกนฺตมานุสเกน สตฺเต ปสฺสติ จวมาเน อุปปชฺชมาเน หีเน ปณีเต สุวณฺเณ ทุพฺพณฺเณ สุคเต ทุคฺคเต ยถากมฺมูปเค สตฺเต ปชานาติ – ‘อิเม วต โภนฺโต สตฺตา กายทุจฺจริเตน สมนฺนาคตา วจีทุจฺจริเตน สมนฺนาคตา มโนทุจฺจริเตน สมนฺนาคตา อริยานํ อุปวาทกา มิจฺฉาทิฏฺฐิกา มิจฺฉาทิฏฺฐิกมฺมสมาทานา, เต กายสฺส เภทา ปรํ มรณา อปายํ ทุคฺคตึ วินิปาตํ นิรยํ อุปปนฺนา. อิเม วา ปน โภนฺโต สตฺตา กายสุจริเตน สมนฺนาคตา วจีสุจริเตน สมนฺนาคตา มโนสุจริเตน สมนฺนาคตา อริยานํ อนุปวาทกา สมฺมาทิฏฺฐิกา สมฺมาทิฏฺฐิกมฺมสมาทานา, เต กายสฺส เภทา ปรํ มรณา สุคตึ สคฺคํ โลกํ อุปปนฺนา’ติ. อิติ ทิพฺเพน จกฺขุนา วิสุทฺเธน อติกฺกนฺตมานุสเกน สตฺเต ปสฺสติ จวมาเน อุปปชฺชมาเน หีเน ปณีเต สุวณฺเณ ทุพฺพณฺเณ สุคเต ทุคฺคเต ยถากมฺมูปเค สตฺเต ปชานาติ. อิทมฺปิ, สาริปุตฺต, ตถาคตสฺส ตถาคตพลํ โหติ ยํ พลํ อาคมฺม ตถาคโต อาสภํ ฐานํ ปฏิชานาติ, ปริสาสุ สีหนาทํ นทติ, พฺรหฺมจกฺกํ ปวตฺเตติ.

“Além disso, Sāriputta, com o olho divino, purificado e que supera o humano, o Tathāgata vê os seres falecendo e renascendo, inferiores e superiores, belos e feios, afortunados e desafortunados; ele compreende como os seres transitam de acordo com suas ações: ‘Estes seres, de fato, que praticaram má conduta corporal, má conduta verbal e má conduta mental, que insultaram os nobres, que sustentaram visões incorretas e realizaram ações baseadas em visões incorretas, com a dissolução do corpo, após a morte, renasceram em um estado de privação, em um destino infeliz, na ruína, no inferno. Mas estes outros seres, de fato, que praticaram boa conduta corporal, boa conduta verbal e boa conduta mental, que não insultaram os nobres, que sustentaram visões corretas e realizaram ações baseadas em visões corretas, com a dissolução do corpo, após a morte, renasceram em um destino feliz, no mundo celestial’. Assim, com o olho divino, purificado e que supera o humano, ele vê os seres falecendo e renascendo, inferiores e superiores, belos e feios, afortunados e desafortunados, e compreende como os seres transitam de acordo com suas ações. O fato de o Tathāgata, com o olho divino, purificado e que supera o humano, ver os seres falecendo e renascendo, inferiores e superiores, belos e feios, afortunados e desafortunados, e compreender como os seres transitam de acordo com suas ações: ‘Estes seres, de fato... [pe] ...renasceram em um destino feliz, no mundo celestial’. Assim, com o olho divino, purificado e que supera o humano, ele vê os seres falecendo e renascendo, inferiores e superiores, belos e feios, afortunados e desafortunados, e compreende como os seres transitam de acordo com suas ações, isso também, Sāriputta, é um poder do Tathāgata, em virtude do qual o Tathāgata reivindica o lugar de líder do rebanho, ruge seu rugido de leão nas assembleias e põe em movimento a Roda de Brahma.”

‘‘ปุน จปรํ, สาริปุตฺต, ตถาคโต อาสวานํ ขยา อนาสวํ เจโตวิมุตฺตึ ปญฺญาวิมุตฺตึ ทิฏฺเฐว ธมฺเม สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหรติ. ยมฺปิ, สาริปุตฺต, ตถาคโต อาสวานํ ขยา อนาสวํ เจโตวิมุตฺตึ ปญฺญาวิมุตฺตึ ทิฏฺเฐว ธมฺเม สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหรติ, อิทมฺปิ, สาริปุตฺต, ตถาคตสฺส ตถาคตพลํ โหติ ยํ พลํ อาคมฺม ตถาคโต อาสภํ ฐานํ ปฏิชานาติ, ปริสาสุ สีหนาทํ นทติ, พฺรหฺมจกฺกํ ปวตฺเตติ.

“Além disso, Sāriputta, por meio da destruição das impurezas mentais, o Tathāgata, tendo realizado por si mesmo com conhecimento direto, aqui e agora entra e permanece na libertação da mente e na libertação pela sabedoria que são livres de impurezas. O fato de o Tathāgata, por meio da destruição das impurezas mentais, tendo realizado por si mesmo com conhecimento direto, aqui e agora entrar e permanecer na libertação da mente e na libertação pela sabedoria que são livres de impurezas, isso também, Sāriputta, é um poder do Tathāgata, em virtude do qual o Tathāgata reivindica o lugar de líder do rebanho, ruge seu rugido de leão nas assembleias e põe em movimento a Roda de Brahma.”

‘‘อิมานิ โข, สาริปุตฺต, ทส ตถาคตสฺส ตถาคตพลานิ เยหิ พเลหิ สมนฺนาคโต ตถาคโต อาสภํ ฐานํ ปฏิชานาติ, ปริสาสุ สีหนาทํ นทติ, พฺรหฺมจกฺกํ ปวตฺเตติ.

“Estes são, Sāriputta, os dez poderes do Tathāgata, possuindo os quais o Tathāgata reivindica o lugar de líder do rebanho, ruge seu rugido de leão nas assembleias e põe em movimento a Roda de Brahma.”

๑๔๙. ‘‘โย โข มํ, สาริปุตฺต, เอวํ ชานนฺตํ เอวํ ปสฺสนฺตํ เอวํ วเทยฺย – ‘นตฺถิ สมณสฺส โคตมสฺส อุตฺตริมนุสฺสธมฺมา อลมริยญาณทสฺสนวิเสโส; ตกฺกปริยาหตํ สมโณ โคตโม ธมฺมํ เทเสติ วีมํสานุจริตํ สยํปฏิภาน’นฺติ, ตํ, สาริปุตฺต, วาจํ อปฺปหาย ตํ จิตฺตํ อปฺปหาย ตํ ทิฏฺฐึ อปฺปฏินิสฺสชฺชิตฺวา ยถาภตํ นิกฺขิตฺโต เอวํ นิรเย. เสยฺยถาปิ, สาริปุตฺต, ภิกฺขุ สีลสมฺปนฺโน สมาธิสมฺปนฺโน ปญฺญาสมฺปนฺโน ทิฏฺเฐว ธมฺเม [Pg.103] อญฺญํ อาราเธยฺย, เอวํ สมฺปทมิทํ, สาริปุตฺต, วทามิ. ตํ วาจํ อปฺปหาย, ตํ จิตฺตํ อปฺปหาย ตํ ทิฏฺฐึ อปฺปฏินิสฺสชฺชิตฺวา ยถาภตํ นิกฺขิตฺโต เอวํ นิรเย.

149. “Sāriputta, se alguém disser de mim, que assim sei e assim vejo: ‘O asceta Gotama não possui estados sobre-humanos, nenhuma distinção em conhecimento e visão digna dos nobres; o asceta Gotama ensina um Dhamma meramente formulado pelo raciocínio, seguindo sua própria linha de investigação conforme lhe ocorre’ — a menos que abandone essa afirmação, abandone esse estado de espírito e renuncie a essa visão, ele será lançado no inferno tão certamente como se tivesse sido carregado e colocado lá. Assim como um bhikkhu dotado de virtude, concentração e sabedoria alcançaria o conhecimento final aqui e agora, da mesma forma, Sāriputta, eu digo que isso acontecerá neste caso: a menos que ele abandone essa afirmação, abandone esse estado de espírito e renuncie a essa visão, ele será lançado no inferno tão certamente como se tivesse sido carregado e colocado lá.”

๑๕๐. ‘‘จตฺตาริมานิ, สาริปุตฺต, ตถาคตสฺส เวสารชฺชานิ เยหิ เวสารชฺเชหิ สมนฺนาคโต ตถาคโต อาสภํ ฐานํ ปฏิชานาติ, ปริสาสุ สีหนาทํ นทติ, พฺรหฺมจกฺกํ ปวตฺเตติ. กตมานิ จตฺตาริ?

150. “Sāriputta, o Tathāgata possui estas quatro formas de intrepidez, possuindo as quais o Tathāgata reivindica o lugar de líder do rebanho, ruge seu rugido de leão nas assembleias e põe em movimento a Roda de Brahma. Quais são as quatro?”

‘‘‘สมฺมาสมฺพุทฺธสฺส เต ปฏิชานโต อิเม ธมฺมา อนภิสมฺพุทฺธา’ติ. ตตฺร วต มํ สมโณ วา พฺราหฺมโณ วา เทโว วา มาโร วา พฺรหฺมา วา โกจิ วา โลกสฺมึ สหธมฺเมน ปฏิโจเทสฺสตีติ นิมิตฺตเมตํ, สาริปุตฺต, น สมนุปสฺสามิ. เอตมหํ, สาริปุตฺต, นิมิตฺตํ อสมนุปสฺสนฺโต เขมปฺปตฺโต อภยปฺปตฺโต เวสารชฺชปฺปตฺโต วิหรามิ.

“‘Embora você afirme ser plenamente desperto, você não está plenamente desperto em relação a estas coisas’. Sāriputta, eu não vejo nenhuma base pela qual qualquer asceta, brâmane, deva, Māra, Brahmā ou qualquer outra pessoa no mundo pudesse, de acordo com o Dhamma, acusar-me dessa maneira. E não vendo nenhuma base para isso, Sāriputta, eu permaneço em segurança, destemor e intrepidez.”

‘‘‘ขีณาสวสฺส เต ปฏิชานโต อิเม อาสวา อปริกฺขีณา’ติ. ตตฺร วต มํ สมโณ วา พฺราหฺมโณ วา เทโว วา มาโร วา พฺรหฺมา วา โกจิ วา โลกสฺมึ สหธมฺเมน ปฏิโจเทสฺสตีติ นิมิตฺตเมตํ, สาริปุตฺต, น สมนุปสฺสามิ. เอตมหํ, สาริปุตฺต, นิมิตฺตํ อสมนุปสฺสนฺโต เขมปฺปตฺโต อภยปฺปตฺโต เวสารชฺชปฺปตฺโต วิหรามิ.

“‘Embora você afirme ser alguém que destruiu as impurezas mentais, você não destruiu estas impurezas’. Sāriputta, eu não vejo nenhuma base pela qual qualquer asceta, brâmane, deva, Māra, Brahmā ou qualquer outra pessoa no mundo pudesse, de acordo com o Dhamma, acusar-me dessa maneira. E não vendo nenhuma base para isso, Sāriputta, eu permaneço em segurança, destemor e intrepidez.”

‘‘‘เย โข ปน เต อนฺตรายิกา ธมฺมา วุตฺตา, เต ปฏิเสวโต นาลํ อนฺตรายายา’ติ. ตตฺร วต มํ สมโณ วา พฺราหฺมโณ วา เทโว วา มาโร วา พฺรหฺมา วา โกจิ วา โลกสฺมึ สหธมฺเมน ปฏิโจเทสฺสตีติ นิมิตฺตเมตํ, สาริปุตฺต, น สมนุปสฺสามิ. เอตมหํ, สาริปุตฺต, นิมิตฺตํ อสมนุปสฺสนฺโต เขมปฺปตฺโต อภยปฺปตฺโต เวสารชฺชปฺปตฺโต วิหรามิ.

“‘Aquelas coisas declaradas por você como sendo obstruções não são capazes de obstruir quem se engaja nelas’. Sāriputta, eu não vejo nenhuma base pela qual qualquer asceta, brâmane, deva, Māra, Brahmā ou qualquer outra pessoa no mundo pudesse, de acordo com o Dhamma, acusar-me dessa maneira. E não vendo nenhuma base para isso, Sāriputta, eu permaneço em segurança, destemor e intrepidez.”

‘‘‘ยสฺส โข ปน เต อตฺถาย ธมฺโม เทสิโต, โส น นิยฺยาติ ตกฺกรสฺส สมฺมา ทุกฺขกฺขยายา’ติ. ตตฺร วต มํ สมโณ วา พฺราหฺมโณ วา เทโว วา มาโร วา พฺรหฺมา วา โกจิ วา โลกสฺมึ สหธมฺเมน ปฏิโจเทสฺสตี’ติ นิมิตฺตเมตํ, สาริปุตฺต, น สมนุปสฺสามิ. เอตมหํ, สาริปุตฺต, นิมิตฺตํ อสมนุปสฺสนฺโต เขมปฺปตฺโต อภยปฺปตฺโต เวสารชฺชปฺปตฺโต วิหรามิ.

“‘Quando você ensina o Dhamma a alguém, ele não conduz aquele que o pratica à completa destruição do sofrimento’. Sāriputta, eu não vejo nenhuma base pela qual qualquer asceta, brâmane, deva, Māra, Brahmā ou qualquer outra pessoa no mundo pudesse, de acordo com o Dhamma, acusar-me dessa maneira. E não vendo nenhuma base para isso, Sāriputta, eu permaneço em segurança, destemor e intrepidez.”

‘‘อิมานิ [Pg.104] โข, สาริปุตฺต, จตฺตาริ ตถาคตสฺส เวสารชฺชานิ เยหิ เวสารชฺเชหิ สมนฺนาคโต ตถาคโต อาสภํ ฐานํ ปฏิชานาติ, ปริสาสุ สีหนาทํ นทติ, พฺรหฺมจกฺกํ ปวตฺเตติ.

“Estas são, Sāriputta, as quatro formas de intrepidez do Tathāgata, possuindo as quais o Tathāgata reivindica o lugar de líder do rebanho, ruge seu rugido de leão nas assembleias e põe em movimento a Roda de Brahma.”

‘‘โย โข มํ, สาริปุตฺต, เอวํ ชานนฺตํ เอวํ ปสฺสนฺตํ เอวํ วเทยฺย – ‘นตฺถิ สมณสฺส โคตมสฺส อุตฺตริมนุสฺสธมฺมา อลมริยญาณทสฺสนวิเสโส, ตกฺกปริยาหตํ สมโณ โคตโม ธมฺมํ เทเสติ วีมํสานุจริตํ สยํปฏิภาน’นฺติ, ตํ, สาริปุตฺต, วาจํ อปฺปหาย ตํ จิตฺตํ อปฺปหาย ตํ ทิฏฺฐึ อปฺปฏินิสฺสชฺชิตฺวา ยถาภตํ นิกฺขิตฺโต เอวํ นิรเย. เสยฺยถาปิ, สาริปุตฺต, ภิกฺขุ สีลสมฺปนฺโน สมาธิสมฺปนฺโน ปญฺญาสมฺปนฺโน ทิฏฺเฐว ธมฺเม อญฺญํ อาราเธยฺย, เอวํ สมฺปทมิทํ, สาริปุตฺต, วทามิ. ตํ วาจํ อปฺปหาย ตํ จิตฺตํ อปฺปหาย ตํ ทิฏฺฐึ อปฺปฏินิสฺสชฺชิตฺวา ยถาภตํ นิกฺขิตฺโต เอวํ นิรเย.

“Sāriputta, se alguém disser de mim, que assim sei e assim vejo: ‘O asceta Gotama não possui estados sobre-humanos, nenhuma distinção em conhecimento e visão digna dos nobres; o asceta Gotama ensina um Dhamma meramente formulado pelo raciocínio, seguindo sua própria linha de investigação conforme lhe ocorre’ — a menos que abandone essa afirmação, abandone esse estado de espírito e renuncie a essa visão, ele será lançado no inferno tão certamente como se tivesse sido carregado e colocado lá. Assim como um bhikkhu dotado de virtude, concentração e sabedoria alcançaria o conhecimento final aqui e agora, da mesma forma, Sāriputta, eu digo que isso acontecerá neste caso: a menos que ele abandone essa afirmação, abandone esse estado de espírito e renuncie a essa visão, ele será lançado no inferno tão certamente como se tivesse sido carregado e colocado lá.”

๑๕๑. ‘‘อฏฺฐ โข อิมา, สาริปุตฺต, ปริสา. กตมา อฏฺฐ? ขตฺติยปริสา, พฺราหฺมณปริสา, คหปติปริสา, สมณปริสา, จาตุมหาราชิกปริสา, ตาวตึสปริสา, มารปริสา, พฺรหฺมปริสา – อิมา โข, สาริปุตฺต, อฏฺฐ ปริสา. อิเมหิ โข, สาริปุตฺต, จตูหิ เวสารชฺเชหิ สมนฺนาคโต ตถาคโต อิมา อฏฺฐ ปริสา อุปสงฺกมติ อชฺโฌคาหติ. อภิชานามิ โข ปนาหํ, สาริปุตฺต, อเนกสตํ ขตฺติยปริสํ อุปสงฺกมิตา. ตตฺรปิ มยา สนฺนิสินฺนปุพฺพญฺเจว, สลฺลปิตปุพฺพญฺจ, สากจฺฉา จ สมาปชฺชิตปุพฺพา. ตตฺร วต มํ ภยํ วา สารชฺชํ วา โอกฺกมิสฺสตีติ นิมิตฺตเมตํ, สาริปุตฺต, น สมนุปสฺสามิ. เอตมหํ, สาริปุตฺต, นิมิตฺตํ อสมนุปสฺสนฺโต เขมปฺปตฺโต อภยปฺปตฺโต เวสารชฺชปฺปตฺโต วิหรามิ.

151. “Sāriputta, existem estas oito assembleias. Quais são as oito? Uma assembleia de nobres, uma assembleia de brâmanes, uma assembleia de chefes de família, uma assembleia de ascetas, uma assembleia de devas do reino dos Quatro Grandes Reis, uma assembleia de devas do reino dos Trinta e Três, uma assembleia do séquito de Māra e uma assembleia de Brahmās — estas, Sāriputta, são as oito assembleias. Dotado destas quatro formas de intrepidez, o Tathāgata se aproxima e entra nestas oito assembleias. Sāriputta, eu me recordo de ter me aproximado de muitas centenas de assembleias de nobres. E lá eu já havia me sentado com eles, conversado com eles e mantido diálogos com eles, contudo não vejo nenhuma base para que o medo ou a timidez pudessem se apoderar de mim ali. E não vendo nenhuma base para isso, Sāriputta, eu permaneço em segurança, destemor e intrepidez.”

‘‘อภิชานามิ โข ปนาหํ, สาริปุตฺต, อเนกสตํ พฺราหฺมณปริสํ…เป… คหปติปริสํ… สมณปริสํ… จาตุมหาราชิกปริสํ… ตาวตึสปริสํ… มารปริสํ… พฺรหฺมปริสํ อุปสงฺกมิตา. ตตฺรปิ มยา สนฺนิสินฺนปุพฺพญฺเจว, สลฺลปิตปุพฺพญฺจ, สากจฺฉา จ สมาปชฺชิตปุพฺพา. ตตฺร วต มํ ภยํ วา สารชฺชํ วา โอกฺกมิสฺสตีติ นิมิตฺตเมตํ, สาริปุตฺต, น สมนุปสฺสามิ. เอตมหํ, สาริปุตฺต, นิมิตฺตํ อสมนุปสฺสนฺโต เขมปฺปตฺโต อภยปฺปตฺโต เวสารชฺชปฺปตฺโต วิหรามิ.

“Eu me recordo de ter me aproximado de muitas centenas de assembleias de brâmanes... [pe] ...de assembleias de chefes de família... de assembleias de ascetas... de assembleias de devas do reino dos Quatro Grandes Reis... de assembleias de devas do reino dos Trinta e Três... de assembleias do séquito de Māra... de assembleias de Brahmās. E lá eu já havia me sentado com eles, conversado com eles e mantido diálogos com eles, contudo não vejo nenhuma base para que o medo ou a timidez pudessem se apoderar de mim ali. E não vendo nenhuma base para isso, Sāriputta, eu permaneço em segurança, destemor e intrepidez.”

‘‘โย [Pg.105] โข มํ, สาริปุตฺต, เอวํ ชานนฺตํ เอวํ ปสฺสนฺตํ เอวํ วเทยฺย – ‘นตฺถิ สมณสฺส โคตมสฺส อุตฺตริมนุสฺสธมฺมา อลมริยญาณทสฺสนวิเสโส, ตกฺกปริยาหตํ สมโณ โคตโม ธมฺมํ เทเสติ วีมํสานุจริตํ สยํปฏิภาน’นฺติ, ตํ, สาริปุตฺต, วาจํ อปฺปหาย ตํ จิตฺตํ อปฺปหาย ตํ ทิฏฺฐึ อปฺปฏินิสฺสชฺชิตฺวา ยถาภตํ นิกฺขิตฺโต เอวํ นิรเย. เสยฺยถาปิ, สาริปุตฺต, ภิกฺขุ สีลสมฺปนฺโน สมาธิสมฺปนฺโน ปญฺญาสมฺปนฺโน ทิฏฺเฐว ธมฺเม อญฺญํ อาราเธยฺย, เอวํ สมฺปทมิทํ, สาริปุตฺต, วทามิ. ตํ วาจํ อปฺปหาย ตํ จิตฺตํ อปฺปหาย ตํ ทิฏฺฐึ อปฺปฏินิสฺสชฺชิตฺวา ยถาภตํ นิกฺขิตฺโต เอวํ นิรเย.

Sāriputta, se alguém disser de mim, que assim sei e assim vejo: 'O asceta Gotama não possui nenhum estado sobre-humano, nenhuma distinção de conhecimento e visão digna dos nobres; o asceta Gotama ensina um Dhamma formulado pelo raciocínio, investigado por meio da especulação e fruto de sua própria inspiração', a menos que abandone essa afirmação, abandone essa mentalidade e renuncie a essa visão, será lançado no inferno como se ali depositado. Sāriputta, assim como um bhikkhu dotado de virtude, dotado de concentração e dotado de sabedoria alcançaria o conhecimento final nesta mesma vida, declaro que este caso é exatamente assim: a menos que abandone essa afirmação, abandone essa mentalidade e renuncie a essa visão, será lançado no inferno como se ali depositado.

๑๕๒. ‘‘จตสฺโส โข อิมา, สาริปุตฺต, โยนิโย. กตมา จตสฺโส? อณฺฑชา โยนิ, ชลาพุชา โยนิ, สํเสทชา โยนิ, โอปปาติกา โยนิ. กตมา จ, สาริปุตฺต, อณฺฑชา โยนิ? เย โข เต, สาริปุตฺต, สตฺตา อณฺฑโกสํ อภินิพฺภิชฺช ชายนฺติ – อยํ วุจฺจติ, สาริปุตฺต, อณฺฑชา โยนิ. กตมา จ, สาริปุตฺต, ชลาพุชา โยนิ? เย โข เต, สาริปุตฺต, สตฺตา วตฺถิโกสํ อภินิพฺภิชฺช ชายนฺติ – อยํ วุจฺจติ, สาริปุตฺต, ชลาพุชา โยนิ. กตมา จ, สาริปุตฺต, สํเสทชา โยนิ? เย โข เต, สาริปุตฺต, สตฺตา ปูติมจฺเฉ วา ชายนฺติ ปูติกุณเป วา ปูติกุมฺมาเส วา จนฺทนิกาเย วา โอฬิคลฺเล วา ชายนฺติ – อยํ วุจฺจติ, สาริปุตฺต, สํเสทชา โยนิ. กตมา จ, สาริปุตฺต, โอปปาติกา โยนิ? เทวา, เนรยิกา, เอกจฺเจ จ มนุสฺสา, เอกจฺเจ จ วินิปาติกา – อยํ วุจฺจติ, สาริปุตฺต, โอปปาติกา โยนิ. อิมา โข, สาริปุตฺต, จตสฺโส โยนิโย.

152. Sāriputta, existem estas quatro formas de geração. Quais são as quatro? A geração a partir de ovos, a geração a partir do útero, a geração a partir da umidade e a geração espontânea. E o que é, Sāriputta, a geração a partir de ovos? Aqueles seres, Sāriputta, que nascem rompendo a casca de um ovo — esta é chamada geração a partir de ovos. E o que é, Sāriputta, a geração a partir do útero? Aqueles seres, Sāriputta, que nascem rompendo o saco amniótico — esta é chamada geração a partir do útero. E o que é, Sāriputta, a geração a partir da umidade? Aqueles seres, Sāriputta, que nascem em um peixe podre, em um cadáver podre, em comida estragada, em uma fossa ou em um esgoto — esta é chamada geração a partir da umidade. E o que é, Sāriputta, a geração espontânea? Deuses, seres do inferno, alguns seres humanos e alguns seres nos mundos inferiores — esta é chamada geração espontânea. Estas são, Sāriputta, as quatro formas de geração.

‘‘โย โข มํ, สาริปุตฺต, เอวํ ชานนฺตํ เอวํ ปสฺสนฺตํ เอวํ วเทยฺย – ‘นตฺถิ สมณสฺส โคตมสฺส อุตฺตริมนุสฺสธมฺมา อลมริยญาณทสฺสนวิเสโส, ตกฺกปริยาหตํ สมโณ โคตโม ธมฺมํ เทเสติ วีมํสานุจริตํ สยํปฏิภาน’นฺติ, ตํ, สาริปุตฺต, วาจํ อปฺปหาย ตํ จิตฺตํ อปฺปหาย ตํ ทิฏฺฐึ อปฺปฏินิสฺสชฺชิตฺวา ยถาภตํ นิกฺขิตฺโต เอวํ นิรเย. เสยฺยถาปิ, สาริปุตฺต, ภิกฺขุ สีลสมฺปนฺโน สมาธิสมฺปนฺโน ปญฺญาสมฺปนฺโน ทิฏฺเฐว ธมฺเม อญฺญํ อาราเธยฺย, เอวํ สมฺปทมิทํ, สาริปุตฺต, วทามิ. ตํ วาจํ อปฺปหาย ตํ จิตฺตํ อปฺปหาย ตํ ทิฏฺฐึ อปฺปฏินิสฺสชฺชิตฺวา ยถาภตํ นิกฺขิตฺโต เอวํ นิรเย.

Sāriputta, se alguém disser de mim, que assim sei e assim vejo: 'O asceta Gotama não possui nenhum estado sobre-humano, nenhuma distinção de conhecimento e visão digna dos nobres; o asceta Gotama ensina um Dhamma formulado pelo raciocínio, investigado por meio da especulação e fruto de sua própria inspiração', a menos que abandone essa afirmação, abandone essa mentalidade e renuncie a essa visão, será lançado no inferno como se ali depositado. Sāriputta, assim como um bhikkhu dotado de virtude, dotado de concentração e dotado de sabedoria alcançaria o conhecimento final nesta mesma vida, declaro que este caso é exatamente assim: a menos que abandone essa afirmação, abandone essa mentalidade e renuncie a essa visão, será lançado no inferno como se ali depositado.

๑๕๓. ‘‘ปญฺจ [Pg.106] โข อิมา, สาริปุตฺต, คติโย. กตมา ปญฺจ? นิรโย, ติรจฺฉานโยนิ, เปตฺติวิสโย, มนุสฺสา, เทวา. นิรยญฺจาหํ, สาริปุตฺต, ปชานามิ, นิรยคามิญฺจ มคฺคํ, นิรยคามินิญฺจ ปฏิปทํ; ยถา ปฏิปนฺโน จ กายสฺส เภทา ปรํ มรณา อปายํ ทุคฺคตึ วินิปาตํ นิรยํ อุปปชฺชติ ตญฺจ ปชานามิ. ติรจฺฉานโยนิญฺจาหํ, สาริปุตฺต, ปชานามิ, ติรจฺฉานโยนิคามิญฺจ มคฺคํ, ติรจฺฉานโยนิคามินิญฺจ ปฏิปทํ; ยถา ปฏิปนฺโน จ กายสฺส เภทา ปรํ มรณา ติรจฺฉานโยนึ อุปปชฺชติ ตญฺจ ปชานามิ. เปตฺติวิสยํ จาหํ, สาริปุตฺต, ปชานามิ, เปตฺติวิสยคามิญฺจ มคฺคํ, เปตฺติวิสยคามินิญฺจ ปฏิปทํ; ยถา ปฏิปนฺโน จ กายสฺส เภทา ปรํ มรณา เปตฺติวิสยํ อุปปชฺชติ ตญฺจ ปชานามิ. มนุสฺเส จาหํ, สาริปุตฺต, ปชานามิ, มนุสฺสโลกคามิญฺจ มคฺคํ, มนุสฺสโลกคามินิญฺจ ปฏิปทํ; ยถา ปฏิปนฺโน จ กายสฺส เภทา ปรํ มรณา มนุสฺเสสุ อุปปชฺชติ ตญฺจ ปชานามิ. เทเว จาหํ, สาริปุตฺต, ปชานามิ, เทวโลกคามิญฺจ มคฺคํ, เทวโลกคามินิญฺจ ปฏิปทํ; ยถา ปฏิปนฺโน จ กายสฺส เภทา ปรํ มรณา สุคตึ สคฺคํ โลกํ อุปปชฺชติ ตญฺจ ปชานามิ. นิพฺพานญฺจาหํ, สาริปุตฺต, ปชานามิ, นิพฺพานคามิญฺจ มคฺคํ, นิพฺพานคามินิญฺจ ปฏิปทํ; ยถา ปฏิปนฺโน จ อาสวานํ ขยา อนาสวํ เจโตวิมุตฺตึ ปญฺญาวิมุตฺตึ ทิฏฺเฐว ธมฺเม สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหรติ ตญฺจ ปชานามิ.

153. Sāriputta, existem estes cinco destinos. Quais são os cinco? O inferno, o reino animal, o reino dos fantasmas famintos, os seres humanos e os deuses. Eu compreendo o inferno, Sāriputta, e o caminho e a prática que levam ao inferno; e também compreendo como alguém que entrou nesse caminho, com a dissolução do corpo, após a morte, renascerá em um estado de privação, em um destino infeliz, na perdição, no inferno. Eu compreendo o reino animal, Sāriputta, e o caminho e a prática que levam ao reino animal; e também compreendo como alguém que entrou nesse caminho, com a dissolução do corpo, após a morte, renascerá no reino animal. Eu compreendo o reino dos fantasmas famintos, Sāriputta, e o caminho e a prática que levam ao reino dos fantasmas famintos; e também compreendo como alguém que entrou nesse caminho, com a dissolução do corpo, após a morte, renascerá no reino dos fantasmas famintos. Eu compreendo os seres humanos, Sāriputta, e o caminho e a prática que levam ao mundo humano; e também compreendo como alguém que entrou nesse caminho, com a dissolução do corpo, após a morte, renascerá entre os seres humanos. Eu compreendo os deuses, Sāriputta, e o caminho e a prática que levam ao mundo dos deuses; e também compreendo como alguém que entrou nesse caminho, com a dissolução do corpo, após a morte, renascerá em um destino feliz, no mundo celestial. Eu compreendo o Nibbāna, Sāriputta, e o caminho e a prática que levam ao Nibbāna; e também compreendo como alguém que entrou nesse caminho, por meio da destruição das impurezas mentais, realiza por si mesmo com conhecimento direto, nesta mesma vida, entra e permanece na libertação da mente e na libertação pela sabedoria, que são livres de impurezas.

๑๕๔. ‘‘อิธาหํ, สาริปุตฺต, เอกจฺจํ ปุคฺคลํ เอวํ เจตสา เจโต ปริจฺจ ปชานามิ – ตถายํ ปุคฺคโล ปฏิปนฺโน ตถา จ อิริยติ ตญฺจ มคฺคํ สมารูฬฺโห, ยถา กายสฺส เภทา ปรํ มรณา อปายํ ทุคฺคตึ วินิปาตํ นิรยํ อุปปชฺชิสฺสตีติ. ตเมนํ ปสฺสามิ อปเรน สมเยน ทิพฺเพน จกฺขุนา วิสุทฺเธน อติกฺกนฺตมานุสเกน กายสฺส เภทา ปรํ มรณา อปายํ ทุคฺคตึ วินิปาตํ นิรยํ อุปปนฺนํ, เอกนฺตทุกฺขา ติพฺพา กฏุกา เวทนา เวทยมานํ. เสยฺยถาปิ, สาริปุตฺต, องฺคารกาสุ สาธิกโปริสา ปูรา องฺคารานํ วีตจฺจิกานํ วีตธูมานํ. อถ ปุริโส อาคจฺเฉยฺย ฆมฺมาภิตตฺโต ฆมฺมปเรโต กิลนฺโต ตสิโต ปิปาสิโต เอกายเนน มคฺเคน ตเมว องฺคารกาสุํ ปณิธาย. ตเมนํ จกฺขุมา ปุริโส ทิสฺวา เอวํ วเทยฺย – ‘ตถายํ ภวํ ปุริโส ปฏิปนฺโน ตถา จ อิริยติ ตญฺจ มคฺคํ สมารูฬฺโห, ยถา อิมํเยว องฺคารกาสุํ อาคมิสฺสตี’ติ. ตเมนํ ปสฺเสยฺย อปเรน สมเยน ตสฺสา องฺคารกาสุยา [Pg.107] ปติตํ, เอกนฺตทุกฺขา ติพฺพา กฏุกา เวทนา เวทยมานํ. เอวเมว โข อหํ, สาริปุตฺต, อิเธกจฺจํ ปุคฺคลํ เอวํ เจตสา เจโต ปริจฺจ ปชานามิ – ตถายํ ปุคฺคโล ปฏิปนฺโน ตถา จ อิริยติ ตญฺจ มคฺคํ สมารูฬฺโห ยถา กายสฺส เภทา ปรํ มรณา อปายํ ทุคฺคตึ วินิปาตํ นิรยํ อุปปชฺชิสฺสตีติ. ตเมนํ ปสฺสามิ อปเรน สมเยน ทิพฺเพน จกฺขุนา วิสุทฺเธน อติกฺกนฺตมานุสเกน กายสฺส เภทา ปรํ มรณา อปายํ ทุคฺคตึ วินิปาตํ นิรยํ อุปปนฺนํ, เอกนฺตทุกฺขา ติพฺพา กฏุกา เวทนา เวทยมานํ.

154. Aqui, Sāriputta, ao abranger a mente de certa pessoa com a minha própria mente, eu a compreendo assim: 'Esta pessoa se comporta de tal modo, conduz-se de tal maneira e trilha tal caminho que, com a dissolução do corpo, após a morte, renascerá em um estado de privação, em um destino infeliz, na perdição, no inferno.' E então, mais tarde, com o olho divino, que é purificado e supera o humano, vejo que, com a dissolução do corpo, após a morte, ela renasceu em um estado de privação, em um destino infeliz, na perdição, no inferno, e está experimentando sensações exclusivamente dolorosas, intensas e cruéis. Sāriputta, suponha que houvesse uma fossa de brasas, mais profunda que a altura de um homem, cheia de brasas ardentes sem chama ou fumaça; e então um homem, castigado e exausto pelo calor, cansado, aflito e sedento, viesse por um caminho que leva diretamente àquela mesma fossa de brasas, direcionando-se a ela. Um homem com boa visão, ao vê-lo, diria: 'Este homem se comporta de tal modo, conduz-se de tal maneira e trilha tal caminho que chegará a essa mesma fossa de brasas'; e então, mais tarde, ele o veria caído naquela fossa de brasas, experimentando sensações exclusivamente dolorosas, intensas e cruéis. Da mesma forma, Sāriputta, ao abranger a mente de certa pessoa com a minha própria mente, eu a compreendo assim: 'Esta pessoa se comporta de tal modo, conduz-se de tal maneira e trilha tal caminho que, com a dissolução do corpo, após a morte, renascerá em um estado de privação, em um destino infeliz, na perdição, no inferno.' E então, mais tarde, com o olho divino, que é purificado e supera o humano, vejo que, com a dissolução do corpo, após a morte, ela renasceu em um estado de privação, em um destino infeliz, na perdição, no inferno, e está experimentando sensações exclusivamente dolorosas, intensas e cruéis.

‘‘อิธ ปนาหํ, สาริปุตฺต, เอกจฺจํ ปุคฺคลํ เอวํ เจตสา เจโต ปริจฺจ ปชานามิ – ตถายํ ปุคฺคโล ปฏิปนฺโน ตถา จ อิริยติ ตญฺจ มคฺคํ สมารูฬฺโห, ยถา กายสฺส เภทา ปรํ มรณา ติรจฺฉานโยนึ อุปปชฺชิสฺสตีติ. ตเมนํ ปสฺสามิ อปเรน สมเยน ทิพฺเพน จกฺขุนา วิสุทฺเธน อติกฺกนฺตมานุสเกน กายสฺส เภทา ปรํ มรณา ติรจฺฉานโยนึ อุปปนฺนํ, ทุกฺขา ติพฺพา กฏุกา เวทนา เวทยมานํ. เสยฺยถาปิ, สาริปุตฺต, คูถกูโป สาธิกโปริโส, ปูโร คูถสฺส. อถ ปุริโส อาคจฺเฉยฺย ฆมฺมาภิตตฺโต ฆมฺมปเรโต กิลนฺโต ตสิโต ปิปาสิโต เอกายเนน มคฺเคน ตเมว คูถกูปํ ปณิธาย. ตเมนํ จกฺขุมา ปุริโส ทิสฺวา เอวํ วเทยฺย – ‘ตถายํ ภวํ ปุริโส ปฏิปนฺโน ตถา จ อิริยติ ตญฺจ มคฺคํ สมารูฬฺโห ยถา อิมํเยว คูถกูปํ อาคมิสฺสตี’ติ. ตเมนํ ปสฺเสยฺย อปเรน สมเยน ตสฺมึ คูถกูเป ปติตํ, ทุกฺขา ติพฺพา กฏุกา เวทนา เวทยมานํ. เอวเมว โข อหํ, สาริปุตฺต, อิเธกจฺจํ ปุคฺคลํ เอวํ เจตสา เจโต ปริจฺจ ปชานามิ – ตถายํ ปุคฺคโล ปฏิปนฺโน ตถา จ อิริยติ ตญฺจ มคฺคํ สมารูฬฺโห, ยถา กายสฺส เภทา ปรํ มรณา ติรจฺฉานโยนึ อุปปชฺชิสฺสตีติ. ตเมนํ ปสฺสามิ อปเรน สมเยน ทิพฺเพน จกฺขุนา วิสุทฺเธน อติกฺกนฺตมานุสเกน กายสฺส เภทา ปรํ มรณา ติรจฺฉานโยนึ อุปปนฺนํ, ทุกฺขา ติพฺพา กฏุกา เวทนา เวทยมานํ.

Além disso, Sāriputta, ao abranger a mente de certa pessoa com a minha própria mente, eu a compreendo assim: 'Esta pessoa se comporta de tal modo, conduz-se de tal maneira e trilha tal caminho que, com a dissolução do corpo, após a morte, renascerá no reino animal.' E então, mais tarde, com o olho divino, que é purificado e supera o humano, vejo que, com a dissolução do corpo, após a morte, ela renasceu no reino animal e está experimentando sensações dolorosas, intensas e cruéis. Sāriputta, suponha que houvesse uma fossa de excrementos, mais profunda que a altura de um homem, cheia de fezes; e então um homem, castigado e exausto pelo calor, cansado, aflito e sedento, viesse por um caminho que leva diretamente àquela mesma fossa de excrementos, direcionando-se a ela. Um homem com boa visão, ao vê-lo, diria: 'Este homem se comporta de tal modo, conduz-se de tal maneira e trilha tal caminho que chegará a essa mesma fossa de excrementos'; e então, mais tarde, ele o veria caído naquela fossa de excrementos, experimentando sensações dolorosas, intensas e cruéis. Da mesma forma, Sāriputta, ao abranger a mente de certa pessoa com a minha própria mente, eu a compreendo assim: 'Esta pessoa se comporta de tal modo, conduz-se de tal maneira e trilha tal caminho que, com a dissolução do corpo, após a morte, renascerá no reino animal.' E então, mais tarde, com o olho divino, que é purificado e supera o humano, vejo que, com a dissolução do corpo, após a morte, ela renasceu no reino animal e está experimentando sensações dolorosas, intensas e cruéis.

‘‘อิธ ปนาหํ, สาริปุตฺต, เอกจฺจํ ปุคฺคลํ เอวํ เจตสา เจโต ปริจฺจ ปชานามิ – ตถายํ ปุคฺคโล ปฏิปนฺโน ตถา จ อิริยติ ตญฺจ มคฺคํ สมารูฬฺโห, ยถา กายสฺส เภทา ปรํ มรณา เปตฺติวิสยํ อุปปชฺชิสฺสตีติ. ตเมนํ [Pg.108] ปสฺสามิ อปเรน สมเยน ทิพฺเพน จกฺขุนา วิสุทฺเธน อติกฺกนฺตมานุสเกน กายสฺส เภทา ปรํ มรณา เปตฺติวิสยํ อุปปนฺนํ, ทุกฺขพหุลา เวทนา เวทยมานํ. เสยฺยถาปิ, สาริปุตฺต, รุกฺโข วิสเม ภูมิภาเค ชาโต ตนุปตฺตปลาโส กพรจฺฉาโย. อถ ปุริโส อาคจฺเฉยฺย ฆมฺมาภิตตฺโต ฆมฺมปเรโต กิลนฺโต ตสิโต ปิปาสิโต เอกายเนน มคฺเคน ตเมว รุกฺขํ ปณิธาย. ตเมนํ จกฺขุมา ปุริโส ทิสฺวา เอวํ วเทยฺย – ‘ตถายํ ภวํ ปุริโส ปฏิปนฺโน ตถา จ อิริยติ ตญฺจ มคฺคํ สมารูฬฺโห, ยถา อิมํเยว รุกฺขํ อาคมิสฺสตี’ติ. ตเมนํ ปสฺเสยฺย, อปเรน สมเยน ตสฺส รุกฺขสฺส ฉายาย นิสินฺนํ วา นิปนฺนํ วา ทุกฺขพหุลา เวทนา เวทยมานํ. เอวเมว โข อหํ, สาริปุตฺต, อิเธกจฺจํ ปุคฺคลํ เอวํ เจตสา เจโต ปริจฺจ ปชานามิ – ตถายํ ปุคฺคโล ปฏิปนฺโน ตถา จ อิริยติ ตญฺจ มคฺคํ สมารูฬฺโห, ยถา กายสฺส เภทา ปรํ มรณา เปตฺติวิสยํ อุปปชฺชิสฺสตีติ. ตเมนํ ปสฺสามิ อปเรน สมเยน ทิพฺเพน จกฺขุนา วิสุทฺเธน อติกฺกนฺตมานุสเกน กายสฺส เภทา ปรํ มรณา เปตฺติวิสยํ อุปปนฺนํ, ทุกฺขพหุลา เวทนา เวทยมานํ.

Além disso, Sāriputta, ao abranger a mente de certa pessoa com a minha própria mente, eu a compreendo assim: 'Esta pessoa se comporta de tal modo, conduz-se de tal maneira e trilha tal caminho que, com a dissolução do corpo, após a morte, renascerá no reino dos fantasmas famintos.' E então, mais tarde, com o olho divino, que é purificado e supera o humano, vejo que, com a dissolução do corpo, após a morte, ela renasceu no reino dos fantasmas famintos e está experimentando sensações repletas de sofrimento. Sāriputta, suponha que houvesse uma árvore crescendo em terreno irregular, com folhagem esparsa, projetando uma sombra rala; e então um homem, castigado e exausto pelo calor, cansado, aflito e sedento, viesse por um caminho que leva diretamente àquela mesma árvore, direcionando-se a ela. Um homem com boa visão, ao vê-lo, diria: 'Este homem se comporta de tal modo, conduz-se de tal maneira e trilha tal caminho que chegará a essa mesma árvore'; e então, mais tarde, ele o veria sentado ou deitado sob a sombra daquela árvore, experimentando sensações repletas de sofrimento. Da mesma forma, Sāriputta, ao abranger a mente de certa pessoa com a minha própria mente, eu a compreendo assim: 'Esta pessoa se comporta de tal modo, conduz-se de tal maneira e trilha tal caminho que, com a dissolução do corpo, após a morte, renascerá no reino dos fantasmas famintos.' E então, mais tarde, com o olho divino, que é purificado e supera o humano, vejo que, com a dissolução do corpo, após a morte, ela renasceu no reino dos fantasmas famintos e está experimentando sensações repletas de sofrimento.

‘‘อิธ ปนาหํ, สาริปุตฺต, เอกจฺจํ ปุคฺคลํ เอวํ เจตสา เจโต ปริจฺจ ปชานามิ – ตถายํ ปุคฺคโล ปฏิปนฺโน ตถา จ อิริยติ ตญฺจ มคฺคํ สมารูฬฺโห ยถา กายสฺส เภทา ปรํ มรณา มนุสฺเสสุ อุปปชฺชิสฺสตีติ. ตเมนํ ปสฺสามิ อปเรน สมเยน ทิพฺเพน จกฺขุนา วิสุทฺเธน อติกฺกนฺตมานุสเกน กายสฺส เภทา ปรํ มรณา มนุสฺเสสุ อุปปนฺนํ, สุขพหุลา เวทนา เวทยมานํ. เสยฺยถาปิ, สาริปุตฺต, รุกฺโข สเม ภูมิภาเค ชาโต พหลปตฺตปลาโส สนฺทจฺฉาโย. อถ ปุริโส อาคจฺเฉยฺย ฆมฺมาภิตตฺโต ฆมฺมปเรโต กิลนฺโต ตสิโต ปิปาสิโต เอกายเนน มคฺเคน ตเมว รุกฺขํ ปณิธาย. ตเมนํ จกฺขุมา ปุริโส ทิสฺวา เอวํ วเทยฺย – ‘ตถายํ ภวํ ปุริโส ปฏิปนฺโน ตถา จ อิริยติ ตญฺจ มคฺคํ สมารูฬฺโห, ยถา อิมเมว รุกฺขํ อาคมิสฺสตี’ติ. ตเมนํ ปสฺเสยฺย อปเรน สมเยน ตสฺส รุกฺขสฺส ฉายาย นิสินฺนํ วา นิปนฺนํ วา สุขพหุลา เวทนา เวทยมานํ. เอวเมว โข อหํ, สาริปุตฺต, อิเธกจฺจํ ปุคฺคลํ เอวํ เจตสา เจโต ปริจฺจ ปชานามิ – ตถายํ ปุคฺคโล ปฏิปนฺโน ตถา จ อิริยติ ตญฺจ มคฺคํ สมารูฬฺโห ยถา กายสฺส เภทา ปรํ มรณา [Pg.109] มนุสฺเสสุ อุปปชฺชิสฺสตีติ. ตเมนํ ปสฺสามิ อปเรน สมเยน ทิพฺเพน จกฺขุนา วิสุทฺเธน อติกฺกนฺตมานุสเกน กายสฺส เภทา ปรํ มรณา มนุสฺเสสุ อุปปนฺนํ, สุขพหุลา เวทนา เวทยมานํ.

Aqui, Sāriputta, abrangendo a mente [de outrem] com a minha própria mente, eu compreendo uma certa pessoa assim: 'Esta pessoa se comporta de tal modo, conduz-se de tal maneira e trilhou tal caminho que, com a dissolução do corpo, após a morte, ela renascerá entre os seres humanos.' E então, mais tarde, com o olho divino, purificado e que supera a visão humana, eu a vejo renascida entre os seres humanos, experienciando sensações predominantemente agradáveis. Suponha, Sāriputta, que houvesse uma árvore crescendo em terreno plano, com folhagem densa, projetando uma sombra profunda; e então um homem, castigado e exausto pelo calor, cansado, aflito e sedento, viesse por um caminho que leva a uma única direção, dirigindo-se àquela mesma árvore. Então, um homem com boa visão, ao vê-lo, diria: 'Este bom homem se comporta de tal modo, conduz-se de tal maneira e trilhou tal caminho que chegará a esta mesma árvore'; e então, mais tarde, ele o veria sentado ou deitado à sombra daquela árvore, experienciando sensações predominantemente agradáveis. Do mesmo modo, Sāriputta, abrangendo a mente [de outrem] com a minha própria mente, eu compreendo uma certa pessoa assim: 'Esta pessoa se comporta de tal modo, conduz-se de tal maneira e trilhou tal caminho que, com a dissolução do corpo, após a morte, ela renascerá entre os seres humanos.' E então, mais tarde, com o olho divino, purificado e que supera a visão humana, eu a vejo renascida entre os seres humanos, experienciando sensações predominantemente agradáveis.

‘‘อิธ ปนาหํ, สาริปุตฺต, เอกจฺจํ ปุคฺคลํ เอวํ เจตสา เจโต ปริจฺจ ปชานามิ – ตถายํ ปุคฺคโล ปฏิปนฺโน ตถา จ อิริยติ ตญฺจ มคฺคํ สมารูฬฺโห, ยถา กายสฺส เภทา ปรํ มรณา สุคตึ สคฺคํ โลกํ อุปปชฺชิสฺสตี’ติ. ตเมนํ ปสฺสามิ อปเรน สมเยน ทิพฺเพน จกฺขุนา วิสุทฺเธน อติกฺกนฺตมานุสเกน กายสฺส เภทา ปรํ มรณา สุคตึ สคฺคํ โลกํ อุปปนฺนํ, เอกนฺตสุขา เวทนา เวทยมานํ. เสยฺยถาปิ, สาริปุตฺต, ปาสาโท, ตตฺราสฺส กูฏาคารํ อุลฺลิตฺตาวลิตฺตํ นิวาตํ ผุสิตคฺคฬํ ปิหิตวาตปานํ. ตตฺราสฺส ปลฺลงฺโก โคนกตฺถโต ปฏิกตฺถโต ปฏลิกตฺถโต กทลิมิคปวรปจฺจตฺถรโณ สอุตฺตรจฺฉโท อุภโตโลหิตกูปธาโน. อถ ปุริโส อาคจฺเฉยฺย ฆมฺมาภิตตฺโต ฆมฺมปเรโต กิลนฺโต ตสิโต ปิปาสิโต เอกายเนน มคฺเคน ตเมว ปาสาทํ ปณิธาย. ตเมนํ จกฺขุมา ปุริโส ทิสฺวา เอวํ วเทยฺย – ‘ตถายํ ภวํ ปุริโส ปฏิปนฺโน ตถา จ อิริยติ ตญฺจ มคฺคํ สมารูฬฺโห, ยถา อิมํเยว ปาสาทํ อาคมิสฺสตี’ติ. ตเมนํ ปสฺเสยฺย อปเรน สมเยน ตสฺมึ ปาสาเท ตสฺมึ กูฏาคาเร ตสฺมึ ปลฺลงฺเก นิสินฺนํ วา นิปนฺนํ วา เอกนฺตสุขา เวทนา เวทยมานํ. เอวเมว โข อหํ, สาริปุตฺต, อิเธกจฺจํ ปุคฺคลํ เอวํ เจตสา เจโต ปริจฺจ ปชานามิ – ตถายํ ปุคฺคโล ปฏิปนฺโน ตถา จ อิริยติ ตญฺจ มคฺคํ สมารูฬฺโห ยถา กายสฺส เภทา ปรํ มรณา สุคตึ สคฺคํ โลกํ อุปปชฺชิสฺสตีติ. ตเมนํ ปสฺสามิ อปเรน สมเยน ทิพฺเพน จกฺขุนา วิสุทฺเธน อติกฺกนฺตมานุสเกน กายสฺส เภทา ปรํ มรณา สุคตึ สคฺคํ โลกํ อุปปนฺนํ, เอกนฺตสุขา เวทนา เวทยมานํ.

Aqui, Sāriputta, abrangendo a mente [de outrem] com a minha própria mente, eu compreendo uma certa pessoa assim: 'Esta pessoa se comporta de tal modo, conduz-se de tal maneira e trilhou tal caminho que, com a dissolução do corpo, após a morte, ela renascerá em um destino feliz, no mundo celestial.' E então, mais tarde, com o olho divino, purificado e que supera a visão humana, eu a vejo renascida em um destino feliz, no mundo celestial, experienciando sensações exclusivamente agradáveis. Suponha, Sāriputta, que houvesse um palácio, e nele houvesse uma câmara superior rebocada por dentro e por fora, protegida do vento, com trincos bem fechados e janelas com venezianas; e nela houvesse um leito coberto com tapetes de lã de pelo longo, mantas de lã branca, cobertas de lã com flores bordadas, uma colcha de pele de cervo-kadalī de excelente qualidade, com um dossel acima e travesseiros vermelhos em ambas as extremidades. E então um homem, castigado e exausto pelo calor, cansado, aflito e sedento, viesse por um caminho que leva a uma única direção, dirigindo-se àquele mesmo palácio. Então, um homem com boa visão, ao vê-lo, diria: 'Este bom homem se comporta de tal modo, conduz-se de tal maneira e trilhou tal caminho que chegará a este mesmo palácio'; e então, mais tarde, ele o veria sentado ou deitado naquele leito, naquela câmara superior daquele palácio, experienciando sensações exclusivamente agradáveis. Do mesmo modo, Sāriputta, abrangendo a mente [de outrem] com a minha própria mente, eu compreendo uma certa pessoa assim: 'Esta pessoa se comporta de tal modo, conduz-se de tal maneira e trilhou tal caminho que, com a dissolução do corpo, após a morte, ela renascerá em um destino feliz, no mundo celestial.' E então, mais tarde, com o olho divino, purificado e que supera a visão humana, eu a vejo renascida em um destino feliz, no mundo celestial, experienciando sensações exclusivamente agradáveis.

‘‘อิธ ปนาหํ, สาริปุตฺต, เอกจฺจํ ปุคฺคลํ เจตสา เจโต ปริจฺจ ปชานามิ – ตถายํ ปุคฺคโล ปฏิปนฺโน ตถา จ อิริยติ ตญฺจ มคฺคํ สมารูฬฺโห, ยถา อาสวานํ ขยา อนาสํ เจโตวิมุตฺตึ ปญฺญาวิมุตฺตึ ทิฏฺเฐว ธมฺเม สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหริสฺสตีติ. ตเมนํ ปสฺสามิ อปเรน สมเยน อาสวานํ ขยา อนาสวํ เจโตวิมุตฺตึ ปญฺญาวิมุตฺตึ ทิฏฺเฐว ธมฺเม สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหรนฺตํ, เอกนฺตสุขา เวทนา เวทยมานํ. เสยฺยถาปิ, สาริปุตฺต, โปกฺขรณี อจฺโฉทกา [Pg.110] สาโตทกา สีโตทกา เสตกา สุปติตฺถา รมณียา. อวิทูเร จสฺสา ติพฺโพ วนสณฺโฑ. อถ ปุริโส อาคจฺเฉยฺย ฆมฺมาภิตตฺโต ฆมฺมปเรโต กิลนฺโต ตสิโต ปิปาสิโต เอกายเนน มคฺเคน ตเมว โปกฺขรณึ ปณิธาย. ตเมนํ จกฺขุมา ปุริโส ทิสฺวา เอวํ วเทยฺย – ‘ตถา ภวํ ปุริโส ปฏิปนฺโน ตถา จ อิริยติ ตญฺจ มคฺคํ สมารูฬฺโห, ยถา อิมํเยว โปกฺขรณึ อาคมิสฺสตี’ติ. ตเมนํ ปสฺเสยฺย อปเรน สมเยน ตํ โปกฺขรณึ โอคาเหตฺวา นฺหายิตฺวา จ ปิวิตฺวา จ สพฺพทรถกิลมถปริฬาหํ ปฏิปฺปสฺสมฺเภตฺวา ปจฺจุตฺตริตฺวา ตสฺมึ วนสณฺเฑ นิสินฺนํ วา นิปนฺนํ วา, เอกนฺตสุขา เวทนา เวทยมานํ. เอวเมว โข อหํ, สาริปุตฺต, อิเธกจฺจํ ปุคฺคลํ เอวํ เจตสา เจโต ปริจฺจ ปชานามิ – ตถายํ ปุคฺคโล ปฏิปนฺโน ตถา จ อิริยติ ตญฺจ มคฺคํ สมารูฬฺโห, ยถา อาสวานํ ขยา อนาสวํ เจโตวิมุตฺตึ ปญฺญาวิมุตฺตึ ทิฏฺเฐว ธมฺเม สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหริสฺสตี’ติ. ตเมนํ ปสฺสามิ อปเรน สมเยน อาสวานํ ขยา อนาสวํ เจโตวิมุตฺตึ ปญฺญาวิมุตฺตึ ทิฏฺเฐว ธมฺเม สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหรนฺตํ, เอกนฺตสุขา เวทนา เวทยมานํ. อิมา โข, สาริปุตฺต, ปญฺจ คติโย.

Aqui, Sāriputta, abrangendo a mente [de outrem] com a minha própria mente, eu compreendo uma certa pessoa assim: 'Esta pessoa se comporta de tal modo, conduz-se de tal maneira e trilhou tal caminho que, com a destruição das máculas, ela, realizando por si mesma com conhecimento direto, aqui e agora entrará e permanecerá na libertação da mente e na libertação pela sabedoria que são livres de máculas.' E então, mais tarde, eu a vejo, com a destruição das máculas, realizando por si mesma com conhecimento direto, aqui e agora entrando e permanecendo na libertação da mente e na libertação pela sabedoria que são livres de máculas, experienciando sensações exclusivamente agradáveis. Suponha, Sāriputta, que houvesse um lago com água límpida, doce, fresca e pura, com margens agradáveis, encantador, e próximo a ele houvesse uma densa floresta; e então um homem, castigado e exausto pelo calor, cansado, aflito e sedento, viesse por um caminho que leva a uma única direção, dirigindo-se àquele mesmo lago. Então, um homem com boa visão, ao vê-lo, diria: 'Este bom homem se comporta de tal modo, conduz-se de tal maneira e trilhou tal caminho que chegará a este mesmo lago'; e então, mais tarde, ele o veria tendo mergulhado no lago, banhado-se, bebido e aliviado toda a sua aflição, fadiga e febre, e tendo saído novamente, sentado ou deitado naquela floresta, experienciando sensações exclusivamente agradáveis. Do mesmo modo, Sāriputta, abrangendo a mente [de outrem] com a minha própria mente, eu compreendo uma certa pessoa assim: 'Esta pessoa se comporta de tal modo, conduz-se de tal maneira e trilhou tal caminho que, com a destruição das máculas, ela, realizando por si mesma com conhecimento direto, aqui e agora entrará e permanecerá na libertação da mente e na libertação pela sabedoria que são livres de máculas.' E então, mais tarde, eu a vejo, com a destruição das máculas, realizando por si mesma com conhecimento direto, aqui e agora entrando e permanecendo na libertação da mente e na libertação pela sabedoria que são livres de máculas, experienciando sensações exclusivamente agradáveis. Estas são, Sāriputta, as cinco destinações.

‘‘โย โข มํ, สาริปุตฺต, เอวํ ชานนฺตํ เอวํ ปสฺสนฺตํ เอวํ วเทยฺย – ‘นตฺถิ สมณสฺส โคตมสฺส อุตฺตริมนุสฺสธมฺมา อลมริยญาณทสฺสนวิเสโส; ตกฺกปริยาหตํ สมโณ โคตโม ธมฺมํ เทเสติ วีมํสานุจริตํ สยํปฏิภาน’นฺติ ตํ, สาริปุตฺต, วาจํ อปฺปหาย ตํ จิตฺตํ อปฺปหาย ตํ ทิฏฺฐึ อปฺปฏินิสฺสชฺชิตฺวา ยถาภตํ นิกฺขิตฺโต เอวํ นิรเย. เสยฺยถาปิ, สาริปุตฺต, ภิกฺขุ สีลสมฺปนฺโน สมาธิสมฺปนฺโน ปญฺญาสมฺปนฺโน ทิฏฺเฐว ธมฺเม อญฺญํ อาราเธยฺย, เอวํ สมฺปทมิทํ, สาริปุตฺต, วทามิ ‘ตํ วาจํ อปฺปหาย ตํ จิตฺตํ อปฺปหาย ตํ ทิฏฺฐึ อปฺปฏินิสฺสชฺชิตฺวา ยถาภตํ นิกฺขิตฺโต เอวํ นิรเย’.

Sāriputta, se alguém disser de mim, que assim sei e assim vejo: 'O asceta Gotama não possui estados sobre-humanos, nenhuma distinção de conhecimento e visão digna dos nobres. O asceta Gotama ensina um Dhamma meramente formulado pelo raciocínio, investigado por conta própria e fruto de sua própria inspiração' — a menos que abandone essa afirmação, abandone esse estado de espírito e renuncie a essa visão, ele será lançado no inferno como se tivesse sido carregado e colocado lá. Assim como um bhikkhu dotado de virtude, concentração e sabedoria alcançaria aqui e agora o conhecimento final, eu digo que o mesmo acontecerá neste caso: a menos que abandone essa afirmação, abandone esse estado de espírito e renuncie a essa visão, ele será lançado no inferno como se tivesse sido carregado e colocado lá.

๑๕๕. ‘‘อภิชานามิ โข ปนาหํ, สาริปุตฺต, จตุรงฺคสมนฺนาคตํ พฺรหฺมจริยํ จริตา – ตปสฺสี สุทํ โหมิ ปรมตปสฺสี, ลูโข สุทํ โหมิ ปรมลูโข, เชคุจฺฉี สุทํ โหมิ ปรมเชคุจฺฉี, ปวิวิตฺโต สุทํ โหมิ ปรมปวิวิตฺโต[Pg.111]. ตตฺราสฺสุ เม อิทํ, สาริปุตฺต, ตปสฺสิตาย โหติ – อเจลโก โหมิ มุตฺตาจาโร หตฺถาปเลขโน, น เอหิภทฺทนฺติโก น ติฏฺฐภทฺทนฺติโก; นาภิหฏํ น อุทฺทิสฺสกตํ น นิมนฺตนํ สาทิยามิ. โส น กุมฺภิมุขา ปฏิคฺคณฺหามิ, น กโฬปิมุขา ปฏิคฺคณฺหามิ, น เอฬกมนฺตรํ, น ทณฺฑมนฺตรํ, น มุสลมนฺตรํ, น ทฺวินฺนํ ภุญฺชมานานํ, น คพฺภินิยา, น ปายมานาย, น ปุริสนฺตรคตาย, น สงฺกิตฺตีสุ, น ยตฺถ สา อุปฏฺฐิโต โหติ, น ยตฺถ มกฺขิกา สณฺฑสณฺฑจารินี; น มจฺฉํ น มํสํ น สุรํ น เมรยํ น ถุโสทกํ ปิวามิ; โส เอกาคาริโก วา โหมิ เอกาโลปิโก, ทฺวาคาริโก วา โหมิ ทฺวาโลปิโก…เป… สตฺตาคาริโก วา โหมิ สตฺตาโลปิโก; เอกิสฺสาปิ ทตฺติยา ยาเปมิ, ทฺวีหิปิ ทตฺตีหิ ยาเปมิ…เป… สตฺตหิปิ ทตฺตีหิ ยาเปมิ; เอกาหิกมฺปิ อาหารํ อาหาเรมิ, ทฺวีหิกมฺปิ อาหารํ อาหาเรมิ…เป… สตฺตาหิกมฺปิ อาหารํ อาหาเรมิ; อิติ เอวรูปํ อทฺธมาสิกมฺปิ ปริยายภตฺตโภชนานุโยคมนุยุตฺโต วิหรามิ.

155. Sāriputta, eu me recordo de ter vivido uma vida santa dotada de quatro fatores. Fui um asceta — um asceta supremo; fui austero — supremamente austero; fui escrupuloso — supremamente escrupuloso; fui solitário — supremamente solitário. Nisso, Sāriputta, consistia a minha ascese: eu andava nu, rejeitava as convenções sociais, lambia as minhas mãos; não vinha quando chamado, não parava quando solicitado; não aceitava comida trazida até mim, nem comida preparada especialmente para mim, nem convites para refeições. Eu não recebia nada diretamente de um pote, nem de uma tigela, nem através de uma soleira, nem através de um bastão, nem através de um pilão; nem de duas pessoas comendo juntas, nem de uma mulher grávida, nem de uma mulher amamentando, nem de uma mulher no meio de homens, nem de onde a comida era anunciada para distribuição, nem de onde um cão estivesse esperando, nem de onde moscas estivessem zumbindo. Eu não aceitava peixe nem carne; não bebia bebidas alcoólicas, vinho ou fermentados, nem água de farelo de cereais. Eu me limitava a uma única casa e a uma única porção de comida; ou a duas casas e a duas porções... e assim por diante... até sete casas e sete porções. Eu me sustentava com uma única tigela pequena de comida por dia, com duas tigelas pequenas por dia... até sete tigelas pequenas por dia. Eu fazia refeições uma vez por dia, uma vez a cada dois dias... uma vez a cada sete dias; e assim por diante, até uma vez a cada quinzena, vivendo dedicado à prática de ingerir alimentos em intervalos determinados.

‘‘โส สากภกฺโข วา โหมิ, สามากภกฺโข วา โหมิ, นีวารภกฺโข วา โหมิ, ททฺทุลภกฺโข วา โหมิ, หฏภกฺโข วา โหมิ, กณภกฺโข วา โหมิ, อาจามภกฺโข วา โหมิ, ปิญฺญากภกฺโข วา โหมิ, ติณภกฺโข วา โหมิ, โคมยภกฺโข วา โหมิ, วนมูลผลาหาโร ยาเปมิ ปวตฺตผลโภชี.

Eu me alimentava de ervas silvestres, ou de painço, ou de arroz selvagem, ou de aparas de couro, ou de algas, ou de farelo de arroz, ou de crosta de arroz queimado, ou de farinha de gergelim, ou de capim, ou de esterco de vaca. Eu me sustentava com raízes e frutos da floresta, alimentando-me apenas de frutos caídos.

‘‘โส สาณานิปิ ธาเรมิ, มสาณานิปิ ธาเรมิ, ฉวทุสฺสานิปิ ธาเรมิ, ปํสุกูลานิปิ ธาเรมิ, ติรีฏานิปิ ธาเรมิ, อชินมฺปิ ธาเรมิ, อชินกฺขิปมฺปิ ธาเรมิ, กุสจีรมฺปิ ธาเรมิ, วากจีรมฺปิ ธาเรมิ, ผลกจีรมฺปิ ธาเรมิ, เกสกมฺพลมฺปิ ธาเรมิ, วาฬกมฺพลมฺปิ ธาเรมิ, อุลูกปกฺขมฺปิ ธาเรมิ; เกสมสฺสุโลจโกปิ โหมิ เกสมสฺสุโลจนานุโยคมนุยุตฺโต; อุพฺภฏฺฐโกปิ โหมิ อาสนปฏิกฺขิตฺโต; อุกฺกุฏิโกปิ โหมิ อุกฺกุฏิกปฺปธานมนุยุตฺโต; กณฺฏกาปสฺสยิโกปิ โหมิ กณฺฏกาปสฺสเย เสยฺยํ กปฺเปมิ ; สายตติยกมฺปิ อุทโกโรหนานุโยคมนุยุตฺโต วิหรามิ – อิติ เอวรูปํ อเนกวิหิตํ กายสฺส [Pg.112] อาตาปนปริตาปนานุโยคมนุยุตฺโต วิหรามิ. อิทํสุ เม, สาริปุตฺต, ตปสฺสิตาย โหติ.

Eu me vestia com roupas de cânhamo, com tecidos mistos de cânhamo, com mortalhas de cadáveres, com trapos descartados, com cascas de árvores, com peles de antílope, com tiras de pele de antílope, com tecidos de capim-kusa, com tecidos de fibras de casca de árvore, com tecidos de lascas de madeira, com mantas de cabelo humano, com mantas de crina de cavalo, com asas de coruja. Eu era alguém que arrancava os cabelos da cabeça e da barba, dedicado à prática de arrancar cabelos e barba. Eu era alguém que permanecia continuamente de pé, rejeitando assentos. Eu era alguém que permanecia continuamente agachado, dedicado a manter a posição agachada. Eu era alguém que usava um leito de espinhos; eu fazia de um leito de espinhos a minha cama. Eu vivia dedicado à prática de banhar-me na água três vezes ao dia, incluindo ao anoitecer. Assim, de várias maneiras, eu vivia dedicado à prática de atormentar e mortificar o corpo. Nisso, Sāriputta, consistia a minha ascese.

๑๕๖. ‘‘ตตฺราสฺสุ เม อิทํ, สาริปุตฺต, ลูขสฺมึ โหติ – เนกวสฺสคณิกํ รโชชลฺลํ กาเย สนฺนิจิตํ โหติ ปปฏิกชาตํ. เสยฺยถาปิ, สาริปุตฺต, ตินฺทุกขาณุ เนกวสฺสคณิโก สนฺนิจิโต โหติ ปปฏิกชาโต, เอวเมวาสฺสุ เม, สาริปุตฺต, เนกวสฺสคณิกํ รโชชลฺลํ กาเย สนฺนิจิตํ โหติ ปปฏิกชาตํ. ตสฺส มยฺหํ, สาริปุตฺต, น เอวํ โหติ – ‘อโห วตาหํ อิมํ รโชชลฺลํ ปาณินา ปริมชฺเชยฺยํ, อญฺเญ วา ปน เม อิมํ รโชชลฺลํ ปาณินา ปริมชฺเชยฺยุ’นฺติ. เอวมฺปิ เม, สาริปุตฺต, น โหติ. อิทํสุ เม, สาริปุตฺต, ลูขสฺมึ โหติ.

156. Nisso, Sāriputta, consistia a minha austeridade: poeira e sujeira acumuladas ao longo de muitos anos cobriam o meu corpo, formando uma crosta escamosa. Assim como o tronco de uma árvore tindukā, acumulando sujeira ao longo de muitos anos, racha e descasca, do mesmo modo, poeira e sujeira acumuladas ao longo de muitos anos cobriam o meu corpo, formando uma crosta escamosa. E nunca me ocorria o pensamento: 'Ah, se eu pudesse limpar esta poeira e sujeira com a minha mão, ou se outra pessoa pudesse limpar esta poeira e sujeira com a mão dela' — nunca me ocorria tal pensamento. Nisso, Sāriputta, consistia a minha austeridade.

‘‘ตตฺราสฺสุ เม อิทํ, สาริปุตฺต, เชคุจฺฉิสฺมึ โหติ – โส โข อหํ, สาริปุตฺต, สโตว อภิกฺกมามิ, สโตว ปฏิกฺกมามิ, ยาว อุทกพินฺทุมฺหิปิ เม ทยา ปจฺจุปฏฺฐิตา โหติ – ‘มาหํ ขุทฺทเก ปาเณ วิสมคเต สงฺฆาตํ อาปาเทสิ’นฺติ. อิทํสุ เม, สาริปุตฺต, เชคุจฺฉิสฺมึ โหติ.

Nisso, Sāriputta, consistia o meu escrúpulo: eu avançava plenamente consciente, recuava plenamente consciente, e sentia compaixão até mesmo por uma gota de água, pensando: 'Que eu não fira as minúsculas criaturas que vivem nas fendas do solo.' Nisso, Sāriputta, consistia o meu escrúpulo.

‘‘ตตฺราสฺสุ เม อิทํ, สาริปุตฺต, ปวิวิตฺตสฺมึ โหติ – โส โข อหํ, สาริปุตฺต, อญฺญตรํ อรญฺญายตนํ อชฺโฌคาเหตฺวา วิหรามิ. ยทา ปสฺสามิ โคปาลกํ วา ปสุปาลกํ วา ติณหารกํ วา กฏฺฐหารกํ วา วนกมฺมิกํ วา, วเนน วนํ คหเนน คหนํ นินฺเนน นินฺนํ ถเลน ถลํ สํปตามิ. ตํ กิสฺส เหตุ? มา มํ เต อทฺทสํสุ อหญฺจ มา เต อทฺทสนฺติ. เสยฺยถาปิ, สาริปุตฺต, อารญฺญโก มโค มนุสฺเส ทิสฺวา วเนน วนํ คหเนน คหนํ นินฺเนน นินฺนํ ถเลน ถลํ สํปตติ, เอวเมว โข อหํ, สาริปุตฺต, ยทา ปสฺสามิ โคปาลกํ วา ปสุปาลกํ วา ติณหารกํ วา กฏฺฐหารกํ วา วนกมฺมิกํ วา วเนน วนํ คหเนน คหนํ นินฺเนน นินฺนํ ถเลน ถลํ สํปตามิ. ตํ กิสฺส เหตุ? มา มํ เต อทฺทสํสุ อหญฺจ มา เต อทฺทสนฺติ. อิทํสุ เม, สาริปุตฺต, ปวิวิตฺตสฺมึ โหติ.

“Tal era o meu isolamento, Sāriputta: eu me embrenhava em alguma floresta e ali habitava. Quando via um vaqueiro, um pastor, alguém colhendo capim ou gravetos, ou um lenhador, eu fugia de bosque em bosque, de matagal em matagal, de depressão em depressão, de colina em colina. Por que isso? Para que eles não me vissem, nem eu os visse. Assim como um cervo nascido na floresta, ao ver seres humanos, foge de bosque em bosque, de matagal em matagal, de depressão em depressão, de colina em colina, do mesmo modo, Sāriputta, quando eu via um vaqueiro, um pastor, alguém colhendo capim ou gravetos, ou um lenhador, eu fugia de bosque em bosque, de matagal em matagal, de depressão em depressão, de colina em colina. Por que isso? Para que eles não me vissem, nem eu os visse. Esse era o meu isolamento, Sāriputta.”

‘‘โส โข อหํ, สาริปุตฺต, เย เต โคฏฺฐา ปฏฺฐิตคาโว อปคตโคปาลกา, ตตฺถ จตุกฺกุณฺฑิโก อุปสงฺกมิตฺวา ยานิ ตานิ วจฺฉกานํ ตรุณกานํ เธนุปกานํ โคมยานิ ตานิ สุทํ อาหาเรมิ. ยาวกีวญฺจ เม[Pg.113], สาริปุตฺต, สกํ มุตฺตกรีสํ อปริยาทินฺนํ โหติ, สกํเยว สุทํ มุตฺตกรีสํ อาหาเรมิ. อิทํสุ เม, สาริปุตฺต, มหาวิกฏโภชนสฺมึ โหติ.

“Eu ia de quatro patas até os currais quando as vacas haviam saído e o vaqueiro as deixara, e me alimentava do esterco dos bezerros jovens que ainda mamavam. Enquanto minhas próprias fezes e urina duravam, eu me alimentava de minhas próprias fezes e urina. Essa era a minha grande prática de me alimentar de imundícies, Sāriputta.”

๑๕๗. ‘‘โส โข อหํ, สาริปุตฺต, อญฺญตรํ ภึสนกํ วนสณฺฑํ อชฺโฌคาเหตฺวา วิหรามิ. ตตฺราสฺสุทํ, สาริปุตฺต, ภึสนกสฺส วนสณฺฑสฺส ภึสนกตสฺมึ โหติ – โย โกจิ อวีตราโค ตํ วนสณฺฑํ ปวิสติ, เยภุยฺเยน โลมานิ หํสนฺติ. โส โข อหํ, สาริปุตฺต, ยา ตา รตฺติโย สีตา เหมนฺติกา อนฺตรฏฺฐกา หิมปาตสมยา ตถารูปาสุ รตฺตีสุ รตฺตึ อพฺโภกาเส วิหรามิ, ทิวา วนสณฺเฑ; คิมฺหานํ ปจฺฉิเม มาเส ทิวา อพฺโภกาเส วิหรามิ, รตฺตึ วนสณฺเฑ. อปิสฺสุ มํ, สาริปุตฺต, อยํ อนจฺฉริยคาถา ปฏิภาสิ ปุพฺเพ อสฺสุตปุพฺพา –

157. “Eu me embrenhava em um bosque aterrorizante e ali habitava, Sāriputta — um bosque tão aterrorizante que faria os pelos de quase qualquer homem se arrepiarem, caso ele não estivesse livre da cobiça. Quando vinham aquelas noites frias de inverno, durante o período de oito dias de queda de neve, eu passava a noite ao relento e o dia no bosque. No último mês da estação quente, eu passava o dia ao relento e a noite no bosque. E então me ocorreu espontaneamente este verso maravilhoso, nunca antes ouvido:”

‘‘โสตตฺโต โสสินฺโน เจว, เอโก ภึสนเก วเน;

นคฺโค น จคฺคิมาสีโน, เอสนาปสุโต มุนี’’ติ.

“Gélido na noite e ardendo no dia, Só no bosque aterrorizante, Nu, sem fogo para se aquecer, O sábio segue em sua busca.”

‘‘โส โข อหํ, สาริปุตฺต, สุสาเน เสยฺยํ กปฺเปมิ ฉวฏฺฐิกานิ อุปธาย. อปิสฺสุ มํ, สาริปุตฺต, คามณฺฑลา อุปสงฺกมิตฺวา โอฏฺฐุภนฺติปิ, โอมุตฺเตนฺติปิ, ปํสุเกนปิ โอกิรนฺติ, กณฺณโสเตสุปิ สลากํ ปเวเสนฺติ. น โข ปนาหํ, สาริปุตฺต, อภิชานามิ เตสุ ปาปกํ จิตฺตํ อุปฺปาเทตา. อิทํสุ เม, สาริปุตฺต, อุเปกฺขาวิหารสฺมึ โหติ.

“Eu fazia meu leito em um cemitério, usando os ossos dos mortos como travesseiro, Sāriputta. E os meninos pastores vinham até mim, cuspiam em mim, urinavam em mim, jogavam terra em mim e enfiavam gravetos em meus ouvidos. No entanto, Sāriputta, não me recordo de jamais ter gerado um pensamento maldoso de ódio contra eles. Essa era a minha permanência na equanimidade.”

๑๕๘. ‘‘สนฺติ โข ปน, สาริปุตฺต, เอเก สมณพฺราหฺมณา เอวํวาทิโน เอวํทิฏฺฐิโน – ‘อาหาเรน สุทฺธี’ติ. เต เอวมาหํสุ – ‘โกเลหิ ยาเปมา’ติ. เต โกลมฺปิ ขาทนฺติ, โกลจุณฺณมฺปิ ขาทนฺติ, โกโลทกมฺปิ ปิวนฺติ – อเนกวิหิตมฺปิ โกลวิกตึ ปริภุญฺชนฺติ. อภิชานามิ โข ปนาหํ, สาริปุตฺต, เอกํเยว โกลํ อาหารํ อาหาริตา. สิยา โข ปน เต, สาริปุตฺต, เอวมสฺส – ‘มหา นูน เตน สมเยน โกโล อโหสี’ติ. น โข ปเนตํ, สาริปุตฺต, เอวํ ทฏฺฐพฺพํ. ตทาปิ เอตปรโมเยว โกโล อโหสิ เสยฺยถาปิ เอตรหิ. ตสฺส มยฺหํ, สาริปุตฺต, เอกํเยว [Pg.114] โกลํ อาหารํ อาหารยโต อธิมตฺตกสิมานํ ปตฺโต กาโย โหติ. เสยฺยถาปิ นาม อาสีติกปพฺพานิ วา กาฬปพฺพานิ วา, เอวเมวสฺสุ เม องฺคปจฺจงฺคานิ ภวนฺติ ตาเยวปฺปาหารตาย. เสยฺยถาปิ นาม โอฏฺฐปทํ, เอวเมวสฺสุ เม อานิสทํ โหติ ตาเยวปฺปาหารตาย. เสยฺยถาปิ นาม วฏฺฏนาวฬี, เอวเมวสฺสุ เม ปิฏฺฐิกณฺฏโก อุนฺนตาวนโต โหติ ตาเยวปฺปาหารตาย. เสยฺยถาปิ นาม ชรสาลาย โคปานสิโย โอลุคฺควิลุคฺคา ภวนฺติ, เอวเมวสฺสุ เม ผาสุฬิโย โอลุคฺควิลุคฺคา ภวนฺติ ตาเยวปฺปาหารตาย. เสยฺยถาปิ นาม คมฺภีเร อุทปาเน อุทกตารกา คมฺภีรคตา โอกฺขายิกา ทิสฺสนฺติ, เอวเมวสฺสุ เม อกฺขิกูเปสุ อกฺขิตารกา คมฺภีรคตา โอกฺขายิกา ทิสฺสนฺติ ตาเยวปฺปาหารตาย. เสยฺยถาปิ นาม ติตฺตกาลาพุอามกจฺฉินฺโน วาตาตเปน สํผุฏิโต โหติ สมฺมิลาโต, เอวเมวสฺสุ เม สีสจฺฉวิ สํผุฏิตา โหติ สมฺมิลาตา ตาเยวปฺปาหารตาย. โส โข อหํ, สาริปุตฺต, ‘อุทรจฺฉวึ ปริมสิสฺสามี’ติ ปิฏฺฐิกณฺฏกํเยว ปริคฺคณฺหามิ, ‘ปิฏฺฐิกณฺฏกํ ปริมสิสฺสามี’ติ อุทรจฺฉวึเยว ปริคฺคณฺหามิ, ยาวสฺสุ เม, สาริปุตฺต, อุทรจฺฉวิ ปิฏฺฐิกณฺฏกํ อลฺลีนา โหติ ตาเยวปฺปาหารตาย. โส โข อหํ, สาริปุตฺต, ‘วจฺจํ วา มุตฺตํ วา กริสฺสามี’ติ ตตฺเถว อวกุชฺโช ปปตามิ ตาเยวปฺปาหารตาย. โส โข อหํ, สาริปุตฺต, ตเมว กายํ อสฺสาเสนฺโต ปาณินา คตฺตานิ อโนมชฺชามิ. ตสฺส มยฺหํ, สาริปุตฺต, ปาณินา คตฺตานิ อโนมชฺชโต ปูติมูลานิ โลมานิ กายสฺมา ปตนฺติ ตาเยวปฺปาหารตาย.

158. “Existem, Sāriputta, alguns ascetas e brâmanes que afirmam e sustentam esta visão: ‘A purificação vem através da comida.’ Eles dizem: ‘Vivamos de frutos de jujuba’, e comem frutos de jujuba, comem farinha de jujuba, bebem água de jujuba e preparam vários tipos de misturas de jujuba. Ora, eu me recordo de comer apenas uma única jujuba por dia. Sāriputta, tu podes pensar que a jujuba era maior naquela época, mas não deves considerar assim: a jujuba era, no máximo, do mesmo tamanho de hoje. Por me alimentar de apenas uma única jujuba por dia, meu corpo atingiu um estado de extrema magreza. Devido a comer tão pouco, meus membros tornaram-se como os nós de trepadeiras ou de bambus. Devido a comer tão pouco, minhas nádegas tornaram-se como o casco de um camelo. Devido a comer tão pouco, as saliências da minha espinha sobressaíam como contas enfileiradas. Devido a comer tão pouco, minhas costelas projetavam-se tão magras quanto os caibros desconjuntados de um velho celeiro em ruínas. Devido a comer tão pouco, o brilho dos meus olhos afundou profundamente em suas órbitas, parecendo o reflexo da água que afundou profundamente em um poço profundo. Devido a comer tão pouco, o couro da minha cabeça enrugou e murchou como uma cabaça amarga colhida verde enruga e murcha ao vento e ao sol. Devido a comer tão pouco, a pele da minha barriga aderiu à minha espinha dorsal; assim, se eu quisesse tocar a pele da minha barriga, encontrava a minha espinha dorsal, e se quisesse tocar a minha espinha dorsal, encontrava a pele da minha barriga. Devido a comer tão pouco, se eu quisesse defecar ou urinar, caía de bruços ali mesmo. Devido a comer tão pouco, se eu tentasse aliviar meu corpo massageando meus membros com as mãos, os pelos, apodrecidos em suas raízes, caíam do meu corpo enquanto eu os massageava.”

๑๕๙. ‘‘สนฺติ โข ปน, สาริปุตฺต, เอเก สมณพฺราหฺมณา เอวํวาทิโน เอวํทิฏฺฐิโน – ‘อาหาเรน สุทฺธี’ติ. เต เอวมาหํสุ – ‘มุคฺเคหิ ยาเปม…เป… ติเลหิ ยาเปม…เป… ตณฺฑุเลหิ ยาเปมา’ติ. เต ตณฺฑุลมฺปิ ขาทนฺติ, ตณฺฑุลจุณฺณมฺปิ ขาทนฺติ, ตณฺฑุโลทกมฺปิ ปิวนฺติ – อเนกวิหิตมฺปิ ตณฺฑุลวิกตึ ปริภุญฺชนฺติ. อภิชานามิ โข ปนาหํ, สาริปุตฺต, เอกํเยว ตณฺฑุลํ อาหารํ อาหาริตา. สิยา โข ปน เต, สาริปุตฺต, เอวมสฺส – ‘มหา นูน เตน สมเยน ตณฺฑุโล อโหสี’ติ. น โข ปเนตํ, สาริปุตฺต, เอวํ ทฏฺฐพฺพํ. ตทาปิ เอตปรโมเยว ตณฺฑุโล อโหสิ, เสยฺยถาปิ [Pg.115] เอตรหิ. ตสฺส มยฺหํ, สาริปุตฺต, เอกํเยว ตณฺฑุลํ อาหารํ อาหารยโต อธิมตฺตกสิมานํ ปตฺโต กาโย โหติ. เสยฺยถาปิ นาม อาสีติกปพฺพานิ วา กาฬปพฺพานิ วา, เอวเมวสฺสุ เม องฺคปจฺจงฺคานิ ภวนฺติ ตาเยวปฺปาหารตาย. เสยฺยถาปิ นาม โอฏฺฐปทํ, เอวเมวสฺสุ เม อานิสทํ โหติ ตาเยวปฺปาหารตาย. เสยฺยถาปิ นาม วฏฺฏนาวฬี, เอวเมวสฺสุ เม ปิฏฺฐิกณฺฏโก อุนฺนตาวนโต โหติ ตาเยวปฺปาหารตาย. เสยฺยถาปิ นาม ชรสาลาย โคปานสิโย โอลุคฺควิลุคฺคา ภวนฺติ, เอวเมวสฺสุ เม ผาสุฬิโย โอลุคฺควิลุคฺคา ภวนฺติ ตาเยวปฺปาหารตาย. เสยฺยถาปิ นาม คมฺภีเร อุทปาเน อุทกตารกา คมฺภีรคตา โอกฺขายิกา ทิสฺสนฺติ, เอวเมวสฺสุ เม อกฺขิกูเปสุ อกฺขิตารกา คมฺภีรคตา โอกฺขายิกา ทิสฺสนฺติ ตาเยวปฺปาหารตาย. เสยฺยถาปิ นาม ติตฺตกาลาพุ อามกจฺฉินฺโน วาตาตเปน สํผุฏิโต โหติ สมฺมิลาโต, เอวเมวสฺสุ เม สีสจฺฉวิ สํผุฏิตา โหติ สมฺมิลาตา ตาเยวปฺปาหารตาย. โส โข อหํ, สาริปุตฺต, ‘อุทรจฺฉวึ ปริมสิสฺสามี’ติ ปิฏฺฐิกณฺฏกํเยว ปริคฺคณฺหามิ, ‘ปิฏฺฐิกณฺฏกํ ปริมสิสฺสามี’ติ อุทรจฺฉวึเยว ปริคฺคณฺหามิ. ยาวสฺสุ เม, สาริปุตฺต, อุทรจฺฉวิ ปิฏฺฐิกณฺฏกํ อลฺลีนา โหติ ตาเยวปฺปาหารตาย. โส โข อหํ, สาริปุตฺต, ‘วจฺจํ วา มุตฺตํ วา กริสฺสามี’ติ ตตฺเถว อวกุชฺโช ปปตามิ ตาเยวปฺปาหารตาย. โส โข อหํ, สาริปุตฺต, ตเมว กายํ อสฺสาเสนฺโต ปาณินา คตฺตานิ อโนมชฺชามิ. ตสฺส มยฺหํ, สาริปุตฺต, ปาณินา คตฺตานิ อโนมชฺชโต ปูติมูลานิ โลมานิ กายสฺมา ปตนฺติ ตาเยวปฺปาหารตาย.

159. “Existem, Sāriputta, alguns ascetas e brâmanes que afirmam e sustentam esta visão: ‘A purificação vem através da comida.’ Eles dizem: ‘Vivamos de feijão-da-índia’... ‘Vivamos de gergelim’... ‘Vivamos de arroz’, e comem arroz, comem farinha de arroz, bebem água de arroz e preparam vários tipos de misturas de arroz. Ora, eu me recordo de comer apenas um único grão de arroz por dia. Sāriputta, tu podes pensar que o grão de arroz era maior naquela época, mas não deves considerar assim: o grão de arroz era, no máximo, do mesmo tamanho de hoje. Por me alimentar de apenas um único grão de arroz por dia, meu corpo atingiu um estado de extrema magreza. Devido a comer tão pouco, meus membros tornaram-se como os nós de trepadeiras ou de bambus. Devido a comer tão pouco, minhas nádegas tornaram-se como o casco de um camelo. Devido a comer tão pouco, as saliências da minha espinha sobressaíam como contas enfileiradas. Devido a comer tão pouco, minhas costelas projetavam-se tão magras quanto os caibros desconjuntados de um velho celeiro em ruínas. Devido a comer tão pouco, o brilho dos meus olhos afundou profundamente em suas órbitas, parecendo o reflexo da água que afundou profundamente em um poço profundo. Devido a comer tão pouco, o couro da minha cabeça enrugou e murchou como uma cabaça amarga colhida verde enruga e murcha ao vento e ao sol. Devido a comer tão pouco, a pele da minha barriga aderiu à minha espinha dorsal; assim, se eu quisesse tocar a pele da minha barriga, encontrava a minha espinha dorsal, e se quisesse tocar a minha espinha dorsal, encontrava a pele da minha barriga. Devido a comer tão pouco, se eu quisesse defecar ou urinar, caía de bruços ali mesmo. Devido a comer tão pouco, se eu tentasse aliviar meu corpo massageando meus membros com as mãos, os pelos, apodrecidos em suas raízes, caíam do meu corpo enquanto eu os massageava.”

‘‘ตายปิ โข อหํ, สาริปุตฺต, อิริยาย ตาย ปฏิปทาย ตาย ทุกฺกรการิกาย นาชฺฌคมํ อุตฺตรึ มนุสฺสธมฺมา อลมริยญาณทสฺสนวิเสสํ. ตํ กิสฺส เหตุ? อิมิสฺสาเยว อริยาย ปญฺญาย อนธิคมา, ยายํ อริยา ปญฺญา อธิคตา อริยา นิยฺยานิกา, นิยฺยาติ ตกฺกรสฺส สมฺมา ทุกฺขกฺขยาย.

“Contudo, Sāriputta, por tal conduta, por tal prática, por tal realização de austeridades, eu não alcancei nenhum estado sobre-humano, nenhuma distinção em conhecimento e visão digna dos nobres. Por que isso? Porque eu não alcancei aquela nobre sabedoria que, quando alcançada, é nobre e libertadora, e conduz aquele que pratica de acordo com ela à completa destruição do sofrimento.”

๑๖๐. ‘‘สนฺติ โข ปน, สาริปุตฺต, เอเก สมณพฺราหฺมณา เอวํวาทิโน เอวํทิฏฺฐิโน – ‘สํสาเรน สุทฺธี’ติ. น โข ปน โส, สาริปุตฺต, สํสาโร สุลภรูโป [Pg.116] โย มยา อสํสริตปุพฺโพ อิมินา ทีเฆน อทฺธุนา, อญฺญตฺร สุทฺธาวาเสหิ เทเวหิ. สุทฺธาวาเส จาหํ, สาริปุตฺต, เทเว สํสเรยฺยํ, นยิมํ โลกํ ปุนราคจฺเฉยฺยํ.

160. “Existem, Sāriputta, alguns ascetas e brâmanes que afirmam e sustentam esta visão: ‘A purificação vem através do ciclo de renascimentos.’ Mas não é fácil encontrar um reino no ciclo de renascimentos pelo qual eu já não tenha passado nesta longa jornada, exceto pelas Moradas Puras dos deuses; e se eu tivesse passado pelo ciclo como um deus nas Moradas Puras, eu nunca mais teria retornado a este mundo.”

‘‘สนฺติ โข ปน, สาริปุตฺต, เอเก สมณพฺราหฺมณา เอวํวาทิโน เอวํทิฏฺฐิโน – ‘อุปปตฺติยา สุทฺธี’ติ. น โข ปน สา, สาริปุตฺต, อุปปตฺติ สุลภรูปา ยา มยา อนุปปนฺนปุพฺพา อิมินา ทีเฆน อทฺธุนา, อญฺญตฺร สุทฺธาวาเสหิ เทเวหิ. สุทฺธาวาเส จาหํ, สาริปุตฺต, เทเว อุปปชฺเชยฺยํ, นยิมํ โลกํ ปุนราคจฺเฉยฺยํ.

“Existem, Sāriputta, alguns ascetas e brâmanes que afirmam e sustentam esta visão: ‘A purificação vem através do renascimento.’ Mas não é fácil encontrar um tipo de renascimento no qual eu já não tenha renascido nesta longa jornada, exceto pelas Moradas Puras dos deuses; e se eu tivesse renascido como um deus nas Moradas Puras, eu nunca mais teria retornado a este mundo.”

‘‘สนฺติ โข ปน, สาริปุตฺต, เอเก สมณพฺราหฺมณา เอวํวาทิโน เอวํทิฏฺฐิโน – ‘อาวาเสน สุทฺธี’ติ. น โข ปน โส, สาริปุตฺต, อาวาโส สุลภรูโป โย มยา อนาวุฏฺฐปุพฺโพ อิมินา ทีเฆน อทฺธุนา, อญฺญตฺร สุทฺธาวาเสหิ เทเวหิ. สุทฺธาวาเส จาหํ, สาริปุตฺต, เทเว อาวเสยฺยํ, นยิมํ โลกํ ปุนราคจฺเฉยฺยํ.

“Existem, Sāriputta, alguns ascetas e brâmanes que afirmam e sustentam esta visão: ‘A purificação vem através da morada.’ Mas não é fácil encontrar um tipo de morada onde eu já não tenha habitado nesta longa jornada, exceto pelas Moradas Puras dos deuses; e se eu tivesse habitado lá como um deus nas Moradas Puras, eu nunca mais teria retornado a este mundo.”

‘‘สนฺติ โข ปน, สาริปุตฺต, เอเก สมณพฺราหฺมณา เอวํวาทิโน เอวํทิฏฺฐิโน – ‘ยญฺเญน สุทฺธี’ติ. น โข ปน โส, สาริปุตฺต, ยญฺโญ สุลภรูโป โย มยา อยิฏฺฐปุพฺโพ อิมินา ทีเฆน อทฺธุนา, ตญฺจ โข รญฺญา วา สตา ขตฺติเยน มุทฺธาวสิตฺเตน พฺราหฺมเณน วา มหาสาเลน.

“Existem, Sāriputta, alguns ascetas e brâmanes que afirmam e sustentam esta visão: ‘A purificação vem através do sacrifício.’ Mas não é fácil encontrar um tipo de sacrifício que já não tenha sido oferecido por mim nesta longa jornada, quando eu era um rei nobre ungido na cabeça ou um brâmane abastado.”

‘‘สนฺติ โข ปน, สาริปุตฺต, เอเก สมณพฺราหฺมณา เอวํวาทิโน เอวํทิฏฺฐิโน – ‘อคฺคิปริจริยาย สุทฺธี’ติ. น โข ปน โส, สาริปุตฺต, อคฺคิ สุลภรูโป โย มยา อปริจิณฺณปุพฺโพ อิมินา ทีเฆน อทฺธุนา, ตญฺจ โข รญฺญา วา สตา ขตฺติเยน มุทฺธาวสิตฺเตน พฺราหฺมเณน วา มหาสาเลน.

“Existem, Sāriputta, alguns ascetas e brâmanes que afirmam e sustentam esta visão: ‘A purificação vem através do culto ao fogo.’ Mas não é fácil encontrar um tipo de fogo que já não tenha sido adorado por mim nesta longa jornada, quando eu era um rei nobre ungido na cabeça ou um brâmane abastado.”

๑๖๑. ‘‘สนฺติ โข ปน, สาริปุตฺต, เอเก สมณพฺราหฺมณา เอวํวาทิโน เอวํทิฏฺฐิโน – ‘ยาวเทวายํ ภวํ ปุริโส ทหโร โหติ ยุวา สุสุกาฬเกโส ภทฺเรน โยพฺพเนน สมนฺนาคโต ปฐเมน วยสา ตาวเทว ปรเมน ปญฺญาเวยฺยตฺติเยน สมนฺนาคโต โหติ. ยโต จ โข อยํ ภวํ ปุริโส ชิณฺโณ โหติ วุทฺโธ มหลฺลโก อทฺธคโต วโยอนุปฺปตฺโต, อาสีติโก วา นาวุติโก วา วสฺสสติโก วา ชาติยา, อถ ตมฺหา ปญฺญาเวยฺยตฺติยา, ปริหายตี’ติ. น โข ปเนตํ, สาริปุตฺต[Pg.117], เอวํ ทฏฺฐพฺพํ. อหํ โข ปน, สาริปุตฺต, เอตรหิ ชิณฺโณ วุทฺโธ มหลฺลโก อทฺธคโต วโยอนุปฺปตฺโต, อาสีติโก เม วโย วตฺตติ. อิธ เม อสฺสุ, สาริปุตฺต, จตฺตาโร สาวกา วสฺสสตายุกา วสฺสสตชีวิโน, ปรมาย สติยา จ คติยา จ ธิติยา จ สมนฺนาคตา ปรเมน จ ปญฺญาเวยฺยตฺติเยน. เสยฺยถาปิ, สาริปุตฺต, ทฬฺหธมฺมา ธนุคฺคโห สิกฺขิโต กตหตฺโถ กตูปาสโน ลหุเกน อสเนน อปฺปกสิเรเนว ติริยํ ตาลจฺฉายํ อติปาเตยฺย, เอวํ อธิมตฺตสติมนฺโต เอวํ อธิมตฺตคติมนฺโต เอวํ อธิมตฺตธิติมนฺโต เอวํ ปรเมน ปญฺญาเวยฺยตฺติเยน สมนฺนาคตา. เต มํ จตุนฺนํ สติปฏฺฐานานํ อุปาทายุปาทาย ปญฺหํ ปุจฺเฉยฺยุํ, ปุฏฺโฐ ปุฏฺโฐ จาหํ เตสํ พฺยากเรยฺยํ, พฺยากตญฺจ เม พฺยากตโต ธาเรยฺยุํ, น จ มํ ทุติยกํ อุตฺตริ ปฏิปุจฺเฉยฺยุํ. อญฺญตฺร อสิตปีตขายิตสายิตา อญฺญตฺร อุจฺจารปสฺสาวกมฺมา, อญฺญตฺร นิทฺทากิลมถปฏิวิโนทนา อปริยาทินฺนาเยวสฺส, สาริปุตฺต, ตถาคตสฺส ธมฺมเทสนา, อปริยาทินฺนํเยวสฺส ตถาคตสฺส ธมฺมปทพฺยญฺชนํ, อปริยาทินฺนํเยวสฺส ตถาคตสฺส ปญฺหปฏิภานํ. อถ เม เต จตฺตาโร สาวกา วสฺสสตายุกา วสฺสสตชีวิโน วสฺสสตสฺส อจฺจเยน กาลํ กเรยฺยุํ. มญฺจเกน เจปิ มํ, สาริปุตฺต, ปริหริสฺสถ, เนวตฺถิ ตถาคตสฺส ปญฺญาเวยฺยตฺติยสฺส อญฺญถตฺตํ. ยํ โข ตํ, สาริปุตฺต, สมฺมา วทมาโน วเทยฺย – ‘อสมฺโมหธมฺโม สตฺโต โลเก อุปฺปนฺโน พหุชนหิตาย พหุชนสุขาย โลกานุกมฺปาย อตฺถาย หิตาย สุขาย เทวมนุสฺสาน’นฺติ, มเมว ตํ สมฺมา วทมาโน วเทยฺย ‘อสมฺโมหธมฺโม สตฺโต โลเก อุปฺปนฺโน พหุชนหิตาย พหุชนสุขาย โลกานุกมฺปาย อตฺถาย หิตาย สุขาย เทวมนุสฺสาน’’’นฺติ.

161. Sāriputta, existem alguns ascetas e brâmanes que têm esta doutrina e visão: ‘Enquanto este bom homem é jovem, um jovem de cabelos pretos, dotado da bênção da juventude, na flor da idade, ele é perfeito em sua lúcida sabedoria. Mas quando este bom homem está velho, idoso, carregado de anos, avançado na vida e chega ao último estágio, tendo oitenta, noventa ou cem anos de idade, então a lucidez de sua sabedoria é perdida.’ Mas não se deve considerar assim, Sāriputta. Eu agora estou velho, idoso, carregado de anos, avançado na vida e cheguei ao último estágio; meus anos chegaram a oitenta. Agora, Sāriputta, suponha que eu tivesse quatro discípulos com uma expectativa de vida de cem anos, perfeitos em atenção plena, retenção, memória e lucidez de sabedoria. Assim como um arqueiro habilidoso, treinado, praticado e testado, poderia facilmente disparar uma flecha leve através da sombra de uma palmeira, suponha que eles fossem a tal ponto perfeitos em atenção plena, retenção, memória e lucidez de sabedoria. Suponha que eles continuamente me perguntassem sobre os quatro fundamentos da atenção plena e que eu os respondesse quando perguntado, e que eles se lembrassem de cada resposta minha e nunca fizessem uma pergunta secundária ou fizessem uma pausa, exceto para comer, beber, consumir alimentos, saborear, urinar, defecar e descansar para afastar a sonolência e o cansaço. Ainda assim, a exposição do Dhamma pelo Tathāgata, suas explicações dos fatores do Dhamma e suas respostas às perguntas não chegariam ao fim, mas, enquanto isso, esses meus quatro discípulos, com sua expectativa de vida de cem anos, teriam morrido ao final desses cem anos. Sāriputta, mesmo que tivésseis de me carregar em um leito, ainda assim não haveria mudança na lucidez da sabedoria do Tathāgata. Se de alguém se pudesse dizer com justiça: ‘Um ser não sujeito à ilusão surgiu no mundo para o bem-estar e felicidade de muitos, por compaixão pelo mundo, para o benefício, bem-estar e felicidade de deuses e humanos’, é de mim mesmo que, falando com justiça, isso deveria ser dito.

๑๖๒. เตน โข ปน สมเยน อายสฺมา นาคสมาโล ภควโต ปิฏฺฐิโต ฐิโต โหติ ภควนฺตํ พีชยมาโน. อถ โข อายสฺมา นาคสมาโล ภควนฺตํ เอตทโวจ – ‘‘อจฺฉริยํ, ภนฺเต, อพฺภุตํ, ภนฺเต! อปิ หิ เม, ภนฺเต, อิมํ ธมฺมปริยายํ สุตฺวา โลมานิ หฏฺฐานิ. โกนาโม อยํ, ภนฺเต, ธมฺมปริยาโย’’ติ? ‘‘ตสฺมาติห ตฺวํ, นาคสมาล, อิมํ ธมฺมปริยายํ โลมหํสนปริยาโย ตฺเวว นํ ธาเรหี’’ติ.

162. Naquela ocasião, o venerável Nāgasamāla estava de pé atrás do Abençoado, abanando-o. Então, o venerável Nāgasamāla disse ao Abençoado: 'É maravilhoso, Senhor, é extraordinário, Senhor! Ao ouvir esta exposição do Dhamma, os pelos do meu corpo se arrepiaram. Qual é o nome, Senhor, desta exposição do Dhamma?' 'Sendo assim, Nāgasamāla, deves lembrar-te desta exposição do Dhamma como "A Exposição que Arrepia os Pelos" (Lomahaṃsanapariyāya).'

อิทมโวจ [Pg.118] ภควา. อตฺตมโน อายสฺมา นาคสมาโล ภควโต ภาสิตํ อภินนฺทีติ.

Isso foi o que o Abençoado disse. Satisfeito, o venerável Nāgasamāla alegrou-se com as palavras do Abençoado.

มหาสีหนาทสุตฺตํ นิฏฺฐิตํ ทุติยํ.

O Mahāsīhanāda Sutta, o segundo, está concluído.

๓. มหาทุกฺขกฺขนฺธสุตฺตํ

3. Mahādukkhakkhandha Sutta — O Grande Discurso sobre a Massa de Sofrimento

๑๖๓. เอวํ เม สุตํ – เอกํ สมยํ ภควา สาวตฺถิยํ วิหรติ เชตวเน อนาถปิณฺฑิกสฺส อาราเม. อถ โข สมฺพหุลา ภิกฺขู ปุพฺพณฺหสมยํ นิวาเสตฺวา ปตฺตจีวรมาทาย สาวตฺถึ ปิณฺฑาย ปาวิสึสุ. อถ โข เตสํ ภิกฺขูนํ เอตทโหสิ – ‘‘อติปฺปโค โข ตาว สาวตฺถิยํ ปิณฺฑาย จริตุํ, ยํ นูน มยํ เยน อญฺญติตฺถิยานํ ปริพฺพาชกานํ อาราโม เตนุปสงฺกเมยฺยามา’’ติ. อถ โข เต ภิกฺขู เยน อญฺญติตฺถิยานํ ปริพฺพาชกานํ อาราโม เตนุปสงฺกมึสุ; อุปสงฺกมิตฺวา เตหิ อญฺญติตฺถิเยหิ ปริพฺพาชเกหิ สทฺธึ สมฺโมทึสุ; สมฺโมทนียํ กถํ สารณียํ วีติสาเรตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทึสุ. เอกมนฺตํ นิสินฺเน โข เต ภิกฺขู เต อญฺญติตฺถิยา ปริพฺพาชกา เอตทโวจุํ – ‘‘สมโณ, อาวุโส, โคตโม กามานํ ปริญฺญํ ปญฺญเปติ, มยมฺปิ กามานํ ปริญฺญํ ปญฺญเปม; สมโณ, อาวุโส, โคตโม รูปานํ ปริญฺญํ ปญฺญเปติ, มยมฺปิ รูปานํ ปริญฺญํ ปญฺญเปม; สมโณ, อาวุโส, โคตโม เวทนานํ ปริญฺญํ ปญฺญเปติ, มยมฺปิ เวทนานํ ปริญฺญํ ปญฺญเปม; อิธ โน, อาวุโส, โก วิเสโส, โก อธิปฺปยาโส, กึ นานากรณํ สมณสฺส วา โคตมสฺส อมฺหากํ วา – ยทิทํ ธมฺมเทสนาย วา ธมฺมเทสนํ, อนุสาสนิยา วา อนุสาสนิ’’นฺติ? อถ โข เต ภิกฺขู เตสํ อญฺญติตฺถิยานํ ปริพฺพาชกานํ ภาสิตํ เนว อภินนฺทึสุ, นปฺปฏิกฺโกสึสุ; อนภินนฺทิตฺวา อปฺปฏิกฺโกสิตฺวา อุฏฺฐายาสนา ปกฺกมึสุ – ‘‘ภควโต สนฺติเก เอตสฺส ภาสิตสฺส อตฺถํ อาชานิสฺสามา’’ติ.

163. Assim ouvi. Em certa ocasião, o Abençoado estava vivendo em Sāvatthī, no Bosque de Jeta, no Parque de Anāthapiṇḍika. Então, pela manhã, vários bhikkhus se vestiram e, tomando suas tigelas e mantos, entraram em Sāvatthī para esmolas. Então eles pensaram: 'Ainda é muito cedo para esmolar em Sāvatthī. E se fôssemos ao parque dos andarilhos de outras seitas?' Então, eles foram ao parque dos andarilhos de outras seitas e trocaram saudações com eles. Quando essa conversa cortês e amigável terminou, sentaram-se a um lado. Os andarilhos disseram-lhes: 'Amigos, o asceta Gotama prescreve a plena compreensão dos prazeres sensuais, e nós também; o asceta Gotama prescreve a plena compreensão da forma material, e nós também; o asceta Gotama prescreve a plena compreensão das sensações, e nós também. Qual é, então, a distinção aqui, amigos, qual é a divergência, qual é a diferença entre o ensinamento do Dhamma do asceta Gotama e o nosso, entre as instruções dele e as nossas?' Então, aqueles bhikkhus não aprovaram nem desaprovaram as palavras dos andarilhos. Sem fazer nenhuma das duas coisas, levantaram-se de seus assentos e partiram, pensando: 'Compreenderemos o significado dessas palavras na presença do Abençoado.'

๑๖๔. อถ โข เต ภิกฺขู สาวตฺถิยํ ปิณฺฑาย จริตฺวา ปจฺฉาภตฺตํ ปิณฺฑปาตปฏิกฺกนฺตา เยน ภควา เตนุปสงฺกมึสุ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทึสุ. เอกมนฺตํ นิสินฺนา โข เต ภิกฺขู ภควนฺตํ เอตทโวจุํ – ‘‘อิธ มยํ, ภนฺเต, ปุพฺพณฺหสมยํ นิวาเสตฺวา ปตฺตจีวรมาทาย สาวตฺถึ [Pg.119] ปิณฺฑาย ปาวิสิมฺห. เตสํ โน, ภนฺเต, อมฺหากํ เอตทโหสิ – ‘อติปฺปโค โข ตาว สาวตฺถิยํ ปิณฺฑาย จริตุํ, ยํ นูน มยํ เยน อญฺญติตฺถิยานํ ปริพฺพาชกานํ อาราโม เตนุปสงฺกเมยฺยามา’ติ. อถ โข มยํ, ภนฺเต, เยน อญฺญติตฺถิยานํ ปริพฺพาชกานํ อาราโม เตนุปสงฺกมิมฺห; อุปสงฺกมิตฺวา เตหิ อญฺญติตฺถิเยหิ ปริพฺพาชเกหิ สทฺธึ สมฺโมทิมฺห; สมฺโมทนียํ กถํ สารณียํ วีติสาเรตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิมฺห. เอกมนฺตํ นิสินฺเน โข อมฺเห, ภนฺเต, เต อญฺญติตฺถิยา ปริพฺพาชกา เอตทโวจุํ – ‘สมโณ, อาวุโส, โคตโม กามานํ ปริญฺญํ ปญฺญเปติ, มยมฺปิ กามานํ ปริญฺญํ ปญฺญเปม. สมโณ, อาวุโส, โคตโม รูปานํ ปริญฺญํ ปญฺญเปติ, มยมฺปิ รูปานํ ปริญฺญํ ปญฺญเปม. สมโณ, อาวุโส, โคตโม เวทนานํ ปริญฺญํ ปญฺญเปติ, มยมฺปิ เวทนานํ ปริญฺญํ ปญฺญเปม. อิธ โน, อาวุโส, โก วิเสโส, โก อธิปฺปยาโส, กึ นานากรณํ สมณสฺส วา โคตมสฺส อมฺหากํ วา, ยทิทํ ธมฺมเทสนาย วา ธมฺมเทสนํ อนุสาสนิยา วา อนุสาสนิ’นฺติ. อถ โข มยํ, ภนฺเต, เตสํ อญฺญติตฺถิยานํ ปริพฺพาชกานํ ภาสิตํ เนว อภินนฺทิมฺห, นปฺปฏิกฺโกสิมฺห; อนภินนฺทิตฺวา อปฺปฏิกฺโกสิตฺวา อุฏฺฐายาสนา ปกฺกมิมฺห – ‘ภควโต สนฺติเก เอตสฺส ภาสิตสฺส อตฺถํ อาชานิสฺสามา’’’ติ.

164. Então, aqueles bhikkhus, tendo esmolado em Sāvatthī e retornado de sua ronda de esmolas, após a refeição, foram até o Abençoado; tendo se aproximado e prestado homenagens a ele, sentaram-se a um lado. Sentados a um lado, os bhikkhus disseram ao Abençoado: 'Aqui, Senhor, pela manhã, nos vestimos e, tomando nossas tigelas e mantos, entramos em Sāvatthī para esmolas. Então, Senhor, pensamos: "Ainda é muito cedo para esmolar em Sāvatthī. E se fôssemos ao parque dos andarilhos de outras seitas?" Então, Senhor, fomos ao parque dos andarilhos de outras seitas; tendo nos aproximado, trocamos saudações com os andarilhos de outras seitas. Quando essa conversa cortês e amigável terminou, sentamo-nos a um lado. Sentados a um lado, Senhor, os andarilhos de outras seitas nos disseram: "Amigos, o asceta Gotama prescreve a plena compreensão dos prazeres sensuais, e nós também; o asceta Gotama prescreve a plena compreensão da forma material, e nós também; o asceta Gotama prescreve a plena compreensão das sensações, e nós também. Qual é, então, a distinção aqui, amigos, qual é a divergência, qual é a diferença entre o ensinamento do Dhamma do asceta Gotama e o nosso, entre as instruções dele e as nossas?" Então, Senhor, não aprovamos nem desaprovamos as palavras dos andarilhos de outras seitas. Sem fazer nenhuma das duas coisas, levantamo-nos de nossos assentos e partimos, pensando: "Compreenderemos o significado dessas palavras na presença do Abençoado."'

๑๖๕. ‘‘เอวํวาทิโน, ภิกฺขเว, อญฺญติตฺถิยา ปริพฺพาชกา เอวมสฺสุ วจนียา – ‘โก ปนาวุโส, กามานํ อสฺสาโท, โก อาทีนโว, กึ นิสฺสรณํ? โก รูปานํ อสฺสาโท, โก อาทีนโว, กึ นิสฺสรณํ? โก เวทนานํ อสฺสาโท, โก อาทีนโว, กึ นิสฺสรณ’นฺติ? เอวํ ปุฏฺฐา, ภิกฺขเว, อญฺญติตฺถิยา ปริพฺพาชกา น เจว สมฺปายิสฺสนฺติ, อุตฺตริญฺจ วิฆาตํ อาปชฺชิสฺสนฺติ. ตํ กิสฺส เหตุ? ยถา ตํ, ภิกฺขเว, อวิสยสฺมึ. นาหํ ตํ, ภิกฺขเว, ปสฺสามิ สเทวเก โลเก สมารเก สพฺรหฺมเก สสฺสมณพฺราหฺมณิยา ปชาย สเทวมนุสฺสาย โย อิเมสํ ปญฺหานํ เวยฺยากรเณน จิตฺตํ อาราเธยฺย, อญฺญตฺร ตถาคเตน วา ตถาคตสาวเกน วา, อิโต วา ปน สุตฺวา.

165. Bhikkhus, os andarilhos de outras seitas que falam assim devem ser questionados desta maneira: ‘But, amigos, qual é a satisfação, qual é o perigo e qual é a libertação no caso dos prazeres sensuais? Qual é a satisfação, qual é o perigo e qual é a libertação no caso das formas materiais? Qual é a satisfação, qual é o perigo e qual é a libertação no caso das sensações?’ Sendo assim questionados, bhikkhus, os andarilhos de outras seitas não serão capazes de explicar o assunto e, além disso, cairão em grande frustração. Por que isso? Porque, bhikkhus, isso está além do domínio deles. Bhikkhus, não vejo ninguém no mundo com seus deuses, seus Māras e seus Brahmās, nesta geração com seus ascetas e brâmanes, com seus príncipes e seu povo, que pudesse satisfazer a mente com uma resposta a essas perguntas, exceto o Tathāgata, ou um discípulo do Tathāgata, ou alguém que tenha aprendido com eles.

๑๖๖. ‘‘โก จ, ภิกฺขเว, กามานํ อสฺสาโท? ปญฺจิเม, ภิกฺขเว, กามคุณา. กตเม ปญฺจ? จกฺขุวิญฺเญยฺยา รูปา อิฏฺฐา กนฺตา มนาปา ปิยรูปา กามูปสํหิตา รชนียา, โสตวิญฺเญยฺยา สทฺทา…เป… ฆานวิญฺเญยฺยา คนฺธา [Pg.120]… ชิวฺหาวิญฺเญยฺยา รสา… กายวิญฺเญยฺยา โผฏฺฐพฺพา อิฏฺฐา กนฺตา มนาปา ปิยรูปา กามูปสํหิตา รชนียา – อิเม โข, ภิกฺขเว, ปญฺจ กามคุณา. ยํ โข, ภิกฺขเว, อิเม ปญฺจ กามคุเณ ปฏิจฺจ อุปฺปชฺชติ สุขํ โสมนสฺสํ – อยํ กามานํ อสฺสาโท.

166. E qual, bhikkhus, é a satisfação no caso dos prazeres sensuais? Bhikkhus, existem estes cinco cordões do prazer sensual. Quais são os cinco? Formas cognoscíveis pelo olho que são desejadas, queridas, agradáveis e atraentes, conectadas com o desejo sensual e provocadoras de luxúria. Sons cognoscíveis pelo ouvido... odores cognoscíveis pelo nariz... sabores cognoscíveis pela língua... toques cognoscíveis pelo corpo que são desejados, queridos, agradáveis e atraentes, conectados com o desejo sensual e provocadores de luxúria. Estes são os cinco cordões do prazer sensual. O prazer e a alegria que surgem dependentes desses cinco cordões do prazer sensual são a satisfação no caso dos prazeres sensuais.

๑๖๗. ‘‘โก จ, ภิกฺขเว, กามานํ อาทีนโว? อิธ, ภิกฺขเว, กุลปุตฺโต เยน สิปฺปฏฺฐาเนน ชีวิกํ กปฺเปติ – ยทิ มุทฺทาย ยทิ คณนาย ยทิ สงฺขาเนน ยทิ กสิยา ยทิ วณิชฺชาย ยทิ โครกฺเขน ยทิ อิสฺสตฺเถน ยทิ ราชโปริเสน ยทิ สิปฺปญฺญตเรน – สีตสฺส ปุรกฺขโต อุณฺหสฺส ปุรกฺขโต ฑํสมกสวาตาตปสรีํสปสมฺผสฺเสหิ ริสฺสมาโน ขุปฺปิปาสาย มียมาโน; อยมฺปิ, ภิกฺขเว, กามานํ อาทีนโว สนฺทิฏฺฐิโก, ทุกฺขกฺขนฺโธ กามเหตุ กามนิทานํ กามาธิกรณํ กามานเมว เหตุ.

167. E qual, bhikkhus, é o perigo no caso dos prazeres sensuais? Aqui, bhikkhus, por conta do ofício pelo qual um jovem de boa família ganha a vida — seja pela escrita manual, contabilidade, cálculo, agricultura, comércio, pecuária, arquearia, serviço real ou qualquer outro ofício — ele tem de enfrentar o frio, tem de enfrentar o calor, sendo molestado pelo contato com mutucas, mosquitos, vento, sol e répteis, correndo o risco de morrer de fome e sede. Este também, bhikkhus, é um perigo no caso dos prazeres sensuais, uma massa de sofrimento visível aqui e agora, tendo os prazeres sensuais como causa, os prazeres sensuais como origem, os prazeres sensuais como base, sendo a causa simplesmente os prazeres sensuais.

‘‘ตสฺส เจ, ภิกฺขเว, กุลปุตฺตสฺส เอวํ อุฏฺฐหโต ฆฏโต วายมโต เต โภคา นาภินิปฺผชฺชนฺติ. โส โสจติ กิลมติ ปริเทวติ อุรตฺตาฬึ กนฺทติ, สมฺโมหํ อาปชฺชติ – ‘โมฆํ วต เม อุฏฺฐานํ, อผโล วต เม วายาโม’ติ. อยมฺปิ, ภิกฺขเว, กามานํ อาทีนโว สนฺทิฏฺฐิโก ทุกฺขกฺขนฺโธ กามเหตุ กามนิทานํ กามาธิกรณํ กามานเมว เหตุ.

Se nenhuma riqueza chega a esse jovem de boa família enquanto ele trabalha, se esforça e se empenha dessa maneira, ele se lamenta, se cansa, chora, bate no peito e se desespera, clamando: ‘Meu esforço foi em vão, meu empenho foi infrutífero!’ Este também, bhikkhus, é um perigo no caso dos prazeres sensuais, uma massa de sofrimento visível aqui e agora, tendo os prazeres sensuais como causa, os prazeres sensuais como origem, os prazeres sensuais como base, sendo a causa simplesmente os prazeres sensuais.

‘‘ตสฺส เจ, ภิกฺขเว, กุลปุตฺตสฺส เอวํ อุฏฺฐหโต ฆฏโต วายมโต เต โภคา อภินิปฺผชฺชนฺติ. โส เตสํ โภคานํ อารกฺขาธิกรณํ ทุกฺขํ โทมนสฺสํ ปฏิสํเวเทติ – ‘กินฺติ เม โภเค เนว ราชาโน หเรยฺยุํ, น โจรา หเรยฺยุํ, น อคฺคิ ทเหยฺย, น อุทกํ วเหยฺย, น อปฺปิยา ทายาทา หเรยฺยุ’นฺติ. ตสฺส เอวํ อารกฺขโต โคปยโต เต โภเค ราชาโน วา หรนฺติ, โจรา วา หรนฺติ, อคฺคิ วา ทหติ, อุทกํ วา วหติ, อปฺปิยา วา ทายาทา หรนฺติ. โส โสจติ กิลมติ ปริเทวติ อุรตฺตาฬึ กนฺทติ, สมฺโมหํ อาปชฺชติ – ‘ยมฺปิ เม อโหสิ ตมฺปิ โน นตฺถี’ติ. อยมฺปิ, ภิกฺขเว, กามานํ อาทีนโว สนฺทิฏฺฐิโก, ทุกฺขกฺขนฺโธ กามเหตุ กามนิทานํ กามาธิกรณํ กามานเมว เหตุ.

Se a riqueza chega a esse jovem de boa família enquanto ele trabalha, se esforça e se empenha dessa maneira, ele experimenta dor e aflição mental para protegê-la: ‘Como posso garantir que nem reis nem ladrões levem meus bens, que o fogo não os queime, que a água não os arraste, nem herdeiros indesejados os tomem?’ E enquanto ele guarda e protege seus bens, reis ou ladrões os levam, ou o fogo os queima, ou a água os arrasta, ou herdeiros indesejados os tomem. Ele se lamenta, se cansa, chora, bate no peito e se desespera, clamando: ‘O que eu tinha, não tenho mais!’ Este também, bhikkhus, é um perigo no caso dos prazeres sensuais, uma massa de sofrimento visível aqui e agora, tendo os prazeres sensuais como causa, os prazeres sensuais como origem, os prazeres sensuais como base, sendo a causa simplesmente os prazeres sensuais.

๑๖๘. ‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, กามเหตุ กามนิทานํ กามาธิกรณํ กามานเมว เหตุ ราชาโนปิ ราชูหิ วิวทนฺติ, ขตฺติยาปิ ขตฺติเยหิ วิวทนฺติ[Pg.121], พฺราหฺมณาปิ พฺราหฺมเณหิ วิวทนฺติ, คหปตีปิ คหปตีหิ วิวทนฺติ, มาตาปิ ปุตฺเตน วิวทติ, ปุตฺโตปิ มาตรา วิวทติ, ปิตาปิ ปุตฺเตน วิวทติ, ปุตฺโตปิ ปิตรา วิวทติ, ภาตาปิ ภาตรา วิวทติ, ภาตาปิ ภคินิยา วิวทติ, ภคินีปิ ภาตรา วิวทติ, สหาโยปิ สหาเยน วิวทติ. เต ตตฺถ กลหวิคฺคหวิวาทาปนฺนา อญฺญมญฺญํ ปาณีหิปิ อุปกฺกมนฺติ, เลฑฺฑูหิปิ อุปกฺกมนฺติ, ทณฺเฑหิปิ อุปกฺกมนฺติ, สตฺเถหิปิ อุปกฺกมนฺติ. เต ตตฺถ มรณมฺปิ นิคจฺฉนฺติ, มรณมตฺตมฺปิ ทุกฺขํ. อยมฺปิ, ภิกฺขเว, กามานํ อาทีนโว สนฺทิฏฺฐิโก, ทุกฺขกฺขนฺโธ กามเหตุ กามนิทานํ กามาธิกรณํ กามานเมว เหตุ.

168. Além disso, monges, com os prazeres sensoriais como causa, os prazeres sensoriais como origem, os prazeres sensoriais como fundamento, sendo a causa simplesmente os prazeres sensoriais, reis disputam com reis, nobres com nobres, brâmanes com brâmanes, chefes de família com chefes de família; a mãe disputa com o filho, o filho com a mãe, o pai com o filho, o filho com o pai; o irmão disputa com o irmão, o irmão com a irmã, a irmã com o irmão, o amigo disputa com o amigo. E ali, envolvidos em brigas, conflitos e disputas, eles atacam uns aos outros com as mãos, com pedras, com bastões ou com armas. Com isso, eles sofrem a morte ou um sofrimento mortal. Este também, monges, é um perigo dos prazeres sensoriais, uma massa de sofrimento nesta mesma vida, tendo os prazeres sensoriais como causa, os prazeres sensoriais como origem, os prazeres sensoriais como fundamento, sendo a causa simplesmente os prazeres sensoriais.

‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, กามเหตุ กามนิทานํ กามาธิกรณํ กามานเมว เหตุ อสิจมฺมํ คเหตฺวา, ธนุกลาปํ สนฺนยฺหิตฺวา, อุภโตพฺยูฬฺหํ สงฺคามํ ปกฺขนฺทนฺติ อุสูสุปิ ขิปฺปมาเนสุ, สตฺตีสุปิ ขิปฺปมานาสุ, อสีสุปิ วิชฺโชตลนฺเตสุ. เต ตตฺถ อุสูหิปิ วิชฺฌนฺติ, สตฺติยาปิ วิชฺฌนฺติ, อสินาปิ สีสํ ฉินฺทนฺติ. เต ตตฺถ มรณมฺปิ นิคจฺฉนฺติ, มรณมตฺตมฺปิ ทุกฺขํ. อยมฺปิ, ภิกฺขเว, กามานํ อาทีนโว สนฺทิฏฺฐิโก, ทุกฺขกฺขนฺโธ กามเหตุ กามนิทานํ กามาธิกรณํ กามานเมว เหตุ.

Além disso, monges, com os prazeres sensoriais como causa, os prazeres sensoriais como origem, os prazeres sensoriais como fundamento, sendo a causa simplesmente os prazeres sensoriais, os homens tomam de espadas e escudos, equipam-se com arcos e aljavas, e lançam-se em batalhas com exércitos perfilados de ambos os lados, enquanto voam flechas e lanças, e espadas reluzem. Ali, eles são feridos por flechas, são transpassados por lanças e têm suas cabeças cortadas por espadas. Com isso, eles sofrem a morte ou um sofrimento mortal. Este também, monges, é um perigo dos prazeres sensoriais, uma massa de sofrimento nesta mesma vida, tendo os prazeres sensoriais como causa, os prazeres sensoriais como origem, os prazeres sensoriais como fundamento, sendo a causa simplesmente os prazeres sensoriais.

‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, กามเหตุ กามนิทานํ กามาธิกรณํ กามานเมว เหตุ อสิจมฺมํ คเหตฺวา, ธนุกลาปํ สนฺนยฺหิตฺวา, อทฺทาวเลปนา อุปการิโย ปกฺขนฺทนฺติ อุสูสุปิ ขิปฺปมาเนสุ, สตฺตีสุปิ ขิปฺปมานาสุ, อสีสุปิ วิชฺโชตลนฺเตสุ. เต ตตฺถ อุสูหิปิ วิชฺฌนฺติ, สตฺติยาปิ วิชฺฌนฺติ, ฉกณกายปิ โอสิญฺจนฺติ, อภิวคฺเคนปิ โอมทฺทนฺติ, อสินาปิ สีสํ ฉินฺทนฺติ. เต ตตฺถ มรณมฺปิ นิคจฺฉนฺติ, มรณมตฺตมฺปิ ทุกฺขํ. อยมฺปิ, ภิกฺขเว, กามานํ อาทีนโว สนฺทิฏฺฐิโก, ทุกฺขกฺขนฺโธ กามเหตุ กามนิทานํ กามาธิกรณํ กามานเมว เหตุ.

Além disso, monges, com os prazeres sensoriais como causa, os prazeres sensoriais como origem, os prazeres sensoriais como fundamento, sendo a causa simplesmente os prazeres sensoriais, os homens tomam de espadas e escudos, equipam-se com arcos e aljavas, e lançam-se contra bastiões escorregadios, enquanto voam flechas e lanças, e espadas reluzem. Ali, eles são feridos por flechas, são transpassados por lanças, são aspergidos com esterco líquido fervente, são esmagados sob pesados troncos e têm suas cabeças cortadas por espadas. Com isso, eles sofrem a morte ou um sofrimento mortal. Este também, monges, é um perigo dos prazeres sensoriais, uma massa de sofrimento nesta mesma vida, tendo os prazeres sensoriais como causa, os prazeres sensoriais como origem, os prazeres sensoriais como fundamento, sendo a causa simplesmente os prazeres sensoriais.

๑๖๙. ‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, กามเหตุ กามนิทานํ กามาธิกรณํ กามานเมว เหตุ สนฺธิมฺปิ ฉินฺทนฺติ, นิลฺโลปมฺปิ หรนฺติ, เอกาคาริกมฺปิ กโรนฺติ, ปริปนฺเถปิ ติฏฺฐนฺติ, ปรทารมฺปิ คจฺฉนฺติ. ตเมนํ ราชาโน คเหตฺวา วิวิธา กมฺมการณา กาเรนฺติ – กสาหิปิ ตาเฬนฺติ, เวตฺเตหิปิ ตาเฬนฺติ, อฑฺฒทณฺฑเกหิปิ ตาเฬนฺติ; หตฺถมฺปิ ฉินฺทนฺติ, ปาทมฺปิ ฉินฺทนฺติ, หตฺถปาทมฺปิ ฉินฺทนฺติ, กณฺณมฺปิ ฉินฺทนฺติ, นาสมฺปิ ฉินฺทนฺติ, กณฺณนาสมฺปิ ฉินฺทนฺติ; พิลงฺคถาลิกมฺปิ กโรนฺติ[Pg.122], สงฺขมุณฺฑิกมฺปิ กโรนฺติ, ราหุมุขมฺปิ กโรนฺติ, โชติมาลิกมฺปิ กโรนฺติ, หตฺถปชฺโชติกมฺปิ กโรนฺติ, เอรกวตฺติกมฺปิ กโรนฺติ, จีรกวาสิกมฺปิ กโรนฺติ, เอเณยฺยกมฺปิ กโรนฺติ, พฬิสมํสิกมฺปิ กโรนฺติ, กหาปณิกมฺปิ กโรนฺติ, ขาราปตจฺฉิกมฺปิ กโรนฺติ, ปลิฆปริวตฺติกมฺปิ กโรนฺติ, ปลาลปีฐกมฺปิ กโรนฺติ, ตตฺเตนปิ เตเลน โอสิญฺจนฺติ, สุนเขหิปิ ขาทาเปนฺติ, ชีวนฺตมฺปิ สูเล อุตฺตาเสนฺติ, อสินาปิ สีสํ ฉินฺทนฺติ. เต ตตฺถ มรณมฺปิ นิคจฺฉนฺติ, มรณมตฺตมฺปิ ทุกฺขํ. อยมฺปิ, ภิกฺขเว, กามานํ อาทีนโว สนฺทิฏฺฐิโก, ทุกฺขกฺขนฺโธ กามเหตุ กามนิทานํ กามาธิกรณํ กามานเมว เหตุ.

169. Além disso, monges, com os prazeres sensoriais como causa, os prazeres sensoriais como origem, os prazeres sensoriais como fundamento, sendo a causa simplesmente os prazeres sensoriais, os homens arrombam casas, saqueiam bens, cometem roubos residenciais, montam emboscadas nas estradas e cometem adultério com as esposas alheias. Quando são capturados, os reis lhes impõem diversos tipos de torturas: mandam açoitá-los com chicotes, espancá-los com varas de vime, espancá-los com porretes; mandam cortar suas mãos, cortar seus pés, cortar suas mãos e pés; cortar suas orelhas, cortar seus narizes, cortar suas orelhas e narizes; submetem-nos à tortura da ‘panela de mingau’, à da ‘raspagem de concha’, à da ‘boca de Rāhu’, à da ‘grinalda de fogo’, à das ‘mãos flamejantes’, à do ‘esfolamento de capim’, à da ‘veste de tiras’, à do ‘antílope’, à dos ‘ganchos de carne’, à das ‘moedas de carne’, à da ‘decapagem por ácido’, à do ‘pino giratório’, à do ‘estrado de palha’; vertem óleo fervente sobre eles, fazem com que sejam devorados por cães, empalam-nos vivos em estacas e cortam suas cabeças com espadas. Com isso, eles sofrem a morte ou um sofrimento mortal. Este também, monges, é um perigo dos prazeres sensoriais, uma massa de sofrimento nesta mesma vida, tendo os prazeres sensoriais como causa, os prazeres sensoriais como origem, os prazeres sensoriais como fundamento, sendo a causa simplesmente os prazeres sensoriais.

‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, กามเหตุ กามนิทานํ กามาธิกรณํ กามานเมว เหตุ กาเยน ทุจฺจริตํ จรนฺติ, วาจาย ทุจฺจริตํ จรนฺติ, มนสา ทุจฺจริตํ จรนฺติ. เต กาเยน ทุจฺจริตํ จริตฺวา, วาจาย ทุจฺจริตํ จริตฺวา, มนสา ทุจฺจริตํ จริตฺวา, กายสฺส เภทา ปรํ มรณา อปายํ ทุคฺคตึ วินิปาตํ นิรยํ อุปปชฺชนฺติ. อยมฺปิ, ภิกฺขเว, กามานํ อาทีนโว สมฺปรายิโก, ทุกฺขกฺขนฺโธ กามเหตุ กามนิทานํ กามาธิกรณํ กามานเมว เหตุ.

Além disso, monges, com os prazeres sensoriais como causa, os prazeres sensoriais como origem, os prazeres sensoriais como fundamento, sendo a causa simplesmente os prazeres sensoriais, as pessoas praticam a má conduta de corpo, a má conduta de linguagem e a má conduta de mente. Tendo praticado a má conduta de corpo, de linguagem e de mente, com a dissolução do corpo, após a morte, elas renascem em estados de privação, em um destino infeliz, na ruína, até mesmo no inferno. Este também, monges, é um perigo dos prazeres sensoriais, uma massa de sofrimento na vida futura, tendo os prazeres sensoriais como causa, os prazeres sensoriais como origem, os prazeres sensoriais como fundamento, sendo a causa simplesmente os prazeres sensoriais.

๑๗๐. ‘‘กิญฺจ, ภิกฺขเว, กามานํ นิสฺสรณํ? โย โข, ภิกฺขเว, กาเมสุ ฉนฺทราควินโย ฉนฺทราคปฺปหานํ – อิทํ กามานํ นิสฺสรณํ.

170. E qual, monges, é a saída em relação aos prazeres sensoriais? É a remoção do desejo e do apego, o abandono do desejo e do apego pelos prazeres sensoriais — esta é a saída em relação aos prazeres sensoriais.

‘‘เย หิ เกจิ, ภิกฺขเว, สมณา วา พฺราหฺมณา วา เอวํ กามานํ อสฺสาทญฺจ อสฺสาทโต อาทีนวญฺจ อาทีนวโต นิสฺสรณญฺจ นิสฺสรณโต ยถาภูตํ นปฺปชานนฺติ เต วต สามํ วา กาเม ปริชานิสฺสนฺติ, ปรํ วา ตถตฺตาย สมาทเปสฺสนฺติ ยถา ปฏิปนฺโน กาเม ปริชานิสฺสตีติ – เนตํ ฐานํ วิชฺชติ. เย จ โข เกจิ, ภิกฺขเว, สมณา วา พฺราหฺมณา วา เอวํ กามานํ อสฺสาทญฺจ อสฺสาทโต อาทีนวญฺจ อาทีนวโต นิสฺสรณญฺจ นิสฺสรณโต ยถาภูตํ ปชานนฺติ, เต วต สามํ วา กาเม ปริชานิสฺสนฺติ ปรํ วา ตถตฺตาย สมาทเปสฺสนฺติ ยถา ปฏิปนฺโน กาเม ปริชานิสฺสตีติ – ฐานเมตํ วิชฺชติ.

Quaisquer ascetas ou brâmanes, monges, que não compreendem como realmente são a satisfação como satisfação, o perigo como perigo e a saída como saída em relação aos prazeres sensoriais, que eles próprios possam compreender plenamente os prazeres sensoriais ou instruir outrem para que os compreenda plenamente — isso é impossível. Mas quaisquer ascetas ou brâmanes, monges, que compreendem como realmente são a satisfação como satisfação, o perigo como perigo e a saída como saída em relação aos prazeres sensoriais, que eles próprios possam compreender plenamente os prazeres sensoriais ou instruir outrem para que os compreenda plenamente — isso é possível.

๑๗๑. ‘‘โก จ, ภิกฺขเว, รูปานํ อสฺสาโท? เสยฺยถาปิ, ภิกฺขเว, ขตฺติยกญฺญา วา พฺราหฺมณกญฺญา วา คหปติกญฺญา วา ปนฺนรสวสฺสุทฺเทสิกา วา โสฬสวสฺสุทฺเทสิกา วา, นาติทีฆา นาติรสฺสา นาติกิสา นาติถูลา นาติกาฬี นาจฺโจทาตา ปรมา สา, ภิกฺขเว, ตสฺมึ สมเย สุภา [Pg.123] วณฺณนิภาติ? ‘เอวํ, ภนฺเต’. ยํ โข, ภิกฺขเว, สุภํ วณฺณนิภํ ปฏิจฺจ อุปฺปชฺชติ สุขํ โสมนสฺสํ – อยํ รูปานํ อสฺสาโท.

171. E qual, monges, é a satisfação no caso da forma? Suponham, monges, que houvesse uma jovem da classe nobre, ou da classe brâmane, ou de linhagem de chefes de família, em seu décimo quinto ou décimo sexto ano de idade, nem alta demais nem baixa demais, nem magra demais nem gorda demais, nem escura demais nem clara demais. A sua beleza e o seu encanto estariam no auge nesse momento, monges? — ‘Sim, senhor’. O prazer e a alegria que surgem em dependência dessa beleza e desse encanto — esta é a satisfação no caso da forma.

‘‘โก จ, ภิกฺขเว, รูปานํ อาทีนโว? อิธ, ภิกฺขเว, ตเมว ภคินึ ปสฺเสยฺย อปเรน สมเยน อาสีติกํ วา นาวุติกํ วา วสฺสสติกํ วา ชาติยา, ชิณฺณํ โคปานสิวงฺกํ โภคฺคํ ทณฺฑปรายนํ ปเวธมานํ คจฺฉนฺตึ อาตุรํ คตโยพฺพนํ ขณฺฑทนฺตํ ปลิตเกสํ, วิลูนํ ขลิตสิรํ วลินํ ติลกาหตคตฺตํ. ตํ กึ มญฺญถ, ภิกฺขเว, ยา ปุริมา สุภา วณฺณนิภา สา อนฺตรหิตา, อาทีนโว ปาตุภูโตติ? ‘เอวํ, ภนฺเต’. อยมฺปิ, ภิกฺขเว, รูปานํ อาทีนโว.

E qual, monges, é o perigo no caso da forma? Mais tarde, monges, poder-se-ia ver essa mesma mulher com oitenta, noventa ou cem anos de idade, envelhecida, curvada como uma viga de telhado, dobrada, apoiando-se em um bastão, caminhando trêmula, debilitada, com a juventude perdida, dentes quebrados, cabelos grisalhos, cabelos ralos, calva, enrugada, com o corpo coberto de manchas senis. O que vocês acham, monges? Aquela antiga beleza e encanto desapareceram e o perigo tornou-se evidente? — ‘Sim, senhor’. Este também, monges, é o perigo no caso da forma.

‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ตเมว ภคินึ ปสฺเสยฺย อาพาธิกํ ทุกฺขิตํ พาฬฺหคิลานํ, สเก มุตฺตกรีเส ปลิปนฺนํ เสมานํ, อญฺเญหิ วุฏฺฐาปิยมานํ, อญฺเญหิ สํเวสิยมานํ. ตํ กึ มญฺญถ, ภิกฺขเว, ยา ปุริมา สุภา วณฺณนิภา สา อนฺตรหิตา, อาทีนโว ปาตุภูโตติ? ‘เอวํ, ภนฺเต’. อยมฺปิ, ภิกฺขเว, รูปานํ อาทีนโว.

Além disso, monges, poder-se-ia ver essa mesma mulher afligida por enfermidades, sofrendo e gravemente doente, deitada sobre a própria urina e excrementos, sendo levantada por uns e deitada por outros. O que vocês acham, monges? Aquela antiga beleza e encanto desapareceram e o perigo tornou-se evidente? — ‘Sim, senhor’. Este também, monges, é o perigo no caso da forma.

๑๗๒. ‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ตเมว ภคินึ ปสฺเสยฺย สรีรํ สิวถิกาย ฉฑฺฑิตํ – เอกาหมตํ วา ทฺวีหมตํ วา ตีหมตํ วา, อุทฺธุมาตกํ วินีลกํ วิปุพฺพกชาตํ. ตํ กึ มญฺญถ, ภิกฺขเว, ยา ปุริมา สุภา วณฺณนิภา สา อนฺตรหิตา, อาทีนโว ปาตุภูโตติ? ‘เอวํ, ภนฺเต’. อยมฺปิ, ภิกฺขเว, รูปานํ อาทีนโว.

172. Além disso, monges, poder-se-ia ver essa mesma mulher como um cadáver descartado em um cemitério, morta há um, dois ou três dias, inchada, azulada e exsudando matéria purulenta. O que vocês acham, monges? Aquela antiga beleza e encanto desapareceram e o perigo tornou-se evidente? — ‘Sim, senhor’. Este também, monges, é o perigo no caso da forma.

‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ตเมว ภคินึ ปสฺเสยฺย สรีรํ สิวถิกาย ฉฑฺฑิตํ – กาเกหิ วา ขชฺชมานํ, กุลเลหิ วา ขชฺชมานํ, คิชฺเฌหิ วา ขชฺชมานํ, กงฺเกหิ วา ขชฺชมานํ, สุนเขหิ วา ขชฺชมานํ, พฺยคฺเฆหิ วา ขชฺชมานํ, ทีปีหิ วา ขชฺชมานํ, สิงฺคาเลหิ วา ขชฺชมานํ, วิวิเธหิ วา ปาณกชาเตหิ ขชฺชมานํ. ตํ กึ มญฺญถ, ภิกฺขเว, ยา ปุริมา สุภา วณฺณนิภา สา อนฺตรหิตา, อาทีนโว ปาตุภูโตติ? ‘เอวํ, ภนฺเต’. อยมฺปิ, ภิกฺขเว, รูปานํ อาทีนโว.

Além disso, monges, poder-se-ia ver essa mesma mulher como um cadáver descartado em um cemitério, sendo devorado por corvos, falcões, abutres, garças, cães, tigres, leopardos, chacais ou por vários tipos de vermes. O que vocês acham, monges? Aquela antiga beleza e encanto desapareceram e o perigo tornou-se evidente? — ‘Sim, senhor’. Este também, monges, é o perigo no caso da forma.

‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ตเมว ภคินึ ปสฺเสยฺย สรีรํ สิวถิกาย ฉฑฺฑิตํ – อฏฺฐิกสงฺขลิกํ สมํสโลหิตํ นฺหารุสมฺพนฺธํ, อฏฺฐิกสงฺขลิกํ นิมํสโลหิตมกฺขิตํ [Pg.124] นฺหารุสมฺพนฺธํ, อฏฺฐิกสงฺขลิกํ อปคตมํสโลหิตํ นฺหารุสมฺพนฺธํ, อฏฺฐิกานิ อปคตสมฺพนฺธานิ ทิสาวิทิสาวิกฺขิตฺตานิ – อญฺเญน หตฺถฏฺฐิกํ, อญฺเญน ปาทฏฺฐิกํ, อญฺเญน โคปฺผกฏฺฐิกํ, อญฺเญน ชงฺฆฏฺฐิกํ, อญฺเญน อูรุฏฺฐิกํ, อญฺเญน กฏิฏฺฐิกํ, อญฺเญน ผาสุกฏฺฐิกํ, อญฺเญน ปิฏฺฐิฏฺฐิกํ, อญฺเญน ขนฺธฏฺฐิกํ, อญฺเญน คีวฏฺฐิกํ, อญฺเญน หนุกฏฺฐิกํ, อญฺเญน ทนฺตฏฺฐิกํ, อญฺเญน สีสกฏาหํ. ตํ กึ มญฺญถ, ภิกฺขเว, ยา ปุริมา สุภา วณฺณนิภา สา อนฺตรหิตา, อาทีนโว ปาตุภูโตติ? ‘เอวํ, ภนฺเต’. อยมฺปิ, ภิกฺขเว, รูปานํ อาทีนโว.

Além disso, monges, poder-se-ia ver essa mesma mulher como um cadáver descartado em um cemitério: um esqueleto com carne e sangue, mantido unido pelos tendões; ou um esqueleto sem carne, manchado de sangue, mantido unido pelos tendões; ou um esqueleto sem carne e sem sangue, mantido unido pelos tendões; ou os ossos desconectados e espalhados em todas as direções — aqui o osso da mão, ali o osso do pé, aqui o osso do tornozelo, ali o osso da canela, aqui o osso da coxa, ali o osso do quadril, aqui o osso da costela, ali o osso da coluna vertebral, aqui o osso do ombro, ali o osso do pescoço, aqui o osso da mandíbula, ali os dentes, acolá o crânio. O que vocês acham, monges? Aquela antiga beleza e encanto desapareceram e o perigo tornou-se evidente? — ‘Sim, senhor’. Este também, monges, é o perigo no caso da forma.

‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ตเมว ภคินึ ปสฺเสยฺย สรีรํ สิวถิกาย ฉฑฺฑิตํ – อฏฺฐิกานิ เสตานิ สงฺขวณฺณปฏิภาคานิ, อฏฺฐิกานิ ปุญฺชกิตานิ เตโรวสฺสิกานิ, อฏฺฐิกานิ ปูตีนิ จุณฺณกชาตานิ. ตํ กึ มญฺญถ, ภิกฺขเว, ยา ปุริมา สุภา วณฺณนิภา สา อนฺตรหิตา, อาทีนโว ปาตุภูโตติ? ‘เอวํ, ภนฺเต’. อยมฺปิ, ภิกฺขเว, รูปานํ อาทีนโว.

Além disso, monges, poder-se-ia ver essa mesma mulher como um cadáver descartado em um cemitério: os ossos branqueados, com a cor de conchas; ou os ossos amontoados após mais de um ano; ou os ossos apodrecidos e reduzidos a pó. O que vocês acham, monges? Aquela antiga beleza e encanto desapareceram e o perigo tornou-se evidente? — ‘Sim, senhor’. Este também, monges, é o perigo no caso da forma.

‘‘กิญฺจ, ภิกฺขเว, รูปานํ นิสฺสรณํ? โย, ภิกฺขเว, รูเปสุ ฉนฺทราควินโย ฉนฺทราคปฺปหานํ – อิทํ รูปานํ นิสฺสรณํ.

E qual, monges, é a saída em relação à forma? É a remoção do desejo e do apego, o abandono do desejo e do apego pela forma — esta é a saída em relação à forma.

‘‘เย หิ เกจิ, ภิกฺขเว, สมณา วา พฺราหฺมณา วา เอวํ รูปานํ อสฺสาทญฺจ อสฺสาทโต อาทีนวญฺจ อาทีนวโต นิสฺสรณญฺจ นิสฺสรณโต ยถาภูตํ นปฺปชานนฺติ เต วต สามํ วา รูเป ปริชานิสฺสนฺติ, ปรํ วา ตถตฺตาย สมาทเปสฺสนฺติ ยถา ปฏิปนฺโน รูเป ปริชานิสฺสตีติ – เนตํ ฐานํ วิชฺชติ. เย จ โข เกจิ, ภิกฺขเว, สมณา วา พฺราหฺมณา วา เอวํ รูปานํ อสฺสาทญฺจ อสฺสาทโต อาทีนวญฺจ อาทีนวโต นิสฺสรณญฺจ นิสฺสรณโต ยถาภูตํ ปชานนฺติ เต วต สามํ วา รูเป ปริชานิสฺสนฺติ ปรํ วา ตถตฺตาย สมาทเปสฺสนฺติ ยถา ปฏิปนฺโน รูเป ปริชานิสฺสตีติ – ฐานเมตํ วิชฺชติ.

Quaisquer ascetas ou brâmanes, monges, que não compreendem como realmente são a satisfação como satisfação, o perigo como perigo e a saída como saída em relação à forma, que eles próprios possam compreender plenamente a forma ou instruir outrem para que a compreenda plenamente — isso é impossível. Mas quaisquer ascetas ou brâmanes, monges, que compreendem como realmente são a satisfação como satisfação, o perigo como perigo e a saída como saída em relação à forma, que eles próprios possam compreender plenamente a forma ou instruir outrem para que a compreenda plenamente — isso é possível.

๑๗๓. ‘‘โก จ, ภิกฺขเว, เวทนานํ อสฺสาโท? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ วิวิจฺเจว กาเมหิ วิวิจฺจ อกุสเลหิ ธมฺเมหิ สวิตกฺกํ สวิจารํ วิเวกชํ ปีติสุขํ ปฐมํ ฌานํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ. ยสฺมึ สมเย, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ วิวิจฺเจว กาเมหิ วิวิจฺจ อกุสเลหิ ธมฺเมหิ สวิตกฺกํ สวิจารํ วิเวกชํ ปีติสุขํ ปฐมํ ฌานํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ, เนว ตสฺมึ สมเย อตฺตพฺยาพาธายปิ เจเตติ, น ปรพฺยาพาธายปิ เจเตติ, น อุภยพฺยาพาธายปิ เจเตติ[Pg.125]; อพฺยาพชฺฌํเยว ตสฺมึ สมเย เวทนํ เวเทติ. อพฺยาพชฺฌปรมาหํ, ภิกฺขเว, เวทนานํ อสฺสาทํ วทามิ.

173. “E qual, monges, é a gratificação no caso das sensações? Aqui, monges, um monge, totalmente afastado dos prazeres sensuais, afastado das qualidades prejudiciais, entra e permanece no primeiro jhana, que é acompanhado por pensamento aplicado e sustentado, com o êxtase e a felicidade nascidos do afastamento. Naquela ocasião, monges, em que o monge, totalmente afastado dos prazeres sensuais, afastado das qualidades prejudiciais, entra e permanece no primeiro jhana, que é acompanhado por pensamento aplicado e sustentado, com o êxtase e a felicidade nascidos do afastamento, ele não intenciona causar aflição a si mesmo, nem aflição a outros, nem aflição a ambos; naquela ocasião, ele experiencia apenas uma sensação livre de aflição. A máxima gratificação no caso das sensações é a ausência de aflição, eu digo, monges.”

‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ วิตกฺกวิจารานํ วูปสมา อชฺฌตฺตํ สมฺปสาทนํ เจตโส เอโกทิภาวํ อวิตกฺกํ อวิจารํ สมาธิชํ ปีติสุขํ ทุติยํ ฌานํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ…เป… ยสฺมึ สมเย, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ปีติยา จ วิราคา, อุเปกฺขโก จ วิหรติ, สโต จ สมฺปชาโน สุขญฺจ กาเยน ปฏิสํเวเทติ ยํ ตํ อริยา อาจิกฺขนฺติ – ‘อุเปกฺขโก สติมา สุขวิหารี’ติ ตติยํ ฌานํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ…เป… ยสฺมึ สมเย, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สุขสฺส จ ปหานา ทุกฺขสฺส จ ปหานา ปุพฺเพว โสมนสฺสโทมนสฺสานํ อตฺถงฺคมา อทุกฺขมสุขํ อุเปกฺขาสติปาริสุทฺธึ จตุตฺถํ ฌานํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ, เนว ตสฺมึ สมเย อตฺตพฺยาพาธายปิ เจเตติ, น ปรพฺยาพาธายปิ เจเตติ, น อุภยพฺยาพาธายปิ เจเตติ; อพฺยาพชฺฌํเยว ตสฺมึ สมเย เวทนํ เวเทติ. อพฺยาพชฺฌปรมาหํ, ภิกฺขเว, เวทนานํ อสฺสาทํ วทามิ.

“Além disso, monges, com a quietude do pensamento aplicado e sustentado, o monge alcança a tranquilidade interna e a unificação da mente, e entra e permanece no segundo jhana, que é livre de pensamento aplicado e sustentado, com o êxtase e a felicidade nascidos da concentração... e com o desvanecimento também do êxtase, ele permanece equânime, atento e plenamente consciente, e experiencia a felicidade com o corpo, sobre a qual os nobres declaram: ‘Ele é equânime, atento e vive feliz’, entra e permanece no terceiro jhana... e com o abandono do prazer e da dor, e com o anterior desaparecimento da alegria e da tristeza, entra e permanece no quarto jhana, que não é nem doloroso nem prazeroso, e possui a pureza da atenção devido à equanimidade. Naquela ocasião, ele não intenciona causar aflição a si mesmo, nem aflição a outros, nem aflição a ambos; naquela ocasião, ele experiencia apenas uma sensação livre de aflição. A máxima gratificação no caso das sensações é a ausência de aflição, eu digo, monges.”

๑๗๔. ‘‘โก จ, ภิกฺขเว, เวทนานํ อาทีนโว? ยํ, ภิกฺขเว, เวทนา อนิจฺจา ทุกฺขา วิปริณามธมฺมา – อยํ เวทนานํ อาทีนโว.

174. “E qual, monges, é o perigo no caso das sensações? O fato de que as sensações são impermanentes, sujeitas ao sofrimento e propensas à mudança — este é o perigo no caso das sensações.”

‘‘กิญฺจ, ภิกฺขเว, เวทนานํ นิสฺสรณํ? โย, ภิกฺขเว, เวทนาสุ ฉนฺทราควินโย, ฉนฺทราคปฺปหานํ – อิทํ เวทนานํ นิสฺสรณํ.

“E qual, monges, é a libertação no caso das sensações? A remoção do desejo e da cobiça, o abandono do desejo e da cobiça em relação às sensações — esta é a libertação no caso das sensações.”

‘‘เย หิ เกจิ, ภิกฺขเว, สมณา วา พฺราหฺมณา วา เอวํ เวทนานํ อสฺสาทญฺจ อสฺสาทโต อาทีนวญฺจ อาทีนวโต นิสฺสรณญฺจ นิสฺสรณโต ยถาภูตํ นปฺปชานนฺติ, เต วต สามํ วา เวทนํ ปริชานิสฺสนฺติ, ปรํ วา ตถตฺตาย สมาทเปสฺสนฺติ ยถา ปฏิปนฺโน เวทนํ ปริชานิสฺสตีติ – เนตํ ฐานํ วิชฺชติ. เย จ โข เกจิ, ภิกฺขเว, สมณา วา พฺราหฺมณา วา เอวํ เวทนานํ อสฺสาทญฺจ อสฺสาทโต อาทีนวญฺจ อาทีนวโต นิสฺสรณญฺจ นิสฺสรณโต ยถาภูตํ ปชานนฺติ เต วต สามํ วา เวทนํ ปริชานิสฺสนฺติ, ปรํ วา ตถตฺตาย สมาทเปสฺสนฺติ ยถา ปฏิปนฺโน เวทนํ ปริชานิสฺสตีติ – ฐานเมตํ วิชฺชตี’’ติ.

“Quaisquer ascetas ou brâmanes, monges, que não compreendem conforme a realidade a gratificação como gratificação, o perigo como perigo e a libertação como libertação no caso das sensações, que eles próprios compreendam plenamente as sensações ou que instruam outrem para que as compreenda plenamente — isso é impossível. Mas quaisquer ascetas ou brâmanes, monges, que compreendem conforme a realidade a gratificação como gratificação, o perigo como perigo e a libertação como libertação no caso das sensações, que eles próprios compreendam plenamente as sensações ou que instruam outrem para que as compreenda plenamente — isso é possível.”

อิทมโวจ ภควา. อตฺตมนา เต ภิกฺขู ภควโต ภาสิตํ อภินนฺทุนฺติ.

Isso foi o que o Abençoado disse. Satisfeitos, aqueles monges alegraram-se com as palavras do Abençoado.

มหาทุกฺขกฺขนฺธสุตฺตํ นิฏฺฐิตํ ตติยํ.

O Mahādukkhakkhandha Sutta, o terceiro, está concluído.

๔. จูฬทุกฺขกฺขนฺธสุตฺตํ

4. Cūḷadukkhakkhandha Sutta

๑๗๕. เอวํ [Pg.126] เม สุตํ – เอกํ สมยํ ภควา สกฺเกสุ วิหรติ กปิลวตฺถุสฺมึ นิคฺโรธาราเม. อถ โข มหานาโม สกฺโก เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺโน โข มหานาโม สกฺโก ภควนฺตํ เอตทโวจ – ‘‘ทีฆรตฺตาหํ, ภนฺเต, ภควตา เอวํ ธมฺมํ เทสิตํ อาชานามิ – ‘โลโภ จิตฺตสฺส อุปกฺกิเลโส, โทโส จิตฺตสฺส อุปกฺกิเลโส, โมโห จิตฺตสฺส อุปกฺกิเลโส’ติ. เอวญฺจาหํ, ภนฺเต, ภควตา ธมฺมํ เทสิตํ อาชานามิ – ‘โลโภ จิตฺตสฺส อุปกฺกิเลโส, โทโส จิตฺตสฺส อุปกฺกิเลโส, โมโห จิตฺตสฺส อุปกฺกิเลโส’ติ. อถ จ ปน เม เอกทา โลภธมฺมาปิ จิตฺตํ ปริยาทาย ติฏฺฐนฺติ, โทสธมฺมาปิ จิตฺตํ ปริยาทาย ติฏฺฐนฺติ, โมหธมฺมาปิ จิตฺตํ ปริยาทาย ติฏฺฐนฺติ. ตสฺส มยฺหํ, ภนฺเต, เอวํ โหติ – ‘โกสุ นาม เม ธมฺโม อชฺฌตฺตํ อปฺปหีโน เยน เม เอกทา โลภธมฺมาปิ จิตฺตํ ปริยาทาย ติฏฺฐนฺติ, โทสธมฺมาปิ จิตฺตํ ปริยาทาย ติฏฺฐนฺติ, โมหธมฺมาปิ จิตฺตํ ปริยาทาย ติฏฺฐนฺตี’’’ติ.

175. Assim ouvi. Em certa ocasião, o Abençoado estava vivendo no país dos Sakyas, em Kapilavatthu, no Parque de Nigrodha. Então, Mahānāma, o Sakya, aproximou-se do Abençoado; tendo se aproximado, prestou homenagem ao Abençoado e sentou-se a um lado. Sentado a um lado, Mahānāma, o Sakya, disse ao Abençoado: “Por muito tempo, Senhor, eu compreendi o Dhamma ensinado pelo Abençoado desta forma: ‘A cobiça é uma impureza que corrompe a mente, a aversão é uma impureza que corrompe a mente, a ilusão é uma impureza que corrompe a mente’. E embora eu compreenda o Dhamma ensinado pelo Abençoado desta forma, às vezes estados de cobiça, aversão e ilusão invadem minha mente e nela permanecem. Eu me pergunto, Senhor: qual estado ainda não foi abandonado por mim internamente, devido ao qual, às vezes, esses estados de cobiça, aversão e ilusão invadem minha mente e nela permanecem?”

๑๗๖. ‘‘โส เอว โข เต, มหานาม, ธมฺโม อชฺฌตฺตํ อปฺปหีโน เยน เต เอกทา โลภธมฺมาปิ จิตฺตํ ปริยาทาย ติฏฺฐนฺติ, โทสธมฺมาปิ จิตฺตํ ปริยาทาย ติฏฺฐนฺติ, โมหธมฺมาปิ จิตฺตํ ปริยาทาย ติฏฺฐนฺติ. โส จ หิ เต, มหานาม, ธมฺโม อชฺฌตฺตํ ปหีโน อภวิสฺส, น ตฺวํ อคารํ อชฺฌาวเสยฺยาสิ, น กาเม ปริภุญฺเชยฺยาสิ. ยสฺมา จ โข เต, มหานาม, โส เอว ธมฺโม อชฺฌตฺตํ อปฺปหีโน ตสฺมา ตฺวํ อคารํ อชฺฌาวสสิ, กาเม ปริภุญฺชสิ.

176. “É justamente esse estado, Mahānāma, que ainda não foi abandonado por você internamente, devido ao qual, às vezes, estados de cobiça, aversão e ilusão invadem sua mente e nela permanecem. Pois se esse estado já tivesse sido abandonado por você internamente, você não estaria vivendo a vida laica nem desfrutando de prazeres sensuais. Mas porque esse mesmo estado não foi abandonado por você internamente, você vive a vida laica e desfruta de prazeres sensuais.”

๑๗๗. ‘‘‘อปฺปสฺสาทา กามา พหุทุกฺขา พหุปายาสา, อาทีนโว เอตฺถ ภิยฺโย’ติ – อิติ เจปิ, มหานาม, อริยสาวกสฺส ยถาภูตํ สมฺมปฺปญฺญาย สุทิฏฺฐํ โหติ, โส จ อญฺญตฺเรว กาเมหิ อญฺญตฺร อกุสเลหิ ธมฺเมหิ ปีติสุขํ นาธิคจฺฉติ, อญฺญํ วา ตโต สนฺตตรํ; อถ โข โส เนว ตาว อนาวฏฺฏี กาเมสุ โหติ. ยโต จ โข, มหานาม, อริยสาวกสฺส ‘อปฺปสฺสาทา กามา พหุทุกฺขา พหุปายาสา, อาทีนโว [Pg.127] เอตฺถ ภิยฺโย’ติ – เอวเมตํ ยถาภูตํ สมฺมปฺปญฺญาย สุทิฏฺฐํ โหติ, โส จ อญฺญตฺเรว กาเมหิ อญฺญตฺร อกุสเลหิ ธมฺเมหิ ปีติสุขํ อธิคจฺฉติ อญฺญํ วา ตโต สนฺตตรํ; อถ โข โส อนาวฏฺฏี กาเมสุ โหติ.

177. “‘Os prazeres sensuais proporcionam pouca gratificação, muito sofrimento e muito desespero, e o perigo neles é ainda maior’ — mesmo que, Mahānāma, um nobre discípulo tenha visto isso claramente como realmente é com a sabedoria correta, se ele ainda não alcança o êxtase e a felicidade que estão separados dos prazeres sensuais, separados dos estados prejudiciais, ou algo mais pacífico do que isso, ele ainda não está livre de ser atraído pelos prazeres sensuais. Mas quando, Mahānāma, o nobre discípulo vê isso claramente como realmente é com a sabedoria correta... e alcança o êxtase e a felicidade... ou algo mais pacífico do que isso, então ele está livre de ser atraído pelos prazeres sensuais.”

‘‘มยฺหมฺปิ โข, มหานาม, ปุพฺเพว สมฺโพธา, อนภิสมฺพุทฺธสฺส โพธิสตฺตสฺเสว สโต, ‘อปฺปสฺสาทา กามา พหุทุกฺขา พหุปายาสา, อาทีนโว เอตฺถ ภิยฺโย’ติ – เอวเมตํ ยถาภูตํ สมฺมปฺปญฺญาย สุทิฏฺฐํ โหติ, โส จ อญฺญตฺเรว กาเมหิ อญฺญตฺร อกุสเลหิ ธมฺเมหิ ปีติสุขํ นาชฺฌคมํ, อญฺญํ วา ตโต สนฺตตรํ; อถ ขฺวาหํ เนว ตาว อนาวฏฺฏี กาเมสุ ปจฺจญฺญาสึ. ยโต จ โข เม, มหานาม, ‘อปฺปสฺสาทา กามา พหุทุกฺขา พหุปายาสา, อาทีนโว เอตฺถ ภิยฺโย’ติ – เอวเมตํ ยถาภูตํ สมฺมปฺปญฺญาย สุทิฏฺฐํ อโหสิ, โส จ อญฺญตฺเรว กาเมหิ อญฺญตฺร อกุสเลหิ ธมฺเมหิ ปีติสุขํ อชฺฌคมํ, อญฺญํ วา ตโต สนฺตตรํ; อถาหํ อนาวฏฺฏี กาเมสุ ปจฺจญฺญาสึ.

“Antes da minha iluminação, Mahānāma, quando eu era apenas um Bodisatva ainda não plenamente iluminado, eu também via claramente como realmente é, com a sabedoria correta, que ‘os prazeres sensuais proporcionam pouca gratificação, muito sofrimento e muito desespero, e o perigo neles é ainda maior’; mas enquanto eu não alcançava o êxtase e a felicidade que estão separados dos prazeres sensuais, separados dos estados prejudiciais, ou algo mais pacífico do que isso, eu reconhecia que ainda podia ser atraído pelos prazeres sensuais. Mas quando, Mahānāma, vi claramente como realmente é, com a sabedoria correta... e alcancei o êxtase e a felicidade... ou algo mais pacífico do que isso, então reconheci que não era mais atraído pelos prazeres sensuais.”

๑๗๘. ‘‘โก จ, มหานาม, กามานํ อสฺสาโท? ปญฺจิเม, มหานาม, กามคุณา. กตเม ปญฺจ? จกฺขุวิญฺเญยฺยา รูปา อิฏฺฐา กนฺตา มนาปา ปิยรูปา กามูปสํหิตา รชนียา; โสตวิญฺเญยฺยา สทฺทา…เป… ฆานวิญฺเญยฺยา คนฺธา… ชิวฺหาวิญฺเญยฺยา รสา… กายวิญฺเญยฺยา โผฏฺฐพฺพา อิฏฺฐา กนฺตา มนาปา ปิยรูปา กามูปสํหิตา รชนียา – อิเม โข, มหานาม, ปญฺจ กามคุณา. ยํ โข, มหานาม, อิเม ปญฺจ กามคุเณ ปฏิจฺจ อุปฺปชฺชติ สุขํ โสมนสฺสํ – อยํ กามานํ อสฺสาโท.

178. “E qual, Mahānāma, é a gratificação no caso dos prazeres sensuais? Existem estes cinco cordões do prazer sensual, Mahānāma. Quais são os cinco? Formas cognoscíveis pelo olho que são desejáveis, atraentes, agradáveis, amáveis, associadas ao desejo sensual e provocadoras de cobiça; sons cognoscíveis pelo ouvido... aromas cognoscíveis pelo olfato... sabores cognoscíveis pelo paladar... objetos táteis cognoscíveis pelo corpo que são desejáveis, atraentes, agradáveis, amáveis, associados ao desejo sensual e provocadores de cobiça — estes são, Mahānāma, os cinco cordões do prazer sensual. O prazer e a alegria que surgem em dependência desses cinco cordões do prazer sensual — esta é a gratificação no caso dos prazeres sensuais.”

‘‘โก จ, มหานาม, กามานํ อาทีนโว? อิธ, มหานาม, กุลปุตฺโต เยน สิปฺปฏฺฐาเนน ชีวิกํ กปฺเปติ – ยทิ มุทฺทาย ยทิ คณนาย ยทิ สงฺขาเนน ยทิ กสิยา ยทิ วณิชฺชาย ยทิ โครกฺเขน ยทิ อิสฺสตฺเถน ยทิ ราชโปริเสน ยทิ สิปฺปญฺญตเรน, สีตสฺส ปุรกฺขโต อุณฺหสฺส ปุรกฺขโต ฑํสมกสวาตาตปสรีํสปสมฺผสฺเสหิ ริสฺสมาโน ขุปฺปิปาสาย มียมาโน; อยมฺปิ, มหานาม, กามานํ อาทีนโว สนฺทิฏฺฐิโก ทุกฺขกฺขนฺโธ กามเหตุ กามนิทานํ กามาธิกรณํ กามานเมว เหตุ.

“E qual, Mahānāma, é o perigo no caso dos prazeres sensuais? Aqui, Mahānāma, um jovem de boa família ganha a vida por meio de algum ofício — seja pela contabilidade com os dedos, pela aritmética, pelo cálculo, pela agricultura, pelo comércio, pela pecuária, pelo arco e flecha, pelo serviço real ou por qualquer outro ofício —, enfrentando o frio, enfrentando o calor, sendo atormentado pelo toque de mutucas, mosquitos, vento, sol e répteis, morrendo de fome e sede. Este também, Mahānāma, é um perigo no caso dos prazeres sensuais, um acúmulo de sofrimento visível aqui e agora, tendo os prazeres sensuais como causa, os prazeres sensuais como origem, os prazeres sensuais como fundamento, devido unicamente aos prazeres sensuais.”

‘‘ตสฺส [Pg.128] เจ มหานาม กุลปุตฺตสฺส เอวํ อุฏฺฐหโต ฆฏโต วายมโต เต โภคา นาภินิปฺผชฺชนฺติ, โส โสจติ กิลมติ ปริเทวติ อุรตฺตาฬึ กนฺทติ สมฺโมหํ อาปชฺชติ ‘โมฆํ วต เม อุฏฺฐานํ, อผโล วต เม วายาโม’ติ. อยมฺปิ, มหานาม, กามานํ อาทีนโว สนฺทิฏฺฐิโก ทุกฺขกฺขนฺโธ กามเหตุ กามนิทานํ กามาธิกรณํ กามานเมว เหตุ.

“Se, Mahānāma, enquanto esse jovem de boa família se esforça, se empenha e se exercita, essas riquezas não se materializam, ele lamenta, cansa-se, chora, bate no peito, desespera-se e cai em grande confusão, pensando: ‘Meu esforço foi em vão, meu empenho foi infrutífero!’. Este também, Mahānāma, é um perigo no caso dos prazeres sensuais, um acúmulo de sofrimento visível aqui e agora, tendo os prazeres sensuais como causa, os prazeres sensuais como origem, os prazeres sensuais como fundamento, devido unicamente aos prazeres sensuais.”

‘‘ตสฺส เจ, มหานาม, กุลปุตฺตสฺส เอวํ อุฏฺฐหโต ฆฏโต วายมโต เต โภคา อภินิปฺผชฺชนฺติ. โส เตสํ โภคานํ อารกฺขาธิกรณํ ทุกฺขํ โทมนสฺสํ ปฏิสํเวเทติ – ‘กินฺติ เม โภเค เนว ราชาโน หเรยฺยุํ, น โจรา หเรยฺยุํ, น อคฺคิ ทเหยฺย, น อุทกํ วเหยฺย, น อปฺปิยา วา ทายาทา หเรยฺยุ’นฺติ. ตสฺส เอวํ อารกฺขโต โคปยโต เต โภเค ราชาโน วา หรนฺติ, โจรา วา หรนฺติ, อคฺคิ วา ทหติ, อุทกํ วา วหติ, อปฺปิยา วา ทายาทา หรนฺติ. โส โสจติ กิลมติ ปริเทวติ อุรตฺตาฬึ กนฺทติ สมฺโมหํ อาปชฺชติ – ‘ยมฺปิ เม อโหสิ ตมฺปิ โน นตฺถี’ติ. อยมฺปิ, มหานาม, กามานํ อาทีนโว สนฺทิฏฺฐิโก ทุกฺขกฺขนฺโธ กามเหตุ กามนิทานํ กามาธิกรณํ กามานเมว เหตุ.

“Se, Mahānāma, enquanto esse jovem de boa família se esforça, se empenha e se exercita, essas riquezas se materializam, ele experimenta dor e sofrimento mental ao protegê-las, pensando: ‘Como posso garantir que os reis não confisquem minhas riquezas, que os ladrões não as roubem, que o fogo não as queime, que a água não as leve, ou que herdeiros indesejados não as tomem?’. E enquanto ele assim as protege e guarda, os reis as confiscam, ou os ladrões as roubam, ou o fogo as queima, ou a água as leva, ou herdeiros indesejados as tomam. Ele lamenta, cansa-se, chora, bate no peito, desespera-se e cai em grande confusão, pensando: ‘O que eu costumava ter, agora não tenho mais!’. Este também, Mahānāma, é um perigo no caso dos prazeres sensuais, um acúmulo de sofrimento visível aqui e agora, tendo os prazeres sensuais como causa, os prazeres sensuais como origem, os prazeres sensuais como fundamento, devido unicamente aos prazeres sensuais.”

‘‘ปุน จปรํ, มหานาม, กามเหตุ กามนิทานํ กามาธิกรณํ กามานเมว เหตุ ราชาโนปิ ราชูหิ วิวทนฺติ, ขตฺติยาปิ ขตฺติเยหิ วิวทนฺติ, พฺราหฺมณาปิ พฺราหฺมเณหิ วิวทนฺติ, คหปตีปิ คหปตีหิ วิวทนฺติ, มาตาปิ ปุตฺเตน วิวทติ, ปุตฺโตปิ มาตรา วิวทติ, ปิตาปิ ปุตฺเตน วิวทติ, ปุตฺโตปิ ปิตรา วิวทติ, ภาตาปิ ภาตรา วิวทติ, ภาตาปิ ภคินิยา วิวทติ, ภคินีปิ ภาตรา วิวทติ, สหาโยปิ สหาเยน วิวทติ. เต ตตฺถ กลหวิคฺคหวิวาทาปนฺนา อญฺญมญฺญํ ปาณีหิปิ อุปกฺกมนฺติ, เลฑฺฑูหิปิ อุปกฺกมนฺติ, ทณฺเฑหิปิ อุปกฺกมนฺติ, สตฺเถหิปิ อุปกฺกมนฺติ. เต ตตฺถ มรณมฺปิ นิคจฺฉนฺติ, มรณมตฺตมฺปิ ทุกฺขํ. อยมฺปิ, มหานาม, กามานํ อาทีนโว สนฺทิฏฺฐิโก ทุกฺขกฺขนฺโธ กามเหตุ กามนิทานํ กามาธิกรณํ กามานเมว เหตุ.

“Além disso, Mahānāma, tendo os prazeres sensuais como causa, os prazeres sensuais como origem, os prazeres sensuais como fundamento, devido unicamente aos prazeres sensuais, reis disputam com reis, nobres com nobres, brâmanes com brâmanes, chefes de família com chefes de família, a mãe disputa com o filho, o filho com a mãe, o pai com o filho, o filho com o pai, o irmão com o irmão, o irmão com a irmã, a irmã com o irmão, o amigo com o amigo. Envolvidos em brigas, conflitos e disputas, eles atacam uns aos outros com as mãos, com pedras, com paus ou com armas. Ali eles encontram a morte ou um sofrimento mortal. Este também, Mahānāma, é um perigo no caso dos prazeres sensuais, um acúmulo de sofrimento visível aqui e agora, tendo os prazeres sensuais como causa, os prazeres sensuais como origem, os prazeres sensuais como fundamento, devido unicamente aos prazeres sensuais.”

‘‘ปุน จปรํ, มหานาม, กามเหตุ กามนิทานํ กามาธิกรณํ กามานเมว เหตุ อสิจมฺมํ คเหตฺวา, ธนุกลาปํ สนฺนยฺหิตฺวา, อุภโตพฺยูฬฺหํ สงฺคามํ ปกฺขนฺทนฺติ อุสูสุปิ ขิปฺปมาเนสุ, สตฺตีสุปิ ขิปฺปมานาสุ, อสีสุปิ วิชฺโชตลนฺเตสุ. เต ตตฺถ อุสูหิปิ วิชฺฌนฺติ, สตฺติยาปิ วิชฺฌนฺติ, อสินาปิ สีสํ [Pg.129] ฉินฺทนฺติ. เต ตตฺถ มรณมฺปิ นิคจฺฉนฺติ, มรณมตฺตมฺปิ ทุกฺขํ. อยมฺปิ, มหานาม, กามานํ อาทีนโว สนฺทิฏฺฐิโก ทุกฺขกฺขนฺโธ กามเหตุ กามนิทานํ กามาธิกรณํ กามานเมว เหตุ.

“Além disso, Mahānāma, tendo os prazeres sensuais como causa, os prazeres sensuais como origem, os prazeres sensuais como fundamento, devido unicamente aos prazeres sensuais, empunhando espada e escudo, equipando-se com arco e aljava, eles marcham para o campo de batalha com tropas perfiladas de ambos os lados, enquanto flechas são disparadas, lanças são arremessadas e espadas reluzem. Ali eles são feridos por flechas, feridos por lanças e têm suas cabeças decepadas por espadas. Ali eles encontram a morte ou um sofrimento mortal. Este também, Mahānāma, é um perigo no caso dos prazeres sensuais, um acúmulo de sofrimento visível aqui e agora, tendo os prazeres sensuais como causa, os prazeres sensuais como origem, os prazeres sensuais como fundamento, devido unicamente aos prazeres sensuais.”

‘‘ปุน จปรํ, มหานาม, กามเหตุ กามนิทานํ กามาธิกรณํ กามานเมว เหตุ อสิจมฺมํ คเหตฺวา, ธนุกลาปํ สนฺนยฺหิตฺวา, อทฺทาวเลปนา อุปการิโย ปกฺขนฺทนฺติ อุสูสุปิ ขิปฺปมาเนสุ, สตฺตีสุปิ ขิปฺปมานาสุ, อสีสุปิ วิชฺโชตลนฺเตสุ. เต ตตฺถ อุสูหิปิ วิชฺฌนฺติ, สตฺติยาปิ วิชฺฌนฺติ, ฉกณกายปิ โอสิญฺจนฺติ, อภิวคฺเคนปิ โอมทฺทนฺติ, อสินาปิ สีสํ ฉินฺทนฺติ. เต ตตฺถ มรณมฺปิ นิคจฺฉนฺติ, มรณมตฺตมฺปิ ทุกฺขํ. อยมฺปิ, มหานาม, กามานํ อาทีนโว สนฺทิฏฺฐิโก ทุกฺขกฺขนฺโธ กามเหตุ กามนิทานํ กามาธิกรณํ กามานเมว เหตุ.

Além disso, Mahānāma, com os prazeres sensuais como causa, os prazeres sensuais como fonte, os prazeres sensuais como base, devido unicamente aos prazeres sensuais, os homens empunham espadas e escudos, equipam-se com arcos e aljavas, e avançam contra muralhas besuntadas com piche fervente, enquanto flechas são disparadas, lanças são arremessadas e espadas brilham. Lá, eles são atingidos por flechas, trespassados por lanças, aspergidos com esterco líquido fervente, esmagados por toras pesadas e têm suas cabeças cortadas por espadas. Com isso, eles encontram a morte ou um sofrimento mortal. Este também, Mahānāma, é o perigo dos prazeres sensuais, uma massa visível de sofrimento nesta vida, tendo os prazeres sensuais como causa, os prazeres sensuais como fonte, os prazeres sensuais como base, sendo a causa simplesmente os prazeres sensuais.

‘‘ปุน จปรํ, มหานาม, กามเหตุ กามนิทานํ กามาธิกรณํ กามานเมว เหตุ สนฺธิมฺปิ ฉินฺทนฺติ, นิลฺโลปมฺปิ หรนฺติ, เอกาคาริกมฺปิ กโรนฺติ, ปริปนฺเถปิ ติฏฺฐนฺติ, ปรทารมฺปิ คจฺฉนฺติ. ตเมนํ ราชาโน คเหตฺวา วิวิธา กมฺมการณา กาเรนฺติ – กสาหิปิ ตาเฬนฺติ, เวตฺเตหิปิ ตาเฬนฺติ, อฑฺฒทณฺฑเกหิปิ ตาเฬนฺติ; หตฺถมฺปิ ฉินฺทนฺติ, ปาทมฺปิ ฉินฺทนฺติ, หตฺถปาทมฺปิ ฉินฺทนฺติ, กณฺณมฺปิ ฉินฺทนฺติ, นาสมฺปิ ฉินฺทนฺติ, กณฺณนาสมฺปิ ฉินฺทนฺติ; พิลงฺคถาลิกมฺปิ กโรนฺติ, สงฺขมุณฺฑิกมฺปิ กโรนฺติ, ราหุมุขมฺปิ กโรนฺติ, โชติมาลิกมฺปิ กโรนฺติ, หตฺถปชฺโชติกมฺปิ กโรนฺติ, เอรกวตฺติกมฺปิ กโรนฺติ, จีรกวาสิกมฺปิ กโรนฺติ, เอเณยฺยกมฺปิ กโรนฺติ, พฬิสมํสิกมฺปิ กโรนฺติ, กหาปณิกมฺปิ กโรนฺติ, ขาราปตจฺฉิกมฺปิ กโรนฺติ, ปลิฆปริวตฺติกมฺปิ กโรนฺติ, ปลาลปีฐกมฺปิ กโรนฺติ, ตตฺเตนปิ เตเลน โอสิญฺจนฺติ, สุนเขหิปิ ขาทาเปนฺติ, ชีวนฺตมฺปิ สูเล อุตฺตาเสนฺติ, อสินาปิ สีสํ ฉินฺทนฺติ. เต ตตฺถ มรณมฺปิ นิคจฺฉนฺติ, มรณมตฺตมฺปิ ทุกฺขํ. อยมฺปิ, มหานาม, กามานํ อาทีนโว สนฺทิฏฺฐิโก ทุกฺขกฺขนฺโธ กามเหตุ กามนิทานํ กามาธิกรณํ กามานเมว เหตุ.

Além disso, Mahānāma, com os prazeres sensuais como causa, os prazeres sensuais como fonte, os prazeres sensuais como base, devido unicamente aos prazeres sensuais, os homens arrombam casas, saqueiam vilas, roubam residências isoladas, armam emboscadas nas estradas e cometem adultério. Os reis, tendo-os capturado, infligem-lhes vários tipos de punições: açoitam-nos com chicotes, açoitam-nos com varas de vime, açoitam-nos com bastões partidos; cortam-lhes as mãos, cortam-lhes os pés, cortam-lhes as mãos e os pés, cortam-lhes as orelhas, cortam-lhes o nariz, cortam-lhes as orelhas e o nariz; fazem a tortura da 'panela de mingau', fazem a tortura da 'concha raspada', fazem a tortura da 'boca de Rāhu', fazem a tortura da 'guirlanda de chamas', fazem a tortura das 'mãos de tocha', fazem a tortura do 'esfolamento de corda', fazem a tortura da 'veste de casca de árvore', fazem a tortura do 'antílope', fazem a tortura dos 'anzóis de carne', fazem a tortura das 'moedas de carne', fazem a tortura da 'esfoliação alcalina', fazem a tortura do 'pino giratório', fazem a tortura do 'feixe de palha'; derramam óleo fervente sobre eles, fazem com que sejam devorados por cães famintos, empalam-nos vivos em estacas e cortam-lhes as cabeças com espadas. Com isso, eles encontram a morte ou um sofrimento mortal. Este também, Mahānāma, é o perigo dos prazeres sensuais, uma massa visível de sofrimento nesta vida, tendo os prazeres sensuais como causa, os prazeres sensuais como fonte, os prazeres sensuais como base, sendo a causa simplesmente os prazeres sensuais.

‘‘ปุน จปรํ, มหานาม, กามเหตุ กามนิทานํ กามาธิกรณํ กามานเมว เหตุ กาเยน ทุจฺจริตํ จรนฺติ, วาจาย ทุจฺจริตํ จรนฺติ, มนสา ทุจฺจริตํ จรนฺติ. เต กาเยน ทุจฺจริตํ จริตฺวา, วาจาย ทุจฺจริตํ จริตฺวา, มนสา ทุจฺจริตํ จริตฺวา, กายสฺส เภทา ปรํ มรณา, อปายํ ทุคฺคตึ วินิปาตํ นิรยํ อุปปชฺชนฺติ. อยมฺปิ, มหานาม, กามานํ อาทีนโว สมฺปรายิโก[Pg.130], ทุกฺขกฺขนฺโธ กามเหตุ กามนิทานํ กามาธิกรณํ กามานเมว เหตุ.

Além disso, Mahānāma, com os prazeres sensuais como causa, os prazeres sensuais como fonte, os prazeres sensuais como base, devido unicamente aos prazeres sensuais, os seres praticam a má conduta por meio do corpo, praticam a má conduta por meio da fala, praticam a má conduta por meio da mente. Tendo praticado a má conduta por meio do corpo, da fala e da mente, com a dissolução do corpo, após a morte, eles renascem em um estado de privação, em um destino infeliz, em ruína, nos reinos infernais. Este também, Mahānāma, é o perigo dos prazeres sensuais, uma massa de sofrimento na vida futura, tendo os prazeres sensuais como causa, os prazeres sensuais como fonte, os prazeres sensuais como base, sendo a causa simplesmente os prazeres sensuais.

๑๗๙. ‘‘เอกมิทาหํ, มหานาม, สมยํ ราชคเห วิหรามิ คิชฺฌกูเฏ ปพฺพเต. เตน โข ปน สมเยน สมฺพหุลา นิคณฺฐา อิสิคิลิปสฺเส กาฬสิลายํ อุพฺภฏฺฐกา โหนฺติ อาสนปฏิกฺขิตฺตา, โอปกฺกมิกา ทุกฺขา ติพฺพา ขรา กฏุกา เวทนา เวทยนฺติ. อถ ขฺวาหํ, มหานาม, สายนฺหสมยํ ปฏิสลฺลานา วุฏฺฐิโต เยน อิสิคิลิปสฺเส กาฬสิลา เยน เต นิคณฺฐา เตนุปสงฺกมึ; อุปสงฺกมิตฺวา เต นิคณฺเฐ เอตทโวจํ – ‘กินฺนุ ตุมฺเห, อาวุโส, นิคณฺฐา อุพฺภฏฺฐกา อาสนปฏิกฺขิตฺตา, โอปกฺกมิกา ทุกฺขา ติพฺพา ขรา กฏุกา เวทนา เวทยถา’ติ? เอวํ วุตฺเต, มหานาม, เต นิคณฺฐา มํ เอตทโวจุํ – ‘นิคณฺโฐ, อาวุโส, นาฏปุตฺโต สพฺพญฺญู สพฺพทสฺสาวี อปริเสสํ ญาณทสฺสนํ ปฏิชานาติ – ‘‘จรโต จ เม ติฏฺฐโต จ สุตฺตสฺส จ ชาครสฺส จ สตตํ สมิตํ ญาณทสฺสนํ ปจฺจุปฏฺฐิต’’นฺติ. โส เอวมาห – ‘‘อตฺถิ โข โว, นิคณฺฐา, ปุพฺเพ ปาปกมฺมํ กตํ, ตํ อิมาย กฏุกาย ทุกฺกรการิกาย นิชฺชีเรถ ; ยํ ปเนตฺถ เอตรหิ กาเยน สํวุตา วาจาย สํวุตา มนสา สํวุตา ตํ อายตึ ปาปสฺส กมฺมสฺส อกรณํ; อิติ ปุราณานํ กมฺมานํ ตปสา พฺยนฺติภาวา, นวานํ กมฺมานํ อกรณา, อายตึ อนวสฺสโว; อายตึ อนวสฺสวา กมฺมกฺขโย, กมฺมกฺขยา ทุกฺขกฺขโย, ทุกฺขกฺขยา เวทนากฺขโย, เวทนากฺขยา สพฺพํ ทุกฺขํ นิชฺชิณฺณํ ภวิสฺสตี’’ติ. ตญฺจ ปนมฺหากํ รุจฺจติ เจว ขมติ จ, เตน จมฺห อตฺตมนา’ติ.

179. Em uma ocasião, Mahānāma, eu estava residindo em Rājagaha, na montanha do Pico dos Abutres. Naquela ocasião, um grande número de niganthas estava na Rocha Negra, na encosta do monte Isigili, permanecendo continuamente de pé, rejeitando assentos, e experimentando sensações dolorosas, agudas, severas e cruéis devido ao esforço extremo. Então, Mahānāma, ao entardecer, tendo me levantado da meditação solitária, fui até a Rocha Negra na encosta do monte Isigili, onde estavam os niganthas. Ao chegar, disse-lhes: 'Amigos niganthas, por que vocês permanecem continuamente de pé, rejeitando assentos, e experimentam sensações dolorosas, agudas, severas e cruéis devido ao esforço extremo?' Quando isso foi dito, Mahānāma, os niganthas me responderam: 'Amigo, o nigantha Nātaputta é onisciente e tudo vê, e reivindica ter um conhecimento e visão completos, dizendo: "Quer eu esteja caminhando, de pé, dormindo ou acordado, o conhecimento e a visão estão contínua e ininterruptamente presentes em mim". Ele diz o seguinte: "Niganthas, vocês realizaram más ações no passado; eliminem-nas com a prática dessas severas e difíceis austeridades. E quando vocês estiverem agora contidos no corpo, na fala e na mente, isso significa não realizar más ações para o futuro. Assim, ao aniquilar as ações passadas por meio do ascetismo e ao não realizar novas ações, não haverá consequências no futuro. Sem consequências no futuro, há a destruição das ações. Com a destruição das ações, há a destruição do sofrimento. Com a destruição do sofrimento, há a destruição das sensações. Com a destruição das sensações, todo o sofrimento será extinto". Isso é algo que aprovamos e aceitamos, e com isso estamos satisfeitos.'

๑๘๐. ‘‘เอวํ วุตฺเต, อหํ, มหานาม, เต นิคณฺเฐ เอตทโวจํ – ‘กึ ปน ตุมฺเห, อาวุโส นิคณฺฐา, ชานาถ – อหุวมฺเหว มยํ ปุพฺเพ น นาหุวมฺหา’ติ? ‘โน หิทํ, อาวุโส’. ‘กึ ปน ตุมฺเห, อาวุโส นิคณฺฐา, ชานาถ – อกรมฺเหว มยํ ปุพฺเพ ปาปกมฺมํ น นากรมฺหา’ติ? ‘โน หิทํ, อาวุโส’. ‘กึ ปน ตุมฺเห, อาวุโส นิคณฺฐา, ชานาถ – เอวรูปํ วา เอวรูปํ วา ปาปกมฺมํ อกรมฺหา’ติ? ‘โน หิทํ, อาวุโส’. ‘กึ ปน ตุมฺเห, อาวุโส นิคณฺฐา, ชานาถ – เอตฺตกํ วา ทุกฺขํ นิชฺชิณฺณํ, เอตฺตกํ วา ทุกฺขํ นิชฺชีเรตพฺพํ[Pg.131], เอตฺตกมฺหิ วา ทุกฺเข นิชฺชิณฺเณ สพฺพํ ทุกฺขํ นิชฺชิณฺณํ ภวิสฺสตี’ติ? ‘โน หิทํ, อาวุโส’. ‘กึ ปน ตุมฺเห, อาวุโส นิคณฺฐา, ชานาถ – ทิฏฺเฐว ธมฺเม อกุสลานํ ธมฺมานํ ปหานํ, กุสลานํ ธมฺมานํ อุปสมฺปท’นฺติ? ‘โน หิทํ, อาวุโส’.

180. Quando isso foi dito, Mahānāma, eu perguntei àqueles niganthas: 'Mas, amigos niganthas, vocês sabem se existiram no passado e que não é o caso de não terem existido?' — 'Não, amigo.' — 'Mas, amigos niganthas, vocês sabem se realizaram más ações no passado e não se abstiveram delas?' — 'Não, amigo.' — 'Mas, amigos niganthas, vocês sabem se realizaram tal ou tal má ação?' — 'Não, amigo.' — 'Mas, amigos niganthas, vocês sabem se tanto sofrimento já foi eliminado, ou se tanto sofrimento ainda deve ser eliminado, ou se, quando tanto sofrimento for eliminado, todo o sofrimento terá sido eliminado?' — 'Não, amigo.' — 'Mas, amigos niganthas, vocês sabem o que é o abandono dos estados prejudiciais e o que é o cultivo dos estados benéficos aqui e agora?' — 'Não, amigo.'

‘‘‘อิติ กิร ตุมฺเห, อาวุโส นิคณฺฐา, น ชานาถ – อหุวมฺเหว มยํ ปุพฺเพ น นาหุวมฺหาติ, น ชานาถ – อกรมฺเหว มยํ ปุพฺเพ ปาปกมฺมํ น นากรมฺหาติ, น ชานาถ – เอวรูปํ วา เอวรูปํ วา ปาปกมฺมํ อกรมฺหาติ, น ชานาถ – เอตฺตกํ วา ทุกฺขํ นิชฺชิณฺณํ, เอตฺตกํ วา ทุกฺขํ นิชฺชีเรตพฺพํ, เอตฺตกมฺหิ วา ทุกฺเข นิชฺชิณฺเณ สพฺพํ ทุกฺขํ นิชฺชิณฺณํ ภวิสฺสตีติ. น ชานาถ – ทิฏฺเฐว ธมฺเม อกุสลานํ ธมฺมานํ ปหานํ, กุสลานํ ธมฺมานํ อุปสมฺปทํ. เอวํ สนฺเต, อาวุโส นิคณฺฐา, เย โลเก ลุทฺทา โลหิตปาณิโน กุรูรกมฺมนฺตา มนุสฺเสสุ ปจฺจาชาตา เต นิคณฺเฐสุ ปพฺพชนฺตี’ติ? ‘น โข, อาวุโส โคตม, สุเขน สุขํ อธิคนฺตพฺพํ, ทุกฺเขน โข สุขํ อธิคนฺตพฺพํ; สุเขน จาวุโส โคตม, สุขํ อธิคนฺตพฺพํ อภวิสฺส, ราชา มาคโธ เสนิโย พิมฺพิสาโร สุขํ อธิคจฺเฉยฺย, ราชา มาคโธ เสนิโย พิมฺพิสาโร สุขวิหาริตโร อายสฺมตา โคตเมนา’ติ.

‘Assim, amigos niganthas, parece que vocês não sabem se existiram no passado e que não é o caso de não terem existido; nem sabem se realizaram más ações no passado e não se abstiveram delas; nem sabem se realizaram tal ou tal má ação; nem sabem se tanto sofrimento já foi eliminado, ou se tanto sofrimento ainda deve ser eliminado, ou se, quando tanto sofrimento for eliminado, todo o sofrimento terá sido eliminado; nem sabem o que é o abandono dos estados prejudiciais e o que é o cultivo dos estados benéficos aqui e agora. Sendo assim, amigos niganthas, aqueles que no mundo são assassinos, de mãos ensanguentadas, malfeitores cruéis, quando renascem entre os seres humanos, tornam-se niganthas.’ — ‘Amigo Gotama, a felicidade não deve ser alcançada por meio da felicidade; a felicidade deve ser alcançada por meio da dor. Pois, se a felicidade pudesse ser alcançada por meio da felicidade, então o rei Seniya Bimbisāra de Magadha alcançaria a felicidade, visto que ele vive em maior felicidade do que o venerável Gotama.’

‘‘‘อทฺธายสฺมนฺเตหิ นิคณฺเฐหิ สหสา อปฺปฏิสงฺขา วาจา ภาสิตา – น โข, อาวุโส โคตม, สุเขน สุขํ อธิคนฺตพฺพํ, ทุกฺเขน โข สุขํ อธิคนฺตพฺพํ; สุเขน จาวุโส โคตม, สุขํ อธิคนฺตพฺพํ อภวิสฺส, ราชา มาคโธ เสนิโย พิมฺพิสาโร สุขํ อธิคจฺเฉยฺย, ราชา มาคโธ เสนิโย พิมฺพิสาโร สุขวิหาริตโร อายสฺมตา โคตเมนา’’ติ. อปิ จ อหเมว ตตฺถ ปฏิปุจฺฉิตพฺโพ – โก นุ โข อายสฺมนฺตานํ สุขวิหาริตโร ราชา วา มาคโธ เสนิโย พิมฺพิสาโร อายสฺมา วา โคตโม’ติ? อทฺธาวุโส โคตม, อมฺเหหิ สหสา อปฺปฏิสงฺขา วาจา ภาสิตา, น โข, อาวุโส โคตม, สุเขน สุขํ อธิคนฺตพฺพํ, ทุกฺเขน โข สุขํ อธิคนฺตพฺพํ; สุเขน จาวุโส โคตม, สุขํ อธิคนฺตพฺพํ อภวิสฺส, ราชา มาคโธ เสนิโย พิมฺพิสาโร สุขํ อธิคจฺเฉยฺย, ราชา มาคโธ เสนิโย พิมฺพิสาโร สุขวิหาริตโร อายสฺมตา โคตเมนาติ. อปิ จ ติฏฺฐเตตํ, อิทานิปิ มยํ อายสฺมนฺตํ โคตมํ ปุจฺฉาม – โก นุ โข อายสฺมนฺตานํ สุขวิหาริตโร ราชา วา มาคโธ เสนิโย พิมฺพิสาโร อายสฺมา วา โคตโม’ติ?

‘Certamente, os veneráveis niganthas proferiram essas palavras precipitadamente e sem reflexão: "Amigo Gotama, a felicidade não deve ser alcançada por meio da felicidade; a felicidade deve ser alcançada por meio da dor. Pois, se a felicidade pudesse ser alcançada por meio da felicidade, então o rei Seniya Bimbisāra de Magadha alcançaria a felicidade, visto que ele vive em maior felicidade do que o venerável Gotama". Em vez disso, sou eu quem deveria ser questionado: "Quem vive em maior felicidade, o rei Seniya Bimbisāra de Magadha ou o venerável Gotama?"' — 'Certamente, amigo Gotama, proferimos essas palavras precipitadamente e sem reflexão. Mas deixe isso de lado. Agora perguntamos ao venerável Gotama: Quem vive em maior felicidade, o rei Seniya Bimbisāra de Magadha ou o venerável Gotama?'

‘‘‘เตน [Pg.132] หาวุโส นิคณฺฐา, ตุมฺเหว ตตฺถ ปฏิปุจฺฉิสฺสามิ, ยถา โว ขเมยฺย ตถา นํ พฺยากเรยฺยาถ. ตํ กึ มญฺญถาวุโส นิคณฺฐา, ปโหติ ราชา มาคโธ เสนิโย พิมฺพิสาโร, อนิญฺชมาโน กาเยน, อภาสมาโน วาจํ, สตฺต รตฺตินฺทิวานิ เอกนฺตสุขํ ปฏิสํเวที วิหริตุ’นฺติ? ‘โน หิทํ, อาวุโส’.

‘Nesse caso, amigos niganthas, eu farei uma pergunta a vocês em retorno. Respondam como preferirem. O que vocês acham, amigos niganthas? O rei Seniya Bimbisāra de Magadha é capaz de permanecer sem mover o corpo e sem pronunciar uma palavra, experimentando exclusivamente a felicidade por sete dias e noites?’ — ‘Não, amigo.’

‘‘‘ตํ กึ มญฺญถาวุโส นิคณฺฐา, ปโหติ ราชา มาคโธ เสนิโย พิมฺพิสาโร, อนิญฺชมาโน กาเยน, อภาสมาโน วาจํ, ฉ รตฺตินฺทิวานิ…เป… ปญฺจ รตฺตินฺทิวานิ… จตฺตาริ รตฺตินฺทิวานิ… ตีณิ รตฺตินฺทิวานิ… ทฺเว รตฺตินฺทิวานิ… เอกํ รตฺตินฺทิวํ เอกนฺตสุขํ ปฏิสํเวที วิหริตุ’นฺติ? ‘โน หิทํ, อาวุโส’.

‘O que vocês acham, amigos niganthas? O rei Seniya Bimbisāra de Magadha é capaz de permanecer sem mover o corpo e sem pronunciar uma palavra, experimentando exclusivamente a felicidade por seis dias e noites... por cinco dias e noites... por quatro dias e noites... por três dias e noites... por dois dias e noites... por um dia e uma noite?’ — ‘Não, amigo.’

‘‘‘อหํ โข, อาวุโส นิคณฺฐา, ปโหมิ อนิญฺชมาโน กาเยน, อภาสมาโน วาจํ, เอกํ รตฺตินฺทิวํ เอกนฺตสุขํ ปฏิสํเวที วิหริตุํ. อหํ โข, อาวุโส นิคณฺฐา, ปโหมิ อนิญฺชมาโน กาเยน, อภาสมาโน วาจํ, ทฺเว รตฺตินฺทิวานิ… ตีณิ รตฺตินฺทิวานิ… จตฺตาริ รตฺตินฺทิวานิ… ปญฺจ รตฺตินฺทิวานิ… ฉ รตฺตินฺทิวานิ… สตฺต รตฺตินฺทิวานิ เอกนฺตสุขํ ปฏิสํเวที วิหริตุํ. ตํ กึ มญฺญถาวุโส นิคณฺฐา, เอวํ สนฺเต โก สุขวิหาริตโร ราชา วา มาคโธ เสนิโย พิมฺพิสาโร อหํ วา’ติ? ‘เอวํ สนฺเต อายสฺมาว โคตโม สุขวิหาริตโร รญฺญา มาคเธน เสนิเยน พิมฺพิสาเรนา’’’ติ.

‘Mas eu, amigos niganthas, sou capaz de permanecer sem mover o corpo e sem pronunciar uma palavra, experimentando exclusivamente a felicidade por um dia e uma noite. Eu, amigos niganthas, sou capaz de permanecer sem mover o corpo e sem pronunciar uma palavra, experimentando exclusivamente a felicidade por dois dias e noites... por três dias e noites... por quatro dias e noites... por cinco dias e noites... por seis dias e noites... por sete dias e noites. O que vocês acham, amigos niganthas? Sendo assim, quem vive em maior felicidade, o rei Seniya Bimbisāra de Magadha ou eu?’ — ‘Sendo assim, o venerável Gotama vive em maior felicidade do que o rei Seniya Bimbisāra de Magadha.’

อิทมโวจ ภควา. อตฺตมโน มหานาโม สกฺโก ภควโต ภาสิตํ อภินนฺทีติ.

Isso foi o que o Abençoado disse. Satisfeito, Mahānāma, o Sakya, alegrou-se com as palavras do Abençoado.

จูฬทุกฺขกฺขนฺธสุตฺตํ นิฏฺฐิตํ จตุตฺถํ.

O Cūḷadukkhakkhandha Sutta, o quarto, está concluído.

๕. อนุมานสุตฺตํ

5. Anumāna Sutta

๑๘๑. เอวํ เม สุตํ – เอกํ สมยํ อายสฺมา มหาโมคฺคลฺลาโน ภคฺเคสุ วิหรติ สุสุมารคิเร เภสกฬาวเน มิคทาเย. ตตฺร โข อายสฺมา มหาโมคฺคลฺลาโน ภิกฺขู อามนฺเตสิ – ‘‘อาวุโส, ภิกฺขโว’’ติ. ‘‘อาวุโส’’ติ โข เต ภิกฺขู อายสฺมโต มหาโมคฺคลฺลานสฺส ปจฺจสฺโสสุํ. อายสฺมา มหาโมคฺคลฺลาโน เอตทโวจ –

181. Assim ouvi. Em uma ocasião, o venerável Mahā Moggallāna estava residindo no país dos Bhaggas, em Susumāragira, no Bosque de Bhesakaḷā, no Parque dos Cervos. Lá, o venerável Mahā Moggallāna dirigiu-se aos bhikkhus: 'Amigos bhikkhus.' — 'Amigo', responderam os bhikkhus ao venerável Mahā Moggallāna. O venerável Mahā Moggallāna disse o seguinte:

‘‘ปวาเรติ [Pg.133] เจปิ, อาวุโส, ภิกฺขุ – ‘วทนฺตุ มํ อายสฺมนฺโต, วจนีโยมฺหิ อายสฺมนฺเตหี’ติ, โส จ โหติ ทุพฺพโจ, โทวจสฺสกรเณหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต, อกฺขโม อปฺปทกฺขิณคฺคาหี อนุสาสนึ, อถ โข นํ สพฺรหฺมจารี น เจว วตฺตพฺพํ มญฺญนฺติ, น จ อนุสาสิตพฺพํ มญฺญนฺติ, น จ ตสฺมึ ปุคฺคเล วิสฺสาสํ อาปชฺชิตพฺพํ มญฺญนฺติ.

'Amigos, mesmo que um bhikkhu peça: "Que os veneráveis me admoestem, eu devo ser admoestado pelos veneráveis", se ele for difícil de admoestar, dotado de qualidades que o tornam difícil de admoestar, impaciente e incapaz de aceitar a instrução de forma correta, então seus companheiros na vida santa consideram que ele não deve ser admoestado, nem instruído, e consideram que não se deve depositar confiança nessa pessoa.'

‘‘กตเม จาวุโส, โทวจสฺสกรณา ธมฺมา? อิธาวุโส, ภิกฺขุ ปาปิจฺโฉ โหติ, ปาปิกานํ อิจฺฉานํ วสํ คโต. ยมฺปาวุโส, ภิกฺขุ ปาปิจฺโฉ โหติ, ปาปิกานํ อิจฺฉานํ วสํ คโต – อยมฺปิ ธมฺโม โทวจสฺสกรโณ.

'E quais, amigos, são as qualidades que tornam alguém difícil de admoestar? Aqui, amigos, um bhikkhu tem maus desejos e é dominado por maus desejos. O fato de um bhikkhu ter maus desejos e ser dominado por maus desejos é uma qualidade que o torna difícil de admoestar.'

‘‘ปุน จปรํ, อาวุโส, ภิกฺขุ อตฺตุกฺกํสโก โหติ ปรวมฺภี. ยมฺปาวุโส, ภิกฺขุ อตฺตุกฺกํสโก โหติ ปรวมฺภี – อยมฺปิ ธมฺโม โทวจสฺสกรโณ.

'Além disso, amigos, um bhikkhu exalta a si mesmo e deprecia os outros. O fato de um bhikkhu exaltar a si mesmo e depreciar os outros é também uma qualidade que o torna difícil de admoestar.'

‘‘ปุน จปรํ, อาวุโส, ภิกฺขุ โกธโน โหติ โกธาภิภูโต. ยมฺปาวุโส, ภิกฺขุ โกธโน โหติ โกธาภิภูโต – อยมฺปิ ธมฺโม โทวจสฺสกรโณ.

Além disso, amigos, um monge é irado e dominado pela ira. O fato de um monge ser irado e dominado pela ira — esta também é uma qualidade que o torna difícil de aconselhar.

‘‘ปุน จปรํ, อาวุโส, ภิกฺขุ โกธโน โหติ โกธเหตุ อุปนาหี. ยมฺปาวุโส, ภิกฺขุ โกธโน โหติ โกธเหตุ อุปนาหี – อยมฺปิ ธมฺโม โทวจสฺสกรโณ.

Além disso, amigos, um monge é irado e rancoroso devido à ira. O fato de um monge ser irado e rancoroso devido à ira — esta também é uma qualidade que o torna difícil de aconselhar.

‘‘ปุน จปรํ, อาวุโส, ภิกฺขุ โกธโน โหติ โกธเหตุ อภิสงฺคี. ยมฺปาวุโส, ภิกฺขุ โกธโน โหติ โกธเหตุ อภิสงฺคี – อยมฺปิ ธมฺโม โทวจสฺสกรโณ.

Além disso, amigos, um monge é irado e obstinado devido à ira. O fato de um monge ser irado e obstinado devido à ira — esta também é uma qualidade que o torna difícil de aconselhar.

‘‘ปุน จปรํ, อาวุโส, ภิกฺขุ โกธโน โหติ โกธสามนฺตา วาจํ นิจฺฉาเรตา. ยมฺปาวุโส, ภิกฺขุ โกธโน โหติ โกธสามนฺตา วาจํ นิจฺฉาเรตา – อยมฺปิ ธมฺโม โทวจสฺสกรโณ.

Além disso, amigos, um monge é irado e profere palavras que beiram a ira. O fato de um monge ser irado e proferir palavras que beiram a ira — esta também é uma qualidade que o torna difícil de aconselhar.

‘‘ปุน จปรํ, อาวุโส, ภิกฺขุ โจทิโต โจทเกน โจทกํ ปฏิปฺผรติ. ยมฺปาวุโส, ภิกฺขุ โจทิโต โจทเกน โจทกํ ปฏิปฺผรติ – อยมฺปิ ธมฺโม โทวจสฺสกรโณ.

Além disso, amigos, um monge, quando repreendido por um acusador, resiste ao acusador. O fato de um monge, quando repreendido por um acusador, resistir ao acusador — esta também é uma qualidade que o torna difícil de aconselhar.

‘‘ปุน [Pg.134] จปรํ, อาวุโส, ภิกฺขุ โจทิโต โจทเกน โจทกํ อปสาเทติ. ยมฺปาวุโส, ภิกฺขุ โจทิโต โจทเกน โจทกํ อปสาเทติ – อยมฺปิ ธมฺโม โทวจสฺสกรโณ.

Além disso, amigos, um monge, quando repreendido por um acusador, menospreza o acusador. O fato de um monge, quando repreendido por um acusador, menosprezar o acusador — esta também é uma qualidade que o torna difícil de aconselhar.

‘‘ปุน จปรํ, อาวุโส, ภิกฺขุ โจทิโต โจทเกน โจทกสฺส ปจฺจาโรเปติ. ยมฺปาวุโส, ภิกฺขุ โจทิโต โจทเกน โจทกสฺส ปจฺจาโรเปติ – อยมฺปิ ธมฺโม โทวจสฺสกรโณ.

Além disso, amigos, um monge, quando repreendido por um acusador, contra-acusa o acusador. O fato de um monge, quando repreendido por um acusador, contra-acusar o acusador — esta também é uma qualidade que o torna difícil de aconselhar.

‘‘ปุน จปรํ, อาวุโส, ภิกฺขุ โจทิโต โจทเกน อญฺเญนญฺญํ ปฏิจรติ, พหิทฺธา กถํ อปนาเมติ, โกปญฺจ โทสญฺจ อปฺปจฺจยญฺจ ปาตุกโรติ. ยมฺปาวุโส, ภิกฺขุ โจทิโต โจทเกน อญฺเญนญฺญํ ปฏิจรติ, พหิทฺธา กถํ อปนาเมติ, โกปญฺจ โทสญฺจ อปฺปจฺจยญฺจ ปาตุกโรติ – อยมฺปิ ธมฺโม โทวจสฺสกรโณ.

Além disso, amigos, um monge, quando repreendido por um acusador, tergiversa desviando de um assunto para outro, desvia a conversa para fora e manifesta ira, ódio e descontentamento. O fato de um monge, quando repreendido por um acusador, tergiversar desviando de um assunto para outro, desviar a conversa para fora e manifestar ira, ódio e descontentamento — esta também é uma qualidade que o torna difícil de aconselhar.

‘‘ปุน จปรํ, อาวุโส, ภิกฺขุ โจทิโต โจทเกน อปทาเน น สมฺปายติ. ยมฺปาวุโส, ภิกฺขุ โจทิโต โจทเกน อปทาเน น สมฺปายติ – อยมฺปิ ธมฺโม โทวจสฺสกรโณ.

Além disso, amigos, um monge, quando repreendido por um acusador, deixa de dar explicações sobre sua conduta. O fato de um monge, quando repreendido por um acusador, deixar de dar explicações sobre sua conduta — esta também é uma qualidade que o torna difícil de aconselhar.

‘‘ปุน จปรํ, อาวุโส, ภิกฺขุ มกฺขี โหติ ปฬาสี. ยมฺปาวุโส, ภิกฺขุ มกฺขี โหติ ปฬาสี – อยมฺปิ ธมฺโม โทวจสฺสกรโณ.

Além disso, amigos, um monge é depreciativo e insolente. O fato de um monge ser depreciativo e insolente — esta também é uma qualidade que o torna difícil de aconselhar.

‘‘ปุน จปรํ, อาวุโส, ภิกฺขุ อิสฺสุกี โหติ มจฺฉรี. ยมฺปาวุโส, ภิกฺขุ อิสฺสุกี โหติ มจฺฉรี – อยมฺปิ ธมฺโม โทวจสฺสกรโณ.

Além disso, amigos, um monge é invejoso e avarento. O fato de um monge ser invejoso e avarento — esta também é uma qualidade que o torna difícil de aconselhar.

‘‘ปุน จปรํ, อาวุโส, ภิกฺขุ สโฐ โหติ มายาวี. ยมฺปาวุโส, ภิกฺขุ สโฐ โหติ มายาวี – อยมฺปิ ธมฺโม โทวจสฺสกรโณ.

Além disso, amigos, um monge é hipócrita e enganador. O fato de um monge ser hipócrita e enganador — esta também é uma qualidade que o torna difícil de aconselhar.

‘‘ปุน จปรํ, อาวุโส, ภิกฺขุ ถทฺโธ โหติ อติมานี. ยมฺปาวุโส, ภิกฺขุ ถทฺโธ โหติ อติมานี – อยมฺปิ ธมฺโม โทวจสฺสกรโณ.

Além disso, amigos, um monge é obstinado e arrogante. O fato de um monge ser obstinado e arrogante — esta também é uma qualidade que o torna difícil de aconselhar.

‘‘ปุน จปรํ, อาวุโส, ภิกฺขุ สนฺทิฏฺฐิปรามาสี โหติ อาธานคฺคาหี ทุปฺปฏินิสฺสคฺคี. ยมฺปาวุโส, ภิกฺขุ สนฺทิฏฺฐิปรามาสี โหติ อาธานคฺคาหี ทุปฺปฏินิสฺสคฺคี – อยมฺปิ ธมฺโม โทวจสฺสกรโณ. อิเม วุจฺจนฺตาวุโส, โทวจสฺสกรณา ธมฺมา.

Além disso, amigos, um monge apega-se às suas próprias visões, segurando-as tenazmente e abandonando-as com dificuldade. O fato de um monge apegar-se às suas próprias visões, segurando-as tenazmente e abandonando-as com dificuldade — esta também é uma qualidade que o torna difícil de aconselhar. Estas, amigos, são chamadas de qualidades que tornam alguém difícil de aconselhar.

๑๘๒. ‘‘โน [Pg.135] เจปิ, อาวุโส, ภิกฺขุ ปวาเรติ – ‘วทนฺตุ มํ อายสฺมนฺโต, วจนีโยมฺหิ อายสฺมนฺเตหี’ติ, โส จ โหติ สุวโจ, โสวจสฺสกรเณหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต, ขโม ปทกฺขิณคฺคาหี อนุสาสนึ, อถ โข นํ สพฺรหฺมจารี วตฺตพฺพญฺเจว มญฺญนฺติ, อนุสาสิตพฺพญฺจ มญฺญนฺติ, ตสฺมิญฺจ ปุคฺคเล วิสฺสาสํ อาปชฺชิตพฺพํ มญฺญนฺติ.

182. Amigos, mesmo que um monge não faça este convite: 'Que os veneráveis me aconselhem; sou alguém que deve ser aconselhado pelos veneráveis', se ele for fácil de aconselhar, dotado de qualidades que o tornam fácil de aconselhar, paciente e receptivo à instrução de maneira correta, então seus companheiros na vida santa consideram que ele deve ser aconselhado e instruído, e consideram que se deve depositar confiança nessa pessoa.

‘‘กตเม จาวุโส, โสวจสฺสกรณา ธมฺมา? อิธาวุโส, ภิกฺขุ น ปาปิจฺโฉ โหติ, น ปาปิกานํ อิจฺฉานํ วสํ คโต. ยมฺปาวุโส, ภิกฺขุ น ปาปิจฺโฉ โหติ น ปาปิกานํ อิจฺฉานํ วสํ คโต – อยมฺปิ ธมฺโม โสวจสฺสกรโณ.

E quais, amigos, são as qualidades que tornam alguém fácil de aconselhar? Aqui, amigos, um monge não tem maus desejos e não está sob o domínio de maus desejos. O fato de um monge não ter maus desejos e não estar sob o domínio de maus desejos — esta também é uma qualidade que o torna fácil de aconselhar.

‘‘ปุน จปรํ, อาวุโส, ภิกฺขุ อนตฺตุกฺกํสโก โหติ อปรวมฺภี. ยมฺปาวุโส, ภิกฺขุ อนตฺตุกฺกํสโก โหติ อปรวมฺภี – อยมฺปิ ธมฺโม โสวจสฺสกรโณ.

Além disso, amigos, um monge não se exalta a si mesmo nem deprecia os outros. O fato de um monge não se exaltar a si mesmo nem depreciar os outros — esta também é uma qualidade que o torna fácil de aconselhar.

‘‘ปุน จปรํ, อาวุโส, ภิกฺขุ น โกธโน โหติ น โกธาภิภูโต. ยมฺปาวุโส, ภิกฺขุ น โกธโน โหติ น โกธาภิภูโต – อยมฺปิ ธมฺโม โสวจสฺสกรโณ.

Além disso, amigos, um monge não é irado nem dominado pela ira. O fato de um monge não ser irado nem dominado pela ira — esta também é uma qualidade que o torna fácil de aconselhar.

‘‘ปุน จปรํ, อาวุโส, ภิกฺขุ น โกธโน โหติ น โกธเหตุ อุปนาหี. ยมฺปาวุโส, ภิกฺขุ น โกธโน โหติ น โกธเหตุ อุปนาหี – อยมฺปิ ธมฺโม โสวจสฺสกรโณ.

Além disso, amigos, um monge não é irado nem rancoroso devido à ira. O fato de um monge não ser irado nem rancoroso devido à ira — esta também é uma qualidade que o torna fácil de aconselhar.

‘‘ปุน จปรํ, อาวุโส, ภิกฺขุ น โกธโน โหติ น โกธเหตุ อภิสงฺคี. ยมฺปาวุโส, ภิกฺขุ น โกธโน โหติ น โกธเหตุ อภิสงฺคี – อยมฺปิ ธมฺโม โสวจสฺสกรโณ.

Além disso, amigos, um monge não é irado nem obstinado devido à ira. O fato de um monge não ser irado nem obstinado devido à ira — esta também é uma qualidade que o torna fácil de aconselhar.

‘‘ปุน จปรํ, อาวุโส, ภิกฺขุ น โกธโน โหติ น โกธสามนฺตา วาจํ นิจฺฉาเรตา. ยมฺปาวุโส, ภิกฺขุ น โกธโน โหติ น โกธสามนฺตา วาจํ นิจฺฉาเรตา – อยมฺปิ ธมฺโม โสวจสฺสกรโณ.

Além disso, amigos, um monge não é irado nem profere palavras que beiram a ira. O fato de um monge não ser irado nem proferir palavras que beiram a ira — esta também é uma qualidade que o torna fácil de aconselhar.

‘‘ปุน จปรํ, อาวุโส, ภิกฺขุ โจทิโต โจทเกน โจทกํ นปฺปฏิปฺผรติ. ยมฺปาวุโส, ภิกฺขุ โจทิโต โจทเกน โจทกํ นปฺปฏิปฺผรติ – อยมฺปิ ธมฺโม โสวจสฺสกรโณ.

Além disso, amigos, um monge, quando repreendido por um acusador, não resiste ao acusador. O fato de um monge, quando repreendido por um acusador, não resistir ao acusador — esta também é uma qualidade que o torna fácil de aconselhar.

‘‘ปุน [Pg.136] จปรํ, อาวุโส, ภิกฺขุ โจทิโต โจทเกน โจทกํ น อปสาเทติ. ยมฺปาวุโส, ภิกฺขุ โจทิโต โจทเกน โจทกํ น อปสาเทติ – อยมฺปิ ธมฺโม โสวจสฺสกรโณ.

Além disso, amigos, um monge, quando repreendido por um acusador, não menospreza o acusador. O fato de um monge, quando repreendido por um acusador, não menosprezar o acusador — esta também é uma qualidade que o torna fácil de aconselhar.

‘‘ปุน จปรํ, อาวุโส, ภิกฺขุ โจทิโต โจทเกน โจทกสฺส น ปจฺจาโรเปติ. ยมฺปาวุโส, ภิกฺขุ โจทิโต โจทเกน โจทกสฺส น ปจฺจาโรเปติ – อยมฺปิ ธมฺโม โสวจสฺสกรโณ.

Além disso, amigos, um monge, quando repreendido por um acusador, não contra-acusa o acusador. O fato de um monge, quando repreendido por um acusador, não contra-acusar o acusador — esta também é uma qualidade que o torna fácil de aconselhar.

‘‘ปุน จปรํ, อาวุโส, ภิกฺขุ โจทิโต โจทเกน น อญฺเญนญฺญํ ปฏิจรติ, น พหิทฺธา กถํ อปนาเมติ, น โกปญฺจ โทสญฺจ อปฺปจฺจยญฺจ ปาตุกโรติ. ยมฺปาวุโส, ภิกฺขุ โจทิโต โจทเกน น อญฺเญนญฺญํ ปฏิจรติ, น พหิทฺธา กถํ อปนาเมติ, น โกปญฺจ โทสญฺจ อปฺปจฺจยญฺจ ปาตุกโรติ – อยมฺปิ ธมฺโม โสวจสฺสกรโณ.

Além disso, amigos, um monge, quando repreendido por um acusador, não tergiversa desviando de um assunto para outro, não desvia a conversa para fora e não manifesta ira, ódio nem descontentamento. O fato de um monge, quando repreendido por um acusador, não tergiversar desviando de um assunto para outro, não desviar a conversa para fora e não manifestar ira, ódio nem descontentamento — esta também é uma qualidade que o torna fácil de aconselhar.

‘‘ปุน จปรํ, อาวุโส, ภิกฺขุ โจทิโต โจทเกน อปทาเน สมฺปายติ. ยมฺปาวุโส, ภิกฺขุ โจทิโต โจทเกน อปทาเน สมฺปายติ – อยมฺปิ ธมฺโม โสวจสฺสกรโณ.

Além disso, amigos, um monge, quando repreendido por um acusador, dá explicações sobre sua conduta. O fato de um monge, quando repreendido por um acusador, dar explicações sobre sua conduta — esta também é uma qualidade que o torna fácil de aconselhar.

‘‘ปุน จปรํ, อาวุโส, ภิกฺขุ อมกฺขี โหติ อปฬาสี. ยมฺปาวุโส, ภิกฺขุ อมกฺขี โหติ อปฬาสี – อยมฺปิ ธมฺโม โสวจสฺสกรโณ.

Além disso, amigos, um monge não é depreciativo nem insolente. O fato de um monge não ser depreciativo nem insolente — esta também é uma qualidade que o torna fácil de aconselhar.

‘‘ปุน จปรํ, อาวุโส, ภิกฺขุ อนิสฺสุกี โหติ อมจฺฉรี. ยมฺปาวุโส, ภิกฺขุ อนิสฺสุกี โหติ อมจฺฉรี – อยมฺปิ ธมฺโม โสวจสฺสกรโณ.

Além disso, amigos, um monge não é invejoso nem avarento. O fato de um monge não ser invejoso nem avarento — esta também é uma qualidade que o torna fácil de aconselhar.

‘‘ปุน จปรํ, อาวุโส, ภิกฺขุ อสโฐ โหติ อมายาวี. ยมฺปาวุโส, ภิกฺขุ อสโฐ โหติ อมายาวี – อยมฺปิ ธมฺโม โสวจสฺสกรโณ.

Além disso, amigos, um monge não é hipócrita nem enganador. O fato de um monge não ser hipócrita nem enganador — esta também é uma qualidade que o torna fácil de aconselhar.

‘‘ปุน จปรํ, อาวุโส, ภิกฺขุ อตฺถทฺโธ โหติ อนติมานี. ยมฺปาวุโส, ภิกฺขุ อตฺถทฺโธ โหติ อนติมานี – อยมฺปิ ธมฺโม โสวจสฺสกรโณ.

Além disso, amigos, um monge não é obstinado nem arrogante. O fato de um monge não ser obstinado nem arrogante — esta também é uma qualidade que o torna fácil de aconselhar.

‘‘ปุน จปรํ, อาวุโส, ภิกฺขุ อสนฺทิฏฺฐิปรามาสี โหติ อนาธานคฺคาหี สุปฺปฏินิสฺสคฺคี. ยมฺปาวุโส, ภิกฺขุ อสนฺทิฏฺฐิปรามาสี โหติ, อนาธานคฺคาหี สุปฺปฏินิสฺสคฺคี [Pg.137] – อยมฺปิ ธมฺโม โสวจสฺสกรโณ. อิเม วุจฺจนฺตาวุโส, โสวจสฺสกรณา ธมฺมา.

Além disso, amigos, um monge não se apega às suas próprias visões, não as segura tenazmente e as abandona com facilidade. O fato de um monge não se apegar às suas próprias visões, não as segurar tenazmente e as abandonar com facilidade — esta também é uma qualidade que o torna fácil de aconselhar. Estas, amigos, são chamadas de qualidades que tornam alguém fácil de aconselhar.

๑๘๓. ‘‘ตตฺราวุโส, ภิกฺขุนา อตฺตนาว อตฺตานํ เอวํ อนุมินิตพฺพํ – ‘โย ขฺวายํ ปุคฺคโล ปาปิจฺโฉ, ปาปิกานํ อิจฺฉานํ วสํ คโต, อยํ เม ปุคฺคโล อปฺปิโย อมนาโป; อหญฺเจว โข ปนสฺสํ ปาปิจฺโฉ ปาปิกานํ อิจฺฉานํ วสํ คโต, อหํปาสฺสํ ปเรสํ อปฺปิโย อมนาโป’ติ. เอวํ ชานนฺเตนาวุโส, ภิกฺขุนา ‘น ปาปิจฺโฉ ภวิสฺสามิ, น ปาปิกานํ อิจฺฉานํ วสํ คโต’ติ จิตฺตํ อุปฺปาเทตพฺพํ.

183. Nisso, amigos, o monge deve inferir sobre si mesmo da seguinte maneira: 'Uma pessoa que tem maus desejos e está sob o domínio de maus desejos me é desagradável e antipática. Se eu também tivesse maus desejos e estivesse sob o domínio de maus desejos, eu também seria desagradável e antipático para os outros.' Sabendo disso, amigos, o monge deve gerar este pensamento: 'Não terei maus desejos e não estarei sob o domínio de maus desejos.'

‘‘‘โย ขฺวายํ ปุคฺคโล อตฺตุกฺกํสโก ปรวมฺภี, อยํ เม ปุคฺคโล อปฺปิโย อมนาโป; อหญฺเจว โข ปนสฺสํ อตฺตุกฺกํสโก ปรวมฺภี, อหํปาสฺสํ ปเรสํ อปฺปิโย อมนาโป’ติ. เอวํ ชานนฺเตนาวุโส, ภิกฺขุนา ‘อนตฺตุกฺกํสโก ภวิสฺสามิ อปรวมฺภี’ติ จิตฺตํ อุปฺปาเทตพฺพํ.

‘Uma pessoa que se exalta a si mesma e deprecia os outros me é desagradável e antipática. Se eu também me exaltasse a mim mesmo e depreciasse os outros, eu também seria desagradável e antipático para os outros.’ Sabendo disso, amigos, o monge deve gerar este pensamento: ‘Não me exaltarei a mim mesmo nem depreciarei os outros.’

‘‘‘โย ขฺวายํ ปุคฺคโล โกธโน โกธาภิภูโต, อยํ เม ปุคฺคโล อปฺปิโย อมนาโป. อหญฺเจว โข ปนสฺสํ โกธโน โกธาภิภูโต, อหํปาสฺสํ ปเรสํ อปฺปิโย อมนาโป’ติ. เอวํ ชานนฺเตนาวุโส, ภิกฺขุนา ‘น โกธโน ภวิสฺสามิ น โกธาภิภูโต’ติ จิตฺตํ อุปฺปาเทตพฺพํ.

‘Uma pessoa que é irada e dominada pela ira me é desagradável e antipática. Se eu também fosse irado e dominado pela ira, eu também seria desagradável e antipático para os outros.’ Sabendo disso, amigos, o monge deve gerar este pensamento: ‘Não serei irado nem dominado pela ira.’

‘‘‘โย ขฺวายํ ปุคฺคโล โกธโน โกธเหตุ อุปนาหี, อยํ เม ปุคฺคโล อปฺปิโย อมนาโป; อหญฺเจว โข ปนสฺสํ โกธโน โกธเหตุ อุปนาหี, อหํปาสฺสํ ปเรสํ อปฺปิโย อมนาโป’ติ. เอวํ ชานนฺเตนาวุโส, ภิกฺขุนา ‘น โกธโน ภวิสฺสามิ น โกธเหตุ อุปนาหี’ติ จิตฺตํ อุปฺปาเทตพฺพํ.

‘Uma pessoa que é irada e rancorosa devido à ira me é desagradável e antipática. Se eu também fosse irado e rancoroso devido à ira, eu também seria desagradável e antipático para os outros.’ Sabendo disso, amigos, o monge deve gerar este pensamento: ‘Não serei irado nem rancoroso devido à ira.’

‘‘‘โย ขฺวายํ ปุคฺคโล โกธโน โกธเหตุ อภิสงฺคี, อยํ เม ปุคฺคโล อปฺปิโย อมนาโป; อหญฺเจว โข ปนสฺสํ โกธโน โกธเหตุ อภิสงฺคี, อหํปาสฺสํ ปเรสํ อปฺปิโย อมนาโป’ติ. เอวํ ชานนฺเตนาวุโส, ภิกฺขุนา ‘น โกธโน ภวิสฺสามิ น โกธเหตุ อภิสงฺคี’ติ จิตฺตํ อุปฺปาเทตพฺพํ.

‘Uma pessoa que é irada e obstinada devido à ira me é desagradável e antipática. Se eu também fosse irado e obstinado devido à ira, eu também seria desagradável e antipático para os outros.’ Sabendo disso, amigos, o monge deve gerar este pensamento: ‘Não serei irado nem obstinado devido à ira.’

‘‘‘โย [Pg.138] ขฺวายํ ปุคฺคโล โกธโน โกธสามนฺตา วาจํ นิจฺฉาเรตา, อยํ เม ปุคฺคโล อปฺปิโย อมนาโป; อหญฺเจว โข ปนสฺสํ โกธโน โกธสามนฺตา วาจํ นิจฺฉาเรตา, อหํปาสฺสํ ปเรสํ อปฺปิโย อมนาโป’ติ. เอวํ ชานนฺเตนาวุโส, ภิกฺขุนา ‘น โกธโน ภวิสฺสามิ น โกธสามนฺตา วาจํ นิจฺฉาเรสฺสามี’ติ จิตฺตํ อุปฺปาเทตพฺพํ.

‘Uma pessoa que é irada e profere palavras que beiram a ira me é desagradável e antipática. Se eu também fosse irado e proferisse palavras que beiram a ira, eu também seria desagradável e antipático para os outros.’ Sabendo disso, amigos, o monge deve gerar este pensamento: ‘Não serei irado nem proferirei palavras que beiram a ira.’

‘‘‘โย ขฺวายํ ปุคฺคโล โจทิโต โจทเกน โจทกํ ปฏิปฺผรติ, อยํ เม ปุคฺคโล อปฺปิโย อมนาโป; อหญฺเจว โข ปน โจทิโต โจทเกน โจทกํ ปฏิปฺผเรยฺยํ, อหํปาสฺสํ ปเรสํ อปฺปิโย อมนาโป’ติ. เอวํ ชานนฺเตนาวุโส, ภิกฺขุนา ‘โจทิโต โจทเกน โจทกํ นปฺปฏิปฺผริสฺสามี’ติ จิตฺตํ อุปฺปาเทตพฺพํ.

‘Uma pessoa que, quando repreendida por um acusador, resiste ao acusador me é desagradável e antipática. Se eu também, quando repreendido por um acusador, resistisse ao acusador, eu também seria desagradável e antipático para os outros.’ Sabendo disso, amigos, o monge deve gerar este pensamento: ‘Quando repreendido por um acusador, não resistirei ao acusador.’

‘‘‘โย ขฺวายํ ปุคฺคโล โจทิโต โจทเกน โจทกํ อปสาเทติ, อยํ เม ปุคฺคโล อปฺปิโย อมนาโป; อหญฺเจว โข ปน โจทิโต โจทเกน โจทกํ อปสาเทยฺยํ, อหํปาสฺสํ ปเรสํ อปฺปิโย อมนาโป’ติ. เอวํ ชานนฺเตนาวุโส, ภิกฺขุนา ‘โจทิโต โจทเกน โจทกํ น อปสาเทสฺสามี’ติ จิตฺตํ อุปฺปาเทตพฺพํ.

‘Uma pessoa que, quando repreendida por um acusador, menospreza o acusador me é desagradável e antipática. Se eu também, quando repreendido por um acusador, menosprezasse o acusador, eu também seria desagradável e antipático para os outros.’ Sabendo disso, amigos, o monge deve gerar este pensamento: ‘Quando repreendido por um acusador, não menosprezarei o acusador.’

‘‘‘โย ขฺวายํ ปุคฺคโล โจทิโต โจทเกน โจทกสฺส ปจฺจาโรเปติ, อยํ เม ปุคฺคโล อปฺปิโย อมนาโป; อหญฺเจว โข ปน โจทิโต โจทเกน โจทกสฺส ปจฺจาโรเปยฺยํ, อหํปาสฺสํ ปเรสํ อปฺปิโย อมนาโป’ติ. เอวํ ชานนฺเตนาวุโส, ภิกฺขุนา ‘โจทิโต โจทเกน โจทกสฺส น ปจฺจาโรเปสฺสามี’ติ จิตฺตํ อุปฺปาเทตพฺพํ.

‘Uma pessoa que, quando repreendida por um acusador, contra-acusa o acusador me é desagradável e antipática. Se eu também, quando repreendido por um acusador, contra-acusasse o acusador, eu também seria desagradável e antipático para os outros.’ Sabendo disso, amigos, o monge deve gerar este pensamento: ‘Quando repreendido por um acusador, não contra-acusarei o acusador.’

‘‘‘โย ขฺวายํ ปุคฺคโล โจทิโต โจทเกน อญฺเญนญฺญํ ปฏิจรติ, พหิทฺธา กถํ อปนาเมติ, โกปญฺจ โทสญฺจ อปฺปจฺจยญฺจ ปาตุกโรติ, อยํ เม ปุคฺคโล อปฺปิโย อมนาโป; อหญฺเจว โข ปน โจทิโต โจทเกน อญฺเญนญฺญํ ปฏิจเรยฺยํ, พหิทฺธา กถํ อปนาเมยฺยํ, โกปญฺจ โทสญฺจ อปฺปจฺจยญฺจ ปาตุกเรยฺยํ, อหํปาสฺสํ ปเรสํ อปฺปิโย อมนาโป’ติ. เอวํ ชานนฺเตนาวุโส, ภิกฺขุนา ‘โจทิโต โจทเกน น อญฺเญนญฺญํ ปฏิจริสฺสามิ, น พหิทฺธา กถํ อปนาเมสฺสามิ, น โกปญฺจ โทสญฺจ อปฺปจฺจยญฺจ ปาตุกริสฺสามี’ติ จิตฺตํ อุปฺปาเทตพฺพํ.

“‘Se uma pessoa, ao ser admoestada por um admoestador, esquiva-se de uma questão com outra, desvia a conversa para fora e manifesta raiva, ressentimento e descontentamento, essa pessoa me é desagradável e antipática. Se eu também, ao ser admoestado por um admoestador, me esquivasse de uma questão com outra, desviasse a conversa para fora e manifestasse raiva, ressentimento e descontentamento, eu também seria desagradável e antipático para os outros.’ Sabendo disso, amigos, o bhikkhu deve gerar este pensamento: ‘Ao ser admoestado por um admoestador, não me esquivarei de uma questão com outra, não desviarei a conversa para fora e não manifestarei raiva, ressentimento e descontentamento.’

‘‘‘โย [Pg.139] ขฺวายํ ปุคฺคโล โจทิโต โจทเกน อปทาเน น สมฺปายติ, อยํ เม ปุคฺคโล อปฺปิโย อมนาโป; อหญฺเจว โข ปน โจทิโต โจทเกน อปทาเน น สมฺปาเยยฺยํ, อหํปาสฺสํ ปเรสํ อปฺปิโย อมนาโป’ติ. เอวํ ชานนฺเตนาวุโส, ภิกฺขุนา ‘โจทิโต โจทเกน อปทาเน สมฺปายิสฺสามี’ติ จิตฺตํ อุปฺปาเทตพฺพํ.

“‘Se uma pessoa, ao ser admoestada por um admoestador, não se explica satisfatoriamente sobre sua conduta, essa pessoa me é desagradável e antipática. Se eu também, ao ser admoestado por um admoestador, não me explicasse satisfatoriamente sobre minha conduta, eu também seria desagradável e antipático para os outros.’ Sabendo disso, amigos, o bhikkhu deve gerar este pensamento: ‘Ao ser admoestado por um admoestador, me explicarei satisfatoriamente sobre minha conduta.’

‘‘‘โย ขฺวายํ ปุคฺคโล มกฺขี ปฬาสี, อยํ เม ปุคฺคโล อปฺปิโย อมนาโป; อหญฺเจว โข ปนสฺสํ มกฺขี ปฬาสี, อหํปาสฺสํ ปเรสํ อปฺปิโย อมนาโป’ติ. เอวํ ชานนฺเตนาวุโส, ภิกฺขุนา ‘อมกฺขี ภวิสฺสามิ อปฬาสี’ติ จิตฺตํ อุปฺปาเทตพฺพํ.

“‘Se uma pessoa é depreciadora e rivalizadora, essa pessoa me é desagradável e antipática. Se eu também fosse depreciador e rivalizador, eu também seria desagradável e antipático para os outros.’ Sabendo disso, amigos, o bhikkhu deve gerar este pensamento: ‘Não serei depreciador nem rivalizador.’

‘‘‘โย ขฺวายํ ปุคฺคโล อิสฺสุกี มจฺฉรี, อยํ เม ปุคฺคโล อปฺปิโย อมนาโป; อหญฺเจว โข ปนสฺสํ อิสฺสุกี มจฺฉรี, อหํปาสฺสํ ปเรสํ อปฺปิโย อมนาโป’ติ. เอวํ ชานนฺเตนาวุโส, ภิกฺขุนา ‘อนิสฺสุกี ภวิสฺสามิ อมจฺฉรี’ติ จิตฺตํ อุปฺปาเทตพฺพํ.

“‘Se uma pessoa é invejosa e mesquinha, essa pessoa me é desagradável e antipática. Se eu também fosse invejoso e mesquinho, eu também seria desagradável e antipático para os outros.’ Sabendo disso, amigos, o bhikkhu deve gerar este pensamento: ‘Não serei invejoso nem mesquinho.’

‘‘‘โย ขฺวายํ ปุคฺคโล สโฐ มายาวี, อยํ เม ปุคฺคโล อปฺปิโย อมนาโป; อหญฺเจว โข ปนสฺสํ สโฐ มายาวี, อหํปาสฺสํ ปเรสํ อปฺปิโย อมนาโป’ติ. เอวํ ชานนฺเตนาวุโส, ภิกฺขุนา ‘อสโฐ ภวิสฺสามิ อมายาวี’ติ จิตฺตํ อุปฺปาเทตพฺพํ.

“‘Se uma pessoa é hipócrita e enganadora, essa pessoa me é desagradável e antipática. Se eu também fosse hipócrita e enganador, eu também seria desagradável e antipático para os outros.’ Sabendo disso, amigos, o bhikkhu deve gerar este pensamento: ‘Não serei hipócrita nem enganador.’

‘‘‘โย ขฺวายํ ปุคฺคโล ถทฺโธ อติมานี, อยํ เม ปุคฺคโล อปฺปิโย อมนาโป; อหญฺเจว โข ปนสฺสํ ถทฺโธ อติมานี, อหํปาสฺสํ ปเรสํ อปฺปิโย อมนาโป’ติ. เอวํ ชานนฺเตนาวุโส, ภิกฺขุนา ‘อตฺถทฺโธ ภวิสฺสามิ อนติมานี’ติ จิตฺตํ อุปฺปาเทตพฺพํ.

“‘Se uma pessoa é obstinada e arrogante, essa pessoa me é desagradável e antipática. Se eu também fosse obstinado e arrogante, eu também seria desagradável e antipático para os outros.’ Sabendo disso, amigos, o bhikkhu deve gerar este pensamento: ‘Não serei obstinado nem arrogante.’

‘‘‘โย ขฺวายํ ปุคฺคโล สนฺทิฏฺฐิปรามาสี อาธานคฺคาหี ทุปฺปฏินิสฺสคฺคี, อยํ เม ปุคฺคโล อปฺปิโย อมนาโป; อหญฺเจว โข ปนสฺสํ สนฺทิฏฺฐิปรามาสี อาธานคฺคาหี ทุปฺปฏินิสฺสคฺคี, อหํปาสฺสํ ปเรสํ อปฺปิโย อมนาโป’ติ. เอวํ ชานนฺเตนาวุโส, ภิกฺขุนา ‘อสนฺทิฏฺฐิปรามาสี ภวิสฺสามิ อนาธานคฺคาหี สุปฺปฏินิสฺสคฺคี’ติ จิตฺตํ อุปฺปาเทตพฺพํ.

“‘Se uma pessoa se apega às suas próprias visões, segura-as tenazmente e as abandona com dificuldade, essa pessoa me é desagradável e antipática. Se eu também me apegasse às minhas próprias visões, segurasse-as tenazmente e as abandonasse com dificuldade, eu também seria desagradável e antipático para os outros.’ Sabendo disso, amigos, o bhikkhu deve gerar este pensamento: ‘Não me apegarei às minhas próprias visões, não as segurarei tenazmente e as abandonarei com facilidade.’

๑๘๔. ‘‘ตตฺราวุโส, ภิกฺขุนา อตฺตนาว อตฺตานํ เอวํ ปจฺจเวกฺขิตพฺพํ – ‘กึ นุ โขมฺหิ ปาปิจฺโฉ, ปาปิกานํ อิจฺฉานํ วสํ คโต’ติ? สเจ, อาวุโส[Pg.140], ภิกฺขุ ปจฺจเวกฺขมาโน เอวํ ชานาติ – ‘ปาปิจฺโฉ โขมฺหิ, ปาปิกานํ อิจฺฉานํ วสํ คโต’ติ, เตนาวุโส, ภิกฺขุนา เตสํเยว ปาปกานํ อกุสลานํ ธมฺมานํ ปหานาย วายมิตพฺพํ. สเจ ปนาวุโส, ภิกฺขุ ปจฺจเวกฺขมาโน เอวํ ชานาติ – ‘น โขมฺหิ ปาปิจฺโฉ, น ปาปิกานํ อิจฺฉานํ วสํ คโต’ติ, เตนาวุโส, ภิกฺขุนา เตเนว ปีติปาโมชฺเชน วิหาตพฺพํ อโหรตฺตานุสิกฺขินา กุสเลสุ ธมฺเมสุ.

184. “Quanto a isso, amigos, um bhikkhu deve refletir sobre si mesmo desta maneira: ‘Será que tenho desejos malignos e estou sob o domínio de desejos malignos?’ Se, amigos, ao refletir, o bhikkhu sabe: ‘Tenho desejos malignos e estou sob o domínio de desejos malignos’, então, amigos, esse bhikkhu deve se esforçar para abandonar esses mesmos estados prejudiciais e malignos. Mas se, amigos, ao refletir, o bhikkhu sabe: ‘Não tenho desejos malignos e não estou sob o domínio de desejos malignos’, então, amigos, esse bhikkhu deve viver com essa mesma alegria e contentamento, treinando dia e noite nos estados benéficos.”

‘‘ปุน จปรํ, อาวุโส, ภิกฺขุนา อตฺตนาว อตฺตานํ เอวํ ปจฺจเวกฺขิตพฺพํ – ‘กึ นุ โขมฺหิ อตฺตุกฺกํสโก ปรวมฺภี’ติ? สเจ, อาวุโส, ภิกฺขุ ปจฺจเวกฺขมาโน เอวํ ชานาติ – ‘อตฺตุกฺกํสโก โขมฺหิ ปรวมฺภี’ติ, เตนาวุโส, ภิกฺขุนา เตสํเยว ปาปกานํ อกุสลานํ ธมฺมานํ ปหานาย วายมิตพฺพํ. สเจ ปนาวุโส, ภิกฺขุ ปจฺจเวกฺขมาโน เอวํ ชานาติ – ‘อนตฺตุกฺกํสโก โขมฺหิ อปรวมฺภี’ติ, เตนาวุโส, ภิกฺขุนา เตเนว ปีติปาโมชฺเชน วิหาตพฺพํ อโหรตฺตานุสิกฺขินา กุสเลสุ ธมฺเมสุ.

“Além disso, amigos, um bhikkhu deve refletir sobre si mesmo desta maneira: ‘Será que exalto a mim mesmo e deprecio os outros?’ Se, amigos, ao refletir, o bhikkhu sabe: ‘Exalto a mim mesmo e deprecio os outros’, então, amigos, esse bhikkhu deve se esforçar para abandonar esses mesmos estados prejudiciais e malignos. Mas se, amigos, ao refletir, o bhikkhu sabe: ‘Não exalto a mim mesmo nem deprecio os outros’, então, amigos, esse bhikkhu deve viver com essa mesma alegria e contentamento, treinando dia e noite nos estados benéficos.”

‘‘ปุน จปรํ, อาวุโส, ภิกฺขุนา อตฺตนาว อตฺตานํ เอวํ ปจฺจเวกฺขิตพฺพํ – ‘กึ นุ โขมฺหิ โกธโน โกธาภิภูโต’ติ? สเจ, อาวุโส, ภิกฺขุ ปจฺจเวกฺขมาโน เอวํ ชานาติ – ‘โกธโน โขมฺหิ โกธาภิภูโต’ติ, เตนาวุโส, ภิกฺขุนา เตสํเยว ปาปกานํ อกุสลานํ ธมฺมานํ ปหานาย วายมิตพฺพํ. สเจ ปนาวุโส, ภิกฺขุ ปจฺจเวกฺขมาโน เอวํ ชานาติ – ‘น โขมฺหิ โกธโน โกธาภิภูโต’ติ, เตนาวุโส, ภิกฺขุนา เตเนว ปีติปาโมชฺเชน วิหาตพฺพํ อโหรตฺตานุสิกฺขินา กุสเลสุ ธมฺเมสุ.

“Além disso, amigos, um bhikkhu deve refletir sobre si mesmo desta maneira: ‘Será que sou raivoso e estou dominado pela raiva?’ Se, amigos, ao refletir, o bhikkhu sabe: ‘Sou raivoso e estou dominado pela raiva’, then, amigos, esse bhikkhu deve se esforçar para abandonar esses mesmos estados prejudiciais e malignos. Mas se, amigos, ao refletir, o bhikkhu sabe: ‘Não sou raivoso nem estou dominado pela raiva’, então, amigos, esse bhikkhu deve viver com essa mesma alegria e contentamento, treinando dia e noite nos estados benéficos.”

‘‘ปุน จปรํ, อาวุโส, ภิกฺขุนา อตฺตนาว อตฺตานํ เอวํ ปจฺจเวกฺขิตพฺพํ – ‘กึ นุ โขมฺหิ โกธโน โกธเหตุ อุปนาหี’ติ? สเจ, อาวุโส, ภิกฺขุ ปจฺจเวกฺขมาโน เอวํ ชานาติ ‘โกธโน โขมฺหิ โกธเหตุ อุปนาหี’ติ, เตนาวุโส, ภิกฺขุนา เตสํเยว ปาปกานํ อกุสลานํ ธมฺมานํ ปหานาย วายมิตพฺพํ. สเจ ปนาวุโส, ภิกฺขุ ปจฺจเวกฺขมาโน เอวํ ชานาติ ‘น โขมฺหิ โกธโน โกธเหตุ อุปนาหี’ติ, เตนาวุโส, ภิกฺขุนา เตเนว ปีติปาโมชฺเชน วิหาตพฺพํ อโหรตฺตานุสิกฺขินา กุสเลสุ ธมฺเมสุ.

“Além disso, amigos, um bhikkhu deve refletir sobre si mesmo desta maneira: ‘Será que sou raivoso e, por causa da raiva, guardo rancor?’ Se, amigos, ao refletir, o bhikkhu sabe: ‘Sou raivoso e, por causa da raiva, guardo rancor’, então, amigos, esse bhikkhu deve se esforçar para abandonar esses mesmos estados prejudiciais e malignos. Mas se, amigos, ao refletir, o bhikkhu sabe: ‘Não sou raivoso nem, por causa da raiva, guardo rancor’, então, amigos, esse bhikkhu deve viver com essa mesma alegria e contentamento, treinando dia e noite nos estados benéficos.”

‘‘ปุน [Pg.141] จปรํ, อาวุโส, ภิกฺขุนา อตฺตนาว อตฺตานํ เอวํ ปจฺจเวกฺขิตพฺพํ – ‘กึ นุ โขมฺหิ โกธโน โกธเหตุ อภิสงฺคี’ติ? สเจ, อาวุโส, ภิกฺขุ ปจฺจเวกฺขมาโน เอวํ ชานาติ – ‘โกธโน โขมฺหิ โกธเหตุ อภิสงฺคี’ติ, เตนาวุโส, ภิกฺขุนา เตสํเยว ปาปกานํ อกุสลานํ ธมฺมานํ ปหานาย วายมิตพฺพํ. สเจ ปนาวุโส, ภิกฺขุ ปจฺจเวกฺขมาโน เอวํ ชานาติ – ‘น โขมฺหิ โกธโน โกธเหตุ อภิสงฺคี’ติ, เตนาวุโส, ภิกฺขุนา เตเนว ปีติปาโมชฺเชน วิหาตพฺพํ อโหรตฺตานุสิกฺขินา กุสเลสุ ธมฺเมสุ.

“Além disso, amigos, um bhikkhu deve refletir sobre si mesmo desta maneira: ‘Será que sou raivoso e, por causa da raiva, sou apegado à ira?’ Se, amigos, ao refletir, o bhikkhu sabe: ‘Sou raivoso e, por causa da raiva, sou apegado à ira’, então, amigos, esse bhikkhu deve se esforçar para abandonar esses mesmos estados prejudiciais e malignos. Mas se, amigos, ao refletir, o bhikkhu sabe: ‘Não sou raivoso nem, por causa da raiva, sou apegado à ira’, então, amigos, esse bhikkhu deve viver com essa mesma alegria e contentamento, treinando dia e noite nos estados benéficos.”

‘‘ปุน จปรํ, อาวุโส, ภิกฺขุนา อตฺตนาว อตฺตานํ เอวํ ปจฺจเวกฺขิตพฺพํ – ‘กึ นุ โขมฺหิ โกธโน โกธสามนฺตา วาจํ นิจฺฉาเรตา’ติ? สเจ, อาวุโส, ภิกฺขุ ปจฺจเวกฺขมาโน เอวํ ชานาติ – ‘โกธโน โขมฺหิ โกธสามนฺตา วาจํ นิจฺฉาเรตา’ติ, เตนาวุโส, ภิกฺขุนา เตสํเยว ปาปกานํ อกุสลานํ ธมฺมานํ ปหานาย วายมิตพฺพํ. สเจ ปนาวุโส, ภิกฺขุ ปจฺจเวกฺขมาโน เอวํ ชานาติ – ‘น โขมฺหิ โกธโน โกธสามนฺตา วาจํ นิจฺฉาเรตา’ติ, เตนาวุโส, ภิกฺขุนา เตเนว ปีติปาโมชฺเชน วิหาตพฺพํ อโหรตฺตานุสิกฺขินา กุสเลสุ ธมฺเมสุ.

“Além disso, amigos, um bhikkhu deve refletir sobre si mesmo desta maneira: ‘Será que sou raivoso e profiro palavras que beiram a raiva?’ Se, amigos, ao refletir, o bhikkhu sabe: ‘Sou raivoso e profiro palavras que beiram a raiva’, então, amigos, esse bhikkhu deve se esforçar para abandonar esses mesmos estados prejudiciais e malignos. Mas se, amigos, ao refletir, o bhikkhu sabe: ‘Não sou raivoso nem profiro palavras que beiram a raiva’, então, amigos, esse bhikkhu deve viver com essa mesma alegria e contentamento, treinando dia e noite nos estados benéficos.”

‘‘ปุน จปรํ, อาวุโส, ภิกฺขุนา อตฺตนาว อตฺตานํ เอวํ ปจฺจเวกฺขิตพฺพํ – ‘กึ นุ โขมฺหิ โจทิโต โจทเกน โจทกํ ปฏิปฺผรามี’ติ? สเจ, อาวุโส, ภิกฺขุ ปจฺจเวกฺขมาโน เอวํ ชานาติ ‘โจทิโต โขมฺหิ โจทเกน โจทกํ ปฏิปฺผรามี’ติ, เตนาวุโส, ภิกฺขุนา เตสํเยว ปาปกานํ อกุสลานํ ธมฺมานํ ปหานาย วายมิตพฺพํ. สเจ ปนาวุโส, ภิกฺขุ ปจฺจเวกฺขมาโน เอวํ ชานาติ – ‘โจทิโต โขมฺหิ โจทเกน โจทกํ นปฺปฏิปฺผรามี’ติ, เตนาวุโส, ภิกฺขุนา เตเนว ปีติปาโมชฺเชน วิหาตพฺพํ อโหรตฺตานุสิกฺขินา กุสเลสุ ธมฺเมสุ.

“Além disso, amigos, um bhikkhu deve refletir sobre si mesmo desta maneira: ‘Será que, ao ser admoestado por um admoestador, agrido de volta o admoestador?’ Se, amigos, ao refletir, o bhikkhu sabe: ‘Ao ser admoestado por um admoestador, agrido de volta o admoestador’, então, amigos, esse bhikkhu deve se esforçar para abandonar esses mesmos estados prejudiciais e malignos. Mas se, amigos, ao refletir, o bhikkhu sabe: ‘Ao ser admoestado por um admoestador, não agrido de volta o admoestador’, então, amigos, esse bhikkhu deve viver com essa mesma alegria e contentamento, treinando dia e noite nos estados benéficos.”

‘‘ปุน จปรํ, อาวุโส, ภิกฺขุนา อตฺตนาว อตฺตานํ เอวํ ปจฺจเวกฺขิตพฺพํ – ‘กึ นุ โขมฺหิ โจทิโต โจทเกน โจทกํ อปสาเทมี’ติ? สเจ, อาวุโส, ภิกฺขุ ปจฺจเวกฺขมาโน เอวํ ชานาติ ‘โจทิโต โขมฺหิ โจทเกน โจทกํ อปสาเทมี’ติ, เตนาวุโส, ภิกฺขุนา เตสํเยว ปาปกานํ อกุสลานํ ธมฺมานํ ปหานาย วายมิตพฺพํ. สเจ ปนาวุโส, ภิกฺขุ ปจฺจเวกฺขมาโน เอวํ ชานาติ – ‘โจทิโต โขมฺหิ โจทเกน โจทกํ [Pg.142] น อปสาเทมี’ติ, เตนาวุโส, ภิกฺขุนา เตเนว ปีติปาโมชฺเชน วิหาตพฺพํ อโหรตฺตานุสิกฺขินา กุสเลสุ ธมฺเมสุ.

“Além disso, amigos, um bhikkhu deve refletir sobre si mesmo desta maneira: ‘Será que, ao ser admoestado por um admoestador, menosprezo o admoestador?’ Se, amigos, ao refletir, o bhikkhu sabe: ‘Ao ser admoestado por um admoestador, menosprezo o admoestador’, então, amigos, esse bhikkhu deve se esforçar para abandonar esses mesmos estados prejudiciais e malignos. Mas se, amigos, ao refletir, o bhikkhu sabe: ‘Ao ser admoestado por um admoestador, não menosprezo o admoestador’, então, amigos, esse bhikkhu deve viver com essa mesma alegria e contentamento, treinando dia e noite nos estados benéficos.”

‘‘ปุน จปรํ, อาวุโส, ภิกฺขุนา อตฺตนาว อตฺตานํ เอวํ ปจฺจเวกฺขิตพฺพํ – ‘กึ นุ โขมฺหิ โจทิโต โจทเกน โจทกสฺส ปจฺจาโรเปมี’ติ? สเจ, อาวุโส, ภิกฺขุ ปจฺจเวกฺขมาโน เอวํ ชานาติ – ‘โจทิโต โขมฺหิ โจทเกน โจทกสฺส ปจฺจาโรเปมี’ติ, เตนาวุโส, ภิกฺขุนา เตสํเยว ปาปกานํ อกุสลานํ ธมฺมานํ ปหานาย วายมิตพฺพํ. สเจ ปนาวุโส, ภิกฺขุ ปจฺจเวกฺขมาโน เอวํ ชานาติ – ‘โจทิโต โขมฺหิ โจทเกน โจทกสฺส น ปจฺจาโรเปมี’ติ, เตนาวุโส, ภิกฺขุนา เตเนว ปีติปาโมชฺเชน วิหาตพฺพํ อโหรตฺตานุสิกฺขินา กุสเลสุ ธมฺเมสุ.

“Além disso, amigos, um bhikkhu deve refletir sobre si mesmo desta maneira: ‘Será que, ao ser admoestado por um admoestador, contra-acuso o admoestador?’ Se, amigos, ao refletir, o bhikkhu sabe: ‘Ao ser admoestado por um admoestador, contra-acuso o admoestador’, então, amigos, esse bhikkhu deve se esforçar para abandonar esses mesmos estados prejudiciais e malignos. Mas se, amigos, ao refletir, o bhikkhu sabe: ‘Ao ser admoestado por um admoestador, não contra-acuso o admoestador’, então, amigos, esse bhikkhu deve viver com essa mesma alegria e contentamento, treinando dia e noite nos estados benéficos.”

‘‘ปุน จปรํ, อาวุโส, ภิกฺขุนา อตฺตนาว อตฺตานํ เอวํ ปจฺจเวกฺขิตพฺพํ – ‘กึ นุ โขมฺหิ โจทิโต โจทเกน อญฺเญนญฺญํ ปฏิจรามิ, พหิทฺธา กถํ อปนาเมมิ, โกปญฺจ โทสญฺจ อปฺปจฺจยญฺจ ปาตุกโรมี’ติ? สเจ, อาวุโส, ภิกฺขุ ปจฺจเวกฺขมาโน เอวํ ชานาติ – ‘โจทิโต โขมฺหิ โจทเกน อญฺเญนญฺญํ ปฏิจรามิ, พหิทฺธา กถํ อปนาเมมิ, โกปญฺจ โทสญฺจ อปฺปจฺจยญฺจ ปาตุกโรมี’ติ, เตนาวุโส, ภิกฺขุนา เตสํเยว ปาปกานํ อกุสลานํ ธมฺมานํ ปหานาย วายมิตพฺพํ. สเจ ปนาวุโส, ภิกฺขุ ปจฺจเวกฺขมาโน เอวํ ชานาติ – ‘โจทิโต โขมฺหิ โจทเกน น อญฺเญนญฺญํ ปฏิจรามิ, น พหิทฺธา กถํ อปนาเมมิ, น โกปญฺจ โทสญฺจ อปฺปจฺจยญฺจ ปาตุกโรมี’ติ, เตนาวุโส, ภิกฺขุนา เตเนว ปีติปาโมชฺเชน วิหาตพฺพํ อโหรตฺตานุสิกฺขินา กุสเลสุ ธมฺเมสุ.

“Além disso, amigos, um bhikkhu deve refletir sobre si mesmo desta maneira: ‘Será que, ao ser admoestado por um admoestador, esquivo-me de uma questão com outra, desvio a conversa para fora e manifesto raiva, ressentimento e descontentamento?’ Se, amigos, ao refletir, o bhikkhu sabe: ‘Ao ser admoestado por um admoestador, esquivo-me de uma questão com outra, desvio a conversa para fora e manifesto raiva, ressentimento e descontentamento’, então, amigos, esse bhikkhu deve se esforçar para abandonar esses mesmos estados prejudiciais e malignos. Mas se, amigos, ao refletir, o bhikkhu sabe: ‘Ao ser admoestado por um admoestador, não me esquivo de uma questão com outra, não desvio a conversa para fora e não manifesto raiva, ressentimento e descontentamento’, então, amigos, esse bhikkhu deve viver com essa mesma alegria e contentamento, treinando dia e noite nos estados benéficos.”

‘‘ปุน จปรํ, อาวุโส, ภิกฺขุนา อตฺตนาว อตฺตานํ เอวํ ปจฺจเวกฺขิตพฺพํ – ‘กึ นุ โขมฺหิ โจทิโต โจทเกน อปทาเน น สมฺปายามี’ติ? สเจ, อาวุโส, ภิกฺขุ ปจฺจเวกฺขมาโน เอวํ ชานาติ – ‘โจทิโต โขมฺหิ โจทเกน อปทาเน น สมฺปายามี’ติ, เตนาวุโส, ภิกฺขุนา เตสํเยว ปาปกานํ อกุสลานํ ธมฺมานํ ปหานาย วายมิตพฺพํ. สเจ ปนาวุโส, ภิกฺขุ ปจฺจเวกฺขมาโน เอวํ ชานาติ – ‘โจทิโต โขมฺหิ โจทเกน อปทาเน สมฺปายามี’ติ, เตนาวุโส, ภิกฺขุนา เตเนว ปีติปาโมชฺเชน วิหาตพฺพํ อโหรตฺตานุสิกฺขินา กุสเลสุ ธมฺเมสุ.

“Além disso, amigos, um bhikkhu deve refletir sobre si mesmo desta maneira: ‘Será que, ao ser admoestado por um admoestador, não me explico satisfatoriamente sobre minha conduta?’ Se, amigos, ao refletir, o bhikkhu sabe: ‘Ao ser admoestado por um admoestador, não me explico satisfatoriamente sobre minha conduta’, então, amigos, esse bhikkhu deve se esforçar para abandonar esses mesmos estados prejudiciais e malignos. Mas se, amigos, ao refletir, o bhikkhu sabe: ‘Ao ser admoestado por um admoestador, explico-me satisfatoriamente sobre minha conduta’, então, amigos, esse bhikkhu deve viver com essa mesma alegria e contentamento, treinando dia e noite nos estados benéficos.”

‘‘ปุน [Pg.143] จปรํ, อาวุโส, ภิกฺขุนา อตฺตนาว อตฺตานํ เอวํ ปจฺจเวกฺขิตพฺพํ – ‘กึ นุ โขมฺหิ มกฺขี ปฬาสี’ติ? สเจ, อาวุโส, ภิกฺขุ ปจฺจเวกฺขมาโน เอวํ ชานาติ – ‘มกฺขี โขมฺหิ ปฬาสี’ติ, เตนาวุโส, ภิกฺขุนา เตสํเยว ปาปกานํ อกุสลานํ ธมฺมานํ ปหานาย วายมิตพฺพํ. สเจ ปนาวุโส, ภิกฺขุ ปจฺจเวกฺขมาโน เอวํ ชานาติ – ‘อมกฺขี โขมฺหิ อปฬาสี’ติ, เตนาวุโส, ภิกฺขุนา เตเนว ปีติปาโมชฺเชน วิหาตพฺพํ อโหรตฺตานุสิกฺขินา กุสเลสุ ธมฺเมสุ.

“Além disso, amigos, um bhikkhu deve refletir sobre si mesmo desta maneira: ‘Será que sou depreciador dos méritos alheios e competitivo?’ Se, amigos, ao refletir, o bhikkhu sabe: ‘Sou depreciador dos méritos alheios e competitivo’, então, amigos, esse bhikkhu deve empenhar-se para abandonar esses mesmos estados prejudiciais e insalubres. Mas se, amigos, ao refletir, o bhikkhu sabe: ‘Não sou depreciador dos méritos alheios nem competitivo’, então, amigos, esse bhikkhu deve viver com esse mesmo júbilo e alegria, treinando dia e noite nos estados salutares.”

‘‘ปุน จปรํ, อาวุโส, ภิกฺขุนา อตฺตนาว อตฺตานํ เอวํ ปจฺจเวกฺขิตพฺพํ – ‘กึ นุ โขมฺหิ อิสฺสุกี มจฺฉรี’ติ? สเจ, อาวุโส, ภิกฺขุ ปจฺจเวกฺขมาโน เอวํ ชานาติ – ‘อิสฺสุกี โขมฺหิ มจฺฉรี’ติ, เตนาวุโส, ภิกฺขุนา เตสํเยว ปาปกานํ อกุสลานํ ธมฺมานํ ปหานาย วายมิตพฺพํ. สเจ ปนาวุโส, ภิกฺขุ ปจฺจเวกฺขมาโน เอวํ ชานาติ – ‘อนิสฺสุกี โขมฺหิ อมจฺฉรี’ติ, เตนาวุโส, ภิกฺขุนา เตเนว ปีติปาโมชฺเชน วิหาตพฺพํ อโหรตฺตานุสิกฺขินา กุสเลสุ ธมฺเมสุ.

“Além disso, amigos, um bhikkhu deve refletir sobre si mesmo desta maneira: ‘Será que sou invejoso e avarento?’ Se, amigos, ao refletir, o bhikkhu sabe: ‘Sou invejoso e avarento’, então, amigos, esse bhikkhu deve empenhar-se para abandonar esses mesmos estados prejudiciais e insalubres. Mas se, amigos, ao refletir, o bhikkhu sabe: ‘Não sou invejoso nem avarento’, então, amigos, esse bhikkhu deve viver com esse mesmo júbilo e alegria, treinando dia e noite nos estados salutares.”

‘‘ปุน จปรํ, อาวุโส, ภิกฺขุนา อตฺตนาว อตฺตานํ เอวํ ปจฺจเวกฺขิตพฺพํ – ‘กึ นุ โขมฺหิ สโฐ มายาวี’ติ? สเจ, อาวุโส, ภิกฺขุ ปจฺจเวกฺขมาโน เอวํ ชานาติ – ‘สโฐ โขมฺหิ มายาวี’ติ, เตนาวุโส, ภิกฺขุนา เตสํเยว ปาปกานํ อกุสลานํ ธมฺมานํ ปหานาย วายมิตพฺพํ. สเจ ปนาวุโส, ภิกฺขุ ปจฺจเวกฺขมาโน เอวํ ชานาติ – ‘อสโฐ โขมฺหิ อมายาวี’ติ, เตนาวุโส, ภิกฺขุนา เตเนว ปีติปาโมชฺเชน วิหาตพฺพํ อโหรตฺตานุสิกฺขินา กุสเลสุ ธมฺเมสุ.

“Além disso, amigos, um bhikkhu deve refletir sobre si mesmo desta maneira: ‘Será que sou desonesto e dissimulado?’ Se, amigos, ao refletir, o bhikkhu sabe: ‘Sou desonesto e dissimulado’, então, amigos, esse bhikkhu deve empenhar-se para abandonar esses mesmos estados prejudiciais e insalubres. Mas se, amigos, ao refletir, o bhikkhu sabe: ‘Não sou desonesto nem dissimulado’, então, amigos, esse bhikkhu deve viver com esse mesmo júbilo e alegria, treinando dia e noite nos estados salutares.”

‘‘ปุน จปรํ, อาวุโส, ภิกฺขุนา อตฺตนาว อตฺตานํ เอวํ ปจฺจเวกฺขิตพฺพํ – ‘กึ นุ โขมฺหิ ถทฺโธ อติมานี’ติ? สเจ, อาวุโส, ภิกฺขุ ปจฺจเวกฺขมาโน เอวํ ชานาติ – ‘ถทฺโธ โขมฺหิ อติมานี’ติ, เตนาวุโส, ภิกฺขุนา เตสํเยว ปาปกานํ อกุสลานํ ธมฺมานํ ปหานาย วายมิตพฺพํ. สเจ ปนาวุโส, ภิกฺขุ ปจฺจเวกฺขมาโน เอวํ ชานาติ – ‘อตฺถทฺโธ โขมฺหิ อนติมานี’ติ, เตนาวุโส, ภิกฺขุนา เตเนว ปีติปาโมชฺเชน วิหาตพฺพํ อโหรตฺตานุสิกฺขินา กุสเลสุ ธมฺเมสุ.

“Além disso, amigos, um bhikkhu deve refletir sobre si mesmo desta maneira: ‘Será que sou obstinado e arrogante?’ Se, amigos, ao refletir, o bhikkhu sabe: ‘Sou obstinado e arrogante’, então, amigos, esse bhikkhu deve empenhar-se para abandonar esses mesmos estados prejudiciais e insalubres. Mas se, amigos, ao refletir, o bhikkhu sabe: ‘Não sou obstinado nem arrogante’, então, amigos, esse bhikkhu deve viver com esse mesmo júbilo e alegria, treinando dia e noite nos estados salutares.”

‘‘ปุน จปรํ, อาวุโส, ภิกฺขุนา อตฺตนาว อตฺตานํ เอวํ ปจฺจเวกฺขิตพฺพํ – ‘กึ นุ โขมฺหิ สนฺทิฏฺฐิปรามาสี อาธานคฺคาหี ทุปฺปฏินิสฺสคฺคี’ติ? สเจ, อาวุโส[Pg.144], ภิกฺขุ ปจฺจเวกฺขมาโน เอวํ ชานาติ – ‘สนฺทิฏฺฐิปรามาสี โขมฺหิ อาธานคฺคาหี ทุปฺปฏินิสฺสคฺคี’ติ, เตนาวุโส, ภิกฺขุนา เตสํเยว ปาปกานํ อกุสลานํ ธมฺมานํ ปหานาย วายมิตพฺพํ. สเจ ปนาวุโส, ภิกฺขุ ปจฺจเวกฺขมาโน เอวํ ชานาติ – ‘อสนฺทิฏฺฐิปรามาสี โขมฺหิ อนาธานคฺคาหี สุปฺปฏินิสฺสคฺคี’ติ, เตนาวุโส, ภิกฺขุนา เตเนว ปีติปาโมชฺเชน วิหาตพฺพํ อโหรตฺตานุสิกฺขินา กุสเลสุ ธมฺเมสุ.

“Além disso, amigos, um bhikkhu deve refletir sobre si mesmo desta maneira: ‘Será que sou apegado às minhas próprias visões, agarrando-me tenazmente a elas e sendo difícil de abandonar minhas opiniões?’ Se, amigos, ao refletir, o bhikkhu sabe: ‘Sou apegado às minhas próprias visões, agarrando-me tenazmente a elas e sendo difícil de abandonar minhas opiniões’, então, amigos, esse bhikkhu deve empenhar-se para abandonar esses mesmos estados prejudiciais e insalubres. Mas se, amigos, ao refletir, o bhikkhu sabe: ‘Não sou apegado às minhas próprias visões, não me agarrando tenazmente a elas e sendo fácil de abandonar minhas opiniões’, então, amigos, esse bhikkhu deve viver com esse mesmo júbilo e alegria, treinando dia e noite nos estados salutares.”

‘‘สเจ, อาวุโส, ภิกฺขุ ปจฺจเวกฺขมาโน สพฺเพปิเม ปาปเก อกุสเล ธมฺเม อปฺปหีเน อตฺตนิ สมนุปสฺสติ, เตนาวุโส, ภิกฺขุนา สพฺเพสํเยว อิเมสํ ปาปกานํ อกุสลานํ ธมฺมานํ ปหานาย วายมิตพฺพํ. สเจ ปนาวุโส, ภิกฺขุ ปจฺจเวกฺขมาโน สพฺเพปิเม ปาปเก อกุสเล ธมฺเม ปหีเน อตฺตนิ สมนุปสฺสติ, เตนาวุโส, ภิกฺขุนา เตเนว ปีติปาโมชฺเชน วิหาตพฺพํ, อโหรตฺตานุสิกฺขินา กุสเลสุ ธมฺเมสุ.

“Se, amigos, ao refletir, o bhikkhu vê que todos esses estados prejudiciais e insalubres não foram abandonados em si mesmo, então, amigos, esse bhikkhu deve empenhar-se para abandonar todos esses estados prejudiciais e insalubres. Mas se, amigos, ao refletir, o bhikkhu vê que todos esses estados prejudiciais e insalubres foram abandonados em si mesmo, então, amigos, esse bhikkhu deve viver com esse mesmo júbilo e alegria, treinando dia e noite nos estados salutares.”

‘‘เสยฺยถาปิ, อาวุโส, อิตฺถี วา ปุริโส วา, ทหโร ยุวา มณฺฑนชาติโก, อาทาเส วา ปริสุทฺเธ ปริโยทาเต, อจฺเฉ วา อุทกปตฺเต, สกํ มุขนิมิตฺตํ ปจฺจเวกฺขมาโน, สเจ ตตฺถ ปสฺสติ รชํ วา องฺคณํ วา, ตสฺเสว รชสฺส วา องฺคณสฺส วา ปหานาย วายมติ; โน เจ ตตฺถ ปสฺสติ รชํ วา องฺคณํ วา, เตเนว อตฺตมโน โหติ – ‘ลาภา วต เม, ปริสุทฺธํ วต เม’ติ. เอวเมว โข, อาวุโส, สเจ ภิกฺขุ ปจฺจเวกฺขมาโน สพฺเพปิเม ปาปเก อกุสเล ธมฺเม อปฺปหีเน อตฺตนิ สมนุปสฺสติ, เตนาวุโส, ภิกฺขุนา สพฺเพสํเยว อิเมสํ ปาปกานํ อกุสลานํ ธมฺมานํ ปหานาย วายมิตพฺพํ. สเจ ปนาวุโส, ภิกฺขุ ปจฺจเวกฺขมาโน สพฺเพปิเม ปาปเก อกุสเล ธมฺเม ปหีเน อตฺตนิ สมนุปสฺสติ, เตนาวุโส, ภิกฺขุนา เตเนว ปีติปาโมชฺเชน วิหาตพฺพํ, อโหรตฺตานุสิกฺขินา กุสเลสุ ธมฺเมสู’’ติ.

“Assim como, amigos, uma mulher ou um homem, jovem, em plena juventude, que gosta de se adornar, ao examinar o reflexo do seu próprio rosto em um espelho limpo e brilhante, ou em uma bacia de água límpida, se vir ali alguma poeira ou mancha, empenha-se em remover essa poeira ou mancha; mas se não vir ali nenhuma poeira ou mancha, fica contente com isso, pensando: ‘Que sorte a minha, como está limpo!’; da mesma forma, amigos, se, ao refletir, o bhikkhu vê que todos esses estados prejudiciais e insalubres não foram abandonados em si mesmo, então, amigos, esse bhikkhu deve empenhar-se para abandonar todos esses estados prejudiciais e insalubres. Mas se, amigos, ao refletir, o bhikkhu vê que todos esses estados prejudiciais e insalubres foram abandonados em si mesmo, então, amigos, esse bhikkhu deve viver com esse mesmo júbilo e alegria, treinando dia e noite nos estados salutares.”

อิทมโวจายสฺมา มหาโมคฺคลฺลาโน. อตฺตมนา เต ภิกฺขู อายสฺมโต มหาโมคฺคลฺลานสฺส ภาสิตํ อภินนฺทุนฺติ.

Isso foi o que disse o venerável Mahāmoggallāna. Satisfeitos, aqueles bhikkhus alegraram-se com as palavras do venerável Mahāmoggallāna.

อนุมานสุตฺตํ นิฏฺฐิตํ ปญฺจมํ.

Assim conclui-se o Anumāna Sutta, o quinto.

๖. เจโตขิลสุตฺตํ

6. Cetokhila Sutta

๑๘๕. เอวํ [Pg.145] เม สุตํ – เอกํ สมยํ ภควา สาวตฺถิยํ วิหรติ เชตวเน อนาถปิณฺฑิกสฺส อาราเม. ตตฺร โข ภควา ภิกฺขู อามนฺเตสิ – ‘‘ภิกฺขโว’’ติ. ‘‘ภทนฺเต’’ติ เต ภิกฺขู ภควโต ปจฺจสฺโสสุํ. ภควา เอตทโวจ –

185. Assim ouvi. Em certa ocasião, o Abençoado estava vivendo em Sāvatthī, no Bosque de Jeta, no Parque de Anāthapiṇḍika. Ali, o Abençoado dirigiu-se aos bhikkhus: “Bhikkhus!” — “Venerável Senhor”, responderam aqueles bhikkhus ao Abençoado. O Abençoado disse o seguinte:

‘‘ยสฺส กสฺสจิ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุโน ปญฺจ เจโตขิลา อปฺปหีนา, ปญฺจ เจตโสวินิพนฺธา อสมุจฺฉินฺนา, โส วติมสฺมึ ธมฺมวินเย วุทฺธึ วิรูฬฺหึ เวปุลฺลํ อาปชฺชิสฺสตีติ – เนตํ ฐานํ วิชฺชติ.

“Bhikkhus, qualquer bhikkhu que não tenha abandonado as cinco asperezas na mente e não tenha cortado os cinco grilhões da mente, que ele venha a alcançar o crescimento, o progresso e a plenitude neste Dhamma e Disciplina — isso é impossível.

‘‘กตมาสฺส ปญฺจ เจโตขิลา อปฺปหีนา โหนฺติ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สตฺถริ กงฺขติ วิจิกิจฺฉติ นาธิมุจฺจติ น สมฺปสีทติ. โย โส, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สตฺถริ กงฺขติ วิจิกิจฺฉติ นาธิมุจฺจติ น สมฺปสีทติ ตสฺส จิตฺตํ น นมติ อาตปฺปาย อนุโยคาย สาตจฺจาย ปธานาย. ยสฺส จิตฺตํ น นมติ อาตปฺปาย อนุโยคาย สาตจฺจาย ปธานาย, เอวมสฺสายํ ปฐโม เจโตขิโล อปฺปหีโน โหติ.

“E quais são as cinco asperezas na mente que ele não abandonou? Aqui, bhikkhus, um bhikkhu duvida, hesita, não se decide e não tem confiança em relação ao Mestre; assim, sua mente não se inclina ao esforço, à aplicação, à persistência e ao empenho. Como sua mente não se inclina ao esforço, à aplicação, à persistência e ao empenho, esta é a primeira aspereza na mente que ele não abandonou.

‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ธมฺเม กงฺขติ วิจิกิจฺฉติ นาธิมุจฺจติ น สมฺปสีทติ…เป… เอวมสฺสายํ ทุติโย เจโตขิโล อปฺปหีโน โหติ.

“Além disso, bhikkhus, um bhikkhu duvida, hesita, não se decide e não tem confiança em relação ao Dhamma... [pe]... esta é a segunda aspereza na mente que ele não abandonou.

‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สงฺเฆ กงฺขติ วิจิกิจฺฉติ นาธิมุจฺจติ น สมฺปสีทติ…เป… เอวมสฺสายํ ตติโย เจโตขิโล อปฺปหีโน โหติ.

“Além disso, bhikkhus, um bhikkhu duvida, hesita, não se decide e não tem confiança em relação ao Sangha... [pe]... esta é a terceira aspereza na mente que ele não abandonou.

‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สิกฺขาย กงฺขติ วิจิกิจฺฉติ นาธิมุจฺจติ น สมฺปสีทติ. โย โส, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สิกฺขาย กงฺขติ วิจิกิจฺฉติ นาธิมุจฺจติ น สมฺปสีทติ, ตสฺส จิตฺตํ น นมติ อาตปฺปาย อนุโยคาย สาตจฺจาย ปธานาย. ยสฺส จิตฺตํ น นมติ อาตปฺปาย อนุโยคาย สาตจฺจาย ปธานาย, เอวมสฺสายํ จตุตฺโถ เจโตขิโล อปฺปหีโน โหติ.

“Além disso, bhikkhus, um bhikkhu duvida, hesita, não se decide e não tem confiança em relação ao treinamento. Aquele bhikkhu, bhikkhus, que duvida, hesita, não se decide e não tem confiança em relação ao treinamento, sua mente não se inclina ao esforço, à aplicação, à persistência e ao empenho. Como sua mente não se inclina ao esforço, à aplicação, à persistência e ao empenho, esta é a quarta aspereza na mente que ele não abandonou.

‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สพฺรหฺมจารีสุ กุปิโต โหติ อนตฺตมโน อาหตจิตฺโต ขิลชาโต. โย โส, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สพฺรหฺมจารีสุ กุปิโต โหติ อนตฺตมโน อาหตจิตฺโต ขิลชาโต, ตสฺส จิตฺตํ น นมติ อาตปฺปาย อนุโยคาย สาตจฺจาย ปธานาย. ยสฺส จิตฺตํ น นมติ [Pg.146] อาตปฺปาย อนุโยคาย สาตจฺจาย ปธานาย, เอวมสฺสายํ ปญฺจโม เจโตขิโล อปฺปหีโน โหติ. อิมาสฺส ปญฺจ เจโตขิลา อปฺปหีนา โหนฺติ.

“Além disso, bhikkhus, um bhikkhu está irado e descontente com seus companheiros na vida santa, com a mente hostil e endurecida em relação a eles. Aquele bhikkhu, bhikkhus, que está irado e descontente com seus companheiros na vida santa, com a mente hostil e endurecida em relação a eles, sua mente não se inclina ao esforço, à aplicação, à persistência e ao empenho. Como sua mente não se inclina ao esforço, à aplicação, à persistência e ao empenho, esta é a quinta aspereza na mente que ele não abandonou. Estas são as cinco asperezas na mente que ele não abandonou.”

๑๘๖. ‘‘กตมาสฺส ปญฺจ เจตโสวินิพนฺธา อสมุจฺฉินฺนา โหนฺติ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ กาเม อวีตราโค โหติ อวิคตจฺฉนฺโท อวิคตเปโม อวิคตปิปาโส อวิคตปริฬาโห อวิคตตณฺโห. โย โส, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ กาเม อวีตราโค โหติ อวิคตจฺฉนฺโท อวิคตเปโม อวิคตปิปาโส อวิคตปริฬาโห อวิคตตณฺโห, ตสฺส จิตฺตํ น นมติ อาตปฺปาย อนุโยคาย สาตจฺจาย ปธานาย. ยสฺส จิตฺตํ น นมติ อาตปฺปาย อนุโยคาย สาตจฺจาย ปธานาย, เอวมสฺสายํ ปฐโม เจตโสวินิพนฺโธ อสมุจฺฉินฺโน โหติ.

186. “E quais são os cinco grilhões da mente que ele não cortou? Aqui, bhikkhus, um bhikkhu não está livre de cobiça, desejo, afeição, sede, febre e desejo ardente pelos prazeres sensuais. Aquele bhikkhu, bhikkhus, que não está livre de cobiça, desejo, afeição, sede, febre e desejo ardente pelos prazeres sensuais, sua mente não se inclina ao esforço, à aplicação, à persistência e ao empenho. Como sua mente não se inclina ao esforço, à aplicação, à persistência e ao empenho, este é o primeiro grilhão da mente que ele não cortou.

‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ กาเย อวีตราโค โหติ…เป… เอวมสฺสายํ ทุติโย เจตโสวินิพนฺโธ อสมุจฺฉินฺโน โหติ.

“Além disso, bhikkhus, um bhikkhu não está livre de cobiça... [pe]... em relação ao corpo... Como sua mente não se inclina ao esforço... este é o segundo grilhão da mente que ele não cortou.

‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ รูเป อวีตราโค โหติ…เป… เอวมสฺสายํ ตติโย เจตโสวินิพนฺโธ อสมุจฺฉินฺโน โหติ.

“Além disso, bhikkhus, um bhikkhu não está livre de cobiça... [pe]... em relação à forma... Como sua mente não se inclina ao esforço... este é o terceiro grilhão da mente que ele não cortou.

‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ยาวทตฺถํ อุทราวเทหกํ ภุญฺชิตฺวา เสยฺยสุขํ ปสฺสสุขํ มิทฺธสุขํ อนุยุตฺโต วิหรติ. โย โส, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ยาวทตฺถํ อุทราวเทหกํ ภุญฺชิตฺวา เสยฺยสุขํ ปสฺสสุขํ มิทฺธสุขํ อนุยุตฺโต วิหรติ, ตสฺส จิตฺตํ น นมติ อาตปฺปาย อนุโยคาย สาตจฺจาย ปธานาย. ยสฺส จิตฺตํ น นมติ อาตปฺปาย อนุโยคาย สาตจฺจาย ปธานาย, เอวมสฺสายํ จตุตฺโถ เจตโสวินิพนฺโธ อสมุจฺฉินฺโน โหติ.

“Além disso, bhikkhus, um bhikkhu come tanto quanto deseja, até encher a barriga, e vive entregue ao prazer de deitar-se, ao prazer de reclinar-se e ao prazer da sonolência. Aquele bhikkhu, bhikkhus, que come tanto quanto deseja, até encher a barriga, e vive entregue ao prazer de deitar-se, ao prazer de reclinar-se e ao prazer da sonolência, sua mente não se inclina ao esforço, à aplicação, à persistência e ao empenho. Como sua mente não se inclina ao esforço, à aplicação, à persistência e ao empenho, este é o quarto grilhão da mente que ele não cortou.

‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อญฺญตรํ เทวนิกายํ ปณิธาย พฺรหฺมจริยํ จรติ – ‘อิมินาหํ สีเลน วา วเตน วา ตเปน วา พฺรหฺมจริเยน วา เทโว วา ภวิสฺสามิ เทวญฺญตโร วา’ติ. โย โส, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อญฺญตรํ เทวนิกายํ ปณิธาย พฺรหฺมจริยํ จรติ – ‘อิมินาหํ สีเลน วา วเตน วา ตเปน วา พฺรหฺมจริเยน วา เทโว วา ภวิสฺสามิ เทวญฺญตโร วา’ติ, ตสฺส จิตฺตํ น นมติ อาตปฺปาย อนุโยคาย สาตจฺจาย ปธานาย[Pg.147]. ยสฺส จิตฺตํ น นมติ อาตปฺปาย อนุโยคาย สาตจฺจาย ปธานาย, เอวมสฺสายํ ปญฺจโม เจตโสวินิพนฺโธ อสมุจฺฉินฺโน โหติ. อิมาสฺส ปญฺจ เจตโสวินิพนฺธา อสมุจฺฉินฺนา โหนฺติ.

“Além disso, bhikkhus, um bhikkhu pratica a vida santa aspirando a renascer em alguma ordem de divindades, pensando: ‘Por meio desta virtude, ou prática, ou ascetismo, ou vida santa, eu me tornarei um deus ou alguma divindade’. Aquele bhikkhu, bhikkhus, que pratica a vida santa aspirando a renascer em alguma ordem de divindades, pensando: ‘Por meio desta virtude, ou prática, ou ascetismo, ou vida santa, eu me tornarei um deus ou alguma divindade’, sua mente não se inclina ao esforço, à aplicação, à persistência e ao empenho. Como sua mente não se inclina ao esforço, à aplicação, à persistência e ao empenho, este é o quinto grilhão da mente que ele não cortou. Estes são os cinco grilhões da mente que ele não cortou.”

‘‘ยสฺส กสฺสจิ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุโน อิเม ปญฺจ เจโตขิลา อปฺปหีนา, อิเม ปญฺจ เจตโสวินิพนฺธา อสมุจฺฉินฺนา, โส วติมสฺมึ ธมฺมวินเย วุทฺธึ วิรูฬฺหึ เวปุลฺลํ อาปชฺชิสฺสตีติ – เนตํ ฐานํ วิชฺชติ.

“Bhikkhus, qualquer bhikkhu que não tenha abandonado estas cinco asperezas na mente e não tenha cortado estes os cinco grilhões da mente, que ele venha a alcançar o crescimento, o progresso e a plenitude neste Dhamma e Disciplina — isso é impossível.

๑๘๗. ‘‘ยสฺส กสฺสจิ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุโน ปญฺจ เจโตขิลา ปหีนา, ปญฺจ เจตโสวินิพนฺธา สุสมุจฺฉินฺนา, โส วติมสฺมึ ธมฺมวินเย วุทฺธึ วิรูฬฺหึ เวปุลฺลํ อาปชฺชิสฺสตีติ – ฐานเมตํ วิชฺชติ.

187. “Bhikkhus, qualquer bhikkhu que tenha abandonado as cinco asperezas na mente e tenha cortado completamente os cinco grilhões da mente, que ele venha a alcançar o crescimento, o progresso e a plenitude neste Dhamma e Disciplina — isso é possível.

‘‘กตมาสฺส ปญฺจ เจโตขิลา ปหีนา โหนฺติ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สตฺถริ น กงฺขติ น วิจิกิจฺฉติ อธิมุจฺจติ สมฺปสีทติ. โย โส, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สตฺถริ น กงฺขติ น วิจิกิจฺฉติ อธิมุจฺจติ สมฺปสีทติ, ตสฺส จิตฺตํ นมติ อาตปฺปาย อนุโยคาย สาตจฺจาย ปธานาย. ยสฺส จิตฺตํ นมติ อาตปฺปาย อนุโยคาย สาตจฺจาย ปธานาย, เอวมสฺสายํ ปฐโม เจโตขิโล ปหีโน โหติ.

“E quais são as cinco asperezas na mente que ele abandonou? Aqui, bhikkhus, um bhikkhu não duvida, não hesita, decide-se e tem confiança em relação ao Mestre; assim, sua mente se inclina ao esforço, à aplicação, à persistência e ao empenho. Como sua mente se inclina ao esforço, à aplicação, à persistência e ao empenho, esta primeira aspereza na mente foi abandonada por ele.

‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ธมฺเม น กงฺขติ น วิจิกิจฺฉติ อธิมุจฺจติ สมฺปสีทติ…เป… เอวมสฺสายํ ทุติโย เจโตขิโล ปหีโน โหติ.

“Além disso, bhikkhus, um bhikkhu não duvida, não hesita, decide-se e tem confiança em relação ao Dhamma... [pe]... esta segunda aspereza na mente foi abandonada por ele.”

‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สงฺเฆ น กงฺขติ น วิจิกิจฺฉติ อธิมุจฺจติ สมฺปสีทติ…เป… เอวมสฺสายํ ตติโย เจโตขิโล ปหีโน โหติ.

"Além disso, bhikkhus, um bhikkhu não tem dúvidas, não hesita, está decidido e tem confiança no Sangha... assim, esse terceiro deserto no coração foi abandonado por ele."

‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สิกฺขาย น กงฺขติ น วิจิกิจฺฉติ อธิมุจฺจติ สมฺปสีทติ…เป… เอวมสฺสายํ จตุตฺโถ เจโตขิโล ปหีโน โหติ.

"Além disso, bhikkhus, um bhikkhu não tem dúvidas, não hesita, está decidido e tem confiança no treinamento... assim, esse quarto deserto no coração foi abandonado por ele."

‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สพฺรหฺมจารีสุ น กุปิโต โหติ น อนตฺตมโน อนาหตจิตฺโต อขิลชาโต. โย โส, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สพฺรหฺมจารีสุ น กุปิโต โหติ น อนตฺตมโน อนาหตจิตฺโต อขิลชาโต, ตสฺส จิตฺตํ นมติ อาตปฺปาย อนุโยคาย สาตจฺจาย ปธานาย. ยสฺส จิตฺตํ นมติ อาตปฺปาย อนุโยคาย สาตจฺจาย ปธานาย, เอวมสฺสายํ ปญฺจโม เจโตขิโล ปหีโน โหติ. อิมาสฺส ปญฺจ เจโตขิลา ปหีนา โหนฺติ.

"Além disso, bhikkhus, um bhikkhu não fica irado ou descontente com seus companheiros na vida santa, nem ressentido ou hostil em relação a eles. Aquele bhikkhu, bhikkhus, que não fica irado ou descontente com seus companheiros na vida santa, nem ressentido ou hostil em relação a eles, sua mente se inclina ao ardor, à aplicação, à perseverança e ao esforço. Quando a mente de alguém se inclina ao ardor, à aplicação, à perseverança e ao esforço, assim, esse quinto deserto no coração foi abandonado por ele. Estes são os cinco desertos no coração que ele abandonou."

๑๘๘. ‘‘กตมาสฺส [Pg.148] ปญฺจ เจตโสวินิพนฺธา สุสมุจฺฉินฺนา โหนฺติ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ กาเม วีตราโค โหติ วิคตจฺฉนฺโท วิคตเปโม วิคตปิปาโส วิคตปริฬาโห วิคตตณฺโห. โย โส, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ กาเม วีตราโค โหติ วิคตจฺฉนฺโท วิคตเปโม วิคตปิปาโส วิคตปริฬาโห วิคตตณฺโห, ตสฺส จิตฺตํ นมติ อาตปฺปาย อนุโยคาย สาตจฺจาย ปธานาย. ยสฺส จิตฺตํ นมติ อาตปฺปาย อนุโยคาย สาตจฺจาย ปธานาย, เอวมสฺสายํ ปฐโม เจตโสวินิพนฺโธ สุสมุจฺฉินฺโน โหติ.

188. "E quais, bhikkhus, são os cinco grilhões do coração que ele cortou completamente? Aqui, bhikkhus, um bhikkhu está livre de cobiça, desejo, afeto, sede, febre e desejo ardente pelos prazeres sensuais. Aquele bhikkhu, bhikkhus, que está livre de cobiça, desejo, afeto, sede, febre e desejo ardente pelos prazeres sensuais, sua mente se inclina ao ardor, à aplicação, à perseverança e ao esforço. Quando a mente de alguém se inclina ao ardor, à aplicação, à perseverança e ao esforço, assim, esse primeiro grilhão do coração foi completamente cortado por ele."

‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ กาเย วีตราโค โหติ…เป… รูเป วีตราโค โหติ…เป… น ยาวทตฺถํ อุทราวเทหกํ ภุญฺชิตฺวา เสยฺยสุขํ ปสฺสสุขํ มิทฺธสุขํ อนุยุตฺโต วิหรติ. โย โส, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ น ยาวทตฺถํ อุทราวเทหกํ ภุญฺชิตฺวา เสยฺยสุขํ ปสฺสสุขํ มิทฺธสุขํ อนุยุตฺโต วิหรติ, ตสฺส จิตฺตํ นมติ อาตปฺปาย อนุโยคาย สาตจฺจาย ปธานาย. ยสฺส จิตฺตํ นมติ อาตปฺปาย อนุโยคาย สาตจฺจาย ปธานาย, เอวมสฺสายํ จตุตฺโถ เจตโสวินิพนฺโธ สุสมุจฺฉินฺโน โหติ.

"Além disso, bhikkhus, um bhikkhu está livre de cobiça pelo corpo... está livre de cobiça pela forma... não vive dedicado ao prazer de deitar-se, ao prazer de reclinar-se e ao prazer de dormir, após comer tanto quanto deseja até encher a barriga. Aquele bhikkhu, bhikkhus, que não vive dedicado ao prazer de deitar-se, ao prazer de reclinar-se e ao prazer de dormir, após comer tanto quanto deseja até encher a barriga, sua mente se inclina ao ardor, à aplicação, à perseverança e ao esforço. Quando a mente de alguém se inclina ao ardor, à aplicação, à perseverança e ao esforço, assim, esse quarto grilhão do coração foi completamente cortado por ele."

‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ น อญฺญตรํ เทวนิกายํ ปณิธาย พฺรหฺมจริยํ จรติ – ‘อิมินาหํ สีเลน วา วเตน วา ตเปน วา พฺรหฺมจริเยน วา เทโว วา ภวิสฺสามิ เทวญฺญตโร วา’ติ. โย โส, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ น อญฺญตรํ เทวนิกายํ ปณิธาย พฺรหฺมจริยํ จรติ – ‘อิมินาหํ สีเลน วา วเตน วา ตเปน วา พฺรหฺมจริเยน วา เทโว วา ภวิสฺสามิ เทวญฺญตโร วา’ติ, ตสฺส จิตฺตํ นมติ อาตปฺปาย อนุโยคาย สาตจฺจาย ปธานาย. ยสฺส จิตฺตํ นมติ อาตปฺปาย อนุโยคาย สาตจฺจาย ปธานาย, เอวมสฺสายํ ปญฺจโม เจตโสวินิพนฺโธ สุสมุจฺฉินฺโน โหติ. อิมาสฺส ปญฺจ เจตโสวินิพนฺธา สุสมุจฺฉินฺนา โหนฺติ.

"Além disso, bhikkhus, um bhikkhu não vive a vida santa aspirando a algum reino de deuses, pensando: 'Por meio desta virtude, ou prática, ou ascetismo, ou vida santa, eu me tornarei um deus ou algum tipo de divindade'. Aquele bhikkhu, bhikkhus, que não vive a vida santa aspirando a algum reino de deuses, pensando: 'Por meio desta virtude, ou prática, ou ascetismo, ou vida santa, eu me tornarei um deus ou algum tipo de divindade', sua mente se inclina ao ardor, à aplicação, à perseverança e ao esforço. Quando a mente de alguém se inclina ao ardor, à aplicação, à perseverança e ao esforço, assim, esse quinto grilhão do coração foi completamente cortado por ele. Estes são os cinco grilhões do coração que ele cortou completamente."

‘‘ยสฺส กสฺสจิ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุโน อิเม ปญฺจ เจโตขิลา ปหีนา, อิเม ปญฺจ เจตโสวินิพนฺธา สุสมุจฺฉินฺนา, โส วติมสฺมึ ธมฺมวินเย วุทฺธึ วิรูฬฺหึ เวปุลฺลํ อาปชฺชิสฺสตีติ – ฐานเมตํ วิชฺชติ.

"Bhikkhus, para qualquer bhikkhu que tenha abandonado estes cinco desertos no coração e cortado completamente estes cinco grilhões do coração, que ele alcance o crescimento, o progresso e a plenitude neste Dhamma e Disciplina — isso é possível."

๑๘๙. ‘‘โส ฉนฺทสมาธิปธานสงฺขารสมนฺนาคตํ อิทฺธิปาทํ ภาเวติ, วีริยสมาธิปธานสงฺขารสมนฺนาคตํ อิทฺธิปาทํ ภาเวติ, จิตฺตสมาธิปธานสงฺขารสมนฺนาคตํ [Pg.149] อิทฺธิปาทํ ภาเวติ, วีมํสาสมาธิปธานสงฺขารสมนฺนาคตํ อิทฺธิปาทํ ภาเวติ, อุสฺโสฬฺหีเยว ปญฺจมี. ส โข โส, ภิกฺขเว, เอวํ อุสฺโสฬฺหีปนฺนรสงฺคสมนฺนาคโต ภิกฺขุ ภพฺโพ อภินิพฺพิทาย, ภพฺโพ สมฺโพธาย, ภพฺโพ อนุตฺตรสฺส โยคกฺเขมสฺส อธิคมาย. เสยฺยถาปิ, ภิกฺขเว, กุกฺกุฏิยา อณฺฑานิ อฏฺฐ วา ทส วา ทฺวาทส วา. ตานสฺสุ กุกฺกุฏิยา สมฺมา อธิสยิตานิ สมฺมา ปริเสทิตานิ สมฺมา ปริภาวิตานิ. กิญฺจาปิ ตสฺสา กุกฺกุฏิยา น เอวํ อิจฺฉา อุปฺปชฺเชยฺย – ‘อโห วติเม กุกฺกุฏโปตกา ปาทนขสิขาย วา มุขตุณฺฑเกน วา อณฺฑโกสํ ปทาเลตฺวา โสตฺถินา อภินิพฺภิชฺเชยฺยุ’นฺติ. อถ โข ภพฺพาว เต กุกฺกุฏโปตกา ปาทนขสิขาย วา มุขตุณฺฑเกน วา อณฺฑโกสํ ปทาเลตฺวา โสตฺถินา อภินิพฺภิชฺชิตุํ. เอวเมว โข, ภิกฺขเว, เอวํ อุสฺโสฬฺหิปนฺนรสงฺคสมนฺนาคโต ภิกฺขุ ภพฺโพ อภินิพฺพิทาย, ภพฺโพ สมฺโพธาย, ภพฺโพ อนุตฺตรสฺส โยคกฺเขมสฺส อธิคมายา’’ติ.

189. "Ele desenvolve a base para o poder espiritual que consiste na concentração devido ao desejo e ao esforço determinado; ele desenvolve a base para o poder espiritual que consiste na concentração devido à energia e ao esforço determinado; ele desenvolve a base para o poder espiritual que consiste na concentração devido à mente e ao esforço determinado; ele desenvolve a base para o poder espiritual que consiste na concentração devido à investigação e ao esforço determinado; e o entusiasmo é o quinto. Aquele bhikkhu, bhikkhus, que assim possui os quinze fatores, incluindo o entusiasmo, é capaz de romper [com as impurezas], capaz de alcançar a iluminação, capaz de atingir a suprema segurança contra os grilhões. Suponham, bhikkhus, que houvesse uma galinha com oito, dez ou doze ovos, os quais ela tivesse chocado, aquecido e cuidado adequadamente. Embora não surgisse nela tal desejo: 'Oh, que meus pintinhos pudessem romper a casca do ovo com as pontas de suas garras e bicos e nascer em segurança!', ainda assim os pintinhos seriam capazes de romper a casca do ovo com as pontas de suas garras e bicos e nascer em segurança. Da mesma forma, bhikkhus, um bhikkhu que assim possui os quinze fatores, incluindo o entusiasmo, é capaz de romper [com as impurezas], capaz de alcançar a iluminação, capaz de atingir a suprema segurança contra os grilhões."

อิทมโวจ ภควา. อตฺตมนา เต ภิกฺขู ภควโต ภาสิตํ อภินนฺทุนฺติ.

"Isso foi o que o Abençoado disse. Os bhikkhus ficaram satisfeitos e se alegraram com as palavras do Abençoado."

เจโตขิลสุตฺตํ นิฏฺฐิตํ ฉฏฺฐํ.

"O Cetokhila Sutta, o sexto, está concluído."

๗. วนปตฺถสุตฺตํ

7. "Vanapattha Sutta"

๑๙๐. เอวํ เม สุตํ – เอกํ สมยํ ภควา สาวตฺถิยํ วิหรติ เชตวเน อนาถปิณฺฑิกสฺส อาราเม. ตตฺร โข ภควา ภิกฺขู อามนฺเตสิ – ‘‘ภิกฺขโว’’ติ. ‘‘ภทนฺเต’’ติ เต ภิกฺขู ภควโต ปจฺจสฺโสสุํ. ภควา เอตทโวจ – ‘‘วนปตฺถปริยายํ โว, ภิกฺขเว, เทเสสฺสามิ, ตํ สุณาถ, สาธุกํ มนสิกโรถ, ภาสิสฺสามี’’ติ. ‘‘เอวํ, ภนฺเต’’ติ โข เต ภิกฺขู ภควโต ปจฺจสฺโสสุํ. ภควา เอตทโวจ –

190. "Assim ouvi. Em certa ocasião, o Abençoado estava vivendo em Savatthi, no Bosque de Jeta, no Parque de Anathapindika. Lá, o Abençoado se dirigiu aos bhikkhus: 'Bhikkhus!' — 'Venerável Senhor', responderam os bhikkhus ao Abençoado. O Abençoado disse isto: 'Bhikkhus, eu lhes ensinarei uma exposição sobre os bosques. Ouçam e prestem muita atenção ao que vou dizer.' — 'Sim, Venerável Senhor', responderam os bhikkhus ao Abençoado. O Abençoado disse isto:"

๑๙๑. ‘‘อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อญฺญตรํ วนปตฺถํ อุปนิสฺสาย วิหรติ. ตสฺส ตํ วนปตฺถํ อุปนิสฺสาย วิหรโต อนุปฏฺฐิตา เจว สติ น อุปฏฺฐาติ, อสมาหิตญฺจ [Pg.150] จิตฺตํ น สมาธิยติ, อปริกฺขีณา จ อาสวา น ปริกฺขยํ คจฺฉนฺติ, อนนุปฺปตฺตญฺจ อนุตฺตรํ โยคกฺเขมํ นานุปาปุณาติ. เย จ โข อิเม ปพฺพชิเตน ชีวิตปริกฺขารา สมุทาเนตพฺพา – จีวรปิณฺฑปาตเสนาสนคิลานปฺปจฺจยเภสชฺชปริกฺขารา – เต กสิเรน สมุทาคจฺฉนฺติ. เตน, ภิกฺขเว, ภิกฺขุนา อิติ ปฏิสญฺจิกฺขิตพฺพํ – ‘อหํ โข อิมํ วนปตฺถํ อุปนิสฺสาย วิหรามิ, ตสฺส เม อิมํ วนปตฺถํ อุปนิสฺสาย วิหรโต อนุปฏฺฐิตา เจว สติ น อุปฏฺฐาติ, อสมาหิตญฺจ จิตฺตํ น สมาธิยติ, อปริกฺขีณา จ อาสวา น ปริกฺขยํ คจฺฉนฺติ, อนนุปฺปตฺตญฺจ อนุตฺตรํ โยคกฺเขมํ นานุปาปุณามิ. เย จ โข อิเม ปพฺพชิเตน ชีวิตปริกฺขารา สมุทาเนตพฺพา – จีวรปิณฺฑปาตเสนาสนคิลานปฺปจฺจยเภสชฺชปริกฺขารา – เต กสิเรน สมุทาคจฺฉนฺตี’ติ. เตน, ภิกฺขเว, ภิกฺขุนา รตฺติภาคํ วา ทิวสภาคํ วา ตมฺหา วนปตฺถา ปกฺกมิตพฺพํ, น วตฺถพฺพํ.

191. "Aqui, bhikkhus, um bhikkhu vive em um determinado bosque. Enquanto ele vive ali, sua atenção plena não estabelecida não se estabelece, sua mente não concentrada não se concentra, suas impurezas não destruídas não chegam à destruição, ele não atinge a suprema segurança contra os grilhões ainda não atingida; e também os requisitos da vida que devem ser obtidos por alguém que partiu para a vida sem lar — mantos, esmolas de alimentos, alojamento e requisitos medicinais — são difíceis de obter. Aquele bhikkhu deve refletir assim: 'Estou vivendo neste bosque. Enquanto vivo aqui, minha atenção plena não estabelecida não se estabelece, minha mente não concentrada não se concentra, minhas impurezas não destruídas não chegam à destruição, não atinjo a suprema segurança contra os grilhões ainda não atingida; e também os requisitos da vida que devem ser obtidos por alguém que partiu para a vida sem lar — mantos, esmolas de alimentos, alojamento e requisitos medicinais — são difíceis de obter.' Aquele bhikkhu deve partir daquele bosque naquela mesma noite ou naquele mesmo dia; ele não deve continuar vivendo ali."

๑๙๒. ‘‘อิธ ปน, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อญฺญตรํ วนปตฺถํ อุปนิสฺสาย วิหรติ. ตสฺส ตํ วนปตฺถํ อุปนิสฺสาย วิหรโต อนุปฏฺฐิตา เจว สติ น อุปฏฺฐาติ, อสมาหิตญฺจ จิตฺตํ น สมาธิยติ, อปริกฺขีณา จ อาสวา น ปริกฺขยํ คจฺฉนฺติ, อนนุปฺปตฺตญฺจ อนุตฺตรํ โยคกฺเขมํ นานุปาปุณาติ. เย จ โข อิเม ปพฺพชิเตน ชีวิตปริกฺขารา สมุทาเนตพฺพา – จีวรปิณฺฑปาตเสนาสนคิลานปฺปจฺจยเภสชฺชปริกฺขารา – เต อปฺปกสิเรน สมุทาคจฺฉนฺติ. เตน, ภิกฺขเว, ภิกฺขุนา อิติ ปฏิสญฺจิกฺขิตพฺพํ – ‘อหํ โข อิมํ วนปตฺถํ อุปนิสฺสาย วิหรามิ. ตสฺส เม อิมํ วนปตฺถํ อุปนิสฺสาย วิหรโต อนุปฏฺฐิตา เจว สติ น อุปฏฺฐาติ อสมาหิตญฺจ จิตฺตํ น สมาธิยติ, อปริกฺขีณา จ อาสวา น ปริกฺขยํ คจฺฉนฺติ, อนนุปฺปตฺตญฺจ อนุตฺตรํ โยคกฺเขมํ นานุปาปุณามิ. เย จ โข อิเม ปพฺพชิเตน ชีวิตปริกฺขารา สมุทาเนตพฺพา – จีวรปิณฺฑปาตเสนาสนคิลานปฺปจฺจยเภสชฺชปริกฺขารา – เต อปฺปกสิเรน สมุทาคจฺฉนฺติ. น โข ปนาหํ จีวรเหตุ อคารสฺมา อนคาริยํ ปพฺพชิโต น ปิณฺฑปาตเหตุ…เป… น เสนาสนเหตุ…เป… น คิลานปฺปจฺจยเภสชฺชปริกฺขารเหตุ อคารสฺมา อนคาริยํ ปพฺพชิโต. อถ จ ปน เม อิมํ วนปตฺถํ อุปนิสฺสาย วิหรโต อนุปฏฺฐิตา เจว สติ น อุปฏฺฐาติ, อสมาหิตญฺจ จิตฺตํ น สมาธิยติ, อปริกฺขีณา จ อาสวา น ปริกฺขยํ คจฺฉนฺติ, อนนุปฺปตฺตญฺจ อนุตฺตรํ โยคกฺเขมํ นานุปาปุณามี’ติ. เตน, ภิกฺขเว, ภิกฺขุนา สงฺขาปิ ตมฺหา วนปตฺถา ปกฺกมิตพฺพํ, น วตฺถพฺพํ.

192. "Mas aqui, bhikkhus, um bhikkhu vive em um determinado bosque. Enquanto ele vive ali, sua atenção plena não estabelecida não se estabelece, sua mente não concentrada não se concentra, suas impurezas não destruídas não chegam à destruição, ele não atinge a suprema segurança contra os grilhões ainda não atingida; contudo, os requisitos da vida que devem ser obtidos por alguém que partiu para a vida sem lar — mantos, esmolas de alimentos, alojamento e requisitos medicinais — são fáceis de obter. Aquele bhikkhu deve refletir assim: 'Estou vivendo neste bosque. Enquanto vivo aqui, minha atenção plena não estabelecida não se estabelece, minha mente não concentrada não se concentra, minhas impurezas não destruídas não chegam à destruição, não atinjo a suprema segurança contra os grilhões ainda não atingida; contudo, os requisitos da vida que devem ser obtidos por alguém que partiu para a vida sem lar — mantos, esmolas de alimentos, alojamento e requisitos medicinais — são fáceis de obter. No entanto, eu não parti da vida em família para a vida sem lar por causa de mantos, nem por causa de esmolas de alimentos... [pe]... nem por causa de alojamento... [pe]... nem por causa de requisitos medicinais. Além disso, enquanto vivo aqui, minha atenção plena não estabelecida não se estabelece, minha mente não concentrada não se concentra, minhas impurezas não destruídas não chegam à destruição, não atinjo a suprema segurança contra os grilhões ainda não atingida.' Tendo reflected assim, aquele bhikkhu, após ponderar, deve partir daquele bosque; ele não deve continuar vivendo ali."

๑๙๓. ‘‘อิธ [Pg.151] ปน, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อญฺญตรํ วนปตฺถํ อุปนิสฺสาย วิหรติ. ตสฺส ตํ วนปตฺถํ อุปนิสฺสาย วิหรโต อนุปฏฺฐิตา เจว สติ อุปฏฺฐาติ, อสมาหิตญฺจ จิตฺตํ สมาธิยติ, อปริกฺขีณา จ อาสวา ปริกฺขยํ คจฺฉนฺติ, อนนุปฺปตฺตญฺจ อนุตฺตรํ โยคกฺเขมํ อนุปาปุณาติ. เย จ โข อิเม ปพฺพชิเตน ชีวิตปริกฺขารา สมุทาเนตพฺพา – จีวรปิณฺฑปาตเสนาสนคิลานปฺปจฺจยเภสชฺชปริกฺขารา, เต กสิเรน สมุทาคจฺฉนฺติ. เตน, ภิกฺขเว, ภิกฺขุนา อิติ ปฏิสญฺจิกฺขิตพฺพํ – ‘อหํ โข อิมํ วนปตฺถํ อุปนิสฺสาย วิหรามิ. ตสฺส เม อิมํ วนปตฺถํ อุปนิสฺสาย วิหรโต อนุปฏฺฐิตา เจว สติ อุปฏฺฐาติ อสมาหิตญฺจ จิตฺตํ สมาธิยติ, อปริกฺขีณา จ อาสวา ปริกฺขยํ คจฺฉนฺติ, อนนุปฺปตฺตญฺจ อนุตฺตรํ โยคกฺเขมํ อนุปาปุณามิ. เย จ โข อิเม ปพฺพชิเตน ชีวิตปริกฺขารา สมุทาเนตพฺพา – จีวรปิณฺฑปาตเสนาสนคิลานปฺปจฺจยเภสชฺชปริกฺขารา – เต กสิเรน สมุทาคจฺฉนฺติ. น โข ปนาหํ จีวรเหตุ อคารสฺมา อนคาริยํ ปพฺพชิโต, น ปิณฺฑปาตเหตุ…เป… น เสนาสนเหตุ…เป… น คิลานปฺปจฺจยเภสชฺชปริกฺขารเหตุ อคารสฺมา อนคาริยํ ปพฺพชิโต. อถ จ ปน เม อิมํ วนปตฺถํ อุปนิสฺสาย วิหรโต อนุปฏฺฐิตา เจว สติ อุปฏฺฐาติ, อสมาหิตญฺจ จิตฺตํ สมาธิยติ, อปริกฺขีณา จ อาสวา ปริกฺขยํ คจฺฉนฺติ, อนนุปฺปตฺตญฺจ อนุตฺตรํ โยคกฺเขมํ อนุปาปุณามี’ติ. เตน, ภิกฺขเว, ภิกฺขุนา สงฺขาปิ ตสฺมึ วนปตฺเถ วตฺถพฺพํ, น ปกฺกมิตพฺพํ.

193. "Mas aqui, bhikkhus, um bhikkhu vive em um determinado bosque. Enquanto ele vive ali, sua atenção plena não estabelecida se estabelece, sua mente não concentrada se concentra, suas impurezas não destruídas chegam à destruição, ele atinge a suprema segurança contra os grilhões ainda não atingida; contudo, os requisitos da vida que devem ser obtidos por alguém que partiu para a vida sem lar — mantos, esmolas de alimentos, alojamento e requisitos medicinais — são difíceis de obter. Aquele bhikkhu deve refletir assim: 'Estou vivendo neste bosque. Enquanto vivo aqui, minha atenção plena não estabelecida se estabelece, minha mente não concentrada se concentra, minhas impurezas não destruídas chegam à destruição, atinjo a suprema segurança contra os grilhões ainda não atingida; contudo, os requisitos da vida que devem ser obtidos por alguém que partiu para a vida sem lar — mantos, esmolas de alimentos, alojamento e requisitos medicinais — são difíceis de obter. No entanto, eu não parti da vida em família para a vida sem lar por causa de mantos, nem por causa de esmolas de alimentos... [pe]... nem por causa de alojamento... [pe]... nem por causa de requisitos medicinais. Além disso, enquanto vivo aqui, minha atenção plena não estabelecida se estabelece, minha mente não concentrada se concentra, minhas impurezas não destruídas chegam à destruição, atinjo a suprema segurança contra os grilhões ainda não atingida.' Tendo refletido assim, aquele bhikkhu, após ponderar, deve continuar vivendo naquele bosque; ele não deve partir."

๑๙๔. ‘‘อิธ ปน, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อญฺญตรํ วนปตฺถํ อุปนิสฺสาย วิหรติ. ตสฺส ตํ วนปตฺถํ อุปนิสฺสาย วิหรโต อนุปฏฺฐิตา เจว สติ อุปฏฺฐาติ, อสมาหิตญฺจ จิตฺตํ สมาธิยติ, อปริกฺขีณา จ อาสวา ปริกฺขยํ คจฺฉนฺติ, อนนุปฺปตฺตญฺจ อนุตฺตรํ โยคกฺเขมํ อนุปาปุณาติ. เย จ โข อิเม ปพฺพชิเตน ชีวิตปริกฺขารา สมุทาเนตพฺพา – จีวรปิณฺฑปาตเสนาสนคิลานปฺปจฺจยเภสชฺชปริกฺขารา – เต อปฺปกสิเรน สมุทาคจฺฉนฺติ. เตน, ภิกฺขเว, ภิกฺขุนา อิติ ปฏิสญฺจิกฺขิตพฺพํ – ‘อหํ โข อิมํ วนปตฺถํ อุปนิสฺสาย วิหรามิ. ตสฺส เม อิมํ วนปตฺถํ อุปนิสฺสาย วิหรโต อนุปฏฺฐิตา เจว สติ อุปฏฺฐาติ อสมาหิตญฺจ จิตฺตํ สมาธิยติ, อปริกฺขีณา จ อาสวา ปริกฺขยํ คจฺฉนฺติ, อนนุปฺปตฺตญฺจ อนุตฺตรํ โยคกฺเขมํ อนุปาปุณามิ. เย จ โข อิเม ปพฺพชิเตน ชีวิตปริกฺขารา สมุทาเนตพฺพา – จีวรปิณฺฑปาตเสนาสนคิลานปฺปจฺจยเภสชฺชปริกฺขารา – เต อปฺปกสิเรน สมุทาคจฺฉนฺตี’ติ[Pg.152]. เตน, ภิกฺขเว, ภิกฺขุนา ยาวชีวมฺปิ ตสฺมึ วนปตฺเถ วตฺถพฺพํ, น ปกฺกมิตพฺพํ.

194. Mas aqui, monges, um monge vive dependendo de uma certa mata densa. Enquanto ele vive dependendo daquela mata densa, sua atenção plena não estabelecida se estabelece, sua mente não concentrada se concentra, suas asavas não destruídas chegam à destruição, e ele alcança a insuperável segurança suprema contra os grilhões, ainda não alcançada; e também os requisitos da vida que devem ser obtidos por um renunciante — mantos, alimentos esmolados, alojamento e requisitos medicinais para os enfermos — são obtidos sem dificuldade. Aquele monge, monges, deve refletir assim: 'Eu estou vivendo dependendo desta mata densa. Enquanto vivo dependendo desta mata densa, minha atenção plena não estabelecida se estabeleceu, minha mente não concentrada se concentrou, minhas asavas não destruídas chegaram à destruição, e alcancei a insuperável segurança suprema contra os grilhões, ainda não alcançada; e também os requisitos da vida que devem ser obtidos por um renunciante — mantos, alimentos esmolados, alojamento e requisitos medicinais para os enfermos — são obtidos sem dificuldade.' Aquele monge, monges, deve habitar nessa mesma mata densa por toda a vida; ele não deve partir.

๑๙๕. ‘‘อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อญฺญตรํ คามํ อุปนิสฺสาย วิหรติ …เป… อญฺญตรํ นิคมํ อุปนิสฺสาย วิหรติ…เป… อญฺญตรํ นครํ อุปนิสฺสาย วิหรติ…เป… อญฺญตรํ ชนปทํ อุปนิสฺสาย วิหรติ…เป… อญฺญตรํ ปุคฺคลํ อุปนิสฺสาย วิหรติ. ตสฺส ตํ ปุคฺคลํ อุปนิสฺสาย วิหรโต อนุปฏฺฐิตา เจว สติ น อุปฏฺฐาติ, อสมาหิตญฺจ จิตฺตํ น สมาธิยติ, อปริกฺขีณา จ อาสวา น ปริกฺขยํ คจฺฉนฺติ, อนนุปฺปตฺตญฺจ อนุตฺตรํ โยคกฺเขมํ นานุปาปุณาติ. เย จ โข อิเม ปพฺพชิเตน ชีวิตปริกฺขารา สมุทาเนตพฺพา – จีวรปิณฺฑปาตเสนาสนคิลานปฺปจฺจยเภสชฺชปริกฺขารา – เต กสิเรน สมุทาคจฺฉนฺติ. เตน, ภิกฺขเว, ภิกฺขุนา อิติ ปฏิสญฺจิกฺขิตพฺพํ – ‘อหํ โข อิมํ ปุคฺคลํ อุปนิสฺสาย วิหรามิ. ตสฺส เม อิมํ ปุคฺคลํ อุปนิสฺสาย วิหรโต อนุปฏฺฐิตา เจว สติ น อุปฏฺฐาติ, อสมาหิตญฺจ จิตฺตํ น สมาธิยติ, อปริกฺขีณา จ อาสวา น ปริกฺขยํ คจฺฉนฺติ, อนนุปฺปตฺตญฺจ อนุตฺตรํ โยคกฺเขมํ นานุปาปุณามิ. เย จ โข อิเม ปพฺพชิเตน ชีวิตปริกฺขารา สมุทาเนตพฺพา – จีวรปิณฺฑปาตเสนาสนคิลานปฺปจฺจยเภสชฺชปริกฺขารา – เต กสิเรน สมุทาคจฺฉนฺตี’ติ. เตน, ภิกฺขเว, ภิกฺขุนา รตฺติภาคํ วา ทิวสภาคํ วา โส ปุคฺคโล อนาปุจฺฉา ปกฺกมิตพฺพํ, นานุพนฺธิตพฺโพ.

195. Aqui, monges, um monge vive dependendo de uma certa aldeia... [pe]... de uma certa vila... [pe]... de uma certa cidade... [pe]... de um certo distrito... [pe]... de uma certa pessoa. Enquanto ele vive dependendo daquela pessoa, sua atenção plena não estabelecida não se estabelece, sua mente não concentrada não se concentra, suas asavas não destruídas não chegam à destruição, e ele não alcança a insuperável segurança suprema contra os grilhões, ainda não alcançada; e também os requisitos da vida que devem ser obtidos por um renunciante — mantos, alimentos esmolados, alojamento e requisitos medicinais para os enfermos — são obtidos com dificuldade. Aquele monge, monges, deve refletir assim: 'Eu estou vivendo dependendo desta pessoa. Enquanto vivo dependendo desta pessoa, minha atenção plena não estabelecida não se estabelece, minha mente não concentrada não se concentra, minhas asavas não destruídas não chegam à destruição, e não alcancei a insuperável segurança suprema contra os grilhões, ainda não alcançada; e também os requisitos da vida que devem ser obtidos por um renunciante — mantos, alimentos esmolados, alojamento e requisitos medicinais para os enfermos — são obtidos com dificuldade.' Aquele monge, monges, seja de noite ou de dia, deve partir daquela pessoa sem se despedir; ele não deve continuar a segui-la.

๑๙๖. ‘‘อิธ ปน, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อญฺญตรํ ปุคฺคลํ อุปนิสฺสาย วิหรติ. ตสฺส ตํ ปุคฺคลํ อุปนิสฺสาย วิหรโต อนุปฏฺฐิตา เจว สติ น อุปฏฺฐาติ, อสมาหิตญฺจ จิตฺตํ น สมาธิยติ, อปริกฺขีณา จ อาสวา น ปริกฺขยํ คจฺฉนฺติ, อนนุปฺปตฺตญฺจ อนุตฺตรํ โยคกฺเขมํ นานุปาปุณาติ. เย จ โข อิเม ปพฺพชิเตน ชีวิตปริกฺขารา สมุทาเนตพฺพา – จีวรปิณฺฑปาตเสนาสนคิลานปฺปจฺจยเภสชฺชปริกฺขารา, เต อปฺปกสิเรน สมุทาคจฺฉนฺติ. เตน, ภิกฺขเว, ภิกฺขุนา อิติ ปฏิสญฺจิกฺขิตพฺพํ – ‘อหํ โข อิมํ ปุคฺคลํ อุปนิสฺสาย วิหรามิ. ตสฺส เม อิมํ ปุคฺคลํ อุปนิสฺสาย วิหรโต อนุปฏฺฐิตา เจว สติ น อุปฏฺฐาติ, อสมาหิตญฺจ จิตฺตํ น สมาธิยติ, อปริกฺขีณา จ อาสวา น ปริกฺขยํ คจฺฉนฺติ, อนนุปฺปตฺตญฺจ อนุตฺตรํ โยคกฺเขมํ นานุปาปุณามิ. เย จ โข อิเม ปพฺพชิเตน ชีวิตปริกฺขารา สมุทาเนตพฺพา – จีวรปิณฺฑปาตเสนาสนคิลานปฺปจฺจยเภสชฺชปริกฺขารา [Pg.153] – เต อปฺปกสิเรน สมุทาคจฺฉนฺติ. น โข ปนาหํ จีวรเหตุ อคารสฺมา อนคาริยํ ปพฺพชิโต, น ปิณฺฑปาตเหตุ…เป… น เสนาสนเหตุ…เป… น คิลานปฺปจฺจยเภสชฺชปริกฺขารเหตุ อคารสฺมา อนคาริยํ ปพฺพชิโต. อถ จ ปน เม อิมํ ปุคฺคลํ อุปนิสฺสาย วิหรโต อนุปฏฺฐิตา เจว สติ น อุปฏฺฐาติ, อสมาหิตญฺจ จิตฺตํ น สมาธิยติ, อปริกฺขีณา จ อาสวา น ปริกฺขยํ คจฺฉนฺติ, อนนุปฺปตฺตญฺจ อนุตฺตรํ โยคกฺเขมํ นานุปาปุณามี’ติ. เตน, ภิกฺขเว, ภิกฺขุนา สงฺขาปิ โส ปุคฺคโล อาปุจฺฉา ปกฺกมิตพฺพํ, นานุพนฺธิตพฺโพ.

196. Mas aqui, monges, um monge vive dependendo de uma certa pessoa. Enquanto ele vive dependendo daquela pessoa, sua atenção plena não estabelecida não se estabelece, sua mente não concentrada não se concentra, suas asavas não destruídas não chegam à destruição, e ele não alcança a insuperável segurança suprema contra os grilhões, ainda não alcançada; mas os requisitos da vida que devem ser obtidos por um renunciante — mantos, alimentos esmolados, alojamento e requisitos medicinais para os enfermos — são obtidos sem dificuldade. Aquele monge, monges, deve refletir assim: 'Eu estou vivendo dependendo desta pessoa. Enquanto vivo dependendo desta pessoa, minha atenção plena não estabelecida não se estabelece, minha mente não concentrada não se concentra, minhas asavas não destruídas não chegam à destruição, e não alcancei a insuperável segurança suprema contra os grilhões, ainda não alcançada; mas os requisitos da vida que devem ser obtidos por um renunciante — mantos, alimentos esmolados, alojamento e requisitos medicinais para os enfermos — são obtidos sem dificuldade. Contudo, eu não saí da vida familiar para a vida sem lar por causa de mantos, nem por causa de alimentos esmolados... [pe]... nem por causa de alojamento... [pe]... nem por causa de requisitos medicinais para os enfermos. E, no entanto, enquanto vivo dependendo desta pessoa, minha atenção plena não estabelecida não se estabelece, minha mente não concentrada não se concentra, minhas asavas não destruídas não chegam à destruição, e não alcancei a insuperável segurança suprema contra os grilhões, ainda não alcançada.' Tendo refletido assim, monges, aquele monge deve partir daquela pessoa após se despedir; ele não deve continuar a segui-la.

๑๙๗. ‘‘อิธ ปน, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อญฺญตรํ ปุคฺคลํ อุปนิสฺสาย วิหรติ. ตสฺส ตํ ปุคฺคลํ อุปนิสฺสาย วิหรโต อนุปฏฺฐิตา เจว สติ อุปฏฺฐาติ, อสมาหิตญฺจ จิตฺตํ สมาธิยติ, อปริกฺขีณา จ อาสวา ปริกฺขยํ คจฺฉนฺติ, อนนุปฺปตฺตญฺจ อนุตฺตรํ โยคกฺเขมํ อนุปาปุณาติ. เย จ โข อิเม ปพฺพชิเตน ชีวิตปริกฺขารา สมุทาเนตพฺพา – จีวรปิณฺฑปาตเสนาสนคิลานปฺปจฺจยเภสชฺชปริกฺขารา – เต กสิเรน สมุทาคจฺฉนฺติ. เตน, ภิกฺขเว, ภิกฺขุนา อิติ ปฏิสญฺจิกฺขิตพฺพํ – ‘อหํ โข อิมํ ปุคฺคลํ อุปนิสฺสาย วิหรามิ. ตสฺส เม อิมํ ปุคฺคลํ อุปนิสฺสาย วิหรโต อนุปฏฺฐิตา เจว สติ อุปฏฺฐาติ, อสมาหิตญฺจ จิตฺตํ สมาธิยติ, อปริกฺขีณา จ อาสวา ปริกฺขยํ คจฺฉนฺติ, อนนุปฺปตฺตญฺจ อนุตฺตรํ โยคกฺเขมํ อนุปาปุณามิ. เย จ โข อิเม ปพฺพชิเตน ชีวิตปริกฺขารา สมุทาเนตพฺพา – จีวรปิณฺฑปาตเสนาสนคิลานปฺปจฺจยเภสชฺชปริกฺขารา – เต กสิเรน สมุทาคจฺฉนฺติ. น โข ปนาหํ จีวรเหตุ อคารสฺมา อนคาริยํ ปพฺพชิโต, น ปิณฺฑปาตเหตุ…เป… น เสนาสนเหตุ…เป… น คิลานปฺปจฺจยเภสชฺชปริกฺขารเหตุ อคารสฺมา อนคาริยํ ปพฺพชิโต. อถ จ ปน เม อิมํ ปุคฺคลํ อุปนิสฺสาย วิหรโต อนุปฏฺฐิตา เจว สติ อุปฏฺฐาติ, อสมาหิตญฺจ จิตฺตํ สมาธิยติ, อปริกฺขีณา จ อาสวา ปริกฺขยํ คจฺฉนฺติ, อนนุปฺปตฺตญฺจ อนุตฺตรํ โยคกฺเขมํ อนุปาปุณามี’ติ. เตน, ภิกฺขเว, ภิกฺขุนา สงฺขาปิ โส ปุคฺคโล อนุพนฺธิตพฺโพ, น ปกฺกมิตพฺพํ.

197. Mas aqui, monges, um monge vive dependendo de uma certa pessoa. Enquanto ele vive dependendo daquela pessoa, sua atenção plena não estabelecida se estabelece, sua mente não concentrada se concentra, suas asavas não destruídas chegam à destruição, e ele alcança a insuperável segurança suprema contra os grilhões, ainda não alcançada; mas os requisitos da vida que devem ser obtidos por um renunciante — mantos, alimentos esmolados, alojamento e requisitos medicinais para os enfermos — são obtidos com dificuldade. Aquele monge, monges, deve refletir assim: 'Eu estou vivendo dependendo desta pessoa. Enquanto vivo dependendo desta pessoa, minha atenção plena não estabelecida se estabeleceu, minha mente não concentrada se concentrou, minhas asavas não destruídas chegaram à destruição, e alcancei a insuperável segurança suprema contra os grilhões, ainda não alcançada; mas os requisitos da vida que devem ser obtidos por um renunciante — mantos, alimentos esmolados, alojamento e requisitos medicinais para os enfermos — são obtidos com dificuldade. Contudo, eu não saí da vida familiar para a vida sem lar por causa de mantos, nem por causa de alimentos esmolados... [pe]... nem por causa de alojamento... [pe]... nem por causa de requisitos medicinais para os enfermos. E, no entanto, enquanto vivo dependendo desta pessoa, minha atenção plena não estabelecida se estabeleceu, minha mente não concentrada se concentrou, minhas asavas não destruídas chegaram à destruição, e alcancei a insuperável segurança suprema contra os grilhões, ainda não alcançada.' Tendo refletido assim, monges, aquele monge deve continuar a seguir aquela pessoa; ele não deve partir.

๑๙๘. ‘‘อิธ ปน, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อญฺญตรํ ปุคฺคลํ อุปนิสฺสาย วิหรติ. ตสฺส ตํ ปุคฺคลํ อุปนิสฺสาย วิหรโต อนุปฏฺฐิตา เจว สติ อุปฏฺฐาติ, อสมาหิตญฺจ จิตฺตํ สมาธิยติ, อปริกฺขีณา จ อาสวา ปริกฺขยํ คจฺฉนฺติ[Pg.154], อนนุปฺปตฺตญฺจ อนุตฺตรํ โยคกฺเขมํ อนุปาปุณาติ. เย จ โข อิเม ปพฺพชิเตน ชีวิตปริกฺขารา สมุทาเนตพฺพา – จีวรปิณฺฑปาตเสนาสนคิลานปฺปจฺจยเภสชฺชปริกฺขารา – เต อปฺปกสิเรน สมุทาคจฺฉนฺติ. เตน, ภิกฺขเว, ภิกฺขุนา อิติ ปฏิสญฺจิกฺขิตพฺพํ – ‘อหํ โข อิมํ ปุคฺคลํ อุปนิสฺสาย วิหรามิ. ตสฺส เม อิมํ ปุคฺคลํ อุปนิสฺสาย วิหรโต อนุปฏฺฐิตา เจว สติ อุปฏฺฐาติ, อสมาหิตญฺจ จิตฺตํ สมาธิยติ, อปริกฺขีณา จ อาสวา ปริกฺขยํ คจฺฉนฺติ, อนนุปฺปตฺตญฺจ อนุตฺตรํ โยคกฺเขมํ อนุปาปุณามิ. เย จ โข อิเม ปพฺพชิเตน ชีวิตปริกฺขารา สมุทาเนตพฺพา – จีวรปิณฺฑปาตเสนาสนคิลานปฺปจฺจยเภสชฺชปริกฺขารา – เต อปฺปกสิเรน สมุทาคจฺฉนฺตี’ติ. เตน, ภิกฺขเว, ภิกฺขุนา ยาวชีวมฺปิ โส ปุคฺคโล อนุพนฺธิตพฺโพ, น ปกฺกมิตพฺพํ, อปิ ปนุชฺชมาเนนปี’’ติ.

198. Mas aqui, monges, um monge vive dependendo de uma certa pessoa. Enquanto ele vive dependendo daquela pessoa, sua atenção plena não estabelecida se estabelece, sua mente não concentrada se concentra, suas asavas não destruídas chegam à destruição, e ele alcança a insuperável segurança suprema contra os grilhões, ainda não alcançada; e também os requisitos da vida que devem ser obtidos por um renunciante — mantos, alimentos esmolados, alojamento e requisitos medicinais para os enfermos — são obtidos sem dificuldade. Aquele monge, monges, deve refletir assim: 'Eu estou vivendo dependendo desta pessoa. Enquanto vivo dependendo desta pessoa, minha atenção plena não estabelecida se estabeleceu, minha mente não concentrada se concentrou, minhas asavas não destruídas chegaram à destruição, e alcancei a insuperável segurança suprema contra os grilhões, ainda não alcançada; e também os requisitos da vida que devem ser obtidos por um renunciante — mantos, alimentos esmolados, alojamento e requisitos medicinais para os enfermos — são obtidos sem dificuldade.' Aquele monge, monges, deve continuar a seguir aquela pessoa por toda a vida; ele não deve partir dela, mesmo que seja mandado embora.

อิทมโวจ ภควา. อตฺตมนา เต ภิกฺขู ภควโต ภาสิตํ อภินนฺทุนฺติ.

Isso foi o que o Abençoado disse. Satisfeitos, aqueles monges alegraram-se com as palavras do Abençoado.

วนปตฺถสุตฺตํ นิฏฺฐิตํ สตฺตมํ.

O Vanapattha Sutta, o sétimo, está concluído.

๘. มธุปิณฺฑิกสุตฺตํ

8. Madhupiṇḍika Sutta

๑๙๙. เอวํ เม สุตํ – เอกํ สมยํ ภควา สกฺเกสุ วิหรติ กปิลวตฺถุสฺมึ นิคฺโรธาราเม. อถ โข ภควา ปุพฺพณฺหสมยํ นิวาเสตฺวา ปตฺตจีวรมาทาย กปิลวตฺถุํ ปิณฺฑาย ปาวิสิ. กปิลวตฺถุสฺมึ ปิณฺฑาย จริตฺวา ปจฺฉาภตฺตํ ปิณฺฑปาตปฏิกฺกนฺโต เยน มหาวนํ เตนุปสงฺกมิ ทิวาวิหาราย. มหาวนํ อชฺโฌคาเหตฺวา เพลุวลฏฺฐิกาย มูเล ทิวาวิหารํ นิสีทิ. ทณฺฑปาณิปิ โข สกฺโก ชงฺฆาวิหารํ อนุจงฺกมมาโน อนุวิจรมาโน เยน มหาวนํ เตนุปสงฺกมิ. มหาวนํ อชฺโฌคาเหตฺวา เยน เพลุวลฏฺฐิกา เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควตา สทฺธึ สมฺโมทิ. สมฺโมทนียํ กถํ สารณียํ วีติสาเรตฺวา ทณฺฑโมลุพฺภ เอกมนฺตํ อฏฺฐาสิ. เอกมนฺตํ ฐิโต โข ทณฺฑปาณิ สกฺโก ภควนฺตํ เอตทโวจ – ‘‘กึวาที สมโณ กิมกฺขายี’’ติ? ‘‘ยถาวาที โข, อาวุโส, สเทวเก โลเก สมารเก สพฺรหฺมเก สสฺสมณพฺราหฺมณิยา ปชาย [Pg.155] สเทวมนุสฺสาย น เกนจิ โลเก วิคฺคยฺห ติฏฺฐติ, ยถา จ ปน กาเมหิ วิสํยุตฺตํ วิหรนฺตํ ตํ พฺราหฺมณํ อกถํกถึ ฉินฺนกุกฺกุจฺจํ ภวาภเว วีตตณฺหํ สญฺญา นานุเสนฺติ – เอวํวาที โข อหํ, อาวุโส, เอวมกฺขายี’’ติ.

199. Assim ouvi. Em certa ocasião, o Abençoado estava vivendo no país dos Sakyas, em Kapilavatthu, no Parque de Nigrodha. Então, pela manhã, o Abençoado se vestiu e, tomando sua tigela e o manto externo, entrou em Kapilavatthu para esmolas. Tendo percorrido Kapilavatthu em busca de esmolas e retornado de sua ronda de esmolas, após a refeição, ele se dirigiu à Grande Floresta para passar o dia e, entrando na Grande Floresta, sentou-se ao pé de uma jovem árvore de beluva para passar o dia. Daṇḍapāni, o Sakya, enquanto caminhava e passeava para se exercitar, também foi à Grande Floresta e, ao entrar na Grande Floresta, dirigiu-se à jovem árvore de beluva onde estava o Abençoado e trocou saudações com ele. Terminada essa conversa cortês e amigável, ele permaneceu de pé a um lado, apoiando-se em seu bastão, e perguntou ao Abençoado: 'O que afirma o asceta, o que ele proclama?' 'Amigo, eu afirmo e proclamo de tal modo que não se entra em disputa com ninguém no mundo com seus deuses, seus Māras e seus Brahmās, nesta geração com seus ascetas e brâmanes, seus príncipes e seu povo; de tal modo que as percepções não mais se estabelecem latentes naquele brâmane que habita desapegado dos prazeres sensuais, sem perplexidade, livre de remorso, livre do desejo por qualquer tipo de existência. É assim, amigo, que eu afirmo, é isso que proclamo.'

‘‘เอวํ วุตฺเต ทณฺฑปาณิ สกฺโก สีสํ โอกมฺเปตฺวา, ชิวฺหํ นิลฺลาเฬตฺวา, ติวิสาขํ นลาฏิกํ นลาเฏ วุฏฺฐาเปตฺวา ทณฺฑโมลุพฺภ ปกฺกามิ.

Quando isso foi dito, Daṇḍapāni, o Sakya, balançou a cabeça, esticou a língua, franziu a testa formando três rugas e, apoiando-se em seu bastão, partiu.

๒๐๐. อถ โข ภควา สายนฺหสมยํ ปฏิสลฺลานา วุฏฺฐิโต เยน นิคฺโรธาราโม เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ปญฺญตฺเต อาสเน นิสีทิ. นิสชฺช โข ภควา ภิกฺขู อามนฺเตสิ – ‘‘อิธาหํ, ภิกฺขเว, ปุพฺพณฺหสมยํ นิวาเสตฺวา ปตฺตจีวรมาทาย กปิลวตฺถุํ ปิณฺฑาย ปาวิสึ. กปิลวตฺถุสฺมึ ปิณฺฑาย จริตฺวา ปจฺฉาภตฺตํ ปิณฺฑปาตปฏิกฺกนฺโต เยน มหาวนํ เตนุปสงฺกมึ ทิวาวิหาราย. มหาวนํ อชฺโฌคาเหตฺวา เพลุวลฏฺฐิกาย มูเล ทิวาวิหารํ นิสีทึ. ทณฺฑปาณิปิ โข, ภิกฺขเว, สกฺโก ชงฺฆาวิหารํ อนุจงฺกมมาโน อนุวิจรมาโน เยน มหาวนํ เตนุปสงฺกมิ. มหาวนํ อชฺโฌคาเหตฺวา เยน เพลุวลฏฺฐิกา เยนาหํ เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา มยา สทฺธึ สมฺโมทิ. สมฺโมทนียํ กถํ สารณียํ วีติสาเรตฺวา ทณฺฑโมลุพฺภ เอกมนฺตํ อฏฺฐาสิ. เอกมนฺตํ ฐิโต โข, ภิกฺขเว, ทณฺฑปาณิ สกฺโก มํ เอตทโวจ – ‘กึวาที สมโณ กิมกฺขายี’ติ?

200. Então, ao entardecer, o Abençoado levantou-se de sua meditação solitária e dirigiu-se ao Parque de Nigrodha; ao chegar, sentou-se no assento preparado para ele. Tendo se sentado, o Abençoado dirigiu-se aos monges: 'Aqui, monges, pela manhã, eu me vesti e, tomando minha tigela e o manto externo, entrei em Kapilavatthu para esmolas. Tendo percorrido Kapilavatthu em busca de esmolas e retornado de minha ronda de esmolas, após a refeição, dirigi-me à Grande Floresta para passar o dia. Entrando na Grande Floresta, sentei-me ao pé de uma jovem árvore de beluva para passar o dia. Daṇḍapāni, o Sakya, monges, enquanto caminhava e passeava para se exercitar, também foi à Grande Floresta. Entrando na Grande Floresta, ele se dirigiu à jovem árvore de beluva onde eu estava; ao chegar, trocou saudações comigo. Terminada essa conversa cortês e amigável, ele permaneceu de pé a um lado, apoiando-se em seu bastão. De pé a um lado, monges, Daṇḍapāni, o Sakya, perguntou-me: "O que afirma o asceta, o que ele proclama?"'

‘‘เอวํ วุตฺเต อหํ, ภิกฺขเว, ทณฺฑปาณึ สกฺกํ เอตทโวจํ – ยถาวาที โข, อาวุโส, สเทวเก โลเก สมารเก สพฺรหฺมเก สสฺสมณพฺราหฺมณิยา ปชาย สเทวมนุสฺสาย น เกนจิ โลเก วิคฺคยฺห ติฏฺฐติ, ยถา จ ปน กาเมหิ วิสํยุตฺตํ วิหรนฺตํ ตํ พฺราหฺมณํ อกถํกถึ ฉินฺนกุกฺกุจฺจํ ภวาภเว วีตตณฺหํ สญฺญา นานุเสนฺติ – เอวํวาที โข อหํ, อาวุโส, เอวมกฺขายี’’ติ. ‘‘เอวํ วุตฺเต ภิกฺขเว, ทณฺฑปาณิ สกฺโก สีสํ โอกมฺเปตฺวา, ชิวฺหํ นิลฺลาเฬตฺวา, ติวิสาขํ นลาฏิกํ นลาเฏ วุฏฺฐาเปตฺวา ทณฺฑโมลุพฺภ ปกฺกามี’’ติ.

Quando isso foi dito, monges, eu disse a Dandapani, o Sakya: 'Amigo, de tal modo eu afirmo que um asceta não entra em disputa com ninguém no mundo com seus deuses, seus Maras e seus Brahmas, nesta geração com seus ascetas e brâmanes, seus príncipes e seu povo; e de tal modo que as percepções não mais se estabelecem latentes naquele brâmane que vive desapegado dos prazeres sensuais, livre de dúvidas, livre de remorsos, livre do desejo por qualquer tipo de existência — assim eu afirmo, amigo, assim eu proclamo'. Quando isso foi dito, monges, Dandapani, o Sakya, balançou a cabeça, colocou a língua para fora, franziu a testa formando três rugas em sua testa, apoiou-se em seu cajado e retirou-se.

๒๐๑. เอวํ วุตฺเต อญฺญตโร ภิกฺขุ ภควนฺตํ เอตทโวจ – ‘‘กึวาที ปน, ภนฺเต, ภควา สเทวเก โลเก สมารเก สพฺรหฺมเก สสฺสมณพฺราหฺมณิยา ปชาย สเทวมนุสฺสาย น เกนจิ โลเก วิคฺคยฺห ติฏฺฐติ? กถญฺจ ปน, ภนฺเต, ภควนฺตํ กาเมหิ วิสํยุตฺตํ วิหรนฺตํ ตํ [Pg.156] พฺราหฺมณํ อกถํกถึ ฉินฺนกุกฺกุจฺจํ ภวาภเว วีตตณฺหํ สญฺญา นานุเสนฺตี’’ติ? ‘‘ยโตนิทานํ, ภิกฺขุ, ปุริสํ ปปญฺจสญฺญาสงฺขา สมุทาจรนฺติ. เอตฺถ เจ นตฺถิ อภินนฺทิตพฺพํ อภิวทิตพฺพํ อชฺโฌสิตพฺพํ. เอเสวนฺโต ราคานุสยานํ, เอเสวนฺโต ปฏิฆานุสยานํ, เอเสวนฺโต ทิฏฺฐานุสยานํ, เอเสวนฺโต วิจิกิจฺฉานุสยานํ, เอเสวนฺโต มานานุสยานํ, เอเสวนฺโต ภวราคานุสยานํ, เอเสวนฺโต อวิชฺชานุสยานํ, เอเสวนฺโต ทณฺฑาทาน-สตฺถาทาน-กลห-วิคฺคห-วิวาท-ตุวํตุวํ-เปสุญฺญ-มุสาวาทานํ. เอตฺเถเต ปาปกา อกุสลา ธมฺมา อปริเสสา นิรุชฺฌนฺตี’ติ. อิทมโวจ ภควา. อิทํ วตฺวาน สุคโต อุฏฺฐายาสนา วิหารํ ปาวิสิ.

201. Quando isso foi dito, um certo monge disse ao Abençoado: 'Mas, senhor, o que o Abençoado afirma e proclama de tal modo que não entra em disputa com ninguém no mundo com seus deuses, seus Maras e seus Brahmas, nesta geração com seus ascetas e brâmanes, seus príncipes e seu povo? E como é, senhor, que as percepções não mais se estabelecem latentes no Abençoado, aquele brâmane que vive desapegado dos prazeres sensuais, livre de dúvidas, livre de remorsos, livre do desejo por qualquer tipo de existência?' 'Monge, quanto à fonte pela qual as percepções e noções nascidas da proliferação mental assolam um homem: se nada for encontrado ali para se deleitar, acolher e apegar-se, este é o fim da tendência latente à cobiça, da tendência latente à aversão, da tendência latente às visões, da tendência latente à dúvida, da tendência latente à presunção, da tendência latente ao desejo por existência, da tendência latente à ignorância; este é o fim do uso de bastões e armas, de brigas, contendas, disputas, acusações mútuas, calúnias e mentiras; aqui esses estados prejudiciais e insalubres cessam sem deixar vestígios.' Isso disse o Abençoado. Tendo dito isso, o Sublime levantou-se de seu assento e entrou em seu aposento.

๒๐๒. อถ โข เตสํ ภิกฺขูนํ อจิรปกฺกนฺตสฺส ภควโต เอตทโหสิ – ‘‘อิทํ โข โน, อาวุโส, ภควา สํขิตฺเตน อุทฺเทสํ อุทฺทิสิตฺวา, วิตฺถาเรน อตฺถํ อวิภชิตฺวา, อุฏฺฐายาสนา วิหารํ ปวิฏฺโฐ – ‘ยโตนิทานํ, ภิกฺขุ, ปุริสํ ปปญฺจสญฺญาสงฺขา สมุทาจรนฺติ. เอตฺถ เจ นตฺถิ อภินนฺทิตพฺพํ อภิวทิตพฺพํ อชฺโฌสิตพฺพํ. เอเสวนฺโต ราคานุสยานํ…เป… เอตฺเถเต ปาปกา อกุสลา ธมฺมา อปริเสสา นิรุชฺฌนฺตี’ติ. โก นุ โข อิมสฺส ภควตา สํขิตฺเตน อุทฺเทสสฺส อุทฺทิฏฺฐสฺส วิตฺถาเรน อตฺถํ อวิภตฺตสฺส วิตฺถาเรน อตฺถํ วิภเชยฺยา’’ติ? อถ โข เตสํ ภิกฺขูนํ เอตทโหสิ – ‘‘อยํ โข อายสฺมา มหากจฺจาโน สตฺถุ เจว สํวณฺณิโต สมฺภาวิโต จ วิญฺญูนํ สพฺรหฺมจารีนํ. ปโหติ จายสฺมา มหากจฺจาโน อิมสฺส ภควตา สํขิตฺเตน อุทฺเทสสฺส อุทฺทิฏฺฐสฺส วิตฺถาเรน อตฺถํ อวิภตฺตสฺส วิตฺถาเรน อตฺถํ วิภชิตุํ. ยํนูน มยํ เยนายสฺมา มหากจฺจาโน เตนุปสงฺกเมยฺยาม; อุปสงฺกมิตฺวา อายสฺมนฺตํ มหากจฺจานํ เอตมตฺถํ ปฏิปุจฺเฉยฺยามา’’ติ.

202. Então, logo após a partida do Abençoado, surgiu este pensamento naqueles monges: 'Agora, amigos, o Abençoado levantou-se de seu assento e entrou em seu aposento após apresentar uma exposição resumida, sem expor o seu significado detalhado: "Monge, quanto à fonte pela qual as percepções e noções nascidas da proliferação mental assolam um homem: se nada for encontrado ali para se deleitar, acolher e apegar-se, este é o fim da tendência latente à cobiça... aqui esses estados prejudiciais e insalubres cessam sem deixar vestígios." Quem, então, poderia expor em detalhes o significado deste ensinamento que o Abençoado deu de forma resumida, sem expor o seu significado detalhado?' Então, aqueles monges pensaram: 'O venerável Mahā Kaccāna é elogiado pelo Mestre e estimado por seus sábios companheiros na vida santa. Ele é capaz de expor em detalhes o significado deste ensinamento que o Abençoado deu de forma resumida, sem expor o seu significado detalhado. E se fôssemos até onde está o venerável Mahā Kaccāna e, ao nos aproximarmos, lhe perguntássemos sobre o significado disso?'

อถ โข เต ภิกฺขู เยนายสฺมา มหากจฺจาโน เตนุปสงฺกมึสุ; อุปสงฺกมิตฺวา อายสฺมตา มหากจฺจาเนน สทฺธึ สมฺโมทึสุ. สมฺโมทนียํ กถํ สารณียํ วีติสาเรตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทึสุ. เอกมนฺตํ นิสินฺนา โข เต ภิกฺขู อายสฺมนฺตํ มหากจฺจานํ เอตทโวจุํ – ‘‘อิทํ โข โน, อาวุโส กจฺจาน, ภควา สํขิตฺเตน อุทฺเทสํ อุทฺทิสิตฺวา วิตฺถาเรน อตฺถํ อวิภชิตฺวา อุฏฺฐายาสนา วิหารํ ปวิฏฺโฐ – ‘ยโตนิทานํ, ภิกฺขุ, ปุริสํ ปปญฺจสญฺญาสงฺขา สมุทาจรนฺติ. เอตฺถ เจ นตฺถิ อภินนฺทิตพฺพํ อภิวทิตพฺพํ อชฺโฌสิตพฺพํ. เอเสวนฺโต [Pg.157] ราคานุสยานํ…เป… เอตฺเถเต ปาปกา อกุสลา ธมฺมา อปริเสสา นิรุชฺฌนฺตี’ติ. เตสํ โน, อาวุโส กจฺจาน, อมฺหากํ อจิรปกฺกนฺตสฺส ภควโต เอตทโหสิ – ‘อิทํ โข โน, อาวุโส, ภควา สํขิตฺเตน อุทฺเทสํ อุทฺทิสิตฺวา วิตฺถาเรน อตฺถํ อวิภชิตฺวา อุฏฺฐายาสนา วิหารํ ปวิฏฺโฐ – ‘‘ยโตนิทานํ, ภิกฺขุ, ปุริสํ ปปญฺจสญฺญาสงฺขา สมุทาจรนฺติ. เอตฺถ เจ นตฺถิ อภินนฺทิตพฺพํ อภิวทิตพฺพํ อชฺโฌสิตพฺพํ. เอเสวนฺโต ราคานุสยานํ…เป… เอตฺเถเต ปาปกา อกุสลา ธมฺมา อปริเสสา นิรุชฺฌนฺตี’’ติ. โก นุ โข อิมสฺส ภควตา สํขิตฺเตน อุทฺเทสสฺส อุทฺทิฏฺฐสฺส วิตฺถาเรน อตฺถํ อวิภตฺตสฺส วิตฺถาเรน อตฺถํ วิภเชยฺยาติ? เตสํ โน, อาวุโส กจฺจาน, อมฺหากํ เอตทโหสิ – ‘อยํ โข อายสฺมา มหากจฺจาโน สตฺถุ เจว สํวณฺณิโต สมฺภาวิโต จ วิญฺญูนํ สพฺรหฺมจารีนํ, ปโหติ จายสฺมา มหากจฺจาโน อิมสฺส ภควตา สํขิตฺเตน อุทฺเทสสฺส อุทฺทิฏฺฐสฺส วิตฺถาเรน อตฺถํ อวิภตฺตสฺส วิตฺถาเรน อตฺถํ วิภชิตุํ. ยํนูน มยํ เยนายสฺมา มหากจฺจาโน เตนุปสงฺกเมยฺยาม; อุปสงฺกมิตฺวา อายสฺมนฺตํ มหากจฺจานํ เอตมตฺถํ ปฏิปุจฺเฉยฺยามา’ติ. วิภชตายสฺมา มหากจฺจาโน’’ติ.

Então, aqueles monges foram até onde estava o venerável Mahā Kaccāna e, ao se aproximarem, saudaram-no cordialmente. Após trocarem palavras de cortesia e amizade, sentaram-se a um lado. Sentados a um lado, os monges disseram ao venerável Mahā Kaccāna: 'Amigo Kaccāna, o Abençoado levantou-se de seu assento e entrou em seu aposento após apresentar uma exposição resumida, sem expor o seu significado detalhado: "Monge, quanto à fonte pela qual as percepções e noções nascidas da proliferação mental assolam um homem: se nada for encontrado ali para se deleitar, acolher e apegar-se, este é o fim da tendência latente à cobiça... aqui esses estados prejudiciais e insalubres cessam sem deixar vestígios." Logo após a partida do Abençoado, surgiu este pensamento em nós: "Agora, amigos, o Abençoado levantou-se de seu assento e entrou em seu aposento após apresentar uma exposição resumida, sem expor o seu significado detalhado... Quem, então, poderia expor em detalhes o significado deste ensinamento que o Abençoado deu de forma resumida, sem expor o seu significado detalhado?" Então, amigo Kaccāna, pensamos: "O venerável Mahā Kaccāna é elogiado pelo Mestre e estimado por seus sábios companheiros na vida santa. Ele é capaz de expor em detalhes o significado deste ensinamento que o Abençoado deu de forma resumida, sem expor o seu significado detalhado. E se fôssemos até onde está o venerável Mahā Kaccāna e, ao nos aproximarmos, lhe perguntássemos sobre o significado disso?" Que o venerável Mahā Kaccāna o exponha para nós.'

๒๐๓. ‘‘เสยฺยถาปิ, อาวุโส, ปุริโส สารตฺถิโก สารคเวสี สารปริเยสนํ จรมาโน มหโต รุกฺขสฺส ติฏฺฐโต สารวโต อติกฺกมฺเมว มูลํ, อติกฺกมฺม ขนฺธํ, สาขาปลาเส สารํ ปริเยสิตพฺพํ มญฺเญยฺย; เอวํสมฺปทมิทํ อายสฺมนฺตานํ สตฺถริ สมฺมุขีภูเต, ตํ ภควนฺตํ อติสิตฺวา, อมฺเห เอตมตฺถํ ปฏิปุจฺฉิตพฺพํ มญฺญถ. โส หาวุโส, ภควา ชานํ ชานาติ, ปสฺสํ ปสฺสติ, จกฺขุภูโต ญาณภูโต ธมฺมภูโต พฺรหฺมภูโต, วตฺตา ปวตฺตา, อตฺถสฺส นินฺเนตา, อมตสฺส ทาตา, ธมฺมสฺสามี ตถาคโต. โส เจว ปเนตสฺส กาโล อโหสิ, ยํ ภควนฺตํเยว เอตมตฺถํ ปฏิปุจฺเฉยฺยาถ. ยถา โว ภควา พฺยากเรยฺย ตถา นํ ธาเรยฺยาถา’’ติ. ‘‘อทฺธาวุโส กจฺจาน, ภควา ชานํ ชานาติ, ปสฺสํ ปสฺสติ, จกฺขุภูโต ญาณภูโต ธมฺมภูโต พฺรหฺมภูโต, วตฺตา ปวตฺตา, อตฺถสฺส นินฺเนตา, อมตสฺส ทาตา, ธมฺมสฺสามี ตถาคโต. โส เจว ปเนตสฺส กาโล อโหสิ, ยํ ภควนฺตํเยว เอตมตฺถํ ปฏิปุจฺเฉยฺยาม. ยถา โน ภควา พฺยากเรยฺย ตถา นํ ธาเรยฺยาม. อปิ จายสฺมา มหากจฺจาโน สตฺถุ เจว สํวณฺณิโต สมฺภาวิโต จ วิญฺญูนํ สพฺรหฺมจารีนํ, ปโหติ [Pg.158] จายสฺมา มหากจฺจาโน อิมสฺส ภควตา สํขิตฺเตน อุทฺเทสสฺส อุทฺทิฏฺฐสฺส วิตฺถาเรน อตฺถํ อวิภตฺตสฺส วิตฺถาเรน อตฺถํ วิภชิตุํ. วิภชตายสฺมา มหากจฺจาโน อครุํ กตฺวา’’ติ. ‘‘เตน หาวุโส, สุณาถ, สาธุกํ มนสิกโรถ, ภาสิสฺสามี’’ติ. ‘‘เอวมาวุโส’’ติ โข เต ภิกฺขู อายสฺมโต มหากจฺจานสฺส ปจฺจสฺโสสุํ. อายสฺมา มหากจฺจาโน เอตทโวจ –

203. ‘Amigos, é como se um homem que precisasse de cerne, buscando cerne, vagando em busca de cerne, pensasse que o cerne deveria ser procurado entre os ramos e folhas de uma grande árvore que possui cerne, depois de ter passado pela raiz e pelo tronco. Assim também agis vós, veneráveis senhores, ao pensardes que eu deveria ser questionado sobre o significado disso, tendo deixado para trás o Abençoado quando estáveis face a face com o Mestre. Pois, sabendo, o Abençoado sabe; vendo, ele vê; ele é a visão, ele é o conhecimento, ele é o Dhamma, ele é o sublime; ele é o orador, o proclamador, o elucidador do significado, o doador do Imortal, o senhor do Dhamma, o Tathāgata. Aquele era o momento em que deveríeis ter perguntado ao Abençoado o significado. Conforme ele vos explicasse, assim deveríeis ter lembrado.’ ‘Certamente, amigo Kaccāna, sabendo, o Abençoado sabe; vendo, ele vê; ele é a visão, ele é o conhecimento, ele é o Dhamma, ele é o sublime; ele é o orador, o proclamador, o elucidador do significado, o doador do Imortal, o senhor do Dhamma, o Tathāgata. Aquele era o momento em que deveríamos ter perguntado ao Abençoado o significado. Conforme ele nos explicasse, assim deveríamos ter lembrado. No entanto, o venerável Mahā Kaccāna é elogiado pelo Mestre e estimado por seus sábios companheiros na vida santa. Ele é capaz de expor em detalhes o significado deste ensinamento que o Abençoado deu de forma resumida, sem expor o seu significado detalhado. Que o venerável Mahā Kaccāna o exponha, sem que isso lhe seja incômodo.’ ‘Sendo assim, amigos, escutai e prestai muita atenção ao que vou dizer.’ ‘Sim, amigo’, responderam os monges ao venerável Mahā Kaccāna. O venerável Mahā Kaccāna disse o seguinte:

๒๐๔. ‘‘ยํ โข โน, อาวุโส, ภควา สํขิตฺเตน อุทฺเทสํ อุทฺทิสิตฺวา วิตฺถาเรน อตฺถํ อวิภชิตฺวา อุฏฺฐายาสนา วิหารํ ปวิฏฺโฐ – ‘ยโตนิทานํ, ภิกฺขุ, ปุริสํ ปปญฺจสญฺญาสงฺขา สมุทาจรนฺติ. เอตฺถ เจ นตฺถิ อภินนฺทิตพฺพํ อภิวทิตพฺพํ อชฺโฌสิตพฺพํ, เอเสวนฺโต ราคานุสยานํ…เป… เอตฺเถเต ปาปกา อกุสลา ธมฺมา อปริเสสา นิรุชฺฌนฺตี’ติ, อิมสฺส โข อหํ, อาวุโส, ภควตา สํขิตฺเตน อุทฺเทสสฺส อุทฺทิฏฺฐสฺส วิตฺถาเรน อตฺถํ อวิภตฺตสฺส เอวํ วิตฺถาเรน อตฺถํ อาชานามิ –

204. ‘Amigos, quando o Abençoado levantou-se de seu assento e entrou em seu aposento após apresentar uma exposição resumida, sem expor o seu significado detalhado, a saber: "Monge, quanto à fonte pela qual as percepções e noções nascidas da proliferação mental assolam um homem: se nada for encontrado ali para se deleitar, acolher e apegar-se, este é o fim da tendência latente à cobiça... aqui esses estados prejudiciais e insalubres cessam sem deixar vestígios", eu compreendo o significado detalhado desse ensinamento dado de forma resumida pelo Abençoado, sem ter sido detalhado, da seguinte maneira:'

‘‘จกฺขุญฺจาวุโส, ปฏิจฺจ รูเป จ อุปฺปชฺชติ จกฺขุวิญฺญาณํ, ติณฺณํ สงฺคติ ผสฺโส, ผสฺสปจฺจยา เวทนา, ยํ เวเทติ ตํ สญฺชานาติ, ยํ สญฺชานาติ ตํ วิตกฺเกติ, ยํ วิตกฺเกติ ตํ ปปญฺเจติ, ยํ ปปญฺเจติ ตโตนิทานํ ปุริสํ ปปญฺจสญฺญาสงฺขา สมุทาจรนฺติ อตีตานาคตปจฺจุปฺปนฺเนสุ จกฺขุวิญฺเญยฺเยสุ รูเปสุ. โสตญฺจาวุโส, ปฏิจฺจ สทฺเท จ อุปฺปชฺชติ โสตวิญฺญาณํ…เป… ฆานญฺจาวุโส, ปฏิจฺจ คนฺเธ จ อุปฺปชฺชติ ฆานวิญฺญาณํ…เป… ชิวฺหญฺจาวุโส, ปฏิจฺจ รเส จ อุปฺปชฺชติ ชิวฺหาวิญฺญาณํ…เป… กายญฺจาวุโส, ปฏิจฺจ โผฏฺฐพฺเพ จ อุปฺปชฺชติ กายวิญฺญาณํ…เป… มนญฺจาวุโส, ปฏิจฺจ ธมฺเม จ อุปฺปชฺชติ มโนวิญฺญาณํ, ติณฺณํ สงฺคติ ผสฺโส, ผสฺสปจฺจยา เวทนา, ยํ เวเทติ ตํ สญฺชานาติ, ยํ สญฺชานาติ ตํ วิตกฺเกติ, ยํ วิตกฺเกติ ตํ ปปญฺเจติ, ยํ ปปญฺเจติ ตโตนิทานํ ปุริสํ ปปญฺจสญฺญาสงฺขา สมุทาจรนฺติ อตีตานาคตปจฺจุปฺปนฺเนสุ มโนวิญฺเญยฺเยสุ ธมฺเมสุ.

‘Amigos, dependendo do olho e das formas, surge a consciência visual. O encontro dos três é o contato. Com o contato como condição, surge a sensação. O que se sente, isso se percebe. O que se percebe, sobre isso se pensa. Sobre o que se pensa, isso se prolifera mentalmente. Tendo o que se proliferou mentalmente como fonte, as percepções e noções nascidas da proliferação mental assolam o homem com respeito a formas passadas, futuras e presentes cognoscíveis através do olho. Amigos, dependendo do ouvido e dos sons, surge a consciência auditiva... Dependendo do nariz e dos odores, surge a consciência olfativa... Dependendo da língua e dos sabores, surge a consciência gustativa... Dependendo do corpo e dos tangíveis, surge a consciência corporal... Dependendo da mente e dos objetos mentais, surge a consciência mental. O encontro dos três é o contato. Com o contato como condição, surge a sensação. O que se sente, isso se percebe. O que se percebe, sobre isso se pensa. Sobre o que se pensa, isso se prolifera mentalmente. Tendo o que se proliferou mentalmente como fonte, as percepções e noções nascidas da proliferação mental assolam o homem com respeito a objetos mentais passados, futuros e presentes cognoscíveis através da mente.’

‘‘โส วตาวุโส, จกฺขุสฺมึ สติ รูเป สติ จกฺขุวิญฺญาเณ สติ ผสฺสปญฺญตฺตึ ปญฺญาเปสฺสตีติ – ฐานเมตํ วิชฺชติ. ผสฺสปญฺญตฺติยา สติ เวทนาปญฺญตฺตึ ปญฺญาเปสฺสตีติ – ฐานเมตํ วิชฺชติ. เวทนาปญฺญตฺติยา สติ สญฺญาปญฺญตฺตึ ปญฺญาเปสฺสตีติ – ฐานเมตํ วิชฺชติ. สญฺญาปญฺญตฺติยา สติ [Pg.159] วิตกฺกปญฺญตฺตึ ปญฺญาเปสฺสตีติ – ฐานเมตํ วิชฺชติ. วิตกฺกปญฺญตฺติยา สติ ปปญฺจสญฺญาสงฺขาสมุทาจรณปญฺญตฺตึ ปญฺญาเปสฺสตีติ – ฐานเมตํ วิชฺชติ. โส วตาวุโส, โสตสฺมึ สติ สทฺเท สติ…เป… ฆานสฺมึ สติ คนฺเธ สติ…เป… ชิวฺหาย สติ รเส สติ…เป… กายสฺมึ สติ โผฏฺฐพฺเพ สติ…เป… มนสฺมึ สติ ธมฺเม สติ มโนวิญฺญาเณ สติ ผสฺสปญฺญตฺตึ ปญฺญาเปสฺสตีติ – ฐานเมตํ วิชฺชติ. ผสฺสปญฺญตฺติยา สติ เวทนาปญฺญตฺตึ ปญฺญาเปสฺสตีติ – ฐานเมตํ วิชฺชติ. เวทนาปญฺญตฺติยา สติ สญฺญาปญฺญตฺตึ ปญฺญาเปสฺสตีติ – ฐานเมตํ วิชฺชติ. สญฺญาปญฺญตฺติยา สติ วิตกฺกปญฺญตฺตึ ปญฺญาเปสฺสตีติ – ฐานเมตํ วิชฺชติ. วิตกฺกปญฺญตฺติยา สติ ปปญฺจสญฺญาสงฺขาสมุทาจรณปญฺญตฺตึ ปญฺญาเปสฺสตีติ – ฐานเมตํ วิชฺชติ.

‘Amigos, quando há o olho, uma forma e a consciência visual, é possível apontar a designação do contato. Quando há a designação do contato, é possível apontar a designação da sensação. Quando há a designação da sensação, é possível apontar a designação da percepção. Quando há a designação da percepção, é possível apontar a designação do pensamento. Quando há a designação do pensamento, é possível apontar a designação do assalto por percepções e noções nascidas da proliferação mental. Amigos, quando há o ouvido, um som e a consciência auditiva... quando há o nariz, um odor e a consciência olfativa... quando há a língua, um sabor e a consciência gustativa... quando há o corpo, um tangível e a consciência corporal... quando há a mente, um objeto mental e a consciência mental, é possível apontar a designação do contato. Quando há a designação do contato, é possível apontar a designação da sensação. Quando há a designação da sensação, é possível apontar a designação da percepção. Quando há a designação da percepção, é possível apontar a designação do pensamento. Quando há a designação do pensamento, é possível apontar a designação do assalto por percepções e noções nascidas da proliferação mental.’

‘‘โส วตาวุโส, จกฺขุสฺมึ อสติ รูเป อสติ จกฺขุวิญฺญาเณ อสติ ผสฺสปญฺญตฺตึ ปญฺญาเปสฺสตีติ – เนตํ ฐานํ วิชฺชติ. ผสฺสปญฺญตฺติยา อสติ เวทนาปญฺญตฺตึ ปญฺญาเปสฺสตีติ – เนตํ ฐานํ วิชฺชติ. เวทนาปญฺญตฺติยา อสติ สญฺญาปญฺญตฺตึ ปญฺญาเปสฺสตีติ – เนตํ ฐานํ วิชฺชติ. สญฺญาปญฺญตฺติยา อสติ วิตกฺกปญฺญตฺตึ ปญฺญาเปสฺสตีติ – เนตํ ฐานํ วิชฺชติ. วิตกฺกปญฺญตฺติยา อสติ ปปญฺจสญฺญาสงฺขาสมุทาจรณปญฺญตฺตึ ปญฺญาเปสฺสตีติ – เนตํ ฐานํ วิชฺชติ. โส วตาวุโส, โสตสฺมึ อสติ สทฺเท อสติ…เป… ฆานสฺมึ อสติ คนฺเธ อสติ…เป… ชิวฺหาย อสติ รเส อสติ…เป… กายสฺมึ อสติ โผฏฺฐพฺเพ อสติ…เป… มนสฺมึ อสติ ธมฺเม อสติ มโนวิญฺญาเณ อสติ ผสฺสปญฺญตฺตึ ปญฺญาเปสฺสตีติ – เนตํ ฐานํ วิชฺชติ. ผสฺสปญฺญตฺติยา อสติ เวทนาปญฺญตฺตึ ปญฺญาเปสฺสตีติ – เนตํ ฐานํ วิชฺชติ. เวทนาปญฺญตฺติยา อสติ สญฺญาปญฺญตฺตึ ปญฺญาเปสฺสตีติ – เนตํ ฐานํ วิชฺชติ. สญฺญาปญฺญตฺติยา อสติ วิตกฺกปญฺญตฺตึ ปญฺญาเปสฺสตีติ – เนตํ ฐานํ วิชฺชติ. วิตกฺกปญฺญตฺติยา อสติ ปปญฺจสญฺญาสงฺขาสมุทาจรณปญฺญตฺตึ ปญฺญาเปสฺสตีติ – เนตํ ฐานํ วิชฺชติ.

“Certamente, amigos, quando não há olho, não há forma, não há consciência visual, que alguém possa apontar a designação do contato — isso é impossível. Quando não há designação do contato, que alguém possa apontar a designação da sensação — isso é impossível. Quando não há designação da sensação, que alguém possa apontar a designação da percepção — isso é impossível. Quando não há designação da percepção, que alguém possa apontar a designação do pensamento — isso é impossível. Quando não há designação do pensamento, que alguém possa apontar a designação do assédio por percepções e noções provenientes da proliferação mental — isso é impossível. Certamente, amigos, quando não há ouvido, não há som... quando não há nariz, não há odor... quando não há língua, não há sabor... quando não há corpo, não há objeto tátil... quando não há mente, não há objeto mental, não há consciência mental, que alguém possa apontar a designação do contato — isso é impossível. Quando não há designação do contato, que alguém possa apontar a designação da sensação — isso é impossível. Quando não há designação da sensação, que alguém possa apontar a designação da percepção — isso é impossível. Quando não há designação da percepção, que alguém possa apontar a designação do pensamento — isso é impossível. Quando não há designação do pensamento, que alguém possa apontar a designação do assédio por percepções e noções provenientes da proliferação mental — isso é impossível.”

‘‘ยํ โข โน, อาวุโส, ภควา สํขิตฺเตน อุทฺเทสํ อุทฺทิสิตฺวา วิตฺถาเรน อตฺถํ อวิภชิตฺวา อุฏฺฐายาสนา วิหารํ ปวิฏฺโฐ – ‘ยโตนิทานํ, ภิกฺขุ, ปุริสํ ปปญฺจสญฺญาสงฺขา สมุทาจรนฺติ เอตฺถ เจ นตฺถิ อภินนฺทิตพฺพํ อภิวทิตพฺพํ อชฺโฌสิตพฺพํ เอเสวนฺโต ราคานุสยานํ…เป… เอตฺเถเต ปาปกา อกุสลา ธมฺมา อปริเสสา นิรุชฺฌนฺตี’ติ, อิมสฺส โข อหํ, อาวุโส, ภควตา [Pg.160] สํขิตฺเตน อุทฺเทสสฺส อุทฺทิฏฺฐสฺส วิตฺถาเรน อตฺถํ อวิภตฺตสฺส เอวํ วิตฺถาเรน อตฺถํ อาชานามิ. อากงฺขมานา จ ปน ตุมฺเห อายสฺมนฺโต ภควนฺตํเยว อุปสงฺกมิตฺวา เอตมตฺถํ ปฏิปุจฺเฉยฺยาถ. ยถา โน ภควา พฺยากโรติ ตถา นํ ธาเรยฺยาถา’’ติ.

“Amigos, quando o Abençoado se levantou de seu assento e entrou em sua habitação após apresentar um sumário breve sem expor detalhadamente o seu significado, a saber: ‘Monge, quanto à fonte através da qual as percepções e noções provenientes da proliferação mental assediam um homem: se nada for encontrado ali para se deleitar, acolher e apegar-se, este é o fim da tendência latente à cobiça... aqui esses estados prejudiciais e insalubres cessam sem deixar vestígios’, eu compreendo o significado detalhado deste sumário apresentado brevemente pelo Abençoado da seguinte maneira. Agora, amigos, se os veneráveis desejarem, podem ir ao próprio Abençoado e perguntar-lhe sobre o significado disso. Conforme o Abençoado lhes explicar, assim vocês devem lembrar.”

๒๐๕. อถ โข เต ภิกฺขู อายสฺมโต มหากจฺจานสฺส ภาสิตํ อภินนฺทิตฺวา อนุโมทิตฺวา อุฏฺฐายาสนา เยน ภควา เตนุปสงฺกมึสุ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทึสุ. เอกมนฺตํ นิสินฺนา โข เต ภิกฺขู ภควนฺตํ เอตทโวจุํ – ‘‘ยํ โข โน, ภนฺเต, ภควา สํขิตฺเตน อุทฺเทสํ อุทฺทิสิตฺวา วิตฺถาเรน อตฺถํ อวิภชิตฺวา อุฏฺฐายาสนา วิหารํ ปวิฏฺโฐ – ‘ยโตนิทานํ, ภิกฺขุ, ปุริสํ ปปญฺจสญฺญาสงฺขา สมุทาจรนฺติ. เอตฺถ เจ นตฺถิ อภินนฺทิตพฺพํ อภิวทิตพฺพํ อชฺโฌสิตพฺพํ. เอเสวนฺโต ราคานุสยานํ…เป… เอตฺเถเต ปาปกา อกุสลา ธมฺมา อปริเสสา นิรุชฺฌนฺตี’ติ. เตสํ โน, ภนฺเต, อมฺหากํ อจิรปกฺกนฺตสฺส ภควโต เอตทโหสิ – ‘อิทํ โข โน, อาวุโส, ภควา สํขิตฺเตน อุทฺเทสํ อุทฺทิสิตฺวา วิตฺถาเรน อตฺถํ อวิภชิตฺวา อุฏฺฐายาสนา วิหารํ ปวิฏฺโฐ – ‘‘ยโตนิทานํ, ภิกฺขุ, ปุริสํ ปปญฺจสญฺญาสงฺขา สมุทาจรนฺติ. เอตฺถ เจ นตฺถิ อภินนฺทิตพฺพํ อภิวทิตพฺพํ อชฺโฌสิตพฺพํ. เอเสวนฺโต ราคานุสยานํ, เอเสวนฺโต ปฏิฆานุสยานํ, เอเสวนฺโต ทิฏฺฐานุสยานํ, เอเสวนฺโต วิจิกิจฺฉานุสยานํ, เอเสวนฺโต มานานุสยานํ, เอเสวนฺโต ภวราคานุสยานํ, เอเสวนฺโต อวิชฺชานุสยานํ, เอเสวนฺโต ทณฺฑาทาน-สตฺถาทาน-กลห-วิคฺคห-วิวาทตุวํตุวํ-เปสุญฺญ-มุสาวาทานํ. เอตฺเถเต ปาปกา อกุสลา ธมฺมา อปริเสสา นิรุชฺฌนฺตี’’ติ. โก นุ โข อิมสฺส ภควตา สํขิตฺเตน อุทฺเทสสฺส อุทฺทิฏฺฐสฺส วิตฺถาเรน อตฺถํ อวิภตฺตสฺส วิตฺถาเรน อตฺถํ วิภเชยฺยา’ติ? เตสํ โน, ภนฺเต, อมฺหากํ เอตทโหสิ – ‘อยํ โข อายสฺมา มหากจฺจาโน สตฺถุ เจว สํวณฺณิโต สมฺภาวิโต จ วิญฺญูนํ สพฺรหฺมจารีนํ, ปโหติ จายสฺมา มหากจฺจาโน อิมสฺส ภควตา สํขิตฺเตน อุทฺเทสสฺส อุทฺทิฏฺฐสฺส วิตฺถาเรน อตฺถํ อวิภตฺตสฺส วิตฺถาเรน อตฺถํ วิภชิตุํ, ยํนูน มยํ เยนายสฺมา มหากจฺจาโน เตนุปสงฺกเมยฺยาม; อุปสงฺกมิตฺวา อายสฺมนฺตํ มหากจฺจานํ เอตมตฺถํ ปฏิปุจฺเฉยฺยามา’ติ. อถ โข มยํ, ภนฺเต, เยนายสฺมา มหากจฺจาโน เตนุปสงฺกมิมฺห; อุปสงฺกมิตฺวา อายสฺมนฺตํ [Pg.161] มหากจฺจานํ เอตมตฺถํ ปฏิปุจฺฉิมฺห. เตสํ โน, ภนฺเต, อายสฺมตา มหากจฺจาเนน อิเมหิ อากาเรหิ อิเมหิ ปเทหิ อิเมหิ พฺยญฺชเนหิ อตฺโถ วิภตฺโต’’ติ. ‘‘ปณฺฑิโต, ภิกฺขเว, มหากจฺจาโน; มหาปญฺโญ, ภิกฺขเว, มหากจฺจาโน. มํ เจปิ ตุมฺเห, ภิกฺขเว, เอตมตฺถํ ปฏิปุจฺเฉยฺยาถ, อหมฺปิ ตํ เอวเมวํ พฺยากเรยฺยํ ยถา ตํ มหากจฺจาเนน พฺยากตํ. เอโส เจเวตสฺส อตฺโถ. เอวญฺจ นํ ธาเรถา’’ติ.

205. Então, aqueles monges, tendo se deleitado e regozijado com as palavras do venerável Mahā Kaccāna, levantaram-se de seus assentos e foram até o Abençoado. Após prestarem homenagem a ele, sentaram-se a um lado. Sentados a um lado, os monges disseram ao Abençoado: ‘Senhor, o Abençoado se levantou de seu assento e entrou em sua habitação após apresentar um sumário breve sem expor detalhadamente o seu significado, a saber: “Monge, quanto à fonte através da qual as percepções e noções provenientes da proliferação mental assediam um homem: se nada for encontrado ali para se deleitar, acolher e apegar-se. Este é o fim da tendência latente à cobiça... aqui esses estados prejudiciais e insalubres cessam sem deixar vestígios”. Pouco depois de o Abençoado ter partido, senhor, ocorreu-nos o seguinte pensamento: “Amigos, o Abençoado se levantou de seu assento e entrou em sua habitação após apresentar um sumário breve sem expor detalhadamente o seu significado, a saber: ‘Monge, quanto à fonte através da qual as percepções e noções provenientes da proliferação mental assediam um homem: se nada for encontrado ali para se deleitar, acolher e apegar-se. Este é o fim da tendência latente à cobiça, o fim da tendência latente à aversão, o fim da tendência latente às visões, o fim da tendência latente à dúvida, o fim da tendência latente ao orgulho, o fim da tendência latente ao desejo por existência, o fim da tendência latente à ignorância; este é o fim do recurso a bastões e armas, de brigas, disputas, controvérsias, acusações mútuas, palavras maliciosas e mentiras. Aqui esses estados prejudiciais e insalubres cessam sem deixar vestígios’. Quem poderia expor detalhadamente o significado deste sumário apresentado brevemente pelo Abençoado?”. Então, senhor, ocorreu-nos o seguinte pensamento: “Este venerável Mahā Kaccāna é elogiado pelo Mestre e estimado por seus sábios companheiros de vida santa. O venerável Mahā Kaccāna é capaz de expor detalhadamente o significado deste sumário apresentado brevemente pelo Abençoado. E se fôssemos até o venerável Mahā Kaccāna e lhe perguntássemos sobre o significado disso?”. Então, senhor, fomos até o venerável Mahā Kaccāna e lhe perguntamos sobre o significado disso. E o significado nos foi exposto pelo venerável Mahā Kaccāna através destes aspectos, destes termos e destas frases.’ — ‘Mahā Kaccāna é sábio, monges; Mahā Kaccāna tem grande sabedoria. Se vocês tivessem me perguntado sobre o significado disso, monges, eu o teria explicado exatamente da mesma maneira que Mahā Kaccāna explicou. Esse é exatamente o seu significado, e assim vocês devem lembrar.’

เอวํ วุตฺเต อายสฺมา อานนฺโท ภควนฺตํ เอตทโวจ – ‘‘เสยฺยถาปิ, ภนฺเต, ปุริโส ชิฆจฺฉาทุพฺพลฺยปเรโต มธุปิณฺฑิกํ อธิคจฺเฉยฺย, โส ยโต ยโต สาเยยฺย, ลเภเถว สาทุรสํ อเสจนกํ. เอวเมว โข, ภนฺเต, เจตโส ภิกฺขุ ทพฺพชาติโก, ยโต ยโต อิมสฺส ธมฺมปริยายสฺส ปญฺญาย อตฺถํ อุปปริกฺเขยฺย, ลเภเถว อตฺตมนตํ, ลเภเถว เจตโส ปสาทํ. โก นาโม อยํ, ภนฺเต, ธมฺมปริยาโย’’ติ? ‘‘ตสฺมาติห ตฺวํ, อานนฺท, อิมํ ธมฺมปริยายํ มธุปิณฺฑิกปริยาโย ตฺเวว นํ ธาเรหี’’ติ.

Quando isso foi dito, o venerável Ānanda disse ao Abençoado: “Senhor, assim como se um homem exausto pela fome e pela fraqueza encontrasse uma bola de mel, onde quer que ele a provasse, encontraria um sabor doce e delicioso; da mesma forma, senhor, qualquer monge de mente capaz, onde quer que examine com sabedoria o significado desta exposição do Dhamma, encontrará satisfação e confiança mental. Senhor, qual é o nome desta exposição do Dhamma?” — “Portanto, Ānanda, você deve lembrar desta exposição do Dhamma como ‘A Exposição da Bola de Mel’ (Madhupiṇḍikapariyāya).”

อิทมโวจ ภควา. อตฺตมโน อายสฺมา อานนฺโท ภควโต ภาสิตํ อภินนฺทีติ.

Isso foi o que o Abençoado disse. O venerável Ānanda, satisfeito, regozijou-se com as palavras do Abençoado.

มธุปิณฺฑิกสุตฺตํ นิฏฺฐิตํ อฏฺฐมํ.

O Madhupiṇḍika Sutta, o oitavo, está concluído.

๙. ทฺเวธาวิตกฺกสุตฺตํ

9. Dvedhāvitakka Sutta

๒๐๖. เอวํ เม สุตํ – เอกํ สมยํ ภควา สาวตฺถิยํ วิหรติ เชตวเน อนาถปิณฺฑิกสฺส อาราเม. ตตฺร โข ภควา ภิกฺขู อามนฺเตสิ – ‘‘ภิกฺขโว’’ติ. ‘‘ภทนฺเต’’ติ เต ภิกฺขู ภควโต ปจฺจสฺโสสุํ. ภควา เอตทโวจ –

206. Assim ouvi. Em certa ocasião, o Abençoado estava residindo em Sāvatthī, no Bosque de Jeta, no Parque de Anāthapiṇḍika. Ali, o Abençoado dirigiu-se aos monges: “Monges!” — “Senhor”, responderam os monges ao Abençoado. O Abençoado disse o seguinte:

‘‘ปุพฺเพว เม, ภิกฺขเว, สมฺโพธา อนภิสมฺพุทฺธสฺส โพธิสตฺตสฺเสว สโต เอตทโหสิ – ‘ยํนูนาหํ ทฺวิธา กตฺวา ทฺวิธา กตฺวา วิตกฺเก วิหเรยฺย’นฺติ. โส โข อหํ, ภิกฺขเว, โย จายํ กามวิตกฺโก โย จ พฺยาปาทวิตกฺโก โย จ วิหึสาวิตกฺโก – อิมํ เอกํ ภาคมกาสึ[Pg.162]; โย จายํ เนกฺขมฺมวิตกฺโก โย จ อพฺยาปาทวิตกฺโก โย จ อวิหึสาวิตกฺโก – อิมํ ทุติยํ ภาคมกาสึ.

“Monges, antes da minha iluminação, enquanto eu era apenas um Bodisatva ainda não plenamente iluminado, ocorreu-me o seguinte pensamento: ‘E se eu dividisse meus pensamentos em duas classes?’. Então, monges, separei de um lado os pensamentos de desejo sensual, pensamentos de má vontade e pensamentos de crueldade — fiz disso uma parte; e separei do outro lado os pensamentos de renúncia, pensamentos de não má vontade e pensamentos de não crueldade — fiz disso a segunda parte.”

๒๐๗. ‘‘ตสฺส มยฺหํ, ภิกฺขเว, เอวํ อปฺปมตฺตสฺส อาตาปิโน ปหิตตฺตสฺส วิหรโต อุปฺปชฺชติ กามวิตกฺโก. โส เอวํ ปชานามิ – ‘อุปฺปนฺโน โข เม อยํ กามวิตกฺโก. โส จ โข อตฺตพฺยาพาธายปิ สํวตฺตติ, ปรพฺยาพาธายปิ สํวตฺตติ, อุภยพฺยาพาธายปิ สํวตฺตติ, ปญฺญานิโรธิโก วิฆาตปกฺขิโก อนิพฺพานสํวตฺตนิโก’. ‘อตฺตพฺยาพาธาย สํวตฺตตี’ติปิ เม, ภิกฺขเว, ปฏิสญฺจิกฺขโต อพฺภตฺถํ คจฺฉติ; ‘ปรพฺยาพาธาย สํวตฺตตี’ติปิ เม, ภิกฺขเว, ปฏิสญฺจิกฺขโต อพฺภตฺถํ คจฺฉติ; ‘อุภยพฺยาพาธาย สํวตฺตตี’ติปิ เม, ภิกฺขเว, ปฏิสญฺจิกฺขโต อพฺภตฺถํ คจฺฉติ; ‘ปญฺญานิโรธิโก วิฆาตปกฺขิโก อนิพฺพานสํวตฺตนิโก’ติปิ เม, ภิกฺขเว, ปฏิสญฺจิกฺขโต อพฺภตฺถํ คจฺฉติ. โส โข อหํ, ภิกฺขเว, อุปฺปนฺนุปฺปนฺนํ กามวิตกฺกํ ปชหเมว วิโนทเมว พฺยนฺตเมว นํ อกาสึ.

207. “Enquanto eu permanecia assim, diligente, ardente e resoluto, monges, surgiu em mim um pensamento de desejo sensual. Eu compreendi assim: ‘Este pensamento de desejo sensual surgiu em mim. Ele conduz à minha própria aflição, à aflição dos outros e à aflição de ambos; obstrui a sabedoria, causa dificuldades e afasta do Nibbāna’. Quando considerei: ‘Ele conduz à minha própria aflição’, ele cessou em mim; quando considerei: ‘Ele conduz à aflição dos outros’, ele cessou em mim; quando considerei: ‘Ele conduz à aflição de ambos’, ele cessou em mim; quando considerei: ‘Ele obstrui a sabedoria, causa dificuldades e afasta do Nibbāna’, ele cessou em mim. Sempre que um pensamento de desejo sensual surgia em mim, monges, eu o abandonava, removia-o e eliminava-o completamente.”

๒๐๘. ‘‘ตสฺส มยฺหํ, ภิกฺขเว, เอวํ อปฺปมตฺตสฺส อาตาปิโน ปหิตตฺตสฺส วิหรโต อุปฺปชฺชติ พฺยาปาทวิตกฺโก…เป… อุปฺปชฺชติ วิหึสาวิตกฺโก. โส เอวํ ปชานามิ – ‘อุปฺปนฺโน โข เม อยํ วิหึสาวิตกฺโก. โส จ โข อตฺตพฺยาพาธายปิ สํวตฺตติ, ปรพฺยาพาธายปิ สํวตฺตติ, อุภยพฺยาพาธายปิ สํวตฺตติ, ปญฺญานิโรธิโก วิฆาตปกฺขิโก อนิพฺพานสํวตฺตนิโก’. ‘อตฺตพฺยาพาธาย สํวตฺตตี’ติปิ เม, ภิกฺขเว, ปฏิสญฺจิกฺขโต อพฺภตฺถํ คจฺฉติ; ‘ปรพฺยาพาธาย สํวตฺตตี’ติปิ เม, ภิกฺขเว, ปฏิสญฺจิกฺขโต อพฺภตฺถํ คจฺฉติ; ‘อุภยพฺยาพาธาย สํวตฺตตี’ติปิ เม, ภิกฺขเว, ปฏิสญฺจิกฺขโต อพฺภตฺถํ คจฺฉติ; ‘ปญฺญานิโรธิโก วิฆาตปกฺขิโก อนิพฺพานสํวตฺตนิโก’ติปิ เม, ภิกฺขเว, ปฏิสญฺจิกฺขโต อพฺภตฺถํ คจฺฉติ. โส โข อหํ, ภิกฺขเว, อุปฺปนฺนุปฺปนฺนํ วิหึสาวิตกฺกํ ปชหเมว วิโนทเมว พฺยนฺตเมว นํ อกาสึ.

208. “Enquanto eu permanecia assim, diligente, ardente e resoluto, monges, surgiu em mim um pensamento de má vontade... surgiu em mim um pensamento de crueldade. Eu compreendi assim: ‘Este pensamento de crueldade surgiu em mim. Ele conduz à minha própria aflição, à aflição dos outros e à aflição de ambos; obstrui a sabedoria, causa dificuldades e afasta do Nibbāna’. Quando considerei: ‘Ele conduz à minha própria aflição’, ele cessou em mim; quando considerei: ‘Ele conduz à aflição dos outros’, ele cessou em mim; quando considerei: ‘Ele conduz à aflição de ambos’, ele cessou em mim; quando considerei: ‘Ele obstrui a sabedoria, causa dificuldades e afasta do Nibbāna’, ele cessou em mim. Sempre que um pensamento de crueldade surgia em mim, monges, eu o abandonava, removia-o e eliminava-o completamente.”

‘‘ยญฺญเทว, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ พหุลมนุวิตกฺเกติ อนุวิจาเรติ, ตถา ตถา นติ โหติ เจตโส. กามวิตกฺกํ เจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ พหุลมนุวิตกฺเกติ [Pg.163] อนุวิจาเรติ, ปหาสิ เนกฺขมฺมวิตกฺกํ, กามวิตกฺกํ พหุลมกาสิ, ตสฺส ตํ กามวิตกฺกาย จิตฺตํ นมติ. พฺยาปาทวิตกฺกํ เจ, ภิกฺขเว…เป… วิหึสาวิตกฺกํ เจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ พหุลมนุวิตกฺเกติ อนุวิจาเรติ, ปหาสิ อวิหึสาวิตกฺกํ, วิหึสาวิตกฺกํ พหุลมกาสิ, ตสฺส ตํ วิหึสาวิตกฺกาย จิตฺตํ นมติ. เสยฺยถาปิ, ภิกฺขเว, วสฺสานํ ปจฺฉิเม มาเส สรทสมเย กิฏฺฐสมฺพาเธ โคปาลโก คาโว รกฺเขยฺย. โส ตา คาโว ตโต ตโต ทณฺเฑน อาโกเฏยฺย ปฏิโกเฏยฺย สนฺนิรุนฺเธยฺย สนฺนิวาเรยฺย. ตํ กิสฺส เหตุ? ปสฺสติ หิ โส, ภิกฺขเว, โคปาลโก ตโตนิทานํ วธํ วา พนฺธนํ วา ชานึ วา ครหํ วา. เอวเมว โข อหํ, ภิกฺขเว, อทฺทสํ อกุสลานํ ธมฺมานํ อาทีนวํ โอการํ สํกิเลสํ, กุสลานํ ธมฺมานํ เนกฺขมฺเม อานิสํสํ โวทานปกฺขํ.

“Monges, aquilo sobre o qual um monge frequentemente pensa e pondera torna-se a inclinação de sua mente. Se um monge, monges, frequentemente pensa e pondera sobre pensamentos de desejo sensual, ele abandona o pensamento de renúncia para cultivar o pensamento de desejo sensual, e então sua mente se inclina para pensamentos de desejo sensual. Se ele frequentemente pensa e pondera sobre pensamentos de má vontade... sobre pensamentos de crueldade, ele abandona o pensamento de não crueldade para cultivar o pensamento de crueldade, e então sua mente se inclina para pensamentos de crueldade. Assim como no último mês da estação das chuvas, no outono, quando as plantações estão densas, um pastor de vacas guardaria suas vacas batendo e cutucando-as constantemente de um lado e de outro com um bastão para contê-las e refreá-las. Por que isso? Porque esse pastor de vacas vê que, por causa disso, ele poderia sofrer punição física, aprisionamento, perda de bens ou censura. Da mesma forma, monges, eu vi nos estados prejudiciais o perigo, a degradação e a impureza, e nos estados benéficos a bênção da renúncia, o aspecto da purificação.”

๒๐๙. ‘‘ตสฺส มยฺหํ, ภิกฺขเว, เอวํ อปฺปมตฺตสฺส อาตาปิโน ปหิตตฺตสฺส วิหรโต อุปฺปชฺชติ เนกฺขมฺมวิตกฺโก. โส เอวํ ปชานามิ – ‘อุปฺปนฺโน โข เม อยํ เนกฺขมฺมวิตกฺโก. โส จ โข เนวตฺตพฺยาพาธาย สํวตฺตติ, น ปรพฺยาพาธาย สํวตฺตติ, น อุภยพฺยาพาธาย สํวตฺตติ, ปญฺญาวุทฺธิโก อวิฆาตปกฺขิโก นิพฺพานสํวตฺตนิโก’. รตฺตึ เจปิ นํ, ภิกฺขเว, อนุวิตกฺเกยฺยํ อนุวิจาเรยฺยํ, เนว ตโตนิทานํ ภยํ สมนุปสฺสามิ. ทิวสํ เจปิ นํ, ภิกฺขเว, อนุวิตกฺเกยฺยํ อนุวิจาเรยฺยํ, เนว ตโตนิทานํ ภยํ สมนุปสฺสามิ. รตฺตินฺทิวํ เจปิ นํ, ภิกฺขเว, อนุวิตกฺเกยฺยํ อนุวิจาเรยฺยํ, เนว ตโตนิทานํ ภยํ สมนุปสฺสามิ. อปิ จ โข เม อติจิรํ อนุวิตกฺกยโต อนุวิจารยโต กาโย กิลเมยฺย. กาเย กิลนฺเต จิตฺตํ อูหญฺเญยฺย. อูหเต จิตฺเต อารา จิตฺตํ สมาธิมฺหาติ. โส โข อหํ, ภิกฺขเว, อชฺฌตฺตเมว จิตฺตํ สณฺฐเปมิ สนฺนิสาเทมิ เอโกทึ กโรมิ สมาทหามิ. ตํ กิสฺส เหตุ? ‘มา เม จิตฺตํ อูหญฺญี’ติ.

209. “Enquanto eu permanecia assim, monges, diligente, ardente e resoluto, surgiu em mim um pensamento de renúncia. Eu compreendi assim: ‘Este pensamento de renúncia surgiu em mim. Ele não conduz à minha própria aflição, nem à aflição de outros, nem à aflição de ambos; ele promove a sabedoria, não causa dificuldades e conduz ao Nibbāna’. Se eu pensasse e ponderasse sobre esse pensamento mesmo por uma noite, mesmo por um dia, mesmo por uma noite e um dia, eu não veria nada a temer disso. No entanto, com o pensar e o ponderar excessivos, meu corpo se cansaria; quando o corpo está cansado, a mente se agita; e quando a mente está agitada, ela fica longe da concentração. Assim, monges, eu estabilizei minha mente internamente, aquietei-a, unifiquei-a e concentrei-a. Por qual razão? Para que minha mente não se agitasse.”

๒๑๐. ‘‘ตสฺส มยฺหํ, ภิกฺขเว, เอวํ อปฺปมตฺตสฺส อาตาปิโน ปหิตตฺตสฺส วิหรโต อุปฺปชฺชติ อพฺยาปาทวิตกฺโก…เป… อุปฺปชฺชติ อวิหึสาวิตกฺโก. โส เอวํ ปชานามิ – ‘อุปฺปนฺโน โข เม อยํ อวิหึสาวิตกฺโก. โส จ โข เนวตฺตพฺยาพาธาย สํวตฺตติ, น ปรพฺยาพาธาย สํวตฺตติ, น อุภยพฺยาพาธาย [Pg.164] สํวตฺตติ, ปญฺญาวุทฺธิโก อวิฆาตปกฺขิโก นิพฺพานสํวตฺตนิโก’. รตฺตึ เจปิ นํ, ภิกฺขเว, อนุวิตกฺเกยฺยํ อนุวิจาเรยฺยํ, เนว ตโตนิทานํ ภยํ สมนุปสฺสามิ. ทิวสํ เจปิ นํ, ภิกฺขเว, อนุวิตกฺเกยฺยํ อนุวิจาเรยฺยํ, เนว ตโตนิทานํ ภยํ สมนุปสฺสามิ. รตฺตินฺทิวํ เจปิ นํ, ภิกฺขเว, อนุวิตกฺเกยฺยํ อนุวิจาเรยฺยํ, เนว ตโตนิทานํ ภยํ สมนุปสฺสามิ. อปิ จ โข เม อติจิรํ อนุวิตกฺกยโต อนุวิจารยโต กาโย กิลเมยฺย. กาเย กิลนฺเต จิตฺตํ อูหญฺเญยฺย. อูหเต จิตฺเต อารา จิตฺตํ สมาธิมฺหาติ. โส โข อหํ, ภิกฺขเว, อชฺฌตฺตเมว จิตฺตํ สณฺฐเปมิ, สนฺนิสาเทมิ, เอโกทึ กโรมิ สมาทหามิ. ตํ กิสฺส เหตุ? ‘มา เม จิตฺตํ อูหญฺญี’ติ.

210. “Enquanto eu permanecia assim, monges, diligente, ardente e resoluto, surgiu em mim um pensamento de não malevolência... [pe]... surgiu em mim um pensamento de não crueldade. Eu compreendi assim: ‘Este pensamento de não crueldade surgiu em mim. Ele não conduz à minha própria aflição, nem à aflição de outros, nem à aflição de ambos; ele promove a sabedoria, não causa dificuldades e conduz ao Nibbāna’. Se eu pensasse e ponderasse sobre esse pensamento mesmo por uma noite, mesmo por um dia, mesmo por uma noite e um dia, eu não veria nada a temer disso. No entanto, com o pensar e o ponderar excessivos, meu corpo se cansaria; quando o corpo está cansado, a mente se agita; e quando a mente está agitada, ela fica longe da concentração. Assim, monges, eu estabilizei minha mente internamente, aquietei-a, unifiquei-a e concentrei-a. Por qual razão? Para que minha mente não se agitasse.”

‘‘ยญฺญเทว, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ พหุลมนุวิตกฺเกติ อนุวิจาเรติ, ตถา ตถา นติ โหติ เจตโส. เนกฺขมฺมวิตกฺกญฺเจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ พหุลมนุวิตกฺเกติ อนุวิจาเรติ, ปหาสิ กามวิตกฺกํ, เนกฺขมฺมวิตกฺกํ พหุลมกาสิ, ตสฺสํ ตํ เนกฺขมฺมวิตกฺกาย จิตฺตํ นมติ. อพฺยาปาทวิตกฺกญฺเจ, ภิกฺขเว…เป… อวิหึสาวิตกฺกญฺเจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ พหุลมนุวิตกฺเกติ อนุวิจาเรติ, ปหาสิ วิหึสาวิตกฺกํ, อวิหึสาวิตกฺกํ พหุลมกาสิ, ตสฺส ตํ อวิหึสาวิตกฺกาย จิตฺตํ นมติ. เสยฺยถาปิ, ภิกฺขเว, คิมฺหานํ ปจฺฉิเม มาเส สพฺพสสฺเสสุ คามนฺตสมฺภเตสุ โคปาลโก คาโว รกฺเขยฺย, ตสฺส รุกฺขมูลคตสฺส วา อพฺโภกาสคตสฺส วา สติกรณียเมว โหติ – ‘เอตา คาโว’ติ. เอวเมวํ โข, ภิกฺขเว, สติกรณียเมว อโหสิ – ‘เอเต ธมฺมา’ติ.

“Seja o que for, monges, que um monge frequentemente pense e pondere, essa se tornará a inclinação de sua mente. Se um monge, monges, frequentemente pensa e pondera sobre pensamentos de renúncia, ele abandona o pensamento de desejo sensual para cultivar o pensamento de renúncia, e então sua mente se inclina para pensamentos de renúncia. Se um monge, monges, frequentemente pensa e pondera sobre pensamentos de não malevolência... [pe]... sobre pensamentos de não crueldade, ele abandona o pensamento de crueldade para cultivar o pensamento de não crueldade, e então sua mente se inclina para pensamentos de não crueldade. Assim como no último mês da estação quente, quando todas as colheitas foram recolhidas para dentro das aldeias, um pastor de vacas guardaria suas vacas permanecendo ao pé de uma árvore ou ao ar livre, precisando apenas estar atento de que ‘as vacas estão ali’; da mesma forma, monges, havia necessidade apenas de eu estar atento de que ‘esses estados estão ali’.”

๒๑๑. ‘‘อารทฺธํ โข ปน เม, ภิกฺขเว, วีริยํ อโหสิ อสลฺลีนํ, อุปฏฺฐิตา สติ อสมฺมุฏฺฐา, ปสฺสทฺโธ กาโย อสารทฺโธ, สมาหิตํ จิตฺตํ เอกคฺคํ. โส โข อหํ, ภิกฺขเว, วิวิจฺเจว กาเมหิ วิวิจฺจ อกุสเลหิ ธมฺเมหิ สวิตกฺกํ สวิจารํ วิเวกชํ ปีติสุขํ ปฐมํ ฌานํ อุปสมฺปชฺช วิหาสึ. วิตกฺกวิจารานํ วูปสมา อชฺฌตฺตํ สมฺปสาทนํ เจตโส เอโกทิภาวํ อวิตกฺกํ อวิจารํ สมาธิชํ ปีติสุขํ ทุติยํ ฌานํ อุปสมฺปชฺช วิหาสึ. ปีติยา จ วิราคา อุเปกฺขโก จ วิหาสึ สโต จ สมฺปชาโน, สุขญฺจ กาเยน ปฏิสํเวเทสึ, ยํ ตํ อริยา อาจิกฺขนฺติ ‘อุเปกฺขโก สติมา [Pg.165] สุขวิหารี’ติ, ตติยํ ฌานํ อุปสมฺปชฺช วิหาสึ. สุขสฺส จ ปหานา ทุกฺขสฺส จ ปหานา ปุพฺเพว โสมนสฺสโทมนสฺสานํ อตฺถงฺคมา อทุกฺขมสุขํ อุเปกฺขาสติปาริสุทฺธึ จตุตฺถํ ฌานํ อุปสมฺปชฺช วิหาสึ.

211. “Uma energia incansável foi despertada em mim e uma atenção plena inabalável foi estabelecida; meu corpo estava tranquilo e sereno, minha mente concentrada e unificada. Assim, monges, afastado dos prazeres sensuais, afastado das qualidades prejudiciais, entrei e permaneci no primeiro jhāna, que é acompanhado de pensamento aplicado e sustentado, com a alegria e a felicidade nascidas do afastamento. Com a pacificação do pensamento aplicado e sustentado, entrei e permaneci no segundo jhāna, que possui tranquilidade interna e unificação da mente, livre de pensamento aplicado e sustentado, com a alegria e a felicidade nascidas da concentração. Com o desvanecimento da alegria, permaneci equânime, atento e plenamente consciente, e experimentei a felicidade com o corpo, aquilo de que os nobres dizem: ‘Ele é equânime, atento e vive feliz’, entrei e permaneci no terceiro jhāna. Com o abandono do prazer e da dor, e com o prévio desaparecimento da alegria e da tristeza, entrei e permaneci no quarto jhāna, que não é doloroso nem prazeroso, e possui a pureza da atenção plena devido à equanimidade.”

๒๑๒. ‘‘โส เอวํ สมาหิเต จิตฺเต ปริสุทฺเธ ปริโยทาเต อนงฺคเณ วิคตูปกฺกิเลเส มุทุภูเต กมฺมนิเย ฐิเต อาเนญฺชปฺปตฺเต ปุพฺเพนิวาสานุสฺสติญาณาย จิตฺตํ อภินินฺนาเมสึ. โส อเนกวิหิตํ ปุพฺเพนิวาสํ อนุสฺสรามิ. เสยฺยถิทํ, เอกมฺปิ ชาตึ…เป… อิติ สาการํ สอุทฺเทสํ อเนกวิหิตํ ปุพฺเพนิวาสํ อนุสฺสรามิ. อยํ โข เม, ภิกฺขเว, รตฺติยา ปฐเม ยาเม ปฐมา วิชฺชา อธิคตา; อวิชฺชา วิหตา วิชฺชา อุปฺปนฺนา; ตโม วิหโต อาโลโก อุปฺปนฺโน; ยถา ตํ อปฺปมตฺตสฺส อาตาปิโน ปหิตตฺตสฺส วิหรโต.

212. “Com a mente assim concentrada, purificada, brilhante, sem máculas, livre de imperfeições, maleável, pronta para o trabalho, firme e imperturbável, direcionei a mente para o conhecimento da recordação de vidas passadas. Recordei-me de minhas diversas existências passadas, a saber: uma vida... [pe]... assim, com seus detalhes e particularidades, recordei-me de minhas diversas existências passadas. Esta, monges, foi a primeira verdadeira ciência alcançada por mim na primeira vigília da noite; a ignorância foi banida e a verdadeira ciência surgiu; a escuridão foi banida e a luz surgiu, como acontece com quem permanece diligente, ardente e resoluto.”

๒๑๓. ‘‘โส เอวํ สมาหิเต จิตฺเต ปริสุทฺเธ ปริโยทาเต อนงฺคเณ วิคตูปกฺกิเลเส มุทุภูเต กมฺมนิเย ฐิเต อาเนญฺชปฺปตฺเต สตฺตานํ จุตูปปาตญาณาย จิตฺตํ อภินินฺนาเมสึ. โส ทิพฺเพน จกฺขุนา วิสุทฺเธน อติกฺกนฺตมานุสเกน สตฺเต ปสฺสามิ จวมาเน อุปปชฺชมาเน…เป… อิเม วต โภนฺโต สตฺตา กายทุจฺจริเตน สมนฺนาคตา…เป… อิติ ทิพฺเพน จกฺขุนา วิสุทฺเธน อติกฺกนฺตมานุสเกน สตฺเต ปสฺสามิ จวมาเน อุปปชฺชมาเน หีเน ปณีเต สุวณฺเณ ทุพฺพณฺเณ สุคเต ทุคฺคเต, ยถากมฺมูปเค สตฺเต ปชานามิ. อยํ โข เม, ภิกฺขเว, รตฺติยา มชฺฌิเม ยาเม ทุติยา วิชฺชา อธิคตา; อวิชฺชา วิหตา วิชฺชา อุปฺปนฺนา; ตโม วิหโต อาโลโก อุปฺปนฺโน; ยถา ตํ อปฺปมตฺตสฺส อาตาปิโน ปหิตตฺตสฺส วิหรโต.

213. “Com a mente assim concentrada, purificada, brilhante, sem máculas, livre de imperfeições, maleável, pronta para o trabalho, firme e imperturbável, direcionei a mente para o conhecimento do falecimento e do renascimento dos seres. Com o olho divino, purificado e suprahumano, vi os seres falecendo e renascendo... [pe]... ‘Estes seres, de fato, possuidores de má conduta corporal...’ ... assim, com o olho divino, purificado e suprahumano, vi os seres falecendo e renascendo, inferiores e superiores, belos e feios, afortunados e desafortunados, e compreendi como os seres passam de acordo com suas ações (kamma). Esta, monges, foi a segunda verdadeira ciência alcançada por mim na vigília média da noite; a ignorância foi banida e a verdadeira ciência surgiu; a escuridão foi banida e a luz surgiu, como acontece com quem permanece diligente, ardente e resoluto.”

๒๑๔. ‘‘โส เอวํ สมาหิเต จิตฺเต ปริสุทฺเธ ปริโยทาเต อนงฺคเณ วิคตูปกฺกิเลเส มุทุภูเต กมฺมนิเย ฐิเต อาเนญฺชปฺปตฺเต อาสวานํ ขยญาณาย จิตฺตํ อภินินฺนาเมสึ. โส ‘อิทํ ทุกฺข’นฺติ ยถาภูตํ อพฺภญฺญาสึ, ‘อยํ ทุกฺขสมุทโย’ติ ยถาภูตํ อพฺภญฺญาสึ, ‘อยํ ทุกฺขนิโรโธ’ติ ยถาภูตํ อพฺภญฺญาสึ, ‘อยํ ทุกฺขนิโรธคามินี ปฏิปทา’ติ ยถาภูตํ อพฺภญฺญาสึ[Pg.166]. ‘อิเม อาสวา’ติ ยถาภูตํ อพฺภญฺญาสึ, ‘อยํ อาสวสมุทโย’ติ ยถาภูตํ อพฺภญฺญาสึ, ‘อยํ อาสวนิโรโธ’ติ ยถาภูตํ อพฺภญฺญาสึ, ‘อยํ อาสวนิโรธคามินี ปฏิปทา’ติ ยถาภูตํ อพฺภญฺญาสึ. ตสฺส เม เอวํ ชานโต เอวํ ปสฺสโต กามาสวาปิ จิตฺตํ วิมุจฺจิตฺถ, ภวาสวาปิ จิตฺตํ วิมุจฺจิตฺถ, อวิชฺชาสวาปิ จิตฺตํ วิมุจฺจิตฺถ, วิมุตฺตสฺมึ วิมุตฺตมิติ ญาณํ อโหสิ – ‘ขีณา ชาติ, วุสิตํ พฺรหฺมจริยํ, กตํ กรณียํ, นาปรํ อิตฺถตฺตายา’ติ อพฺภญฺญาสึ. อยํ โข เม, ภิกฺขเว, รตฺติยา ปจฺฉิเม ยาเม ตติยา วิชฺชา อธิคตา; อวิชฺชา วิหตา วิชฺชา อุปฺปนฺนา; ตโม วิหโต อาโลโก อุปฺปนฺโน; ยถา ตํ อปฺปมตฺตสฺส อาตาปิโน ปหิตตฺตสฺส วิหรโต.

214. “Com a mente assim concentrada, purificada, brilhante, sem máculas, livre de imperfeições, maleável, pronta para o trabalho, firme e imperturbável, direcionei a mente para o conhecimento da destruição das impurezas (āsavas). Compreendi diretamente, como realmente é: ‘Isto é o sofrimento’; compreendi diretamente, como realmente é: ‘Esta é a origem do sofrimento’; compreendi diretamente, como realmente é: ‘Esta é a cessação do sofrimento’; compreendi diretamente, como realmente é: ‘Este é o caminho que conduz à cessação do sofrimento’. Compreendi diretamente, como realmente é: ‘Estas são as impurezas’; compreendi diretamente, como realmente é: ‘Esta é a origem das impurezas’; compreendi diretamente, como realmente é: ‘Esta é a cessação das impurezas’; compreendi diretamente, como realmente é: ‘Este é o caminho que conduz à cessação das impurezas’. Quando eu soube e vi dessa maneira, minha mente foi libertada da impureza do desejo sensual, libertada da impureza do vir-a-ser e libertada da impureza da ignorância. Quando ela foi libertada, surgiu o conhecimento: ‘Está libertada’. Compreendi diretamente: ‘O nascimento foi destruído, a vida santa foi vivida, o que deveria ser feito foi feito, não há mais retorno a nenhum estado de existência’. Esta, monges, foi a terceira verdadeira ciência alcançada por mim na última vigília da noite; a ignorância foi banida e a verdadeira ciência surgiu; a escuridão foi banida e a luz surgiu, como acontece com quem permanece diligente, ardente e resoluto.”

๒๑๕. ‘‘เสยฺยถาปิ, ภิกฺขเว, อรญฺเญ ปวเน มหนฺตํ นินฺนํ ปลฺลลํ. ตเมนํ มหามิคสงฺโฆ อุปนิสฺสาย วิหเรยฺย. ตสฺส โกจิเทว ปุริโส อุปฺปชฺเชยฺย อนตฺถกาโม อหิตกาโม อโยคกฺเขมกาโม. โส ยฺวาสฺส มคฺโค เขโม โสวตฺถิโก ปีติคมนีโย ตํ มคฺคํ ปิทเหยฺย, วิวเรยฺย กุมฺมคฺคํ, โอทเหยฺย โอกจรํ, ฐเปยฺย โอกจาริกํ. เอวญฺหิ โส, ภิกฺขเว, มหามิคสงฺโฆ อปเรน สมเยน อนยพฺยสนํ อาปชฺเชยฺย. ตสฺเสว โข ปน, ภิกฺขเว, มหโต มิคสงฺฆสฺส โกจิเทว ปุริโส อุปฺปชฺเชยฺย อตฺถกาโม หิตกาโม โยคกฺเขมกาโม. โส ยฺวาสฺส มคฺโค เขโม โสวตฺถิโก ปีติคมนีโย ตํ มคฺคํ วิวเรยฺย, ปิทเหยฺย กุมฺมคฺคํ, อูหเนยฺย โอกจรํ, นาเสยฺย โอกจาริกํ. เอวญฺหิ โส, ภิกฺขเว, มหามิคสงฺโฆ อปเรน สมเยน วุทฺธึ วิรูฬฺหึ เวปุลฺลํ อาปชฺเชยฺย.

215. “Suponham, monges, que em uma floresta densa houvesse um grande pântano profundo, perto do qual vivia uma grande manada de cervos. Então, surgisse um homem que desejasse a ruína, o dano e o cativeiro deles. Ele fecharia o caminho seguro, bom e alegre de se percorrer, abriria um caminho falso, colocaria um cervo chamariz e posicionaria uma fêmea chamariz. Assim, monges, aquela grande manada de cervos, mais tarde, cairia em calamidade, desastre e ruína. Mas então, monges, para aquela mesma grande manada de cervos, surgisse um homem que desejasse o bem, o bem-estar e a proteção deles. Ele abriria o caminho seguro, bom e alegre de se percorrer, fecharia o caminho falso, removeria o cervo chamariz e destruiria a fêmea chamariz. Assim, monges, aquela grande manada de cervos, mais tarde, alcançaria o crescimento, o progresso e a plenitude.”

‘‘อุปมา โข เม อยํ, ภิกฺขเว, กตา อตฺถสฺส วิญฺญาปนาย. อยํ เจเวตฺถ อตฺโถ – มหนฺตํ นินฺนํ ปลฺลลนฺติ โข, ภิกฺขเว, กามานเมตํ อธิวจนํ. มหามิคสงฺโฆติ โข, ภิกฺขเว, สตฺตานเมตํ อธิวจนํ. ปุริโส อนตฺถกาโม อหิตกาโม อโยคกฺเขมกาโมติ โข, ภิกฺขเว, มารสฺเสตํ ปาปิมโต อธิวจนํ. กุมฺมคฺโคติ โข, ภิกฺขเว, อฏฺฐงฺคิกสฺเสตํ มิจฺฉามคฺคสฺส อธิวจนํ, เสยฺยถิทํ – มิจฺฉาทิฏฺฐิยา มิจฺฉาสงฺกปฺปสฺส มิจฺฉาวาจาย มิจฺฉากมฺมนฺตสฺส มิจฺฉาอาชีวสฺส มิจฺฉาวายามสฺส มิจฺฉาสติยา มิจฺฉาสมาธิสฺส. โอกจโรติ โข, ภิกฺขเว, นนฺทีราคสฺเสตํ อธิวจนํ. โอกจาริกาติ [Pg.167] โข, ภิกฺขเว, อวิชฺชาเยตํ อธิวจนํ. ปุริโส อตฺถกาโม หิตกาโม โยคกฺเขมกาโมติ โข, ภิกฺขเว, ตถาคตสฺเสตํ อธิวจนํ อรหโต สมฺมาสมฺพุทฺธสฺส. เขโม มคฺโค โสวตฺถิโก ปีติคมนีโยติ โข, ภิกฺขเว, อริยสฺเสตํ อฏฺฐงฺคิกสฺส มคฺคสฺส อธิวจนํ, เสยฺยถิทํ – สมฺมาทิฏฺฐิยา สมฺมาสงฺกปฺปสฺส สมฺมาวาจาย สมฺมากมฺมนฺตสฺส สมฺมาอาชีวสฺส สมฺมาวายามสฺส สมฺมาสติยา สมฺมาสมาธิสฺส.

“Eu apresentei esta parábola, monges, para ilustrar um significado. E este é o seu significado: ‘O grande pântano profundo’ é um termo para os prazeres sensuais. ‘A grande manada de cervos’ é um termo para os seres. ‘O homem que deseja a ruína, o dano e o cativeiro deles’ é um termo para Māra, o Maligno. ‘O caminho falso’ é um termo para o caminho óctuplo incorreto, a saber: visão incorreta, intenção incorreta, linguagem incorreta, ação incorreta, meio de vida incorreto, esforço incorreto, atenção plena incorreta e concentração incorreta. ‘O cervo chamariz’ é um termo para o apego ao prazer (nandīrāga). ‘A fêmea chamariz’ é um termo para a ignorância. ‘O homem que deseja o bem, o bem-estar e a proteção deles’ é um termo para o Tathāgata, o Nobre, o Totalmente Iluminado. ‘O caminho seguro, bom e alegre de se percorrer’ é um termo para o Nobre Caminho Óctuplo, a saber: visão correta, intenção correta, linguagem correta, ação correta, meio de vida correto, esforço correto, atenção plena correta e concentração correta.”

‘‘อิติ โข, ภิกฺขเว, วิวโฏ มยา เขโม มคฺโค โสวตฺถิโก ปีติคมนีโย, ปิหิโต กุมฺมคฺโค, อูหโต โอกจโร, นาสิตา โอกจาริกา. ยํ, ภิกฺขเว, สตฺถารา กรณียํ สาวกานํ หิเตสินา อนุกมฺปเกน อนุกมฺปํ อุปาทาย, กตํ โว ตํ มยา. เอตานิ, ภิกฺขเว, รุกฺขมูลานิ, เอตานิ สุญฺญาคารานิ; ฌายถ, ภิกฺขเว, มา ปมาทตฺถ; มา ปจฺฉา วิปฺปฏิสาริโน อหุวตฺถ. อยํ โว อมฺหากํ อนุสาสนี’’ติ.

“Assim, monges, o caminho seguro, bom e alegre de se percorrer foi reaberto por mim, o caminho falso foi fechado, o cervo chamariz foi removido e a fêmea chamariz foi destruída. O que deve ser feito por um mestre que busca o bem-estar de seus discípulos e tem compaixão por eles, por compaixão, isso eu fiz por vocês, monges. Ali estão os pés das árvores, ali estão as cabanas vazias. Meditem, monges, não sejam negligentes; não se arrependam mais tarde. Esta é a nossa instrução para vocês.”

อิทมโวจ ภควา. อตฺตมนา เต ภิกฺขู ภควโต ภาสิตํ อภินนฺทุนฺติ.

Isso foi o que o Abençoado disse. Satisfeitos, os monges alegraram-se com as palavras do Abençoado.

ทฺเวธาวิตกฺกสุตฺตํ นิฏฺฐิตํ นวมํ.

O Dvedhāvitakka Sutta, o nono, está concluído.

๑๐. วิตกฺกสณฺฐานสุตฺตํ

10. Vitakkasaṇṭhāna Sutta

๒๑๖. เอวํ เม สุตํ – เอกํ สมยํ ภควา สาวตฺถิยํ วิหรติ เชตวเน อนาถปิณฺฑิกสฺส อาราเม. ตตฺร โข ภควา ภิกฺขู อามนฺเตสิ – ‘‘ภิกฺขโว’’ติ. ‘‘ภทนฺเต’’ติ เต ภิกฺขู ภควโต ปจฺจสฺโสสุํ. ภควา เอตทโวจ –

216. Assim ouvi. Em certa ocasião, o Abençoado estava vivendo em Sāvatthī, no Bosque de Jeta, no Parque de Anāthapiṇḍika. Lá, o Abençoado dirigiu-se aos monges: “Monges”. — “Venerável Senhor”, responderam os monges ao Abençoado. O Abençoado disse o seguinte:

‘‘อธิจิตฺตมนุยุตฺเตน, ภิกฺขเว, ภิกฺขุนา ปญฺจ นิมิตฺตานิ กาเลน กาลํ มนสิ กาตพฺพานิ. กตมานิ ปญฺจ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุโน ยํ นิมิตฺตํ อาคมฺม ยํ นิมิตฺตํ มนสิกโรโต อุปฺปชฺชนฺติ ปาปกา อกุสลา วิตกฺกา ฉนฺทูปสํหิตาปิ โทสูปสํหิตาปิ โมหูปสํหิตาปิ, เตน, ภิกฺขเว, ภิกฺขุนา ตมฺหา นิมิตฺตา อญฺญํ นิมิตฺตํ มนสิ กาตพฺพํ กุสลูปสํหิตํ. ตสฺส ตมฺหา นิมิตฺตา อญฺญํ นิมิตฺตํ มนสิกโรโต กุสลูปสํหิตํ เย ปาปกา อกุสลา [Pg.168] วิตกฺกา ฉนฺทูปสํหิตาปิ โทสูปสํหิตาปิ โมหูปสํหิตาปิ เต ปหียนฺติ เต อพฺภตฺถํ คจฺฉนฺติ. เตสํ ปหานา อชฺฌตฺตเมว จิตฺตํ สนฺติฏฺฐติ สนฺนิสีทติ เอโกทิ โหติ สมาธิยติ. เสยฺยถาปิ, ภิกฺขเว, ทกฺโข ปลคณฺโฑ วา ปลคณฺฑนฺเตวาสี วา สุขุมาย อาณิยา โอฬาริกํ อาณึ อภินิหเนยฺย อภินีหเรยฺย อภินิวตฺเตยฺย ; เอวเมว โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุโน ยํ นิมิตฺตํ อาคมฺม ยํ นิมิตฺตํ มนสิกโรโต อุปฺปชฺชนฺติ ปาปกา อกุสลา วิตกฺกา ฉนฺทูปสํหิตาปิ โทสูปสํหิตาปิ โมหูปสํหิตาปิ, เตน, ภิกฺขเว, ภิกฺขุนา ตมฺหา นิมิตฺตา อญฺญํ นิมิตฺตํ มนสิ กาตพฺพํ กุสลูปสํหิตํ. ตสฺส ตมฺหา นิมิตฺตา อญฺญํ นิมิตฺตํ มนสิกโรโต กุสลูปสํหิตํ เย ปาปกา อกุสลา วิตกฺกา ฉนฺทูปสํหิตาปิ โทสูปสํหิตาปิ โมหูปสํหิตาปิ เต ปหียนฺติ เต อพฺภตฺถํ คจฺฉนฺติ. เตสํ ปหานา อชฺฌตฺตเมว จิตฺตํ สนฺติฏฺฐติ สนฺนิสีทติ เอโกทิ โหติ สมาธิยติ.

“Monges, o monge que se dedica à mente superior deve, de tempos em tempos, dar atenção a cinco sinais. Quais são os cinco? Aqui, monges, quando um monge está dando atenção a um determinado sinal e, devido a esse sinal, surgem nele pensamentos prejudiciais e insalubres conectados ao desejo, ao ódio e à ilusão, então esse monge deve dar atenção a algum outro sinal conectado ao que é salutar. Quando ele dá atenção a algum outro sinal conectado ao que é salutar, quaisquer pensamentos prejudiciais e insalubres conectados ao desejo, ao ódio e à ilusão são abandonados nele e desaparecem. Com o abandono deles, sua mente se estabiliza internamente, se aquieta, unifica-se e se concentra. Assim como um carpinteiro habilidoso ou seu aprendiz removeria, extrairia e expulsaria uma cavilha grossa por meio de uma cavilha fina; da mesma forma, monges, quando um monge está dando atenção a um determinado sinal e, devido a esse sinal, surgem nele pensamentos prejudiciais e insalubres conectados ao desejo, ao ódio e à ilusão, então esse monge deve dar atenção a algum outro sinal conectado ao que é salutar. Quando ele dá atenção a algum outro sinal conectado ao que é salutar, quaisquer pensamentos prejudiciais e insalubres conectados ao desejo, ao ódio e à ilusão são abandonados nele e desaparecem. Com o abandono deles, sua mente se estabiliza internamente, se aquieta, unifica-se e se concentra.”

๒๑๗. ‘‘ตสฺส เจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุโน ตมฺหา นิมิตฺตา อญฺญํ นิมิตฺตํ มนสิกโรโต กุสลูปสํหิตํ อุปฺปชฺชนฺเตว ปาปกา อกุสลา วิตกฺกา ฉนฺทูปสํหิตาปิ โทสูปสํหิตาปิ โมหูปสํหิตาปิ, เตน, ภิกฺขเว, ภิกฺขุนา เตสํ วิตกฺกานํ อาทีนโว อุปปริกฺขิตพฺโพ – ‘อิติปิเม วิตกฺกา อกุสลา, อิติปิเม วิตกฺกา สาวชฺชา, อิติปิเม วิตกฺกา ทุกฺขวิปากา’ติ. ตสฺส เตสํ วิตกฺกานํ อาทีนวํ อุปปริกฺขโต เย ปาปกา อกุสลา วิตกฺกา ฉนฺทูปสํหิตาปิ โทสูปสํหิตาปิ โมหูปสํหิตาปิ เต ปหียนฺติ เต อพฺภตฺถํ คจฺฉนฺติ. เตสํ ปหานา อชฺฌตฺตเมว จิตฺตํ สนฺติฏฺฐติ สนฺนิสีทติ เอโกทิ โหติ สมาธิยติ. เสยฺยถาปิ, ภิกฺขเว, อิตฺถี วา ปุริโส วา ทหโร ยุวา มณฺฑนกชาติโก อหิกุณเปน วา กุกฺกุรกุณเปน วา มนุสฺสกุณเปน วา กณฺเฐ อาสตฺเตน อฏฺฏิเยยฺย หราเยยฺย ชิคุจฺเฉยฺย; เอวเมว โข, ภิกฺขเว, ตสฺส เจ ภิกฺขุโน ตมฺหาปิ นิมิตฺตา อญฺญํ นิมิตฺตํ มนสิกโรโต กุสลูปสํหิตํ อุปฺปชฺชนฺเตว ปาปกา อกุสลา วิตกฺกา ฉนฺทูปสํหิตาปิ โทสูปสํหิตาปิ โมหูปสํหิตาปิ, เตน, ภิกฺขเว, ภิกฺขุนา เตสํ วิตกฺกานํ อาทีนโว อุปปริกฺขิตพฺโพ – ‘อิติปิเม วิตกฺกา อกุสลา, อิติปิเม [Pg.169] วิตกฺกา สาวชฺชา, อิติปิเม วิตกฺกา ทุกฺขวิปากา’ติ. ตสฺส เตสํ วิตกฺกานํ อาทีนวํ อุปปริกฺขโต เย ปาปกา อกุสลา วิตกฺกา ฉนฺทูปสํหิตาปิ โทสูปสํหิตาปิ โมหูปสํหิตาปิ เต ปหียนฺติ เต อพฺภตฺถํ คจฺฉนฺติ. เตสํ ปหานา อชฺฌตฺตเมว จิตฺตํ สนฺติฏฺฐติ สนฺนิสีทติ เอโกทิ โหติ สมาธิยติ.

217. “Se, monges, enquanto ele dá atenção a esse outro sinal conectado ao que é salutar, ainda surgirem nele pensamentos prejudiciais e insalubres conectados ao desejo, ao ódio e à ilusão, então esse monge deve examinar o perigo desses pensamentos: ‘Estes pensamentos são insalubres, são censuráveis, resultam em sofrimento’. Quando ele examina o perigo desses pensamentos, quaisquer pensamentos prejudiciais e insalubres conectados ao desejo, ao ódio e à ilusão são abandonados nele e desaparecem. Com o abandono deles, sua mente se estabiliza internamente, se aquieta, unifica-se e se concentra. Assim como um homem ou uma mulher, jovem, em plena juventude e apegado a ornamentos, ficaria horrorizado, humilhado e enojado se a carcaça de uma serpente, de um cão ou de um ser humano fosse pendurada em seu pescoço; da mesma forma, monges, se, enquanto ele dá atenção a esse outro sinal conectado ao que é salutar, ainda surgirem nele pensamentos prejudiciais e insalubres conectados ao desejo, ao ódio e à ilusão, então esse monge deve examinar o perigo desses pensamentos: ‘Estes pensamentos são insalubres, são censuráveis, resultam em sofrimento’. Quando ele examina o perigo desses pensamentos, quaisquer pensamentos prejudiciais e insalubres conectados ao desejo, ao ódio e à ilusão são abandonados nele e desaparecem. Com o abandono deles, sua mente se estabiliza internamente, se aquieta, unifica-se e se concentra.”

๒๑๘. ‘‘ตสฺส เจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุโน เตสมฺปิ วิตกฺกานํ อาทีนวํ อุปปริกฺขโต อุปฺปชฺชนฺเตว ปาปกา อกุสลา วิตกฺกา ฉนฺทูปสํหิตาปิ โทสูปสํหิตาปิ โมหูปสํหิตาปิ, เตน, ภิกฺขเว, ภิกฺขุนา เตสํ วิตกฺกานํ อสติอมนสิกาโร อาปชฺชิตพฺโพ. ตสฺส เตสํ วิตกฺกานํ อสติอมนสิการํ อาปชฺชโต เย ปาปกา อกุสลา วิตกฺกา ฉนฺทูปสํหิตาปิ โทสูปสํหิตาปิ โมหูปสํหิตาปิ เต ปหียนฺติ เต อพฺภตฺถํ คจฺฉนฺติ. เตสํ ปหานา อชฺฌตฺตเมว จิตฺตํ สนฺติฏฺฐติ สนฺนิสีทติ เอโกทิ โหติ สมาธิยติ. เสยฺยถาปิ, ภิกฺขเว, จกฺขุมา ปุริโส อาปาถคตานํ รูปานํ อทสฺสนกาโม อสฺส; โส นิมีเลยฺย วา อญฺเญน วา อปโลเกยฺย. เอวเมว โข, ภิกฺขเว, ตสฺส เจ ภิกฺขุโน เตสมฺปิ วิตกฺกานํ อาทีนวํ อุปปริกฺขโต อุปฺปชฺชนฺเตว ปาปกา อกุสลา วิตกฺกา ฉนฺทูปสํหิตาปิ โทสูปสํหิตาปิ โมหูปสํหิตาปิ, เต ปหียนฺติ เต อพฺภตฺถํ คจฺฉนฺติ. เตสํ ปหานา อชฺฌตฺตเมว จิตฺตํ สนฺติฏฺฐติ สนฺนิสีทติ เอโกทิ โหติ สมาธิยติ.

218. “Se, monges, enquanto ele examina o perigo desses pensamentos, ainda surgirem nele pensamentos prejudiciais e insalubres conectados ao desejo, ao ódio e à ilusão, então esse monge deve esquecer esses pensamentos e não lhes dar atenção. Quando ele esquece esses pensamentos e não lhes dá atenção, quaisquer pensamentos prejudiciais e insalubres conectados ao desejo, ao ódio e à ilusão são abandonados nele e desaparecem. Com o abandono deles, sua mente se estabiliza internamente, se aquieta, unifica-se e se concentra. Assim como um homem com boa visão que não quisesse ver formas que entrassem em seu campo de visão fecharia os olhos ou olharia para outro lado; da mesma forma, monges, se, enquanto ele examina o perigo desses pensamentos, ainda surgirem nele pensamentos prejudiciais e insalubres conectados ao desejo, ao ódio e à ilusão, eles são abandonados nele e desaparecem. Com o abandono deles, sua mente se estabiliza internamente, se aquieta, unifica-se e se concentra.”

๒๑๙. ‘‘ตสฺส เจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุโน เตสมฺปิ วิตกฺกานํ อสติอมนสิการํ อาปชฺชโต อุปฺปชฺชนฺเตว ปาปกา อกุสลา วิตกฺกา ฉนฺทูปสํหิตาปิ โทสูปสํหิตาปิ โมหูปสํหิตาปิ, เตน, ภิกฺขเว, ภิกฺขุนา เตสํ วิตกฺกานํ วิตกฺกสงฺขารสณฺฐานํ มนสิกาตพฺพํ. ตสฺส เตสํ วิตกฺกานํ วิตกฺกสงฺขารสณฺฐานํ มนสิกโรโต เย ปาปกา อกุสลา วิตกฺกา ฉนฺทูปสํหิตาปิ โทสูปสํหิตาปิ โมหูปสํหิตาปิ เต ปหียนฺติ เต อพฺภตฺถํ คจฺฉนฺติ. เตสํ ปหานา อชฺฌตฺตเมว จิตฺตํ สนฺติฏฺฐติ สนฺนิสีทติ เอโกทิ โหติ สมาธิยติ. เสยฺยถาปิ, ภิกฺขเว, ปุริโส สีฆํ คจฺเฉยฺย. ตสฺส เอวมสฺส – ‘กึ นุ โข อหํ สีฆํ คจฺฉามิ? ยํนูนาหํ สณิกํ คจฺเฉยฺย’นฺติ. โส สณิกํ คจฺเฉยฺย. ตสฺส เอวมสฺส – ‘กึ นุ โข อหํ สณิกํ คจฺฉามิ? ยํนูนาหํ ติฏฺเฐยฺย’นฺติ. โส ติฏฺเฐยฺย[Pg.170]. ตสฺส เอวมสฺส – ‘กึ นุ โข อหํ ฐิโต? ยํนูนาหํ นิสีเทยฺย’นฺติ. โส นิสีเทยฺย. ตสฺส เอวมสฺส – ‘กึ นุ โข อหํ นิสินฺโน? ยํนูนาหํ นิปชฺเชยฺย’นฺติ. โส นิปชฺเชยฺย. เอวญฺหิ โส, ภิกฺขเว, ปุริโส โอฬาริกํ โอฬาริกํ อิริยาปถํ อภินิวชฺเชตฺวา สุขุมํ สุขุมํ อิริยาปถํ กปฺเปยฺย. เอวเมว โข, ภิกฺขเว, ตสฺส เจ ภิกฺขุโน เตสมฺปิ วิตกฺกานํ อสติอมนสิการํ อาปชฺชโต อุปฺปชฺชนฺเตว ปาปกา อกุสลา วิตกฺกา ฉนฺทูปสํหิตาปิ โทสูปสํหิตาปิ โมหูปสํหิตาปิ เต ปหียนฺติ เต อพฺภตฺถํ คจฺฉนฺติ. เตสํ ปหานา อชฺฌตฺตเมว จิตฺตํ สนฺติฏฺฐติ สนฺนิสีทติ เอโกทิ โหติ สมาธิยติ.

219. “Se, monges, enquanto ele esquece esses pensamentos e não lhes dá atenção, ainda surgirem nele pensamentos prejudiciais e insalubres conectados ao desejo, ao ódio e à ilusão, então esse monge deve dar atenção à pacificação da formação desses pensamentos. Quando ele dá atenção à pacificação da formação desses pensamentos, quaisquer pensamentos prejudiciais e insalubres conectados ao desejo, ao ódio e à ilusão são abandonados nele e desaparecem. Com o abandono deles, sua mente se estabiliza internamente, se aquieta, unifica-se e se concentra. Assim como um homem que estivesse caminhando rápido considerasse: ‘Por que estou caminhando rápido? E se eu caminhasse devagar?’, e ele caminhasse devagar; então ele considerasse: ‘Por que estou caminhando devagar? E se eu ficasse de pé?’, e ele ficasse de pé; então ele considerasse: ‘Por que estou de pé? E se eu me sentasse?’, e ele se sentasse; então ele considerasse: ‘Por que estou sentado? E se eu me deitasse?’, e ele se deitasse. Fazendo isso, monges, esse homem substituiria cada postura mais grosseira por uma mais sutil. Da mesma forma, monges, se, enquanto ele esquece esses pensamentos e não lhes dá atenção, ainda surgirem nele pensamentos prejudiciais e insalubres conectados ao desejo, ao ódio e à ilusão, eles são abandonados nele e desaparecem. Com o abandono deles, sua mente se estabiliza internamente, se aquieta, unifica-se e se concentra.”

๒๒๐. ‘‘ตสฺส เจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุโน เตสมฺปิ วิตกฺกานํ วิตกฺกสงฺขารสณฺฐานํ มนสิกโรโต อุปฺปชฺชนฺเตว ปาปกา อกุสลา วิตกฺกา ฉนฺทูปสํหิตาปิ โทสูปสํหิตาปิ โมหูปสํหิตาปิ. เตน, ภิกฺขเว, ภิกฺขุนา ทนฺเตภิทนฺตมาธาย ชิวฺหาย ตาลุํ อาหจฺจ เจตสา จิตฺตํ อภินิคฺคณฺหิตพฺพํ อภินิปฺปีเฬตพฺพํ อภิสนฺตาเปตพฺพํ. ตสฺส ทนฺเตภิทนฺตมาธาย ชิวฺหาย ตาลุํ อาหจฺจ เจตสา จิตฺตํ อภินิคฺคณฺหโต อภินิปฺปีฬยโต อภิสนฺตาปยโต เย ปาปกา อกุสลา วิตกฺกา ฉนฺทูปสํหิตาปิ โทสูปสํหิตาปิ โมหูปสํหิตาปิ เต ปหียนฺติ เต อพฺภตฺถํ คจฺฉนฺติ. เตสํ ปหานา อชฺฌตฺตเมว จิตฺตํ สนฺติฏฺฐติ สนฺนิสีทติ เอโกทิ โหติ สมาธิยติ. เสยฺยถาปิ, ภิกฺขเว, พลวา ปุริโส ทุพฺพลตรํ ปุริสํ สีเส วา คเล วา ขนฺเธ วา คเหตฺวา อภินิคฺคณฺเหยฺย อภินิปฺปีเฬยฺย อภิสนฺตาเปยฺย; เอวเมว โข, ภิกฺขเว, ตสฺส เจ ภิกฺขุโน เตสมฺปิ วิตกฺกานํ วิตกฺกสงฺขารสณฺฐานํ มนสิกโรโต อุปฺปชฺชนฺเตว ปาปกา อกุสลา วิตกฺกา ฉนฺทูปสํหิตาปิ โทสูปสํหิตาปิ โมหูปสํหิตาปิ. เตน, ภิกฺขเว, ภิกฺขุนา ทนฺเตภิทนฺตมาธาย ชิวฺหาย ตาลุํ อาหจฺจ เจตสา จิตฺตํ อภินิคฺคณฺหิตพฺพํ อภินิปฺปีเฬตพฺพํ อภิสนฺตาเปตพฺพํ. ตสฺส ทนฺเตภิทนฺตมาธาย ชิวฺหาย ตาลุํ อาหจฺจ เจตสา จิตฺตํ อภินิคฺคณฺหโต อภินิปฺปีฬยโต อภิสนฺตาปยโต เย ปาปกา อกุสลา วิตกฺกา ฉนฺทูปสํหิตาปิ โทสูปสํหิตาปิ โมหูปสํหิตาปิ [Pg.171] เต ปหียนฺติ เต อพฺภตฺถํ คจฺฉนฺติ. เตสํ ปหานา อชฺฌตฺตเมว จิตฺตํ สนฺติฏฺฐติ สนฺนิสีทติ เอโกทิ โหติ สมาธิยติ.

220. “Se, monges, enquanto ele dá atenção à pacificação da formação desses pensamentos, ainda surgirem nele pensamentos prejudiciais e insalubres conectados ao desejo, ao ódio e à ilusão, então, com os dentes cerrados e a língua pressionada contra o céu da boca, esse monge deve subjugar, constranger e esmagar a mente com a mente. Quando, com os dentes cerrados e a língua pressionada contra o céu da boca, ele subjuga, constringe e esmaga a mente com a mente, quaisquer pensamentos prejudiciais e insalubres conectados ao desejo, ao ódio e à ilusão são abandonados nele e desaparecem. Com o abandono deles, sua mente se estabiliza internamente, se aquieta, unifica-se e se concentra. Assim como um homem forte agarraria um homem mais fraco pela cabeça, pelo pescoço ou pelos ombros e o subjugaria, constrangeria e esmagaria; da mesma forma, monges, se, enquanto ele dá atenção à pacificação da formação desses pensamentos, ainda surgirem nele pensamentos prejudiciais e insalubres conectados ao desejo, ao ódio e à ilusão, então, com os dentes cerrados e a língua pressionada contra o céu da boca, esse monge deve subjugar, constranger e esmagar a mente com a mente. Quando, com os dentes cerrados e a língua pressionada contra o céu da boca, ele subjuga, constringe e esmaga a mente com a mente, quaisquer pensamentos prejudiciais e insalubres conectados ao desejo, ao ódio e à ilusão são abandonados nele e desaparecem. Com o abandono deles, sua mente se estabiliza internamente, se aquieta, unifica-se e se concentra.”

๒๒๑. ‘‘ยโต โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุโน ยํ นิมิตฺตํ อาคมฺม ยํ นิมิตฺตํ มนสิกโรโต อุปฺปชฺชนฺติ ปาปกา อกุสลา วิตกฺกา ฉนฺทูปสํหิตาปิ โทสูปสํหิตาปิ โมหูปสํหิตาปิ, ตสฺส ตมฺหา นิมิตฺตา อญฺญํ นิมิตฺตํ มนสิกโรโต กุสลูปสํหิตํ เย ปาปกา อกุสลา วิตกฺกา ฉนฺทูปสํหิตาปิ โทสูปสํหิตาปิ โมหูปสํหิตาปิ เต ปหียนฺติ เต อพฺภตฺถํ คจฺฉนฺติ. เตสํ ปหานา อชฺฌตฺตเมว จิตฺตํ สนฺติฏฺฐติ สนฺนิสีทติ เอโกทิ โหติ สมาธิยติ. เตสมฺปิ วิตกฺกานํ อาทีนวํ อุปปริกฺขโต เย ปาปกา อกุสลา วิตกฺกา ฉนฺทูปสํหิตาปิ โทสูปสํหิตาปิ โมหูปสํหิตาปิ เต ปหียนฺติ เต อพฺภตฺถํ คจฺฉนฺติ. เตสํ ปหานา อชฺฌตฺตเมว จิตฺตํ สนฺติฏฺฐติ สนฺนิสีทติ เอโกทิ โหติ สมาธิยติ. เตสมฺปิ วิตกฺกานํ อสติอมนสิการํ อาปชฺชโต เย ปาปกา อกุสลา วิตกฺกา ฉนฺทูปสํหิตาปิ โทสูปสํหิตาปิ โมหูปสํหิตาปิ เต ปหียนฺติ เต อพฺภตฺถํ คจฺฉนฺติ. เตสํ ปหานา อชฺฌตฺตเมว จิตฺตํ สนฺติฏฺฐติ สนฺนิสีทติ เอโกทิ โหติ สมาธิยติ. เตสมฺปิ วิตกฺกานํ วิตกฺกสงฺขารสณฺฐานํ มนสิกโรโต เย ปาปกา อกุสลา วิตกฺกา ฉนฺทูปสํหิตาปิ โทสูปสํหิตาปิ โมหูปสํหิตาปิ เต ปหียนฺติ เต อพฺภตฺถํ คจฺฉนฺติ. เตสํ ปหานา อชฺฌตฺตเมว จิตฺตํ สนฺติฏฺฐติ สนฺนิสีทติ เอโกทิ โหติ สมาธิยติ. ทนฺเตภิทนฺตมาธาย ชิวฺหาย ตาลุํ อาหจฺจ เจตสา จิตฺตํ อภินิคฺคณฺหโต อภินิปฺปีฬยโต อภิสนฺตาปยโต เย ปาปกา อกุสลา วิตกฺกา ฉนฺทูปสํหิตาปิ โทสูปสํหิตาปิ โมหูปสํหิตาปิ เต ปหียนฺติ เต อพฺภตฺถํ คจฺฉนฺติ. เตสํ ปหานา อชฺฌตฺตเมว จิตฺตํ สนฺติฏฺฐติ สนฺนิสีทติ เอโกทิ โหติ สมาธิยติ. อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ วสี วิตกฺกปริยายปเถสุ. ยํ วิตกฺกํ อากงฺขิสฺสติ ตํ วิตกฺกํ วิตกฺเกสฺสติ, ยํ วิตกฺกํ นากงฺขิสฺสติ น ตํ วิตกฺกํ วิตกฺเกสฺสติ. อจฺเฉจฺฉิ ตณฺหํ, วิวตฺตยิ สํโยชนํ, สมฺมา มานาภิสมยา อนฺตมกาสิ ทุกฺขสฺสา’’ติ.

221. “Quando, monges, para um monge, devido a um determinado sinal ao qual ele dá atenção, surgem pensamentos prejudiciais e insalubres conectados ao desejo, ao ódio e à ilusão, e quando ele dá atenção a algum outro sinal conectado ao que é salutar, quaisquer pensamentos prejudiciais e insalubres são abandonados nele e desaparecem, e com o abandono deles sua mente se estabiliza internamente, se aquieta, unifica-se e se concentra. Quando ele examina o perigo desses pensamentos... Quando ele esquece esses pensamentos e não lhes dá atenção... Quando ele dá atenção à pacificação da formação desses pensamentos... Quando, com os dentes cerrados e a língua pressionada contra o céu da boca, ele subjuga, constringe e esmaga a mente com a mente, quaisquer pensamentos prejudiciais e insalubres são abandonados nele e desaparecem, e com o abandono deles sua mente se estabiliza internamente, se aquieta, unifica-se e se concentra. Esse monge, monges, é chamado de mestre dos caminhos do pensamento. Ele pensará qualquer pensamento que desejar pensar e não pensará nenhum pensamento que não desejar pensar. Ele cortou o desejo, desfez os grilhões e, com a completa penetração do orgulho, pôs fim ao sofrimento.”

อิทมโวจ [Pg.172] ภควา. อตฺตมนา เต ภิกฺขู ภควโต ภาสิตํ อภินนฺทุนฺติ.

Isso foi o que o Abençoado disse. Os monges ficaram satisfeitos e se alegraram com as palavras do Abençoado.

วิตกฺกสณฺฐานสุตฺตํ นิฏฺฐิตํ ทสมํ.

O Vitakkasaṇṭhāna Sutta, o décimo, está concluído.

สีหนาทวคฺโค นิฏฺฐิโต ทุติโย.

O Sīhanāda Vagga, o segundo, está concluído.

ตสฺสุทฺทานํ –

Este é o sumário desse grupo:

จูฬสีหนาทโลมหํสวโร, มหาจูฬทุกฺขกฺขนฺธอนุมานิกสุตฺตํ;

ขิลปตฺถมธุปิณฺฑิกทฺวิธาวิตกฺก, ปญฺจนิมิตฺตกถา ปุน วคฺโค.

Cūḷasīhanāda, o excelente Lomahaṃsa (Mahāsīhanāda), Mahādukkhakkhandha, Cūḷadukkhakkhandha, Anumāna; Cetokhila, Vanapattha, Madhupiṇḍika, Dvedhāvitakka e, novamente, o discurso sobre os cinco sinais (Vitakkasaṇṭhāna) — assim é composto este grupo.

๓. โอปมฺมวคฺโค

3. O Grupo dos Símiles

๑. กกจูปมสุตฺตํ

1. O Discurso do Símile da Serra

๒๒๒. เอวํ [Pg.173] เม สุตํ – เอกํ สมยํ ภควา สาวตฺถิยํ วิหรติ เชตวเน อนาถปิณฺฑิกสฺส อาราเม. เตน โข ปน สมเยน อายสฺมา โมฬิยผคฺคุโน ภิกฺขุนีหิ สทฺธึ อติเวลํ สํสฏฺโฐ วิหรติ. เอวํ สํสฏฺโฐ อายสฺมา โมฬิยผคฺคุโน ภิกฺขุนีหิ สทฺธึ วิหรติ – สเจ โกจิ ภิกฺขุ อายสฺมโต โมฬิยผคฺคุนสฺส สมฺมุขา ตาสํ ภิกฺขุนีนํ อวณฺณํ ภาสติ, เตนายสฺมา โมฬิยผคฺคุโน กุปิโต อนตฺตมโน อธิกรณมฺปิ กโรติ. สเจ ปน โกจิ ภิกฺขุ ตาสํ ภิกฺขุนีนํ สมฺมุขา อายสฺมโต โมฬิยผคฺคุนสฺส อวณฺณํ ภาสติ, เตน ตา ภิกฺขุนิโย กุปิตา อนตฺตมนา อธิกรณมฺปิ กโรนฺติ. เอวํ สํสฏฺโฐ อายสฺมา โมฬิยผคฺคุโน ภิกฺขุนีหิ สทฺธึ วิหรติ. อถ โข อญฺญตโร ภิกฺขุ เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺโน โข โส ภิกฺขุ ภควนฺตํ เอตทโวจ – ‘‘อายสฺมา, ภนฺเต, โมฬิยผคฺคุโน ภิกฺขุนีหิ สทฺธึ อติเวลํ สํสฏฺโฐ วิหรติ. เอวํ สํสฏฺโฐ, ภนฺเต, อายสฺมา โมฬิยผคฺคุโน ภิกฺขุนีหิ สทฺธึ วิหรติ – สเจ โกจิ ภิกฺขุ อายสฺมโต โมฬิยผคฺคุนสฺส สมฺมุขา ตาสํ ภิกฺขุนีนํ อวณฺณํ ภาสติ, เตนายสฺมา โมฬิยผคฺคุโน กุปิโต อนตฺตมโน อธิกรณมฺปิ กโรติ. สเจ ปน โกจิ ภิกฺขุ ตาสํ ภิกฺขุนีนํ สมฺมุขา อายสฺมโต โมฬิยผคฺคุนสฺส อวณฺณํ ภาสติ, เตน ตา ภิกฺขุนิโย กุปิตา อนตฺตมนา อธิกรณมฺปิ กโรนฺติ. เอวํ สํสฏฺโฐ, ภนฺเต, อายสฺมา โมฬิยผคฺคุโน ภิกฺขุนีหิ สทฺธึ วิหรตี’’ติ.

222. Assim ouvi. Em certa ocasião, o Abençoado estava vivendo em Sāvatthī, no Bosque de Jeta, no Parque de Anāthapiṇḍika. Naquela ocasião, o venerável Moliya Phagguna associava-se excessivamente com as bhikkhunīs. Ele se associava tanto com as bhikkhunīs que, se algum bhikkhu falasse mal daquelas bhikkhunīs em sua presença, o venerável Moliya Phagguna ficava zangado e descontente, e criava uma disputa por causa disso; e se algum bhikkhu falasse mal do venerável Moliya Phagguna na presença daquelas bhikkhunīs, elas ficavam zangadas e descontentes, e criavam uma disputa por causa disso. A tal ponto o venerável Moliya Phagguna se associava com as bhikkhunīs. Então, um certo bhikkhu foi até o Abençoado, prestou-lhe homenagem, sentou-se a um lado e disse ao Abençoado: "Senhor, o venerável Moliya Phagguna associa-se excessivamente com as bhikkhunīs. Ele se associa tanto com as bhikkhunīs, Senhor, que se algum bhikkhu falar mal daquelas bhikkhunīs na presença dele, o venerável Moliya Phagguna fica zangado e descontente, e cria uma disputa por causa disso; e se algum bhikkhu falar mal do venerável Moliya Phagguna na presença daquelas bhikkhunīs, elas ficam zangadas e descontentes, e criam uma disputa por causa disso. A tal ponto, Senhor, o venerável Moliya Phagguna se associa com as bhikkhunīs."

๒๒๓. อถ โข ภควา อญฺญตรํ ภิกฺขุํ อามนฺเตสิ – ‘‘เอหิ ตฺวํ, ภิกฺขุ, มม วจเนน โมฬิยผคฺคุนํ ภิกฺขุํ อามนฺเตหิ – ‘สตฺถา ตํ, อาวุโส ผคฺคุน, อามนฺเตตี’’’ติ. ‘‘เอวํ, ภนฺเต’’ติ โข โส ภิกฺขุ ภควโต ปฏิสฺสุตฺวา เยนายสฺมา โมฬิยผคฺคุโน เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา อายสฺมนฺตํ โมฬิยผคฺคุนํ เอตทโวจ – ‘‘สตฺถา ตํ, อาวุโส ผคฺคุน, อามนฺเตตี’’ติ. ‘‘เอวมาวุโส’’ติ โข อายสฺมา โมฬิยผคฺคุโน ตสฺส [Pg.174] ภิกฺขุโน ปฏิสฺสุตฺวา เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺนํ โข อายสฺมนฺตํ โมฬิยผคฺคุนํ ภควา เอตทโวจ –

223. Então, o Abençoado chamou um certo bhikkhu: "Vá, bhikkhu, e em meu nome chame o bhikkhu Moliya Phagguna, dizendo: 'O Mestre o chama, amigo Phagguna'." "Sim, Senhor", respondeu aquele bhikkhu ao Abençoado. Ele foi até o venerável Moliya Phagguna e lhe disse: "O Mestre o chama, amigo Phagguna." "Sim, amigo", respondeu o venerável Moliya Phagguna àquele bhikkhu. Ele foi até o Abençoado, prestou-lhe homenagem, sentou-se a um lado, e o Abençoado lhe disse:

‘‘สจฺจํ กิร ตฺวํ, ผคฺคุน, ภิกฺขุนีหิ สทฺธึ อติเวลํ สํสฏฺโฐ วิหรสิ? เอวํ สํสฏฺโฐ กิร ตฺวํ, ผคฺคุน, ภิกฺขุนีหิ สทฺธึ วิหรสิ – สเจ โกจิ ภิกฺขุ ตุยฺหํ สมฺมุขา ตาสํ ภิกฺขุนีนํ อวณฺณํ ภาสติ, เตน ตฺวํ กุปิโต อนตฺตมโน อธิกรณมฺปิ กโรสิ. สเจ ปน โกจิ ภิกฺขุ ตาสํ ภิกฺขุนีนํ สมฺมุขา ตุยฺหํ อวณฺณํ ภาสติ, เตน ตา ภิกฺขุนิโย กุปิตา อนตฺตมนา อธิกรณมฺปิ กโรนฺติ. เอวํ สํสฏฺโฐ กิร ตฺวํ, ผคฺคุน, ภิกฺขุนีหิ สทฺธึ วิหรสี’’ติ? ‘‘เอวํ, ภนฺเต’’ติ. ‘‘นนุ ตฺวํ, ผคฺคุน, กุลปุตฺโต สทฺธา อคารสฺมา อนคาริยํ ปพฺพชิโต’’ติ? ‘‘เอวํ, ภนฺเต’’ติ.

"Phagguna, é verdade que você se associa excessivamente com as bhikkhunīs? É verdade que você se associa tanto com as bhikkhunīs que, se algum bhikkhu fala mal daquelas bhikkhunīs em sua presença, você fica zangado e descontente, e cria uma disputa por causa disso; e se algum bhikkhu fala mal de você na presença daquelas bhikkhunīs, elas ficam zangadas e descontentes, e criam uma disputa por causa disso? É verdade que você se associa tanto com as bhikkhunīs?" "Sim, Senhor." "Phagguna, não é você um jovem de boa família que, por fé, partiu da vida doméstica para a vida sem lar?" "Sim, Senhor."

๒๒๔. ‘‘น โข เต เอตํ, ผคฺคุน, ปติรูปํ กุลปุตฺตสฺส สทฺธา อคารสฺมา อนคาริยํ ปพฺพชิตสฺส, ยํ ตฺวํ ภิกฺขุนีหิ สทฺธึ อติเวลํ สํสฏฺโฐ วิหเรยฺยาสิ. ตสฺมาติห, ผคฺคุน, ตว เจปิ โกจิ สมฺมุขา ตาสํ ภิกฺขุนีนํ อวณฺณํ ภาเสยฺย, ตตฺราปิ ตฺวํ, ผคฺคุน, เย เคหสิตา ฉนฺทา เย เคหสิตา วิตกฺกา เต ปชเหยฺยาสิ. ตตฺราปิ เต, ผคฺคุน, เอวํ สิกฺขิตพฺพํ – ‘น เจว เม จิตฺตํ วิปริณตํ ภวิสฺสติ, น จ ปาปิกํ วาจํ นิจฺฉาเรสฺสามิ, หิตานุกมฺปี จ วิหริสฺสามิ เมตฺตจิตฺโต, น โทสนฺตโร’ติ. เอวญฺหิ เต, ผคฺคุน, สิกฺขิตพฺพํ.

224. "Phagguna, não é apropriado para você, um jovem de boa família que partiu por fé da vida doméstica para a vida sem lar, associar-se excessivamente com as bhikkhunīs. Portanto, Phagguna, se alguém falar mal daquelas bhikkhunīs em sua presença, você deve abandonar quaisquer desejos mundanos e quaisquer pensamentos mundanos. E nisso você deve treinar-se assim: 'Minha mente não será afetada, não pronunciarei palavras más; permanecerei compassivo pelo bem-estar deles, com uma mente de amor-bondade, sem ódio interno'. É assim que você deve treinar-se, Phagguna.

‘‘ตสฺมาติห, ผคฺคุน, ตว เจปิ โกจิ สมฺมุขา ตาสํ ภิกฺขุนีนํ ปาณินา ปหารํ ทเทยฺย, เลฑฺฑุนา ปหารํ ทเทยฺย, ทณฺเฑน ปหารํ ทเทยฺย, สตฺเถน ปหารํ ทเทยฺย. ตตฺราปิ ตฺวํ, ผคฺคุน, เย เคหสิตา ฉนฺทา เย เคหสิตา วิตกฺกา เต ปชเหยฺยาสิ. ตตฺราปิ เต, ผคฺคุน, เอวํ สิกฺขิตพฺพํ ‘น เจว เม จิตฺตํ วิปริณตํ ภวิสฺสติ, น จ ปาปิกํ วาจํ นิจฺฉาเรสฺสามิ, หิตานุกมฺปี จ วิหริสฺสามิ เมตฺตจิตฺโต, น โทสนฺตโร’ติ. เอวญฺหิ เต, ผคฺคุน, สิกฺขิตพฺพํ.

"Portanto, Phagguna, se alguém, em sua presença, agredir aquelas bhikkhunīs com a mão, com um torrão de terra, com um bastão ou com uma faca, você deve abandonar quaisquer desejos mundanos e quaisquer pensamentos mundanos. E nisso você deve treinar-se assim: 'Minha mente não será afetada, não pronunciarei palavras más; permanecerei compassivo pelo bem-estar deles, com uma mente de amor-bondade, sem ódio interno'. É assim que você deve treinar-se, Phagguna.

‘‘ตสฺมาติห, ผคฺคุน, ตว เจปิ โกจิ สมฺมุขา อวณฺณํ ภาเสยฺย, ตตฺราปิ ตฺวํ, ผคฺคุน, เย เคหสิตา ฉนฺทา เย เคหสิตา วิตกฺกา เต [Pg.175] ปชเหยฺยาสิ. ตตฺราปิ เต, ผคฺคุน, เอวํ สิกฺขิตพฺพํ ‘น เจว เม จิตฺตํ วิปริณตํ ภวิสฺสติ, น จ ปาปิกํ วาจํ นิจฺฉาเรสฺสามิ, หิตานุกมฺปี จ วิหริสฺสามิ เมตฺตจิตฺโต, น โทสนฺตโร’ติ. เอวญฺหิ เต, ผคฺคุน, สิกฺขิตพฺพํ.

"Portanto, Phagguna, se alguém falar mal de você em sua presença, você deve abandonar quaisquer desejos mundanos e quaisquer pensamentos mundanos. E nisso você deve treinar-se assim: 'Minha mente não será afetada, não pronunciarei palavras más; permanecerei compassivo pelo bem-estar deles, com uma mente de amor-bondade, sem ódio interno'. É assim que você deve treinar-se, Phagguna.

‘‘ตสฺมาติห, ผคฺคุน, ตว เจปิ โกจิ ปาณินา ปหารํ ทเทยฺย, เลฑฺฑุนา ปหารํ ทเทยฺย, ทณฺเฑน ปหารํ ทเทยฺย, สตฺเถน ปหารํ ทเทยฺย, ตตฺราปิ ตฺวํ, ผคฺคุน, เย เคหสิตา ฉนฺทา เย เคหสิตา วิตกฺกา เต ปชเหยฺยาสิ. ตตฺราปิ เต, ผคฺคุน, เอวํ สิกฺขิตพฺพํ ‘น เจว เม จิตฺตํ วิปริณตํ ภวิสฺสติ, น จ ปาปิกํ วาจํ นิจฺฉาเรสฺสามิ, หิตานุกมฺปี จ วิหริสฺสามิ เมตฺตจิตฺโต, น โทสนฺตโร’ติ. เอวญฺหิ เต, ผคฺคุน, สิกฺขิตพฺพ’’นฺติ.

"Portanto, Phagguna, se alguém agredir você com a mão, com um torrão de terra, com um bastão ou com uma faca, você deve abandonar quaisquer desejos mundanos e quaisquer pensamentos mundanos. E nisso você deve treinar-se assim: 'Minha mente não será afetada, não pronunciarei palavras más; permanecerei compassivo pelo bem-estar deles, com uma mente de amor-bondade, sem ódio interno'. É assim que você deve treinar-se, Phagguna."

๒๒๕. อถ โข ภควา ภิกฺขู อามนฺเตสิ – ‘‘อาราธยึสุ วต เม, ภิกฺขเว, ภิกฺขู เอกํ สมยํ จิตฺตํ. อิธาหํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขู อามนฺเตสึ – อหํ โข, ภิกฺขเว, เอกาสนโภชนํ ภุญฺชามิ. เอกาสนโภชนํ โข อหํ, ภิกฺขเว, ภุญฺชมาโน อปฺปาพาธตญฺจ สญฺชานามิ อปฺปาตงฺกตญฺจ ลหุฏฺฐานญฺจ พลญฺจ ผาสุวิหารญฺจ. เอถ ตุมฺเหปิ, ภิกฺขเว, เอกาสนโภชนํ ภุญฺชถ. เอกาสนโภชนํ โข, ภิกฺขเว, ตุมฺเหปิ ภุญฺชมานา อปฺปาพาธตญฺจ สญฺชานิสฺสถ อปฺปาตงฺกตญฺจ ลหุฏฺฐานญฺจ พลญฺจ ผาสุวิหารญฺจาติ. น เม, ภิกฺขเว, เตสุ ภิกฺขูสุ อนุสาสนี กรณียา อโหสิ; สตุปฺปาทกรณียเมว เม, ภิกฺขเว, เตสุ ภิกฺขูสุ อโหสิ.

225. Então, o Abençoado dirigiu-se aos bhikkhus: "Bhikkhus, houve uma época em que os bhikkhus satisfaziam a minha mente. Naquela época, eu disse aos bhikkhus: 'Bhikkhus, eu faço apenas uma refeição por dia. Ao fazer isso, bhikkhus, percebo que sou livre de doenças e aflições, e desfruto de leveza, força e uma estada confortável. Venham, bhikkhus, façam também apenas uma refeição por dia. Ao fazer isso, bhikkhus, vocês também perceberão que serão livres de doenças e aflições, e desfrutarão de leveza, força e uma estada confortável'. E eu não precisava continuar instruindo aqueles bhikkhus; eu só precisava despertar a atenção plena neles.

‘‘เสยฺยถาปิ, ภิกฺขเว, สุภูมิยํ จตุมหาปเถ อาชญฺญรโถ ยุตฺโต อสฺส ฐิโต โอธสฺตปโตโท. ตเมนํ ทกฺโข โยคฺคาจริโย อสฺสทมฺมสารถิ อภิรุหิตฺวา, วาเมน หตฺเถน รสฺมิโย คเหตฺวา, ทกฺขิเณน หตฺเถน ปโตทํ คเหตฺวา, เยนิจฺฉกํ ยทิจฺฉกํ สาเรยฺยปิ ปจฺจาสาเรยฺยปิ. เอวเมว โข, ภิกฺขเว, น เม เตสุ ภิกฺขูสุ อนุสาสนี กรณียา อโหสิ, สตุปฺปาทกรณียเมว เม, ภิกฺขเว, เตสุ ภิกฺขูสุ อโหสิ. ตสฺมาติห, ภิกฺขเว, ตุมฺเหปิ อกุสลํ ปชหถ, กุสเลสุ ธมฺเมสุ อาโยคํ กโรถ. เอวญฺหิ ตุมฺเหปิ อิมสฺมึ ธมฺมวินเย วุทฺธึ วิรูฬฺหึ เวปุลฺลํ อาปชฺชิสฺสถ.

"Como se houvesse, bhikkhus, em terreno plano, no cruzamento de quatro estradas principais, uma carruagem atrelada a cavalos de raça pura, esperando com o chicote pronto, de modo que um adestrador habilidoso, um condutor de cavalos a serem domados, pudesse montá-la e, segurando as rédeas com a mão esquerda e o chicote com a mão direita, pudesse conduzi-la para frente ou para trás por qualquer estrada, conforme desejasse. Da mesma forma, bhikkhus, eu não precisava continuar instruindo aqueles bhikkhus; eu só precisava despertar a atenção plena neles. Portanto, bhikkhus, abandonem o que é prejudicial e dediquem-se aos estados benéficos, pois é assim que vocês alcançarão o crescimento, o progresso e a plenitude neste Dhamma e Disciplina.

‘‘เสยฺยถาปิ[Pg.176], ภิกฺขเว, คามสฺส วา นิคมสฺส วา อวิทูเร มหนฺตํ สาลวนํ. ตญฺจสฺส เอฬณฺเฑหิ สญฺฉนฺนํ. ตสฺส โกจิเทว ปุริโส อุปฺปชฺเชยฺย อตฺถกาโม หิตกาโม โยคกฺเขมกาโม. โส ยา ตา สาลลฏฺฐิโย กุฏิลา โอชาปหรณิโย ตา เฉตฺวา พหิทฺธา นีหเรยฺย, อนฺโตวนํ สุวิโสธิตํ วิโสเธยฺย. ยา ปน ตา สาลลฏฺฐิโย อุชุกา สุชาตา ตา สมฺมา ปริหเรยฺย. เอวญฺเหตํ, ภิกฺขเว, สาลวนํ อปเรน สมเยน วุทฺธึ วิรูฬฺหึ เวปุลฺลํ อาปชฺเชยฺย. เอวเมว โข, ภิกฺขเว, ตุมฺเหปิ อกุสลํ ปชหถ, กุสเลสุ ธมฺเมสุ อาโยคํ กโรถ. เอวญฺหิ ตุมฺเหปิ อิมสฺมึ ธมฺมวินเย วุทฺธึ วิรูฬฺหึ เวปุลฺลํ อาปชฺชิสฺสถ.

"Como se houvesse, bhikkhus, não muito longe de uma aldeia ou cidade, um grande bosque de árvores sāla sufocado por mamonas, e surgisse um homem desejando o seu bem, bem-estar e proteção. Ele cortaria e removeria os brotos tortos que roubavam a seiva, limparia o interior do bosque e cuidaria dos brotos retos e bem formados, de modo que, mais tarde, o bosque de árvores sāla alcançasse o crescimento, o progresso e a plenitude. Da mesma forma, bhikkhus, abandonem o que é prejudicial e dediquem-se aos estados benéficos, pois é assim que vocês alcançarão o crescimento, o progresso e a plenitude neste Dhamma e Disciplina.

๒๒๖. ‘‘ภูตปุพฺพํ, ภิกฺขเว, อิมิสฺสาเยว สาวตฺถิยา เวเทหิกา นาม คหปตานี อโหสิ. เวเทหิกาย, ภิกฺขเว, คหปตานิยา เอวํ กลฺยาโณ กิตฺติสทฺโท อพฺภุคฺคโต – ‘โสรตา เวเทหิกา คหปตานี, นิวาตา เวเทหิกา คหปตานี, อุปสนฺตา เวเทหิกา คหปตานี’ติ. เวเทหิกาย โข ปน, ภิกฺขเว, คหปตานิยา กาฬี นาม ทาสี อโหสิ ทกฺขา อนลสา สุสํวิหิตกมฺมนฺตา.

226. "No passado, bhikkhus, nesta mesma Sāvatthī, havia uma dona de casa chamada Vedehikā. E uma excelente reputação sobre a senhora Vedehikā havia se espalhado assim: 'A senhora Vedehikā é dócil, a senhora Vedehikā é humilde, a senhora Vedehikā é pacífica'. Ora, a senhora Vedehikā tinha uma serva chamada Kālī, que era habilidosa, diligente e caprichosa em seu trabalho.

‘‘อถ โข, ภิกฺขเว, กาฬิยา ทาสิยา เอตทโหสิ – ‘มยฺหํ โข อยฺยาย เอวํ กลฺยาโณ กิตฺติสทฺโท อพฺภุคฺคโต – ‘‘โสรตา เวเทหิกา คหปตานี, นิวาตา เวเทหิกา คหปตานี, อุปสนฺตา เวเทหิกา คหปตานี’’ติ. กึ นุ โข เม อยฺยา สนฺตํเยว นุ โข อชฺฌตฺตํ โกปํ น ปาตุกโรติ อุทาหุ อสนฺตํ อุทาหุ มยฺหเมเวเต กมฺมนฺตา สุสํวิหิตา เยน เม อยฺยา สนฺตํเยว อชฺฌตฺตํ โกปํ น ปาตุกโรติ, โน อสนฺตํ? ยํนูนาหํ อยฺยํ วีมํเสยฺย’นฺติ. อถ โข, ภิกฺขเว, กาฬี ทาสี ทิวา อุฏฺฐาสิ. อถ โข, ภิกฺขเว, เวเทหิกา คหปตานี กาฬึ ทาสึ เอตทโวจ – ‘เห เช กาฬี’ติ. ‘กึ, อยฺเย’ติ? ‘กึ, เช, ทิวา อุฏฺฐาสี’ติ? ‘น ขฺวยฺเย, กิญฺจี’ติ. ‘โน วต เร กิญฺจิ, ปาปิ ทาสิ, ทิวา อุฏฺฐาสี’ติ กุปิตา อนตฺตมนา ภากุฏึ อกาสิ. อถ โข, ภิกฺขเว, กาฬิยา ทาสิยา [Pg.177] เอตทโหสิ – ‘สนฺตํเยว โข เม อยฺยา อชฺฌตฺตํ โกปํ น ปาตุกโรติ, โน อสนฺตํ; มยฺหเมเวเต กมฺมนฺตา สุสํวิหิตา, เยน เม อยฺยา สนฺตํเยว อชฺฌตฺตํ โกปํ น ปาตุกโรติ, โน อสนฺตํ. ยํนูนาหํ ภิยฺโยโสมตฺตาย อยฺยํ วีมํเสยฺย’’’นฺติ.

"Então, bhikkhus, a serva Kālī pensou: 'Uma excelente reputação sobre a minha senhora se espalhou assim: "A senhora Vedehikā é dócil, a senhora Vedehikā é humilde, a senhora Vedehikā é pacífica". Como será agora? Será que a minha senhora, embora tenha raiva internamente, simplesmente não a manifesta, ou será que ela realmente não tem raiva? Ou será que é apenas porque o meu trabalho é caprichoso que a minha senhora não manifesta raiva, embora a tenha internamente, e não porque ela não a tenha? E se eu testasse a minha senhora?'. Então, bhikkhus, a serva Kālī levantou-se tarde. A senhora Vedehikā disse à serva Kālī: 'Ei, Kālī!'. 'O que foi, senhora?'. 'Por que você se levantou tão tarde?'. 'Não foi nada, senhora'. 'Como não foi nada, sua serva malvada, e você se levanta tão tarde!'. E ela, zangada e descontente, franziu a testa. Então, bhikkhus, a serva Kālī pensou: 'O fato é que a minha senhora, embora tenha raiva internamente, simplesmente não a manifesta, e não que ela não a tenha; e é apenas porque o meu trabalho é caprichoso que a minha senhora não manifesta raiva, embora a tenha internamente, e não porque ela não a tenha. E se eu testasse a minha senhora um pouco mais?'

‘‘อถ โข, ภิกฺขเว, กาฬี ทาสี ทิวาตรํเยว อุฏฺฐาสิ. อถ โข, ภิกฺขเว, เวเทหิกา คหปตานี กาฬึ ทาสึ เอตทโวจ – ‘เห เช, กาฬี’ติ. ‘กึ, อยฺเย’ติ? ‘กึ, เช, ทิวาตรํ อุฏฺฐาสี’ติ? ‘น ขฺวยฺเย, กิญฺจี’ติ. ‘โน วต เร กิญฺจิ, ปาปิ ทาสิ, ทิวาตรํ อุฏฺฐาสี’ติ กุปิตา อนตฺตมนา อนตฺตมนวาจํ นิจฺฉาเรสิ. อถ โข, ภิกฺขเว, กาฬิยา ทาสิยา เอตทโหสิ – ‘สนฺตํเยว โข เม อยฺยา อชฺฌตฺตํ โกปํ น ปาตุกโรติ, โน อสนฺตํ. มยฺหเมเวเต กมฺมนฺตา สุสํวิหิตา, เยน เม อยฺยา สนฺตํเยว อชฺฌตฺตํ โกปํ น ปาตุกโรติ, โน อสนฺตํ. ยํนูนาหํ ภิยฺโยโสมตฺตาย อยฺยํ วีมํเสยฺย’นฺติ.

Então, monges, a serva Kālī levantou-se ainda mais tarde no dia. Então, monges, a dona de casa Vedehikā disse à serva Kālī: 'Ei, Kālī!' — 'O que foi, senhora?' — 'Por que, serva, você se levantou ainda mais tarde no dia?' — 'Não é nada, senhora.' — 'Como assim não é nada, sua serva perversa, e você se levanta ainda mais tarde no dia?!' E, irritada e descontente, ela proferiu palavras de descontentamento. Então, monges, a serva Kālī pensou: 'A verdade é que, embora minha senhora não manifeste raiva internamente, ela a tem, e não que não a tenha. É apenas porque minhas tarefas estão bem organizadas que minha senhora não manifesta a raiva que tem internamente, e não que não a tenha. E se eu testasse minha senhora ainda mais?'

‘‘อถ โข, ภิกฺขเว, กาฬี ทาสี ทิวาตรํเยว อุฏฺฐาสิ. อถ โข, ภิกฺขเว, เวเทหิกา คหปตานี กาฬึ ทาสึ เอตทโวจ – ‘เห เช, กาฬี’ติ. ‘กึ, อยฺเย’ติ? ‘กึ, เช, ทิวา อุฏฺฐาสี’ติ? ‘น ขฺวยฺเย, กิญฺจี’ติ. ‘โน วต เร กิญฺจิ, ปาปิ ทาสิ, ทิวา อุฏฺฐาสี’ติ กุปิตา อนตฺตมนา อคฺคฬสูจึ คเหตฺวา สีเส ปหารํ อทาสิ, สีสํ โวภินฺทิ. อถ โข, ภิกฺขเว, กาฬี ทาสี ภินฺเนน สีเสน โลหิเตน คลนฺเตน ปฏิวิสฺสกานํ อุชฺฌาเปสิ – ‘ปสฺสถยฺเย, โสรตาย กมฺมํ; ปสฺสถยฺเย, นิวาตาย กมฺมํ, ปสฺสถยฺเย, อุปสนฺตาย กมฺมํ! กถญฺหิ นาม เอกทาสิกาย ทิวา อุฏฺฐาสีติ กุปิตา อนตฺตมนา อคฺคฬสูจึ คเหตฺวา สีเส ปหารํ ทสฺสติ, สีสํ โวภินฺทิสฺสตี’ติ.

Então, monges, a serva Kālī levantou-se ainda mais tarde no dia. Então, monges, a dona de casa Vedehikā disse à serva Kālī: 'Ei, Kālī!' — 'O que foi, senhora?' — 'Por que, serva, você se levantou tarde no dia?' — 'Não é nada, senhora.' — 'Como assim não é nada, sua serva perversa, e você se levanta tarde no dia?!' E, irritada e descontente, ela pegou a tranca da porta, desferiu-lhe um golpe na cabeça e rachou-lhe a cabeça. Então, monges, a serva Kālī, com a cabeça rachada e o sangue escorrendo, queixou-se aos vizinhos: 'Vejam, senhoras, a obra da senhora gentil! Vejam, senhoras, a obra da senhora humilde! Vejam, senhoras, a obra da senhora pacífica! Como é possível que, por sua única serva ter se levantado tarde, ela, irritada e descontente, pegue a tranca da porta, desfira-lhe um golpe na cabeça e rache a sua cabeça?'

‘‘อถ โข, ภิกฺขเว, เวเทหิกาย คหปตานิยา อปเรน สมเยน เอวํ ปาปโก กิตฺติสทฺโท อพฺภุคฺคจฺฉิ – ‘จณฺฑี เวเทหิกา คหปตานี, อนิวาตา เวเทหิกา คหปตานี, อนุปสนฺตา เวเทหิกา คหปตานี’ติ.

Então, monges, algum tempo depois, espalhou-se a seguinte má reputação sobre a dona de casa Vedehikā: 'A dona de casa Vedehikā é violenta, a dona de casa Vedehikā não é humilde, a dona de casa Vedehikā não é pacífica.'

‘‘เอวเมว โข, ภิกฺขเว, อิเธกจฺโจ ภิกฺขุ ตาวเทว โสรตโสรโต โหติ นิวาตนิวาโต โหติ อุปสนฺตูปสนฺโต โหติ ยาว น อมนาปา วจนปถา ผุสนฺติ. ยโต จ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุํ [Pg.178] อมนาปา วจนปถา ผุสนฺติ, อถ ภิกฺขุ ‘โสรโต’ติ เวทิตพฺโพ, ‘นิวาโต’ติ เวทิตพฺโพ, ‘อุปสนฺโต’ติ เวทิตพฺโพ. นาหํ ตํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุํ ‘สุวโจ’ติ วทามิ โย จีวรปิณฺฑปาตเสนาสนคิลานปฺปจฺจยเภสชฺชปริกฺขารเหตุ สุวโจ โหติ, โสวจสฺสตํ อาปชฺชติ. ตํ กิสฺส เหตุ? ตญฺหิ โส, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ จีวรปิณฺฑปาตเสนาสนคิลานปฺปจฺจยเภสชฺชปริกฺขารํ อลภมาโน น สุวโจ โหติ, น โสวจสฺสตํ อาปชฺชติ. โย จ โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ธมฺมํเยว สกฺกโรนฺโต, ธมฺมํ ครุํ กโรนฺโต, ธมฺมํ มาเนนฺโต, ธมฺมํ ปูเชนฺโต, ธมฺมํ อปจายมาโน สุวโจ โหติ, โสวจสฺสตํ อาปชฺชติ, ตมหํ ‘สุวโจ’ติ วทามิ. ตสฺมาติห, ภิกฺขเว, ‘ธมฺมํเยว สกฺกโรนฺตา, ธมฺมํ ครุํ กโรนฺตา, ธมฺมํ มาเนนฺตา, ธมฺมํ ปูเชนฺตา, ธมฺมํ อปจายมานา สุวจา ภวิสฺสาม, โสวจสฺสตํ อาปชฺชิสฺสามา’ติ. เอวญฺหิ โว, ภิกฺขเว, สิกฺขิตพฺพํ.

Do mesmo modo, monges, um certo monge é extremamente gentil, extremamente humilde, extremamente pacífico, enquanto palavras desagradáveis não o atingem. Mas é quando palavras desagradáveis o atingem que se deve reconhecer se esse monge é realmente gentil, humilde e pacífico. Eu não chamo de 'fácil de exortar' o monge que é fácil de exortar e demonstra docilidade apenas para obter mantos, esmolas de alimentos, alojamento e requisitos medicinais para os enfermos. E por que isso? Porque, monges, se esse monge não obtiver mantos, esmolas de alimentos, alojamento e requisitos medicinais para os enfermos, ele não será fácil de exortar nem demonstrará docilidade. Mas quando um monge é fácil de exortar e demonstra docilidade porque honra, respeita, reverencia, venera e presta homenagem ao Dhamma, a esse eu chamo de 'fácil de exortar'. Portanto, monges, assim vocês devem treinar: 'Honrando apenas o Dhamma, respeitando o Dhamma, reverenciando o Dhamma, venerando o Dhamma, prestando homenagem ao Dhamma, seremos fáceis de exortar e demonstraremos docilidade.' É assim que vocês devem treinar, monges.

๒๒๗. ‘‘ปญฺจิเม, ภิกฺขเว, วจนปถา เยหิ โว ปเร วทมานา วเทยฺยุํ – กาเลน วา อกาเลน วา; ภูเตน วา อภูเตน วา; สณฺเหน วา ผรุเสน วา; อตฺถสํหิเตน วา อนตฺถสํหิเตน วา; เมตฺตจิตฺตา วา โทสนฺตรา วา. กาเลน วา, ภิกฺขเว, ปเร วทมานา วเทยฺยุํ อกาเลน วา; ภูเตน วา, ภิกฺขเว, ปเร วทมานา วเทยฺยุํ อภูเตน วา; สณฺเหน วา, ภิกฺขเว, ปเร วทมานา วเทยฺยุํ ผรุเสน วา; อตฺถสํหิเตน วา, ภิกฺขเว, ปเร วทมานา วเทยฺยุํ อนตฺถสํหิเตน วา; เมตฺตจิตฺตา วา, ภิกฺขเว, ปเร วทมานา วเทยฺยุํ โทสนฺตรา วา. ตตฺราปิ โว, ภิกฺขเว, เอวํ สิกฺขิตพฺพํ – ‘น เจว โน จิตฺตํ วิปริณตํ ภวิสฺสติ, น จ ปาปิกํ วาจํ นิจฺฉาเรสฺสาม, หิตานุกมฺปี จ วิหริสฺสาม เมตฺตจิตฺตา, น โทสนฺตรา. ตญฺจ ปุคฺคลํ เมตฺตาสหคเตน เจตสา ผริตฺวา วิหริสฺสาม, ตทารมฺมณญฺจ สพฺพาวนฺตํ โลกํ เมตฺตาสหคเตน จิตฺเตน วิปุเลน มหคฺคเตน อปฺปมาเณน อเวเรน อพฺยาพชฺเฌน ผริตฺวา วิหริสฺสามา’ติ. เอวญฺหิ โว, ภิกฺขเว, สิกฺขิตพฺพํ.

227. Há estes cinco caminhos de linguagem que os outros podem usar ao se dirigirem a vocês: sua linguagem pode ser oportuna ou inoportuna; verdadeira ou falsa; suave ou áspera; benéfica ou prejudicial; dita com uma mente de amor-bondade ou com ódio interno. Quando os outros se dirigirem a vocês, sua linguagem pode ser oportuna ou inoportuna; quando os outros se dirigirem a vocês, sua linguagem pode ser verdadeira ou falsa; quando os outros se dirigirem a vocês, sua linguagem pode ser suave ou áspera; quando os outros se dirigirem a vocês, sua linguagem pode ser benéfica ou prejudicial; quando os outros se dirigirem a vocês, sua linguagem pode ser dita com uma mente de amor-bondade ou com ódio interno. Nisso, monges, assim vocês devem treinar: 'Nossa mente não será afetada e não proferiremos palavras más; permaneceremos compassivos pelo bem-estar deles, com uma mente de amor-bondade, sem ódio interno. Permaneceremos envolvendo aquela pessoa com uma mente imbuída de amor-bondade e, partindo dela, permaneceremos envolvendo o mundo inteiro com uma mente imbuída de amor-bondade, abundante, elevada, imensurável, livre de hostilidade e livre de má vontade.' É assim que vocês devem treinar, monges.

๒๒๘. ‘‘เสยฺยถาปิ, ภิกฺขเว, ปุริโส อาคจฺเฉยฺย กุทาลปิฏกํ อาทาย. โส เอวํ วเทยฺย – ‘อหํ อิมํ มหาปถวึ อปถวึ กริสฺสามี’ติ[Pg.179]. โส ตตฺร ตตฺร วิขเณยฺย, ตตฺร ตตฺร วิกิเรยฺย, ตตฺร ตตฺร โอฏฺฐุเภยฺย, ตตฺร ตตฺร โอมุตฺเตยฺย – ‘อปถวี ภวสิ, อปถวี ภวสี’ติ. ตํ กึ มญฺญถ, ภิกฺขเว, อปิ นุ โส ปุริโส อิมํ มหาปถวึ อปถวึ กเรยฺยา’’ติ? ‘‘โน เหตํ, ภนฺเต’’. ‘‘ตํ กิสฺส เหตุ’’? ‘‘อยญฺหิ, ภนฺเต, มหาปถวี คมฺภีรา อปฺปเมยฺยา. สา น สุกรา อปถวี กาตุํ; ยาวเทว จ ปน โส ปุริโส กิลมถสฺส วิฆาตสฺส ภาคี อสฺสา’’ติ. ‘‘เอวเมว โข, ภิกฺขเว, ปญฺจิเม วจนปถา เยหิ โว ปเร วทมานา วเทยฺยุํ – กาเลน วา อกาเลน วา; ภูเตน วา อภูเตน วา; สณฺเหน วา ผรุเสน วา; อตฺถสํหิเตน วา อนตฺถสํหิเตน วา; เมตฺตจิตฺตา วา โทสนฺตรา วา. กาเลน วา, ภิกฺขเว, ปเร วทมานา วเทยฺยุํ อกาเลน วา; ภูเตน วา ภิกฺขเว, ปเร วทมานา วเทยฺยุํ อภูเตน วา; สณฺเหน วา, ภิกฺขเว, ปเร วทมานา วเทยฺยุํ ผรุเสน วา; อตฺถสํหิเตน วา, ภิกฺขเว, ปเร วทมานา วเทยฺยุํ อนตฺถสํหิเตน วา; เมตฺตจิตฺตา วา, ภิกฺขเว, ปเร วทมานา วเทยฺยุํ โทสนฺตรา วา. ตตฺราปิ โว, ภิกฺขเว, เอวํ สิกฺขิตพฺพํ – ‘น เจว โน จิตฺตํ วิปริณตํ ภวิสฺสติ, น จ ปาปิกํ วาจํ นิจฺฉาเรสฺสาม, หิตานุกมฺปี จ วิหริสฺสาม เมตฺตจิตฺตา น โทสนฺตรา. ตญฺจ ปุคฺคลํ เมตฺตาสหคเตน เจตสา ผริตฺวา วิหริสฺสาม, ตทารมฺมณญฺจ สพฺพาวนฺตํ โลกํ ปถวิสเมน เจตสา วิปุเลน มหคฺคเตน อปฺปมาเณน อเวเรน อพฺยาพชฺเฌน ผริตฺวา วิหริสฺสามา’ติ. เอวญฺหิ โว, ภิกฺขเว, สิกฺขิตพฺพํ.

228. Suponham, monges, que um homem viesse com uma enxada e um cesto e dissesse: 'Eu farei com que esta grande terra deixe de ser terra'. Ele cavaria aqui e ali, espalharia a terra aqui e ali, cuspiria aqui e ali, e urinaria aqui e ali, dizendo: 'Deixe de ser terra, deixe de ser terra!' O que vocês acham, monges? Poderia esse homem fazer com que esta grande terra deixasse de ser terra? — Não, senhor. — E por que isso? — Porque, senhor, esta grande terra é profunda e imensurável; não é fácil fazer com que ela deixe de ser terra. No final, aquele homem obteria apenas cansaço e frustração. — Do mesmo modo, monges, há estes cinco caminhos de linguagem que os outros podem usar ao se dirigirem a vocês: sua linguagem pode ser oportuna ou inoportuna; verdadeira ou falsa; suave ou áspera; benéfica ou prejudicial; dita com uma mente de amor-bondade ou com ódio interno. Quando os outros se dirigirem a vocês, sua linguagem pode ser oportuna ou inoportuna; quando os outros se dirigirem a vocês, sua linguagem pode ser verdadeira ou falsa; quando os outros se dirigirem a vocês, sua linguagem pode ser suave ou áspera; quando os outros se dirigirem a vocês, sua linguagem pode ser benéfica ou prejudicial; quando os outros se dirigirem a vocês, sua linguagem pode ser dita com uma mente de amor-bondade ou com ódio interno. Nisso, monges, assim vocês devem treinar: 'Nossa mente não será afetada e não proferiremos palavras más; permaneceremos compassivos pelo bem-estar deles, com uma mente de amor-bondade, sem ódio interno. Permaneceremos envolvendo aquela pessoa com uma mente imbuída de amor-bondade e, partindo dela, permaneceremos envolvendo o mundo inteiro com uma mente semelhante à terra, abundante, elevada, imensurável, livre de hostilidade e livre de má vontade.' É assim que vocês devem treinar, monges.

๒๒๙. ‘‘เสยฺยถาปิ, ภิกฺขเว, ปุริโส อาคจฺเฉยฺย ลาขํ วา หลิทฺทึ วา นีลํ วา มญฺชิฏฺฐํ วา อาทาย. โส เอวํ วเทยฺย – ‘อหํ อิมสฺมึ อากาเส รูปํ ลิขิสฺสามิ, รูปปาตุภาวํ กริสฺสามี’ติ. ตํ กึ มญฺญถ, ภิกฺขเว, อปิ นุ โส ปุริโส อิมสฺมึ อากาเส รูปํ ลิเขยฺย, รูปปาตุภาวํ กเรยฺยา’’ติ? ‘‘โน เหตํ, ภนฺเต’’. ‘‘ตํ กิสฺส เหตุ’’? ‘‘อยญฺหิ, ภนฺเต, อากาโส อรูปี อนิทสฺสโน. ตตฺถ น สุกรํ รูปํ ลิขิตุํ, รูปปาตุภาวํ กาตุํ; ยาวเทว จ ปน โส ปุริโส กิลมถสฺส วิฆาตสฺส ภาคี อสฺสา’’ติ. ‘‘เอวเมว โข, ภิกฺขเว, ปญฺจิเม วจนปถา เยหิ โว ปเร วทมานา วเทยฺยุํ กาเลน วา อกาเลน วา …เป… ‘น เจว… ตทารมฺมณญฺจ [Pg.180] สพฺพาวนฺตํ โลกํ อากาสสเมน เจตสา วิปุเลน มหคฺคเตน อปฺปมาเณน อเวเรน อพฺยาพชฺเฌน ผริตฺวา วิหริสฺสามา’ติ. เอวญฺหิ โว, ภิกฺขเว, สิกฺขิตพฺพํ.

229. Suponham, monges, que um homem viesse trazendo laca, cúrcuma, índigo ou carmim e dissesse: 'Eu pintarei figuras e farei figuras aparecerem no espaço vazio'. O que vocês acham, monges? Poderia esse homem pintar figuras e fazer figuras aparecerem no espaço vazio? — Não, senhor. — E por que isso? — Porque, senhor, o espaço vazio é sem forma e invisível. Não é fácil pintar figuras ali ou fazer figuras aparecerem ali. No final, aquele homem obteria apenas cansaço e frustração. — Do mesmo modo, monges, há estes cinco caminhos de linguagem que os outros podem usar ao se dirigirem a vocês: sua linguagem pode ser oportuna ou inoportuna... 'Nossa mente não será afetada... e, partindo dela, permaneceremos envolvendo o mundo inteiro com uma mente semelhante ao espaço vazio, abundante, elevada, imensurável, livre de hostilidade e livre de má vontade.' É assim que vocês devem treinar, monges.

๒๓๐. ‘‘เสยฺยถาปิ, ภิกฺขเว, ปุริโส อาคจฺเฉยฺย อาทิตฺตํ ติณุกฺกํ อาทาย. โส เอวํ วเทยฺย – ‘อหํ อิมาย อาทิตฺตาย ติณุกฺกาย คงฺคํ นทึ สนฺตาเปสฺสามิ สํปริตาเปสฺสามี’ติ. ตํ กึ มญฺญถ, ภิกฺขเว, อปิ นุ โส ปุริโส อาทิตฺตาย ติณุกฺกาย คงฺคํ นทึ สนฺตาเปยฺย สํปริตาเปยฺยา’’ติ? ‘‘โน เหตํ, ภนฺเต’’. ‘‘ตํ กิสฺส เหตุ’’? ‘‘คงฺคา หิ, ภนฺเต, นที คมฺภีรา อปฺปเมยฺยา. สา น สุกรา อาทิตฺตาย ติณุกฺกาย สนฺตาเปตุํ สํปริตาเปตุํ; ยาวเทว จ ปน โส ปุริโส กิลมถสฺส วิฆาตสฺส ภาคี อสฺสา’’ติ. ‘‘เอวเมว โข, ภิกฺขเว, ปญฺจิเม วจนปถา เยหิ โว ปเร วทมานา วเทยฺยุํ กาเลน วา อกาเลน วา…เป… ‘น เจว… ตทารมฺมณญฺจ สพฺพาวนฺตํ โลกํ คงฺคาสเมน เจตสา วิปุเลน มหคฺคเตน อปฺปมาเณน อเวเรน อพฺยาพชฺเฌน ผริตฺวา วิหริสฺสามา’’ติ. เอวญฺหิ โว, ภิกฺขเว, สิกฺขิตพฺพํ.

230. Suponham, monges, que um homem viesse trazendo uma tocha de grama acesa e dissesse: 'Eu aquecerei e abrasarei o rio Ganges com esta tocha de grama acesa'. O que vocês acham, monges? Poderia esse homem aquecer e abrasar o rio Ganges com aquela tocha de grama acesa? — Não, senhor. — E por que isso? — Porque, senhor, o rio Ganges é profundo e imensurável. Não é fácil aquecê-lo ou abrasá-lo com uma tocha de grama acesa. No final, aquele homem obteria apenas cansaço e frustração. — Do mesmo modo, monges, há estes cinco caminhos de linguagem que os outros podem usar ao se dirigirem a vocês: sua linguagem pode ser oportuna ou inoportuna... 'Nossa mente não será afetada... e, partindo dela, permaneceremos envolvendo o mundo inteiro com uma mente semelhante ao rio Ganges, abundante, elevada, imensurável, livre de hostilidade e livre de má vontade.' É assim que vocês devem treinar, monges.

๒๓๑. ‘‘เสยฺยถาปิ, ภิกฺขเว, พิฬารภสฺตา มทฺทิตา สุมทฺทิตา สุปริมทฺทิตา, มุทุกา ตูลินี ฉินฺนสสฺสรา ฉินฺนภพฺภรา. อถ ปุริโส อาคจฺเฉยฺย กฏฺฐํ วา กถลํ วา อาทาย. โส เอวํ วเทยฺย – ‘อหํ อิมํ พิฬารภสฺตํ มทฺทิตํ สุมทฺทิตํ สุปริมทฺทิตํ, มุทุกํ ตูลินึ, ฉินฺนสสฺสรํ ฉินฺนภพฺภรํ กฏฺเฐน วา กถเลน วา สรสรํ กริสฺสามิ ภรภรํ กริสฺสามี’ติ. ตํ กึ มญฺญถ, ภิกฺขเว, อปิ นุ โส ปุริโส อมุํ พิฬารภสฺตํ มทฺทิตํ สุมทฺทิตํ สุปริมทฺทิตํ, มุทุกํ ตูลินึ, ฉินฺนสสฺสรํ ฉินฺนภพฺภรํ กฏฺเฐน วา กถเลน วา สรสรํ กเรยฺย, ภรภรํ กเรยฺยา’’ติ? ‘‘โน เหตํ, ภนฺเต’’. ‘‘ตํ กิสฺส เหตุ’’? ‘‘อมุ หิ, ภนฺเต, พิฬารภสฺตา มทฺทิตา สุมทฺทิตา สุปริมทฺทิตา, มุทุกา ตูลินี, ฉินฺนสสฺสรา ฉินฺนภพฺภรา. สา น สุกรา กฏฺเฐน วา กถเลน วา สรสรํ กาตุํ ภรภรํ กาตุํ; ยาวเทว จ ปน โส ปุริโส กิลมถสฺส วิฆาตสฺส ภาคี อสฺสา’’ติ. ‘‘เอวเมว โข, ภิกฺขเว, ปญฺจิเม วจนปถา เยหิ โว ปเร วทมานา วเทยฺยุํ กาเลน วา อกาเลน วา; ภูเตน วา อภูเตน วา; สณฺเหน [Pg.181] วา ผรุเสน วา; อตฺถสํหิเตน วา อนตฺถสํหิเตน วา; เมตฺตจิตฺตา วา โทสนฺตรา วา. กาเลน วา ภิกฺขเว ปเร วทมานา วเทยฺยุํ อกาเลน วา; ภูเตน วา, ภิกฺขเว, ปเร วทมานา วเทยฺยุํ อภูเตน วา; สณฺเหน วา, ภิกฺขเว, ปเร วทมานา วเทยฺยุํ ผรุเสน วา; อตฺถสํหิเตน วา, ภิกฺขเว, ปเร วทมานา วเทยฺยุํ อนตฺถสํหิเตน วา; เมตฺตจิตฺตา วา, ภิกฺขเว, ปเร วทมานา วเทยฺยุํ โทสนฺตรา วา. ตตฺราปิ โว, ภิกฺขเว, เอวํ สิกฺขิตพฺพํ – ‘น เจว โน จิตฺตํ วิปริณตํ ภวิสฺสติ, น จ ปาปิกํ วาจํ นิจฺฉาเรสฺสาม หิตานุกมฺปี จ วิหริสฺสาม เมตฺตจิตฺตา น โทสนฺตรา. ตญฺจ ปุคฺคลํ เมตฺตาสหคเตน เจตสา ผริตฺวา วิหริสฺสาม, ตทารมฺมณญฺจ สพฺพาวนฺตํ โลกํ พิฬารภสฺตาสเมน เจตสา วิปุเลน มหคฺคเตน อปฺปมาเณน อเวเรน อพฺยาพชฺเฌน ผริตฺวา วิหริสฺสามา’ติ. เอวญฺหิ โว, ภิกฺขเว, สิกฺขิตพฺพํ.

231. “Monges, imaginem que houvesse uma bolsa de pele de gato amaciada, bem amaciada, completamente amaciada, macia, sedosa, livre de rangidos e estalidos. Então, um homem se aproximasse trazendo um pedaço de madeira ou um caco de cerâmica e dissesse: ‘Eu farei esta bolsa de pele de gato amaciada, bem amaciada, completamente amaciada, macia, sedosa, livre de rangidos e estalidos, ranger e estalar com este pedaço de madeira ou caco de cerâmica’. O que vocês acham, monges? Poderia aquele homem fazer ranger ou estalar aquela bolsa de pele de gato amaciada, bem amaciada, completamente amaciada, macia, sedosa, livre de rangidos e estalidos, com o pedaço de madeira ou o caco de cerâmica?” — “Não, Senhor.” — “E por que isso?” — “Porque, Senhor, aquela bolsa de pele de gato está amaciada, bem amaciada, completamente amaciada, macia, sedosa, livre de rangidos e estalidos. Não é fácil fazê-la ranger ou estalar com um pedaço de madeira ou um caco de cerâmica; no final, aquele homem obteria apenas cansaço e frustração.” — “Da mesma forma, monges, existem estes cinco caminhos da fala que os outros podem usar ao se dirigirem a vocês: sua fala pode ser oportuna ou inoportuna; verdadeira ou falsa; gentil ou áspera; benéfica ou prejudicial; proferida com uma mente de amor-bondade ou com ódio interno. Ao se dirigirem a vocês, os outros podem falar de modo oportuno ou inoportuno; ao se dirigirem a vocês, os outros podem falar de modo verdadeiro ou falso; ao se dirigirem a vocês, os outros podem falar de modo gentil ou áspero; ao se dirigirem a vocês, os outros podem falar de modo benéfico ou prejudicial; ao se dirigirem a vocês, os outros podem falar com uma mente de amor-bondade ou com ódio interno. Nisso, monges, vocês devem treinar-se assim: ‘Nossas mentes permanecerão inalteradas e não proferiremos palavras más; permaneceremos compassivos pelo bem-estar deles, com uma mente de amor-bondade, sem ódio interno. Permaneceremos envolvendo aquela pessoa com uma mente imbuída de amor-bondade; e, começando por ela, permaneceremos envolvendo o mundo inteiro com uma mente semelhante a uma bolsa de pele de gato, abundante, elevada, incomensurável, livre de hostilidade e livre de má vontade.’ É assim que vocês devem treinar-se, monges.”

๒๓๒. ‘‘อุภโตทณฺฑเกน เจปิ, ภิกฺขเว, กกเจน โจรา โอจรกา องฺคมงฺคานิ โอกนฺเตยฺยุํ, ตตฺราปิ โย มโน ปทูเสยฺย, น เม โส เตน สาสนกโร. ตตฺราปิ โว, ภิกฺขเว, เอวํ สิกฺขิตพฺพํ – ‘น เจว โน จิตฺตํ วิปริณตํ ภวิสฺสติ, น จ ปาปิกํ วาจํ นิจฺฉาเรสฺสาม, หิตานุกมฺปี จ วิหริสฺสาม เมตฺตจิตฺตา น โทสนฺตรา. ตญฺจ ปุคฺคลํ เมตฺตาสหคเตน เจตสา ผริตฺวา วิหริสฺสาม ตทารมฺมณญฺจ สพฺพาวนฺตํ โลกํ เมตฺตาสหคเตน เจตสา วิปุเลน มหคฺคเตน อปฺปมาเณน อเวเรน อพฺยาพชฺเฌน ผริตฺวา วิหริสฺสามา’ติ. เอวญฺหิ โว, ภิกฺขเว, สิกฺขิตพฺพํ.

232. “Monges, mesmo que bandidos e salteadores cortassem vocês membro a membro com uma serra de duas alças, aquele que gerasse uma mente de ódio em relação a eles não estaria praticando meus ensinamentos. Nisso, monges, vocês devem treinar-se assim: ‘Nossas mentes permanecerão inalteradas e não proferiremos palavras más; permaneceremos compassivos pelo bem-estar deles, com uma mente de amor-bondade, sem ódio interno. Permaneceremos envolvendo aquela pessoa com uma mente imbuída de amor-bondade; e, começando por ela, permaneceremos envolvendo o mundo inteiro com uma mente imbuída de amor-bondade, abundante, elevada, incomensurável, livre de hostilidade e livre de má vontade.’ É assim que vocês devem treinar-se, monges.”

๒๓๓. ‘‘อิมญฺจ ตุมฺเห, ภิกฺขเว, กกจูปมํ โอวาทํ อภิกฺขณํ มนสิ กเรยฺยาถ. ปสฺสถ โน ตุมฺเห, ภิกฺขเว, ตํ วจนปถํ, อณุํ วา ถูลํ วา, ยํ ตุมฺเห นาธิวาเสยฺยาถา’’ติ? ‘‘โน เหตํ, ภนฺเต’’. ‘‘ตสฺมาติห, ภิกฺขเว, อิมํ กกจูปมํ โอวาทํ อภิกฺขณํ มนสิกโรถ. ตํ โว ภวิสฺสติ ทีฆรตฺตํ หิตาย สุขายา’’ติ.

233. “Monges, se vocês mantiverem constantemente em mente este conselho sobre o símile da serra, vocês veem algum caminho da fala, seja insignificante ou grave, que não pudessem suportar?” — “Não, Senhor.” — “Portanto, monges, mantenham constantemente em mente este conselho sobre o símile da serra. Isso será para o seu bem-estar e felicidade por muito tempo.”

อิทมโวจ ภควา. อตฺตมนา เต ภิกฺขู ภควโต ภาสิตํ อภินนฺทุนฺติ.

Isso foi o que disse o Abençoado. Satisfeitos, os monges alegraram-se com as palavras do Abençoado.

กกจูปมสุตฺตํ นิฏฺฐิตํ ปฐมํ.

O Kakacūpama Sutta, o primeiro, está concluído.

๒. อลคทฺทูปมสุตฺตํ

2. Alagaddūpama Sutta

๒๓๔. เอวํ [Pg.182] เม สุตํ – เอกํ สมยํ ภควา สาวตฺถิยํ วิหรติ เชตวเน อนาถปิณฺฑิกสฺส อาราเม. เตน โข ปน สมเยน อริฏฺฐสฺส นาม ภิกฺขุโน คทฺธพาธิปุพฺพสฺส เอวรูปํ ปาปกํ ทิฏฺฐิคตํ อุปฺปนฺนํ โหติ – ‘‘ตถาหํ ภควตา ธมฺมํ เทสิตํ อาชานามิ ยถา เยเม อนฺตรายิกา ธมฺมา วุตฺตา ภควตา เต ปฏิเสวโต นาลํ อนฺตรายายา’’ติ. อสฺโสสุํ โข สมฺพหุลา ภิกฺขู – ‘‘อริฏฺฐสฺส กิร นาม ภิกฺขุโน คทฺธพาธิปุพฺพสฺส เอวรูปํ ปาปกํ ทิฏฺฐิคตํ อุปฺปนฺนํ – ‘ตถาหํ ภควตา ธมฺมํ เทสิตํ อาชานามิ ยถา เยเม อนฺตรายิกา ธมฺมา วุตฺตา ภควตา เต ปฏิเสวโต นาลํ อนฺตรายายา’’’ติ. อถ โข เต ภิกฺขู เยน อริฏฺโฐ ภิกฺขุ คทฺธพาธิปุพฺโพ เตนุปสงฺกมึสุ; อุปสงฺกมิตฺวา อริฏฺฐํ ภิกฺขุํ คทฺธพาธิปุพฺพํ เอตทโวจุํ – ‘‘สจฺจํ กิร เต, อาวุโส อริฏฺฐ, เอวรูปํ ปาปกํ ทิฏฺฐิคตํ อุปฺปนฺนํ – ‘ตถาหํ ภควตา ธมฺมํ เทสิตํ อาชานามิ ยถา เยเม อนฺตรายิกา ธมฺมา วุตฺตา ภควตา เต ปฏิเสวโต นาลํ อนฺตรายายา’’’ติ. ‘‘เอวํพฺยาโข อหํ, อาวุโส, ภควตา ธมฺมํ เทสิตํ อาชานามิ ยถา เยเม อนฺตรายิกา ธมฺมา วุตฺตา ภควตา เต ปฏิเสวโต นาลํ อนฺตรายายา’’ติ.

234. Assim ouvi. Em certa ocasião, o Abençoado estava vivendo em Sāvatthī, no Bosque de Jeta, no Parque de Anāthapiṇḍika. Naquela ocasião, uma visão perniciosa havia surgido em um monge chamado Ariṭṭha, anteriormente um caçador de abutres, da seguinte forma: “Conforme eu compreendo o Dhamma ensinado pelo Abençoado, aquelas coisas chamadas de obstruções pelo Abençoado não são capazes de obstruir quem se engaja nelas”. Vários monges ouviram dizer: “Diz-se que uma visão perniciosa surgiu no monge Ariṭṭha, anteriormente um caçador de abutres, assim: ‘Conforme eu compreendo o Dhamma ensinado pelo Abençoado, aquelas coisas chamadas de obstruções pelo Abençoado não são capazes de obstruir quem se engaja nelas’”. Então, aqueles monges foram até onde estava o monge Ariṭṭha, anteriormente um caçador de abutres. Ao chegarem, disseram ao monge Ariṭṭha, anteriormente um caçador de abutres: “Amigo Ariṭṭha, é verdade que surgiu em você tal visão perniciosa: ‘Conforme eu compreendo o Dhamma ensinado pelo Abençoado, aquelas coisas chamadas de obstruções pelo Abençoado não são capazes de obstruir quem se engaja nelas’?” — “Exatamente assim, amigos. Conforme eu compreendo o Dhamma ensinado pelo Abençoado, aquelas coisas chamadas de obstruções pelo Abençoado não são capazes de obstruir quem se engaja nelas”.

อถ โข เตปิ ภิกฺขู อริฏฺฐํ ภิกฺขุํ คทฺธพาธิปุพฺพํ เอตสฺมา ปาปกา ทิฏฺฐิคตา วิเวเจตุกามา สมนุยุญฺชนฺติ สมนุคาหนฺติ สมนุภาสนฺติ – ‘‘มา เหวํ, อาวุโส อริฏฺฐ, อวจ, มา ภควนฺตํ อพฺภาจิกฺขิ; น หิ สาธุ ภควโต อพฺภกฺขานํ, น หิ ภควา เอวํ วเทยฺย. อเนกปริยาเยนาวุโส อริฏฺฐ, อนฺตรายิกา ธมฺมา อนฺตรายิกา วุตฺตา ภควตา, อลญฺจ ปน เต ปฏิเสวโต อนฺตรายาย. อปฺปสฺสาทา กามา วุตฺตา ภควตา พหุทุกฺขา พหุปายาสา,อาทีนโว เอตฺถ ภิยฺโย. อฏฺฐิกงฺกลูปมา กามา วุตฺตา ภควตา…เป… มํสเปสูปมา กามา วุตฺตา ภควตา… ติณุกฺกูปมา กามา วุตฺตา ภควตา… องฺคารกาสูปมา กามา วุตฺตา ภควตา… สุปินกูปมา กามา วุตฺตา ภควตา… ยาจิตกูปมา กามา วุตฺตา ภควตา… รุกฺขผลูปมา กามา วุตฺตา ภควตา… อสิสูนูปมา กามา วุตฺตา ภควตา… สตฺติสูลูปมา กามา วุตฺตา ภควตา… สปฺปสิรูปมา กามา วุตฺตา [Pg.183] ภควตา พหุทุกฺขา พหุปายาสา, อาทีนโว เอตฺถ ภิยฺโย’’ติ. เอวมฺปิ โข อริฏฺโฐ ภิกฺขุ คทฺธพาธิปุพฺโพ เตหิ ภิกฺขูหิ สมนุยุญฺชิยมาโน สมนุคาหิยมาโน สมนุภาสิยมาโน ตเทว ปาปกํ ทิฏฺฐิคตํ ถามสา ปรามาสา อภินิวิสฺส โวหรติ – ‘‘เอวํพฺยาโข อหํ, อาวุโส, ภควตา ธมฺมํ เทสิตํ อาชานามิ ยถา เยเม อนฺตรายิกา ธมฺมา วุตฺตา ภควตา เต ปฏิเสวโต นาลํ อนฺตรายายา’’ติ.

Então, aqueles monges, desejando afastar o monge Ariṭṭha, anteriormente um caçador de abutres, daquela visão perniciosa, interrogaram-no, pressionaram-no e questionaram-no assim: “Amigo Ariṭṭha, não diga isso. Não deturpe o Abençoado; não é bom deturpar o Abençoado. O Abençoado não falaria assim. Pois, de muitas maneiras, o Abençoado declarou que as coisas obstrutivas são de fato obstruções, e que elas são capazes de obstruir quem se engaja nelas. O Abençoado declarou que os prazeres sensuais proporcionam pouca satisfação, muito sofrimento e desespero, e que o perigo neles é ainda maior. Com o símile do esqueleto... com o símile do pedaço de carne... com o símile da tocha de grama... com o símile da cova de brasas... com o símile do sonho... com o símile dos bens emprestados... com o símile dos frutos em uma árvore... com o símile da faca e do cepo de açougueiro... com o símile da estaca de espada... com o símile da cabeça de serpente, o Abençoado declarou que os prazeres sensuais proporcionam pouca satisfação, muito sofrimento e desespero, e que o perigo neles é ainda maior”. No entanto, mesmo sendo interrogado, pressionado e questionado por aqueles monges dessa maneira, o monge Ariṭṭha, anteriormente um caçador de abutres, ainda se apegava obstinadamente àquela visão perniciosa e continuava a insistir nela: “Exatamente assim, amigos. Conforme eu compreendo o Dhamma ensinado pelo Abençoado, aquelas coisas chamadas de obstruções pelo Abençoado não são capazes de obstruir quem se engaja nelas”.

๒๓๕. ยโต โข เต ภิกฺขู นาสกฺขึสุ อริฏฺฐํ ภิกฺขุํ คทฺธพาธิปุพฺพํ เอตสฺมา ปาปกา ทิฏฺฐิคตา วิเวเจตุํ, อถ โข เต ภิกฺขู เยน ภควา เตนุปสงฺกมึสุ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทึสุ. เอกมนฺตํ นิสินฺนา โข เต ภิกฺขู ภควนฺตํ เอตทโวจุํ – ‘‘อริฏฺฐสฺส นาม, ภนฺเต, ภิกฺขุโน คทฺธพาธิปุพฺพสฺส เอวรูปํ ปาปกํ ทิฏฺฐิคตํ อุปฺปนฺนํ – ‘ตถาหํ ภควตา ธมฺมํ เทสิตํ อาชานามิ ยถา เยเม อนฺตรายิกา ธมฺมา วุตฺตา ภควตา เต ปฏิเสวโต นาลํ อนฺตรายายา’ติ. อสฺสุมฺห โข มยํ, ภนฺเต – ‘อริฏฺฐสฺส กิร นาม ภิกฺขุโน คทฺธพาธิปุพฺพสฺส เอวรูปํ ปาปกํ ทิฏฺฐิคตํ อุปฺปนฺนํ – ตถาหํ ภควตา ธมฺมํ เทสิตํ อาชานามิ ยถา เยเม อนฺตรายิกา ธมฺมา วุตฺตา ภควตา เต ปฏิเสวโต นาลํ อนฺตรายายา’ติ. อถ โข มยํ, ภนฺเต, เยน อริฏฺโฐ ภิกฺขุ คทฺธพาธิปุพฺโพ เตนุปสงฺกมิมฺห; อุปสงฺกมิตฺวา อริฏฺฐํ ภิกฺขุํ คทฺธพาธิปุพฺพํ เอตทโวจุมฺห – ‘สจฺจํ กิร เต, อาวุโส อริฏฺฐ, เอวรูปํ ปาปกํ ทิฏฺฐิคตํ อุปฺปนฺนํ – ตถาหํ ภควตา ธมฺมํ เทสิตํ อาชานามิ ยถา เยเม อนฺตรายิกา ธมฺมา วุตฺตา ภควตา เต ปฏิเสวโต นาลํ อนฺตรายายา’ติ?

235. Como os monges não conseguiram afastar o monge Ariṭṭha, anteriormente um caçador de abutres, daquela visão perniciosa, eles foram até o Abençoado. Ao chegarem, prestaram homenagem ao Abençoado, sentaram-se a um lado e disseram ao Abençoado: “Senhor, uma visão perniciosa surgiu no monge chamado Ariṭṭha, anteriormente um caçador de abutres, assim: ‘Conforme eu compreendo o Dhamma ensinado pelo Abençoado, aquelas coisas chamadas de obstruções pelo Abençoado não são capazes de obstruir quem se engaja nelas’. Nós ouvimos, Senhor, que tal visão perniciosa havia surgido no monge Ariṭṭha, anteriormente um caçador de abutres. Então, Senhor, fomos até onde estava o monge Ariṭṭha, anteriormente um caçador de abutres. Ao chegarmos, dissemos ao monge Ariṭṭha, anteriormente um caçador de abutres: ‘Amigo Ariṭṭha, é verdade que surgiu em você tal visão perniciosa: Conforme eu compreendo o Dhamma ensinado pelo Abençoado, aquelas coisas chamadas de obstruções pelo Abençoado não são capazes de obstruir quem se engaja nelas?’”

‘‘เอวํ วุตฺเต, ภนฺเต, อริฏฺโฐ ภิกฺขุ คทฺธพาธิปุพฺโพ อมฺเห เอตทโวจ – ‘เอวํพฺยาโข อหํ, อาวุโส, ภควตา ธมฺมํ เทสิตํ อาชานามิ ยถา เยเม อนฺตรายิกา ธมฺมา วุตฺตา ภควตา เต ปฏิเสวโต นาลํ อนฺตรายายา’ติ. อถ โข มยํ, ภนฺเต, อริฏฺฐํ ภิกฺขุํ คทฺธพาธิปุพฺพํ เอตสฺมา ปาปกา ทิฏฺฐิคตา วิเวเจตุกามา สมนุยุญฺชิมฺห สมนุคาหิมฺห สมนุภาสิมฺห – ‘มา เหวํ, อาวุโส อริฏฺฐ, อวจ, มา ภควนฺตํ อพฺภาจิกฺขิ; น หิ สาธุ ภควโต อพฺภกฺขานํ[Pg.184], น หิ ภควา เอวํ วเทยฺย. อเนกปริยาเยนาวุโส อริฏฺฐ, อนฺตรายิกา ธมฺมา อนฺตรายิกา วุตฺตา ภควตา, อลญฺจ ปน เต ปฏิเสวโต อนฺตรายาย. อปฺปสฺสาทา กามา วุตฺตา ภควตา พหุทุกฺขา พหุปายาสา, อาทีนโว เอตฺถ ภิยฺโย. อฏฺฐิกงฺกลูปมา กามา วุตฺตา ภควตา…เป… สปฺปสิรูปมา กามา วุตฺตา ภควตา พหุทุกฺขา พหุปายาสา, อาทีนโว เอตฺถ ภิยฺโย’ติ. เอวมฺปิ โข, ภนฺเต, อริฏฺโฐ ภิกฺขุ คทฺธพาธิปุพฺโพ อมฺเหหิ สมนุยุญฺชิยมาโน สมนุคาหิยมาโน สมนุภาสิยมาโน ตเทว ปาปกํ ทิฏฺฐิคตํ ถามสา ปรามาสา อภินิวิสฺส โวหรติ – ‘เอวํพฺยาโข อหํ, อาวุโส, ภควตา ธมฺมํ เทสิตํ อาชานามิ ยถา เยเม อนฺตรายิกา ธมฺมา วุตฺตา ภควตา เต ปฏิเสวโต นาลํ อนฺตรายายา’ติ. ยโต โข มยํ, ภนฺเต, นาสกฺขิมฺห อริฏฺฐํ ภิกฺขุํ คทฺธพาธิปุพฺพํ เอตสฺมา ปาปกา ทิฏฺฐิคตา วิเวเจตุํ, อถ มยํ เอตมตฺถํ ภควโต อาโรเจมา’’ติ.

“Quando dissemos isso, Senhor, o monge Ariṭṭha, anteriormente um caçador de abutres, nos disse: ‘Exatamente assim, amigos. Conforme eu compreendo o Dhamma ensinado pelo Abençoado, aquelas coisas chamadas de obstruções pelo Abençoado não são capazes de obstruir quem se engaja nelas’. Então, Senhor, desejando afastar o monge Ariṭṭha, anteriormente um caçador de abutres, daquela visão perniciosa, nós o interrogamos, o pressionamos e o questionamos: ‘Amigo Ariṭṭha, não diga isso. Não deturpe o Abençoado; não é bom deturpar o Abençoado. O Abençoado não falaria assim. Pois, de muitas maneiras, o Abençoado declarou que as coisas obstrutivas são de fato obstruções, e que elas são capazes de obstruir quem se engaja nelas. O Abençoado declarou que os prazeres sensuais proporcionam pouca satisfação, muito sofrimento e desespero, e que o perigo neles é ainda maior. Com o símile do esqueleto... com o símile da cabeça de serpente, o Abençoado declarou que os prazeres sensuais proporcionam pouca satisfação, muito sofrimento e desespero, e que o perigo neles é ainda maior’. No entanto, Senhor, mesmo sendo interrogado, pressionado e questionado por nós dessa maneira, o monge Ariṭṭha, anteriormente um caçador de abutres, ainda se apegava obstinadamente àquela visão perniciosa e continuava a insistir nela: ‘Exatamente assim, amigos. Conforme eu compreendo o Dhamma ensinado pelo Abençoado, aquelas coisas chamadas de obstruções pelo Abençoado não são capazes de obstruir quem se engaja nelas’. Como não conseguimos, Senhor, afastar o monge Ariṭṭha, anteriormente um caçador de abutres, daquela visão perniciosa, relatamos este assunto ao Abençoado.”

๒๓๖. อถ โข ภควา อญฺญตรํ ภิกฺขุํ อามนฺเตสิ – ‘‘เอหิ ตฺวํ, ภิกฺขุ, มม วจเนน อริฏฺฐํ ภิกฺขุํ คทฺธพาธิปุพฺพํ อามนฺเตหิ – ‘สตฺถา ตํ, อาวุโส อริฏฺฐ, อามนฺเตตี’’’ติ. ‘‘เอวํ, ภนฺเต’’ติ โข โส ภิกฺขุ ภควโต ปฏิสฺสุตฺวา, เยน อริฏฺโฐ ภิกฺขุ คทฺธพาธิปุพฺโพ เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา อริฏฺฐํ ภิกฺขุํ คทฺธพาธิปุพฺพํ เอตทโวจ – ‘‘สตฺถา ตํ, อาวุโส อริฏฺฐ, อามนฺเตตี’’ติ. ‘‘เอวมาวุโส’’ติ โข อริฏฺโฐ ภิกฺขุ คทฺธพาธิปุพฺโพ ตสฺส ภิกฺขุโน ปฏิสฺสุตฺวา เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺนํ โข อริฏฺฐํ ภิกฺขุํ คทฺธพาธิปุพฺพํ ภควา เอตทโวจ – ‘‘สจฺจํ กิร เต, อริฏฺฐ, เอวรูปํ ปาปกํ ทิฏฺฐิคตํ อุปฺปนฺนํ – ‘ตถาหํ ภควตา ธมฺมํ เทสิตํ อาชานามิ ยถา เยเม อนฺตรายิกา ธมฺมา วุตฺตา ภควตา เต ปฏิเสวโต นาลํ อนฺตรายายา’’’ติ?

236. Então, o Abençoado dirigiu-se a um certo bhikkhu: 'Vem, bhikkhu, diz ao bhikkhu Ariṭṭha, anteriormente da linhagem dos caçadores de abutres, em meu nome, que o Mestre o chama.' — 'Sim, venerável senhor', respondeu aquele bhikkhu ao Abençoado, e foi até onde estava o bhikkhu Ariṭṭha, anteriormente da linhagem dos caçadores de abutres. Ao chegar, disse ao bhikkhu Ariṭṭha, anteriormente da linhagem dos caçadores de abutres: 'O Mestre o chama, amigo Ariṭṭha.' — 'Sim, amigo', respondeu o bhikkhu Ariṭṭha, anteriormente da linhagem dos caçadores de abutres, àquele bhikkhu. Ele foi até o Abençoado, prestou-lhe homenagem e sentou-se a um lado. Sentado a um lado, o Abençoado disse ao bhikkhu Ariṭṭha, anteriormente da linhagem dos caçadores de abutres: 'Ariṭṭha, é verdade que surgiu em você esta visão perniciosa: "Pelo que entendo do Dhamma ensinado pelo Abençoado, aquelas coisas chamadas de obstáculos pelo Abençoado não são capazes de obstruir aquele que se entrega a elas"?'

‘‘เอวํพฺยาโข อหํ, ภนฺเต, ภควตา ธมฺมํ เทสิตํ อาชานามิ – ‘ยถา เยเม อนฺตรายิกา ธมฺมา วุตฺตา ภควตา เต ปฏิเสวโต นาลํ อนฺตรายายา’’’ติ. ‘‘กสฺส โข นาม ตฺวํ, โมฆปุริส, มยา เอวํ ธมฺมํ เทสิตํ อาชานาสิ? นนุ มยา, โมฆปุริส, อเนกปริยาเยน อนฺตรายิกา ธมฺมา อนฺตรายิกา วุตฺตา? อลญฺจ ปน เต ปฏิเสวโต อนฺตรายาย. อปฺปสฺสาทา กามา วุตฺตา มยา, พหุทุกฺขา พหุปายาสา, อาทีนโว เอตฺถ ภิยฺโย. อฏฺฐิกงฺกลูปมา กามา วุตฺตา มยา… มํสเปสูปมา [Pg.185] กามา วุตฺตา มยา… ติณุกฺกูปมา กามา วุตฺตา มยา… องฺคารกาสูปมา กามา วุตฺตา มยา… สุปินกูปมา กามา วุตฺตา มยา… ยาจิตกูปมา กามา วุตฺตา มยา… รุกฺขผลูปมา กามา วุตฺตา มยา… อสิสูนูปมา กามา วุตฺตา มยา… สตฺติสูลูปมา กามา วุตฺตา มยา… สปฺปสิรูปมา กามา วุตฺตา มยา, พหุทุกฺขา พหุปายาสา, อาทีนโว เอตฺถ ภิยฺโย. อถ จ ปน ตฺวํ, โมฆปุริส, อตฺตนา ทุคฺคหิเตน อมฺเห เจว อพฺภาจิกฺขสิ, อตฺตานญฺจ ขนสิ, พหุญฺจ อปุญฺญํ ปสวสิ. ตญฺหิ เต, โมฆปุริส, ภวิสฺสติ ทีฆรตฺตํ อหิตาย ทุกฺขายา’’ติ.

'Exatamente assim, venerável senhor. Pelo que entendo do Dhamma ensinado pelo Abençoado, aquelas coisas chamadas de obstáculos pelo Abençoado não são capazes de obstruir aquele que se entrega a elas.' — 'Homem insensato, a quem você já ouviu ensinar o Dhamma dessa maneira? Homem insensato, não expliquei eu, de muitas maneiras, como as coisas obstrutivas são obstáculos e como são capazes de obstruir aquele que se entrega a elas? Eu declarei que os prazeres sensuais proporcionam pouca satisfação, muito sofrimento e desespero, e que o perigo neles é ainda maior. Com o símile do esqueleto... com o símile do pedaço de carne... com o símile da tocha de grama... com o símile da fossa de brasas... com o símile do sonho... com o símile dos bens emprestados... com o símile dos frutos em uma árvore... com o símile da faca e do cepo de açougueiro... com o símile da estaca pontiaguda... com o símile da cabeça de serpente, declarei que os prazeres sensuais proporcionam pouca satisfação, muito sofrimento e desespero, e que o perigo neles é ainda maior. Mas você, homem insensato, por sua compreensão errônea, nos deturpa, cava a sua própria ruína e acumula muito demérito; isso será para o seu malefício e sofrimento por muito tempo.'

อถ โข ภควา ภิกฺขู อามนฺเตสิ – ‘‘ตํ กึ มญฺญถ, ภิกฺขเว, อปิ นายํ อริฏฺโฐ ภิกฺขุ คทฺธพาธิปุพฺโพ อุสฺมีกโตปิ อิมสฺมึ ธมฺมวินเย’’ติ? ‘‘กิญฺหิ สิยา, ภนฺเต; โน เหตํ, ภนฺเต’’ติ. เอวํ วุตฺเต, อริฏฺโฐ ภิกฺขุ คทฺธพาธิปุพฺโพ ตุณฺหีภูโต มงฺกุภูโต ปตฺตกฺขนฺโธ อโธมุโข ปชฺฌายนฺโต อปฺปฏิภาโน นิสีทิ. อถ โข ภควา อริฏฺฐํ ภิกฺขุํ คทฺธพาธิปุพฺพํ ตุณฺหีภูตํ มงฺกุภูตํ ปตฺตกฺขนฺธํ อโธมุขํ ปชฺฌายนฺตํ อปฺปฏิภานํ วิทิตฺวา อริฏฺฐํ ภิกฺขุํ คทฺธพาธิปุพฺพํ เอตทโวจ – ‘‘ปญฺญายิสฺสสิ โข ตฺวํ, โมฆปุริส, เอเตน สเกน ปาปเกน ทิฏฺฐิคเตน. อิธาหํ ภิกฺขู ปฏิปุจฺฉิสฺสามี’’ติ.

Então, o Abençoado dirigiu-se aos bhikkhus: 'O que vocês acham, bhikkhus? Acaso este bhikkhu Ariṭṭha, anteriormente da linhagem dos caçadores de abutres, acendeu sequer uma centelha de sabedoria neste Dhamma e Disciplina?' — 'Como poderia ser, venerável senhor? Certamente não, venerável senhor.' Quando isso foi dito, o bhikkhu Ariṭṭha, anteriormente da linhagem dos caçadores de abutres, permaneceu em silêncio, constrangido, com os ombros caídos e a cabeça baixa, cabisbaixo, pensativo e sem resposta. Então, percebendo que o bhikkhu Ariṭṭha, anteriormente da linhagem dos caçadores de abutres, estava em silêncio, constrangido, com os ombros caídos e a cabeça baixa, cabisbaixo, pensativo e sem resposta, o Abençoado disse-lhe: 'Você será reconhecido, homem insensato, por essa sua própria visão perniciosa. Agora, questionarei os bhikkhus sobre este assunto.'

๒๓๗. อถ โข ภควา ภิกฺขู อามนฺเตสิ – ‘‘ตุมฺเหปิ เม, ภิกฺขเว, เอวํ ธมฺมํ เทสิตํ อาชานาถ ยถายํ อริฏฺโฐ ภิกฺขุ คทฺธพาธิปุพฺโพ อตฺตนา ทุคฺคหิเตน อมฺเห เจว อพฺภาจิกฺขติ, อตฺตานญฺจ ขนติ, พหุญฺจ อปุญฺญํ ปสวตี’’ติ? ‘‘โน เหตํ, ภนฺเต. อเนกปริยาเยน หิ โน, ภนฺเต, อนฺตรายิกา ธมฺมา อนฺตรายิกา วุตฺตา ภควตา; อลญฺจ ปน เต ปฏิเสวโต อนฺตรายาย. อปฺปสฺสาทา กามา วุตฺตา ภควตา พหุทุกฺขา พหุปายาสา, อาทีนโว เอตฺถ ภิยฺโย. อฏฺฐิกงฺกลูปมา กามา วุตฺตา ภควตา…เป… สปฺปสิรูปมา กามา วุตฺตา ภควตา พหุทุกฺขา พหุปายาสา, อาทีนโว เอตฺถ ภิยฺโย’’ติ. ‘‘สาธุ สาธุ, ภิกฺขเว, สาธุ, โข เม ตุมฺเห, ภิกฺขเว, เอวํ ธมฺมํ เทสิตํ อาชานาถ. อเนกปริยาเยน หิ โข, ภิกฺขเว, อนฺตรายิกา ธมฺมา วุตฺตา มยา, อลญฺจ ปน เต ปฏิเสวโต อนฺตรายาย. อปฺปสฺสาทา กามา วุตฺตา มยา[Pg.186], พหุทุกฺขา พหุปายาสา, อาทีนโว เอตฺถ ภิยฺโย. อฏฺฐิกงฺกลูปมา กามา วุตฺตา มยา…เป… สปฺปสิรูปมา กามา วุตฺตา มยา, พหุทุกฺขา พหุปายาสา, อาทีนโว เอตฺถ ภิยฺโย. อถ จ ปนายํ อริฏฺโฐ ภิกฺขุ คทฺธพาธิปุพฺโพ อตฺตนา ทุคฺคหิเตน อมฺเห เจว อพฺภาจิกฺขติ, อตฺตานญฺจ ขนติ, พหุญฺจ อปุญฺญํ ปสวติ. ตญฺหิ ตสฺส โมฆปุริสสฺส ภวิสฺสติ ทีฆรตฺตํ อหิตาย ทุกฺขาย. โส วต, ภิกฺขเว, อญฺญตฺเรว กาเมหิ อญฺญตฺร กามสญฺญาย อญฺญตฺร กามวิตกฺเกหิ กาเม ปฏิเสวิสฺสตีติ – เนตํ ฐานํ วิชฺชติ’’.

237. Então, o Abençoado dirigiu-se aos bhikkhus: 'Bhikkhus, vocês também entendem o Dhamma por mim ensinado da mesma forma que este bhikkhu Ariṭṭha, anteriormente da linhagem dos caçadores de abutres, que por sua compreensão errônea nos deturpa, cava a sua própria ruína e acumula muito demérito?' — 'Não, venerável senhor. Pois, de muitas maneiras, o Abençoado nos explicou como as coisas obstrutivas são obstáculos e como são capazes de obstruir aquele que se entrega a elas. O Abençoado declarou que os prazeres sensuais proporcionam pouca satisfação, muito sofrimento e desespero, e que o perigo neles é ainda maior. Com o símile do esqueleto... [pe] ...com o símile da cabeça de serpente, o Abençoado declarou que os prazeres sensuais proporcionam pouca satisfação, muito sofrimento e desespero, e que o perigo neles é ainda maior.' — 'Muito bem, bhikkhus! É excelente que vocês entendam o Dhamma por mim ensinado dessa maneira. Pois, de muitas maneiras, declarei como as coisas obstrutivas são obstáculos e como são capazes de obstruir aquele que se entrega a elas. Declarei que os prazeres sensuais proporcionam pouca satisfação, muito sofrimento e desespero, e que o perigo neles é ainda maior. Com o símile do esqueleto... [pe] ...com o símile da cabeça de serpente, declarei que os prazeres sensuais proporcionam pouca satisfação, muito sofrimento e desespero, e que o perigo neles é ainda maior. No entanto, este bhikkhu Ariṭṭha, anteriormente da linhagem dos caçadores de abutres, por sua compreensão errônea nos deturpa, cava a sua própria ruína e acumula muito demérito; isso será para o malefício e sofrimento desse homem insensato por muito tempo. Bhikkhus, que alguém possa se entregar aos prazeres sensuais sem desejos sensuais, sem percepções de desejo sensual, sem pensamentos de desejo sensual — isso é impossível.'

๒๓๘. ‘‘อิธ, ภิกฺขเว, เอกจฺเจ โมฆปุริสา ธมฺมํ ปริยาปุณนฺติ – สุตฺตํ, เคยฺยํ, เวยฺยากรณํ, คาถํ, อุทานํ, อิติวุตฺตกํ, ชาตกํ, อพฺภุตธมฺมํ, เวทลฺลํ. เต ตํ ธมฺมํ ปริยาปุณิตฺวา เตสํ ธมฺมานํ ปญฺญาย อตฺถํ น อุปปริกฺขนฺติ. เตสํ เต ธมฺมา ปญฺญาย อตฺถํ อนุปปริกฺขตํ น นิชฺฌานํ ขมนฺติ. เต อุปารมฺภานิสํสา เจว ธมฺมํ ปริยาปุณนฺติ อิติวาทปฺปโมกฺขานิสํสา จ. ยสฺส จตฺถาย ธมฺมํ ปริยาปุณนฺติ ตญฺจสฺส อตฺถํ นานุโภนฺติ. เตสํ เต ธมฺมา ทุคฺคหิตา ทีฆรตฺตํ อหิตาย ทุกฺขาย สํวตฺตนฺติ. ตํ กิสฺส เหตุ? ทุคฺคหิตตฺตา, ภิกฺขเว, ธมฺมานํ.

238. Aqui, bhikkhus, alguns homens insensatos aprendem o Dhamma — discursos, cantos, exposições, versos, exclamações, ditos, histórias de nascimento, maravilhas e perguntas e respostas — mas, tendo aprendido o Dhamma, não examinam o significado desses ensinamentos com sabedoria. Não examinando o significado desses ensinamentos com sabedoria, eles não obtêm uma aceitação reflexiva deles. Em vez disso, aprendem o Dhamma apenas com o propósito de criticar os outros e de se defenderem em debates, e não vivenciam o propósito para o qual aprenderam o Dhamma. Esses ensinamentos, por terem sido mal compreendidos por eles, levam ao seu malefício e sofrimento por muito tempo. Por que isso? Devido à compreensão errônea desses ensinamentos, bhikkhus.

‘‘เสยฺยถาปิ, ภิกฺขเว, ปุริโส อลคทฺทตฺถิโก อลคทฺทคเวสี อลคทฺทปริเยสนํ จรมาโน. โส ปสฺเสยฺย มหนฺตํ อลคทฺทํ. ตเมนํ โภเค วา นงฺคุฏฺเฐ วา คณฺเหยฺย. ตสฺส โส อลคทฺโท ปฏิปริวตฺติตฺวา หตฺเถ วา พาหาย วา อญฺญตรสฺมึ วา องฺคปจฺจงฺเค ฑํเสยฺย. โส ตโตนิทานํ มรณํ วา นิคจฺเฉยฺย มรณมตฺตํ วา ทุกฺขํ. ตํ กิสฺส เหตุ? ทุคฺคหิตตฺตา, ภิกฺขเว, อลคทฺทสฺส. เอวเมว โข, ภิกฺขเว, อิเธกจฺเจ โมฆปุริสา ธมฺมํ ปริยาปุณนฺติ – สุตฺตํ, เคยฺยํ, เวยฺยากรณํ, คาถํ, อุทานํ, อิติวุตฺตกํ, ชาตกํ, อพฺภุตธมฺมํ, เวทลฺลํ. เต ตํ ธมฺมํ ปริยาปุณิตฺวา เตสํ ธมฺมานํ ปญฺญาย อตฺถํ น อุปปริกฺขนฺติ. เตสํ เต ธมฺมา ปญฺญาย อตฺถํ อนุปปริกฺขตํ น นิชฺฌานํ ขมนฺติ. เต อุปารมฺภานิสํสา เจว ธมฺมํ ปริยาปุณนฺติ อิติวาทปฺปโมกฺขานิสํสา จ. ยสฺส จตฺถาย ธมฺมํ ปริยาปุณนฺติ ตญฺจสฺส อตฺถํ นานุโภนฺติ. เตสํ เต ธมฺมา ทุคฺคหิตา ทีฆรตฺตํ อหิตาย ทุกฺขาย สํวตฺตนฺติ. ตํ กิสฺส เหตุ? ทุคฺคหิตตฺตา ภิกฺขเว ธมฺมานํ.

Suponham, bhikkhus, um homem que precise de uma serpente, que procure por uma serpente, que ande em busca de uma serpente, e veja uma grande serpente. Ele a segura pelas espirais ou pela cauda. Aquela serpente então se volta contra ele e pica sua mão, seu braço ou qualquer outro de seus membros; e, por causa disso, ele sofreria a morte ou um sofrimento mortal. Por que isso? Devido à captura errônea da serpente, bhikkhus. Da mesma forma, bhikkhus, aqui alguns homens insensatos aprendem o Dhamma — discursos, cantos, exposições, versos, exclamações, ditos, histórias de nascimento, maravilhas e perguntas e respostas — mas, tendo aprendido o Dhamma, não examinam o significado desses ensinamentos com sabedoria. Não examinando o significado desses ensinamentos com sabedoria, eles não obtêm uma aceitação reflexiva deles. Em vez disso, aprendem o Dhamma apenas com o propósito de criticar os outros e de se defenderem em debates, e não vivenciam o propósito para o qual aprenderam o Dhamma. Esses ensinamentos, por terem sido mal compreendidos por eles, levam ao seu malefício e sofrimento por muito tempo. Por que isso? Devido à compreensão errônea dos ensinamentos, bhikkhus.

๒๓๙. ‘‘อิธ [Pg.187] ปน, ภิกฺขเว, เอกจฺเจ กุลปุตฺตา ธมฺมํ ปริยาปุณนฺติ – สุตฺตํ, เคยฺยํ, เวยฺยากรณํ, คาถํ, อุทานํ, อิติวุตฺตกํ, ชาตกํ, อพฺภุตธมฺมํ, เวทลฺลํ. เต ตํ ธมฺมํ ปริยาปุณิตฺวา เตสํ ธมฺมานํ ปญฺญาย อตฺถํ อุปปริกฺขนฺติ. เตสํ เต ธมฺมา ปญฺญาย อตฺถํ อุปปริกฺขตํ นิชฺฌานํ ขมนฺติ. เต น เจว อุปารมฺภานิสํสา ธมฺมํ ปริยาปุณนฺติ น อิติวาทปฺปโมกฺขานิสํสา จ. ยสฺส จตฺถาย ธมฺมํ ปริยาปุณนฺติ ตญฺจสฺส อตฺถํ อนุโภนฺติ. เตสํ เต ธมฺมา สุคฺคหิตา ทีฆรตฺตํ หิตาย สุขาย สํวตฺตนฺติ. ตํ กิสฺส เหตุ? สุคฺคหิตตฺตา ภิกฺขเว ธมฺมานํ.

239. Por outro lado, bhikkhus, aqui alguns filhos de boa família aprendem o Dhamma — discursos, cantos, exposições, versos, exclamações, ditos, histórias de nascimento, maravilhas e perguntas e respostas — e, tendo aprendido o Dhamma, examinam o significado desses ensinamentos com sabedoria. Examinando o significado desses ensinamentos com sabedoria, eles obtêm uma aceitação reflexiva deles. Eles não aprendem o Dhamma com o propósito de criticar os outros ou de se defenderem em debates, e vivenciam o propósito para o qual aprenderam o Dhamma. Esses ensinamentos, por terem sido corretamente compreendidos por eles, levam ao seu bem-estar e felicidade por muito tempo. Por que isso? Devido à correta compreensão dos ensinamentos, bhikkhus.

‘‘เสยฺยถาปิ, ภิกฺขเว, ปุริโส อลคทฺทตฺถิโก อลคทฺทคเวสี อลคทฺทปริเยสนํ จรมาโน. โส ปสฺเสยฺย มหนฺตํ อลคทฺทํ. ตเมนํ อชปเทน ทณฺเฑน สุนิคฺคหิตํ นิคฺคณฺเหยฺย. อชปเทน ทณฺเฑน สุนิคฺคหิตํ นิคฺคหิตฺวา, คีวาย สุคฺคหิตํ คณฺเหยฺย. กิญฺจาปิ โส, ภิกฺขเว, อลคทฺโท ตสฺส ปุริสสฺส หตฺถํ วา พาหํ วา อญฺญตรํ วา องฺคปจฺจงฺคํ โภเคหิ ปลิเวเฐยฺย, อถ โข โส เนว ตโตนิทานํ มรณํ วา นิคจฺเฉยฺย มรณมตฺตํ วา ทุกฺขํ. ตํ กิสฺส เหตุ? สุคฺคหิตตฺตา, ภิกฺขเว, อลคทฺทสฺส. เอวเมว โข, ภิกฺขเว, อิเธกจฺเจ กุลปุตฺตา ธมฺมํ ปริยาปุณนฺติ – สุตฺตํ, เคยฺยํ, เวยฺยากรณํ, คาถํ, อุทานํ, อิติวุตฺตกํ, ชาตกํ, อพฺภุตธมฺมํ, เวทลฺลํ. เต ตํ ธมฺมํ ปริยาปุณิตฺวา เตสํ ธมฺมานํ ปญฺญาย อตฺถํ อุปปริกฺขนฺติ. เตสํ เต ธมฺมา ปญฺญาย อตฺถํ อุปปริกฺขตํ นิชฺฌานํ ขมนฺติ. เต น เจว อุปารมฺภานิสํสา ธมฺมํ ปริยาปุณนฺติ, น อิติวาทปฺปโมกฺขานิสํสา จ. ยสฺส จตฺถาย ธมฺมํ ปริยาปุณนฺติ, ตญฺจสฺส อตฺถํ อนุโภนฺติ. เตสํ เต ธมฺมา สุคฺคหิตา ทีฆรตฺตํ อตฺถาย หิตาย สุขาย สํวตฺตนฺติ. ตํ กิสฺส เหตุ? สุคฺคหิตตฺตา, ภิกฺขเว, ธมฺมานํ. ตสฺมาติห, ภิกฺขเว, ยสฺส เม ภาสิตสฺส อตฺถํ อาชาเนยฺยาถ, ตถา นํ ธาเรยฺยาถ. ยสฺส จ ปน เม ภาสิตสฺส อตฺถํ น อาชาเนยฺยาถ, อหํ โว ตตฺถ ปฏิปุจฺฉิตพฺโพ, เย วา ปนาสฺสุ วิยตฺตา ภิกฺขู.

Suponham, bhikkhus, um homem que precise de uma serpente, que procure por uma serpente, que ande em busca de uma serpente, e veja uma grande serpente. Ele a imobiliza firmemente com uma vara bifurcada e, tendo-a imobilizado firmemente com a vara bifurcada, segura-a corretamente pelo pescoço. Embora aquela serpente, bhikkhus, possa envolver a mão, o braço ou qualquer outro membro daquele homem com suas espirais, ainda assim ele não sofreria a morte ou um sofrimento mortal por causa disso. Por que isso? Devido à captura correta da serpente, bhikkhus. Da mesma forma, bhikkhus, aqui alguns filhos de boa família aprendem o Dhamma — discursos, cantos, exposições, versos, exclamações, ditos, histórias de nascimento, maravilhas e perguntas e respostas — e, tendo aprendido o Dhamma, examinam o significado desses ensinamentos com sabedoria. Examinando o significado desses ensinamentos com sabedoria, eles obtêm uma aceitação reflexiva deles. Eles não aprendem o Dhamma com o propósito de criticar os outros ou de se defenderem em debates, e vivenciam o propósito para o qual aprenderam o Dhamma. Esses ensinamentos, por terem sido corretamente compreendidos por eles, levam ao seu benefício, bem-estar e felicidade por muito tempo. Por que isso? Devido à correta compreensão dos ensinamentos, bhikkhus. Portanto, bhikkhus, quando vocês compreenderem o significado de minhas palavras, guardem-no de acordo; e quando não compreenderem o significado de minhas palavras, então devem perguntar a mim sobre isso ou àqueles bhikkhus que são eruditos.

๒๔๐. ‘‘กุลฺลูปมํ โว, ภิกฺขเว, ธมฺมํ เทเสสฺสามิ นิตฺถรณตฺถาย, โน คหณตฺถาย. ตํ สุณาถ, สาธุกํ มนสิกโรถ, ภาสิสฺสามี’’ติ. ‘‘เอวํ, ภนฺเต’’ติ โข เต ภิกฺขู ภควโต ปจฺจสฺโสสุํ. ภควา เอตทโวจ – ‘‘เสยฺยถาปิ[Pg.188], ภิกฺขเว, ปุริโส อทฺธานมคฺคปฺปฏิปนฺโน. โส ปสฺเสยฺย มหนฺตํ อุทกณฺณวํ, โอริมํ ตีรํ สาสงฺกํ สปฺปฏิภยํ, ปาริมํ ตีรํ เขมํ อปฺปฏิภยํ; น จสฺส นาวา สนฺตารณี อุตฺตรเสตุ วา อปารา ปารํ คมนาย. ตสฺส เอวมสฺส – ‘อยํ โข มหาอุทกณฺณโว, โอริมํ ตีรํ สาสงฺกํ สปฺปฏิภยํ, ปาริมํ ตีรํ เขมํ อปฺปฏิภยํ; นตฺถิ จ นาวา สนฺตารณี อุตฺตรเสตุ วา อปารา ปารํ คมนาย. ยํนูนาหํ ติณกฏฺฐสาขาปลาสํ สํกฑฺฒิตฺวา, กุลฺลํ พนฺธิตฺวา, ตํ กุลฺลํ นิสฺสาย หตฺเถหิ จ ปาเทหิ จ วายมมาโน โสตฺถินา ปารํ อุตฺตเรยฺย’นฺติ. อถ โข โส, ภิกฺขเว, ปุริโส ติณกฏฺฐสาขาปลาสํ สํกฑฺฒิตฺวา, กุลฺลํ พนฺธิตฺวา ตํ กุลฺลํ นิสฺสาย หตฺเถหิ จ ปาเทหิ จ วายมมาโน โสตฺถินา ปารํ อุตฺตเรยฺย. ตสฺส ปุริสสฺส อุตฺติณฺณสฺส ปารงฺคตสฺส เอวมสฺส – ‘พหุกาโร โข เม อยํ กุลฺโล; อิมาหํ กุลฺลํ นิสฺสาย หตฺเถหิ จ ปาเทหิ จ วายมมาโน โสตฺถินา ปารํ อุตฺติณฺโณ. ยํนูนาหํ อิมํ กุลฺลํ สีเส วา อาโรเปตฺวา ขนฺเธ วา อุจฺจาเรตฺวา เยน กามํ ปกฺกเมยฺย’นฺติ. ตํ กึ มญฺญถ, ภิกฺขเว, อปิ นุ โส ปุริโส เอวํการี ตสฺมึ กุลฺเล กิจฺจการี อสฺสา’’ติ? ‘‘โน เหตํ, ภนฺเต’’. ‘‘กถํการี จ โส, ภิกฺขเว, ปุริโส ตสฺมึ กุลฺเล กิจฺจการี อสฺส? อิธ, ภิกฺขเว, ตสฺส ปุริสสฺส อุตฺติณฺณสฺส ปารงฺคตสฺส เอวมสฺส – ‘พหุกาโร โข เม อยํ กุลฺโล; อิมาหํ กุลฺลํ นิสฺสาย หตฺเถหิ จ ปาเทหิ จ วายมมาโน โสตฺถินา ปารํ อุตฺติณฺโณ. ยํนูนาหํ อิมํ กุลฺลํ ถเล วา อุสฺสาเทตฺวา อุทเก วา โอปิลาเปตฺวา เยน กามํ ปกฺกเมยฺย’นฺติ. เอวํการี โข โส, ภิกฺขเว, ปุริโส ตสฺมึ กุลฺเล กิจฺจการี อสฺส. เอวเมว โข, ภิกฺขเว, กุลฺลูปโม มยา ธมฺโม เทสิโต นิตฺถรณตฺถาย, โน คหณตฺถาย. กุลฺลูปมํ โว, ภิกฺขเว, ธมฺมํ เทสิตํ, อาชานนฺเตหิ ธมฺมาปิ โว ปหาตพฺพา ปเคว อธมฺมา.

240. “Monges, eu lhes ensinarei o Dhamma comparado a uma balsa, com o propósito de travessia, não com o propósito de apego. Escutem e prestem muita atenção ao que vou dizer.” — “Sim, Senhor”, responderam os monges ao Abençoado. O Abençoado disse o seguinte: “Monges, suponham que um homem, no curso de uma jornada, visse uma grande extensão de água, cuja margem próxima fosse perigosa e temível, e cuja margem oposta fosse segura e livre de perigo, mas não houvesse barco ou ponte para ir à outra margem. Então ele pensaria: ‘Há esta grande extensão de água, cuja margem próxima é perigosa e temível, e cuja margem oposta é segura e livre de perigo, mas não há barco ou ponte para ir à outra margem. E se eu reunisse capim, gravetos, galhos e folhas, os amarrasse formando uma balsa e, apoiado nela, esforçando-me com as mãos e os pés, cruzasse em segurança para a outra margem?’ E então o homem reuniria capim, gravetos, galhos e folhas, os amarraria formando uma balsa e, apoiado nela, esforçando-me com as mãos e os pés, cruzaria em segurança para a outra margem. Então, tendo cruzado e chegado à outra margem, ele pensaria assim: ‘Esta balsa me foi de grande ajuda, pois, apoiado nela e me esforçando com as mãos e os pés, cruzei em segurança para a outra margem. E se eu a colocasse sobre a minha cabeça ou a carregasse nos ombros e fosse para onde quisesse?’ O que vocês acham, monges? Ao fazer isso, estaria esse homem fazendo o que deveria ser feito com aquela balsa?” — “Não, Senhor.” — “E o que esse homem deveria fazer, monges, para agir corretamente em relação à balsa? Aqui, monges, tendo cruzado e chegado à outra margem, ele pensaria assim: ‘Esta balsa me foi de grande ajuda, pois, apoiado nela e me esforçando com as mãos e os pés, cruzei em segurança para a outra margem. E se eu a puxasse para a terra firme ou a deixasse flutuando na água e fosse para onde quisesse?’ Fazendo isso, monges, esse homem estaria fazendo o que deveria ser feito com aquela balsa. Da mesma forma, monges, o Dhamma foi por mim ensinado como semelhante a uma balsa, com o propósito de travessia, não com o propósito de apego. Monges, compreendendo que o Dhamma é semelhante a uma balsa, vocês devem abandonar até mesmo os ensinamentos, quanto mais aquilo que é contrário aos ensinamentos.”

๒๔๑. ‘‘ฉยิมานิ, ภิกฺขเว, ทิฏฺฐิฏฺฐานานิ. กตมานิ ฉ? อิธ, ภิกฺขเว, อสฺสุตวา ปุถุชฺชโน อริยานํ อทสฺสาวี อริยธมฺมสฺส อโกวิโท อริยธมฺเม อวินีโต, สปฺปุริสานํ อทสฺสาวี สปฺปุริสธมฺมสฺส อโกวิโท สปฺปุริสธมฺเม อวินีโต, รูปํ ‘เอตํ มม, เอโสหมสฺมิ, เอโส เม อตฺตา’ติ [Pg.189] สมนุปสฺสติ; เวทนํ ‘เอตํ มม, เอโสหมสฺมิ, เอโส เม อตฺตา’ติ สมนุปสฺสติ; สญฺญํ ‘เอตํ มม, เอโสหมสฺมิ, เอโส เม อตฺตา’ติ สมนุปสฺสติ; สงฺขาเร ‘เอตํ มม, เอโสหมสฺมิ, เอโส เม อตฺตา’ติ สมนุปสฺสติ; ยมฺปิ ตํ ทิฏฺฐํ สุตํ มุตํ วิญฺญาตํ ปตฺตํ ปริเยสิตํ, อนุวิจริตํ มนสา ตมฺปิ ‘เอตํ มม, เอโสหมสฺมิ, เอโส เม อตฺตา’ติ สมนุปสฺสติ; ยมฺปิ ตํ ทิฏฺฐิฏฺฐานํ – โส โลโก โส อตฺตา, โส เปจฺจ ภวิสฺสามิ นิจฺโจ ธุโว สสฺสโต อวิปริณามธมฺโม, สสฺสติสมํ ตเถว ฐสฺสามีติ – ตมฺปิ ‘เอตํ มม, เอโสหมสฺมิ, เอโส เม อตฺตา’ติ สมนุปสฺสติ. สุตวา จ โข, ภิกฺขเว, อริยสาวโก อริยานํ ทสฺสาวี อริยธมฺมสฺส โกวิโท อริยธมฺเม สุวินีโต, สปฺปุริสานํ ทสฺสาวี สปฺปุริสธมฺมสฺส โกวิโท สปฺปุริสธมฺเม สุวินีโต, รูปํ ‘เนตํ มม, เนโสหมสฺมิ, น เมโส อตฺตา’ติ สมนุปสฺสติ; เวทนํ ‘เนตํ มม, เนโสหมสฺมิ, น เมโส อตฺตา’ติ สมนุปสฺสติ; สญฺญํ ‘เนตํ มม, เนโสหมสฺมิ, น เมโส อตฺตา’ติ สมนุปสฺสติ; สงฺขาเร ‘เนตํ มม, เนโสหมสฺมิ, น เมโส อตฺตา’ติ สมนุปสฺสติ; ยมฺปิ ตํ ทิฏฺฐํ สุตํ มุตํ วิญฺญาตํ ปตฺตํ ปริเยสิตํ, อนุวิจริตํ มนสา, ตมฺปิ ‘เนตํ มม, เนโสหมสฺมิ, น เมโส อตฺตา’ติ สมนุปสฺสติ; ยมฺปิ ตํ ทิฏฺฐิฏฺฐานํ – โส โลโก โส อตฺตา, โส เปจฺจ ภวิสฺสามิ นิจฺโจ ธุโว สสฺสโต อวิปริณามธมฺโม, สสฺสติสมํ ตเถว ฐสฺสามีติ – ตมฺปิ ‘เนตํ มม, เนโสหมสฺมิ, น เมโส อตฺตา’ติ สมนุปสฺสติ. โส เอวํ สมนุปสฺสนฺโต อสติ น ปริตสฺสตี’’ติ.

241. “Monges, existem estes seis pontos de vista. Quais são os seis? Aqui, monges, uma pessoa comum sem instrução, que não tem consideração pelos nobres, que é ignorante e indisciplinada em seu Dhamma, que não tem consideração pelos homens íntegros, que é ignorante e indisciplinada em seu Dhamma, considera a forma assim: ‘Isto é meu, isto eu sou, isto é o meu eu.’ Considera a sensação assim: ‘Isto é meu, isto eu sou, isto é o meu eu.’ Considera a percepção assim: ‘Isto é meu, isto eu sou, isto é o meu eu.’ Considera as formações assim: ‘Isto é meu, isto eu sou, isto é o meu eu.’ Considera o que é visto, ouvido, sentido, cognizado, alcançado, buscado e ponderado pela mente assim: ‘Isto é meu, isto eu sou, isto é o meu eu.’ E este ponto de vista, a saber: ‘O mundo é o eu; após a morte serei permanente, estável, eterno, não sujeito a mudanças, durando tanto quanto a eternidade’ — isso também ela considera assim: ‘Isto é meu, isto eu sou, isto é o meu eu.’ Mas, monges, um nobre discípulo bem instruído, que tem consideração pelos nobres, que é instruído e disciplinado em seu Dhamma, que tem consideração pelos homens íntegros, que é instruído e disciplinado em seu Dhamma, considera a forma assim: ‘Isto não é meu, isto eu não sou, isto não é o meu eu.’ Considera a sensação assim: ‘Isto não é meu, isto eu não sou, isto não é o meu eu.’ Considera a percepção assim: ‘Isto não é meu, isto eu não sou, isto não é o meu eu.’ Considera as formações assim: ‘Isto não é meu, isto eu não sou, isto não é o meu eu.’ Considera o que é visto, ouvido, sentido, cognizado, alcançado, buscado e ponderado pela mente assim: ‘Isto não é meu, isto eu não sou, isto não é o meu eu.’ E este ponto de vista, a saber: ‘O mundo é o eu; após a morte serei permanente, estável, eterno, não sujeito a mudanças, durando tanto quanto a eternidade’ — isso também ele considera assim: ‘Isto não é meu, isto eu não sou, isto não é o meu eu.’ Considerando-os assim, ele não se agita com o que não existe.”

๒๔๒. เอวํ วุตฺเต, อญฺญตโร ภิกฺขุ ภควนฺตํ เอตทโวจ – ‘‘สิยา นุ โข, ภนฺเต, พหิทฺธา อสติ ปริตสฺสนา’’ติ? ‘‘สิยา, ภิกฺขู’’ติ – ภควา อโวจ. ‘‘อิธ ภิกฺขุ เอกจฺจสฺส เอวํ โหติ – ‘อหุ วต เม, ตํ วต เม นตฺถิ; สิยา วต เม, ตํ วตาหํ น ลภามี’ติ. โส โสจติ กิลมติ ปริเทวติ อุรตฺตาฬึ กนฺทติ สมฺโมหํ อาปชฺชติ. เอวํ โข, ภิกฺขุ, พหิทฺธา อสติ ปริตสฺสนา โหตี’’ติ.

242. Quando isso foi dito, um certo monge perguntou ao Abençoado: “Senhor, pode haver agitação por aquilo que não existe externamente?” — “Pode haver, monge”, disse o Abençoado. “Aqui, monge, alguém pensa assim: ‘Infelizmente, eu tinha isso! Infelizmente, não tenho mais! Infelizmente, quem dera eu tivesse! Infelizmente, não consigo obter!’ Então ele se lamenta, sofre, chora, bate no peito e fica perturbado. É assim, monge, que há agitação por aquilo que não existe externamente.”

‘‘สิยา ปน, ภนฺเต, พหิทฺธา อสติ อปริตสฺสนา’’ติ? ‘‘สิยา, ภิกฺขู’’ติ – ภควา อโวจ. ‘‘อิธ ภิกฺขุ เอกจฺจสฺส น เอวํ โหติ – ‘อหุ วต เม, ตํ วต เม นตฺถิ; สิยา วต เม, ตํ วตาหํ น ลภามี’ติ. โส น โสจติ [Pg.190] น กิลมติ น ปริเทวติ น อุรตฺตาฬึ กนฺทติ น สมฺโมหํ อาปชฺชติ. เอวํ โข, ภิกฺขุ, พหิทฺธา อสติ อปริตสฺสนา โหตี’’ติ.

“Mas, Senhor, pode não haver agitação por aquilo que não existe externamente?” — “Pode, monge”, disse o Abençoado. “Aqui, monge, alguém não pensa assim: ‘Infelizmente, eu tinha isso! Infelizmente, não tenho mais! Infelizmente, quem dera eu tivesse! Infelizmente, não consigo obter!’ Então ele não se lamenta, não sofre, não chora, não bate no peito e não fica perturbado. É assim, monge, que não há agitação por aquilo que não existe externamente.”

‘‘สิยา นุ โข, ภนฺเต, อชฺฌตฺตํ อสติ ปริตสฺสนา’’ติ? ‘‘สิยา, ภิกฺขู’’ติ – ภควา อโวจ. ‘‘อิธ, ภิกฺขุ, เอกจฺจสฺส เอวํ ทิฏฺฐิ โหติ – ‘โส โลโก โส อตฺตา, โส เปจฺจ ภวิสฺสามิ นิจฺโจ ธุโว สสฺสโต อวิปริณามธมฺโม, สสฺสติสมํ ตเถว ฐสฺสามี’ติ. โส สุณาติ ตถาคตสฺส วา ตถาคตสาวกสฺส วา สพฺเพสํ ทิฏฺฐิฏฺฐานาธิฏฺฐานปริยุฏฺฐานาภินิเวสานุสยานํ สมุคฺฆาตาย สพฺพสงฺขารสมถาย สพฺพูปธิปฏินิสฺสคฺคาย ตณฺหากฺขยาย วิราคาย นิโรธาย นิพฺพานาย ธมฺมํ เทเสนฺตสฺส. ตสฺส เอวํ โหติ – ‘อุจฺฉิชฺชิสฺสามิ นามสฺสุ, วินสฺสิสฺสามิ นามสฺสุ, นสฺสุ นาม ภวิสฺสามี’ติ. โส โสจติ กิลมติ ปริเทวติ อุรตฺตาฬึ กนฺทติ สมฺโมหํ อาปชฺชติ. เอวํ โข, ภิกฺขุ, อชฺฌตฺตํ อสติ ปริตสฺสนา โหตี’’ติ.

“Senhor, pode haver agitação por aquilo que não existe internamente?” — “Pode haver, monge”, disse o Abençoado. “Aqui, monge, alguém tem este ponto de vista: ‘O mundo é o eu; após a morte serei permanente, estável, eterno, não sujeito a mudanças, durando tanto quanto a eternidade.’ Ele ouve o Tathāgata ou um discípulo do Tathāgata ensinando o Dhamma para a eliminação de todos os pontos de vista, decisões, obsessões, apegos e tendências latentes, para a pacificação de todas as formações, para o abandono de todos os apegos, para a destruição do desejo, para o desapego, para a cessação, para o Nibbāna. Ele pensa assim: ‘Serei aniquilado! Perecerei! Não existirei mais!’ Então ele se lamenta, sofre, chora, bate no peito e fica perturbado. É assim, monge, que há agitação por aquilo que não existe internamente.”

‘‘สิยา ปน, ภนฺเต, อชฺฌตฺตํ อสติ อปริตสฺสนา’’ติ? ‘‘สิยา, ภิกฺขู’’ติ ภควา อโวจ. ‘‘อิธ, ภิกฺขุ, เอกจฺจสฺส น เอวํ ทิฏฺฐิ โหติ – ‘โส โลโก โส อตฺตา, โส เปจฺจ ภวิสฺสามิ นิจฺโจ ธุโว สสฺสโต อวิปริณามธมฺโม, สสฺสติสมํ ตเถว ฐสฺสามี’ติ. โส สุณาติ ตถาคตสฺส วา ตถาคตสาวกสฺส วา สพฺเพสํ ทิฏฺฐิฏฺฐานาธิฏฺฐานปริยุฏฺฐานาภินิเวสานุสยานํ สมุคฺฆาตาย สพฺพสงฺขารสมถาย สพฺพูปธิปฏินิสฺสคฺคาย ตณฺหากฺขยาย วิราคาย นิโรธาย นิพฺพานาย ธมฺมํ เทเสนฺตสฺส. ตสฺส น เอวํ โหติ – ‘อุจฺฉิชฺชิสฺสามิ นามสฺสุ, วินสฺสิสฺสามิ นามสฺสุ, นสฺสุ นาม ภวิสฺสามี’ติ. โส น โสจติ น กิลมติ น ปริเทวติ น อุรตฺตาฬึ กนฺทติ น สมฺโมหํ อาปชฺชติ. เอวํ โข, ภิกฺขุ, อชฺฌตฺตํ อสติ อปริตสฺสนา โหติ’’.

“Mas, Senhor, pode não haver agitação por aquilo que não existe internamente?” — “Pode, monge”, disse o Abençoado. “Aqui, monge, alguém não tem este ponto de vista: ‘O mundo é o eu... durando tanto quanto a eternidade.’ Ele ouve o Tathāgata ou um discípulo do Tathāgata ensinando o Dhamma para a eliminação de todos os pontos de vista, decisões, obsessões, apegos e tendências latentes, para a pacificação de todas as formações, para o abandono de todos os apegos, para a destruição do desejo, para o desapego, para a cessação, para o Nibbāna. Ele não pensa assim: ‘Serei aniquilado! Perecerei! Não existirei mais!’ Então ele não se lamenta, não sofre, não chora, não bate no peito e não fica perturbado. É assim, monge, que não há agitação por aquilo que não existe internamente.”

๒๔๓. ‘‘ตํ, ภิกฺขเว, ปริคฺคหํ ปริคฺคณฺเหยฺยาถ, ยฺวาสฺส ปริคฺคโห นิจฺโจ ธุโว สสฺสโต อวิปริณามธมฺโม, สสฺสติสมํ ตเถว ติฏฺเฐยฺย. ปสฺสถ โน ตุมฺเห, ภิกฺขเว, ตํ ปริคฺคหํ ยฺวาสฺส ปริคฺคโห นิจฺโจ ธุโว สสฺสโต อวิปริณามธมฺโม, สสฺสติสมํ ตเถว ติฏฺเฐยฺยา’’ติ? ‘‘โน เหตํ, ภนฺเต’’. ‘‘สาธุ, ภิกฺขเว. อหมฺปิ โข ตํ, ภิกฺขเว, ปริคฺคหํ น สมนุปสฺสามิ [Pg.191] ยฺวาสฺส ปริคฺคโห นิจฺโจ ธุโว สสฺสโต อวิปริณามธมฺโม สสฺสติสมํ ตเถว ติฏฺเฐยฺย.

243. “Monges, vocês poderiam adquirir uma posse que fosse permanente, estável, eterna, não sujeita a mudanças, e que durasse tanto quanto a eternidade. Mas vocês veem alguma posse assim, monges?” — “Não, Senhor.” — “Muito bem, monges. Eu também não vejo nenhuma posse que seja permanente, estável, eterna, não sujeita a mudanças, e que durasse tanto quanto a eternidade.”

‘‘ตํ, ภิกฺขเว, อตฺตวาทุปาทานํ อุปาทิเยถ, ยํส อตฺตวาทุปาทานํ อุปาทิยโต น อุปฺปชฺเชยฺยุํ โสกปริเทวทุกฺขโทมนสฺสุปายาสา. ปสฺสถ โน ตุมฺเห, ภิกฺขเว, ตํ อตฺตวาทุปาทานํ ยํส อตฺตวาทุปาทานํ อุปาทิยโต น อุปฺปชฺเชยฺยุํ โสกปริเทวทุกฺขโทมนสฺสุปายาสา’’ติ? ‘‘โน เหตํ, ภนฺเต’’. ‘‘สาธุ, ภิกฺขเว. อหมฺปิ โข ตํ, ภิกฺขเว, อตฺตวาทุปาทานํ น สมนุปสฺสามิ ยํส อตฺตวาทุปาทานํ อุปาทิยโต น อุปฺปชฺเชยฺยุํ โสกปริเทวทุกฺขโทมนสฺสุปายาสา.

“Monges, vocês poderiam apegar-se a uma doutrina do eu que não gerasse tristeza, lamentação, dor, pesar e desespero em quem se apega a ela. Mas vocês veem alguma doutrina do eu assim, monges?” — “Não, Senhor.” — “Muito bem, monges. Eu também não vejo nenhuma doutrina do eu que não gerasse tristeza, lamentação, dor, pesar e desespero em quem se apega a ela.”

‘‘ตํ, ภิกฺขเว, ทิฏฺฐินิสฺสยํ นิสฺสเยถ ยํส ทิฏฺฐินิสฺสยํ นิสฺสยโต น อุปฺปชฺเชยฺยุํ โสกปริเทวทุกฺขโทมนสฺสุปายาสา. ปสฺสถ โน ตุมฺเห, ภิกฺขเว, ตํ ทิฏฺฐินิสฺสยํ ยํส ทิฏฺฐินิสฺสยํ นิสฺสยโต น อุปฺปชฺเชยฺยุํ โสกปริเทวทุกฺขโทมนสฺสุปายาสา’’ติ? ‘‘โน เหตํ, ภนฺเต’’. ‘‘สาธุ, ภิกฺขเว. อหมฺปิ โข ตํ, ภิกฺขเว, ทิฏฺฐินิสฺสยํ น สมนุปสฺสามิ ยํส ทิฏฺฐินิสฺสยํ นิสฺสยโต น อุปฺปชฺเชยฺยุํ โสกปริเทวทุกฺขโทมนสฺสุปายาสา’’.

“Monges, vocês poderiam tomar como apoio um ponto de vista que não gerasse tristeza, lamentação, dor, pesar e desespero em quem o toma como apoio. Mas vocês veem algum apoio de pontos de vista assim, monges?” — “Não, Senhor.” — “Muito bem, monges. Eu também não vejo nenhum apoio de pontos de vista que não gerasse tristeza, lamentação, dor, pesar e desespero em quem o toma como apoio.”

๒๔๔. ‘‘อตฺตนิ วา, ภิกฺขเว, สติ อตฺตนิยํ เม ติ อสฺสา’’ติ?

244. “Monges, existindo um eu, haveria aquilo que pertence ao meu eu?”

‘‘เอวํ, ภนฺเต’’.

“Sim, Senhor.”

‘‘อตฺตนิเย วา, ภิกฺขเว, สติ อตฺตา เม ติ อสฺสา’’ติ? ‘‘เอวํ, ภนฺเต’’.

“Ou, existindo aquilo que pertence a um eu, haveria para mim um eu?” — “Sim, Senhor.”

‘‘อตฺตนิ จ, ภิกฺขเว, อตฺตนิเย จ สจฺจโต เถตโต อนุปลพฺภมาเน, ยมฺปิ ตํ ทิฏฺฐิฏฺฐานํ – ‘โส โลโก โส อตฺตา, โส เปจฺจ ภวิสฺสามิ นิจฺโจ ธุโว สสฺสโต อวิปริณามธมฺโม, สสฺสติสมํ ตเถว ฐสฺสามี’ติ – นนายํ, ภิกฺขเว, เกวโล ปริปูโร พาลธมฺโม’’’ติ?

“Monges, visto que um eu e o que pertence a um eu não são encontrados como verdadeiros e estabelecidos, então este ponto de vista, a saber: ‘O mundo é o eu; após a morte serei permanente, estável, eterno, não sujeito a mudanças, durando tanto quanto a eternidade’ — não seria este, monges, um ensinamento inteiramente e completamente tolo?”

‘‘กิญฺหิ โน สิยา, ภนฺเต, เกวโล หิ, ภนฺเต, ปริปูโร พาลธมฺโม’’ติ.

“O que mais poderia ser, Senhor? Pois este é, de fato, um ensinamento inteiramente e completamente tolo.”

‘‘ตํ กึ มญฺญถ, ภิกฺขเว, รูปํ นิจฺจํ วา อนิจฺจํ วา’’ติ?

“O que vocês acham, monges? A forma é permanente ou impermanente?”

‘‘อนิจฺจํ, ภนฺเต’’.

“Impermanente, Senhor.”

‘‘ยํ ปนานิจฺจํ, ทุกฺขํ วา ตํ สุขํ วา’’ติ?

“E aquilo que é impermanente é sofrimento ou felicidade?”

‘‘ทุกฺขํ, ภนฺเต’’.

“Sofrimento, Senhor.”

‘‘ยํ ปนานิจฺจํ ทุกฺขํ วิปริณามธมฺมํ, กลฺลํ นุ ตํ สมนุปสฺสิตุํ – เอตํ มม, เอโสหมสฺมิ, เอโส เม อตฺตา’’ติ?

“E aquilo que é impermanente, sujeito ao sofrimento e à mudança, é adequado para ser considerado assim: ‘Isto é meu, isto eu sou, isto é o meu eu’?”

‘‘โน เหตํ, ภนฺเต’’.

“Não, Senhor.”

‘‘ตํ กึ มญฺญถ, ภิกฺขเว, เวทนา…เป… สญฺญา… สงฺขารา… วิญฺญาณํ นิจฺจํ วา อนิจฺจํ วา’’ติ?

“O que vocês acham, monges? A sensação... [pe]... a percepção... as formações... a consciência são permanentes ou impermanentes?”

‘‘อนิจฺจํ, ภนฺเต’’.

“Aniccaṃ, bhante”.

‘‘ยํ ปนานิจฺจํ, ทุกฺขํ [Pg.192] วา ตํ สุขํ วา’’ติ?

“E aquilo que é impermanente é sofrimento ou felicidade?”

‘‘ทุกฺขํ, ภนฺเต’’.

“Sofrimento, Senhor.”

‘‘ยํ ปนานิจฺจํ ทุกฺขํ วิปริณามธมฺมํ, กลฺลํ นุ ตํ สมนุปสฺสิตุํ – เอตํ มม, เอโสหมสฺมิ, เอโส เม อตฺตา’’ติ?

“E aquilo que é impermanente, sujeito ao sofrimento e à mudança, é adequado para ser considerado assim: ‘Isto é meu, isto eu sou, isto é o meu eu’?”

‘‘โน เหตํ, ภนฺเต’’.

“Não, Senhor.”

‘‘ตสฺมาติห, ภิกฺขเว, ยํ กิญฺจิ รูปํ อตีตานาคตปจฺจุปฺปนฺนํ, อชฺฌตฺตํ วา พหิทฺธา วา, โอฬาริกํ วา สุขุมํ วา, หีนํ วา ปณีตํ วา, ยํ ทูเร สนฺติเก วา, สพฺพํ รูปํ ‘เนตํ มม, เนโสหมสฺมิ, น เมโส อตฺตา’ติ – เอวเมตํ ยถาภูตํ สมฺมปฺปญฺญาย ทฏฺฐพฺพํ. ยา กาจิ เวทนา…เป… ยา กาจิ สญฺญา… เย เกจิ สงฺขารา… ยํ กิญฺจิ วิญฺญาณํ อตีตานาคตปจฺจุปฺปนฺนํ, อชฺฌตฺตํ วา พหิทฺธา วา, โอฬาริกํ วา สุขุมํ วา, หีนํ วา ปณีตํ วา, ยํ ทูเร สนฺติเก วา, สพฺพํ วิญฺญาณํ ‘เนตํ มม, เนโสหมสฺมิ, น เมโส อตฺตา’ติ – เอวเมตํ ยถาภูตํ สมฺมปฺปญฺญาย ทฏฺฐพฺพํ’’.

Portanto, bhikkhus, qualquer tipo de forma material, seja passada, futura ou presente, interna ou externa, grosseira ou sutil, inferior ou superior, distante ou próxima, toda forma material deve ser vista como realmente é, com correta sabedoria, desta maneira: 'Isto não é meu, isto não sou eu, isto não é o meu eu'. Qualquer tipo de sensação... Qualquer tipo de percepção... Qualquer tipo de formação... Qualquer tipo de consciência, seja passada, futura ou presente, interna ou externa, grosseira ou sutil, inferior ou superior, distante ou próxima, toda consciência deve ser vista como realmente é, com correta sabedoria, desta maneira: 'Isto não é meu, isto não sou eu, isto não é o meu eu'.

๒๔๕. ‘‘เอวํ ปสฺสํ, ภิกฺขเว, สุตวา อริยสาวโก รูปสฺมึ นิพฺพินฺทติ, เวทนาย นิพฺพินฺทติ, สญฺญาย นิพฺพินฺทติ, สงฺขาเรสุ นิพฺพินฺทติ, วิญฺญาณสฺมึ นิพฺพินฺทติ, นิพฺพิทา วิรชฺชติ, วิราคา วิมุจฺจติ, วิมุตฺตสฺมึ วิมุตฺตมิติ ญาณํ โหติ. ‘ขีณา ชาติ, วุสิตํ พฺรหฺมจริยํ, กตํ กรณียํ, นาปรํ อิตฺถตฺตายา’ติ ปชานาติ. อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อุกฺขิตฺตปลิโฆ อิติปิ, สํกิณฺณปริกฺโข อิติปิ, อพฺพูฬฺเหสิโก อิติปิ, นิรคฺคโฬ อิติปิ, อริโย ปนฺนทฺธโช ปนฺนภาโร วิสํยุตฺโต อิติปิ.

245. Vendo assim, bhikkhus, o nobre discípulo bem instruído desencanta-se da forma material, desencanta-se da sensação, desencanta-se da percepção, desencanta-se das formações, desencanta-se da consciência. Através do desencanto, ele se desapaixona. Através do desapego, sua mente é libertada. Quando ela é libertada, surge o conhecimento: 'Está libertada'. Ele compreende: 'O nascimento foi destruído, a vida santa foi vivida, o que deveria ser feito foi feito, não há mais retorno a este estado de existência'. Este bhikkhu é chamado, bhikkhus, de alguém cuja tranca foi removida, cuja trincheira foi preenchida, cujo pilar foi arrancado, alguém sem ferrolho, um nobre cuja bandeira foi baixada, cujo fardo foi deposto, que está desvinculado.

‘‘กถญฺจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อุกฺขิตฺตปลิโฆ โหติ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุโน อวิชฺชา ปหีนา โหติ, อุจฺฉินฺนมูลา ตาลาวตฺถุกตา อนภาวํกตา, อายตึ อนุปฺปาทธมฺมา. เอวํ โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อุกฺขิตฺตปลิโฆ โหติ.

E como, bhikkhus, o bhikkhu é alguém cuja tranca foi removida? Aqui, bhikkhus, o bhikkhu abandonou a ignorância, cortou-a pela raiz, tornou-a como um tronco de palmeira, eliminou-a, de modo que não esteja mais sujeita a surgir no futuro. É assim, bhikkhus, que o bhikkhu é alguém cuja tranca foi removida.

‘‘กถญฺจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สํกิณฺณปริกฺโข โหติ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุโน โปโนพฺภวิโก ชาติสํสาโร ปหีโน โหติ, อุจฺฉินฺนมูโล ตาลาวตฺถุกโต อนภาวํกโต, อายตึ อนุปฺปาทธมฺโม. เอวํ โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สํกิณฺณปริกฺโข โหติ.

E como, bhikkhus, o bhikkhu é alguém cuja trincheira foi preenchida? Aqui, bhikkhus, o bhikkhu abandonou o ciclo de nascimentos que traz a renovação da existência, cortou-o pela raiz, tornou-o como um tronco de palmeira, eliminou-o, de modo que não esteja mais sujeito a surgir no futuro. É assim, bhikkhus, que o bhikkhu é alguém cuja trincheira foi preenchida.

‘‘กถญฺจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อพฺพูฬฺเหสิโก โหติ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุโน ตณฺหา ปหีนา โหติ, อุจฺฉินฺนมูลา ตาลาวตฺถุกตา อนภาวํกตา, อายตึ อนุปฺปาทธมฺมา. เอวํ โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อพฺพูฬฺเหสิโก โหติ.

E como, bhikkhus, o bhikkhu é alguém cujo pilar foi arrancado? Aqui, bhikkhus, o bhikkhu abandonou o desejo ardente, cortou-o pela raiz, tornou-o como um tronco de palmeira, eliminou-o, de modo que não esteja mais sujeito a surgir no futuro. É assim, bhikkhus, que o bhikkhu é alguém cujo pilar foi arrancado.

‘‘กถญฺจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ นิรคฺคโฬ โหติ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุโน ปญฺจ โอรมฺภาคิยานิ สํโยชนานิ ปหีนานิ โหนฺติ, อุจฺฉินฺนมูลานิ ตาลาวตฺถุกตานิ อนภาวํกตานิ, อายตึ อนุปฺปาทธมฺมานิ[Pg.193]. เอวํ โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ นิรคฺคโฬ โหติ.

E como, bhikkhus, o bhikkhu é alguém sem ferrolho? Aqui, bhikkhus, o bhikkhu abandonou os cinco grilhões inferiores, cortou-os pela raiz, tornou-os como um tronco de palmeira, eliminou-os, de modo que não estejam mais sujeitos a surgir no futuro. É assim, bhikkhus, que o bhikkhu é alguém sem ferrolho.

‘‘กถญฺจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อริโย ปนฺนทฺธโช ปนฺนภาโร วิสํยุตฺโต โหติ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุโน อสฺมิมาโน ปหีโน โหติ, อุจฺฉินฺนมูโล ตาลาวตฺถุกโต อนภาวํกโต, อายตึ อนุปฺปาทธมฺโม. เอวํ โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อริโย ปนฺนทฺธโช ปนฺนภาโร วิสํยุตฺโต โหติ.

E como, bhikkhus, o bhikkhu é um nobre cuja bandeira foi baixada, cujo fardo foi deposto, que está desvinculado? Aqui, bhikkhus, o bhikkhu abandonou o orgulho 'eu sou', cortou-o pela raiz, tornou-o como um tronco de palmeira, eliminou-o, de modo que não esteja mais sujeito a surgir no futuro. É assim, bhikkhus, que o bhikkhu é um nobre cuja bandeira foi baixada, cujo fardo foi deposto, que está desvinculado.

๒๔๖. ‘‘เอวํ วิมุตฺตจิตฺตํ โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุํ สอินฺทา เทวา สพฺรหฺมกา สปชาปติกา อนฺเวสํ นาธิคจฺฉนฺติ – ‘อิทํ นิสฺสิตํ ตถาคตสฺส วิญฺญาณ’นฺติ. ตํ กิสฺส เหตุ? ทิฏฺเฐวาหํ, ภิกฺขเว, ธมฺเม ตถาคตํ อนนุวิชฺโชติ วทามิ. เอวํวาทึ โข มํ, ภิกฺขเว, เอวมกฺขายึ เอเก สมณพฺราหฺมณา อสตา ตุจฺฉา มุสา อภูเตน อพฺภาจิกฺขนฺติ – ‘เวนยิโก สมโณ โคตโม, สโต สตฺตสฺส อุจฺเฉทํ วินาสํ วิภวํ ปญฺญาเปตี’ติ. ยถา จาหํ น, ภิกฺขเว, ยถา จาหํ น วทามิ, ตถา มํ เต โภนฺโต สมณพฺราหฺมณา อสตา ตุจฺฉา มุสา อภูเตน อพฺภาจิกฺขนฺติ – ‘เวนยิโก สมโณ โคตโม, สโต สตฺตสฺส อุจฺเฉทํ วินาสํ วิภวํ ปญฺญาเปตี’ติ. ปุพฺเพ จาหํ ภิกฺขเว, เอตรหิ จ ทุกฺขญฺเจว ปญฺญาเปมิ, ทุกฺขสฺส จ นิโรธํ. ตตฺร เจ, ภิกฺขเว, ปเร ตถาคตํ อกฺโกสนฺติ ปริภาสนฺติ โรเสนฺติ วิเหเสนฺติ, ตตฺร, ภิกฺขเว, ตถาคตสฺส น โหติ อาฆาโต น อปฺปจฺจโย น เจตโส อนภิรทฺธิ.

246. Bhikkhus, quando os deuses, junto com Indra, Brahmā e Pajāpati, procuram por um bhikkhu cuja mente está assim libertada, eles não encontram nada de que possam dizer: 'A consciência deste Tathāgata está apoiada nisto'. Por que razão? Porque eu digo que, mesmo aqui e agora, o Tathāgata é indetectável. Embora eu fale assim e proclame isso, alguns ascetas e brâmanes me acusam de forma infundada, vazia, falsa e mentirosa, dizendo: 'O asceta Gotama é um destruidor; ele ensina a aniquilação, a destruição e o extermínio de um ser existente'. Como eu não sou assim e não proclamo isso, esses senhores ascetas e brâmanes me acusam falsamente, dizendo: 'O asceta Gotama é um destruidor; ele ensina a aniquilação, a destruição e o extermínio de um ser existente'. Tanto no passado quanto agora, bhikkhus, o que eu ensino é o sofrimento e a cessação do sofrimento. Se outros insultam, ultrajam, irritam e assediam o Tathāgata por causa disso, o Tathāgata não sente por isso nenhuma raiva, ressentimento ou descontentamento mental.

‘‘ตตฺร เจ, ภิกฺขเว, ปเร ตถาคตํ สกฺกโรนฺติ ครุํ กโรนฺติ มาเนนฺติ ปูเชนฺติ, ตตฺร, ภิกฺขเว, ตถาคตสฺส น โหติ อานนฺโท น โสมนสฺสํ น เจตโส อุปฺปิลาวิตตฺตํ. ตตฺร เจ, ภิกฺขเว, ปเร วา ตถาคตํ สกฺกโรนฺติ ครุํ กโรนฺติ มาเนนฺติ ปูเชนฺติ, ตตฺร, ภิกฺขเว, ตถาคตสฺส เอวํ โหติ – ‘ยํ โข อิทํ ปุพฺเพ ปริญฺญาตํ ตตฺถ เม เอวรูปา การา กรียนฺตี’ติ. ตสฺมาติห, ภิกฺขเว, ตุมฺเห เจปิ ปเร อกฺโกเสยฺยุํ ปริภาเสยฺยุํ โรเสยฺยุํ วิเหเสยฺยุํ, ตตฺร ตุมฺเห หิ น อาฆาโต น อปฺปจฺจโย น เจตโส อนภิรทฺธิ กรณียา. ตสฺมาติห, ภิกฺขเว, ตุมฺเห เจปิ ปเร สกฺกเรยฺยุํ ครุํ กเรยฺยุํ มาเนยฺยุํ ปูเชยฺยุํ, ตตฺร ตุมฺเหหิ น อานนฺโท น โสมนสฺสํ น เจตโส อุปฺปิลาวิตตฺตํ กรณียํ. ตสฺมาติห, ภิกฺขเว, ตุมฺเห เจปิ ปเร สกฺกเรยฺยุํ ครุํ [Pg.194] กเรยฺยุํ มาเนยฺยุํ ปูเชยฺยุํ, ตตฺร ตุมฺหากํ เอวมสฺส – ‘ยํ โข อิทํ ปุพฺเพ ปริญฺญาตํ, ตตฺถ เม เอวรูปา การา กรียนฺตี’ติ.

E se outros honram, respeitam, reverenciam e veneram o Tathāgata por causa disso, o Tathāgata não sente por isso nenhum deleite, alegria ou exaltação mental. Se outros honram, respeitam, reverenciam e veneram o Tathāgata por causa disso, o Tathāgata pensa assim: 'Eles prestam tais serviços a mim em relação àquilo que anteriormente já foi plenamente compreendido'. Portanto, bhikkhus, se outros os insultarem, ultrajarem, irritarem e assediarem, vocês não devem nutrir por isso nenhuma raiva, ressentimento ou descontentamento mental. E se outros os honrarem, respeitarem, reverenciarem e venerarem, vocês não devem nutrir por isso nenhum deleite, alegria ou exaltação mental. Se outros os honrarem, respeitarem, reverenciarem e venerarem, vocês devem pensar assim: 'Eles prestam tais serviços a nós em relação àquilo que anteriormente já foi plenamente compreendido'.

๒๔๗. ‘‘ตสฺมาติห, ภิกฺขเว, ยํ น ตุมฺหากํ ตํ ปชหถ; ตํ โว ปหีนํ ทีฆรตฺตํ หิตาย สุขาย ภวิสฺสติ. กิญฺจ, ภิกฺขเว, น ตุมฺหากํ? รูปํ, ภิกฺขเว, น ตุมฺหากํ, ตํ ปชหถ; ตํ โว ปหีนํ ทีฆรตฺตํ หิตาย สุขาย ภวิสฺสติ. เวทนา, ภิกฺขเว, น ตุมฺหากํ, ตํ ปชหถ; สา โว ปหีนา ทีฆรตฺตํ หิตาย สุขาย ภวิสฺสติ. สญฺญา, ภิกฺขเว, น ตุมฺหากํ, ตํ ปชหถ; สา โว ปหีนา ทีฆรตฺตํ หิตาย สุขาย ภวิสฺสติ. สงฺขารา, ภิกฺขเว, น ตุมฺหากํ, เต ปชหถ; เต โว ปหีนา ทีฆรตฺตํ หิตาย สุขาย ภวิสฺสนฺติ. วิญฺญาณํ, ภิกฺขเว, น ตุมฺหากํ, ตํ ปชหถ; ตํ โว ปหีนํ ทีฆรตฺตํ หิตาย สุขาย ภวิสฺสติ. ตํ กึ มญฺญถ, ภิกฺขเว, ยํ อิมสฺมึ เชตวเน ติณกฏฺฐสาขาปลาสํ, ตํ ชโน หเรยฺย วา ทเหยฺย วา ยถาปจฺจยํ วา กเรยฺย. อปิ นุ ตุมฺหากํ เอวมสฺส – ‘อมฺเห ชโน หรติ วา ทหติ วา ยถาปจฺจยํ วา กโรตี’ติ? ‘‘โน เหตํ, ภนฺเต’’. ‘‘ตํ กิสฺส เหตุ’’? ‘‘น หิ โน เอตํ, ภนฺเต, อตฺตา วา อตฺตนิยํ วา’’ติ. ‘‘เอวเมว โข, ภิกฺขเว, ยํ น ตุมฺหากํ ตํ ปชหถ; ตํ โว ปหีนํ ทีฆรตฺตํ หิตาย สุขาย ภวิสฺสติ. กิญฺจ, ภิกฺขเว, น ตุมฺหากํ? รูปํ, ภิกฺขเว, น ตุมฺหากํ, ตํ ปชหถ; ตํ โว ปหีนํ ทีฆรตฺตํ หิตาย สุขาย ภวิสฺสติ. เวทนา, ภิกฺขเว…เป… สญฺญา, ภิกฺขเว… สงฺขารา, ภิกฺขเว…เป… วิญฺญาณํ, ภิกฺขเว, น ตุมฺหากํ, ตํ ปชหถ; ตํ โว ปหีนํ ทีฆรตฺตํ หิตาย สุขาย ภวิสฺสติ.

247. Portanto, bhikkhus, o que não for de vocês, abandonem-no; quando o tiverem abandonado, isso conduzirá ao seu bem-estar e felicidade por muito tempo. E o que não é de vocês? A forma material, bhikkhus, não é de vocês. Abandonem-na. Quando a tiverem abandonado, isso conduzirá ao seu bem-estar e felicidade por muito tempo. A sensação não é de vocês. Abandonem-na. Quando a tiverem abandonado, isso conduzirá ao seu bem-estar e felicidade por muito tempo. A percepção não é de vocês. Abandonem-na. Quando a tiverem abandonado, isso conduzirá ao seu bem-estar e felicidade por muito tempo. As formações não são de vocês. Abandonem-nas. Quando as tiverem abandonado, isso conduzirá ao seu bem-estar e felicidade por muito tempo. A consciência não é de vocês. Abandonem-na. Quando a tiverem abandonado, isso conduzirá ao seu bem-estar e felicidade por muito tempo. O que vocês acham, bhikkhus? Se as pessoas levassem embora o capim, os gravetos, os galhos e as folhas deste Bosque de Jeta, ou os queimassem, ou fizessem com eles o que bem entendessem, vocês pensariam: 'As pessoas estão nos levando embora, ou nos queimando, ou fazendo conosco o que bem entendem'? — Não, Senhor. — Por que razão? — Porque isso, Senhor, não é o nosso eu, nem pertence ao nosso eu. — Da mesma forma, bhikkhus, o que não for de vocês, abandonem-no; quando o tiverem abandonado, isso conduzirá ao seu bem-estar e felicidade por muito tempo. E o que não é de vocês? A forma material não é de vocês, abandonem-na... A sensação... A percepção... As formações... A consciência não é de vocês, abandonem-na; quando a tiverem abandonado, isso conduzirá ao seu bem-estar e felicidade por muito tempo.

๒๔๘. ‘‘เอวํ สฺวากฺขาโต, ภิกฺขเว, มยา ธมฺโม อุตฺตาโน วิวโฏ ปกาสิโต ฉินฺนปิโลติโก. เอวํ สฺวากฺขาเต, ภิกฺขเว, มยา ธมฺเม อุตฺตาเน วิวเฏ ปกาสิเต ฉินฺนปิโลติเก เย เต ภิกฺขู อรหนฺโต ขีณาสวา วุสิตวนฺโต กตกรณียา โอหิตภารา อนุปฺปตฺตสทตฺถา ปริกฺขีณภวสํโยชนา สมฺมทญฺญา วิมุตฺตา, วฏฺฏํ เตสํ นตฺถิ ปญฺญาปนาย. เอวํ สฺวากฺขาโต, ภิกฺขเว, มยา ธมฺโม อุตฺตาโน วิวโฏ ปกาสิโต ฉินฺนปิโลติโก. เอวํ สฺวากฺขาเต, ภิกฺขเว, มยา ธมฺเม อุตฺตาเน วิวเฏ ปกาสิเต ฉินฺนปิโลติเก เยสํ ภิกฺขูนํ ปญฺโจรมฺภาคิยานิ สํโยชนานิ [Pg.195] ปหีนานิ, สพฺเพ เต โอปปาติกา, ตตฺถ ปรินิพฺพายิโน, อนาวตฺติธมฺมา ตสฺมา โลกา. เอวํ สฺวากฺขาโต, ภิกฺขเว, มยา ธมฺโม อุตฺตาโน วิวโฏ ปกาสิโต ฉินฺนปิโลติโก. เอวํ สฺวากฺขาเต, ภิกฺขเว, มยา ธมฺเม อุตฺตาเน วิวเฏ ปกาสิเต ฉินฺนปิโลติเก เยสํ ภิกฺขูนํ ตีณิ สํโยชนานิ ปหีนานิ, ราคโทสโมหา ตนุภูตา, สพฺเพ เต สกทาคามิโน, สกิเทว อิมํ โลกํ อาคนฺตฺวา ทุกฺขสฺสนฺตํ กริสฺสนฺติ. เอวํ สฺวากฺขาโต, ภิกฺขเว, มยา ธมฺโม อุตฺตาโน วิวโฏ ปกาสิโต ฉินฺนปิโลติโก. เอวํ สฺวากฺขาเต, ภิกฺขเว, มยา ธมฺเม อุตฺตาเน วิวเฏ ปกาสิเต ฉินฺนปิโลติเก เยสํ ภิกฺขูนํ ตีณิ สํโยชนานิ ปหีนานิ, สพฺเพ เต โสตาปนฺนา, อวินิปาตธมฺมา, นิยตา สมฺโพธิปรายนา. เอวํ สฺวากฺขาโต, ภิกฺขเว, มยา ธมฺโม อุตฺตาโน วิวโฏ ปกาสิโต ฉินฺนปิโลติโก. เอวํ สฺวากฺขาเต, ภิกฺขเว, มยา ธมฺเม อุตฺตาเน วิวเฏ ปกาสิเต ฉินฺนปิโลติเก เย เต ภิกฺขู ธมฺมานุสาริโน สทฺธานุสาริโน สพฺเพ เต สมฺโพธิปรายนา. เอวํ สฺวากฺขาโต, ภิกฺขเว, มยา ธมฺโม อุตฺตาโน วิวโฏ ปกาสิโต ฉินฺนปิโลติโก. เอวํ สฺวากฺขาเต, ภิกฺขเว, มยา ธมฺเม อุตฺตาเน วิวเฏ ปกาสิเต ฉินฺนปิโลติเก เยสํ มยิ สทฺธามตฺตํ เปมมตฺตํ สพฺเพ เต สคฺคปรายนา’’ติ.

248. Assim, bhikkhus, o Dhamma foi por mim bem proclamado, claro, aberto, evidente e livre de remendos. No Dhamma por mim bem proclamado assim, que é claro, aberto, evidente e livre de remendos, para aqueles bhikkhus que são arahants com as impurezas destruídas, que viveram a vida santa, fizeram o que deveria ser feito, depuseram o fardo, alcançaram seu próprio objetivo, destruíram os grilhões da existência e estão completamente libertados através do conhecimento final, não há mais ciclo para manifestação futura. Assim, bhikkhus, o Dhamma foi por mim bem proclamado, claro, aberto, evidente e livre de remendos. No Dhamma por mim bem proclamado assim, que é claro, aberto, evidente e livre de remendos, aqueles bhikkhus que abandonaram os cinco grilhões inferiores são todos de nascimento espontâneo, alcançando lá o parinibbāna final, sem nunca mais retornar daquele mundo. Assim, bhikkhus, o Dhamma foi por mim bem proclamado, claro, aberto, evidente e livre de remendos. No Dhamma por mim bem proclamado assim, que é claro, aberto, evidente e livre de remendos, aqueles bhikkhus que abandonaram três grilhões e atenuaram a cobiça, o ódio e a ilusão são todos aqueles que retornam uma única vez, retornando uma única vez a este mundo para dar fim ao sofrimento. Assim, bhikkhus, o Dhamma foi por mim bem proclamado, claro, aberto, evidente e livre de remendos. No Dhamma por mim bem proclamado assim, que é claro, aberto, evidente e livre de remendos, aqueles bhikkhus que abandonaram três grilhões são todos os que entraram na correnteza, não mais sujeitos à perdição, seguros e destinados à iluminação. Assim, bhikkhus, o Dhamma foi por mim bem proclamado, claro, aberto, evidente e livre de remendos. No Dhamma por mim bem proclamado assim, que é claro, aberto, evidente e livre de remendos, aqueles bhikkhus que são seguidores do Dhamma ou seguidores pela fé estão todos destinados à iluminação. Assim, bhikkhus, o Dhamma foi por mim bem proclamado, claro, aberto, evidente e livre de remendos. No Dhamma por mim bem proclamado assim, que é claro, aberto, evidente e livre de remendos, todos aqueles que têm fé suficiente em mim, amor suficiente por mim, estão destinados ao céu.

อิทมโวจ ภควา. อตฺตมนา เต ภิกฺขู ภควโต ภาสิตํ อภินนฺทุนฺติ.

Isso foi o que o Abençoado disse. Os bhikkhus ficaram satisfeitos e se alegraram com as palavras do Abençoado.

อลคทฺทูปมสุตฺตํ นิฏฺฐิตํ ทุติยํ.

O Alagaddūpama Sutta, o segundo, está concluído.

๓. วมฺมิกสุตฺตํ

3. Vammika Sutta

๒๔๙. เอวํ เม สุตํ – เอกํ สมยํ ภควา สาวตฺถิยํ วิหรติ เชตวเน อนาถปิณฺฑิกสฺส อาราเม. เตน โข ปน สมเยน อายสฺมา กุมารกสฺสโป อนฺธวเน วิหรติ. อถ โข อญฺญตรา เทวตา อภิกฺกนฺตาย รตฺติยา อภิกฺกนฺตวณฺณา เกวลกปฺปํ อนฺธวนํ โอภาเสตฺวา เยนายสฺมา กุมารกสฺสโป เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา เอกมนฺตํ อฏฺฐาสิ. เอกมนฺตํ ฐิตา โข สา เทวตา อายสฺมนฺตํ กุมารกสฺสปํ เอตทโวจ –

249. Assim ouvi. Em certa ocasião, o Abençoado estava residindo em Sāvatthī, no Bosque de Jeta, no parque de Anāthapiṇḍika. Naquela ocasião, o venerável Kumāra Kassapa estava residindo na Floresta dos Cegos. Então, quando a noite já estava avançada, uma certa divindade de aparência deslumbrante, iluminando toda a Floresta dos Cegos, aproximou-se do venerável Kumāra Kassapa e permaneceu a um lado. Assim de pé, a divindade lhe disse:

‘‘ภิกฺขุ [Pg.196] ภิกฺขุ, อยํ วมฺมิโก รตฺตึ ธูมายติ, ทิวา ปชฺชลติ. พฺราหฺมโณ เอวมาห – ‘อภิกฺขณ, สุเมธ, สตฺถํ อาทายา’ติ. อภิกฺขณนฺโต สุเมโธ สตฺถํ อาทาย อทฺทส ลงฺคึ ‘ลงฺคี, ภทนฺเต’ติ. พฺราหฺมโณ เอวมาห – ‘อุกฺขิป ลงฺคึ; อภิกฺขณ, สุเมธ, สตฺถํ อาทายา’ติ. อภิกฺขณนฺโต สุเมโธ สตฺถํ อาทาย อทฺทส อุทฺธุมายิกํ. ‘อุทฺธุมายิกา, ภทนฺเต’ติ. พฺราหฺมโณ เอวมาห – ‘อุกฺขิป อุทฺธุมายิกํ; อภิกฺขณ, สุเมธ, สตฺถํ อาทายา’ติ. อภิกฺขณนฺโต สุเมโธ สตฺถํ อาทาย อทฺทส ทฺวิธาปถํ. ‘ทฺวิธาปโถ, ภทนฺเต’ติ. พฺราหฺมโณ เอวมาห – ‘อุกฺขิป ทฺวิธาปถํ; อภิกฺขณ, สุเมธ, สตฺถํ อาทายา’ติ. อภิกฺขณนฺโต สุเมโธ สตฺถํ อาทาย อทฺทส จงฺควารํ. ‘จงฺควาโร, ภทนฺเต’ติ. พฺราหฺมโณ เอวมาห – ‘อุกฺขิป จงฺควารํ; อภิกฺขณ, สุเมธ, สตฺถํ อาทายา’ติ. อภิกฺขณนฺโต สุเมโธ สตฺถํ อาทาย อทฺทส กุมฺมํ. ‘กุมฺโม, ภทนฺเต’ติ. พฺราหฺมโณ เอวมาห – ‘อุกฺขิป กุมฺมํ; อภิกฺขณ, สุเมธ, สตฺถํ อาทายา’ติ. อภิกฺขณนฺโต สุเมโธ สตฺถํ อาทาย อทฺทส อสิสูนํ. ‘อสิสูนา, ภทนฺเต’ติ. พฺราหฺมโณ เอวมาห – ‘อุกฺขิป อสิสูนํ; อภิกฺขณ, สุเมธ, สตฺถํ อาทายา’ติ. อภิกฺขณนฺโต สุเมโธ สตฺถํ อาทาย อทฺทส มํสเปสึ. ‘มํสเปสิ, ภทนฺเต’ติ. พฺราหฺมโณ เอวมาห – ‘อุกฺขิป มํสเปสึ; อภิกฺขณ, สุเมธ, สตฺถํ อาทายา’ติ. อภิกฺขณนฺโต สุเมโธ สตฺถํ อาทาย อทฺทส นาคํ. ‘นาโค, ภทนฺเต’ติ. พฺราหฺมโณ เอวมาห – ‘ติฏฺฐตุ นาโค, มา นาคํ ฆฏฺเฏสิ; นโม กโรหิ นาคสฺสา’’’ติ.

“Monge, monge, este cupinzeiro fumega à noite e flameja de dia. O brâmane disse assim: ‘Escave, ó sábio, empunhando a faca.’ Escavando com a faca, o sábio viu uma tranca: ‘Uma tranca, venerável senhor.’ O brâmane disse assim: ‘Retire a tranca; escave, ó sábio, empunhando a faca.’ Escavando com a faca, o sábio viu um sapo: ‘Um sapo, venerável senhor.’ O brâmane disse assim: ‘Retire o sapo; escave, ó sábio, empunhando a faca.’ Escavando com a faca, o sábio viu uma bifurcação: ‘Uma bifurcação, venerável senhor.’ O brâmane disse assim: ‘Retire a bifurcação; escave, ó sábio, empunhando a faca.’ Escavando com a faca, o sábio viu um filtro: ‘Um filtro, venerável senhor.’ O brâmane disse assim: ‘Retire o filtro; escave, ó sábio, empunhando a faca.’ Escavando com a faca, o sábio viu uma tartaruga: ‘Uma tartaruga, venerável senhor.’ O brâmane disse assim: ‘Retire a tartaruga; escave, ó sábio, empunhando a faca.’ Escavando com a faca, o sábio viu um cutelo e um cepo: ‘Um cutelo e um cepo, venerável senhor.’ O brâmane disse assim: ‘Retire o cutelo e o cepo; escave, ó sábio, empunhando a faca.’ Escavando com a faca, o sábio viu um pedaço de carne: ‘Um pedaço de carne, venerável senhor.’ O brâmane disse assim: ‘Retire o pedaço de carne; escave, ó sábio, empunhando a faca.’ Escavando com a faca, o sábio viu uma naga: ‘Uma naga, venerável senhor.’ O brâmane disse assim: ‘Deixe a naga; não perturbe a naga; preste homenagem à naga!’”

‘‘อิเม โข ตฺวํ, ภิกฺขุ, ปญฺเห ภควนฺตํ อุปสงฺกมิตฺวา ปุจฺเฉยฺยาสิ, ยถา จ เต ภควา พฺยากโรติ ตถา นํ ธาเรยฺยาสิ. นาหํ ตํ, ภิกฺขุ, ปสฺสามิ สเทวเก โลเก สมารเก สพฺรหฺมเก สสฺสมณพฺราหฺมณิยา ปชาย สเทวมนุสฺสาย, โย อิเมสํ ปญฺหานํ เวยฺยากรเณน จิตฺตํ อาราเธยฺย อญฺญตฺร ตถาคเตน วา, ตถาคตสาวเกน วา, อิโต วา ปน สุตฺวา’’ติ – อิทมโวจ สา เทวตา. อิทํ วตฺวา ตตฺเถวนฺตรธายิ.

“Monge, você deve se aproximar do Abençoado e lhe perguntar sobre estas questões; e conforme o Abençoado lhe responder, assim você deve guardar em sua mente. Pois eu não vejo ninguém, monge, neste mundo com seus devas, Maras e Brahmas, nesta geração com seus ascetas e brâmanes, seus príncipes e seu povo, que possa satisfazer a mente com a explicação destas questões, exceto o Tathagata, ou um discípulo do Tathagata, ou alguém que tenha ouvido deles.” Isso foi o que disse aquela divindade. Tendo dito isso, ela desapareceu imediatamente ali mesmo.

๒๕๐. อถ โข อายสฺมา กุมารกสฺสโป ตสฺสา รตฺติยา อจฺจเยน เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺโน โข อายสฺมา กุมารกสฺสโป ภควนฺตํ [Pg.197] เอตทโวจ – ‘‘อิมํ, ภนฺเต, รตฺตึ อญฺญตรา เทวตา อภิกฺกนฺตาย รตฺติยา อภิกฺกนฺตวณฺณา เกวลกปฺปํ อนฺธวนํ โอภาเสตฺวา เยนาหํ เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา เอกมนฺตํ อฏฺฐาสิ. เอกมนฺตํ ฐิตา โข, ภนฺเต, สา เทวตา มํ เอตทโวจ – ‘ภิกฺขุ ภิกฺขุ, อยํ วมฺมิโก รตฺตึ ธูมายติ, ทิวา ปชฺชลติ’. พฺราหฺมโณ เอวมาห – ‘อภิกฺขณ, สุเมธ, สตฺถํ อาทายา’ติ. อภิกฺขณนฺโต สุเมโธ สตฺถํ อาทาย…เป… อิโต วา ปน สุตฺวาติ. อิทมโวจ, ภนฺเต, สา เทวตา. อิทํ วตฺวา ตตฺเถวนฺตรธายิ. ‘โก นุ โข, ภนฺเต, วมฺมิโก, กา รตฺตึ ธูมายนา, กา ทิวา ปชฺชลนา, โก พฺราหฺมโณ, โก สุเมโธ, กึ สตฺถํ, กึ อภิกฺขณํ, กา ลงฺคี, กา อุทฺธุมายิกา, โก ทฺวิธาปโถ, กึ จงฺควารํ, โก กุมฺโม, กา อสิสูนา, กา มํสเปสิ, โก นาโค’’’ติ?

250. Então, ao transcorrer daquela noite, o venerável Kumara Kassapa aproximou-se do Abençoado; tendo se aproximado, prestou homenagem ao Abençoado e sentou-se a um lado. Sentado a um lado, o venerável Kumara Kassapa disse ao Abençoado: “Nesta noite, senhor, uma certa divindade de beleza extraordinária, quando a noite já estava avançada, iluminando toda a floresta de Andhavana, aproximou-se de onde eu estava; tendo se aproximado, permaneceu de pé a um lado. Estando de pé a um lado, senhor, aquela divindade me disse: ‘Monge, monge, este cupinzeiro fumega à noite e flameja de dia. O brâmane disse assim: “Escave, ó sábio, empunhando a faca.” Escavando com a faca, o sábio... [e assim por diante, até] ...ou alguém que tenha ouvido deles.’ Isso foi o que disse aquela divindade, senhor. Tendo dito isso, ela desapareceu imediatamente ali mesmo. O que, senhor, é o cupinzeiro? O que é o fumegar à noite? O que é o flamejar de dia? Quem é o brâmane? Quem é o sábio? O que é a faca? O que é o escavar? O que é a tranca? O que é o sapo? O que é a bifurcação? O que é o filtro? O que é a tartaruga? O que é o cutelo e o cepo? O que é o pedaço de carne? O que é a naga?”

๒๕๑. ‘‘‘วมฺมิโก’ติ โข, ภิกฺขุ, อิมสฺเสตํ จาตุมหาภูติกสฺส กายสฺส อธิวจนํ, มาตาเปตฺติกสมฺภวสฺส โอทนกุมฺมาสูปจยสฺส อนิจฺจุจฺฉาทน-ปริมทฺทนเภทน-วิทฺธํสน-ธมฺมสฺส.

251. “‘Cupinzeiro’, monge, é uma designação para este corpo composto pelos quatro grandes elementos, nascido de pai e mãe, nutrido de arroz e papa, sujeito à impermanência, ao desgaste, à fricção, à dissolução e à desintegração.”

‘‘ยํ โข, ภิกฺขุ, ทิวา กมฺมนฺเต อารพฺภ รตฺตึ อนุวิตกฺเกติ อนุวิจาเรติ – อยํ รตฺตึ ธูมายนา. ยํ โข, ภิกฺขุ, รตฺตึ อนุวิตกฺเกตฺวา อนุวิจาเรตฺวา ทิวา กมฺมนฺเต ปโยเชติ กาเยน วาจาย ‘มนสา’ – อยํ ทิวา ปชฺชลนา.

“O que se pensa e pondera à noite com base nas ações realizadas durante o dia, monge, isso é o ‘fumegar à noite’. O que, tendo pensado e ponderado à noite, se realiza durante o dia por meio do corpo, da fala e da mente, monge, isso é o ‘flamejar de dia’.”

‘‘‘พฺราหฺมโณ’ติ โข, ภิกฺขุ, ตถาคตสฺเสตํ อธิวจนํ อรหโต สมฺมาสมฺพุทฺธสฺส. ‘สุเมโธ’ติ โข ภิกฺขุ เสกฺขสฺเสตํ ภิกฺขุโน อธิวจนํ.

“‘O brâmane’, monge, é uma designação para o Tathagata, o Nobre, o Totalmente Iluminado. ‘O sábio’, monge, é uma designação para o monge em treinamento superior (sekha).”

‘‘‘สตฺถ’นฺติ โข, ภิกฺขุ, อริยาเยตํ ปญฺญาย อธิวจนํ. ‘อภิกฺขณ’นฺติ โข, ภิกฺขุ, วีริยารมฺภสฺเสตํ อธิวจนํ.

“‘A faca’, monge, é uma designação para a nobre sabedoria. ‘O escavar’, monge, é uma designação para o despertar da energia.”

‘‘‘ลงฺคี’ติ โข, ภิกฺขุ, อวิชฺชาเยตํ อธิวจนํ. อุกฺขิป ลงฺคึ, ปชห อวิชฺชํ; อภิกฺขณ, สุเมธ, สตฺถํ อาทายาติ อยเมตสฺส อตฺโถ.

“‘A tranca’, monge, é uma designação para a ignorância. ‘Retire a tranca, abandone a ignorância; escave, ó sábio, empunhando a faca’ — este é o seu significado.”

‘‘‘อุทฺธุมายิกา’ติ โข, ภิกฺขุ, โกธูปายาสสฺเสตํ อธิวจนํ. อุกฺขิป อุทฺธุมายิกํ, ปชห โกธูปายาสํ; อภิกฺขณ, สุเมธ, สตฺถํ อาทายาติ อยเมตสฺส อตฺโถ.

“‘O sapo’, monge, é uma designação para a raiva e a irritação. ‘Retire o sapo, abandone a raiva e a irritação; escave, ó sábio, empunhando a faca’ — este é o seu significado.”

‘‘‘ทฺวิธาปโถ’ติ [Pg.198] โข, ภิกฺขุ, วิจิกิจฺฉาเยตํ อธิวจนํ. อุกฺขิป ทฺวิธาปถํ, ปชห วิจิกิจฺฉํ; อภิกฺขณ, สุเมธ, สตฺถํ อาทายาติ อยเมตสฺส อตฺโถ.

“‘A bifurcação’, monge, é uma designação para a dúvida. ‘Retire a bifurcação, abandone a dúvida; escave, ó sábio, empunhando a faca’ — este é o seu significado.”

‘‘‘จงฺควาร’นฺติ โข, ภิกฺขุ, ปญฺจนฺเนตํ นีวรณานํ อธิวจนํ, เสยฺยถิทํ – กามจฺฉนฺทนีวรณสฺส, พฺยาปาทนีวรณสฺส, ถีนมิทฺธนีวรณสฺส, อุทฺธจฺจกุกฺกุจฺจนีวรณสฺส, วิจิกิจฺฉานีวรณสฺส. อุกฺขิป จงฺควารํ, ปชห ปญฺจ นีวรเณ; อภิกฺขณ, สุเมธ, สตฺถํ อาทายาติ อยเมตสฺส อตฺโถ.

“‘O filtro’, monge, é uma designação para os cinco obstáculos, a saber: o obstáculo do desejo sensual, o obstáculo da má vontade, o obstáculo da preguiça e torpor, o obstáculo da agitação e remorso, e o obstáculo da dúvida. ‘Retire o filtro, abandone os cinco obstáculos; escave, ó sábio, empunhando a faca’ — este é o seu significado.”

‘‘‘กุมฺโม’ติ โข, ภิกฺขุ, ปญฺจนฺเนตํ อุปาทานกฺขนฺธานํ อธิวจนํ, เสยฺยถิทํ – รูปุปาทานกฺขนฺธสฺส, เวทนุปาทานกฺขนฺธสฺส, สญฺญุปาทานกฺขนฺธสฺส, สงฺขารุปาทานกฺขนฺธสฺส, วิญฺญาณุปาทานกฺขนฺธสฺส. อุกฺขิป กุมฺมํ, ปชห ปญฺจุปาทานกฺขนฺเธ; อภิกฺขณ, สุเมธ, สตฺถํ อาทายาติ อยเมตสฺส อตฺโถ.

“‘A tartaruga’, monge, é uma designação para os cinco agregados do apego, a saber: o agregado da forma sujeito ao apego, o agregado da sensação sujeito ao apego, o agregado da percepção sujeito ao apego, o agregado das formações mentais sujeito ao apego, e o agregado da consciência sujeito ao apego. ‘Retire a tartaruga, abandone os cinco agregados do apego; escave, ó sábio, empunhando a faca’ — este é o seu significado.”

‘‘‘อสิสูนา’ติ โข, ภิกฺขุ, ปญฺจนฺเนตํ กามคุณานํ อธิวจนํ – จกฺขุวิญฺเญยฺยานํ รูปานํ อิฏฺฐานํ กนฺตานํ มนาปานํ ปิยรูปานํ กามูปสํหิตานํ รชนียานํ, โสตวิญฺเญยฺยานํ สทฺทานํ…เป… ฆานวิญฺเญยฺยานํ คนฺธานํ…เป… ชิวฺหาวิญฺเญยฺยานํ รสานํ…เป… กายวิญฺเญยฺยานํ โผฏฺฐพฺพานํ อิฏฺฐานํ กนฺตานํ มนาปานํ ปิยรูปานํ กามูปสํหิตานํ รชนียานํ. อุกฺขิป อสิสูนํ, ปชห ปญฺจ กามคุเณ; อภิกฺขณ, สุเมธ, สตฺถํ อาทายาติ อยเมตสฺส อตฺโถ.

“‘O cutelo e o cepo’, monge, é uma designação para as cinco cordas do prazer sensual: formas cognoscíveis pelo olho que são desejáveis, atraentes, agradáveis, prazerosas, conectadas com o desejo sensual e provocadoras de cobiça; sons cognoscíveis pelo ouvido... odores cognoscíveis pelo nariz... sabores cognoscíveis pela língua... toques cognoscíveis pelo corpo que são desejáveis, atraentes, agradáveis, prazerosos, conectados com o desejo sensual e provocadores de cobiça. ‘Retire o cutelo e o cepo, abandone as cinco cordas do prazer sensual; escave, ó sábio, empunhando a faca’ — este é o seu significado.”

‘‘‘มํสเปสี’ติ โข, ภิกฺขุ, นนฺทีราคสฺเสตํ อธิวจนํ. อุกฺขิป มํสเปสึ, ปชห นนฺทีราคํ; อภิกฺขณ, สุเมธ, สตฺถํ อาทายาติ อยเมตสฺส อตฺโถ.

“‘O pedaço de carne’, monge, é uma designação para o deleite e a cobiça (nandiraga). ‘Retire o pedaço de carne, abandone o deleite e a cobiça; escave, ó sábio, empunhando a faca’ — este é o seu significado.”

‘‘‘นาโค’ติ โข, ภิกฺขุ, ขีณาสวสฺเสตํ ภิกฺขุโน อธิวจนํ. ติฏฺฐตุ นาโค, มา นาคํ ฆฏฺเฏสิ; นโม กโรหิ นาคสฺสาติ อยเมตสฺส อตฺโถ’’ติ.

“‘A naga’, monge, é uma designação para o monge que destruiu as máculas (arahant). ‘Deixe a naga; não perturbe a naga; preste homenagem à naga’ — este é o seu significado.”

อิทมโวจ ภควา. อตฺตมโน อายสฺมา กุมารกสฺสโป ภควโต ภาสิตํ อภินนฺทีติ.

Isso foi o que disse o Abençoado. Satisfeito, o venerável Kumara Kassapa alegrou-se com as palavras do Abençoado.

วมฺมิกสุตฺตํ นิฏฺฐิตํ ตติยํ.

O Vammika Sutta, o terceiro, está concluído.

๔. รถวินีตสุตฺตํ

4. Rathavinita Sutta

๒๕๒. เอวํ [Pg.199] เม สุตํ – เอกํ สมยํ ภควา ราชคเห วิหรติ เวฬุวเน กลนฺทกนิวาเป. อถ โข สมฺพหุลา ชาติภูมกา ภิกฺขู ชาติภูมิยํ วสฺสํวุฏฺฐา เยน ภควา เตนุปสงฺกมึสุ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทึสุ. เอกมนฺตํ นิสินฺเน โข เต ภิกฺขู ภควา เอตทโวจ –

252. Assim ouvi. Em certa ocasião, o Abençoado estava residindo em Rajagaha, no Bosque de Bambus, no Santuário dos Esquilos. Então, vários monges da terra natal do Abençoado, que haviam passado o período de chuvas lá, aproximaram-se do Abençoado; tendo se aproximado, prestaram homenagem ao Abençoado e sentaram-se a um lado. Estando os monges satados a um lado, o Abençoado lhes disse:

‘‘โก นุ โข, ภิกฺขเว, ชาติภูมิยํ ชาติภูมกานํ ภิกฺขูนํ สพฺรหฺมจารีนํ เอวํ สมฺภาวิโต – ‘อตฺตนา จ อปฺปิจฺโฉ อปฺปิจฺฉกถญฺจ ภิกฺขูนํ กตฺตา, อตฺตนา จ สนฺตุฏฺโฐ สนฺตุฏฺฐิกถญฺจ ภิกฺขูนํ กตฺตา, อตฺตนา จ ปวิวิตฺโต ปวิเวกกถญฺจ ภิกฺขูนํ กตฺตา, อตฺตนา จ อสํสฏฺโฐ อสํสคฺคกถญฺจ ภิกฺขูนํ กตฺตา, อตฺตนา จ อารทฺธวีริโย วีริยารมฺภกถญฺจ ภิกฺขูนํ กตฺตา, อตฺตนา จ สีลสมฺปนฺโน สีลสมฺปทากถญฺจ ภิกฺขูนํ กตฺตา, อตฺตนา จ สมาธิสมฺปนฺโน สมาธิสมฺปทากถญฺจ ภิกฺขูนํ กตฺตา, อตฺตนา จ ปญฺญาสมฺปนฺโน ปญฺญาสมฺปทากถญฺจ ภิกฺขูนํ กตฺตา, อตฺตนา จ วิมุตฺติสมฺปนฺโน วิมุตฺติสมฺปทากถญฺจ ภิกฺขูนํ กตฺตา, อตฺตนา จ วิมุตฺติญาณทสฺสนสมฺปนฺโน วิมุตฺติญาณทสฺสนสมฺปทากถญฺจ ภิกฺขูนํ กตฺตา, โอวาทโก วิญฺญาปโก สนฺทสฺสโก สมาทปโก สมุตฺเตชโก สมฺปหํสโก สพฺรหฺมจารีน’’’นฺติ? ‘‘ปุณฺโณ นาม, ภนฺเต, อายสฺมา มนฺตาณิปุตฺโต ชาติภูมิยํ ชาติภูมกานํ ภิกฺขูนํ สพฺรหฺมจารีนํ เอวํ สมฺภาวิโต – ‘อตฺตนา จ อปฺปิจฺโฉ อปฺปิจฺฉกถญฺจ ภิกฺขูนํ กตฺตา, อตฺตนา จ สนฺตุฏฺโฐ…เป… โอวาทโก วิญฺญาปโก สนฺทสฺสโก สมาทปโก สมุตฺเตชโก สมฺปหํสโก สพฺรหฺมจารีน’’’นฺติ.

“Monges, quem na minha terra natal é assim estimado pelos monges dali, por seus companheiros na vida santa: ‘Tendo ele próprio poucos desejos, fala aos monges sobre ter poucos desejos; sendo ele próprio contente, fala aos monges sobre o contentamento; sendo ele próprio recluso, fala aos monges sobre a reclusão; sendo ele próprio desapegado do convívio social, fala aos monges sobre o desapego do convívio social; sendo ele próprio enérgico, fala aos monges sobre o despertar da energia; sendo ele próprio dotado de virtude, fala aos monges sobre a realização da virtude; sendo ele próprio dotado de concentração, fala aos monges sobre a realização da concentração; sendo ele próprio dotado de sabedoria, fala aos monges sobre a realização da sabedoria; sendo ele próprio dotado de libertação, fala aos monges sobre a realização da libertação; sendo ele próprio dotado do conhecimento e visão da libertação, fala aos monges sobre a realização do conhecimento e visão da libertação; ele é alguém que aconselha, informa, instrui, exorta, inspira e alegra seus companheiros na vida santa’?” “Senhor, o venerável Punna Mantaniputta é assim estimado na terra natal do Abençoado pelos monges dali, por seus companheiros na vida santa: ‘Tendo ele próprio poucos desejos, fala aos monges sobre ter poucos desejos; sendo ele próprio contente... [e assim por diante] ...ele é alguém que aconselha, informa, instrui, exorta, inspira e alegra seus companheiros na vida santa’.”

๒๕๓. เตน โข ปน สมเยน อายสฺมา สาริปุตฺโต ภควโต อวิทูเร นิสินฺโน โหติ. อถ โข อายสฺมโต สาริปุตฺตสฺส เอตทโหสิ – ‘‘ลาภา อายสฺมโต ปุณฺณสฺส มนฺตาณิปุตฺตสฺส, สุลทฺธลาภา อายสฺมโต ปุณฺณสฺส มนฺตาณิปุตฺตสฺส, ยสฺส วิญฺญู สพฺรหฺมจารี สตฺถุ สมฺมุขา อนุมสฺส อนุมสฺส วณฺณํ ภาสนฺติ, ตญฺจ สตฺถา อพฺภนุโมทติ. อปฺเปว นาม มยมฺปิ กทาจิ กรหจิ อายสฺมตา ปุณฺเณน มนฺตาณิปุตฺเตน สทฺธึ สมาคจฺเฉยฺยาม, อปฺเปว นาม สิยา โกจิเทว กถาสลฺลาโป’’ติ.

253. Naquela ocasião, o venerável Sariputta estava sentado não muito longe do Abençoado. Então, ocorreu ao venerável Sariputta: “É um ganho para o venerável Punna Mantaniputta, é um grande ganho para o venerável Punna Mantaniputta que seus sábios companheiros na vida santa elogiem suas qualidades, ponto por ponto, na presença do Mestre, e que o Mestre aprove esses elogios. Quem sabe, em algum momento, possamos nos encontrar com o venerável Punna Mantaniputta e ter alguma conversação com ele.”

๒๕๔. อถ [Pg.200] โข ภควา ราชคเห ยถาภิรนฺตํ วิหริตฺวา เยน สาวตฺถิ เตน จาริกํ ปกฺกามิ. อนุปุพฺเพน จาริกํ จรมาโน เยน สาวตฺถิ ตทวสริ. ตตฺร สุทํ ภควา สาวตฺถิยํ วิหรติ เชตวเน อนาถปิณฺฑิกสฺส อาราเม. อสฺโสสิ โข อายสฺมา ปุณฺโณ มนฺตาณิปุตฺโต – ‘‘ภควา กิร สาวตฺถึ อนุปฺปตฺโต; สาวตฺถิยํ วิหรติ เชตวเน อนาถปิณฺฑิกสฺส อาราเม’’ติ.

254. Então, tendo o Abençoado permanecido em Rajagaha pelo tempo que desejou, partiu em caminhada rumo a Savatthi. Caminhando por etapas, ele finalmente chegou a Savatthi. Lá, o Abençoado residia em Savatthi, no Bosque de Jeta, no Parque de Anathapindika. O venerável Punna Mantaniputta ouviu: “Diz-se que o Abençoado chegou a Savatthi e está residindo no Bosque de Jeta, no Parque de Anathapindika.”

๒๕๕. อถ โข อายสฺมา ปุณฺโณ มนฺตาณิปุตฺโต เสนาสนํ สํสาเมตฺวา ปตฺตจีวรมาทาย เยน สาวตฺถิ เตน จาริกํ ปกฺกามิ. อนุปุพฺเพน จาริกํ จรมาโน เยน สาวตฺถิ เชตวนํ อนาถปิณฺฑิกสฺส อาราโม เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺนํ โข อายสฺมนฺตํ ปุณฺณํ มนฺตาณิปุตฺตํ ภควา ธมฺมิยา กถาย สนฺทสฺเสสิ สมาทเปสิ สมุตฺเตเชสิ สมฺปหํเสสิ. อถ โข อายสฺมา ปุณฺโณ มนฺตาณิปุตฺโต ภควตา ธมฺมิยา กถาย สนฺทสฺสิโต สมาทปิโต สมุตฺเตชิโต สมฺปหํสิโต ภควโต ภาสิตํ อภินนฺทิตฺวา อนุโมทิตฺวา อุฏฺฐายาสนา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา ปทกฺขิณํ กตฺวา เยน อนฺธวนํ เตนุปสงฺกมิ ทิวาวิหาราย.

255. Então, o venerável Puṇṇa Mantāṇiputta, tendo arrumado o seu aposento e tomado a sua tigela e mantos, partiu em caminhada rumo a Sāvatthī. Caminhando por etapas, ele finalmente chegou a Sāvatthī, ao Bosque de Jeta, o Parque de Anāthapiṇḍika, onde estava o Abençoado. Tendo se aproximado, prestou homenagem ao Abençoado e sentou-se a um lado. O Abençoado, então, instruiu, exortou, inspirou e alegrou o venerável Puṇṇa Mantāṇiputta, que estava sentado a um lado, com uma palestra sobre o Dhamma. Então, o venerável Puṇṇa Mantāṇiputta, instruído, exortado, inspirado e alegrado pela palestra sobre o Dhamma do Abençoado, deleitando-se e regozijando-se com as palavras do Abençoado, levantou-se de seu assento, prestou homenagem ao Abençoado e, circundando-O pela direita, partiu para o Bosque dos Cegos para passar o dia.

๒๕๖. อถ โข อญฺญตโร ภิกฺขุ เยนายสฺมา สาริปุตฺโต เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา อายสฺมนฺตํ สาริปุตฺตํ เอตทโวจ – ‘‘ยสฺส โข ตฺวํ, อาวุโส สาริปุตฺต, ปุณฺณสฺส นาม ภิกฺขุโน มนฺตาณิปุตฺตสฺส อภิณฺหํ กิตฺตยมาโน อโหสิ, โส ภควตา ธมฺมิยา กถาย สนฺทสฺสิโต สมาทปิโต สมุตฺเตชิโต สมฺปหํสิโต ภควโต ภาสิตํ อภินนฺทิตฺวา อนุโมทิตฺวา อุฏฺฐายาสนา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา ปทกฺขิณํ กตฺวา เยน อนฺธวนํ เตน ปกฺกนฺโต ทิวาวิหารายา’’ติ.

256. Então, um certo bhikkhu aproximou-se do venerável Sāriputta e disse-lhe: 'Amigo Sāriputta, aquele bhikkhu chamado Puṇṇa Mantāṇiputta, de quem você sempre falou tão elogiosamente, acaba de ser instruído, exortado, inspirado e alegrado pelo Abençoado com uma palestra sobre o Dhamma. Tendo se deleitado e regozijando-se com as palavras do Abençoado, ele se levantou de seu assento, prestou homenagem ao Abençoado e, circundando-O pela direita, partiu para o Bosque dos Cegos para passar o dia.'

อถ โข อายสฺมา สาริปุตฺโต ตรมานรูโป นิสีทนํ อาทาย อายสฺมนฺตํ ปุณฺณํ มนฺตาณิปุตฺตํ ปิฏฺฐิโต ปิฏฺฐิโต อนุพนฺธิ สีสานุโลกี. อถ โข อายสฺมา ปุณฺโณ มนฺตาณิปุตฺโต อนฺธวนํ อชฺโฌคาเหตฺวา อญฺญตรสฺมึ รุกฺขมูเล ทิวาวิหารํ นิสีทิ. อายสฺมาปิ โข สาริปุตฺโต อนฺธวนํ อชฺโฌคาเหตฺวา อญฺญตรสฺมึ รุกฺขมูเล ทิวาวิหารํ นิสีทิ.

Então, o venerável Sāriputta, apressadamente, tomou o seu assento de meditação e seguiu logo atrás do venerável Puṇṇa Mantāṇiputta, mantendo a cabeça dele à vista. Então, o venerável Puṇṇa Mantāṇiputta adentrou o Bosque dos Cegos e sentou-se ao pé de uma árvore para passar o dia. O venerável Sāriputta também adentrou o Bosque dos Cegos e sentou-se ao pé de uma árvore para passar o dia.

อถ [Pg.201] โข อายสฺมา สาริปุตฺโต สายนฺหสมยํ ปฏิสลฺลานา วุฏฺฐิโต เยนายสฺมา ปุณฺโณ มนฺตาณิปุตฺโต เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา อายสฺมตา ปุณฺเณน มนฺตาณิปุตฺเตน สทฺธึ สมฺโมทิ. สมฺโมทนียํ กถํ สารณียํ วีติสาเรตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺโน โข อายสฺมา สาริปุตฺโต อายสฺมนฺตํ ปุณฺณํ มนฺตาณิปุตฺตํ เอตทโวจ –

Então, ao entardecer, o venerável Sāriputta levantou-se de sua meditação solitária e aproximou-se do venerável Puṇṇa Mantāṇiputta. Tendo se aproximado, trocou saudações amigáveis com o venerável Puṇṇa Mantāṇiputta. Após concluir essa conversa cortês e memorável, sentou-se a um lado e disse ao venerável Puṇṇa Mantāṇiputta:

๒๕๗. ‘‘ภควติ โน, อาวุโส, พฺรหฺมจริยํ วุสฺสตี’’ติ?

257. “Amigo, a vida santa é vivida sob o Abençoado?”

‘‘เอวมาวุโส’’ติ.

“Sim, amigo.”

‘‘กึ นุ โข, อาวุโส, สีลวิสุทฺธตฺถํ ภควติ พฺรหฺมจริยํ วุสฺสตี’’ติ?

“Mas, amigo, é para o propósito da purificação da virtude que a vida santa é vivida sob o Abençoado?”

‘‘โน หิทํ, อาวุโส’’.

“Não, amigo.”

‘‘กึ ปนาวุโส, จิตฺตวิสุทฺธตฺถํ ภควติ พฺรหฺมจริยํ วุสฺสตี’’ติ?

“Então, amigo, é para o propósito da purificação da mente que a vida santa é vivida sob o Abençoado?”

‘‘โน หิทํ, อาวุโส’’.

“Não, amigo.”

‘‘กึ นุ โข, อาวุโส, ทิฏฺฐิวิสุทฺธตฺถํ ภควติ พฺรหฺมจริยํ วุสฺสตี’’ติ?

“Então, amigo, é para o propósito da purificação da visão que a vida santa é vivida sob o Abençoado?”

‘‘โน หิทํ, อาวุโส’’.

“Não, amigo.”

‘‘กึ ปนาวุโส, กงฺขาวิตรณวิสุทฺธตฺถํ ภควติ พฺรหฺมจริยํ วุสฺสตี’’ติ?

“Então, amigo, é para o propósito da purificação pela superação da dúvida que a vida santa é vivida sob o Abençoado?”

‘‘โน หิทํ, อาวุโส’’.

“Não, amigo.”

‘‘กึ นุ โข, อาวุโส, มคฺคามคฺคญาณทสฺสนวิสุทฺธตฺถํ ภควติ พฺรหฺมจริยํ วุสฺสตี’’ติ?

“Então, amigo, é para o propósito da purificação pelo conhecimento e visão do que é o caminho e do que não é o caminho que a vida santa é vivida sob o Abençoado?”

‘‘โน หิทํ, อาวุโส’’.

“Não, amigo.”

‘‘กึ ปนาวุโส, ปฏิปทาญาณทสฺสนวิสุทฺธตฺถํ ภควติ พฺรหฺมจริยํ วุสฺสตี’’ติ?

“Allora, amigo, é para o propósito da purificação pelo conhecimento e visão do caminho que a vida santa é vivida sob o Abençoado?”

‘‘โน หิทํ, อาวุโส’’.

“Não, amigo.”

‘‘กึ นุ โข, อาวุโส, ญาณทสฺสนวิสุทฺธตฺถํ ภควติ พฺรหฺมจริยํ วุสฺสตี’’ติ?

“Então, amigo, é para o propósito da purificação pelo conhecimento e visão que a vida santa é vivida sob o Abençoado?”

‘‘โน หิทํ, อาวุโส’’.

“Não, amigo.”

‘‘‘กึ นุ โข, อาวุโส, สีลวิสุทฺธตฺถํ ภควติ พฺรหฺมจริยํ วุสฺสตี’ติ อิติ ปุฏฺโฐ สมาโน ‘โน หิทํ, อาวุโส’ติ วเทสิ. ‘กึ ปนาวุโส, จิตฺตวิสุทฺธตฺถํ ภควติ พฺรหฺมจริยํ วุสฺสตี’ติ อิติ ปุฏฺโฐ สมาโน ‘โน หิทํ, อาวุโส’ติ วเทสิ. ‘กึ นุ โข, อาวุโส, ทิฏฺฐิวิสุทฺธตฺถํ…เป… กงฺขาวิตรณวิสุทฺธตฺถํ…เป… มคฺคามคฺคญาณทสฺสนวิสุทฺธตฺถํ…เป… ปฏิปทาญาณทสฺสนวิสุทฺธตฺถํ…เป… กึ นุ โข, อาวุโส, ญาณทสฺสนวิสุทฺธตฺถํ ภควติ พฺรหฺมจริยํ วุสฺสตี’ติ อิติ ปุฏฺโฐ สมาโน ‘โน หิทํ อาวุโส’ติ วเทสิ. กิมตฺถํ จรหาวุโส, ภควติ พฺรหฺมจริยํ วุสฺสตี’’ติ? ‘‘อนุปาทาปรินิพฺพานตฺถํ โข, อาวุโส, ภควติ พฺรหฺมจริยํ วุสฺสตี’’ติ.

“Amigo, quando lhe perguntei: ‘Mas, amigo, é para o propósito da purificação da virtude que a vida santa é vivida sob o Abençoado?’, você respondeu: ‘Não, amigo.’ Quando lhe perguntei: ‘Então, amigo, é para o propósito da purificação da mente... da purificação da visão... da purificação pela superação da dúvida... da purificação pelo conhecimento e visão do que é o caminho e do que não é o caminho... da purificação pelo conhecimento e visão do caminho... é para o propósito da purificação pelo conhecimento e visão que a vida santa é vivida sob o Abençoado?’, você respondeu: ‘Não, amigo.’ Para qual propósito, então, amigo, a vida santa é vivida sob o Abençoado?” — “Amigo, é para o propósito do Nibbāna final sem apego que a vida santa é vivida sob o Abençoado.”

‘‘กึ นุ โข, อาวุโส, สีลวิสุทฺธิ อนุปาทาปรินิพฺพาน’’นฺติ?

“Mas, amigo, a purificação da virtude é o Nibbāna final sem apego?”

‘‘โน หิทํ, อาวุโส’’.

“Não, amigo.”

‘‘กึ ปนาวุโส, จิตฺตวิสุทฺธิ อนุปาทาปรินิพฺพาน’’นฺติ?

“Então, amigo, a purificação da mente é o Nibbāna final sem apego?”

‘‘โน หิทํ, อาวุโส’’.

“Não, amigo.”

‘‘กึ นุ โข, อาวุโส, ทิฏฺฐิวิสุทฺธิ อนุปาทาปรินิพฺพาน’’นฺติ?

“Então, amigo, a purificação da visão é o Nibbāna final sem apego?”

‘‘โน หิทํ, อาวุโส’’.

“Não, amigo.”

‘‘กึ ปนาวุโส กงฺขาวิตรณวิสุทฺธิ อนุปาทาปรินิพฺพาน’’นฺติ[Pg.202]?

“Então, amigo, a purificação pela superação da dúvida é o Nibbāna final sem apego?”

‘‘โน หิทํ, อาวุโส’’.

“Não, amigo.”

‘‘กึ นุ โข, อาวุโส, มคฺคามคฺคญาณทสฺสนวิสุทฺธิ อนุปาทาปรินิพฺพาน’’นฺติ?

“Então, amigo, a purificação pelo conhecimento e visão do que é o caminho e do que não é o caminho é o Nibbāna final sem apego?”

‘‘โน หิทํ, อาวุโส’’.

“Não, amigo.”

‘‘กึ ปนาวุโส, ปฏิปทาญาณทสฺสนวิสุทฺธิ อนุปาทาปรินิพฺพาน’’นฺติ?

“Então, amigo, a purificação pelo conhecimento e visão do caminho é o Nibbāna final sem apego?”

‘‘โน หิทํ, อาวุโส’’.

“Não, amigo.”

‘‘กึ นุ โข, อาวุโส, ญาณทสฺสนวิสุทฺธิ อนุปาทาปรินิพฺพาน’’นฺติ?

“Então, amigo, a purificação pelo conhecimento e visão é o Nibbāna final sem apego?”

‘‘โน หิทํ, อาวุโส’’.

“Não, amigo.”

‘‘กึ ปนาวุโส, อญฺญตฺร อิเมหิ ธมฺเมหิ อนุปาทาปรินิพฺพาน’’นฺติ?

“Mas, amigo, o Nibbāna final sem apego deve ser alcançado sem esses estados?”

‘‘โน หิทํ, อาวุโส’’.

“Não, amigo.”

‘‘‘กึ นุ โข, อาวุโส, สีลวิสุทฺธิ อนุปาทาปรินิพฺพาน’นฺติ อิติ ปุฏฺโฐ สมาโน ‘โน หิทํ, อาวุโส’ติ วเทสิ. ‘กึ ปนาวุโส, จิตฺตวิสุทฺธิ อนุปาทาปรินิพฺพาน’นฺติ อิติ ปุฏฺโฐ สมาโน ‘โน หิทํ, อาวุโส’ติ วเทสิ. ‘กึ นุ โข, อาวุโส, ทิฏฺฐิวิสุทฺธิ อนุปาทาปรินิพฺพาน’นฺติ…เป… กงฺขาวิตรณวิสุทฺธิ… มคฺคามคฺคญาณทสฺสนวิสุทฺธิ… ปฏิปทาญาณทสฺสนวิสุทฺธิ… ‘กึ นุ โข, อาวุโส, ญาณทสฺสนวิสุทฺธิ อนุปาทาปรินิพฺพาน’นฺติ อิติ ปุฏฺโฐ สมาโน ‘โน หิทํ, อาวุโส’ติ วเทสิ. ‘กึ ปนาวุโส, อญฺญตฺร อิเมหิ ธมฺเมหิ อนุปาทาปรินิพฺพาน’นฺติ อิติ ปุฏฺโฐ สมาโน ‘โน หิทํ, อาวุโส’ติ วเทสิ. ยถากถํ ปนาวุโส, อิมสฺส ภาสิตสฺส อตฺโถ ทฏฺฐพฺโพ’’ติ?

“Quando lhe perguntei: ‘Mas, amigo, a purificação da virtude é o Nibbāna final sem apego?’, você respondeu: ‘Não, amigo.’ Quando lhe perguntei: ‘Então, amigo, a purificação da mente... a purificação da visão... a purificação pela superação da dúvida... a purificação pelo conhecimento e visão do que é o caminho e do que não é o caminho... a purificação pelo conhecimento e visão do caminho... a purificação pelo conhecimento e visão é o Nibbāna final sem apego?’, você respondeu: ‘Não, amigo.’ E quando lhe perguntei: ‘Mas, amigo, o Nibbāna final sem apego deve ser alcançado sem esses estados?’, você respondeu: ‘Não, amigo.’ Mas como, amigo, deve ser compreendido o significado dessas afirmações?”

๒๕๘. ‘‘สีลวิสุทฺธึ เจ, อาวุโส, ภควา อนุปาทาปรินิพฺพานํ ปญฺญเปยฺย, สอุปาทานํเยว สมานํ อนุปาทาปรินิพฺพานํ ปญฺญเปยฺย. จิตฺตวิสุทฺธึ เจ, อาวุโส, ภควา อนุปาทาปรินิพฺพานํ ปญฺญเปยฺย, สอุปาทานํเยว สมานํ อนุปาทาปรินิพฺพานํ ปญฺญเปยฺย. ทิฏฺฐิวิสุทฺธึ เจ, อาวุโส, ภควา อนุปาทาปรินิพฺพานํ ปญฺญเปยฺย, สอุปาทานํเยว สมานํ อนุปาทาปรินิพฺพานํ ปญฺญเปยฺย. กงฺขาวิตรณวิสุทฺธึ เจ, อาวุโส, ภควา อนุปาทาปรินิพฺพานํ ปญฺญเปยฺย, สอุปาทานํเยว สมานํ อนุปาทาปรินิพฺพานํ ปญฺญเปยฺย. มคฺคามคฺคญาณทสฺสนวิสุทฺธึ เจ, อาวุโส, ภควา อนุปาทาปรินิพฺพานํ ปญฺญเปยฺย, สอุปาทานํเยว สมานํ อนุปาทาปรินิพฺพานํ ปญฺญเปยฺย. ปฏิปทาญาณทสฺสนวิสุทฺธึ เจ, อาวุโส, ภควา อนุปาทาปรินิพฺพานํ ปญฺญเปยฺย, สอุปาทานํเยว สมานํ อนุปาทาปรินิพฺพานํ ปญฺญเปยฺย. ญาณทสฺสนวิสุทฺธึ เจ, อาวุโส, ภควา อนุปาทาปรินิพฺพานํ ปญฺญเปยฺย, สอุปาทานํเยว [Pg.203] สมานํ อนุปาทาปรินิพฺพานํ ปญฺญเปยฺย. อญฺญตฺร เจ, อาวุโส, อิเมหิ ธมฺเมหิ อนุปาทาปรินิพฺพานํ อภวิสฺส, ปุถุชฺชโน ปรินิพฺพาเยยฺย. ปุถุชฺชโน หิ, อาวุโส, อญฺญตฺร อิเมหิ ธมฺเมหิ. เตน หาวุโส, อุปมํ เต กริสฺสามิ; อุปมายปิเธกจฺเจ วิญฺญู ปุริสา ภาสิตสฺส อตฺถํ อาชานนฺติ.

258. “Amigo, se o Abençoado tivesse designado a purificação da virtude como o Nibbāna final sem apego, Ele teria designado aquilo que ainda é acompanhado de apego como o Nibbāna final sem apego. Se o Abençoado tivesse designado a purificação da mente como o Nibbāna final sem apego, Ele teria designado aquilo que ainda é acompanhado de apego como o Nibbāna final sem apego. Se o Abençoado tivesse designado a purificação da visão como o Nibbāna final sem apego, Ele teria designado aquilo que ainda é acompanhado de apego como o Nibbāna final sem apego. Se o Abençoado tivesse designado a purificação pela superação da dúvida como o Nibbāna final sem apego, Ele teria designado aquilo que ainda é acompanhado de apego como o Nibbāna final sem apego. Se o Abençoado tivesse designado a purificação pelo conhecimento e visão do que é o caminho e do que não é o caminho como o Nibbāna final sem apego, Ele teria designado aquilo que ainda é acompanhado de apego como o Nibbāna final sem apego. Se o Abençoado tivesse designado a purificação pelo conhecimento e visão do caminho como o Nibbāna final sem apego, Ele teria designado aquilo que ainda é acompanhado de apego como o Nibbāna final sem apego. Se o Abençoado tivesse designado a purificação pelo conhecimento e visão como o Nibbāna final sem apego, Ele teria designado aquilo que ainda é acompanhado de apego como o Nibbāna final sem apego. E se o Nibbāna final sem apego pudesse ser alcançado sem esses estados, então uma pessoa comum teria alcançado o Nibbāna final, pois uma pessoa comum está desprovida desses estados. Sendo assim, amigo, eu lhe darei um símile, pois alguns homens sábios compreendem o significado de uma afirmação por meio de um símile.”

๒๕๙. ‘‘เสยฺยถาปิ, อาวุโส, รญฺโญ ปเสนทิสฺส โกสลสฺส สาวตฺถิยํ ปฏิวสนฺตสฺส สาเกเต กิญฺจิเทว อจฺจายิกํ กรณียํ อุปฺปชฺเชยฺย. ตสฺส อนฺตรา จ สาวตฺถึ อนฺตรา จ สาเกตํ สตฺต รถวินีตานิ อุปฏฺฐเปยฺยุํ. อถ โข, อาวุโส, ราชา ปเสนทิ โกสโล สาวตฺถิยา นิกฺขมิตฺวา อนฺเตปุรทฺวารา ปฐมํ รถวินีตํ อภิรุเหยฺย, ปฐเมน รถวินีเตน ทุติยํ รถวินีตํ ปาปุเณยฺย, ปฐมํ รถวินีตํ วิสฺสชฺเชยฺย ทุติยํ รถวินีตํ อภิรุเหยฺย. ทุติเยน รถวินีเตน ตติยํ รถวินีตํ ปาปุเณยฺย, ทุติยํ รถวินีตํ วิสฺสชฺเชยฺย, ตติยํ รถวินีตํ อภิรุเหยฺย. ตติเยน รถวินีเตน จตุตฺถํ รถวินีตํ ปาปุเณยฺย, ตติยํ รถวินีตํ วิสฺสชฺเชยฺย, จตุตฺถํ รถวินีตํ อภิรุเหยฺย. จตุตฺเถน รถวินีเตน ปญฺจมํ รถวินีตํ ปาปุเณยฺย, จตุตฺถํ รถวินีตํ วิสฺสชฺเชยฺย, ปญฺจมํ รถวินีตํ อภิรุเหยฺย. ปญฺจเมน รถวินีเตน ฉฏฺฐํ รถวินีตํ ปาปุเณยฺย, ปญฺจมํ รถวินีตํ วิสฺสชฺเชยฺย, ฉฏฺฐํ รถวินีตํ อภิรุเหยฺย. ฉฏฺเฐน รถวินีเตน สตฺตมํ รถวินีตํ ปาปุเณยฺย, ฉฏฺฐํ รถวินีตํ วิสฺสชฺเชยฺย, สตฺตมํ รถวินีตํ อภิรุเหยฺย. สตฺตเมน รถวินีเตน สาเกตํ อนุปาปุเณยฺย อนฺเตปุรทฺวารํ. ตเมนํ อนฺเตปุรทฺวารคตํ สมานํ มิตฺตามจฺจา ญาติสาโลหิตา เอวํ ปุจฺเฉยฺยุํ – ‘อิมินา ตฺวํ, มหาราช, รถวินีเตน สาวตฺถิยา สาเกตํ อนุปฺปตฺโต อนฺเตปุรทฺวาร’นฺติ? กถํ พฺยากรมาโน นุ โข, อาวุโส, ราชา ปเสนทิ โกสโล สมฺมา พฺยากรมาโน พฺยากเรยฺยา’’ติ?

259. “Suponha, amigo, que o Rei Pasenadi de Kosala, enquanto residisse em Sāvatthī, tivesse algum assunto urgente a resolver em Sāketa, e que entre Sāvatthī e Sāketa fossem mantidas prontas para ele sete carruagens de revezamento. Então, o Rei Pasenadi de Kosala, saindo de Sāvatthī pelo portão interno do palácio, subiria na primeira carruagem de revezamento e, por meio da primeira carruagem de revezamento, chegaria à segunda carruagem de revezamento; ele deixaria a primeira carruagem de revezamento e subiria na segunda carruagem de revezamento. Por meio da segunda carruagem de revezamento, chegaria à terceira carruagem de revezamento; ele deixaria a segunda carruagem de revezamento e subiria na terceira carruagem de revezamento. Por meio da terceira carruagem de revezamento, chegaria à quarta carruagem de revezamento; ele deixaria a terceira carruagem de revezamento e subiria na quarta carruagem de revezamento. Por meio da quarta carruagem de revezamento, chegaria à quinta carruagem de revezamento; ele deixaria a quarta carruagem de revezamento e subiria na quinta carruagem de revezamento. Por meio da quinta carruagem de revezamento, chegaria à sexta carruagem de revezamento; ele deixaria a quinta carruagem de revezamento e subiria na sexta carruagem de revezamento. Por meio da sexta carruagem de revezamento, chegaria à sétima carruagem de revezamento; ele deixaria a sexta carruagem de revezamento e subiria na sétima carruagem de revezamento. Por meio da sétima carruagem de revezamento, ele chegaria ao portão interno do palácio em Sāketa. Então, quando ele tivesse chegado ao portão interno do palácio, seus amigos e conselheiros, seus parentes e familiares, lhe perguntariam: ‘Majestade, o senhor veio de Sāvatthī até o portão interno do palácio em Sāketa por meio desta carruagem de revezamento?’ Como, então, o Rei Pasenadi de Kosala deveria responder para responder corretamente?”

‘‘เอวํ พฺยากรมาโน โข, อาวุโส, ราชา ปเสนทิ โกสโล สมฺมา พฺยากรมาโน พฺยากเรยฺย – ‘อิธ เม สาวตฺถิยํ ปฏิวสนฺตสฺส สาเกเต กิญฺจิเทว อจฺจายิกํ กรณียํ อุปฺปชฺชิ. ตสฺส เม อนฺตรา จ สาวตฺถึ อนฺตรา จ สาเกตํ สตฺต รถวินีตานิ อุปฏฺฐเปสุํ. อถ ขฺวาหํ สาวตฺถิยา [Pg.204] นิกฺขมิตฺวา อนฺเตปุรทฺวารา ปฐมํ รถวินีตํ อภิรุหึ. ปฐเมน รถวินีเตน ทุติยํ รถวินีตํ ปาปุณึ, ปฐมํ รถวินีตํ วิสฺสชฺชึ ทุติยํ รถวินีตํ อภิรุหึ. ทุติเยน รถวินีเตน ตติยํ รถวินีตํ ปาปุณึ, ทุติยํ รถวินีตํ วิสฺสชฺชึ, ตติยํ รถวินีตํ อภิรุหึ. ตติเยน รถวินีเตน จตุตฺถํ รถวินีตํ ปาปุณึ, ตติยํ รถวินีตํ วิสฺสชฺชึ, จตุตฺถํ รถวินีตํ อภิรุหึ. จตุตฺเถน รถวินีเตน ปญฺจมํ รถวินีตํ ปาปุณึ, จตุตฺถํ รถวินีตํ วิสฺสชฺชึ, ปญฺจมํ รถวินีตํ อภิรุหึ. ปญฺจเมน รถวินีเตน ฉฏฺฐํ รถวินีตํ ปาปุณึ, ปญฺจมํ รถวินีตํ วิสฺสชฺชึ, ฉฏฺฐํ รถวินีตํ อภิรุหึ. ฉฏฺเฐน รถวินีเตน สตฺตมํ รถวินีตํ ปาปุณึ, ฉฏฺฐํ รถวินีตํ วิสฺสชฺชึ, สตฺตมํ รถวินีตํ อภิรุหึ. สตฺตเมน รถวินีเตน สาเกตํ อนุปฺปตฺโต อนฺเตปุรทฺวาร’นฺติ. เอวํ พฺยากรมาโน โข, อาวุโส, ราชา ปเสนทิ โกสโล สมฺมา พฺยากรมาโน พฺยากเรยฺยา’’ติ.

— Se, amigo, o rei Pasenadi de Kosala respondesse dessa maneira, ele responderia corretamente: 'Aqui, enquanto eu residia em Sāvatthī, surgiu-me um assunto urgente a ser resolvido em Sāketa. Entre Sāvatthī e Sāketa, sete carruagens de revezamento foram preparadas para mim. Então, saindo de Sāvatthī pela porta interna do palácio, montei na primeira carruagem de revezamento. Por meio da primeira carruagem de revezamento, cheguei à segunda carruagem de revezamento; deixei a primeira carruagem de revezamento e montei na segunda carruagem de revezamento. Por meio da segunda carruagem de revezamento, cheguei à terceira carruagem de revezamento; deixei a segunda carruagem de revezamento e montei na terceira carruagem de revezamento. Por meio da terceira carruagem de revezamento, cheguei à quarta carruagem de revezamento; deixei a terceira carruagem de revezamento e montei na quarta carruagem de revezamento. Por meio da quarta carruagem de revezamento, cheguei à quinta carruagem de revezamento; deixei a quarta carruagem de revezamento e montei na quinta carruagem de revezamento. Por meio da quinta carruagem de revezamento, cheguei à sexta carruagem de revezamento; deixei a quinta carruagem de revezamento e montei na sexta carruagem de revezamento. Por meio da sexta carruagem de revezamento, cheguei à sétima carruagem de revezamento; deixei a sexta carruagem de revezamento e montei na sétima carruagem de revezamento. Por meio da sétima carruagem de revezamento, cheguei à porta interna do palácio em Sāketa.' Respondendo dessa maneira, amigo, o rei Pasenadi de Kosala responderia corretamente.

‘‘เอวเมว โข, อาวุโส, สีลวิสุทฺธิ ยาวเทว จิตฺตวิสุทฺธตฺถา, จิตฺตวิสุทฺธิ ยาวเทว ทิฏฺฐิวิสุทฺธตฺถา, ทิฏฺฐิวิสุทฺธิ ยาวเทว กงฺขาวิตรณวิสุทฺธตฺถา, กงฺขาวิตรณวิสุทฺธิ ยาวเทว มคฺคามคฺคญาณทสฺสนวิสุทฺธตฺถา, มคฺคามคฺคญาณทสฺสนวิสุทฺธิ ยาวเทว ปฏิปทาญาณทสฺสนวิสุทฺธตฺถา, ปฏิปทาญาณทสฺสนวิสุทฺธิ ยาวเทว ญาณทสฺสนวิสุทฺธตฺถา, ญาณทสฺสนวิสุทฺธิ ยาวเทว อนุปาทาปรินิพฺพานตฺถา. อนุปาทาปรินิพฺพานตฺถํ โข, อาวุโส, ภควติ พฺรหฺมจริยํ วุสฺสตี’’ติ.

— Da mesma forma, amigo, a purificação da virtude serve apenas ao propósito da purificação da mente; a purificação da mente, apenas ao propósito da purificação da visão; a purificação da visão, apenas ao propósito da purificação pelo superamento da dúvida; a purificação pelo superamento da dúvida, apenas ao propósito da purificação pelo conhecimento e visão do que é o caminho e do que não é o caminho; a purificação pelo conhecimento e visão do que é o caminho e do que não é o caminho, apenas ao propósito da purificação pelo conhecimento e visão do caminho; a purificação pelo conhecimento e visão do caminho, apenas ao propósito da purificação pelo conhecimento e visão; a purificação pelo conhecimento e visão, apenas ao propósito do Nibbāna final sem apego. É com o propósito do Nibbāna final sem apego, amigo, que a vida santa é vivida sob o Abençoado.

๒๖๐. เอวํ วุตฺเต, อายสฺมา สาริปุตฺโต อายสฺมนฺตํ ปุณฺณํ มนฺตาณิปุตฺตํ เอตทโวจ – ‘‘โกนาโม อายสฺมา, กถญฺจ ปนายสฺมนฺตํ สพฺรหฺมจารี ชานนฺตี’’ติ? ‘‘ปุณฺโณติ โข เม, อาวุโส, นามํ; มนฺตาณิปุตฺโตติ จ ปน มํ สพฺรหฺมจารี ชานนฺตี’’ติ. ‘‘อจฺฉริยํ, อาวุโส, อพฺภุตํ, อาวุโส! ยถา ตํ สุตวตา สาวเกน สมฺมเทว สตฺถุสาสนํ อาชานนฺเตน, เอวเมว อายสฺมตา ปุณฺเณน มนฺตาณิปุตฺเตน คมฺภีรา คมฺภีรปญฺหา อนุมสฺส อนุมสฺส พฺยากตา. ลาภา สพฺรหฺมจารีนํ, สุลทฺธลาภา สพฺรหฺมจารีนํ, เย อายสฺมนฺตํ ปุณฺณํ มนฺตาณิปุตฺตํ ลภนฺติ ทสฺสนาย, ลภนฺติ ปยิรูปาสนาย. เจลณฺฑุเกน เจปิ สพฺรหฺมจารี อายสฺมนฺตํ ปุณฺณํ มนฺตาณิปุตฺตํ [Pg.205] มุทฺธนา ปริหรนฺตา ลเภยฺยุํ ทสฺสนาย, ลเภยฺยุํ ปยิรูปาสนาย, เตสมฺปิ ลาภา เตสมฺปิ สุลทฺธํ, อมฺหากมฺปิ ลาภา อมฺหากมฺปิ สุลทฺธํ, เย มยํ อายสฺมนฺตํ ปุณฺณํ มนฺตาณิปุตฺตํ ลภาม ทสฺสนาย, ลภาม ปยิรูปาสนายา’’ติ.

260. Quando isso foi dito, o venerável Sāriputta disse ao venerável Puṇṇa Mantāṇiputta: — Qual é o nome do venerável, e como os seus companheiros de vida santa o conhecem? — Meu nome é Puṇṇa, amigo, e meus companheiros de vida santa me conhecem como Mantāṇiputta. — É maravilhoso, amigo, é extraordinário! Assim como um discípulo instruído que compreende perfeitamente o Ensinamento do Mestre responderia, exatamente assim o venerável Puṇṇa Mantāṇiputta respondeu a essas perguntas profundas, penetrando-as ponto por ponto com sabedoria. É um ganho para os seus companheiros de vida santa, um grande ganho para eles, que tenham a oportunidade de ver e honrar o venerável Puṇṇa Mantāṇiputta. Mesmo que os companheiros de vida santa tivessem de carregar o venerável Puṇṇa Mantāṇiputta sobre suas cabeças em uma almofada de pano para ter a oportunidade de vê-lo e honrá-lo, ainda assim seria um ganho para eles, um grande ganho. E é um ganho para nós, um grande ganho para nós, que tenham a oportunidade de ver e honrar o venerável Puṇṇa Mantāṇiputta.

เอวํ วุตฺเต, อายสฺมา ปุณฺโณ มนฺตาณิปุตฺโต อายสฺมนฺตํ สาริปุตฺตํ เอตทโวจ – ‘‘โก นาโม อายสฺมา, กถญฺจ ปนายสฺมนฺตํ สพฺรหฺมจารี ชานนฺตี’’ติ? ‘‘อุปติสฺโสติ โข เม, อาวุโส, นามํ; สาริปุตฺโตติ จ ปน มํ สพฺรหฺมจารี ชานนฺตี’’ติ. ‘‘สตฺถุกปฺเปน วต กิร, โภ, สาวเกน สทฺธึ มนฺตยมานา น ชานิมฺห – ‘อายสฺมา สาริปุตฺโต’ติ. สเจ หิ มยํ ชาเนยฺยาม ‘อายสฺมา สาริปุตฺโต’ติ, เอตฺตกมฺปิ โน นปฺปฏิภาเสยฺย. อจฺฉริยํ, อาวุโส, อพฺภุตํ, อาวุโส! ยถา ตํ สุตวตา สาวเกน สมฺมเทว สตฺถุสาสนํ อาชานนฺเตน, เอวเมว อายสฺมตา สาริปุตฺเตน คมฺภีรา คมฺภีรปญฺหา อนุมสฺส อนุมสฺส ปุจฺฉิตา. ลาภา สพฺรหฺมจารีนํ สุลทฺธลาภา สพฺรหฺมจารีนํ, เย อายสฺมนฺตํ สาริปุตฺตํ ลภนฺติ ทสฺสนาย, ลภนฺติ ปยิรูปาสนาย. เจลณฺฑุเกน เจปิ สพฺรหฺมจารี อายสฺมนฺตํ สาริปุตฺตํ มุทฺธนา ปริหรนฺตา ลเภยฺยุํ ทสฺสนาย, ลเภยฺยุํ ปยิรูปาสนาย, เตสมฺปิ ลาภา เตสมฺปิ สุลทฺธํ, อมฺหากมฺปิ ลาภา อมฺหากมฺปิ สุลทฺธํ, เย มยํ อายสฺมนฺตํ สาริปุตฺตํ ลภาม ทสฺสนาย, ลภาม ปยิรูปาสนายา’’ติ.

Quando isso foi dito, o venerável Puṇṇa Mantāṇiputta disse ao venerável Sāriputta: — Qual é o nome do venerável, e como os seus companheiros de vida santa o conhecem? — Meu nome é Upatissa, amigo, e meus companheiros de vida santa me conhecem como Sāriputta. — Na verdade, não sabíamos que estávamos conversando com o venerável Sāriputta, o discípulo que é como o próprio Mestre! Se soubéssemos que este era o venerável Sāriputta, não teríamos falado tanto. É maravilhoso, amigo, é extraordinário! Assim como um discípulo instruído que compreende perfeitamente o Ensinamento do Mestre perguntaria, exatamente assim o venerável Sāriputta propôs essas perguntas profundas, penetrando-as ponto por ponto com sabedoria. É um ganho para os seus companheiros de vida santa, um grande ganho para eles, que tenham a oportunidade de ver e honrar o venerável Sāriputta. Mesmo que os companheiros de vida santa tivessem de carregar o venerável Sāriputta sobre suas cabeças em uma almofada de pano para ter a oportunidade de vê-lo e honrá-lo, ainda assim seria um ganho para eles, um grande ganho. E é um ganho para nós, um grande ganho para nós, que tenham a oportunidade de ver e honrar o venerável Sāriputta.

อิติห เต อุโภปิ มหานาคา อญฺญมญฺญสฺส สุภาสิตํ สมนุโมทึสูติ.

Assim, ambos os grandes seres regozijaram-se mutuamente com as palavras bem ditas um do outro.

รถวินีตสุตฺตํ นิฏฺฐิตํ จตุตฺถํ.

O Rathavinīta Sutta, o quarto, está concluído.

๕. นิวาปสุตฺตํ

5. Nivāpa Sutta

๒๖๑. เอวํ เม สุตํ – เอกํ สมยํ ภควา สาวตฺถิยํ วิหรติ เชตวเน อนาถปิณฺฑิกสฺส อาราเม. ตตฺร โข ภควา ภิกฺขู อามนฺเตสิ – ‘‘ภิกฺขโว’’ติ. ‘‘ภทนฺเต’’ติ เต ภิกฺขู ภควโต ปจฺจสฺโสสุํ. ภควา เอตทโวจ –

261. Assim ouvi. Em certa ocasião, o Abençoado estava residindo em Sāvatthī, no Bosque de Jeta, no Parque de Anāthapiṇḍika. Ali, o Abençoado dirigiu-se aos bhikkhus: — Bhikkhus! — Venerável Senhor — responderam aqueles bhikkhus ao Abençoado. O Abençoado disse o seguinte:

‘‘น[Pg.206], ภิกฺขเว, เนวาปิโก นิวาปํ นิวปติ มิคชาตานํ – ‘อิมํ เม นิวาปํ นิวุตฺตํ มิคชาตา ปริภุญฺชนฺตา ทีฆายุกา วณฺณวนฺโต จิรํ ทีฆมทฺธานํ ยาเปนฺตู’ติ. เอวญฺจ โข, ภิกฺขเว, เนวาปิโก นิวาปํ นิวปติ มิคชาตานํ – ‘อิมํ เม นิวาปํ นิวุตฺตํ มิคชาตา อนุปขชฺช มุจฺฉิตา โภชนานิ ภุญฺชิสฺสนฺติ, อนุปขชฺช มุจฺฉิตา โภชนานิ ภุญฺชมานา มทํ อาปชฺชิสฺสนฺติ, มตฺตา สมานา ปมาทํ อาปชฺชิสฺสนฺติ, ปมตฺตา สมานา ยถากามกรณียา ภวิสฺสนฺติ อิมสฺมึ นิวาเป’ติ.

— Bhikkhus, um caçador de cervos não espalha isca para um bando de cervos com a intenção de: 'Que o bando de cervos desfrute desta isca que espalhei, tenha vida longa, boa aparência e sobreviva por muito tempo.' Pelo contrário, bhikkhus, o caçador de cervos espalha a isca para o bando de cervos com a seguinte intenção: 'O bando de cervos entrará e comerá avidamente o alimento em meio à isca que espalhei; ao fazerem isso, ficarão inebriados; quando estiverem inebriados, cairão em negligência; quando estiverem negligentes, poderei fazer com eles o que eu quiser nesta área de isca.'

๒๖๒. ‘‘ตตฺร, ภิกฺขเว, ปฐมา มิคชาตา อมุํ นิวาปํ นิวุตฺตํ เนวาปิกสฺส อนุปขชฺช มุจฺฉิตา โภชนานิ ภุญฺชึสุ, เต ตตฺถ อนุปขชฺช มุจฺฉิตา โภชนานิ ภุญฺชมานา มทํ อาปชฺชึสุ, มตฺตา สมานา ปมาทํ อาปชฺชึสุ, ปมตฺตา สมานา ยถากามกรณียา อเหสุํ เนวาปิกสฺส อมุสฺมึ นิวาเป. เอวญฺหิ เต, ภิกฺขเว, ปฐมา มิคชาตา น ปริมุจฺจึสุ เนวาปิกสฺส อิทฺธานุภาวา.

262. — Entre eles, bhikkhus, o primeiro bando de cervos entrou e comeu avidamente o alimento em meio àquela isca espalhada pelo caçador. Ao entrarem e comerem avidamente o alimento ali, eles ficaram inebriados; quando ficaram inebriados, caíram em negligência; quando ficaram negligentes, o caçador fez com eles o que quis naquela área de isca. Assim, bhikkhus, aquele primeiro bando de cervos não se libertou do poder e controle do caçador.

๒๖๓. ‘‘ตตฺร, ภิกฺขเว, ทุติยา มิคชาตา เอวํ สมจินฺเตสุํ – ‘เย โข เต ปฐมา มิคชาตา อมุํ นิวาปํ นิวุตฺตํ เนวาปิกสฺส อนุปขชฺช มุจฺฉิตา โภชนานิ ภุญฺชึสุ. เต ตตฺถ อนุปขชฺช มุจฺฉิตา โภชนานิ ภุญฺชมานา มทํ อาปชฺชึสุ, มตฺตา สมานา ปมาทํ อาปชฺชึสุ, ปมตฺตา สมานา ยถากามกรณียา อเหสุํ เนวาปิกสฺส อมุสฺมึ นิวาเป. เอวญฺหิ เต ปฐมา มิคชาตา น ปริมุจฺจึสุ เนวาปิกสฺส อิทฺธานุภาวา. ยํนูน มยํ สพฺพโส นิวาปโภชนา ปฏิวิรเมยฺยาม, ภยโภคา ปฏิวิรตา อรญฺญายตนานิ อชฺโฌคาเหตฺวา วิหเรยฺยามา’ติ. เต สพฺพโส นิวาปโภชนา ปฏิวิรมึสุ, ภยโภคา ปฏิวิรตา อรญฺญายตนานิ อชฺโฌคาเหตฺวา วิหรึสุ. เตสํ คิมฺหานํ ปจฺฉิเม มาเส, ติโณทกสงฺขเย, อธิมตฺตกสิมานํ ปตฺโต กาโย โหติ. เตสํ อธิมตฺตกสิมานํ ปตฺตกายานํ พลวีริยํ ปริหายิ. พลวีริเย ปริหีเน ตเมว นิวาปํ นิวุตฺตํ เนวาปิกสฺส ปจฺจาคมึสุ. เต ตตฺถ อนุปขชฺช มุจฺฉิตา โภชนานิ ภุญฺชึสุ. เต ตตฺถ อนุปขชฺช มุจฺฉิตา โภชนานิ ภุญฺชมานา มทํ อาปชฺชึสุ, มตฺตา สมานา ปมาทํ อาปชฺชึสุ, ปมตฺตา สมานา ยถากามกรณียา อเหสุํ เนวาปิกสฺส อมุสฺมึ นิวาเป. เอวญฺหิ เต, ภิกฺขเว, ทุติยาปิ มิคชาตา น ปริมุจฺจึสุ เนวาปิกสฺส อิทฺธานุภาวา.

263. — Então, bhikkhus, o segundo bando de cervos ponderou da seguinte forma: 'Aquele primeiro bando de cervos, ao entrar e comer avidamente o alimento em meio à isca espalhada pelo caçador, ficou inebriado; quando ficou inebriado, caiu em negligência; quando ficou negligente, o caçador fez com ele o que quis naquela área de isca. Assim, aquele primeiro bando de cervos não se libertou do poder e controle do caçador. E se nós nos abstivéssemos totalmente de comer o alimento da isca e, evitando esse perigoso desfrute, entrássemos nas profundezas da floresta para lá viver?' E assim eles fizeram. Abstiveram-se totalmente de comer o alimento da isca e, evitando esse perigoso desfrute, entraram nas profundezas da floresta e lá viveram. No entanto, no último mês da estação quente, quando a grama e a água se esgotaram, seus corpos ficaram extremamente magros e debilitados. Com isso, perderam a força e a energia. Tendo perdido a força e a energia, retornaram àquela mesma isca espalhada pelo caçador. Ali, entraram e comeram avidamente o alimento. Ao fazerem isso, ficaram inebriados; quando ficaram inebriados, caíram em negligência; quando ficaram negligentes, o caçador fez com eles o que quis naquela área de isca. Assim também, bhikkhus, esse segundo bando de cervos não se libertou do poder e controle do caçador.

๒๖๔. ‘‘ตตฺร[Pg.207], ภิกฺขเว, ตติยา มิคชาตา เอวํ สมจินฺเตสุํ – ‘เย โข เต ปฐมา มิคชาตา อมุํ นิวาปํ นิวุตฺตํ เนวาปิกสฺส…เป… เอวญฺหิ เต ปฐมา มิคชาตา น ปริมุจฺจึสุ เนวาปิกสฺส อิทฺธานุภาวา. เยปิ เต ทุติยา มิคชาตา เอวํ สมจินฺเตสุํ – เย โข เต ปฐมา มิคชาตา อมุํ นิวาปํ นิวุตฺตํ เนวาปิกสฺส…เป… เอวญฺหิ เต ปฐมา มิคชาตา น ปริมุจฺจึสุ เนวาปิกสฺส อิทฺธานุภาวา. ยํนูน มยํ สพฺพโส นิวาปโภชนา ปฏิวิรเมยฺยาม, ภยโภคา ปฏิวิรตา อรญฺญายตนานิ อชฺโฌคาเหตฺวา วิหเรยฺยามาติ. เต สพฺพโส นิวาปโภชนา ปฏิวิรมึสุ, ภยโภคา ปฏิวิรตา อรญฺญายตนานิ อชฺโฌคาเหตฺวา วิหรึสุ. เตสํ คิมฺหานํ ปจฺฉิเม มาเส ติโณทกสงฺขเย อธิมตฺตกสิมานํ ปตฺโต กาโย โหติ. เตสํ อธิมตฺตกสิมานํ ปตฺตกายานํ พลวีริยํ ปริหายิ. พลวีริเย ปริหีเน ตเมว นิวาปํ นิวุตฺตํ เนวาปิกสฺส ปจฺจาคมึสุ. เต ตตฺถ อนุปขชฺช มุจฺฉิตา โภชนานิ ภุญฺชึสุ. เต ตตฺถ อนุปขชฺช มุจฺฉิตา โภชนานิ ภุญฺชมานา มทํ อาปชฺชึสุ, มตฺตา สมานา ปมาทํ อาปชฺชึสุ, ปมตฺตา สมานา ยถากามกรณียา อเหสุํ เนวาปิกสฺส อมุสฺมึ นิวาเป. เอวญฺหิ เต ทุติยาปิ มิคชาตา น ปริมุจฺจึสุ เนวาปิกสฺส อิทฺธานุภาวา. ยํนูน มยํ อมุํ นิวาปํ นิวุตฺตํ เนวาปิกสฺส อุปนิสฺสาย อาสยํ กปฺเปยฺยาม. ตตฺราสยํ กปฺเปตฺวา อมุํ นิวาปํ นิวุตฺตํ เนวาปิกสฺส อนนุปขชฺช อมุจฺฉิตา โภชนานิ ภุญฺชิสฺสาม, อนนุปขชฺช อมุจฺฉิตา โภชนานิ ภุญฺชมานา น มทํ อาปชฺชิสฺสาม, อมตฺตา สมานา น ปมาทํ อาปชฺชิสฺสาม, อปฺปมตฺตา สมานา น ยถากามกรณียา ภวิสฺสาม เนวาปิกสฺส อมุสฺมึ นิวาเป’ติ. เต อมุํ นิวาปํ นิวุตฺตํ เนวาปิกสฺส อุปนิสฺสาย อาสยํ กปฺปยึสุ. ตตฺราสยํ กปฺเปตฺวา อมุํ นิวาปํ นิวุตฺตํ เนวาปิกสฺส อนนุปขชฺช อมุจฺฉิตา โภชนานิ ภุญฺชึสุ, เต ตตฺถ อนนุปขชฺช อมุจฺฉิตา โภชนานิ ภุญฺชมานา น มทํ อาปชฺชึสุ, อมตฺตา สมานา น ปมาทํ อาปชฺชึสุ, อปฺปมตฺตา สมานา น ยถากามกรณียา อเหสุํ เนวาปิกสฺส อมุสฺมึ นิวาเป.

264. — Então, bhikkhus, o terceiro bando de cervos ponderou da seguinte forma: 'Aquele primeiro bando de cervos, ao entrar e comer avidamente o alimento em meio à isca espalhada pelo caçador... [pe] ... assim, aquele primeiro bando de cervos não se libertou do poder e controle do caçador. E aquele segundo bando de cervos também ponderou da seguinte forma: 'Aquele primeiro bando de cervos, ao entrar e comer avidamente o alimento em meio à isca espalhada pelo caçador... [pe] ... assim, aquele primeiro bando de cervos não se libertou do poder e controle do caçador. E se nós nos abstivéssemos totalmente de comer o alimento da isca e, evitando esse perigoso desfrute, entrássemos nas profundezas da floresta para lá viver?' E assim eles fizeram. Abstiveram-se totalmente de comer o alimento da isca e, evitando esse perigoso desfrute, entraram nas profundezas da floresta e lá viveram. No entanto, no último mês da estação quente, quando a grama e a água se esgotaram, seus corpos ficaram extremamente magros e debilitados. Com isso, perderam a força e a energia. Tendo perdido a força e a energia, retornaram àquela mesma isca espalhada pelo caçador. Ali, entraram e comeram avidamente o alimento. Ao fazerem isso, ficaram inebriados; quando ficaram inebriados, caíram em negligência; quando ficaram negligentes, o caçador fez com eles o que quis naquela área de isca. Assim também, esse segundo bando de cervos não se libertou do poder e controle do caçador. 'E se nós fizéssemos nossa morada nas proximidades da isca do caçador? Tendo feito isso, comeremos o alimento sem entrar avidamente em meio à isca que o caçador espalhou; ao fazermos isso, não ficaremos inebriados; quando não estivermos inebriados, não cairemos em negligência; quando não estivermos negligentes, o caçador não poderá fazer conosco o que quiser naquela área de isca.' E assim eles fizeram. Estabeleceram sua morada nas proximidades daquela isca espalhada pelo caçador. Tendo estabelecido sua morada ali, comeram o alimento sem entrar avidamente em meio à isca do caçador. Ao comerem o alimento sem entrar avidamente, não ficaram inebriados; não estando inebriados, não caíram em negligência; não estando negligentes, não ficaram sujeitos ao que o caçador quisesse fazer com eles naquela área de isca.

‘‘ตตฺร, ภิกฺขเว, เนวาปิกสฺส จ เนวาปิกปริสาย จ เอตทโหสิ – ‘สฐาสฺสุนามิเม ตติยา มิคชาตา เกตพิโน, อิทฺธิมนฺตาสฺสุนามิเม ตติยา มิคชาตา ปรชนา; อิมญฺจ นาม นิวาปํ นิวุตฺตํ ปริภุญฺชนฺติ, น จ เนสํ [Pg.208] ชานาม อาคตึ วา คตึ วา. ยํนูน มยํ อิมํ นิวาปํ นิวุตฺตํ มหตีหิ ทณฺฑวากราหิ สมนฺตา สปฺปเทสํ อนุปริวาเรยฺยาม – อปฺเปว นาม ตติยานํ มิคชาตานํ อาสยํ ปสฺเสยฺยาม, ยตฺถ เต คาหํ คจฺเฉยฺยุ’นฺติ. เต อมุํ นิวาปํ นิวุตฺตํ มหตีหิ ทณฺฑวากราหิ สมนฺตา สปฺปเทสํ อนุปริวาเรสุํ. อทฺทสํสุ โข, ภิกฺขเว, เนวาปิโก จ เนวาปิกปริสา จ ตติยานํ มิคชาตานํ อาสยํ, ยตฺถ เต คาหํ อคมํสุ. เอวญฺหิ เต, ภิกฺขเว, ตติยาปิ มิคชาตา น ปริมุจฺจึสุ เนวาปิกสฺส อิทฺธานุภาวา.

Então, monges, o caçador e seu bando pensaram o seguinte: ‘Esses cervos deste terceiro bando são astutos e trapaceiros, como se fossem dotados de poderes sobrenaturais ou fossem seres de outro mundo. Eles comem esta isca que foi semeada, mas não sabemos de onde vêm nem para onde vão. E se cercássemos completamente esta isca semeada, por todos os lados e em uma ampla área, com grandes redes sustentadas por estacas? Talvez assim possamos descobrir o esconderijo desse terceiro bando de cervos, para onde eles vão se refugiar.’ Eles cercaram completamente aquela isca semeada, por todos os lados e em uma ampla área, com grandes redes sustentadas por estacas. E assim, monges, o caçador e seu bando viram o esconderijo do terceiro bando de cervos, para onde eles iam se refugiar. Dessa forma, monges, esse terceiro bando de cervos também não conseguiu se libertar do poder e do controle do caçador.

๒๖๕. ‘‘ตตฺร, ภิกฺขเว, จตุตฺถา มิคชาตา เอวํ สมจินฺเตสุํ – ‘เย โข เต ปฐมา มิคชาตา…เป… เอวญฺหิ เต ปฐมา มิคชาตา น ปริมุจฺจึสุ เนวาปิกสฺส อิทฺธานุภาวา. เยปิ เต ทุติยา มิคชาตา เอวํ สมจินฺเตสุํ ‘เย โข เต ปฐมา มิคชาตา…เป… เอวญฺหิ เต ปฐมา มิคชาตา น ปริมุจฺจึสุ เนวาปิกสฺส อิทฺธานุภาวา. ยํนูน มยํ สพฺพโส นิวาปโภชนา ปฏิวิรเมยฺยาม, ภยโภคา ปฏิวิรตา อรญฺญายตนานิ อชฺโฌคาเหตฺวา วิหเรยฺยามา’ติ. เต สพฺพโส นิวาปโภชนา ปฏิวิรมึสุ…เป… เอวญฺหิ เต ทุติยาปิ มิคชาตา น ปริมุจฺจึสุ เนวาปิกสฺส อิทฺธานุภาวา. เยปิ เต ตติยา มิคชาตา เอวํ สมจินฺเตสุํ ‘เย โข เต ปฐมา มิคชาตา…เป… เอวญฺหิ เต ปฐมา มิคชาตา น ปริมุจฺจึสุ เนวาปิกสฺส อิทฺธานุภาวา. เยปิ เต ทุติยา มิคชาตา เอวํ สมจินฺเตสุํ ‘เย โข เต ปฐมา มิคชาตา…เป… เอวญฺหิ เต ปฐมา มิคชาตา น ปริมุจฺจึสุ เนวาปิกสฺส อิทฺธานุภาวา. ยํนูน มยํ สพฺพโส นิวาปโภชนา ปฏิวิรเมยฺยาม, ภยโภคา ปฏิวิรตา อรญฺญายตนานิ อชฺโฌคาเหตฺวา วิหเรยฺยามา’ติ. เต สพฺพโส นิวาปโภชนา ปฏิวิรมึสุ…เป… เอวญฺหิ เต ทุติยาปิ มิคชาตา น ปริมุจฺจึสุ เนวาปิกสฺส อิทฺธานุภาวา. ยํนูน มยํ อมุํ นิวาปํ นิวุตฺตํ เนวาปิกสฺส อุปนิสฺสาย อาสยํ กปฺเปยฺยาม, ตตฺราสยํ กปฺเปตฺวา อมุํ นิวาปํ นิวุตฺตํ เนวาปิกสฺส อนนุปขชฺช อมุจฺฉิตา โภชนานิ ภุญฺชิสฺสาม, อนนุปขชฺช อมุจฺฉิตา โภชนานิ ภุญฺชมานา น มทํ อาปชฺชิสฺสาม, อมตฺตา สมานา น ปมาทํ อาปชฺชิสฺสาม, อปฺปมตฺตา สมานา น ยถากามกรณียา ภวิสฺสาม เนวาปิกสฺส [Pg.209] อมุสฺมึ นิวาเป’ติ. เต อมุํ นิวาปํ นิวุตฺตํ เนวาปิกสฺส อุปนิสฺสาย อาสยํ กปฺปยึสุ, ตตฺราสยํ กปฺเปตฺวา อมุํ นิวาปํ นิวุตฺตํ เนวาปิกสฺส อนนุปขชฺช อมุจฺฉิตา โภชนานิ ภุญฺชึสุ, เต ตตฺถ อนนุปขชฺช อมุจฺฉิตา โภชนานิ ภุญฺชมานา น มทํ อาปชฺชึสุ, อมตฺตา สมานา น ปมาทํ อาปชฺชึสุ, อปฺปมตฺตา สมานา น ยถากามกรณียา อเหสุํ เนวาปิกสฺส อมุสฺมึ นิวาเป.

265. Então, monges, os cervos de um quarto bando refletiram assim: ‘Aqueles cervos do primeiro bando... [pe]... e assim aquele primeiro bando de cervos não conseguiu se libertar do poder e do controle do caçador. E também aqueles cervos do segundo bando, que refletiram assim: “Aqueles cervos do primeiro bando... [pe]... e assim aquele primeiro bando de cervos não conseguiu se libertar do poder e do controle do caçador. E se nós nos abstivéssemos completamente de comer daquela isca e, evitando esse alimento perigoso, entrássemos nas profundezas da floresta para lá viver?” Eles se abstiveram completamente de comer daquela isca... [pe]... e assim aquele segundo bando de cervos também não conseguiu se libertar do poder e do controle do caçador. E também aqueles cervos do terceiro bando, que refletiram assim: “Aqueles cervos do primeiro bando... [pe]... e assim aquele primeiro bando de cervos não conseguiu se libertar do poder e do controle do caçador. E também aqueles cervos do segundo bando, que refletiram assim: ‘Aqueles cervos do primeiro bando... [pe]... e assim aquele primeiro bando de cervos não conseguiu se libertar do poder e do controle do caçador. E se nós nos abstivéssemos completamente de comer daquela isca e, evitando esse alimento perigoso, entrássemos nas profundezas da floresta para lá viver?’ Eles se abstiveram completamente de comer daquela isca... [pe]... e assim aquele segundo bando de cervos também não conseguiu se libertar do poder e do controle do caçador. E se nós fizéssemos nosso esconderijo perto daquela isca semeada pelo caçador? Tendo feito ali o nosso esconderijo, comeremos daquela isca semeada pelo caçador sem nos precipitarmos cegamente e sem cobiça. Comendo sem nos precipitarmos cegamente e sem cobiça, não ficaremos inebriados; não estando inebriados, não cairemos na negligência; não sendo negligentes, o caçador não fará de nós o que bem entender naquela área de isca.’ Eles fizeram seu esconderijo perto daquela isca semeada pelo caçador. Tendo feito ali o seu esconderijo, comeram daquela isca semeada pelo caçador sem se precipitarem cegamente e sem cobiça. Comendo ali sem se precipitarem cegamente e sem cobiça, não ficaram inebriados; não estando inebriados, não caíram na negligência; não sendo negligentes, o caçador não pôde fazer deles o que bem entendia naquela área de isca.

‘‘ตตฺร เนวาปิกสฺส จ เนวาปิกปริสาย จ เอตทโหสิ – ‘สฐาสฺสุนามิเม ตติยา มิคชาตา เกตพิโน, อิทฺธิมนฺตาสฺสุนามิเม ตติยา มิคชาตา ปรชนา, อิมญฺจ นาม นิวาปํ นิวุตฺตํ ปริภุญฺชนฺติ. น จ เนสํ ชานาม อาคตึ วา คตึ วา. ยํนูน มยํ อิมํ นิวาปํ นิวุตฺตํ มหตีติ [Pg.210] ทณฺฑวากราหิ สมนฺตา สปฺปเทสํ อนุปริวาเรยฺยาม, อปฺเปว นาม ตติยานํ มิคชาตานํ อาสยํ ปสฺเสยฺยาม, ยตฺถ เต คาหํ คจฺเฉยฺยุ’นฺติ. เต อมุํ นิวาปํ นิวุตฺตํ มหตีติ ทณฺฑวากราหิ สมนฺตา สปฺปเทสํ อนุปริวาเรสุํ. อทฺทสํสุ โข เนวาปิโก จ เนวาปิกปริสา จ ตติยานํ มิคชาตานํ อาสยํ, ยตฺถ เต คาหํ อคมํสุ. เอวญฺหิ เต ตติยาปิ มิคชาตา น ปริมุจฺจึสุ เนวาปิกสฺส อิทฺธานุภาวา. ยํนูน มยํ ยตฺถ อคติ เนวาปิกสฺส จ เนวาปิกปริสาย จ ตตฺราสยํ กปฺเปยฺยาม, ตตฺราสยํ กปฺเปตฺวา อมุํ นิวาปํ นิวุตฺตํ เนวาปิกสฺส อนนุปขชฺช อมุจฺฉิตา โภชนานิ ภุญฺชิสฺสาม, อนนุปขชฺช อมุจฺฉิตา โภชนานิ ภุญฺชมานา น มทํ อาปชฺชิสฺสาม, อมตฺตา สมานา น ปมาทํ อาปชฺชิสฺสาม, อปฺปมตฺตา สมานา น ยถากามกรณียา ภวิสฺสาม เนวาปิกสฺส อมุสฺมึ นิวาเป’ติ. เต ยตฺถ อคติ เนวาปิกสฺส จ เนวาปิกปริสาย จ ตตฺราสยํ กปฺปยึสุ. ตตฺราสยํ กปฺเปตฺวา อมุํ นิวาปํ นิวุตฺตํ เนวาปิกสฺส อนนุปขชฺช อมุจฺฉิตา โภชนานิ ภุญฺชึสุ, เต ตตฺถ อนนุปขชฺช อมุจฺฉิตา โภชนานิ ภุญฺชมานา น มทํ อาปชฺชึสุ, อมตฺตา สมานา น ปมาทํ อาปชฺชึสุ, อปฺปมตฺตา สมานา น ยถากามกรณียา อเหสุํ เนวาปิกสฺส อมุสฺมึ นิวาเป.

Então, o caçador e seu bando pensaram o seguinte: ‘Esses cervos deste terceiro bando são astutos e trapaceiros, como se fossem dotados de poderes sobrenaturais ou fossem seres de outro mundo. Eles comem esta isca que foi semeada, mas não sabemos de onde vêm nem para onde vão. E se cercássemos completamente esta isca semeada, por todos os lados e em uma ampla área, com grandes redes sustentadas por estacas? Talvez assim possamos descobrir o esconderijo desse terceiro bando de cervos, para onde eles vão se refugiar.’ Eles cercaram completamente aquela isca semeada, por todos os lados e em uma ampla área, com grandes redes sustentadas por estacas. O caçador e seu bando viram o esconderijo do terceiro bando de cervos, para onde eles iam se refugiar. Dessa forma, esse terceiro bando de cervos também não conseguiu se libertar do poder e do controle do caçador. ‘E se nós fizéssemos nosso esconderijo onde o caçador e seu bando não podem ir? Tendo feito ali o nosso esconderijo, comeremos daquela isca semeada pelo caçador sem nos precipitarmos cegamente e sem cobiça. Comendo sem nos precipitarmos cegamente e sem cobiça, não ficaremos inebriados; não estando inebriados, não cairemos na negligência; não sendo negligentes, o caçador não fará de nós o que bem entender naquela área de isca.’ Eles fizeram seu esconderijo onde o caçador e seu bando não podiam ir. Tendo feito ali o seu esconderijo, comeram daquela isca semeada pelo caçador sem se precipitarem cegamente e sem cobiça. Comendo ali sem se precipitarem cegamente e sem cobiça, não ficaram inebriados; não estando inebriados, não caíram na negligência; não sendo negligentes, o caçador não pôde fazer deles o que bem entendia naquela área de isca.

‘‘ตตฺร, ภิกฺขเว, เนวาปิกสฺส จ เนวาปิกปริสาย จ เอตทโหสิ – ‘สฐาสฺสุนามิเม จตุตฺถา มิคชาตา เกตพิโน, อิทฺธิมนฺตาสฺสุนามิเม จตุตฺถา มิคชาตา ปรชนา. อิมญฺจ นาม นิวาปํ นิวุตฺตํ ปริภุญฺชนฺติ, น จ เนสํ ชานาม อาคตึ วา คตึ วา. ยํนูน มยํ อิมํ นิวาปํ นิวุตฺตํ มหตีหิ ทณฺฑวากราหิ สมนฺตา สปฺปเทสํ อนุปริวาเรยฺยาม, อปฺเปว นาม จตุตฺถานํ มิคชาตานํ อาสยํ ปสฺเสยฺยาม ยตฺถ เต คาหํ คจฺเฉยฺยุ’นฺติ. เต อมุํ นิวาปํ นิวุตฺตํ มหตีหิ ทณฺฑวากราหิ สมนฺตา สปฺปเทสํ อนุปริวาเรสุํ. เนว โข, ภิกฺขเว, อทฺทสํสุ เนวาปิโก จ เนวาปิกปริสา จ จตุตฺถานํ มิคชาตานํ อาสยํ, ยตฺถ เต คาหํ คจฺเฉยฺยุํ. ตตฺร, ภิกฺขเว, เนวาปิกสฺส จ เนวาปิกปริสาย จ เอตทโหสิ – ‘สเจ โข มยํ จตุตฺเถ มิคชาเต ฆฏฺเฏสฺสาม, เต ฆฏฺฏิตา อญฺเญ ฆฏฺฏิสฺสนฺติ เต ฆฏฺฏิตา อญฺเญ ฆฏฺฏิสฺสนฺติ. เอวํ อิมํ นิวาปํ นิวุตฺตํ สพฺพโส มิคชาตา ปริมุญฺจิสฺสนฺติ. ยํนูน มยํ จตุตฺเถ มิคชาเต อชฺฌุเปกฺเขยฺยามา’ติ. อชฺฌุเปกฺขึสุ โข, ภิกฺขเว, เนวาปิโก จ เนวาปิกปริสา จ จตุตฺเถ มิคชาเต. เอวญฺหิ เต, ภิกฺขเว, จตุตฺถา มิคชาตา ปริมุจฺจึสุ เนวาปิกสฺส อิทฺธานุภาวา.

Então, monges, o caçador e seu bando pensaram o seguinte: ‘Esses cervos deste quarto bando são astutos e trapaceiros, como se fossem dotados de poderes sobrenaturais ou fossem seres de outro mundo. Eles comem esta isca que foi semeada, mas não sabemos de onde vêm nem para onde vão. E se cercássemos completamente esta isca semeada, por todos os lados e em uma ampla área, com grandes redes sustentadas por estacas? Talvez assim possamos descobrir o esconderijo desse quarto bando de cervos, para onde eles vão se refugiar.’ Eles cercaram completamente aquela isca semeada, por todos os lados e em uma ampla área, com grandes redes sustentadas por estacas. Mas, monges, o caçador e seu bando não conseguiram ver o esconderijo do quarto bando de cervos, para onde eles iam se refugiar. Então, monges, o caçador e seu bando pensaram o seguinte: ‘Se assustarmos os cervos do quarto bando, eles, assustados, alertarão outros; e estes, por sua vez, alertarão ainda outros. Dessa forma, todos os bandos de cervos abandonarão completamente esta isca semeada. E se simplesmente ignorássemos os cervos do quarto bando?’ E assim, monges, o caçador e seu bando ignoraram os cervos do quarto bando. Dessa forma, monges, esse quarto bando de cervos libertou-se do poder e do controle do caçador.

๒๖๖. ‘‘อุปมา โข เม อยํ, ภิกฺขเว, กตา อตฺถสฺส วิญฺญาปนาย. อยํ เจเวตฺถ อตฺโถ – นิวาโปติ โข, ภิกฺขเว, ปญฺจนฺเนตํ กามคุณานํ อธิวจนํ. เนวาปิโกติ โข, ภิกฺขเว, มารสฺเสตํ ปาปิมโต อธิวจนํ. เนวาปิกปริสาติ โข, ภิกฺขเว, มารปริสาเยตํ อธิวจนํ. มิคชาตาติ โข, ภิกฺขเว, สมณพฺราหฺมณานเมตํ อธิวจนํ.

266. Monges, eu apresentei este símile para ilustrar um significado. E este é o seu significado: ‘Isca’, monges, é um termo para os cinco fios de prazeres sensuais. ‘Caçador’, monges, é um termo para Mara, o Maligno. ‘O bando do caçador’, monges, é um termo para o bando de Mara. ‘Cervos’, monges, é um termo para os ascetas e brâmanes.

๒๖๗. ‘‘ตตฺร, ภิกฺขเว, ปฐมา สมณพฺราหฺมณา อมุํ นิวาปํ นิวุตฺตํ มารสฺส อมูนิ จ โลกามิสานิ อนุปขชฺช มุจฺฉิตา โภชนานิ ภุญฺชึสุ. เต ตตฺถ อนุปขชฺช มุจฺฉิตา โภชนานิ ภุญฺชมานา มทํ อาปชฺชึสุ, มตฺตา สมานา ปมาทํ อาปชฺชึสุ, ปมตฺตา สมานา ยถากามกรณียา อเหสุํ มารสฺส อมุสฺมึ นิวาเป อมุสฺมิญฺจ โลกามิเส. เอวญฺหิ เต, ภิกฺขเว, ปฐมา สมณพฺราหฺมณา น ปริมุจฺจึสุ มารสฺส อิทฺธานุภาวา. เสยฺยถาปิ เต, ภิกฺขเว, ปฐมา มิคชาตา ตถูปเม อหํ อิเม ปฐเม สมณพฺราหฺมเณ วทามิ.

267. Entre eles, monges, os ascetas e brâmanes do primeiro tipo comeram daquela isca semeada por Mara e das coisas materiais do mundo, lançando-se cegamente e com cobiça. Comendo ali, lançando-se cegamente e com cobiça, eles ficaram inebriados; estando inebriados, caíram na negligência; sendo negligentes, Mara pôde fazer deles o que bem entendia naquela área de isca e com aquelas coisas materiais do mundo. Dessa forma, monges, esses ascetas e brâmanes do primeiro tipo não conseguiram se libertar do poder e do controle de Mara. Assim como aqueles cervos do primeiro bando, monges, da mesma forma eu descrevo esses ascetas e brâmanes do primeiro tipo.

๒๖๘. ‘‘ตตฺร, ภิกฺขเว, ทุติยา สมณพฺราหฺมณา เอวํ สมจินฺเตสุํ – ‘เย โข เต ปฐมา สมณพฺราหฺมณา อมุํ นิวาปํ นิวุตฺตํ มารสฺส อมูนิ จ โลกามิสานิ อนุปขชฺช มุจฺฉิตา โภชนานิ ภุญฺชึสุ. เต ตตฺถ อนุปขชฺช มุจฺฉิตา โภชนานิ ภุญฺชมานา มทํ อาปชฺชึสุ, มตฺตา สมานา ปมาทํ [Pg.211] อาปชฺชึสุ, ปมตฺตา สมานา ยถากามกรณียา อเหสุํ มารสฺส อมุสฺมึ นิวาเป อมุสฺมิญฺจ โลกามิเส. เอวญฺหิ เต ปฐมา สมณพฺราหฺมณา น ปริมุจฺจึสุ มารสฺส อิทฺธานุภาวา. ยํนูน มยํ สพฺพโส นิวาปโภชนา โลกามิสา ปฏิวิรเมยฺยาม, ภยโภคา ปฏิวิรตา อรญฺญายตนานิ อชฺโฌคาเหตฺวา วิหเรยฺยามา’ติ. เต สพฺพโส นิวาปโภชนา โลกามิสา ปฏิวิรมึสุ, ภยโภคา ปฏิวิรตา อรญฺญายตนานิ อชฺโฌคาเหตฺวา วิหเรยฺยามาติ. เต สพฺพโส นิวาปโภชนา โลกามิสา ปฏิวิรมึสุ, ภยโภคา ปฏิวิรตา อรญฺญายตนานิ อชฺโฌคาเหตฺวา วิหรึสุ. เต ตตฺถ สากภกฺขาปิ อเหสุํ, สามากภกฺขาปิ อเหสุํ, นีวารภกฺขาปิ อเหสุํ, ททฺทุลภกฺขาปิ อเหสุํ, หฏภกฺขาปิ อเหสุํ, กณภกฺขาปิ อเหสุํ, อาจามภกฺขาปิ อเหสุํ, ปิญฺญากภกฺขาปิ อเหสุํ, ติณภกฺขาปิ อเหสุํ, โคมยภกฺขาปิ อเหสุํ, วนมูลผลาหารา ยาเปสุํ ปวตฺตผลโภชี.

268. Entre eles, monges, os ascetas e brâmanes do segundo tipo refletiram assim: ‘Aqueles ascetas e brâmanes do primeiro tipo, lançando-se cegamente e com cobiça naquela isca semeada por Mara e nas coisas materiais do mundo, comeram desse alimento. Comendo ali, lançando-se cegamente e com cobiça, eles ficaram inebriados; estando inebriados, caíram na negligência; sendo negligentes, Mara pôde fazer deles o que bem entendia naquela área de isca e com aquelas coisas materiais do mundo. Dessa forma, aqueles ascetas e brâmanes do primeiro tipo não conseguiram se libertar do poder e do controle de Mara. E se nós nos abstivéssemos completamente de comer daquela isca e das coisas materiais do mundo e, evitando esse alimento perigoso, entrássemos nas profundezas da floresta para lá viver?’ Eles se abstiveram completamente de comer daquela isca e das coisas materiais do mundo e, evitando esse alimento perigoso, entraram nas profundezas da floresta para lá viver. Lá, eles se alimentavam de ervas silvestres, de painço, de arroz selvagem, de raspas de couro, de algas, de farelo de arroz, da espuma do arroz fervido, de bolo de gergelim, de capim ou de esterco de vaca; eles sobreviviam de raízes e frutos da floresta, alimentando-se de frutos caídos.

‘‘เตสํ คิมฺหานํ ปจฺฉิเม มาเส, ติโณทกสงฺขเย, อธิมตฺตกสิมานํ ปตฺโต กาโย โหติ. เตสํ อธิมตฺตกสิมานํ ปตฺตกายานํ พลวีริยํ ปริหายิ. พลวีริเย ปริหีเน เจโตวิมุตฺติ ปริหายิ. เจโตวิมุตฺติยา ปริหีนาย ตเมว นิวาปํ นิวุตฺตํ มารสฺส ปจฺจาคมึสุ ตานิ จ โลกามิสานิ. เต ตตฺถ อนุปขชฺช มุจฺฉิตา โภชนานิ ภุญฺชึสุ. เต ตตฺถ อนุปขชฺช มุจฺฉิตา โภชนานิ ภุญฺชมานา มทํ อาปชฺชึสุ, มตฺตา สมานา ปมาทํ อาปชฺชึสุ, ปมตฺตา สมานา ยถากามกรณียา อเหสุํ มารสฺส อมุสฺมึ นิวาเป อมุสฺมิญฺจ โลกามิเส. เอวญฺหิ เต, ภิกฺขเว, ทุติยาปิ สมณพฺราหฺมณา น ปริมุจฺจึสุ มารสฺส อิทฺธานุภาวา. เสยฺยถาปิ เต, ภิกฺขเว, ทุติยา มิคชาตา ตถูปเม อหํ อิเม ทุติเย สมณพฺราหฺมเณ วทามิ.

No último mês da estação quente, quando o capim e a água se esgotaram, seus corpos ficaram extremamente emaciados. Com seus corpos extremamente emaciados, sua força e energia diminuíram. Com a perda de sua força e energia, a libertação da mente se perdeu. Com a perda da libertação da mente, eles retornaram àquela mesma isca semeada por Mara e àquelas coisas materiais do mundo. Lá, lançando-se cegamente e com cobiça, comeram desse alimento. Comendo ali, lançando-se cegamente e com cobiça, eles ficaram inebriados; estando inebriados, caíram na negligência; sendo negligentes, Mara pôde fazer deles o que bem entendia naquela área de isca e com aquelas coisas materiais do mundo. Dessa forma, monges, esses ascetas e brâmanes do segundo tipo também não conseguiram se libertar do poder e do controle de Mara. Assim como aqueles cervos do segundo bando, monges, da mesma forma eu descrevo esses ascetas e brâmanes do segundo tipo.

๒๖๙. ‘‘ตตฺร, ภิกฺขเว, ตติยา สมณพฺราหฺมณา เอวํ สมจินฺเตสุํ – ‘เย โข เต ปฐมา สมณพฺราหฺมณา อมุํ นิวาปํ นิวุตฺตํ มารสฺส อมูนิ จ โลกามิสานิ…เป…. เอวญฺหิ เต ปฐมา สมณพฺราหฺมณา น ปริมุจฺจึสุ มารสฺส อิทฺธานุภาวา. เยปิ เต ทุติยา สมณพฺราหฺมณา เอวํ สมจินฺเตสุํ – ‘เย โข เต ปฐมา สมณพฺราหฺมณา อมุํ นิวาปํ นิวุตฺตํ มารสฺส อมูนิ จ โลกามิสานิ…เป…. เอวญฺหิ เต ปฐมา สมณพฺราหฺมณา น ปริมุจฺจึสุ มารสฺส อิทฺธานุภาวา. ยํนูน มยํ สพฺพโส นิวาปโภชนา โลกามิสา ปฏิวิรเมยฺยาม, ภยโภคา ปฏิวิรตา อรญฺญายตนานิ อชฺโฌคาเหตฺวา วิหเรยฺยามา’ติ. เต สพฺพโส นิวาปโภชนา โลกามิสา [Pg.212] ปฏิวิรมึสุ. ภยโภคา ปฏิวิรตา อรญฺญายตนานิ อชฺโฌคาเหตฺวา วิหรึสุ. เต ตตฺถ สากภกฺขาปิ อเหสุํ…เป… ปวตฺตผลโภชี. เตสํ คิมฺหานํ ปจฺฉิเม มาเส ติโณทกสงฺขเย อธิมตฺตกสิมานํ ปตฺโต กาโย โหติ. เตสํ อธิมตฺตกสิมานํ ปตฺตกายานํ พลวีริยํ ปริหายิ, พลวีริเย ปริหีเน เจโตวิมุตฺติ ปริหายิ, เจโตวิมุตฺติยา ปริหีนาย ตเมว นิวาปํ นิวุตฺตํ มารสฺส ปจฺจาคมึสุ ตานิ จ โลกามิสานิ. เต ตตฺถ อนุปขชฺช มุจฺฉิตา โภชนานิ ภุญฺชึสุ. เต ตตฺถ อนุปขชฺช มุจฺฉิตา โภชนานิ ภุญฺชมานา มทํ อาปชฺชึสุ, มตฺตา สมานา ปมาทํ อาปชฺชึสุ, ปมตฺตา สมานา ยถากามกรณียา อเหสุํ มารสฺส อมุสฺมึ นิวาเป อมุสฺมิญฺจ โลกามิเส. เอวญฺหิ เต ทุติยาปิ สมณพฺราหฺมณา น ปริมุจฺจึสุ มารสฺส อิทฺธานุภาวา. ยํนูน มยํ อมุํ นิวาปํ นิวุตฺตํ มารสฺส อมูนิ จ โลกามิสานิ อุปนิสฺสาย อาสยํ กปฺเปยฺยาม, ตตฺราสยํ กปฺเปตฺวา อมุํ นิวาปํ นิวุตฺตํ มารสฺส อมูนิ จ โลกามิสานิ อนนุปขชฺช อมุจฺฉิตา โภชนานิ ภุญฺชิสฺสาม, อนนุปขชฺช อมุจฺฉิตา โภชนานิ ภุญฺชมานา น มทํ อาปชฺชิสฺสาม, อมตฺตา สมานา น ปมาทํ อาปชฺชิสฺสาม, อปฺปมตฺตา สมานา น ยถากามกรณียา ภวิสฺสาม มารสฺส อมุสฺมึ นิวาเป อมุสฺมิญฺจ โลกามิเส’’ติ.

269. Ali, monges, os ascetas e brâmanes do terceiro tipo pensaram assim: 'Aqueles primeiros ascetas e brâmanes, em relação àquela isca semeada por Mara e àqueles atrativos do mundo... [pe]... Assim, de fato, aqueles primeiros ascetas e brâmanes não se libertaram do poder e da influência de Mara. E também aqueles segundos ascetas e brâmanes pensaram assim: "Aqueles primeiros ascetas e brâmanes, em relação àquela isca semeada por Mara e àqueles atrativos do mundo... [pe]... Assim, de fato, aqueles primeiros ascetas e brâmanes não se libertaram do poder e da influência de Mara. Que tal se nos abstivéssemos completamente de comer da isca e dos atrativos do mundo e, abstendo-nos por medo de sermos consumidos, entrássemos nas profundezas da floresta e lá vivêssemos?" E eles se abstiveram completamente de comer da isca e dos atrativos do mundo. Abstendo-se por medo de serem consumidos, entraram nas profundezas da floresta e lá viveram. Lá, eles se alimentavam de ervas... [pe]... alimentando-se de frutos caídos. No último mês do verão, quando a grama e a água escassearam, seus corpos ficaram extremamente magros e debilitados. Com seus corpos extremamente magros e debilitados, sua força e energia diminuíram; com a perda de força e energia, a libertação da mente diminuiu; com a perda da libertação da mente, eles retornaram àquela mesma isca semeada por Mara e àqueles atrativos do mundo. Lá, eles se lançaram sobre a comida e a consumiram com avidez. Lançando-se sobre a comida e consumindo-a com avidez, tornaram-se intoxicados; estando intoxicados, caíram na negligência; sendo negligentes, tornaram-se fáceis de serem manipulados por Mara conforme a vontade dele, por meio daquela isca e daqueles atrativos do mundo. Assim, de fato, aqueles segundos ascetas e brâmanes também não se libertaram do poder e da influência de Mara. Que tal se fizéssemos nossa morada dependendo daquela isca semeada por Mara e daqueles atrativos do mundo e, tendo feito ali nossa morada, comêssemos a comida sem nos lançar sobre ela e sem avidez, em relação àquela isca semeada por Mara e daqueles atrativos do mundo? Comendo a comida sem nos lançar sobre ela e sem avidez, não nos tornaremos intoxicados; não estando intoxicados, não cairemos na negligência; não sendo negligentes, não seremos fáceis de serem manipulados por Mara conforme a vontade dele, por meio daquela isca e daqueles atrativos do mundo.'

‘‘เต อมุํ นิวาปํ นิวุตฺตํ มารสฺส อมูนิ จ โลกามิสานิ อุปนิสฺสาย อาสยํ กปฺปยึสุ. ตตฺราสยํ กปฺเปตฺวา อมุํ นิวาปํ นิวุตฺตํ มารสฺส อมูนิ จ โลกามิสานิ อนนุปขชฺช อมุจฺฉิตา โภชนานิ ภุญฺชึสุ. เต ตตฺถ อนนุปขชฺช อมุจฺฉิตา โภชนานิ ภุญฺชมานา น มทํ อาปชฺชึสุ, อมตฺตา สมานา น ปมาทํ อาปชฺชึสุ, อปฺปมตฺตา สมานา น ยถากามกรณียา อเหสุํ มารสฺส อมุสฺมึ นิวาเป อมุสฺมิญฺจ โลกามิเส. อปิ จ โข เอวํทิฏฺฐิกา อเหสุํ – สสฺสโต โลโก อิติปิ, อสสฺสโต โลโก อิติปิ; อนฺตวา โลโก อิติปิ, อนนฺตวา โลโก อิติปิ; ตํ ชีวํ ตํ สรีรํ อิติปิ, อญฺญํ ชีวํ อญฺญํ สรีรํ อิติปิ; โหติ ตถาคโต ปรํ มรณา อิติปิ, น โหติ ตถาคโต ปรํ มรณา อิติปิ, โหติ จ น จ โหติ ตถาคโต ปรํ มรณา อิติปิ, เนว โหติ น น โหติ ตถาคโต ปรํ มรณา อิติปิ. เอวญฺหิ เต, ภิกฺขเว, ตติยาปิ สมณพฺราหฺมณา [Pg.213] น ปริมุจฺจึสุ มารสฺส อิทฺธานุภาวา. เสยฺยถาปิ เต, ภิกฺขเว, ตติยา มิคชาตา ตถูปเม อหํ อิเม ตติเย สมณพฺราหฺมเณ วทามิ.

Eles fizeram sua morada dependendo daquela isca semeada por Mara e daqueles atrativos do mundo. Tendo feito ali sua morada, comeram a comida sem se lançar sobre ela e sem avidez, em relação àquela isca semeada por Mara e daqueles atrativos do mundo. Comendo a comida sem se lançar sobre ela e sem avidez, não se tornaram intoxicados; não estando intoxicados, não caíram na negligência; não sendo negligentes, não se tornaram fáceis de serem manipulados por Mara conforme a vontade dele, por meio daquela isca e daqueles atrativos do mundo. No entanto, eles passaram a adotar visões especulativas como: 'o mundo é eterno', 'o mundo não é eterno'; 'o mundo é finito', 'o mundo é infinito'; 'o princípio vital e o corpo são o mesmo', 'o princípio vital é uma coisa e o corpo é outra'; 'o Tathagata existe após a morte', 'o Tathagata não existe após a morte', 'o Tathagata tanto existe quanto não existe após a morte', 'o Tathagata nem existe nem não existe após a morte'. Assim, de fato, monges, aqueles terceiros ascetas e brâmanes também não se libertaram do poder e da influência de Mara. Assim como aquele terceiro bando de cervos, monges, da mesma forma eu descrevo estes terceiros ascetas e brâmanes.

๒๗๐. ‘‘ตตฺร, ภิกฺขเว, จตุตฺถา สมณพฺราหฺมณา เอวํ สมจินฺเตสุํ – ‘เย โข เต ปฐมา สมณพฺราหฺมณา อมุํ นิวาปํ นิวุตฺตํ มารสฺส…เป…. เอวญฺหิ เต ปฐมา สมณพฺราหฺมณา น ปริมุจฺจึสุ มารสฺส อิทฺธานุภาวา. เยปิ เต ทุติยา สมณพฺราหฺมณา เอวํ สมจินฺเตสุํ – ‘เย โข เต ปฐมา สมณพฺราหฺมณา…เป…. เอวญฺหิ เต ปฐมา สมณพฺราหฺมณา น ปริมุจฺจึสุ มารสฺส อิทฺธานุภาวา. ยํนูน มยํ สพฺพโส นิวาปโภชนา โลกามิสา ปฏิวิรเมยฺยาม ภยโภคา ปฏิวิรตา อรญฺญายตนานิ อชฺโฌคาเหตฺวา วิหเรยฺยามา’ติ. เต สพฺพโส นิวาปโภชนา โลกามิสา ปฏิวิรมึสุ…เป…. เอวญฺหิ เต ทุติยาปิ สมณพฺราหฺมณา น ปริมุจฺจึสุ มารสฺส อิทฺธานุภาวา. เยปิ เต ตติยา สมณพฺราหฺมณา เอวํ สมจินฺเตสุํ เย โข เต ปฐมา สมณพฺราหฺมณา …เป…. เอวญฺหิ เต ปฐมา สมณพฺราหฺมณา น ปริมุจฺจึสุ มารสฺส อิทฺธานุภาวา. เยปิ เต ทุติยา สมณพฺราหฺมณา เอวํ สมจินฺเตสุํ เย โข เต ปฐมา สมณพฺราหฺมณา…เป…. เอวญฺหิ เต ปฐมา สมณพฺราหฺมณา น ปริมุจฺจึสุ มารสฺส อิทฺธานุภาวา. ยํนูน มยํ สพฺพโส นิวาปโภชนา โลกามิสา ปฏิวิรเมยฺยาม, ภยโภคา ปฏิวิรตา อรญฺญายตนานิ อชฺโฌคาเหตฺวา วิหเรยฺยามา’ติ. เต สพฺพโส นิวาปโภชนา โลกามิสา ปฏิวิรมึสุ…เป…. เอวญฺหิ เต ทุติยาปิ สมณพฺราหฺมณา น ปริมุจฺจึสุ มารสฺส อิทฺธานุภาวา. ยํนูน มยํ อมุํ นิวาปํ นิวุตฺตํ มารสฺส อมูนิ จ โลกามิสานิ อุปนิสฺสาย อาสยํ กปฺเปยฺยาม. ตตฺราสยํ กปฺเปตฺวา อมุํ นิวาปํ นิวุตฺตํ มารสฺส อมูนิ จ โลกามิสานิ อนนุปขชฺช อมุจฺฉิตา โภชนานิ ภุญฺชิสฺสาม, อนนุปขชฺช อมุจฺฉิตา โภชนานิ ภุญฺชมานา น มทํ อาปชฺชิสฺสาม, อมตฺตา สมานา น ปมาทํ อาปชฺชิสฺสาม, อปฺปมตฺตา สมานา น ยถากามกรณียา ภวิสฺสาม มารสฺส อมุสฺมึ นิวาเป อมุสฺมิญฺจ โลกามิเสติ.

270. Ali, monges, os ascetas e brâmanes do quarto tipo pensaram assim: 'Aqueles primeiros ascetas e brâmanes, em relação àquela isca semeada por Mara... [pe]... Assim, de fato, aqueles primeiros ascetas e brâmanes não se libertaram do poder e da influência de Mara. E também aqueles segundos ascetas e brâmanes pensaram assim: "Aqueles primeiros ascetas e brâmanes... [pe]... Assim, de fato, aqueles primeiros ascetas e brâmanes não se libertaram do poder e da influência de Mara. Que tal se nos abstivéssemos completamente de comer da isca e dos atrativos do mundo e, abstendo-nos por medo de sermos consumidos, entrássemos nas profundezas da floresta e lá vivêssemos?" E eles se abstiveram completamente de comer da isca e dos atrativos do mundo... [pe]... Assim, de fato, aqueles segundos ascetas e brâmanes também não se libertaram do poder e da influência de Mara. E também aqueles terceiros ascetas e brâmanes pensaram assim: "Aqueles primeiros ascetas e brâmanes... [pe]... Assim, de fato, aqueles primeiros ascetas e brâmanes não se libertaram do poder e da influência de Mara. E também aqueles segundos ascetas e brâmanes pensaram assim: 'Aqueles primeiros ascetas e brâmanes... [pe]... Assim, de fato, aqueles primeiros ascetas e brâmanes não se libertaram do poder e da influência de Mara. Que tal se nos abstivéssemos completamente de comer da isca e dos atrativos do mundo e, abstendo-nos por medo de sermos consumidos, entrássemos nas profundezas da floresta e lá vivêssemos?' E eles se abstiveram completamente de comer da isca e dos atrativos do mundo... [pe]... Assim, de fato, aqueles segundos ascetas e brâmanes também não se libertaram do poder e da influência de Mara. Que tal se fizéssemos nossa morada dependendo daquela isca semeada por Mara e daqueles atrativos do mundo e, tendo feito ali nossa morada, comêssemos a comida sem nos lançar sobre ela e sem avidez, em relação àquela isca semeada por Mara e daqueles atrativos do mundo? Comendo a comida sem nos lançar sobre ela e sem avidez, não nos tornaremos intoxicados; não estando intoxicados, não cairemos na negligência; não sendo negligentes, não seremos fáceis de serem manipulados por Mara conforme a vontade dele, por meio daquela isca e daqueles atrativos do mundo.'

‘‘เต อมุํ นิวาปํ นิวุตฺตํ มารสฺส อมูนิ จ โลกามิสานิ อุปนิสฺสาย อาสยํ กปฺปยึสุ. ตตฺราสยํ กปฺเปตฺวา อมุํ นิวาปํ นิวุตฺตํ มารสฺส อมูนิ จ โลกามิสานิ อนนุปขชฺช อมุจฺฉิตา โภชนานิ ภุญฺชึสุ. เต ตตฺถ อนนุปขชฺช อมุจฺฉิตา โภชนานิ ภุญฺชมานา น มทํ อาปชฺชึสุ. อมตฺตา สมานา [Pg.214] น ปมาทํ อาปชฺชึสุ. อปฺปมตฺตา สมานา น ยถากามกรณียา อเหสุํ มารสฺส อมุสฺมึ นิวาเป อมุสฺมิญฺจ โลกามิเส. อปิ จ โข เอวํทิฏฺฐิกา อเหสุํ สสฺสโต โลโก อิติปิ…เป… เนว โหติ น น โหติ ตถาคโต ปรํ มรณา อิติปิ. เอวญฺหิ เต ตติยาปิ สมณพฺราหฺมณา น ปริมุจฺจึสุ มารสฺส อิทฺธานุภาวา. ยํนูน มยํ ยตฺถ อคติ มารสฺส จ มารปริสาย จ ตตฺราสยํ กปฺเปยาม. ตตฺราสยํ กปฺเปตฺวา อมุํ นิวาปํ นิวุตฺตํ มารสฺส อมูนิ จ โลกามิสานิ อนนุปขชฺช อมุจฺฉิตา โภชนานิ ภุญฺชิสฺสาม, อนนุปขชฺช อมุจฺฉิตา โภชนานิ ภุญฺชมานา น มทํ อาปชฺชิสฺสาม, อมตฺตา สมานา น ปมาทํ อาปชฺชิสฺสาม, อปฺปมตฺตา สมานา น ยถากามกรณียา ภวิสฺสาม มารสฺส อมุสฺมึ นิวาเป อมุสฺมิญฺจ โลกามิเสติ.

Eles fizeram sua morada dependendo daquela isca semeada por Mara e daqueles atrativos do mundo. Tendo feito ali sua morada, comeram a comida sem se lançar sobre ela e sem avidez, em relação àquela isca semeada por Mara e daqueles atrativos do mundo. Comendo a comida sem se lançar sobre ela e sem avidez, não se tornaram intoxicados; não estando intoxicados, não caíram na negligência; não sendo negligentes, não se tornaram fáceis de serem manipulados por Mara conforme a vontade dele, por meio daquela isca e daqueles atrativos do mundo. No entanto, eles passaram a adotar visões especulativas como: 'o mundo é eterno'... [pe]... 'o Tathagata nem existe nem não existe após a morte'. Assim, de fato, aqueles terceiros ascetas e brâmanes também não se libertaram do poder e da influência de Mara. Que tal se fizéssemos nossa morada onde Mara e seu séquito não pudessem ir? Tendo feito ali nossa morada, comeremos a comida sem nos lançar sobre ela e sem avidez, em relação àquela isca semeada por Mara e daqueles atrativos do mundo. Comendo a comida sem nos lançar sobre ela e sem avidez, não nos tornaremos intoxicados; não estando intoxicados, não cairemos na negligência; não sendo negligentes, não seremos fáceis de serem manipulados por Mara conforme a vontade dele, por meio daquela isca e daqueles atrativos do mundo.'

‘‘เต ยตฺถ อคติ มารสฺส จ มารปริสาย จ ตตฺราสยํ กปฺปยึสุ. ตตฺราสยํ กปฺเปตฺวา อมุํ นิวาปํ นิวุตฺตํ มารสฺส อมูนิ จ โลกามิสานิ อนนุปขชฺช อมุจฺฉิตา โภชนานิ ภุญฺชึสุ, เต ตตฺถ อนนุปขชฺช อมุจฺฉิตา โภชนานิ ภุญฺชมานา น มทํ อาปชฺชึสุ, อมตฺตา สมานา น ปมาทํ อาปชฺชึสุ, อปฺปมตฺตา สมานา น ยถากามกรณียา อเหสุํ มารสฺส อมุสฺมึ นิวาเป อมุสฺมิญฺจ โลกามิเส. เอวญฺหิ เต, ภิกฺขเว, จตุตฺถา สมณพฺราหฺมณา ปริมุจฺจึสุ มารสฺส อิทฺธานุภาวา. เสยฺยถาปิ เต, ภิกฺขเว, จตุตฺถา มิคชาตา ตถูปเม อหํ อิเม จตุตฺเถ สมณพฺราหฺมเณ วทามิ.

Eles fizeram sua morada onde Mara e seu séquito não podiam ir. Tendo feito ali sua morada, comeram a comida sem se lançar sobre ela e sem avidez, em relação àquela isca semeada por Mara e daqueles atrativos do mundo. Comendo a comida sem se lançar sobre ela e sem avidez, não se tornaram intoxicados; não estando intoxicados, não caíram na negligência; não sendo negligentes, não se tornaram fáceis de serem manipulados por Mara conforme a vontade dele, por meio daquela isca e daqueles atrativos do mundo. Assim, de fato, monges, aqueles quartos ascetas e brâmanes libertaram-se do poder e da influência de Mara. Assim como aquele quarto bando de cervos, monges, da mesma forma eu descrevo estes quartos ascetas e brâmanes.

๒๗๑. ‘‘กถญฺจ, ภิกฺขเว, อคติ มารสฺส จ มารปริสาย จ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ วิวิจฺเจว กาเมหิ วิวิจฺจ อกุสเลหิ ธมฺเมหิ สวิตกฺกํ สวิจารํ วิเวกชํ ปีติสุขํ ปฐมํ ฌานํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ. อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อนฺธมกาสิ มารํ, อปทํ วธิตฺวา มารจกฺขุํ อทสฺสนํ คโต ปาปิมโต.

271. E como, monges, é o lugar onde Mara e seu séquito não podem ir? Aqui, monges, completamente afastado dos prazeres sensoriais, afastado das qualidades prejudiciais, um monge entra e permanece no primeiro jhāna, que é acompanhado por pensamento aplicado e sustentado, com o êxtase e a felicidade nascidos do afastamento. Este monge, monges, é chamado de aquele que cegou Mara, que privou o olho de Mara de sua oportunidade, tornando-se invisível para o Maligno.

‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ วิตกฺกวิจารานํ วูปสมา อชฺฌตฺตํ สมฺปสาทนํ เจตโส เอโกทิภาวํ อวิตกฺกํ อวิจารํ สมาธิชํ ปีติสุขํ ทุติยํ ฌานํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ. อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว…เป… ปาปิมโต.

Além disso, monges, com a quietude do pensamento aplicado e sustentado, um monge entra e permanece no segundo jhāna, que possui tranquilidade interna e unicidade de mente, livre de pensamento aplicado e sustentado, com o êxtase e a felicidade nascidos da concentração. Este monge, monges, é chamado... [pe]... para o Maligno.

‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ปีติยา จ วิราคา อุเปกฺขโก จ วิหรติ สโต จ สมฺปชาโน, สุขญฺจ กาเยน ปฏิสํเวเทติ ยํ ตํ อริยา อาจิกฺขนฺติ [Pg.215] ‘อุเปกฺขโก สติมา สุขวิหารี’ติ ตติยํ ฌานํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ. อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว…เป… ปาปิมโต.

Além disso, monges, com o desvanecimento também do êxtase, um monge permanece equânime, pleno de atenção plena e clara compreensão, e experimenta a felicidade com o corpo, sobre o qual os nobres declaram: 'Ele tem uma morada feliz, equânime e atento', entrando e permanecendo no terceiro jhāna. Este monge, monges, é chamado... [pe]... para o Maligno.

‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สุขสฺส จ ปหานา ทุกฺขสฺส จ ปหานา, ปุพฺเพว โสมนสฺสโทมนสฺสานํ อตฺถงฺคมา, อทุกฺขมสุขํ อุเปกฺขาสติปาริสุทฺธึ จตุตฺถํ ฌานํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ. อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว…เป… ปาปิมโต.

Além disso, monges, com o abandono do prazer e da dor, e com o anterior desaparecimento da alegria e do sofrimento mental, um monge entra e permanece no quarto jhāna, que não é nem doloroso nem prazeroso, purificado pela equanimidade e pela atenção plena. Este monge, monges, é chamado... [pe]... para o Maligno.

‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สพฺพโส รูปสญฺญานํ สมติกฺกมา ปฏิฆสญฺญานํ อตฺถงฺคมา นานตฺตสญฺญานํ อมนสิการา ‘อนนฺโต อากาโส’ติ อากาสานญฺจายตนํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ. อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว…เป… ปาปิมโต.

Além disso, monges, superando completamente as percepções de forma, com o desaparecimento das percepções de impacto sensorial, e não prestando atenção às percepções de diversidade, ciente de que 'o espaço é infinito', um monge entra e permanece na esfera do espaço infinito. Este monge, monges, é chamado... [pe]... para o Maligno.

‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สพฺพโส อากาสานญฺจายตนํ สมติกฺกมฺม ‘อนนฺตํ วิญฺญาณ’นฺติ วิญฺญาณญฺจายตนํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ. อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว…เป… ปาปิมโต.

Além disso, monges, superando completamente a esfera do espaço infinito, ciente de que 'a consciência é infinita', um monge entra e permanece na esfera da consciência infinita. Este monge, monges, é chamado... [pe]... para o Maligno.

‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สพฺพโส วิญฺญาณญฺจายตนํ สมติกฺกมฺม ‘นตฺถิ กิญฺจี’ติ อากิญฺจญฺญายตนํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ. อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว…เป… ปาปิมโต.

Além disso, monges, superando completamente a esfera da consciência infinita, ciente de que 'não há nada', um monge entra e permanece na esfera do nada. Este monge, monges, é chamado... [pe]... para o Maligno.

‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สพฺพโส อากิญฺจญฺญายตนํ สมติกฺกมฺม เนวสญฺญานาสญฺญายตนํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ. อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว…เป… ปาปิมโต.

Além disso, monges, superando completamente a esfera do nada, um monge entra e permanece na esfera da nem percepção, nem não percepção. Este monge, monges, é chamado... [pe]... para o Maligno.

‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สพฺพโส เนวสญฺญานาสญฺญายตนํ สมติกฺกมฺม สญฺญาเวทยิตนิโรธํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ. ปญฺญาย จสฺส ทิสฺวา อาสวา ปริกฺขีณา โหนฺติ. อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อนฺธมกาสิ มารํ, อปทํ วธิตฺวา มารจกฺขุํ อทสฺสนํ คโต ปาปิมโต ติณฺโณ โลเก วิสตฺติก’’นฺติ.

Além disso, monges, superando completamente a esfera da nem percepção, nem não percepção, um monge entra e permanece na cessação da percepção e da sensação. E, tendo visto com sabedoria, suas impurezas mentais são destruídas. Este monge, monges, é chamado de aquele que cegou Mara, que privou o olho de Mara de sua oportunidade, tornando-se invisível para o Maligno, e que cruzou além do apego ao mundo.

อิทมโวจ ภควา. อตฺตมนา เต ภิกฺขู ภควโต ภาสิตํ อภินนฺทุนฺติ.

Isso foi o que o Abençoado disse. Satisfeitos, os monges alegraram-se com as palavras do Abençoado.

นิวาปสุตฺตํ นิฏฺฐิตํ ปญฺจมํ.

O Discurso sobre a Isca, o quinto, está concluído.

๖. ปาสราสิสุตฺตํ

6. Discurso Pāsarāsi

๒๗๒. เอวํ [Pg.216] เม สุตํ – เอกํ สมยํ ภควา สาวตฺถิยํ วิหรติ เชตวเน อนาถปิณฺฑิกสฺส อาราเม. อถ โข ภควา ปุพฺพณฺหสมยํ นิวาเสตฺวา ปตฺตจีวรมาทาย สาวตฺถึ ปิณฺฑาย ปาวิสิ. อถ โข สมฺพหุลา ภิกฺขู เยนายสฺมา อานนฺโท เตนุปสงฺกมึสุ; อุปสงฺกมิตฺวา อายสฺมนฺตํ อานนฺทํ เอตทโวจุํ – ‘‘จิรสฺสุตา โน, อาวุโส อานนฺท, ภควโต สมฺมุขา ธมฺมี กถา. สาธุ มยํ, อาวุโส อานนฺท, ลเภยฺยาม ภควโต สมฺมุขา ธมฺมึ กถํ สวนายา’’ติ. ‘‘เตน หายสฺมนฺโต เยน รมฺมกสฺส พฺราหฺมณสฺส อสฺสโม เตนุปสงฺกมถ; อปฺเปว นาม ลเภยฺยาถ ภควโต สมฺมุขา ธมฺมึ กถํ สวนายา’’ติ. ‘‘เอวมาวุโส’’ติ โข เต ภิกฺขู อายสฺมโต อานนฺทสฺส ปจฺจสฺโสสุํ.

272. Assim ouvi. Em certa ocasião, o Abençoado estava residindo em Sāvatthī, no Bosque de Jeta, no Parque de Anāthapiṇḍika. Então, pela manhã, o Abençoado vestiu-se e, tomando a tigela e o manto externo, entrou em Sāvatthī para receber esmolas. Então, um grande número de bhikkhus aproximou-se do venerável Ānanda e, ao se aproximarem, disseram-lhe: 'Amigo Ānanda, faz muito tempo que não ouvimos um discurso sobre o Dhamma diretamente da presença do Abençoado. Seria bom, amigo Ānanda, se pudéssemos obter a oportunidade de ouvir um discurso sobre o Dhamma diretamente da presença do Abençoado.' — 'Nesse caso, veneráveis, dirijam-se ao eremitério do brâmane Rammaka; talvez assim consigam obter a oportunidade de ouvir um discurso sobre o Dhamma diretamente da presença do Abençoado.' — 'Sim, amigo', responderam aqueles bhikkhus ao venerável Ānanda.

อถ โข ภควา สาวตฺถิยํ ปิณฺฑาย จริตฺวา ปจฺฉาภตฺตํ ปิณฺฑปาตปฏิกฺกนฺโต อายสฺมนฺตํ อานนฺทํ อามนฺเตสิ – ‘‘อายามานนฺท, เยน ปุพฺพาราโม มิคารมาตุปาสาโท เตนุปสงฺกมิสฺสาม ทิวาวิหารายา’’ติ. ‘‘เอวํ, ภนฺเต’’ติ โข อายสฺมา อานนฺโท ภควโต ปจฺจสฺโสสิ. อถ โข ภควา อายสฺมตา อานนฺเทน สทฺธึ เยน ปุพฺพาราโม มิคารมาตุปาสาโท เตนุปสงฺกมิ ทิวาวิหาราย. อถ โข ภควา สายนฺหสมยํ ปฏิสลฺลานา วุฏฺฐิโต อายสฺมนฺตํ อานนฺทํ อามนฺเตสิ – ‘‘อายามานนฺท, เยน ปุพฺพโกฏฺฐโก เตนุปสงฺกมิสฺสาม คตฺตานิ ปริสิญฺจิตุ’’นฺติ. ‘‘เอวํ, ภนฺเต’’ติ โข อายสฺมา อานนฺโท ภควโต ปจฺจสฺโสสิ.

Então, tendo o Abençoado esmolado comida em Sāvatthī e retornado de sua ronda de esmolas, após a refeição, ele se dirigiu ao venerável Ānanda: 'Venha, Ānanda, vamos ao Parque do Leste, ao Palácio da Mãe de Migāra, para a permanência diurna.' — 'Sim, venerável senhor', respondeu o venerável Ānanda ao Abençoado. Então, o Abençoado foi com o venerável Ānanda ao Parque do Leste, ao Palácio da Mãe de Migāra, para a permanência diurna. Então, ao entardecer, o Abençoado levantou-se de sua meditação solitária e dirigiu-se ao venerável Ānanda: 'Venha, Ānanda, vamos ao Balneário do Leste para banhar o corpo.' — 'Sim, venerável senhor', respondeu o venerável Ānanda ao Abençoado.

๒๗๓. อถ โข ภควา อายสฺมตา อานนฺเทน สทฺธึ เยน ปุพฺพโกฏฺฐโก เตนุปสงฺกมิ คตฺตานิ ปริสิญฺจิตุํ. ปุพฺพโกฏฺฐเก คตฺตานิ ปริสิญฺจิตฺวา ปจฺจุตฺตริตฺวา เอกจีวโร อฏฺฐาสิ คตฺตานิ ปุพฺพาปยมาโน. อถ โข อายสฺมา อานนฺโท ภควนฺตํ เอตทโวจ – ‘‘อยํ, ภนฺเต, รมฺมกสฺส พฺราหฺมณสฺส อสฺสโม อวิทูเร. รมณีโย, ภนฺเต, รมฺมกสฺส พฺราหฺมณสฺส อสฺสโม; ปาสาทิโก, ภนฺเต, รมฺมกสฺส พฺราหฺมณสฺส อสฺสโม. สาธุ, ภนฺเต, ภควา เยน รมฺมกสฺส พฺราหฺมณสฺส อสฺสโม เตนุปสงฺกมตุ อนุกมฺปํ อุปาทายา’’ติ. อธิวาเสสิ ภควา ตุณฺหีภาเวน.

273. Então, o Abençoado foi com o venerável Ānanda ao Balneário do Leste para banhar o corpo. Tendo banhado o corpo no Balneário do Leste e saído da água, ele permaneceu de pé com um único manto, deixando seus membros secarem. Então, o venerável Ānanda disse ao Abençoado: 'Venerável senhor, o eremitério do brâmane Rammaka fica próximo daqui. Esse eremitério é agradável, venerável senhor; é inspirador, venerável senhor. Seria bom, venerável senhor, se o Abençoado se dirigisse ao eremitério do brâmane Rammaka por compaixão.' O Abençoado consentiu em silêncio.

อถ [Pg.217] โข ภควา เยน รมฺมกสฺส พฺราหฺมณสฺส อสฺสโม เตนุปสงฺกมิ. เตน โข ปน สมเยน สมฺพหุลา ภิกฺขู รมฺมกสฺส พฺราหฺมณสฺส อสฺสเม ธมฺมิยา กถาย สนฺนิสินฺนา โหนฺติ. อถ โข ภควา พหิทฺวารโกฏฺฐเก อฏฺฐาสิ กถาปริโยสานํ อาคมยมาโน. อถ โข ภควา กถาปริโยสานํ วิทิตฺวา อุกฺกาสิตฺวา อคฺคฬํ อาโกเฏสิ. วิวรึสุ โข เต ภิกฺขู ภควโต ทฺวารํ. อถ โข ภควา รมฺมกสฺส พฺราหฺมณสฺส อสฺสมํ ปวิสิตฺวา ปญฺญตฺเต อาสเน นิสีทิ. นิสชฺช โข ภควา ภิกฺขู อามนฺเตสิ – ‘‘กายนุตฺถ, ภิกฺขเว, เอตรหิ กถาย สนฺนิสินฺนา? กา จ ปน โว อนฺตรากถา วิปฺปกตา’’ติ? ‘‘ภควนฺตเมว โข โน, ภนฺเต, อารพฺภ ธมฺมี กถา วิปฺปกตา, อถ ภควา อนุปฺปตฺโต’’ติ. ‘‘สาธุ, ภิกฺขเว! เอตํ โข, ภิกฺขเว, ตุมฺหากํ ปติรูปํ กุลปุตฺตานํ สทฺธา อคารสฺมา อนคาริยํ ปพฺพชิตานํ ยํ ตุมฺเห ธมฺมิยา กถาย สนฺนิสีเทยฺยาถ. สนฺนิปติตานํ โว, ภิกฺขเว, ทฺวยํ กรณียํ – ธมฺมี วา กถา, อริโย วา ตุณฺหีภาโว’’.

Então, o Abençoado dirigiu-se ao eremitério do brâmane Rammaka. Naquela ocasião, um grande número de bhikkhus estava reunido no eremitério do brâmane Rammaka, conversando sobre o Dhamma. Então, o Abençoado permaneceu do lado de fora do portal, esperando que a conversa terminasse. Quando percebeu que a conversa havia terminado, ele pigarreou e bateu à porta, e os bhikkhus abriram a porta para o Abençoado. O Abençoado entrou no eremitério do brâmane Rammaka e sentou-se no assento preparado. Tendo se sentado, o Abençoado dirigiu-se aos bhikkhus: 'Bhikkhus, sobre qual assunto vocês estavam reunidos conversando agora? E qual foi a conversa de vocês que foi interrompida?' — 'Venerável senhor, nossa conversa sobre o Dhamma que foi interrompida era justamente sobre o Abençoado, e então o Abençoado chegou.' — 'Muito bem, bhikkhus! É apropriado para vocês, filhos de boa família que por fé partiram da vida doméstica para a vida sem lar, reunirem-se para conversar sobre o Dhamma. Quando se reunirem, bhikkhus, vocês devem fazer uma de duas coisas: manter uma conversa sobre o Dhamma ou guardar o nobre silêncio.'

๒๗๔. ‘‘ทฺเวมา, ภิกฺขเว, ปริเยสนา – อริยา จ ปริเยสนา, อนริยา จ ปริเยสนา.

274. Bhikkhus, existem estes dois tipos de busca: a busca nobre e a busca ignóbil.

‘‘กตมา จ, ภิกฺขเว, อนริยา ปริเยสนา? อิธ, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ อตฺตนา ชาติธมฺโม สมาโน ชาติธมฺมํเยว ปริเยสติ, อตฺตนา ชราธมฺโม สมาโน ชราธมฺมํเยว ปริเยสติ, อตฺตนา พฺยาธิธมฺโม สมาโน พฺยาธิธมฺมํเยว ปริเยสติ, อตฺตนา มรณธมฺโม สมาโน มรณธมฺมํเยว ปริเยสติ, อตฺตนา โสกธมฺโม สมาโน โสกธมฺมํเยว ปริเยสติ, อตฺตนา สํกิเลสธมฺโม สมาโน สํกิเลสธมฺมํเยว ปริเยสติ.

E o que é a busca ignóbil? Aqui, bhikkhus, alguém, estando ele próprio sujeito ao nascimento, busca o que também está sujeito ao nascimento; estando ele próprio sujeito ao envelhecimento, busca o que também está sujeito ao envelhecimento; estando ele próprio sujeito à doença, busca o que também está sujeito à doença; estando ele próprio sujeito à morte, busca o que também está sujeito à morte; estando ele próprio sujeito à tristeza, busca o que também está sujeito à tristeza; estando ele próprio sujeito à contaminação, busca o que também está sujeito à contaminação.

‘‘กิญฺจ, ภิกฺขเว, ชาติธมฺมํ วเทถ? ปุตฺตภริยํ, ภิกฺขเว, ชาติธมฺมํ, ทาสิทาสํ ชาติธมฺมํ, อเชฬกํ ชาติธมฺมํ, กุกฺกุฏสูกรํ ชาติธมฺมํ, หตฺถิควาสฺสวฬวํ ชาติธมฺมํ, ชาตรูปรชตํ ชาติธมฺมํ. ชาติธมฺมา เหเต, ภิกฺขเว, อุปธโย. เอตฺถายํ คถิโต มุจฺฉิโต อชฺฌาปนฺโน อตฺตนา ชาติธมฺโม สมาโน ชาติธมฺมํเยว ปริเยสติ.

E o que, bhikkhus, vocês diriam que está sujeito ao nascimento? Esposa e filhos, bhikkhus, estão sujeitos ao nascimento; escravos e escravas estão sujeitos ao nascimento; cabras e ovelhas estão sujeitas ao nascimento; galinhas e porcos estão sujeitos ao nascimento; elefantes, gado, cavalos e éguas estão sujeitos ao nascimento; ouro e prata estão sujeitos ao nascimento. Essas aquisições, bhikkhus, estão sujeitas ao nascimento; e alguém que está apegado a essas coisas, fascinado por elas e totalmente entregue a elas, estando ele próprio sujeito ao nascimento, busca o que também está sujeito ao nascimento.

‘‘กิญฺจ, ภิกฺขเว, ชราธมฺมํ วเทถ? ปุตฺตภริยํ, ภิกฺขเว, ชราธมฺมํ, ทาสิทาสํ ชราธมฺมํ, อเชฬกํ ชราธมฺมํ, กุกฺกุฏสูกรํ ชราธมฺมํ, หตฺถิควาสฺสวฬวํ ชราธมฺมํ[Pg.218], ชาตรูปรชตํ ชราธมฺมํ. ชราธมฺมา เหเต, ภิกฺขเว, อุปธโย. เอตฺถายํ คถิโต มุจฺฉิโต อชฺฌาปนฺโน อตฺตนา ชราธมฺโม สมาโน ชราธมฺมํเยว ปริเยสติ.

E o que, bhikkhus, vocês diriam que está sujeito ao envelhecimento? Esposa e filhos, bhikkhus, estão sujeitos ao envelhecimento; escravos e escravas estão sujeitos ao envelhecimento; cabras e ovelhas estão sujeitas ao envelhecimento; galinhas e porcos estão sujeitos ao envelhecimento; elefantes, gado, cavalos e éguas estão sujeitos ao envelhecimento; ouro e prata estão sujeitos ao envelhecimento. Essas aquisições, bhikkhus, estão sujeitas ao envelhecimento; e alguém que está apegado a essas coisas, fascinado por elas e totalmente entregue a elas, estando ele próprio sujeito ao envelhecimento, busca o que também está sujeito ao envelhecimento.

‘‘กิญฺจ, ภิกฺขเว, พฺยาธิธมฺมํ วเทถ? ปุตฺตภริยํ, ภิกฺขเว, พฺยาธิธมฺมํ, ทาสิทาสํ พฺยาธิธมฺมํ, อเชฬกํ พฺยาธิธมฺมํ, กุกฺกุฏสูกรํ พฺยาธิธมฺมํ, หตฺถิควาสฺสวฬวํ พฺยาธิธมฺมํ. พฺยาธิธมฺมา เหเต, ภิกฺขเว, อุปธโย. เอตฺถายํ คถิโต มุจฺฉิโต อชฺฌาปนฺโน อตฺตนา พฺยาธิธมฺโม สมาโน พฺยาธิธมฺมํเยว ปริเยสติ.

E o que, bhikkhus, vocês diriam que está sujeito à doença? Esposa e filhos, bhikkhus, estão sujeitos à doença; escravos e escravas estão sujeitos à doença; cabras e ovelhas estão sujeitas à doença; galinhas e porcos estão sujeitos à doença; elefantes, gado, cavalos e éguas estão sujeitos à doença. Essas aquisições, bhikkhus, estão sujeitas à doença; e alguém que está apegado a essas coisas, fascinado por elas e totalmente entregue a elas, estando ele próprio sujeito à doença, busca o que também está sujeito à doença.

‘‘กิญฺจ, ภิกฺขเว, มรณธมฺมํ วเทถ? ปุตฺตภริยํ, ภิกฺขเว, มรณธมฺมํ, ทาสิทาสํ มรณธมฺมํ, อเชฬกํ มรณธมฺมํ, กุกฺกุฏสูกรํ มรณธมฺมํ, หตฺถิควาสฺสวฬวํ มรณธมฺมํ. มรณธมฺมา เหเต, ภิกฺขเว, อุปธโย. เอตฺถายํ คถิโต มุจฺฉิโต อชฺฌาปนฺโน อตฺตนา มรณธมฺโม สมาโน มรณธมฺมํเยว ปริเยสติ.

E o que, bhikkhus, vocês diriam que está sujeito à morte? Esposa e filhos, bhikkhus, estão sujeitos à morte; escravos e escravas estão sujeitos à morte; cabras e ovelhas estão sujeitas à morte; galinhas e porcos estão sujeitos à morte; elefantes, gado, cavalos e éguas estão sujeitos à morte. Essas aquisições, bhikkhus, estão sujeitas à morte; e alguém que está apegado a essas coisas, fascinado por elas e totalmente entregue a elas, estando ele próprio sujeito à morte, busca o que também está sujeito à morte.

‘‘กิญฺจ, ภิกฺขเว, โสกธมฺมํ วเทถ? ปุตฺตภริยํ, ภิกฺขเว, โสกธมฺมํ, ทาสิทาสํ โสกธมฺมํ, อเชฬกํ โสกธมฺมํ, กุกฺกุฏสูกรํ โสกธมฺมํ, หตฺถิควาสฺสวฬวํ โสกธมฺมํ. โสกธมฺมา เหเต, ภิกฺขเว, อุปธโย. เอตฺถายํ คถิโต มุจฺฉิโต อชฺฌาปนฺโน อตฺตนา โสกธมฺโม สมาโน โสกธมฺมํเยว ปริเยสติ.

E o que, bhikkhus, vocês diriam que está sujeito à tristeza? Esposa e filhos, bhikkhus, estão sujeitos à tristeza; escravos e escravas estão sujeitos à tristeza; cabras e ovelhas estão sujeitas à tristeza; galinhas e porcos estão sujeitos à tristeza; elefantes, gado, cavalos e éguas estão sujeitos à tristeza. Essas aquisições, bhikkhus, estão sujeitas à tristeza; e alguém que está apegado a essas coisas, fascinado por elas e totalmente entregue a elas, estando ele próprio sujeito à tristeza, busca o que também está sujeito à tristeza.

‘‘กิญฺจ, ภิกฺขเว, สํกิเลสธมฺมํ วเทถ? ปุตฺตภริยํ, ภิกฺขเว, สํกิเลสธมฺมํ, ทาสิทาสํ สํกิเลสธมฺมํ, อเชฬกํ สํกิเลสธมฺมํ, กุกฺกุฏสูกรํ สํกิเลสธมฺมํ, หตฺถิควาสฺสวฬวํ สํกิเลสธมฺมํ, ชาตรูปรชตํ สํกิเลสธมฺมํ. สํกิเลสธมฺมา เหเต, ภิกฺขเว, อุปธโย. เอตฺถายํ คถิโต มุจฺฉิโต อชฺฌาปนฺโน อตฺตนา สํกิเลสธมฺโม สมาโน สํกิเลสธมฺมํเยว ปริเยสติ. อยํ, ภิกฺขเว, อนริยา ปริเยสนา.

E o que, bhikkhus, vocês diriam que está sujeito à contaminação? Esposa e filhos, bhikkhus, estão sujeitos à contaminação; escravos e escravas estão sujeitos à contaminação; cabras e ovelhas estão sujeitas à contaminação; galinhas e porcos estão sujeitos à contaminação; elefantes, gado, cavalos e éguas estão sujeitos à contaminação; ouro e prata estão sujeitos à contaminação. Essas aquisições, bhikkhus, estão sujeitas à contaminação; e alguém que está apegado a essas coisas, fascinado por elas e totalmente entregue a elas, estando ele próprio sujeito à contaminação, busca o que também está sujeito à contaminação. Esta, bhikkhus, é a busca ignóbil.

๒๗๕. ‘‘กตมา จ, ภิกฺขเว, อริยา ปริเยสนา? อิธ, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ อตฺตนา ชาติธมฺโม สมาโน ชาติธมฺเม อาทีนวํ วิทิตฺวา อชาตํ อนุตฺตรํ โยคกฺเขมํ นิพฺพานํ ปริเยสติ, อตฺตนา ชราธมฺโม สมาโน ชราธมฺเม อาทีนวํ วิทิตฺวา อชรํ อนุตฺตรํ โยคกฺเขมํ นิพฺพานํ ปริเยสติ, อตฺตนา พฺยาธิธมฺโม สมาโน พฺยาธิธมฺเม อาทีนวํ วิทิตฺวา อพฺยาธึ อนุตฺตรํ โยคกฺเขมํ นิพฺพานํ ปริเยสติ, อตฺตนา มรณธมฺโม สมาโน มรณธมฺเม [Pg.219] อาทีนวํ วิทิตฺวา อมตํ อนุตฺตรํ โยคกฺเขมํ นิพฺพานํ ปริเยสติ, อตฺตนา โสกธมฺโม สมาโน โสกธมฺเม อาทีนวํ วิทิตฺวา อโสกํ อนุตฺตรํ โยคกฺเขมํ นิพฺพานํ ปริเยสติ, อตฺตนา สํกิเลสธมฺโม สมาโน สํกิเลสธมฺเม อาทีนวํ วิทิตฺวา อสํกิลิฏฺฐํ อนุตฺตรํ โยคกฺเขมํ นิพฺพานํ ปริเยสติ. อยํ, ภิกฺขเว, อริยา ปริเยสนา.

275. E o que é a busca nobre? Aqui, bhikkhus, alguém, estando ele próprio sujeito ao nascimento, tendo compreendido o perigo no que está sujeito ao nascimento, busca o não nascido, a suprema segurança contra os grilhões, o Nibbāna; estando ele próprio sujeito ao envelhecimento, tendo compreendido o perigo no que está sujeito ao envelhecimento, busca o não envelhecente, a suprema segurança contra os grilhões, o Nibbāna; estando ele próprio sujeito à doença, tendo compreendido o perigo no que está sujeito à doença, busca o não enfermo, a suprema segurança contra os grilhões, o Nibbāna; estando ele próprio sujeito à morte, tendo compreendido o perigo no que está sujeito à morte, busca o imortal, a suprema segurança contra os grilhões, o Nibbāna; estando ele próprio sujeito à tristeza, tendo compreendido o perigo no que está sujeito à tristeza, busca o livre de tristeza, a suprema segurança contra os grilhões, o Nibbāna; estando ele próprio sujeito à contaminação, tendo compreendido o perigo no que está sujeito à contaminação, busca o incontaminado, a suprema segurança contra os grilhões, o Nibbāna. Esta, bhikkhus, é a busca nobre.

๒๗๖. ‘‘อหมฺปิ สุทํ, ภิกฺขเว, ปุพฺเพว สมฺโพธา อนภิสมฺพุทฺโธ โพธิสตฺโตว สมาโน อตฺตนา ชาติธมฺโม สมาโน ชาติธมฺมํเยว ปริเยสามิ, อตฺตนา ชราธมฺโม สมาโน ชราธมฺมํเยว ปริเยสามิ, อตฺตนา พฺยาธิธมฺโม สมาโน พฺยาธิธมฺมํเยว ปริเยสามิ, อตฺตนา มรณธมฺโม สมาโน มรณธมฺมํเยว ปริเยสามิ, อตฺตนา โสกธมฺโม สมาโน โสกธมฺมํเยว ปริเยสามิ, อตฺตนา สํกิเลสธมฺโม สมาโน สํกิเลสธมฺมํเยว ปริเยสามิ. ตสฺส มยฺหํ, ภิกฺขเว, เอตทโหสิ – ‘กึ นุ โข อหํ อตฺตนา ชาติธมฺโม สมาโน ชาติธมฺมํเยว ปริเยสามิ, อตฺตนา ชราธมฺโม สมาโน…เป… พฺยาธิธมฺโม สมาโน… มรณธมฺโม สมาโน… โสกธมฺโม สมาโน… อตฺตนา สํกิเลสธมฺโม สมาโน สํกิเลสธมฺมํเยว ปริเยสามิ? ยํนูนาหํ อตฺตนา ชาติธมฺโม สมาโน ชาติธมฺเม อาทีนวํ วิทิตฺวา อชาตํ อนุตฺตรํ โยคกฺเขมํ นิพฺพานํ ปริเยเสยฺยํ, อตฺตนา ชราธมฺโม สมาโน ชราธมฺเม อาทีนวํ วิทิตฺวา อชรํ อนุตฺตรํ โยคกฺเขมํ นิพฺพานํ ปริเยเสยฺยํ, อตฺตนา พฺยาธิธมฺโม สมาโน พฺยาธิธมฺเม อาทีนวํ วิทิตฺวา อพฺยาธึ อนุตฺตรํ โยคกฺเขมํ นิพฺพานํ ปริเยเสยฺยํ, อตฺตนา มรณธมฺโม สมาโน มรณธมฺเม อาทีนวํ วิทิตฺวา อมตํ อนุตฺตรํ โยคกฺเขมํ นิพฺพานํ ปริเยเสยฺยํ, อตฺตนา โสกธมฺโม สมาโน โสกธมฺเม อาทีนวํ วิทิตฺวา อโสกํ อนุตฺตรํ โยคกฺเขมํ นิพฺพานํ ปริเยเสยฺยํ, อตฺตนา สํกิเลสธมฺโม สมาโน สํกิเลสธมฺเม อาทีนวํ วิทิตฺวา อสํกิลิฏฺฐํ อนุตฺตรํ โยคกฺเขมํ นิพฺพานํ ปริเยเสยฺย’นฺติ.

276. Bhikkhus, antes do meu despertar, quando eu era apenas um Bodhisatta ainda não totalmente desperto, eu também, estando eu próprio sujeito ao nascimento, buscava o que também estava sujeito ao nascimento; estando eu próprio sujeito ao envelhecimento, buscava o que também estava sujeito ao envelhecimento; estando eu próprio sujeito à doença, buscava o que também estava sujeito à doença; estando eu próprio sujeito à morte, buscava o que também estava sujeito à morte; estando eu próprio sujeito à tristeza, buscava o que também estava sujeito à tristeza; estando eu próprio sujeito à contaminação, buscava o que também estava sujeito à contaminação. Então, bhikkhus, ocorreu-me este pensamento: 'Por que eu, estando eu próprio sujeito ao nascimento, busco o que também está sujeito ao nascimento? Por que eu, estando eu próprio sujeito ao envelhecimento... à doença... à morte... à tristeza... estando eu próprio sujeito à contaminação, busco o que também está sujeito à contaminação? E se eu, estando eu próprio sujeito ao nascimento, tendo compreendido o perigo no que está sujeito ao nascimento, buscasse o não nascido, a suprema segurança contra os grilhões, o Nibbāna? E se eu, estando eu próprio sujeito ao envelhecimento, tendo compreendido o perigo no que está sujeito ao envelhecimento, buscasse o não envelhecente, a suprema segurança contra os grilhões, o Nibbāna? E se eu, estando eu próprio sujeito à doença, tendo compreendido o perigo no que está sujeito à doença, buscasse o não enfermo, a suprema segurança contra os grilhões, o Nibbāna? E se eu, estando eu próprio sujeito à morte, tendo compreendido o perigo no que está sujeito à morte, buscasse o imortal, a suprema segurança contra os grilhões, o Nibbāna? E se eu, estando eu próprio sujeito à tristeza, tendo compreendido o perigo no que está sujeito à tristeza, buscasse o livre de tristeza, a suprema segurança contra os grilhões, o Nibbāna? E se eu, estando eu próprio sujeito à contaminação, tendo compreendido o perigo no que está sujeito à contaminação, buscasse o incontaminado, a suprema segurança contra os grilhões, o Nibbāna?'

๒๗๗. ‘‘โส โข อหํ, ภิกฺขเว, อปเรน สมเยน ทหโรว สมาโน สุสุกาฬเกโส, ภทฺเรน โยพฺพเนน สมนฺนาคโต ปฐเมน วยสา อกามกานํ มาตาปิตูนํ อสฺสุมุขานํ รุทนฺตานํ เกสมสฺสุํ โอหาเรตฺวา กาสายานิ [Pg.220] วตฺถานิ อจฺฉาเทตฺวา อคารสฺมา อนคาริยํ ปพฺพชึ. โส เอวํ ปพฺพชิโต สมาโน กึ กุสลคเวสี อนุตฺตรํ สนฺติวรปทํ ปริเยสมาโน เยน อาฬาโร กาลาโม เตนุปสงฺกมึ. อุปสงฺกมิตฺวา อาฬารํ กาลามํ เอตทโวจํ – ‘อิจฺฉามหํ, อาวุโส กาลาม, อิมสฺมึ ธมฺมวินเย พฺรหฺมจริยํ จริตุ’นฺติ. เอวํ วุตฺเต, ภิกฺขเว, อาฬาโร กาลาโม มํ เอตทโวจ – ‘วิหรตายสฺมา; ตาทิโส อยํ ธมฺโม ยตฺถ วิญฺญู ปุริโส นจิรสฺเสว สกํ อาจริยกํ สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหเรยฺยา’ติ. โส โข อหํ, ภิกฺขเว, นจิรสฺเสว ขิปฺปเมว ตํ ธมฺมํ ปริยาปุณึ. โส โข อหํ, ภิกฺขเว, ตาวตเกเนว โอฏฺฐปหตมตฺเตน ลปิตลาปนมตฺเตน ญาณวาทญฺจ วทามิ เถรวาทญฺจ, ‘ชานามิ ปสฺสามี’ติ จ ปฏิชานามิ อหญฺเจว อญฺเญ จ. ตสฺส มยฺหํ, ภิกฺขเว, เอตทโหสิ – ‘น โข อาฬาโร กาลาโม อิมํ ธมฺมํ เกวลํ สทฺธามตฺตเกน สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหรามีติ ปเวเทติ; อทฺธา อาฬาโร กาลาโม อิมํ ธมฺมํ ชานํ ปสฺสํ วิหรตี’ติ.

277. “Mais tarde, monges, sendo ainda jovem, com cabelos bem pretos, dotado da beleza da juventude, na primeira fase da vida, embora meus pais não quisessem e chorassem com os rostos banhados em lágrimas, raspei o cabelo e a barba, vesti as vestes tingidas de açafrão e parti da vida em família para a vida sem lar. Tendo assim partido, em busca do que é salutar, procurando o estado supremo da paz sublime, fui até onde estava Alara Kalama. Ao me aproximar, disse a Alara Kalama: 'Amigo Kalama, desejo viver a vida santa neste Dhamma e Disciplina.' Quando isso foi dito, monges, Alara Kalama me disse: 'O venerável pode permanecer aqui. Este Dhamma é tal que um homem sábio, em pouco tempo, pode realizar por si mesmo através do conhecimento direto a doutrina de seu próprio mestre, alcançá-la e nela habitar.' E eu, monges, em pouco tempo, rapidamente dominei aquele Dhamma. E eu, monges, apenas por mover os lábios e repetir o que foi dito, falava com palavras de conhecimento e palavras de firmeza, e afirmava: 'Eu sei, eu vejo' — tanto eu quanto outros. Então, monges, me ocorreu o seguinte pensamento: 'Não é por mera fé que Alara Kalama declara: "Tendo realizado por mim mesmo com conhecimento direto, alcanço e habito neste Dhamma." Certamente Alara Kalama habita conhecendo e vendo este Dhamma.'

‘‘อถ ขฺวาหํ, ภิกฺขเว, เยน อาฬาโร กาลาโม เตนุปสงฺกมึ; อุปสงฺกมิตฺวา อาฬารํ กาลามํ เอตทโวจํ – ‘กิตฺตาวตา โน, อาวุโส กาลาม, อิมํ ธมฺมํ สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหรามีติ ปเวเทสี’ติ ? เอวํ วุตฺเต, ภิกฺขเว, อาฬาโร กาลาโม อากิญฺจญฺญายตนํ ปเวเทสิ. ตสฺส มยฺหํ, ภิกฺขเว, เอตทโหสิ – ‘น โข อาฬารสฺเสว กาลามสฺส อตฺถิ สทฺธา, มยฺหํปตฺถิ สทฺธา; น โข อาฬารสฺเสว กาลามสฺส อตฺถิ วีริยํ, มยฺหํปตฺถิ วีริยํ; น โข อาฬารสฺเสว กาลามสฺส อตฺถิ สติ, มยฺหํปตฺถิ สติ; น โข อาฬารสฺเสว กาลามสฺส อตฺถิ สมาธิ, มยฺหํปตฺถิ สมาธิ; น โข อาฬารสฺเสว กาลามสฺส อตฺถิ ปญฺญา, มยฺหํปตฺถิ ปญฺญา. ยํนูนาหํ ยํ ธมฺมํ อาฬาโร กาลาโม สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหรามีติ ปเวเทติ, ตสฺส ธมฺมสฺส สจฺฉิกิริยาย ปทเหยฺย’นฺติ. โส โข อหํ, ภิกฺขเว, นจิรสฺเสว ขิปฺปเมว ตํ ธมฺมํ สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหาสึ.

“Então, monges, fui até onde estava Alara Kalama e, ao me aproximar, perguntei-lhe: 'Amigo Kalama, até que ponto você declara ter realizado por si mesmo com conhecimento direto, alcançado e habitado neste Dhamma?' Quando isso foi dito, monges, Alara Kalama declarou a esfera do nada. Então, monges, me ocorreu o seguinte pensamento: 'Não é apenas Alara Kalama quem tem fé, eu também tenho fé; não é apenas Alara Kalama quem tem energia, eu também tenho energia; não é apenas Alara Kalama quem tem atenção plena, eu também tenho atenção plena; não é apenas Alara Kalama quem tem concentração, eu também tenho concentração; não é apenas Alara Kalama quem tem sabedoria, eu também tenho sabedoria. E se eu me esforçasse para realizar o Dhamma que Alara Kalama declara ter realizado por si mesmo com conhecimento direto, alcançado e habitado?' E eu, monges, em pouco tempo, rapidamente realizei aquele Dhamma por mim mesmo com conhecimento direto, alcancei-o e nele habitei.

‘‘อถ ขฺวาหํ, ภิกฺขเว, เยน อาฬาโร กาลาโม เตนุปสงฺกมึ; อุปสงฺกมิตฺวา อาฬารํ กาลามํ เอตทโวจํ –

“Então, monges, fui até onde estava Alara Kalama e, ao me aproximar, perguntei-lhe:

‘เอตฺตาวตา โน, อาวุโส กาลาม, อิมํ ธมฺมํ สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช ปเวเทสี’ติ?

‘Amigo Kalama, é até este ponto que você declara ter realizado por si mesmo com conhecimento direto, alcançado e proclamado este Dhamma?’

‘เอตฺตาวตา [Pg.221] โข อหํ, อาวุโส, อิมํ ธมฺมํ สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช ปเวเทมี’ติ.

‘É até este ponto, amigo, que eu declaro ter realizado por mim mesmo com conhecimento direto, alcançado e proclamado este Dhamma.’

‘อหมฺปิ โข, อาวุโส, เอตฺตาวตา อิมํ ธมฺมํ สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหรามี’ติ.

‘Eu também, amigo, até este ponto, realizo por mim mesmo com conhecimento direto, alcanço e habito neste Dhamma.’

‘ลาภา โน, อาวุโส, สุลทฺธํ โน, อาวุโส, เย มยํ อายสฺมนฺตํ ตาทิสํ สพฺรหฺมจารึ ปสฺสาม. อิติ ยาหํ ธมฺมํ สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช ปเวเทมิ ตํ ตฺวํ ธมฺมํ สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหรสิ. ยํ ตฺวํ ธมฺมํ สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหรสิ ตมหํ ธมฺมํ สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช ปเวเทมิ. อิติ ยาหํ ธมฺมํ ชานามิ ตํ ตฺวํ ธมฺมํ ชานาสิ, ยํ ตฺวํ ธมฺมํ ชานาสิ ตมหํ ธมฺมํ ชานามิ. อิติ ยาทิโส อหํ ตาทิโส ตุวํ, ยาทิโส ตุวํ ตาทิโส อหํ. เอหิ ทานิ, อาวุโส, อุโภว สนฺตา อิมํ คณํ ปริหรามา’ติ. อิติ โข, ภิกฺขเว, อาฬาโร กาลาโม อาจริโย เม สมาโน (อตฺตโน) อนฺเตวาสึ มํ สมานํ อตฺตนา สมสมํ ฐเปสิ, อุฬาราย จ มํ ปูชาย ปูเชสิ. ตสฺส มยฺหํ, ภิกฺขเว, เอตทโหสิ – ‘นายํ ธมฺโม นิพฺพิทาย น วิราคาย น นิโรธาย น อุปสมาย น อภิญฺญาย น สมฺโพธาย น นิพฺพานาย สํวตฺตติ, ยาวเทว อากิญฺจญฺญายตนูปปตฺติยา’ติ. โส โข อหํ, ภิกฺขเว, ตํ ธมฺมํ อนลงฺกริตฺวา ตสฺมา ธมฺมา นิพฺพิชฺช อปกฺกมึ.

‘É um ganho para nós, amigo, é uma grande ventura para nós que vejamos um venerável companheiro de vida santa como você. Assim, o Dhamma que eu declaro ter realizado por mim mesmo com conhecimento direto, alcançado e proclamado, é o Dhamma que você realiza por si mesmo com conhecimento direto, alcança e habita. E o Dhamma que você realiza por si mesmo com conhecimento direto, alcança e habita, é o Dhamma que eu declaro ter realizado por mim mesmo com conhecimento direto, alcançado e proclamado. Assim, o Dhamma que eu conheço, você conhece; o Dhamma que você conhece, eu conheço. Como eu sou, assim você é; como você é, assim eu sou. Venha agora, amigo, nós dois juntos lideremos esta comunidade.' Assim, monges, Alara Kalama, sendo meu mestre, colocou a mim, seu discípulo, em pé de igualdade consigo mesmo e me prestou uma grande honra. Mas me ocorreu o seguinte pensamento: 'Este Dhamma não conduz ao desencanto, ao desapego, à cessação, à paz, ao conhecimento direto, à iluminação, ao Nibbana, mas apenas ao renascimento na esfera do nada.' Não considerando aquele Dhamma suficiente, desiludido com ele, eu parti.”

๒๗๘. ‘‘โส โข อหํ, ภิกฺขเว, กึ กุสลคเวสี อนุตฺตรํ สนฺติวรปทํ ปริเยสมาโน เยน อุทโก รามปุตฺโต เตนุปสงฺกมึ; อุปสงฺกมิตฺวา อุทกํ รามปุตฺตํ เอตทโวจํ – ‘อิจฺฉามหํ, อาวุโส, อิมสฺมึ ธมฺมวินเย พฺรหฺมจริยํ จริตุ’นฺติ. เอวํ วุตฺเต, ภิกฺขเว, อุทโก รามปุตฺโต มํ เอตทโวจ – ‘วิหรตายสฺมา; ตาทิโส อยํ ธมฺโม ยตฺถ วิญฺญู ปุริโส นจิรสฺเสว สกํ อาจริยกํ สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหเรยฺยา’ติ. โส โข อหํ, ภิกฺขเว, นจิรสฺเสว ขิปฺปเมว ตํ ธมฺมํ ปริยาปุณึ. โส โข [Pg.222] อหํ, ภิกฺขเว, ตาวตเกเนว โอฏฺฐปหตมตฺเตน ลปิตลาปนมตฺเตน ญาณวาทญฺจ วทามิ เถรวาทญฺจ, ‘ชานามิ ปสฺสามี’ติ จ ปฏิชานามิ อหญฺเจว อญฺเญ จ. ตสฺส มยฺหํ, ภิกฺขเว, เอตทโหสิ – ‘น โข ราโม อิมํ ธมฺมํ เกวลํ สทฺธามตฺตเกน สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหรามีติ ปเวเทสิ; อทฺธา ราโม อิมํ ธมฺมํ ชานํ ปสฺสํ วิหาสี’ติ.

278. “Ainda em busca, monges, do que é salutar, procurando o estado supremo da paz sublime, fui até onde estava Uddaka Ramaputta. Ao me aproximar, disse a Uddaka Ramaputta: 'Amigo, desejo viver a vida santa neste Dhamma e Disciplina.' Quando isso foi dito, monges, Uddaka Ramaputta me disse: 'O venerável pode permanecer aqui. Este Dhamma é tal que um homem sábio, em pouco tempo, pode realizar por si mesmo através do conhecimento direto a doutrina de seu próprio mestre, alcançá-la e nela habitar.' E eu, monges, em pouco tempo, rapidamente dominei aquele Dhamma. E eu, monges, apenas por mover os lábios e repetir o que foi dito, falava com palavras de conhecimento e palavras de firmeza, e afirmava: 'Eu sei, eu vejo' — tanto eu quanto outros. Então, monges, me ocorreu o seguinte pensamento: 'Não foi por mera fé que Rama declarou ter realizado por si mesmo com conhecimento direto, alcançado e habitado neste Dhamma. Certamente Rama habitava conhecendo e vendo este Dhamma.'”

‘‘อถ ขฺวาหํ, ภิกฺขเว, เยน อุทโก รามปุตฺโต เตนุปสงฺกมึ; อุปสงฺกมิตฺวา อุทกํ รามปุตฺตํ เอตทโวจํ – ‘กิตฺตาวตา โน, อาวุโส, ราโม อิมํ ธมฺมํ สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหรามีติ ปเวเทสี’ติ? เอวํ วุตฺเต, ภิกฺขเว, อุทโก รามปุตฺโต เนวสญฺญานาสญฺญายตนํ ปเวเทสิ. ตสฺส มยฺหํ, ภิกฺขเว, เอตทโหสิ – ‘น โข รามสฺเสว อโหสิ สทฺธา, มยฺหํปตฺถิ สทฺธา; น โข รามสฺเสว อโหสิ วีริยํ, มยฺหํปตฺถิ วีริยํ; น โข รามสฺเสว อโหสิ สติ, มยฺหํปตฺถิ สติ; น โข รามสฺเสว อโหสิ สมาธิ, มยฺหํปตฺถิ สมาธิ, น โข รามสฺเสว อโหสิ ปญฺญา, มยฺหํปตฺถิ ปญฺญา. ยํนูนาหํ ยํ ธมฺมํ ราโม สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหรามีติ ปเวเทสิ, ตสฺส ธมฺมสฺส สจฺฉิกิริยาย ปทเหยฺย’นฺติ. โส โข อหํ, ภิกฺขเว, นจิรสฺเสว ขิปฺปเมว ตํ ธมฺมํ สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหาสึ.

“Então, monges, fui até onde estava Uddaka Ramaputta e, ao me aproximar, perguntei-lhe: 'Amigo, até que ponto Rama declarou ter realizado por si mesmo com conhecimento direto, alcançado e habitado neste Dhamma?' Quando isso foi dito, monges, Uddaka Ramaputta declarou a esfera da nem-percepção-nem-não-percepção. Então, monges, me ocorreu o seguinte pensamento: 'Não era apenas Rama quem tinha fé, eu também tenho fé; não era apenas Rama quem tinha energia, eu também tenho energia; não era apenas Rama quem tinha atenção plena, eu também tenho atenção plena; não era apenas Rama quem tinha concentração, eu também tenho concentração; não era apenas Rama quem tinha sabedoria, eu também tenho sabedoria. E se eu me esforçasse para realizar o Dhamma que Rama declarou ter realizado por si mesmo com conhecimento direto, alcançado e habitado?' E eu, monges, em pouco tempo, rapidamente realizei aquele Dhamma por mim mesmo com conhecimento direto, alcancei-o e nele habitei.”

‘‘อถ ขฺวาหํ, ภิกฺขเว, เยน อุทโก รามปุตฺโต เตนุปสงฺกมึ; อุปสงฺกมิตฺวา อุทกํ รามปุตฺตํ เอตทโวจํ –

“Então, monges, fui até onde estava Uddaka Ramaputta e, ao me aproximar, perguntei-lhe:

‘เอตฺตาวตา โน, อาวุโส, ราโม อิมํ ธมฺมํ สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช ปเวเทสี’ติ?

‘Amigo, é até este ponto que Rama declarou ter realizado por si mesmo com conhecimento direto, alcançado e proclamado este Dhamma?’

‘เอตฺตาวตา โข, อาวุโส, ราโม อิมํ ธมฺมํ สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช ปเวเทสี’ติ.

‘É até este ponto, amigo, que Rama declarou ter realizado por si mesmo com conhecimento direto, alcançado e proclamado este Dhamma.’

‘อหมฺปิ โข, อาวุโส, เอตฺตาวตา อิมํ ธมฺมํ สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหรามี’ติ.

‘Eu também, amigo, até este ponto, realizo por mim mesmo com conhecimento direto, alcanço e habito neste Dhamma.’

‘ลาภา โน, อาวุโส, สุลทฺธํ โน, อาวุโส, เย มยํ อายสฺมนฺตํ ตาทิสํ สพฺรหฺมจารึ ปสฺสาม. อิติ ยํ ธมฺมํ ราโม สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช ปเวเทสิ, ตํ ตฺวํ ธมฺมํ สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหรสิ. ยํ ตฺวํ ธมฺมํ สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหรสิ, ตํ ธมฺมํ ราโม สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช ปเวเทสิ. อิติ ยํ ธมฺมํ ราโม อภิญฺญาสิ ตํ ตฺวํ ธมฺมํ ชานาสิ, ยํ ตฺวํ ธมฺมํ ชานาสิ, ตํ ธมฺมํ ราโม อภิญฺญาสิ. อิติ ยาทิโส ราโม อโหสิ ตาทิโส ตุวํ, ยาทิโส ตุวํ ตาทิโส ราโม อโหสิ. เอหิ ทานิ, อาวุโส, ตุวํ อิมํ คณํ ปริหรา’ติ[Pg.223]. อิติ โข, ภิกฺขเว, อุทโก รามปุตฺโต สพฺรหฺมจารี เม สมาโน อาจริยฏฺฐาเน มํ ฐเปสิ, อุฬาราย จ มํ ปูชาย ปูเชสิ. ตสฺส มยฺหํ, ภิกฺขเว, เอตทโหสิ – ‘นายํ ธมฺโม นิพฺพิทาย น วิราคาย น นิโรธาย น อุปสมาย น อภิญฺญาย น สมฺโพธาย น นิพฺพานาย สํวตฺตติ, ยาวเทว เนวสญฺญานาสญฺญายตนูปปตฺติยา’ติ. โส โข อหํ, ภิกฺขเว, ตํ ธมฺมํ อนลงฺกริตฺวา ตสฺมา ธมฺมา นิพฺพิชฺช อปกฺกมึ.

‘É um ganho para nós, amigo, é uma grande ventura para nós que vejamos um venerável companheiro de vida santa como você. Assim, o Dhamma que Rama declarou ter realizado por si mesmo com conhecimento direto, alcançado e proclamado, é o Dhamma que você realiza por si mesmo com conhecimento direto, alcança e habita. E o Dhamma que você realiza por si mesmo com conhecimento direto, alcança e habita, é o Dhamma que Rama declarou ter realizado por si mesmo com conhecimento direto, alcançado e proclamado. Assim, o Dhamma que Rama conheceu, você conhece; o Dhamma que você conhece, Rama conheceu. Como Rama era, assim você é; como você é, assim Rama era. Venha agora, amigo, lidere você esta comunidade.' Assim, monges, Uddaka Ramaputta, sendo meu companheiro de vida santa, colocou-me na posição de mestre e me prestou uma grande honra. Mas me ocorreu o seguinte pensamento: 'Este Dhamma não conduz ao desencanto, ao desapego, à cessação, à paz, ao conhecimento direto, à iluminação, ao Nibbana, mas apenas ao renascimento na esfera da nem-percepção-nem-não-percepção.' Não considerando aquele Dhamma suficiente, desiludido com ele, eu parti.”

๒๗๙. ‘‘โส โข อหํ, ภิกฺขเว, กึ กุสลคเวสี อนุตฺตรํ สนฺติวรปทํ ปริเยสมาโน มคเธสุ อนุปุพฺเพน จาริกํ จรมาโน เยน อุรุเวลา เสนานิคโม ตทวสรึ. ตตฺถทฺทสํ รมณียํ ภูมิภาคํ, ปาสาทิกญฺจ วนสณฺฑํ, นทิญฺจ สนฺทนฺตึ เสตกํ สุปติตฺถํ รมณียํ, สมนฺตา จ โคจรคามํ. ตสฺส มยฺหํ, ภิกฺขเว, เอตทโหสิ – ‘รมณีโย วต, โภ, ภูมิภาโค, ปาสาทิโก จ วนสณฺโฑ, นที จ สนฺทติ เสตกา สุปติตฺถา รมณียา, สมนฺตา จ โคจรคาโม. อลํ วติทํ กุลปุตฺตสฺส ปธานตฺถิกสฺส ปธานายา’ติ. โส โข อหํ, ภิกฺขเว, ตตฺเถว นิสีทึ – อลมิทํ ปธานายาติ.

279. “Ainda em busca, monges, do que é salutar, procurando o estado supremo da paz sublime, caminhei gradualmente pelas terras de Mágada até chegar a Uruvela, em Senanigama. Lá vi um agradável trecho de terra, um bosque encantador com um rio de águas límpidas fluindo, com margens agradáveis e de areia clara, e passagens de fácil acesso, e um vilarejo próximo para a coleta de esmolas. Então, monges, me ocorreu o seguinte pensamento: 'Verdadeiramente, este trecho de terra é agradável, o bosque é encantador, o rio flui com águas límpidas, com margens agradáveis e de areia clara, e passagens de fácil acesso, e há um vilarejo próximo para a coleta de esmolas. Isto certamente é adequado para o esforço de um jovem de boa família dedicado ao esforço espiritual.' E ali mesmo me sentei, monges, pensando: 'Isto é adequado para o esforço.'”

๒๘๐. ‘‘โส โข อหํ, ภิกฺขเว, อตฺตนา ชาติธมฺโม สมาโน ชาติธมฺเม อาทีนวํ วิทิตฺวา อชาตํ อนุตฺตรํ โยคกฺเขมํ นิพฺพานํ ปริเยสมาโน อชาตํ อนุตฺตรํ โยคกฺเขมํ นิพฺพานํ อชฺฌคมํ, อตฺตนา ชราธมฺโม สมาโน ชราธมฺเม อาทีนวํ วิทิตฺวา อชรํ อนุตฺตรํ โยคกฺเขมํ นิพฺพานํ ปริเยสมาโน อชรํ อนุตฺตรํ โยคกฺเขมํ นิพฺพานํ อชฺฌคมํ, อตฺตนา พฺยาธิธมฺโม สมาโน พฺยาธิธมฺเม อาทีนวํ วิทิตฺวา อพฺยาธึ อนุตฺตรํ โยคกฺเขมํ นิพฺพานํ ปริเยสมาโน อพฺยาธึ อนุตฺตรํ โยคกฺเขมํ นิพฺพานํ อชฺฌคมํ, อตฺตนา มรณธมฺโม สมาโน มรณธมฺเม อาทีนวํ วิทิตฺวา อมตํ อนุตฺตรํ โยคกฺเขมํ นิพฺพานํ อชฺฌคมํ, อตฺตนา โสกธมฺโม สมาโน โสกธมฺเม อาทีนวํ วิทิตฺวา อโสกํ อนุตฺตรํ โยคกฺเขมํ นิพฺพานํ อชฺฌคมํ, อตฺตนา สํกิเลสธมฺโม สมาโน สํกิเลสธมฺเม อาทีนวํ วิทิตฺวา อสํกิลิฏฺฐํ อนุตฺตรํ โยคกฺเขมํ นิพฺพานํ ปริเยสมาโน อสํกิลิฏฺฐํ อนุตฺตรํ โยคกฺเขมํ นิพฺพานํ อชฺฌคมํ. ญาณญฺจ ปน เม ทสฺสนํ อุทปาทิ – ‘อกุปฺปา เม วิมุตฺติ, อยมนฺติมา ชาติ, นตฺถิ ทานิ ปุนพฺภโว’ติ.

280. “E eu, monges, sendo eu mesmo sujeito ao nascimento, tendo compreendido o perigo naquilo que é sujeito ao nascimento, buscando o não nascido, a suprema segurança contra os grilhões, o Nibbana, alcancei o não nascido, a suprema segurança contra os grilhões, o Nibbana; sendo eu mesmo sujeito ao envelhecimento, tendo compreendido o perigo naquilo que é sujeito ao envelhecimento, buscando o que não envelhece, a suprema segurança contra os grilhões, o Nibbana, alcancei o que não envelhece, a suprema segurança contra os grilhões, o Nibbana; sendo eu mesmo sujeito à doença, tendo compreendido o perigo naquilo que é sujeito à doença, buscando o livre de doença, a suprema segurança contra os grilhões, o Nibbana, alcancei o livre de doença, a suprema segurança contra os grilhões, o Nibbana; sendo eu mesmo sujeito à morte, tendo compreendido o perigo naquilo que é sujeito à morte, alcancei o sem morte, a suprema segurança contra os grilhões, o Nibbana; sendo eu mesmo sujeito à tristeza, tendo compreendido o perigo naquilo que é sujeito à tristeza, alcancei o sem tristeza, a suprema segurança contra os grilhões, o Nibbana; sendo eu mesmo sujeito à impureza, tendo compreendido o perigo naquilo que é sujeito à impureza, buscando o imaculado, a suprema segurança contra os grilhões, o Nibbana, alcancei o imaculado, a suprema segurança contra os grilhões, o Nibbana. E o conhecimento e a visão surgiram em mim: 'Inabalável é a minha libertação; este é o meu último nascimento; agora não há mais renascimento.'”

๒๘๑. ‘‘ตสฺส [Pg.224] มยฺหํ, ภิกฺขเว, เอตทโหสิ – ‘อธิคโต โข มฺยายํ ธมฺโม คมฺภีโร ทุทฺทโส ทุรนุโพโธ สนฺโต ปณีโต อตกฺกาวจโร นิปุโณ ปณฺฑิตเวทนีโย. อาลยรามา โข ปนายํ ปชา อาลยรตา อาลยสมฺมุทิตา. อาลยรามา โข ปนายํ ปชา อาลยรตาย อาลยสมฺมุทิตาย ทุทฺทสํ อิทํ ฐานํ ยทิทํ – อิทปฺปจฺจยตา ปฏิจฺจสมุปฺปาโท. อิทมฺปิ โข ฐานํ ทุทฺทสํ ยทิทํ – สพฺพสงฺขารสมโถ สพฺพูปธิปฏินิสฺสคฺโค ตณฺหากฺขโย วิราโค นิโรโธ นิพฺพานํ. อหญฺเจว โข ปน ธมฺมํ เทเสยฺยํ, ปเร จ เม น อาชาเนยฺยุํ, โส มมสฺส กิลมโถ, สา มมสฺส วิเหสา’ติ. อปิสฺสุ มํ, ภิกฺขเว, อิมา อนจฺฉริยา คาถาโย ปฏิภํสุ ปุพฺเพ อสฺสุตปุพฺพา –

281. Então, monges, ocorreu-me o seguinte pensamento: 'Este Dhamma que alcancei é profundo, difícil de ver e difícil de compreender, pacífico e sublime, inacessível ao mero raciocínio, sutil, para ser experienciado pelos sábios. Mas esta geração se deleita no apego, tem prazer no apego, regozija-se no apego. Para uma geração que se deleita, tem prazer e se regozija no apego, é difícil ver esta verdade, a saber: a condicionalidade específica, a originação dependente. E também é difícil ver esta verdade, a saber: a pacificação de todas as formações, o abandono de todas as aquisições, a destruição do desejo, o desapego, a cessação, o Nibbāna. Se eu ensinasse o Dhamma, os outros não me compreenderiam, e isso seria apenas cansativo e penoso para mim.' Além disso, monges, surgiram em minha mente estes versos extraordinários, nunca antes ouvidos:

‘กิจฺเฉน เม อธิคตํ, หลํ ทานิ ปกาสิตุํ;

ราคโทสปเรเตหิ, นายํ ธมฺโม สุสมฺพุโธ.

‘Alcançado por mim com tanta dificuldade, não convém agora revelar este Dhamma; pois ele não é facilmente compreendido por aqueles que estão dominados pela cobiça e pelo ódio.

‘ปฏิโสตคามึ นิปุณํ, คมฺภีรํ ทุทฺทสํ อณุํ;

ราครตฺตา น ทกฺขนฺติ, ตโมขนฺเธน อาวุฏา’’’ติ.

Aqueles que estão apegados à cobiça, envoltos na densa escuridão da ignorância, não verão este Dhamma que vai contra a correnteza, sutil, profundo, difícil de ver e infinitesimal.’

๒๘๒. ‘‘อิติห เม, ภิกฺขเว, ปฏิสญฺจิกฺขโต อปฺโปสฺสุกฺกตาย จิตฺตํ นมติ, โน ธมฺมเทสนาย. อถ โข, ภิกฺขเว, พฺรหฺมุโน สหมฺปติสฺส มม เจตสา เจโตปริวิตกฺกมญฺญาย เอตทโหสิ – ‘นสฺสติ วต โภ โลโก, วินสฺสติ วต โภ โลโก, ยตฺร หิ นาม ตถาคตสฺส อรหโต สมฺมาสมฺพุทฺธสฺส อปฺโปสฺสุกฺกตาย จิตฺตํ นมติ, โน ธมฺมเทสนายา’ติ. อถ โข, ภิกฺขเว, พฺรหฺมา สหมฺปติ – เสยฺยถาปิ นาม พลวา ปุริโส สมิญฺชิตํ วา พาหํ ปสาเรยฺย, ปสาริตํ วา พาหํ สมิญฺเชยฺย, เอวเมว – พฺรหฺมโลเก อนฺตรหิโต มม ปุรโต ปาตุรโหสิ. อถ โข, ภิกฺขเว, พฺรหฺมา สหมฺปติ เอกํสํ อุตฺตราสงฺคํ กริตฺวา เยนาหํ เตนญฺชลึ ปณาเมตฺวา มํ เอตทโวจ – ‘เทเสตุ, ภนฺเต, ภควา ธมฺมํ, เทเสตุ สุคโต ธมฺมํ. สนฺติ สตฺตา อปฺปรชกฺขชาติกา, อสฺสวนตา ธมฺมสฺส ปริหายนฺติ. ภวิสฺสนฺติ ธมฺมสฺส อญฺญาตาโร’ติ. อิทมโวจ, ภิกฺขเว, พฺรหฺมา สหมฺปติ. อิทํ วตฺวา อถาปรํ เอตทโวจ –

282. Assim refletindo, monges, minha mente se inclinou para a inação, e não para o ensino do Dhamma. Então, monges, o Brahmā Sahampati, conhecendo com sua própria mente o pensamento em minha mente, pensou: 'Ai de mim, o mundo está perdido! Ai de mim, o mundo perecerá! Pois a mente do Tathāgata, o Nobre, o Plenamente Iluminado, inclina-se para a inação, e não para o ensino do Dhamma.' Então, monges, o Brahmā Sahampati — tão rapidamente quanto um homem forte estende o braço dobrado ou dobra o braço estendido — desapareceu do mundo de Brahma e apareceu diante de mim. Então, monges, o Brahmā Sahampati, colocando seu manto superior sobre um ombro e curvando-se com as mãos unidas em reverência em minha direção, disse-me: 'Que o Senhor, o Abençoado, ensine o Dhamma; que o Sublime ensine o Dhamma. Há seres com pouca poeira nos olhos que, por não ouvirem o Dhamma, estão se degradando. Haverá aqueles que compreenderão o Dhamma.' Isso disse o Brahmā Sahampati, monges. Tendo dito isso, acrescentou ainda:

‘ปาตุรโหสิ [Pg.225] มคเธสุ ปุพฺเพ,ธมฺโม อสุทฺโธ สมเลหิ จินฺติโต;

อปาปุเรตํ อมตสฺส ทฺวารํ,สุณนฺตุ ธมฺมํ วิมเลนานุพุทฺธํ.

‘Surgiu anteriormente em Magadha um ensinamento impuro, concebido por mentes maculadas. Abra as portas para o Imortal! Que eles ouçam o Dhamma compreendido por Aquele que é livre de máculas.

‘เสเล ยถา ปพฺพตมุทฺธนิฏฺฐิโต,ยถาปิ ปสฺเส ชนตํ สมนฺตโต;

ตถูปมํ ธมฺมมยํ สุเมธ,ปาสาทมารุยฺห สมนฺตจกฺขุ;

โสกาวติณฺณํ ชนตมเปตโสโก,อเวกฺขสฺสุ ชาติชราภิภูตํ.

‘Assim como alguém que está no topo de uma montanha rochosa pode contemplar as pessoas ao redor, da mesma forma, ó Sábio de visão universal, suba ao palácio feito de Dhamma. Livre de tristeza, contemple esta humanidade submersa na dor, oprimida pelo nascimento e pela velhice.

‘อุฏฺเฐหิ วีร วิชิตสงฺคาม,สตฺถวาห อณณ วิจร โลเก;

เทสสฺสุ ภควา ธมฺมํ,อญฺญาตาโร ภวิสฺสนฺตี’’’ติ.

‘Levante-se, herói vitorioso na batalha, líder da caravana, livre de dívidas, e caminhe pelo mundo! Que o Abençoado ensine o Dhamma, pois haverá aqueles que o compreenderão.’

๒๘๓. ‘‘อถ โข อหํ, ภิกฺขเว, พฺรหฺมุโน จ อชฺเฌสนํ วิทิตฺวา สตฺเตสุ จ การุญฺญตํ ปฏิจฺจ พุทฺธจกฺขุนา โลกํ โวโลเกสึ. อทฺทสํ โข อหํ, ภิกฺขเว, พุทฺธจกฺขุนา โลกํ โวโลเกนฺโต สตฺเต อปฺปรชกฺเข มหารชกฺเข, ติกฺขินฺทฺริเย มุทินฺทฺริเย, สฺวากาเร ทฺวากาเร, สุวิญฺญาปเย ทุวิญฺญาปเย, อปฺเปกจฺเจ ปรโลกวชฺชภยทสฺสาวิเน วิหรนฺเต, อปฺเปกจฺเจ น ปรโลกวชฺชภยทสฺสาวิเน วิหรนฺเต. เสยฺยถาปิ นาม อุปฺปลินิยํ วา ปทุมินิยํ วา ปุณฺฑรีกินิยํ วา อปฺเปกจฺจานิ อุปฺปลานิ วา ปทุมานิ วา ปุณฺฑรีกานิ วา อุทเก ชาตานิ อุทเก สํวฑฺฒานิ อุทกานุคฺคตานิ อนฺโตนิมุคฺคโปสีนิ, อปฺเปกจฺจานิ อุปฺปลานิ วา ปทุมานิ วา ปุณฺฑรีกานิ วา อุทเก ชาตานิ อุทเก สํวฑฺฒานิ อุทกานุคฺคตานิ สโมทกํ ฐิตานิ, อปฺเปกจฺจานิ อุปฺปลานิ วา ปทุมานิ วา ปุณฺฑรีกานิ วา อุทเก ชาตานิ อุทเก สํวฑฺฒานิ อุทกํ อจฺจุคฺคมฺม ฐิตานิ อนุปลิตฺตานิ อุทเกน; เอวเมว โข อหํ, ภิกฺขเว, พุทฺธจกฺขุนา [Pg.226] โลกํ โวโลเกนฺโต อทฺทสํ สตฺเต อปฺปรชกฺเข มหารชกฺเข, ติกฺขินฺทฺริเย มุทินฺทฺริเย, สฺวากาเร ทฺวากาเร, สุวิญฺญาปเย ทุวิญฺญาปเย, อปฺเปกจฺเจ ปรโลกวชฺชภยทสฺสาวิเน วิหรนฺเต, อปฺเปกจฺเจ น ปรโลกวชฺชภยทสฺสาวิเน วิหรนฺเต. อถ ขฺวาหํ, ภิกฺขเว, พฺรหฺมานํ สหมฺปตึ คาถาย ปจฺจภาสึ –

283. Então, monges, compreendendo o pedido do Brahma e movido por compaixão pelos seres, examinei o mundo com o olho de um Buda. Ao examinar o mundo com o olho de um Buda, vi seres com pouca poeira nos olhos e com muita poeira nos olhos, com faculdades aguçadas e com faculdades embotadas, com boas qualidades e com malas qualidades, fáceis de ensinar e difíceis de ensinar, e alguns que viviam percebendo o perigo e a culpa no outro mundo, e outros que não percebiam o perigo e a culpa no outro mundo. Assim como em um lago de lótus azuis, vermelhos ou brancos, alguns lótus que nascem e crescem na água desenvolvem-se submersos, sem emergir dela; outros lótus que nascem e crescem na água repousam no nível da superfície da água; e ainda outros lótus que nascem e crescem na água erguem-se acima da água, permanecendo intocados e sem serem molhados por ela; da mesma forma, monges, examinando o mundo com o olho de um Buda, vi seres com pouca poeira nos olhos e com muita poeira nos olhos, com faculdades aguçadas e com faculdades embotadas, com boas qualidades e com más qualidades, fáceis de ensinar e difíceis de ensinar, e alguns que viviam percebendo o perigo e a culpa no outro mundo, e outros que não percebiam o perigo e a culpa no outro mundo. Então, respondi ao Brahmā Sahampati com um verso:

‘อปารุตา เตสํ อมตสฺส ทฺวารา,เย โสตวนฺโต ปมุญฺจนฺตุ สทฺธํ;

วิหึสสญฺญี ปคุณํ น ภาสึ,ธมฺมํ ปณีตํ มนุเชสุ พฺรหฺเม’’’ติ.

‘Abertas estão para eles as portas do Imortal! Que aqueles que têm ouvidos manifestem a sua fé. Pensando que seria apenas cansativo, ó Brahma, eu não havia proclamado aos homens este Dhamma sutil e sublime.’

‘‘อถ โข, ภิกฺขเว, พฺรหฺมา สหมฺปติ ‘กตาวกาโส โขมฺหิ ภควตา ธมฺมเทสนายา’ติ มํ อภิวาเทตฺวา ปทกฺขิณํ กตฺวา ตตฺเถวนฺตรธายิ.

Então, monges, o Brahmā Sahampati, pensando: 'O Abençoado concedeu-me a oportunidade para o ensino do Dhamma', prestou-me homenagem, circundou-me mantendo-me à sua direita e desapareceu ali mesmo.

๒๘๔. ‘‘ตสฺส มยฺหํ, ภิกฺขเว, เอตทโหสิ – ‘กสฺส นุ โข อหํ ปฐมํ ธมฺมํ เทเสยฺยํ; โก อิมํ ธมฺมํ ขิปฺปเมว อาชานิสฺสตี’ติ? ตสฺส มยฺหํ, ภิกฺขเว, เอตทโหสิ – ‘อยํ โข อาฬาโร กาลาโม ปณฺฑิโต วิยตฺโต เมธาวี ทีฆรตฺตํ อปฺปรชกฺขชาติโก. ยํนูนาหํ อาฬารสฺส กาลามสฺส ปฐมํ ธมฺมํ เทเสยฺยํ. โส อิมํ ธมฺมํ ขิปฺปเมว อาชานิสฺสตี’ติ. อถ โข มํ, ภิกฺขเว, เทวตา อุปสงฺกมิตฺวา เอตทโวจ – ‘สตฺตาหกาลงฺกโต, ภนฺเต, อาฬาโร กาลาโม’ติ. ญาณญฺจ ปน เม ทสฺสนํ อุทปาทิ – ‘สตฺตาหกาลงฺกโต อาฬาโร กาลาโม’ติ. ตสฺส มยฺหํ, ภิกฺขเว, เอตทโหสิ – ‘มหาชานิโย โข อาฬาโร กาลาโม. สเจ หิ โส อิมํ ธมฺมํ สุเณยฺย, ขิปฺปเมว อาชาเนยฺยา’ติ.

284. Então, monges, ocorreu-me o seguinte pensamento: 'A quem devo ensinar o Dhamma primeiro? Quem compreenderá este Dhamma rapidamente?' Então me ocorreu: 'Este Āḷāra Kālāma é sábio, inteligente e perspicaz; há muito tempo ele tem pouca poeira nos olhos. E se eu ensinasse o Dhamma primeiro a Āḷāra Kālāma? Ele o compreenderá rapidamente.' Então, monges, divindades se aproximaram de mim e disseram: 'Senhor, Āḷāra Kālāma faleceu há sete dias.' E o conhecimento e a visão surgiram em mim: 'Āḷāra Kālāma faleceu há sete dias.' Pensei: 'A perda de Āḷāra Kālāma é imensa. Se ele tivesse ouvido este Dhamma, o teria compreendido rapidamente.'

‘‘ตสฺส มยฺหํ, ภิกฺขเว, เอตทโหสิ – ‘กสฺส นุ โข อหํ ปฐมํ ธมฺมํ เทเสยฺยํ; โก อิมํ ธมฺมํ ขิปฺปเมว อาชานิสฺสตี’ติ? ตสฺส มยฺหํ, ภิกฺขเว, เอตทโหสิ – ‘อยํ โข อุทโก รามปุตฺโต ปณฺฑิโต วิยตฺโต เมธาวี ทีฆรตฺตํ อปฺปรชกฺขชาติโก. ยํนูนาหํ อุทกสฺส รามปุตฺตสฺส ปฐมํ ธมฺมํ เทเสยฺยํ. โส อิมํ ธมฺมํ ขิปฺปเมว อาชานิสฺสตี’ติ. อถ โข มํ, ภิกฺขเว, เทวตา อุปสงฺกมิตฺวา เอตทโวจ – ‘อภิโทสกาลงฺกโต, ภนฺเต, อุทโก รามปุตฺโต’ติ. ญาณญฺจ ปน เม ทสฺสนํ อุทปาทิ – ‘อภิโทสกาลงฺกโต อุทโก รามปุตฺโต’ติ. ตสฺส มยฺหํ, ภิกฺขเว, เอตทโหสิ – ‘มหาชานิโย โข อุทโก รามปุตฺโต. สเจ หิ โส อิมํ ธมฺมํ สุเณยฺย[Pg.227], ขิปฺปเมว อาชาเนยฺยา’ติ.

Então, monges, ocorreu-me o seguinte pensamento: 'A quem devo ensinar o Dhamma primeiro? Quem compreenderá este Dhamma rapidamente?' Então me ocorreu: 'Este Uddaka Rāmaputta é sábio, inteligente e perspicaz; há muito tempo ele tem pouca poeira nos olhos. E se eu ensinasse o Dhamma primeiro a Uddaka Rāmaputta? Ele o compreenderá rapidamente.' Então, monges, divindades se aproximaram de mim e disseram: 'Senhor, Uddaka Rāmaputta faleceu ontem à noite.' E o conhecimento e a visão surgiram em mim: 'Uddaka Rāmaputta faleceu ontem à noite.' Pensei: 'A perda de Uddaka Rāmaputta é imensa. Se ele tivesse ouvido este Dhamma, o teria compreendido rapidamente.'

‘‘ตสฺส มยฺหํ, ภิกฺขเว, เอตทโหสิ – ‘กสฺส นุ โข อหํ ปฐมํ ธมฺมํ เทเสยฺยํ; โก อิมํ ธมฺมํ ขิปฺปเมว อาชานิสฺสตี’ติ? ตสฺส มยฺหํ, ภิกฺขเว, เอตทโหสิ – ‘พหุการา โข เม ปญฺจวคฺคิยา ภิกฺขู, เย มํ ปธานปหิตตฺตํ อุปฏฺฐหึสุ. ยํนูนาหํ ปญฺจวคฺคิยานํ ภิกฺขูนํ ปฐมํ ธมฺมํ เทเสยฺย’นฺติ. ตสฺส มยฺหํ, ภิกฺขเว, เอตทโหสิ – ‘กหํ นุ โข เอตรหิ ปญฺจวคฺคิยา ภิกฺขู วิหรนฺตี’ติ? อทฺทสํ โข อหํ, ภิกฺขเว, ทิพฺเพน จกฺขุนา วิสุทฺเธน อติกฺกนฺตมานุสเกน ปญฺจวคฺคิเย ภิกฺขู พาราณสิยํ วิหรนฺเต อิสิปตเน มิคทาเย. อถ ขฺวาหํ, ภิกฺขเว, อุรุเวลายํ ยถาภิรนฺตํ วิหริตฺวา เยน พาราณสี เตน จาริกํ ปกฺกมึ.

Então, monges, ocorreu-me o seguinte pensamento: 'A quem devo ensinar o Dhamma primeiro? Quem compreenderá este Dhamma rapidamente?' Então me ocorreu: 'Os monges do grupo de cinco, que me assistiram quando eu estava empenhado em meu esforço, foram de grande ajuda. E se eu ensinasse o Dhamma primeiro aos monges do grupo de cinco?' Então pensei: 'Onde estão vivendo agora os monges do grupo de cinco?' E com o olho divino, purificado e superior ao humano, vi os monges do grupo de cinco vivendo em Benares, no Parque dos Cervos em Isipatana. Então, monges, tendo permanecido em Uruvelā pelo tempo que desejei, parti em jornada rumo a Benares.

๒๘๕. ‘‘อทฺทสา โข มํ, ภิกฺขเว, อุปโก อาชีวโก อนฺตรา จ คยํ อนฺตรา จ โพธึ อทฺธานมคฺคปฺปฏิปนฺนํ. ทิสฺวาน มํ เอตทโวจ – ‘วิปฺปสนฺนานิ โข เต, อาวุโส, อินฺทฺริยานิ, ปริสุทฺโธ ฉวิวณฺโณ ปริโยทาโต! กํสิ ตฺวํ, อาวุโส, อุทฺทิสฺส ปพฺพชิโต, โก วา เต สตฺถา, กสฺส วา ตฺวํ ธมฺมํ โรเจสี’ติ? เอวํ วุตฺเต, อหํ, ภิกฺขเว, อุปกํ อาชีวกํ คาถาหิ อชฺฌภาสึ –

285. Então, monges, o asceta Upaka viu-me na estrada, no caminho entre Gayā e a Árvore da Iluminação. Ao ver-me, disse-me: 'Amigo, suas faculdades estão serenas, a cor de sua pele é pura e brilhante! Sob quem você se ordenou, amigo? Quem é seu mestre? De quem é o Dhamma que você professa?' Diante disso, monges, respondi ao asceta Upaka com estes versos:

‘สพฺพาภิภู สพฺพวิทูหมสฺมิ, สพฺเพสุ ธมฺเมสุ อนูปลิตฺโต;

สพฺพญฺชโห ตณฺหากฺขเย วิมุตฺโต, สยํ อภิญฺญาย กมุทฺทิเสยฺยํ.

‘Eu sou aquele que tudo superou, que tudo conhece, imaculado entre todas as coisas, que a tudo renunciou, liberto pela destruição do desejo. Tendo compreendido tudo por mim mesmo, a quem eu apontaria como mestre?

‘น เม อาจริโย อตฺถิ, สทิโส เม น วิชฺชติ;

สเทวกสฺมึ โลกสฺมึ, นตฺถิ เม ปฏิปุคฺคโล.

‘Não tenho mestre, e alguém igual a mim não existe em todo o mundo, inclusive entre os deuses, pois não tenho rival.

‘อหญฺหิ อรหา โลเก, อหํ สตฺถา อนุตฺตโร;

เอโกมฺหิ สมฺมาสมฺพุทฺโธ, สีติภูโตสฺมิ นิพฺพุโต.

‘Eu sou o Nobre no mundo, sou o Mestre Supremo. Eu sozinho sou o Plenamente Iluminado, tornei-me sereno e alcancei a extinção.

‘ธมฺมจกฺกํ ปวตฺเตตุํ, คจฺฉามิ กาสินํ ปุรํ;

อนฺธีภูตสฺมึ โลกสฺมึ, อาหญฺฉํ อมตทุนฺทุภิ’นฺติ.

‘Para colocar em movimento a Roda do Dhamma, vou à cidade de Kāsi. Em um mundo que se tornou cego, vou rufar o tambor do Imortal.’

‘ยถา โข ตฺวํ, อาวุโส, ปฏิชานาสิ, อรหสิ อนนฺตชิโน’ติ!

‘De acordo com o que você afirma, amigo, você deve ser o Vencedor Infinito!’

‘มาทิสา เว ชินา โหนฺติ, เย ปตฺตา อาสวกฺขยํ;

ชิตา เม ปาปกา ธมฺมา, ตสฺมาหมุปก ชิโน’ติ.

‘Os vencedores são de fato aqueles como eu, que alcançaram a destruição das máculas. Venci todos os estados prejudiciais; por isso, Upaka, sou um vencedor.’

‘‘เอวํ [Pg.228] วุตฺเต, ภิกฺขเว, อุปโก อาชีวโก ‘หุเปยฺยปาวุโส’ติ วตฺวา สีสํ โอกมฺเปตฺวา อุมฺมคฺคํ คเหตฺวา ปกฺกามิ.

Quando isso foi dito, monges, o asceta Upaka disse: 'Pode ser, amigo.' Balançando a cabeça, ele tomou um caminho alternativo e partiu.

๒๘๖. ‘‘อถ ขฺวาหํ, ภิกฺขเว, อนุปุพฺเพน จาริกํ จรมาโน เยน พาราณสี อิสิปตนํ มิคทาโย เยน ปญฺจวคฺคิยา ภิกฺขู เตนุปสงฺกมึ. อทฺทสํสุ โข มํ, ภิกฺขเว, ปญฺจวคฺคิยา ภิกฺขู ทูรโต อาคจฺฉนฺตํ. ทิสฺวาน อญฺญมญฺญํ สณฺฐเปสุํ – ‘อยํ โข, อาวุโส, สมโณ โคตโม อาคจฺฉติ พาหุลฺลิโก ปธานวิพฺภนฺโต อาวตฺโต พาหุลฺลาย. โส เนว อภิวาเทตพฺโพ, น ปจฺจุฏฺฐาตพฺโพ; นาสฺส ปตฺตจีวรํ ปฏิคฺคเหตพฺพํ. อปิ จ โข อาสนํ ฐเปตพฺพํ, สเจ อากงฺขิสฺสติ นิสีทิสฺสตี’ติ. ยถา ยถา โข อหํ, ภิกฺขเว, อุปสงฺกมึ ตถา ตถา ปญฺจวคฺคิยา ภิกฺขู นาสกฺขึสุ สกาย กติกาย สณฺฐาตุํ. อปฺเปกจฺเจ มํ ปจฺจุคฺคนฺตฺวา ปตฺตจีวรํ ปฏิคฺคเหสุํ, อปฺเปกจฺเจ อาสนํ ปญฺญเปสุํ, อปฺเปกจฺเจ ปาโททกํ อุปฏฺฐเปสุํ. อปิ จ โข มํ นาเมน จ อาวุโสวาเทน จ สมุทาจรนฺติ.

286. Então, monges, caminhando gradualmente, cheguei finalmente a Benares, ao Parque dos Cervos em Isipatana, e me aproximei dos monges do grupo de cinco. Os monges viram-me vindo à distância e, ao me verem, fizeram um pacto entre si: 'Amigos, aqui vem o asceta Gotama, que vive na abundância, que abandonou o esforço e retornou à fartura. Não devemos prestar-lhe homenagem, nem nos levantar para recebê-lo, nem receber sua tigela e manto. No entanto, um assento deve ser preparado; se ele desejar, poderá sentar-se.' Contudo, à medida que me aproximei, esses monges não conseguiram manter o pacto que haviam feito. Alguns vieram ao meu encontro e receberam minha tigela e manto, outros prepararam o assento e outros providenciaram água para lavar meus pés. No entanto, ainda se dirigiam a mim pelo nome e pelo tratamento de 'amigo'.

‘‘เอวํ วุตฺเต, อหํ, ภิกฺขเว, ปญฺจวคฺคิเย ภิกฺขู เอตทโวจํ – ‘มา, ภิกฺขเว, ตถาคตํ นาเมน จ อาวุโสวาเทน จ สมุทาจรถ. อรหํ, ภิกฺขเว, ตถาคโต สมฺมาสมฺพุทฺโธ. โอทหถ, ภิกฺขเว, โสตํ, อมตมธิคตํ, อหมนุสาสามิ, อหํ ธมฺมํ เทเสมิ. ยถานุสิฏฺฐํ ตถา ปฏิปชฺชมานา นจิรสฺเสว – ยสฺสตฺถาย กุลปุตฺตา สมฺมเทว อคารสฺมา อนคาริยํ ปพฺพชนฺติ ตทนุตฺตรํ – พฺรหฺมจริยปริโยสานํ ทิฏฺเฐว ธมฺเม สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหริสฺสถา’ติ. เอวํ วุตฺเต, ภิกฺขเว, ปญฺจวคฺคิยา ภิกฺขู มํ เอตทโวจุํ – ‘ตายปิ โข ตฺวํ, อาวุโส โคตม, อิริยาย ตาย ปฏิปทาย ตาย ทุกฺกรการิกาย นาชฺฌคมา อุตฺตริมนุสฺสธมฺมา อลมริยญาณทสฺสนวิเสสํ, กึ ปน ตฺวํ เอตรหิ พาหุลฺลิโก ปธานวิพฺภนฺโต อาวตฺโต พาหุลฺลาย อธิคมิสฺสสิ อุตฺตริมนุสฺสธมฺมา อลมริยญาณทสฺสนวิเสส’นฺติ? เอวํ วุตฺเต, อหํ, ภิกฺขเว, ปญฺจวคฺคิเย ภิกฺขู เอตทโวจํ – ‘น, ภิกฺขเว, ตถาคโต พาหุลฺลิโก, น ปธานวิพฺภนฺโต, น อาวตฺโต พาหุลฺลาย[Pg.229]. อรหํ, ภิกฺขเว, ตถาคโต สมฺมาสมฺพุทฺโธ. โอทหถ, ภิกฺขเว, โสตํ, อมตมธิคตํ, อหมนุสาสามิ, อหํ ธมฺมํ เทเสมิ. ยถานุสิฏฺฐํ ตถา ปฏิปชฺชมานา นจิรสฺเสว – ยสฺสตฺถาย กุลปุตฺตา สมฺมเทว อคารสฺมา อนคาริยํ ปพฺพชนฺติ ตทนุตฺตรํ – พฺรหฺมจริยปริโยสานํ ทิฏฺเฐว ธมฺเม สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหริสฺสถา’ติ. ทุติยมฺปิ โข, ภิกฺขเว, ปญฺจวคฺคิยา ภิกฺขู มํ เอตทโวจุํ – ‘ตายปิ โข ตฺวํ, อาวุโส โคตม, อิริยาย ตาย ปฏิปทาย ตาย ทุกฺกรการิกาย นาชฺฌคมา อุตฺตริมนุสฺสธมฺมา อลมริยญาณทสฺสนวิเสสํ, กึ ปน ตฺวํ เอตรหิ พาหุลฺลิโก ปธานวิพฺภนฺโต อาวตฺโต พาหุลฺลาย อธิคมิสฺสสิ อุตฺตริมนุสฺสธมฺมา อลมริยญาณทสฺสนวิเสส’นฺติ? ทุติยมฺปิ โข อหํ, ภิกฺขเว, ปญฺจวคฺคิเย ภิกฺขู เอตทโวจํ – ‘น, ภิกฺขเว, ตถาคโต พาหุลฺลิโก…เป… อุปสมฺปชฺช วิหริสฺสถา’ติ. ตติยมฺปิ โข, ภิกฺขเว, ปญฺจวคฺคิยา ภิกฺขู มํ เอตทโวจุํ – ‘ตายปิ โข ตฺวํ, อาวุโส โคตม, อิริยาย ตาย ปฏิปทาย ตาย ทุกฺกรการิกาย นาชฺฌคมา อุตฺตริมนุสฺสธมฺมา อลมริยญาณทสฺสนวิเสสํ, กึ ปน ตฺวํ เอตรหิ พาหุลฺลิโก ปธานวิพฺภนฺโต อาวตฺโต พาหุลฺลาย อธิคมิสฺสสิ อุตฺตริมนุสฺสธมฺมา อลมริยญาณทสฺสนวิเสส’นฺติ?

Quando isso foi dito, monges, eu disse aos monges do grupo de cinco: 'Não se dirijam, monges, ao Tathāgata pelo nome ou como "amigo". O Tathāgata, monges, é um Nobre, um Totalmente Iluminado. Ouçam, monges, o Imortal foi alcançado. Eu os instruirei, eu lhes ensinarei o Dhamma. Praticando conforme forem instruídos, realizando por si mesmos aqui e agora através do conhecimento direto, em breve vocês entrarão e habitarão naquela meta suprema da vida santa, pela qual os jovens de boa família corretamente partem da vida doméstica para a vida sem lar.' Quando isso foi dito, monges, os monges do grupo de cinco me disseram: 'Amigo Gotama, por aquela conduta, por aquela prática, por aquela realização de austeridades que você empreendeu, você não alcançou nenhum estado sobre-humano, nenhuma distinção em conhecimento e visão digna dos nobres. Como então você agora, vivendo em abundância, tendo abandonado o seu esforço e retornado à abundância, alcançará algum estado sobre-humano, alguma distinção em conhecimento e visão digna dos nobres?' Quando isso foi dito, monges, eu disse aos monges do grupo de cinco: 'O Tathāgata, monges, não vive em abundância, nem abandonou o seu esforço, nem retornou à abundância. O Tathāgata, monges, é um Nobre, um Totalmente Iluminado. Ouçam, monges, o Imortal foi alcançado. Eu os instruirei, eu lhes ensinarei o Dhamma. Praticando conforme forem instruídos, realizando por si mesmos aqui e agora através do conhecimento direto, em breve vocês entrarão e habitarão naquela meta suprema da vida santa, pela qual os jovens de boa família corretamente partem da vida doméstica para a vida sem lar.' Pela segunda vez, monges, os monges do grupo de cinco me disseram: 'Amigo Gotama, por aquela conduta, por aquela prática, por aquela realização de austeridades que você empreendeu, você não alcançou nenhum estado sobre-humano, nenhuma distinção em conhecimento e visão digna dos nobres. Como então você agora, vivendo em abundância, tendo abandonado o seu esforço e retornado à abundância, alcançará algum estado sobre-humano, alguma distinção em conhecimento e visão digna dos nobres?' Pela segunda vez, monges, eu disse aos monges do grupo de cinco: 'O Tathāgata, monges, não vive em abundância... [e assim por diante, até] ...e habitarão.' Pela terceira vez, monges, os monges do grupo de cinco me disseram: 'Amigo Gotama, por aquela conduta, por aquela prática, por aquela realização de austeridades que você empreendeu, você não alcançou nenhum estado sobre-humano, nenhuma distinção em conhecimento e visão digna dos nobres. Como então você agora, vivendo em abundância, tendo abandonado o seu esforço e retornado à abundância, alcançará algum estado sobre-humano, alguma distinção em conhecimento e visão digna dos nobres?'

‘‘เอวํ วุตฺเต, อหํ, ภิกฺขเว, ปญฺจวคฺคิเย ภิกฺขู เอตทโวจํ – ‘อภิชานาถ เม โน ตุมฺเห, ภิกฺขเว, อิโต ปุพฺเพ เอวรูปํ ปภาวิตเมต’นฺติ ? ‘โน เหตํ, ภนฺเต’. ‘อรหํ, ภิกฺขเว, ตถาคโต สมฺมาสมฺพุทฺโธ. โอทหถ, ภิกฺขเว, โสตํ, อมตมธิคตํ, อหมนุสาสามิ, อหํ ธมฺมํ เทเสมิ. ยถานุสิฏฺฐํ ตถา ปฏิปชฺชมานา นจิรสฺเสว – ยสฺสตฺถาย กุลปุตฺตา สมฺมเทว อคารสฺมา อนคาริยํ ปพฺพชนฺติ ตทนุตฺตรํ – พฺรหฺมจริยปริโยสานํ ทิฏฺเฐว ธมฺเม สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหริสฺสถา’ติ.

Quando isso foi dito, monges, eu disse aos monges do grupo de cinco: 'Vocês se lembram, monges, de eu já ter falado dessa maneira antes?' — 'Não, senhor.' — 'O Tathāgata, monges, é um Nobre, um Totalmente Iluminado. Ouçam, monges, o Imortal foi alcançado. Eu os instruirei, eu lhes ensinarei o Dhamma. Praticando conforme forem instruídos, realizando por si mesmos aqui e agora através do conhecimento direto, em breve vocês entrarão e habitarão naquela meta suprema da vida santa, pela qual os jovens de boa família corretamente partem da vida doméstica para a vida sem lar.'

‘‘อสกฺขึ โข อหํ, ภิกฺขเว, ปญฺจวคฺคิเย ภิกฺขู สญฺญาเปตุํ. ทฺเวปิ สุทํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขู โอวทามิ, ตโย ภิกฺขู ปิณฺฑาย จรนฺติ. ยํ ตโย ภิกฺขู ปิณฺฑาย จริตฺวา อาหรนฺติ เตน ฉพฺพคฺคิยา ยาเปม. ตโยปิ สุทํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขู โอวทามิ, ทฺเว ภิกฺขู ปิณฺฑาย จรนฺติ. ยํ ทฺเว ภิกฺขู ปิณฺฑาย จริตฺวา อาหรนฺติ เตน ฉพฺพคฺคิยา ยาเปม. อถ โข, ภิกฺขเว, ปญฺจวคฺคิยา [Pg.230] ภิกฺขู มยา เอวํ โอวทิยมานา เอวํ อนุสาสิยมานา อตฺตนา ชาติธมฺมา สมานา ชาติธมฺเม อาทีนวํ วิทิตฺวา อชาตํ อนุตฺตรํ โยคกฺเขมํ นิพฺพานํ ปริเยสมานา อชาตํ อนุตฺตรํ โยคกฺเขมํ นิพฺพานํ อชฺฌคมํสุ, อตฺตนา ชราธมฺมา สมานา ชราธมฺเม อาทีนวํ วิทิตฺวา อชรํ อนุตฺตรํ โยคกฺเขมํ นิพฺพานํ ปริเยสมานา อชรํ อนุตฺตรํ โยคกฺเขมํ นิพฺพานํ อชฺฌคมํสุ, อตฺตนา พฺยาธิธมฺมา สมานา…เป… อตฺตนา มรณธมฺมา สมานา… อตฺตนา โสกธมฺมา สมานา… อตฺตนา สํกิเลสธมฺมา สมานา สํกิเลสธมฺเม อาทีนวํ วิทิตฺวา อสํกิลิฏฺฐํ อนุตฺตรํ โยคกฺเขมํ นิพฺพานํ ปริเยสมานา อสํกิลิฏฺฐํ อนุตฺตรํ โยคกฺเขมํ นิพฺพานํ อชฺฌคมํสุ. ญาณญฺจ ปน เนสํ ทสฺสนํ อุทปาทิ – ‘อกุปฺปา โน วิมุตฺติ, อยมนฺติมา ชาติ, นตฺถิ ทานิ ปุนพฺภโว’ติ.

Fui capaz de convencer os monges do grupo de cinco. Então, monges, eu instruía dois monges enquanto os outros três saíam em busca de esmolas; e nós seis nos sustentávamos com o que esses três monges traziam de sua ronda de esmolas. Às vezes, monges, eu instruía três monges enquanto os outros dois saíam em busca de esmolas; e nós seis nos sustentávamos com o que esses dois monges traziam de sua ronda de esmolas. Então, monges, os monges do grupo de cinco, assim ensinados e instruídos por mim, sendo eles próprios sujeitos ao nascimento, tendo compreendido o perigo naquilo que está sujeito ao nascimento, buscando a segurança suprema contra o jugo, o não nascido, o Nibbāna, alcançaram a segurança suprema contra o jugo, o não nascido, o Nibbāna; sendo eles próprios sujeitos ao envelhecimento, tendo compreendido o perigo naquilo que está sujeito ao envelhecimento, buscando a segurança suprema contra o jugo, o não envelhecente, o Nibbāna, alcançaram a segurança suprema contra o jugo, o não envelhecente, o Nibbāna; sendo eles próprios sujeitos à doença... à morte... ao sofrimento... sendo eles próprios sujeitos à impureza, tendo compreendido o perigo naquilo que está sujeito à impureza, buscando a segurança suprema contra o jugo, o não impuro, o Nibbāna, alcançaram a segurança suprema contra o jugo, o não impuro, o Nibbāna. O conhecimento e a visão surgiram neles: 'Inabalável é a nossa libertação; este é o nosso último nascimento; não há mais vir a ser.'

๒๘๗. ‘‘ปญฺจิเม, ภิกฺขเว, กามคุณา. กตเม ปญฺจ? จกฺขุวิญฺเญยฺยา รูปา อิฏฺฐา กนฺตา มนาปา ปิยรูปา กามูปสํหิตา รชนียา, โสตวิญฺเญยฺยา สทฺทา…เป… ฆานวิญฺเญยฺยา คนฺธา… ชิวฺหาวิญฺเญยฺยา รสา… กายวิญฺเญยฺยา โผฏฺฐพฺพา อิฏฺฐา กนฺตา มนาปา ปิยรูปา กามูปสํหิตา รชนียา. อิเม โข, ภิกฺขเว, ปญฺจ กามคุณา. เย หิ เกจิ, ภิกฺขเว, สมณา วา พฺราหฺมณา วา อิเม ปญฺจ กามคุเณ คถิตา มุจฺฉิตา อชฺโฌปนฺนา อนาทีนวทสฺสาวิโน อนิสฺสรณปญฺญา ปริภุญฺชนฺติ, เต เอวมสฺสุ เวทิตพฺพา – ‘อนยมาปนฺนา พฺยสนมาปนฺนา ยถากามกรณียา ปาปิมโต’. ‘เสยฺยถาปิ, ภิกฺขเว, อารญฺญโก มโค พทฺโธ ปาสราสึ อธิสเยยฺย. โส เอวมสฺส เวทิตพฺโพ – อนยมาปนฺโน พฺยสนมาปนฺโน ยถากามกรณีโย ลุทฺทสฺส. อาคจฺฉนฺเต จ ปน ลุทฺเท เยน กามํ น ปกฺกมิสฺสตี’ติ. เอวเมว โข, ภิกฺขเว, เย หิ เกจิ สมณา วา พฺราหฺมณา วา อิเม ปญฺจ กามคุเณ คถิตา มุจฺฉิตา อชฺโฌปนฺนา อนาทีนวทสฺสาวิโน อนิสฺสรณปญฺญา ปริภุญฺชนฺติ, เต เอวมสฺสุ เวทิตพฺพา – ‘อนยมาปนฺนา พฺยสนมาปนฺนา ยถากามกรณียา ปาปิมโต’. เย จ โข เกจิ, ภิกฺขเว, สมณา วา พฺราหฺมณา วา อิเม ปญฺจ กามคุเณ อคถิตา อมุจฺฉิตา อนชฺโฌปนฺนา อาทีนวทสฺสาวิโน นิสฺสรณปญฺญา ปริภุญฺชนฺติ, เต เอวมสฺสุ เวทิตพฺพา – ‘น อนยมาปนฺนา น พฺยสนมาปนฺนา น [Pg.231] ยถากามกรณียา ปาปิมโต’.

287. Há estes cinco cordões de prazer sensorial, monges. Quais são os cinco? Formas cognoscíveis pelo olho que são desejáveis, atraentes, agradáveis, prazerosas, conectadas com o desejo sensorial e provocadoras de luxúria; sons cognoscíveis pelo ouvido... odores cognoscíveis pelo nariz... sabores cognoscíveis pela língua... objetos táteis cognoscíveis pelo corpo que são desejáveis, atraentes, agradáveis, prazerosas, conectadas com o desejo sensorial e provocadoras de luxúria. Estes são os cinco cordões de prazer sensorial, monges. Quaisquer ascetas ou brâmanes que desfrutam desses cinco cordões de prazer sensorial apegados, fascinados, entregues a eles, sem ver o perigo neles e sem compreender a saída, devem-se entender a seu respeito: 'Eles caíram em desgraça, caíram em ruína, o Maligno pode fazer com eles o que quiser'. É como um cervo da floresta que, estando preso, deitasse sobre uma pilha de armadilhas. Deve-se entender a seu respeito: 'Ele caiu em desgraça, caiu em ruína, o caçador pode fazer com ele o que quiser, e quando o caçador vier, ele não poderá ir para onde desejar'. Da mesma forma, monges, quaisquer ascetas ou brâmanes que desfrutam desses cinco cordões de prazer sensorial apegados, fascinados, entregues a eles, sem ver o perigo neles e sem compreender a saída, deve-se entender a seu respeito: 'Eles caíram em desgraça, caíram em ruína, o Maligno pode fazer com eles o que quiser'. Mas quaisquer ascetas ou brâmanes, monges, que desfrutam desses cinco cordões de prazer sensorial sem estarem apegados, fascinados ou entregues a eles, vendo o perigo neles e compreendendo a saída, deve-se entender a seu respeito: 'Eles não caíram em desgraça, não caíram em ruína, o Maligno não pode fazer com eles o que quiser'.

‘‘เสยฺยถาปิ, ภิกฺขเว, อารญฺญโก มโค อพทฺโธ ปาสราสึ อธิสเยยฺย. โส เอวมสฺส เวทิตพฺโพ – ‘น อนยมาปนฺโน น พฺยสนมาปนฺโน น ยถากามกรณีโย ลุทฺทสฺส. อาคจฺฉนฺเต จ ปน ลุทฺเท เยน กามํ ปกฺกมิสฺสตี’ติ. เอวเมว โข, ภิกฺขเว, เย หิ เกจิ สมณา วา พฺราหฺมณา วา อิเม ปญฺจ กามคุเณ อคถิตา อมุจฺฉิตา อนชฺโฌปนฺนา อาทีนวทสฺสาวิโน นิสฺสรณปญฺญา ปริภุญฺชนฺติ, เต เอวมสฺสุ เวทิตพฺพา – ‘น อนยมาปนฺนา น พฺยสนมาปนฺนา น ยถากามกรณียา ปาปิมโต’.

É como um cervo da floresta que, não estando preso, deitasse sobre uma pilha de armadilhas. Deve-se entender a seu respeito: 'Ele não caiu em desgraça, não caiu em ruína, o caçador não pode fazer com ele o que quiser, e quando o caçador vier, ele poderá ir para onde desejar'. Da mesma forma, monges, quaisquer ascetas ou brâmanes que desfrutam desses cinco cordões de prazer sensorial sem estarem apegados, fascinados ou entregues a eles, vendo o perigo neles e compreendendo a saída, deve-se entender a seu respeito: 'Eles não caíram em desgraça, não caíram em ruína, o Maligno não pode fazer com eles o que quiser'.

‘‘เสยฺยถาปิ, ภิกฺขเว, อารญฺญโก มโค อรญฺเญ ปวเน จรมาโน วิสฺสตฺโถ คจฺฉติ, วิสฺสตฺโถ ติฏฺฐติ, วิสฺสตฺโถ นิสีทติ, วิสฺสตฺโถ เสยฺยํ กปฺเปติ. ตํ กิสฺส เหตุ? อนาปาถคโต, ภิกฺขเว, ลุทฺทสฺส. เอวเมว โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ วิวิจฺเจว กาเมหิ วิวิจฺจ อกุสเลหิ ธมฺเมหิ สวิตกฺกํ สวิจารํ วิเวกชํ ปีติสุขํ ปฐมํ ฌานํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ. อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อนฺธมกาสิ มารํ อปทํ, วธิตฺวา มารจกฺขุํ อทสฺสนํ คโต ปาปิมโต.

É como um cervo da floresta que vaga pelas profundezas da mata: ele caminha confiante, permanece de pé confiante, senta-se confiante, deita-se confiante. Por que isso? Porque ele está fora do alcance do caçador, monges. Da mesma forma, monges, afastado dos prazeres sensoriais, afastado das qualidades prejudiciais, um monge entra e habita no primeiro jhāna, que é acompanhado por pensamento aplicado e sustentado, com o êxtase e a felicidade nascidos do afastamento. Diz-se, monges, que este monge cegou Māra, privou o olho do Maligno de sua oportunidade e tornou-se invisível para ele.

‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ วิตกฺกวิจารานํ วูปสมา อชฺฌตฺตํ สมฺปสาทนํ เจตโส เอโกทิภาวํ อวิตกฺกํ อวิจารํ สมาธิชํ ปีติสุขํ ทุติยํ ฌานํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ. อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว…เป… ปาปิมโต.

Além disso, monges, com a quietude do pensamento aplicado e sustentado, um monge entra e habita no segundo jhāna, que possui autoconfiança e singeleza de mente, livre de pensamento aplicado e sustentado, com o êxtase e a felicidade nascidos da concentração. Diz-se, monges, que este monge cegou Māra, privou o olho do Maligno de sua oportunidade e tornou-se invisível para ele.

‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ปีติยา จ วิราคา อุเปกฺขโก จ วิหรติ, สโต จ สมฺปชาโน, สุขญฺจ กาเยน ปฏิสํเวเทติ ยํ ตํ อริยา อาจิกฺขนฺติ ‘อุเปกฺขโก สติมา สุขวิหารี’ติ ตติยํ ฌานํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ. อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว…เป… ปาปิมโต.

Além disso, monges, com o desvanecimento também do êxtase, um monge habita em equanimidade, atento e plenamente consciente, e sente a felicidade com o corpo, sobre a qual os Nobres declaram: 'Aquele que tem equanimidade e é atento possui uma morada feliz', e entra e habita no terceiro jhāna. Diz-se, monges, que este monge cegou Māra, privou o olho do Maligno de sua oportunidade e tornou-se invisível para ele.

‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สุขสฺส จ ปหานา ทุกฺขสฺส จ ปหานา ปุพฺเพว โสมนสฺสโทมนสฺสานํ อตฺถงฺคมา อทุกฺขมสุขํ อุเปกฺขาสติปาริสุทฺธึ จตุตฺถํ ฌานํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ. อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว…เป… ปาปิมโต.

Além disso, monges, com o abandono do prazer e da dor, e com o anterior desaparecimento da alegria e da tristeza, um monge entra e habita no quarto jhāna, que não é nem doloroso nem prazeroso, e possui a pureza da atenção devido à equanimidade. Diz-se, monges, que este monge cegou Māra, privou o olho do Maligno de sua oportunidade e tornou-se invisível para ele.

‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สพฺพโส รูปสญฺญานํ สมติกฺกมา ปฏิฆสญฺญานํ อตฺถงฺคมา นานตฺตสญฺญานํ อมนสิการา ‘อนนฺโต อากาโส’ติ อากาสานญฺจายตนํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ. อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว…เป… ปาปิมโต.

Além disso, monges, superando completamente as percepções de forma, com o desaparecimento das percepções de impacto sensorial, não dando atenção às percepções de diversidade, ciente de que 'o espaço é infinito', um monge entra e habita na esfera do espaço infinito. Diz-se, monges, que este monge cegou Māra, privou o olho do Maligno de sua oportunidade e tornou-se invisível para ele.

‘‘ปุน [Pg.232] จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สพฺพโส อากาสานญฺจายตนํ สมติกฺกมฺม ‘อนนฺตํ วิญฺญาณ’นฺติ วิญฺญาณญฺจายตนํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ. อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว…เป… ปาปิมโต.

Além disso, monges, superando completamente a esfera do espaço infinito, ciente de que 'a consciência é infinita', um monge entra e habita na esfera da consciência infinita. Diz-se, monges, que este monge cegou Māra, privou o olho do Maligno de sua oportunidade e tornou-se invisível para ele.

‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สพฺพโส วิญฺญาณญฺจายตนํ สมติกฺกมฺม ‘นตฺถิ กิญฺจี’ติ อากิญฺจญฺญายตนํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ. อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว…เป… ปาปิมโต.

Além disso, monges, superando completamente a esfera da consciência infinita, ciente de que 'notícia de que não há nada', um monge entra e habita na esfera do nada. Diz-se, monges, que este monge cegou Māra, privou o olho do Maligno de sua oportunidade e tornou-se invisível para ele.

‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สพฺพโส อากิญฺจญฺญายตนํ สมติกฺกมฺม เนวสญฺญานาสญฺญายตนํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ. อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว…เป… ปาปิมโต.

Além disso, monges, superando completamente a esfera do nada, um monge entra e habita na esfera da nem percepção, nem não percepção. Diz-se, monges, que este monge cegou Māra, privou o olho do Maligno de sua oportunidade e tornou-se invisível para ele.

‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สพฺพโส เนวสญฺญานาสญฺญายตนํ สมติกฺกมฺม สญฺญาเวทยิตนิโรธํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ, ปญฺญาย จสฺส ทิสฺวา อาสวา ปริกฺขีณา โหนฺติ. อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อนฺธมกาสิ มารํ อปทํ, วธิตฺวา มารจกฺขุํ อทสฺสนํ คโต ปาปิมโต. ติณฺโณ โลเก วิสตฺติกํ วิสฺสตฺโถ คจฺฉติ, วิสฺสตฺโถ ติฏฺฐติ, วิสฺสตฺโถ นิสีทติ, วิสฺสตฺโถ เสยฺยํ กปฺเปติ. ตํ กิสฺส เหตุ? อนาปาถคโต, ภิกฺขเว, ปาปิมโต’’ติ.

Além disso, monges, superando completamente a esfera da nem percepção, nem não percepção, um monge entra e habita na cessação da percepção e da sensação. E, tendo visto com sabedoria, suas impurezas mentais são destruídas. Diz-se, monges, que este monge cegou Māra, privou o olho do Maligno de sua oportunidade, tornou-se invisível para ele e cruzou além do apego ao mundo. Ele caminha confiante, permanece de pé confiante, senta-se confiante, deita-se confiante. Por que isso? Porque ele está fora do alcance do Maligno, monges.

อิทมโวจ ภควา. อตฺตมนา เต ภิกฺขู ภควโต ภาสิตํ อภินนฺทุนฺติ.

Isso foi o que o Abençoado disse. Satisfeitos, aqueles monges alegraram-se com as palavras do Abençoado.

ปาสราสิสุตฺตํ นิฏฺฐิตํ ฉฏฺฐํ.

Assim termina o Pāsarāsi Sutta, o sexto.

๗. จูฬหตฺถิปโทปมสุตฺตํ

7. Cūḷahatthipadopama Sutta

๒๘๘. เอวํ เม สุตํ – เอกํ สมยํ ภควา สาวตฺถิยํ วิหรติ เชตวเน อนาถปิณฺฑิกสฺส อาราเม. เตน โข ปน สมเยน ชาณุสฺโสณิ พฺราหฺมโณ สพฺพเสเตน วฬวาภิรเถน สาวตฺถิยา นิยฺยาติ ทิวาทิวสฺส. อทฺทสา โข ชาณุสฺโสณิ พฺราหฺมโณ ปิโลติกํ ปริพฺพาชกํ ทูรโตว อาคจฺฉนฺตํ. ทิสฺวาน ปิโลติกํ ปริพฺพาชกํ เอตทโวจ –

288. Assim ouvi. Em certa ocasião, o Abençoado estava vivendo em Sāvatthī, no Bosque de Jeta, no Parque de Anāthapiṇḍika. Naquela ocasião, o brâmane Jāṇussoṇi estava saindo de Sāvatthī ao meio-dia em uma carruagem totalmente branca, puxada por éguas brancas. O brâmane Jāṇussoṇi viu o andarilho Pilotika vindo ao longe e, ao vê-lo, disse-lhe:

‘‘หนฺท, กุโต นุ ภวํ วจฺฉายโน อาคจฺฉติ ทิวาทิวสฺสา’’ติ?

“De onde vem o senhor Vacchāyana a esta hora do meio-dia?”

‘‘อิโต หิ โข อหํ[Pg.233], โภ, อาคจฺฉามิ สมณสฺส โคตมสฺส สนฺติกา’’ติ.

“Senhor, venho da presença do asceta Gotama.”

‘‘ตํ กึ มญฺญติ, ภวํ วจฺฉายโน, สมณสฺส โคตมสฺส ปญฺญาเวยฺยตฺติยํ?

“O que pensa o senhor Vacchāyana sobre a lucidez da sabedoria do asceta Gotama?”

‘‘ปณฺฑิโต มญฺเญ’’ติ.

“Pensa que ele é sábio?”

‘‘โก จาหํ, โภ, โก จ สมณสฺส โคตมสฺส ปญฺญาเวยฺยตฺติยํ ชานิสฺสามิ! โสปิ นูนสฺส ตาทิโสว โย สมณสฺส โคตมสฺส ปญฺญาเวยฺยตฺติยํ ชาเนยฺยา’’ติ.

“Senhor, quem sou eu para conhecer a lucidez da sabedoria do asceta Gotama? Certamente seria necessário ser igual a ele para conhecer a lucidez da sabedoria do asceta Gotama.”

‘‘อุฬาราย ขลุ ภวํ วจฺฉายโน สมณํ โคตมํ ปสํสาย ปสํสตี’’ติ.

“O senhor Vacchāyana realmente elogia o asceta Gotama com grandioso louvor.”

‘‘โก จาหํ, โภ, โก จ สมณํ โคตมํ ปสํสิสฺสามิ?

“Senhor, quem sou eu para louvar o asceta Gotama?”

‘‘ปสตฺถปสตฺโถว โส ภวํ โคตโม เสฏฺโฐ เทวมนุสฺสาน’’นฺติ.

“Aquele senhor Gotama é louvado pelos próprios louvados, o mais excelente entre deuses e humanos.”

‘‘กํ ปน ภวํ วจฺฉายโน อตฺถวสํ สมฺปสฺสมาโน สมเณ โคตเม เอวํ อภิปฺปสนฺโน’’ติ ?

“Mas que benefício o senhor Vacchāyana vê para ter tamanha confiança no asceta Gotama?”

‘‘เสยฺยถาปิ, โภ, กุสโล นาควนิโก นาควนํ ปวิเสยฺย. โส ปสฺเสยฺย นาควเน มหนฺตํ หตฺถิปทํ, ทีฆโต จ อายตํ, ติริยญฺจ วิตฺถตํ. โส นิฏฺฐํ คจฺเฉยฺย – ‘มหา วต, โภ, นาโค’ติ. เอวเมว โข อหํ, โภ, ยโต อทฺทสํ สมเณ โคตเม จตฺตาริ ปทานิ อถาหํ นิฏฺฐมคมํ – ‘สมฺมาสมฺพุทฺโธ ภควา, สฺวากฺขาโต ภควตา ธมฺโม, สุปฺปฏิปนฺโน ภควโต สาวกสงฺโฆ’ติ.

“Senhor, suponha que um caçador de elefantes experiente entrasse em uma floresta de elefantes e visse ali uma grande pegada de elefante, longa em extensão e larga em largura. Ele chegaria à conclusão: ‘De fato, este é um grande elefante macho.’ Da mesma forma, senhor, desde que vi quatro pegadas no asceta Gotama, cheguei à conclusão: ‘O Abençoado é plenamente desperto, o Dhamma é bem proclamado pelo Abençoado, o Sangha do Abençoado pratica o bom caminho.’

๒๘๙. ‘‘กตมานิ จตฺตาริ? อิธาหํ, โภ, ปสฺสามิ เอกจฺเจ ขตฺติยปณฺฑิเต นิปุเณ กตปรปฺปวาเท วาลเวธิรูเป, เต ภินฺทนฺตา มญฺเญ จรนฺติ ปญฺญาคเตน ทิฏฺฐิคตานิ. เต สุณนฺติ – ‘สมโณ ขลุ, โภ, โคตโม อมุกํ นาม คามํ วา นิคมํ วา โอสริสฺสตี’ติ. เต ปญฺหํ อภิสงฺขโรนฺติ – ‘อิมํ มยํ ปญฺหํ สมณํ โคตมํ อุปสงฺกมิตฺวา ปุจฺฉิสฺสาม. เอวํ เจ โน ปุฏฺโฐ เอวํ พฺยากริสฺสติ, เอวมสฺส มยํ วาทํ อาโรเปสฺสาม. เอวํ เจปิ โน ปุฏฺโฐ เอวํ พฺยากริสฺสติ, เอวมฺปิสฺส มยํ วาทํ อาโรเปสฺสามา’ติ. เต สุณนฺติ – ‘สมโณ ขลุ, โภ, โคตโม อมุกํ นาม คามํ วา นิคมํ วา โอสโฏ’ติ. เต เยน สมโณ โคตโม เตนุปสงฺกมนฺติ. เต สมโณ โคตโม ธมฺมิยา กถาย สนฺทสฺเสติ สมาทเปติ สมุตฺเตเชติ สมฺปหํเสติ. เต สมเณน โคตเมน ธมฺมิยา กถาย สนฺทสฺสิตา สมาทปิตา สมุตฺเตชิตา สมฺปหํสิตา น เจว สมณํ โคตมํ ปญฺหํ ปุจฺฉนฺติ, กุโตสฺส วาทํ อาโรเปสฺสนฺติ? อญฺญทตฺถุ [Pg.234] สมณสฺเสว โคตมสฺส สาวกา สมฺปชฺชนฺติ. ยทาหํ, โภ, สมเณ โคตเม อิมํ ปฐมํ ปทํ อทฺทสํ อถาหํ นิฏฺฐมคมํ – ‘สมฺมาสมฺพุทฺโธ ภควา, สฺวากฺขาโต ภควตา ธมฺโม, สุปฺปฏิปนฺโน ภควโต สาวกสงฺโฆ’ติ.

289. “Quais são as quatro? Senhor, vejo aqui certos nobres sábios que são astutos, conhecedores das doutrinas alheias, afiados como arqueiros capazes de fender um fio de cabelo; eles andam por aí, por assim dizer, demolindo as visões alheias com sua inteligência penetrante. Quando ouvem: ‘O asceta Gotama visitará tal vila ou cidade’, eles formulam uma pergunta assim: ‘Iremos ao asceta Gotama e lhe faremos esta pergunta. Se ele for questionado assim, responderá assado, e assim refutaremos sua doutrina desta maneira; e se ele for questionado assado, responderá de outra forma, e assim refutaremos sua doutrina daquela maneira.’ Eles ouvem: ‘O asceta Gotama chegou a tal vila ou cidade.’ Eles vão ao asceta Gotama, e o asceta Gotama os instrui, exorta, inspira e alegra com uma palestra sobre o Dhamma. Depois de terem sido instruídos, exortados, inspirados e alegrados pelo asceta Gotama com uma palestra sobre o Dhamma, eles nem sequer lhe fazem a pergunta, quanto mais refutar sua doutrina! Pelo contrário, tornam-se seus discípulos. Quando vi esta primeira pegada do asceta Gotama, cheguei à conclusão: ‘O Abençoado é plenamente desperto, o Dhamma é bem proclamado pelo Abençoado, o Sangha pratica o bom caminho.’

‘‘ปุน จปราหํ, โภ, ปสฺสามิ อิเธกจฺเจ พฺราหฺมณปณฺฑิเต…เป… คหปติปณฺฑิเต…เป… สมณปณฺฑิเต นิปุเณ กตปรปฺปวาเท วาลเวธิรูเป เต ภินฺทนฺตา มญฺเญ จรนฺติ ปญฺญาคเตน ทิฏฺฐิคตานิ. เต สุณนฺติ – ‘สมโณ ขลุ โภ โคตโม อมุกํ นาม คามํ วา นิคมํ วา โอสริสฺสตี’ติ. เต ปญฺหํ อภิสงฺขโรนฺติ ‘อิมํ มยํ ปญฺหํ สมณํ โคตมํ อุปสงฺกมิตฺวา ปุจฺฉิสฺสาม. เอวํ เจ โน ปุฏฺโฐ เอวํ พฺยากริสฺสติ, เอวมสฺส มยํ วาทํ อาโรเปสฺสาม. เอวํ เจปิ โน ปุฏฺโฐ เอวํ พฺยากริสฺสติ, เอวํปิสฺส มยํ วาทํ อาโรเปสฺสามา’ติ. เต สุณนฺติ ‘สมโณ ขลุ โภ โคตโม อมุกํ นาม คามํ วา นิคมํ วา โอสโฏ’ติ. เต เยน สมโณ โคตโม เตนุปสงฺกมนฺติ. เต สมโณ โคตโม ธมฺมิยา กถาย สนฺทสฺเสติ สมาทเปติ สมุตฺเตเชติ สมฺปหํเสติ. เต สมเณน โคตเมน ธมฺมิยา กถาย สนฺทสฺสิตา สมาทปิตา สมุตฺเตชิตา สมฺปหํสิตา น เจว สมณํ โคตมํ ปญฺหํ ปุจฺฉนฺติ, กุโตสฺส วาทํ อาโรเปสฺสนฺติ? อญฺญทตฺถุ สมณํเยว โคตมํ โอกาสํ ยาจนฺติ อคารสฺมา อนคาริยํ ปพฺพชฺชาย. เต สมโณ โคตโม ปพฺพาเชติ. เต ตตฺถ ปพฺพชิตา สมานา วูปกฏฺฐา อปฺปมตฺตา อาตาปิโน ปหิตตฺตา วิหรนฺตา นจิรสฺเสว – ยสฺสตฺถาย กุลปุตฺตา สมฺมเทว อคารสฺมา อนคาริยํ ปพฺพชนฺติ ตทนุตฺตรํ – พฺรหฺมจริยปริโยสานํ ทิฏฺเฐว ธมฺเม สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหรนฺติ. เต เอวมาหํสุ – ‘มนํ วต, โภ, อนสฺสาม, มนํ วต, โภ, ปนสฺสาม; มยญฺหิ ปุพฺเพ อสฺสมณาว สมานา สมณมฺหาติ ปฏิชานิมฺห, อพฺราหฺมณาว สมานา พฺราหฺมณมฺหาติ ปฏิชานิมฺห, อนรหนฺโตว สมานา อรหนฺตมฺหาติ ปฏิชานิมฺห. อิทานิ โขมฺห สมณา, อิทานิ โขมฺห พฺราหฺมณา, อิทานิ โขมฺห อรหนฺโต’ติ. ยทาหํ, โภ, สมเณ โคตเม อิมํ จตุตฺถํ ปทํ อทฺทสํ อถาหํ นิฏฺฐมคมํ – ‘สมฺมาสมฺพุทฺโธ ภควา, สฺวากฺขาโต ภควตา ธมฺโม, สุปฺปฏิปนฺโน ภควโต สาวกสงฺโฆ’’’ติ.

“Além disso, senhor, vejo aqui certos brâmanes sábios... chefes de família sábios... ascetas sábios que são astutos, conhecedores das doutrinas alheias, afiados como arqueiros capazes de fender um fio de cabelo; eles andam por aí, por assim dizer, demolindo as visões alheias com sua inteligência penetrante. Quando ouvem: ‘O asceta Gotama visitará tal vila ou cidade’, eles formulam uma pergunta assim: ‘Iremos ao asceta Gotama e lhe faremos esta pergunta. Se ele for questionado assim, responderá assado, e assim refutaremos sua doutrina desta maneira; e se ele for questionado assado, responderá de outra forma, e assim refutaremos sua doutrina daquela maneira.’ Eles ouvem: ‘O asceta Gotama chegou a tal vila ou cidade.’ Eles vão ao asceta Gotama, e o asceta Gotama os instrui, exorta, inspira e alegra com uma palestra sobre o Dhamma. Depois de terem sido instruídos, exortados, inspirados e alegrados pelo asceta Gotama com uma palestra sobre o Dhamma, eles nem sequer lhe fazem a pergunta, quanto mais refutar sua doutrina! Pelo contrário, pedem ao próprio asceta Gotama a oportunidade de partir da vida doméstica para a vida sem lar, e ele lhes concede a ordenação. Não muito tempo depois de terem partido para a vida sem lar, vivendo solitários, retirados, diligentes, ardentes e resolutos, realizando por si mesmos com conhecimento direto, eles aqui e agora entram e habitam na meta suprema da vida santa, pela qual os jovens de boa família retamente partem da vida doméstica para a vida sem lar. Eles dizem assim: ‘Estávamos quase perdidos, quase perecemos! Pois antes afirmávamos ser ascetas sem o ser de fato; afirmávamos ser brâmanes sem o ser de fato; afirmávamos ser arahants sem o ser de fato. Mas agora somos ascetas, agora somos brâmanes, agora somos arahants.’ Quando vi esta quarta pegada do asceta Gotama, cheguei à conclusão: ‘O Abençoado é plenamente desperto, o Dhamma é bem proclamado pelo Abençoado, o Sangha pratica o bom caminho.’”

‘‘ยโต [Pg.235] โข อหํ, โภ, สมเณ โคตเม อิมานิ จตฺตาริ ปทานิ อทฺทสํ อถาหํ นิฏฺฐมคมํ – ‘สมฺมาสมฺพุทฺโธ ภควา, สฺวากฺขาโต ภควตา ธมฺโม, สุปฺปฏิปนฺโน ภควโต สาวกสงฺโฆ’’’ติ.

“Quando vi estas quatro pegadas no asceta Gotama, cheguei à conclusão: ‘O Abençoado é plenamente desperto, o Dhamma é bem proclamado pelo Abençoado, o Sangha pratica o bom caminho.’”

๒๙๐. เอวํ วุตฺเต, ชาณุสฺโสณิ พฺราหฺมโณ สพฺพเสตา วฬวาภิรถา โอโรหิตฺวา เอกํสํ อุตฺตราสงฺคํ กริตฺวา เยน ภควา เตนญฺชลึ ปณาเมตฺวา ติกฺขตฺตุํ อุทานํ อุทาเนสิ – ‘‘นโม ตสฺส ภควโต อรหโต สมฺมาสมฺพุทฺธสฺส; นโม ตสฺส ภควโต อรหโต สมฺมาสมฺพุทฺธสฺส; นโม ตสฺส ภควโต อรหโต สมฺมาสมฺพุทฺธสฺส. อปฺเปว นาม มยมฺปิ กทาจิ กรหจิ เตน โภตา โคตเมน สทฺธึ สมาคจฺเฉยฺยาม, อปฺเปว นาม สิยา โกจิเทว กถาสลฺลาโป’’ติ! อถ โข ชาณุสฺโสณิ พฺราหฺมโณ เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควตา สทฺธึ สมฺโมทิ. สมฺโมทนียํ กถํ สารณียํ วีติสาเรตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺโน โข ชาณุสฺโสณิ พฺราหฺมโณ ยาวตโก อโหสิ ปิโลติเกน ปริพฺพาชเกน สทฺธึ กถาสลฺลาโป ตํ สพฺพํ ภควโต อาโรเจสิ. เอวํ วุตฺเต, ภควา ชาณุสฺโสณึ พฺราหฺมณํ เอตทโวจ – ‘‘น โข, พฺราหฺมณ, เอตฺตาวตา หตฺถิปโทปโม วิตฺถาเรน ปริปูโร โหติ. อปิ จ, พฺราหฺมณ, ยถา หตฺถิปโทปโม วิตฺถาเรน ปริปูโร โหติ ตํ สุณาหิ, สาธุกํ มนสิ กโรหิ, ภาสิสฺสามี’’ติ. ‘‘เอวํ, โภ’’ติ โข ชาณุสฺโสณิ พฺราหฺมโณ ภควโต ปจฺจสฺโสสิ. ภควา เอตทโวจ –

290. Quando isso foi dito, o brâmane Jāṇussoṇi desceu de sua carruagem totalmente branca, puxada por éguas brancas, e, ajustando seu manto superior sobre um ombro, estendeu as mãos em saudação reverente na direção do Abençoado e proferiu esta exclamação solene três vezes: “Homenagem ao Abençoado, ao Arahant, ao Plenamente Desperto! Homenagem ao Abençoado, ao Arahant, ao Plenamente Desperto! Homenagem ao Abençoado, ao Arahant, ao Plenamente Desperto! Quem dera que, em algum momento, pudéssemos nos encontrar com o senhor Gotama e ter alguma conversa com ele.” Então, o brâmane Jāṇussoṇi dirigiu-se ao Abençoado e trocou saudações com ele. Terminada essa conversa cortês e amigável, sentou-se a um lado e relatou ao Abençoado toda a sua conversa com o andarilho Pilotika. Diante disso, o Abençoado disse ao brâmane Jāṇussoṇi: “Brâmane, até este ponto, o símile da pegada do elefante ainda não foi completado em detalhes. Quanto a como ele é completado em detalhes, ouça e preste muita atenção ao que vou dizer.” — “Sim, Senhor”, respondeu o brâmane Jāṇussoṇi. O Abençoado disse o seguinte:

๒๙๑. ‘‘เสยฺยถาปิ, พฺราหฺมณ, นาควนิโก นาควนํ ปวิเสยฺย. โส ปสฺเสยฺย นาควเน มหนฺตํ หตฺถิปทํ, ทีฆโต จ อายตํ, ติริยญฺจ วิตฺถตํ. โย โหติ กุสโล นาควนิโก เนว ตาว นิฏฺฐํ คจฺฉติ – ‘มหา วต, โภ, นาโค’ติ. ตํ กิสฺส เหตุ? สนฺติ หิ, พฺราหฺมณ, นาควเน วามนิกา นาม หตฺถินิโย มหาปทา, ตาสํ เปตํ ปทํ อสฺสาติ.

291. “Brâmane, suponha que um caçador de elefantes entrasse em uma floresta de elefantes e visse ali uma grande pegada de elefante, longa em extensão e larga em largura. Um caçador de elefantes experiente não chegaria ainda à conclusão: ‘De fato, este é um grande elefante macho.’ Por que isso? Porque na floresta de elefantes existem fêmeas anãs que deixam pegadas grandes, e esta poderia ser a pegada de uma delas.

‘‘โส ตมนุคจฺฉติ. ตมนุคจฺฉนฺโต ปสฺสติ นาควเน มหนฺตํ หตฺถิปทํ, ทีฆโต จ อายตํ, ติริยญฺจ วิตฺถตํ, อุจฺจา จ นิเสวิตํ. โย โหติ กุสโล นาควนิโก เนว ตาว นิฏฺฐํ คจฺฉติ – ‘มหา วต, โภ, นาโค’ติ. ตํ กิสฺส เหตุ? สนฺติ หิ, พฺราหฺมณ, นาควเน อุจฺจา กาฬาริกา นาม หตฺถินิโย มหาปทา, ตาสํ เปตํ ปทํ อสฺสาติ.

“Ele a segue. Ao segui-la, vê na floresta de elefantes uma grande pegada de elefante, longa em extensão e larga em largura, e marcas de fricção no alto. Um caçador de elefantes experiente não chegaria ainda à conclusão: ‘De fato, este é um grande elefante macho.’ Por que isso? Porque na floresta de elefantes existem fêmeas altas, com dentes proeminentes, que deixam pegadas grandes, e esta poderia ser a pegada de uma delas.

‘‘โส [Pg.236] ตมนุคจฺฉติ. ตมนุคจฺฉนฺโต ปสฺสติ นาควเน มหนฺตํ หตฺถิปทํ, ทีฆโต จ อายตํ, ติริยญฺจ วิตฺถตํ, อุจฺจา จ นิเสวิตํ, อุจฺจา จ ทนฺเตหิ อารญฺชิตานิ. โย โหติ กุสโล นาควนิโก เนว ตาว นิฏฺฐํ คจฺฉติ – ‘มหา วต, โภ, นาโค’ติ. ตํ กิสฺส เหตุ? สนฺติ หิ, พฺราหฺมณ, นาควเน อุจฺจา กเณรุกา นาม หตฺถินิโย มหาปทา, ตาสํ เปตํ ปทํ อสฺสาติ.

“Ele a segue mais adiante. Ao segui-la, vê na floresta de elefantes uma grande pegada de elefante, longa em extensão e larga em largura, marcas de fricção no alto e marcas feitas por presas no alto. Um caçador de elefantes experiente não chegaria ainda à conclusão: ‘De fato, este é um grande elefante macho.’ Por que isso? Porque na floresta de elefantes existem fêmeas altas, com presas, que deixam pegadas grandes, e esta poderia ser a pegada de uma delas.

‘‘โส ตมนุคจฺฉติ. ตมนุคจฺฉนฺโต ปสฺสติ นาควเน มหนฺตํ หตฺถิปทํ, ทีฆโต จ อายตํ, ติริยญฺจ วิตฺถตํ, อุจฺจา จ นิเสวิตํ, อุจฺจา จ ทนฺเตหิ อารญฺชิตานิ, อุจฺจา จ สาขาภงฺคํ. ตญฺจ นาคํ ปสฺสติ รุกฺขมูลคตํ วา อพฺโภกาสคตํ วา คจฺฉนฺตํ วา ติฏฺฐนฺตํ วา นิสินฺนํ วา นิปนฺนํ วา. โส นิฏฺฐํ คจฺฉติ – ‘อยเมว โส มหานาโค’ติ.

“Ele a segue mais adiante. Ao segui-la, vê na floresta de elefantes uma grande pegada de elefante, longa em extensão e larga em largura, marcas de fricção no alto, marcas feitas por presas no alto e galhos quebrados no alto. E ele vê aquele elefante macho ao pé de uma árvore ou em campo aberto, caminhando, de pé, sentado ou deitado. Ele chega à conclusão: ‘Este é aquele grande elefante macho.’

‘‘เอวเมว โข, พฺราหฺมณ, อิธ ตถาคโต โลเก อุปฺปชฺชติ อรหํ สมฺมาสมฺพุทฺโธ วิชฺชาจรณสมฺปนฺโน สุคโต โลกวิทู อนุตฺตโร ปุริสทมฺมสารถิ สตฺถา เทวมนุสฺสานํ พุทฺโธ ภควา. โส อิมํ โลกํ สเทวกํ สมารกํ สพฺรหฺมกํ สสฺสมณพฺราหฺมณึ ปชํ สเทวมนุสฺสํ สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา ปเวเทติ. โส ธมฺมํ เทเสติ อาทิกลฺยาณํ มชฺเฌกลฺยาณํ ปริโยสานกลฺยาณํ สาตฺถํ สพฺยญฺชนํ; เกวลปริปุณฺณํ ปริสุทฺธํ พฺรหฺมจริยํ ปกาเสติ. ตํ ธมฺมํ สุณาติ คหปติ วา คหปติปุตฺโต วา อญฺญตรสฺมึ วา กุเล ปจฺจาชาโต. โส ตํ ธมฺมํ สุตฺวา ตถาคเต สทฺธํ ปฏิลภติ. โส เตน สทฺธาปฏิลาเภน สมนฺนาคโต อิติ ปฏิสญฺจิกฺขติ – ‘สมฺพาโธ ฆราวาโส รโชปโถ, อพฺโภกาโส ปพฺพชฺชา. นยิทํ สุกรํ อคารํ อชฺฌาวสตา เอกนฺตปริปุณฺณํ เอกนฺตปริสุทฺธํ สงฺขลิขิตํ พฺรหฺมจริยํ จริตุํ. ยํนูนาหํ เกสมสฺสุํ โอหาเรตฺวา กาสายานิ วตฺถานิ อจฺฉาเทตฺวา อคารสฺมา อนคาริยํ ปพฺพเชยฺย’นฺติ. โส อปเรน สมเยน อปฺปํ วา โภคกฺขนฺธํ ปหาย มหนฺตํ วา โภคกฺขนฺธํ ปหาย อปฺปํ วา ญาติปริวฏฺฏํ ปหาย มหนฺตํ วา ญาติปริวฏฺฏํ ปหาย เกสมสฺสุํ โอหาเรตฺวา กาสายานิ วตฺถานิ อจฺฉาเทตฺวา อคารสฺมา อนคาริยํ ปพฺพชติ.

“Da mesma forma, brâmane, surge no mundo um Tathāgata, o Arahant, Plenamente Desperto, perfeito em conhecimento e conduta, bem-aventurado, conhecedor dos mundos, líder incomparável de pessoas a serem domadas, mestre de deuses e humanos, desperto, abençoado. Ele proclama este mundo com seus deuses, seus Māras e seus Brahmās, esta geração com seus ascetas e brâmanes, seus príncipes e seu povo, que ele próprio realizou com conhecimento direto. Ele ensina o Dhamma bom no início, bom no meio e bom no fim, com o significado e a fraseologia corretos, e revela uma vida santa que é inteiramente perfeita e pura. Um chefe de família, ou o filho de um chefe de família, ou alguém nascido em outro clã, ouve esse Dhamma. Ao ouvir o Dhamma, ele adquire fé no Tathāgata. Munido dessa fé, ele reflete assim: ‘A vida doméstica é apertada e cheia de poeira; a vida de renúncia é como o espaço aberto. Não é fácil, vivendo em um lar, levar a vida santa inteiramente perfeita e pura como uma concha polida. E se eu raspar o cabelo e a barba, vestir as vestes amarelas e partir da vida doméstica para a vida sem lar?’ Mais tarde, abandonando uma pequena ou grande fortuna, abandonando um pequeno ou grande círculo de parentes, ele raspa o cabelo e a barba, veste as vestes amarelas e parte da vida doméstica para a vida sem lar.

๒๙๒. ‘‘โส เอวํ ปพฺพชิโต สมาโน ภิกฺขูนํ สิกฺขาสาชีวสมาปนฺโน ปาณาติปาตํ ปหาย ปาณาติปาตา ปฏิวิรโต โหติ, นิหิตทณฺโฑ [Pg.237] นิหิตสตฺโถ ลชฺชี ทยาปนฺโน สพฺพปาณภูตหิตานุกมฺปี วิหรติ.

292. “Tendo assim renunciado e possuindo o treinamento e o modo de vida de um bhikkhu, abandonando a destruição de seres vivos, ele se abstém de destruir seres vivos; com o bastão e as armas deixados de lado, ele é consciencioso, compassivo e habita cheio de compaixão por todos os seres vivos.”

‘‘อทินฺนาทานํ ปหาย อทินฺนาทานา ปฏิวิรโต โหติ ทินฺนาทายี ทินฺนปาฏิกงฺขี. อเถเนน สุจิภูเตน อตฺตนา วิหรติ.

Abandonando o tomar o que não é dado, ele se abstém de tomar o que não é dado; aceitando apenas o que é dado, esperando apenas o que é dado, sem roubar, ele vive em pureza.

‘‘อพฺรหฺมจริยํ ปหาย พฺรหฺมจารี โหติ อาราจารี วิรโต เมถุนา คามธมฺมา.

Abandonando a conduta não celibatária, ele vive uma vida celibatária, mantendo-se afastado, abstendo-se da prática vulgar do ato sexual.

‘‘มุสาวาทํ ปหาย มุสาวาทา ปฏิวิรโต โหติ สจฺจวาที สจฺจสนฺโธ เถโต ปจฺจยิโก อวิสํวาทโก โลกสฺส.

Abandonando a fala falsa, ele se abstém da fala falsa; ele fala a verdade, apega-se à verdade, é confiável e digno de crédito, alguém que não engana o mundo.

‘‘ปิสุณํ วาจํ ปหาย ปิสุณาย วาจาย ปฏิวิรโต โหติ, อิโต สุตฺวา น อมุตฺร อกฺขาตา อิเมสํ เภทาย, อมุตฺร วา สุตฺวา น อิเมสํ อกฺขาตา อมูสํ เภทาย. อิติ ภินฺนานํ วา สนฺธาตา สหิตานํ วา อนุปฺปทาตา, สมคฺคาราโม สมคฺครโต สมคฺคนนฺที สมคฺคกรณึ วาจํ ภาสิตา โหติ.

Abandonando a fala maliciosa, ele se abstém da fala maliciosa; tendo ouvido algo aqui, ele não o repete acolá para causar divisão entre estas pessoas, nem repete a estas pessoas o que ouviu acolá para causar divisão entre aquelas; assim, ele é um reconciliador dos que estão divididos, um promotor de amizades, que tem prazer na concórdia, alegra-se com a concórdia, deleita-se na concórdia, sendo alguém que fala palavras que promovem a concórdia.

‘‘ผรุสํ วาจํ ปหาย ผรุสาย วาจาย ปฏิวิรโต โหติ. ยา สา วาจา เนลา กณฺณสุขา เปมนียา หทยงฺคมา โปรี พหุชนกนฺตา พหุชนมนาปา ตถารูปึ วาจํ ภาสิตา โหติ.

Abandonando a fala áspera, ele se abstém da fala áspera. Ele fala palavras que são gentis, agradáveis ao ouvido e amáveis, que vão ao coração, que são corteses, desejadas por muitos e agradáveis a muitos.

‘‘สมฺผปฺปลาปํ ปหาย สมฺผปฺปลาปา ปฏิวิรโต โหติ กาลวาที ภูตวาที อตฺถวาที ธมฺมวาที วินยวาที, นิธานวตึ วาจํ ภาสิตา กาเลน สาปเทสํ ปริยนฺตวตึ อตฺถสํหิตํ.

Abandonando a conversa fútil, ele se abstém da conversa fútil; ele fala no momento apropriado, fala o que é fato, fala sobre o que é benéfico, fala sobre o Dhamma e a Disciplina; no momento apropriado, ele fala palavras que valem a pena ser guardadas, razoáveis, moderadas e proveitosas.

๒๙๓. ‘‘โส พีชคามภูตคามสมารมฺภา ปฏิวิรโต โหติ, เอกภตฺติโก โหติ รตฺตูปรโต, วิรโต วิกาลโภชนา, นจฺจคีตวาทิตวิสูกทสฺสนา ปฏิวิรโต โหติ, มาลาคนฺธวิเลปนธารณมณฺฑนวิภูสนฏฺฐานา ปฏิวิรโต โหติ, อุจฺจาสยนมหาสยนา ปฏิวิรโต โหติ, ชาตรูปรชตปฏิคฺคหณา ปฏิวิรโต โหติ, อามกธญฺญปฏิคฺคหณา ปฏิวิรโต โหติ, อามกมํสปฏิคฺคหณา ปฏิวิรโต โหติ, อิตฺถิกุมาริกปฏิคฺคหณา ปฏิวิรโต โหติ, ทาสิทาสปฏิคฺคหณา [Pg.238] ปฏิวิรโต โหติ, อเชฬกปฏิคฺคหณา ปฏิวิรโต โหติ, กุกฺกุฏสูกรปฏิคฺคหณา ปฏิวิรโต โหติ, หตฺถิควาสฺสวฬวาปฏิคฺคหณา ปฏิวิรโต โหติ, เขตฺตวตฺถุปฏิคฺคหณา ปฏิวิรโต โหติ, ทูเตยฺยปหิณคมนานุโยคา ปฏิวิรโต โหติ, กยวิกฺกยา ปฏิวิรโต โหติ, ตุลากูฏกํสกูฏมานกูฏา ปฏิวิรโต โหติ, อุกฺโกฏนวญฺจนนิกติสาจิโยคา ปฏิวิรโต โหติ, เฉทนวธพนฺธนวิปราโมสอาโลปสหสาการา ปฏิวิรโต โหติ.

293. Ele se abstém de danificar sementes e plantas. Ele pratica comer apenas uma refeição por dia, abstendo-se de comer à noite e fora do horário apropriado. Ele se abstém de dançar, cantar, tocar música e assistir a espetáculos teatrais. Ele se abstém de usar guirlandas, perfumar-se com fragrâncias e embelezar-se com unguentos. Ele se abstém de leitos altos e grandes. Ele se abstém de aceitar ouro e prata. Ele se abstém de aceitar grãos crus. Ele se abstém de aceitar carne crua. Ele se abstém de aceitar mulheres e moças. Ele se abstém de aceitar escravos e escravas. Ele se abstém de aceitar cabras e ovelhas. Ele se abstém de aceitar aves e porcos. Ele se abstém de aceitar elefantes, gado, cavalos e éguas. Ele se abstém de aceitar campos e terras. Ele se abstém de atuar como mensageiro e realizar tarefas para outros. Ele se abstém de comprar e vender. Ele se abstém de balanças falsas, metais falsos e medidas falsas. Ele se abstém de aceitar subornos, enganar, fraudar e trapacear. Ele se abstém de ferir, assassinar, aprisionar, saltear, saquear e cometer violência.

๒๙๔. ‘‘โส สนฺตุฏฺโฐ โหติ กายปริหาริเกน จีวเรน กุจฺฉิปริหาริเกน ปิณฺฑปาเตน. โส เยน เยเนว ปกฺกมติ สมาทาเยว ปกฺกมติ. เสยฺยถาปิ นาม ปกฺขี สกุโณ เยน เยเนว เฑติ สปตฺตภาโรว เฑติ, เอวเมว ภิกฺขุ สนฺตุฏฺโฐ โหติ กายปริหาริเกน จีวเรน กุจฺฉิปริหาริเกน ปิณฺฑปาเตน. โส เยน เยเนว ปกฺกมติ สมาทาเยว ปกฺกมติ. โส อิมินา อริเยน สีลกฺขนฺเธน สมนฺนาคโต อชฺฌตฺตํ อนวชฺชสุขํ ปฏิสํเวเทติ.

294. Ele se contenta com mantos para proteger seu corpo e com esmolas de alimento para manter seu estômago, e para onde quer que vá, ele parte levando apenas isso consigo. Assim como um pássaro, para onde quer que voe, voa tendo apenas suas asas como fardo, da mesma forma o bhikkhu se contenta com mantos para proteger seu corpo e com esmolas de alimento para manter seu estômago, e para onde quer que vá, ele parte levando apenas isso consigo. Dotado deste nobre conjunto de virtude, ele experiencia em si mesmo uma felicidade que é irrepreensível.

๒๙๕. ‘‘โส จกฺขุนา รูปํ ทิสฺวา น นิมิตฺตคฺคาหี โหติ นานุพฺยญฺชนคฺคาหี. ยตฺวาธิกรณเมนํ จกฺขุนฺทฺริยํ อสํวุตํ วิหรนฺตํ อภิชฺฌาโทมนสฺสา ปาปกา อกุสลา ธมฺมา อนฺวาสฺสเวยฺยุํ ตสฺส สํวราย ปฏิปชฺชติ, รกฺขติ จกฺขุนฺทฺริยํ, จกฺขุนฺทฺริเย สํวรํ อาปชฺชติ. โสเตน สทฺทํ สุตฺวา…เป… ฆาเนน คนฺธํ ฆายิตฺวา… ชิวฺหาย รสํ สายิตฺวา… กาเยน โผฏฺฐพฺพํ ผุสิตฺวา… มนสา ธมฺมํ วิญฺญาย น นิมิตฺตคฺคาหี โหติ นานุพฺยญฺชนคฺคาหี. ยตฺวาธิกรณเมนํ มนินฺทฺริยํ อสํวุตํ วิหรนฺตํ อภิชฺฌาโทมนสฺสา ปาปกา อกุสลา ธมฺมา อนฺวาสฺสเวยฺยุํ ตสฺส สํวราย ปฏิปชฺชติ, รกฺขติ มนินฺทฺริยํ, มนินฺทฺริเย สํวรํ อาปชฺชติ. โส อิมินา อริเยน อินฺทฺริยสํวเรน สมนฺนาคโต อชฺฌตฺตํ อพฺยาเสกสุขํ ปฏิสํเวเทติ.

295. Ao ver uma forma com os olhos, ele não se apega aos seus sinais e características gerais. Pois, se deixasse a faculdade visual desguardada, estados prejudiciais e prejudiciais de cobiça e tristeza poderiam invadi-lo; por isso, ele pratica o caminho de sua contenção, guarda a faculdade visual e assume a contenção da faculdade visual. Ao ouvir um som com os ouvidos... ao cheirar um odor com o nariz... ao saborear um sabor com a língua... ao tocar um tangível com o corpo... ao cognizar um objeto mental com a mente, ele não se apega aos seus sinais e características gerais. Pois, se deixasse a faculdade mental desguardada, estados prejudiciais e prejudiciais de cobiça e tristeza poderiam invadi-lo; por isso, ele pratica o caminho de sua contenção, guarda a faculdade mental e assume a contenção da faculdade mental. Dotado desta nobre contenção das faculdades, ele experiencia em si mesmo uma felicidade que é imaculada.

‘‘โส อภิกฺกนฺเต ปฏิกฺกนฺเต สมฺปชานการี โหติ, อาโลกิเต วิโลกิเต สมฺปชานการี โหติ, สมิญฺชิเต ปสาริเต สมฺปชานการี โหติ, สํฆาฏิปตฺตจีวรธารเณ สมฺปชานการี โหติ, อสิเต ปีเต [Pg.239] ขายิเต สายิเต สมฺปชานการี โหติ, อุจฺจารปสฺสาวกมฺเม สมฺปชานการี โหติ, คเต ฐิเต นิสินฺเน สุตฺเต ชาคริเต ภาสิเต ตุณฺหีภาเว สมฺปชานการี โหติ.

Ele age com plena consciência ao ir adiante e ao retornar; age com plena consciência ao olhar para frente e ao olhar para os lados; age com plena consciência ao dobrar e ao estender os membros; age com plena consciência ao vestir seus mantos e ao carregar sua tigela e manto externo; age com plena consciência ao comer, beber, mastigar e saborear; age com plena consciência ao defecar e urinar; age com plena consciência ao caminhar, ficar de pé, sentar-se, adormecer, acordar, falar e manter silêncio.

๒๙๖. ‘‘โส อิมินา จ อริเยน สีลกฺขนฺเธน สมนฺนาคโต, (อิมาย จ อริยาย สนฺตุฏฺฐิยา สมนฺนาคโต) อิมินา จ อริเยน อินฺทฺริยสํวเรน สมนฺนาคโต, อิมินา จ อริเยน สติสมฺปชญฺเญน สมนฺนาคโต วิวิตฺตํ เสนาสนํ ภชติ อรญฺญํ รุกฺขมูลํ ปพฺพตํ กนฺทรํ คิริคุหํ สุสานํ วนปตฺถํ อพฺโภกาสํ ปลาลปุญฺชํ. โส ปจฺฉาภตฺตํ ปิณฺฑปาตปฏิกฺกนฺโต นิสีทติ ปลฺลงฺกํ อาภุชิตฺวา, อุชุํ กายํ ปณิธาย, ปริมุขํ สตึ อุปฏฺฐเปตฺวา. โส อภิชฺฌํ โลเก ปหาย วิคตาภิชฺเฌน เจตสา วิหรติ, อภิชฺฌาย จิตฺตํ ปริโสเธติ. พฺยาปาทปฺปโทสํ ปหาย อพฺยาปนฺนจิตฺโต วิหรติ, สพฺพปาณภูตหิตานุกมฺปี พฺยาปาทปฺปโทสา จิตฺตํ ปริโสเธติ. ถินมิทฺธํ ปหาย วิคตถินมิทฺโธ วิหรติ อาโลกสญฺญี สโต สมฺปชาโน, ถินมิทฺธา จิตฺตํ ปริโสเธติ. อุทฺธจฺจกุกฺกุจฺจํ ปหาย อนุทฺธโต วิหรติ, อชฺฌตฺตํ วูปสนฺตจิตฺโต อุทฺธจฺจกุกฺกุจฺจา จิตฺตํ ปริโสเธติ. วิจิกิจฺฉํ ปหาย ติณฺณวิจิกิจฺโฉ วิหรติ อกถํกถี กุสเลสุ ธมฺเมสุ, วิจิกิจฺฉาย จิตฺตํ ปริโสเธติ.

296. Dotado deste nobre conjunto de virtude, desta nobre contenção das faculdades e desta nobre atenção plena e clara compreensão, ele busca um local de repouso solitário: a floresta, o pé de uma árvore, uma montanha, uma ravina, uma caverna na encosta, um cemitério, uma clareira na selva, o espaço aberto, um monte de palha. Ao retornar de sua ronda de esmolas, após a refeição, ele se senta, cruzando as pernas na postura de lótus, mantendo o corpo ereto e estabelecendo a atenção plena à sua frente. Abandonando a cobiça em relação ao mundo, ele vive com a mente livre de cobiça; ele purifica sua mente da cobiça. Abandonando a má vontade e a malevolência, ele vive com a mente livre de má vontade, compassivo pelo bem-estar de todos os seres vivos; ele purifica sua mente da má vontade e da malevolência. Abandonando a preguiça e o torpor, ele vive livre da preguiça e do torpor, perceptivo à luz, atento e plenamente consciente; ele purifica sua mente da preguiça e do torpor. Abandonando a agitação e o remorso, ele vive sem agitação, com a mente interiormente pacificada; ele purifica sua mente da agitação e do remorso. Abandonando a dúvida, ele vive tendo superado a dúvida, sem perplexidade em relação aos estados benéficos; ele purifica sua mente da dúvida.

๒๙๗. ‘‘โส อิเม ปญฺจ นีวรเณ ปหาย เจตโส อุปกฺกิเลเส ปญฺญาย ทุพฺพลีกรเณ, วิวิจฺเจว กาเมหิ วิวิจฺจ อกุสเลหิ ธมฺเมหิ สวิตกฺกํ สวิจารํ วิเวกชํ ปีติสุขํ ปฐมํ ฌานํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ. อิทมฺปิ วุจฺจติ, พฺราหฺมณ, ตถาคตปทํ อิติปิ, ตถาคตนิเสวิตํ อิติปิ, ตถาคตารญฺชิตํ อิติปิ. น ตฺเวว ตาว อริยสาวโก นิฏฺฐํ คจฺฉติ – ‘สมฺมาสมฺพุทฺโธ ภควา, สฺวากฺขาโต ภควตา ธมฺโม, สุปฺปฏิปนฺโน ภควโต สาวกสงฺโฆ’ติ.

297. Tendo abandonado estes cinco obstáculos, imperfeições da mente que enfraquecem a sabedoria, completamente afastado dos prazeres sensoriais, afastado dos estados prejudiciais, ele entra e permanece no primeiro jhāna, que é acompanhado por pensamento aplicado e sustentado, com o êxtase e a felicidade nascidos do afastamento. Isto, brâmane, é chamado de uma pegada do Tathāgata, algo raspado pelo Tathāgata, algo marcado pelo Tathāgata, mas o nobre discípulo ainda não chega à conclusão definitiva: 'O Abençoado é plenamente iluminado, o Dhamma é bem proclamado pelo Abençoado, o Sangha pratica o bom caminho'.

‘‘ปุน จปรํ, พฺราหฺมณ, ภิกฺขุ วิตกฺกวิจารานํ วูปสมา อชฺฌตฺตํ สมฺปสาทนํ เจตโส เอโกทิภาวํ อวิตกฺกํ อวิจารํ สมาธิชํ ปีติสุขํ ทุติยํ ฌานํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ. อิทมฺปิ วุจฺจติ, พฺราหฺมณ…เป… สุปฺปฏิปนฺโน ภควโต สาวกสงฺโฆ’ติ.

Além disso, brâmane, com a pacificação do pensamento aplicado e sustentado, o bhikkhu entra e permanece no segundo jhāna, que possui autoconfiança e unificação da mente, sem pensamento aplicado e sustentado, com o êxtase e a felicidade nascidos da concentração. Isto também, brâmane, é chamado de uma pegada do Tathāgata... mas o nobre discípulo ainda não chega à conclusão definitiva: 'O Abençoado é plenamente iluminado...'

‘‘ปุน [Pg.240] จปรํ, พฺราหฺมณ, ภิกฺขุ ปีติยา จ วิราคา อุเปกฺขโก จ วิหรติ สโต จ สมฺปชาโน, สุขญฺจ กาเยน ปฏิสํเวเทติ, ยํ ตํ อริยา อาจิกฺขนฺติ ‘อุเปกฺขโก สติมา สุขวิหารี’ติ ตติยํ ฌานํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ. อิทมฺปิ วุจฺจติ, พฺราหฺมณ…เป… สุปฺปฏิปนฺโน ภควโต สาวกสงฺโฆ’ติ.

Além disso, brâmane, com o desvanecimento também do êxtase, o bhikkhu permanece em equanimidade, atento e plenamente consciente, ainda sentindo felicidade com o corpo, ele entra e permanece no terceiro jhāna, a respeito do qual os nobres declaram: 'Aquele que tem equanimidade e atenção plena possui uma morada feliz'. Isto também, brâmane, é chamado de uma pegada do Tathāgata... mas o nobre discípulo ainda não chega à conclusão definitiva: 'O Abençoado é plenamente iluminado...'

‘‘ปุน จปรํ, พฺราหฺมณ, ภิกฺขุ สุขสฺส จ ปหานา ทุกฺขสฺส จ ปหานา, ปุพฺเพว โสมนสฺสโทมนสฺสานํ อตฺถงฺคมา, อทุกฺขมสุขํ อุเปกฺขาสติปาริสุทฺธึ จตุตฺถํ ฌานํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ. อิทมฺปิ วุจฺจติ, พฺราหฺมณ, ตถาคตปทํ อิติปิ, ตถาคตนิเสวิตํ อิติปิ, ตถาคตารญฺชิตํ อิติปิ. น ตฺเวว ตาว อริยสาวโก นิฏฺฐํ คจฺฉติ – ‘สมฺมาสมฺพุทฺโธ ภควา, สฺวากฺขาโต ภควตา ธมฺโม, สุปฺปฏิปนฺโน ภควโต สาวกสงฺโฆ’ติ.

Além disso, brâmane, com o abandono do prazer e da dor, e com o desaparecimento prévio da alegria e da tristeza, o bhikkhu entra e permanece no quarto jhāna, que não é nem doloroso nem prazeroso, e possui a pureza da atenção plena devido à equanimidade. Isto também, brâmane, é chamado de uma pegada do Tathāgata, algo raspado pelo Tathāgata, algo marcado pelo Tathāgata, mas o nobre discípulo ainda não chega à conclusão definitiva: 'O Abençoado é plenamente iluminado, o Dhamma é bem proclamado pelo Abençoado, o Sangha pratica o bom caminho'.

๒๙๘. ‘‘โส เอวํ สมาหิเต จิตฺเต ปริสุทฺเธ ปริโยทาเต อนงฺคเณ วิคตูปกฺกิเลเส มุทุภูเต กมฺมนิเย ฐิเต อาเนญฺชปฺปตฺเต ปุพฺเพนิวาสานุสฺสติญาณาย จิตฺตํ อภินินฺนาเมติ. โส อเนกวิหิตํ ปุพฺเพนิวาสํ อนุสฺสรติ, เสยฺยถิทํ – เอกมฺปิ ชาตึ, ทฺเวปิ ชาติโย…เป… อิติ สาการํ สอุทฺเทสํ อเนกวิหิตํ ปุพฺเพนิวาสํ อนุสฺสรติ. อิทมฺปิ วุจฺจติ, พฺราหฺมณ, ตถาคตปทํ อิติปิ, ตถาคตนิเสวิตํ อิติปิ, ตถาคตารญฺชิตํ อิติปิ. น ตฺเวว ตาว อริยสาวโก นิฏฺฐํ คจฺฉติ – ‘สมฺมาสมฺพุทฺโธ ภควา, สฺวากฺขาโต ภควตา ธมฺโม, สุปฺปฏิปนฺโน ภควโต สาวกสงฺโฆ’ติ.

298. Com a mente concentrada assim purificada, brilhante, sem máculas, livre de imperfeições, maleável, dócil, firme e imperturbável, ele a direciona para o conhecimento da recordação de vidas passadas. Ele recorda suas múltiplas vidas passadas, a saber: um nascimento, dois nascimentos... assim, com seus aspectos e detalhes, ele recorda suas múltiplas vidas passadas. Isto também, brâmane, é chamado de uma pegada do Tathāgata, algo raspado pelo Tathāgata, algo marcado pelo Tathāgata, mas o nobre discípulo ainda não chega à conclusão definitiva: 'O Abençoado é plenamente iluminado, o Dhamma é bem proclamado pelo Abençoado, o Sangha pratica o bom caminho'.

‘‘โส เอวํ สมาหิเต จิตฺเต ปริสุทฺเธ ปริโยทาเต อนงฺคเณ วิคตูปกฺกิเลเส มุทุภูเต กมฺมนิเย ฐิเต อาเนญฺชปฺปตฺเต สตฺตานํ จุตูปปาตญาณาย จิตฺตํ อภินินฺนาเมติ. โส ทิพฺเพน จกฺขุนา วิสุทฺเธน อติกฺกนฺตมานุสเกน…เป… ยถากมฺมูปเค สตฺเต ปชานาติ. อิทมฺปิ วุจฺจติ, พฺราหฺมณ, ตถาคตปทํ อิติปิ, ตถาคตนิเสวิตํ อิติปิ, ตถาคตารญฺชิตํ อิติปิ. น ตฺเวว ตาว อริยสาวโก นิฏฺฐํ คจฺฉติ – ‘สมฺมาสมฺพุทฺโธ ภควา, สฺวากฺขาโต ภควตา ธมฺโม, สุปฺปฏิปนฺโน ภควโต สาวกสงฺโฆ’ติ.

Com a mente concentrada assim purificada, brilhante, sem máculas, livre de imperfeições, maleável, dócil, firme e imperturbável, ele a direciona para o conhecimento do falecimento e do renascimento dos seres. Com o olho divino, purificado e que supera o humano, ele vê os seres falecendo e renascendo, inferiores e superiores, belos e feios, afortunados e desafortunados, e compreende como os seres transitam de acordo com suas ações. Isto também, brâmane, é chamado de uma pegada do Tathāgata, algo raspado pelo Tathāgata, algo marcado pelo Tathāgata, mas o nobre discípulo ainda não chega à conclusão definitiva: 'O Abençoado é plenamente iluminado, o Dhamma é bem proclamado pelo Abençoado, o Sangha pratica o bom caminho'.

๒๙๙. ‘‘โส เอวํ สมาหิเต จิตฺเต ปริสุทฺเธ ปริโยทาเต อนงฺคเณ วิคตูปกฺกิเลเส มุทุภูเต กมฺมนิเย ฐิเต อาเนญฺชปฺปตฺเต อาสวานํ ขยญาณาย [Pg.241] จิตฺตํ อภินินฺนาเมติ. โส ‘อิทํ ทุกฺข’นฺติ ยถาภูตํ ปชานาติ, ‘อยํ ทุกฺขสมุทโย’ติ ยถาภูตํ ปชานาติ, ‘อยํ ทุกฺขนิโรโธ’ติ ยถาภูตํ ปชานาติ, ‘อยํ ทุกฺขนิโรธคามินี ปฏิปทา’ติ ยถาภูตํ ปชานาติ. ‘อิเม อาสวา’ติ ยถาภูตํ ปชานาติ, ‘อยํ อาสวสมุทโย’ติ ยถาภูตํ ปชานาติ, ‘อยํ อาสวนิโรโธ’ติ ยถาภูตํ ปชานาติ, ‘อยํ อาสวนิโรธคามินี ปฏิปทา’ติ ยถาภูตํ ปชานาติ. อิทมฺปิ วุจฺจติ, พฺราหฺมณ, ตถาคตปทํ อิติปิ, ตถาคตนิเสวิตํ อิติปิ, ตถาคตารญฺชิตํ อิติปิ. น ตฺเวว ตาว อริยสาวโก นิฏฺฐํ คโต โหติ, อปิ จ โข นิฏฺฐํ คจฺฉติ – ‘สมฺมาสมฺพุทฺโธ ภควา, สฺวากฺขาโต ภควตา ธมฺโม, สุปฺปฏิปนฺโน ภควโต สาวกสงฺโฆ’ติ.

299. Com a mente concentrada assim purificada, brilhante, sem máculas, livre de imperfeições, maleável, dócil, firme e imperturbável, ele a direciona para o conhecimento da destruição das impurezas mentais. Ele compreende como realmente é: 'Isto é o sofrimento'; compreende como realmente é: 'Esta é a origem do sofrimento'; compreende como realmente é: 'Esta é a cessação do sofrimento'; compreende como realmente é: 'Este é o caminho que conduz à cessação do sofrimento'. Ele compreende como realmente é: 'Estas são as impurezas mentais'; compreende como realmente é: 'Esta é a origem das impurezas mentais'; compreende como realmente é: 'Esta é a cessação das impurezas mentais'; compreende como realmente é: 'Este é o caminho que conduz à cessação das impurezas mentais'. Isto também, brâmane, é chamado de uma pegada do Tathāgata, algo raspado pelo Tathāgata, algo marcado pelo Tathāgata, mas o nobre discípulo ainda não chegou à conclusão definitiva; no entanto, ele está no processo de chegar a esta conclusão: 'O Abençoado é plenamente iluminado, o Dhamma é bem proclamado pelo Abençoado, o Sangha pratica o bom caminho'.

‘‘ตสฺส เอวํ ชานโต เอวํ ปสฺสโต กามาสวาปิ จิตฺตํ วิมุจฺจติ, ภวาสวาปิ จิตฺตํ วิมุจฺจติ, อวิชฺชาสวาปิ จิตฺตํ วิมุจฺจติ. วิมุตฺตสฺมึ วิมุตฺตมิติ ญาณํ โหติ. ‘ขีณา ชาติ, วุสิตํ พฺรหฺมจริยํ, กตํ กรณียํ, นาปรํ อิตฺถตฺตายา’ติ ปชานาติ. อิทมฺปิ วุจฺจติ, พฺราหฺมณ, ตถาคตปทํ อิติปิ, ตถาคตนิเสวิตํ อิติปิ, ตถาคตารญฺชิตํ อิติปิ. เอตฺตาวตา โข, พฺราหฺมณ, อริยสาวโก นิฏฺฐํ คโต โหติ – ‘สมฺมาสมฺพุทฺโธ ภควา, สฺวากฺขาโต ภควตา ธมฺโม, สุปฺปฏิปนฺโน ภควโต สาวกสงฺโฆ’ติ. เอตฺตาวตา โข, พฺราหฺมณ, หตฺถิปโทปโม วิตฺถาเรน ปริปูโร โหตี’’ติ.

Quando ele sabe e vê dessa maneira, sua mente se liberta da impureza do desejo sensorial, da impureza do vir-a-ser e da impureza da ignorância. Quando ela está libertada, surge o conhecimento: 'Está libertada'. Ele compreende: 'O nascimento foi destruído, a vida santa foi vivida, o que deveria ser feito foi feito, não há mais retorno a nenhum estado de existência'. Isto também, brâmane, é chamado de uma pegada do Tathāgata, algo raspado pelo Tathāgata, algo marcado pelo Tathāgata. É neste ponto, brâmane, que o nobre discípulo chega à conclusão definitiva: 'O Abençoado é plenamente iluminado, o Dhamma é bem proclamado pelo Abençoado, o Sangha pratica o bom caminho'. E é neste ponto, brâmane, que o símile da pegada do elefante foi completado em detalhes.

เอวํ วุตฺเต, ชาณุสฺโสณิ พฺราหฺมโณ ภควนฺตํ เอตทโวจ – ‘‘อภิกฺกนฺตํ, โภ โคตม, อภิกฺกนฺตํ, โภ โคตม! เสยฺยถาปิ, โภ โคตม, นิกฺกุชฺชิตํ วา อุกฺกุชฺเชยฺย, ปฏิจฺฉนฺนํ วา วิวเรยฺย, มูฬฺหสฺส วา มคฺคํ อาจิกฺเขยฺย, อนฺธกาเร วา เตลปชฺโชตํ ธาเรยฺย – จกฺขุมนฺโต รูปานิ ทกฺขนฺตีติ; เอวเมวํ โภตา โคตเมน อเนกปริยาเยน ธมฺโม ปกาสิโต. เอสาหํ ภวนฺตํ โคตมํ สรณํ คจฺฉามิ, ธมฺมญฺจ, ภิกฺขุสงฺฆญฺจ. อุปาสกํ มํ ภวํ โคตโม ธาเรตุ อชฺชตคฺเค ปาณุเปตํ สรณํ คต’’นฺติ.

Quando isso foi dito, o brâmane Jāṇussoṇi disse ao Abençoado: "Excelente, Venerável Gotama! Excelente, Venerável Gotama! Assim como, Venerável Gotama, alguém que desviasse o que estava de cabeça para baixo, ou revelasse o que estava escondido, ou mostrasse o caminho para quem estava perdido, ou acendesse uma lâmpada de óleo na escuridão para que aqueles com visão pudessem ver as formas; da mesma forma, o Venerável Gotama tornou o Dhamma claro de muitas maneiras. Eu busco refúgio no Venerável Gotama, no Dhamma e no Sangha de bhikkhus. Que o Venerável Gotama me aceite como um seguidor leigo que buscou refúgio a partir de hoje e por toda a vida."

จูฬหตฺถิปโทปมสุตฺตํ นิฏฺฐิตํ สตฺตมํ.

O Cūḷahatthipadopama Sutta, o sétimo, está concluído.

๘. มหาหตฺถิปโทปมสุตฺตํ

8. Mahāhatthipadopama Sutta

๓๐๐. เอวํ [Pg.242] เม สุตํ – เอกํ สมยํ ภควา สาวตฺถิยํ วิหรติ เชตวเน อนาถปิณฺฑิกสฺส อาราเม. ตตฺร โข อายสฺมา สาริปุตฺโต ภิกฺขู อามนฺเตสิ – ‘‘อาวุโส ภิกฺขเว’’ติ. ‘‘อาวุโส’’ติ โข เต ภิกฺขู อายสฺมโต สาริปุตฺตสฺส ปจฺจสฺโสสุํ. อายสฺมา สาริปุตฺโต เอตทโวจ – ‘‘เสยฺยถาปิ, อาวุโส, ยานิ กานิจิ ชงฺคลานํ ปาณานํ ปทชาตานิ สพฺพานิ ตานิ หตฺถิปเท สโมธานํ คจฺฉนฺติ, หตฺถิปทํ เตสํ อคฺคมกฺขายติ ยทิทํ มหนฺตตฺเตน; เอวเมว โข, อาวุโส, เย เกจิ กุสลา ธมฺมา สพฺเพเต จตูสุ อริยสจฺเจสุ สงฺคหํ คจฺฉนฺติ. กตเมสุ จตูสุ? ทุกฺเข อริยสจฺเจ, ทุกฺขสมุทเย อริยสจฺเจ, ทุกฺขนิโรเธ อริยสจฺเจ, ทุกฺขนิโรธคามินิยา ปฏิปทาย อริยสจฺเจ’’.

300. Assim ouvi. Em certa ocasião, o Abençoado estava residindo em Sāvatthī, no Bosque de Jeta, no Parque de Anāthapiṇḍika. Ali, o venerável Sāriputta dirigiu-se aos bhikkhus: "Amigos, bhikkhus!" — "Amigo", responderam os bhikkhus ao venerável Sāriputta. O venerável Sāriputta disse o seguinte: "Amigos, assim como as pegadas de quaisquer seres vivos que andam sobre a terra podem ser contidas na pegada de um elefante, e a pegada do elefante é considerada a principal entre elas devido ao seu grande tamanho; da mesma forma, amigos, todos os estados benéficos podem ser incluídos nas Quatro Nobres Verdades. Em quais quatro? Na nobre verdade do sofrimento, na nobre verdade da origem do sofrimento, na nobre verdade da cessação do sofrimento e na nobre verdade do caminho que conduz à cessação do sofrimento."

๓๐๑. ‘‘กตมญฺจาวุโส, ทุกฺขํ อริยสจฺจํ? ชาติปิ ทุกฺขา, ชราปิ ทุกฺขา, มรณมฺปิ ทุกฺขํ, โสกปริเทวทุกฺขโทมนสฺสุปายาสาปิ ทุกฺขา, ยมฺปิจฺฉํ น ลภติ ตมฺปิ ทุกฺขํ; สํขิตฺเตน, ปญฺจุปาทานกฺขนฺธา ทุกฺขา. กตเม จาวุโส, ปญฺจุปาทานกฺขนฺธา? เสยฺยถิทํ – รูปุปาทานกฺขนฺโธ, เวทนุปาทานกฺขนฺโธ, สญฺญุปาทานกฺขนฺโธ, สงฺขารุปาทานกฺขนฺโธ, วิญฺญาณุปาทานกฺขนฺโธ.

301. "E o que, amigos, é a nobre verdade do sofrimento? O nascimento é sofrimento, o envelhecimento é sofrimento, a morte é sofrimento; a tristeza, a lamentação, a dor, a angústia e o desespero são sofrimento; não obter o que se deseja é sofrimento; em resumo, os cinco agregados de apego são sofrimento. E quais são, amigos, os cinco agregados de apego? A saber: o agregado da forma afetado pelo apego, o agregado da sensação afetado pelo apego, o agregado da percepção afetado pelo apego, o agregado das formações mentais afetado pelo apego e o agregado da consciência afetado pelo apego."

‘‘กตโม จาวุโส, รูปุปาทานกฺขนฺโธ? จตฺตาริ จ มหาภูตานิ, จตุนฺนญฺจ มหาภูตานํ อุปาทาย รูปํ.

"E o que, amigos, é o agregado da forma afetado pelo apego? São os quatro grandes elementos e a forma derivada dos quatro grandes elementos."

‘‘กตมา จาวุโส, จตฺตาโร มหาภูตา? ปถวีธาตุ, อาโปธาตุ, เตโชธาตุ, วาโยธาตุ.

"E quais são, amigos, os quatro grandes elements? O elemento terra, o elemento água, o elemento fogo e o elemento ar."

๓๐๒. ‘‘กตมา จาวุโส, ปถวีธาตุ? ปถวีธาตุ สิยา อชฺฌตฺติกา, สิยา พาหิรา. กตมา จาวุโส, อชฺฌตฺติกา ปถวีธาตุ? ยํ อชฺฌตฺตํ ปจฺจตฺตํ กกฺขฬํ ขริคตํ อุปาทินฺนํ, เสยฺยถิทํ – เกสา โลมา นขา ทนฺตา ตโจ มํสํ นฺหารุ อฏฺฐิ อฏฺฐิมิญฺชํ วกฺกํ หทยํ ยกนํ กิโลมกํ ปิหกํ ปปฺผาสํ อนฺตํ อนฺตคุณํ อุทริยํ กรีสํ, ยํ วา ปนญฺญมฺปิ กิญฺจิ อชฺฌตฺตํ ปจฺจตฺตํ กกฺขฬํ ขริคตํ อุปาทินฺนํ. อยํ วุจฺจตาวุโส, อชฺฌตฺติกา ปถวีธาตุ. ยา เจว โข ปน อชฺฌตฺติกา ปถวีธาตุ, ยา จ พาหิรา ปถวีธาตุ, ปถวีธาตุเรเวสา. ‘ตํ เนตํ มม, เนโสหมสฺมิ, น เมโส อตฺตา’ติ – เอวเมตํ ยถาภูตํ สมฺมปฺปญฺญาย ทฏฺฐพฺพํ. เอวเมตํ ยถาภูตํ สมฺมปฺปญฺญาย ทิสฺวา ปถวีธาตุยา นิพฺพินฺทติ, ปถวีธาตุยา จิตฺตํ วิราเชติ.

302. "E o que, amigos, é o elemento terra? O elemento terra pode ser interno ou externo. E o que, amigos, é o elemento terra interno? Qualquer coisa interna, pertencente a si mesmo, que seja sólida, solidificada e apropriada pelo apego; a saber: cabelos, pelos, unhas, dentes, pele, carne, tendões, ossos, medula óssea, rins, coração, fígado, diafragma, baço, pulmões, intestinos, mesentério, conteúdo do estômago, fezes, ou qualquer outra coisa interna, pertencente a si mesmo, que seja sólida, solidificada e apropriada pelo apego: isso é chamado de elemento terra interno. Ora, tanto o elemento terra interno quanto o elemento terra externo são simplesmente o elemento terra. E isso deve ser visto como realmente é, com sabedoria correta, desta forma: 'Isto não é meu, isto eu não sou, isto não é o meu eu'. Quando se vê isso como realmente é, com sabedoria correta, a pessoa se desencanta com o elemento terra e desapega a mente do elemento terra."

‘‘โหติ [Pg.243] โข โส, อาวุโส, สมโย ยํ พาหิรา อาโปธาตุ ปกุปฺปติ. อนฺตรหิตา ตสฺมึ สมเย พาหิรา ปถวีธาตุ โหติ. ตสฺสา หิ นาม, อาวุโส, พาหิราย ปถวีธาตุยา ตาว มหลฺลิกาย อนิจฺจตา ปญฺญายิสฺสติ, ขยธมฺมตา ปญฺญายิสฺสติ, วยธมฺมตา ปญฺญายิสฺสติ, วิปริณามธมฺมตา ปญฺญายิสฺสติ. กึ ปนิมสฺส มตฺตฏฺฐกสฺส กายสฺส ตณฺหุปาทินฺนสฺส ‘อหนฺติ วา มมนฺติ วา อสฺมี’ติ วา? อถ ขฺวาสฺส โนเตเวตฺถ โหติ.

"Chega um momento, amigos, em que o elemento água externo se perturba e, então, o elemento terra externo desaparece. Quando até mesmo esse elemento terra externo, tão imenso quanto é, é visto como impermanente, sujeito à destruição, ao desaparecimento e à mudança, o que dizer deste corpo efêmero, apropriado pelo desejo? Não se pode considerá-lo como 'eu', 'meu' ou 'eu sou'. Portanto, para ele, não haverá apego a este elemento terra interno."

‘‘ตญฺเจ, อาวุโส, ภิกฺขุํ ปเร อกฺโกสนฺติ ปริภาสนฺติ โรเสนฺติ วิเหเสนฺติ, โส เอวํ ปชานาติ – ‘อุปฺปนฺนา โข เม อยํ โสตสมฺผสฺสชา ทุกฺขเวทนา. สา จ โข ปฏิจฺจ, โน อปฏิจฺจ. กึ ปฏิจฺจ? ผสฺสํ ปฏิจฺจ’. โส ผสฺโส อนิจฺโจติ ปสฺสติ, เวทนา อนิจฺจาติ ปสฺสติ, สญฺญา อนิจฺจาติ ปสฺสติ, สงฺขารา อนิจฺจาติ ปสฺสติ, วิญฺญาณํ อนิจฺจนฺติ ปสฺสติ. ตสฺส ธาตารมฺมณเมว จิตฺตํ ปกฺขนฺทติ ปสีทติ สนฺติฏฺฐติ อธิมุจฺจติ.

"Se, amigos, outros insultam, difamam, irritam e assediam um bhikkhu, ele compreende assim: 'Esta sensação dolorosa nascida do contato auditivo surgiu em mim. E ela surgiu de forma dependente, não independente. Dependente de quê? Dependente do contato'. Então ele vê que o contato é impermanente, que a sensação é impermanente, que a percepção é impermanente, que as formações mentais são impermanentes e que a consciência é impermanente. E sua mente, tendo feito de um elemento o seu suporte objetivo, entra nele, adquire confiança, estabilidade e resolução."

‘‘ตญฺเจ, อาวุโส, ภิกฺขุํ ปเร อนิฏฺเฐหิ อกนฺเตหิ อมนาเปหิ สมุทาจรนฺติ – ปาณิสมฺผสฺเสนปิ เลฑฺฑุสมฺผสฺเสนปิ ทณฺฑสมฺผสฺเสนปิ สตฺถสมฺผสฺเสนปิ. โส เอวํ ปชานาติ – ‘ตถาภูโต โข อยํ กาโย ยถาภูตสฺมึ กาเย ปาณิสมฺผสฺสาปิ กมนฺติ, เลฑฺฑุสมฺผสฺสาปิ กมนฺติ, ทณฺฑสมฺผสฺสาปิ กมนฺติ, สตฺถสมฺผสฺสาปิ กมนฺติ. วุตฺตํ โข ปเนตํ ภควตา กกจูปโมวาเท – ‘‘อุภโตทณฺฑเกน เจปิ, ภิกฺขเว, กกเจน โจรา โอจรกา องฺคมงฺคานิ โอกนฺเตยฺยุํ, ตตฺราปิ โย มโน ปทูเสยฺย น เม โส เตน สาสนกโร’’ติ. อารทฺธํ โข ปน เม วีริยํ ภวิสฺสติ อสลฺลีนํ, อุปฏฺฐิตา สติ อสมฺมุฏฺฐา, ปสฺสทฺโธ กาโย อสารทฺโธ, สมาหิตํ จิตฺตํ เอกคฺคํ. กามํ ทานิ อิมสฺมึ กาเย ปาณิสมฺผสฺสาปิ กมนฺตุ, เลฑฺฑุสมฺผสฺสาปิ กมนฺตุ, ทณฺฑสมฺผสฺสาปิ กมนฺตุ, สตฺถสมฺผสฺสาปิ กมนฺตุ, กรียติ หิทํ พุทฺธานํ สาสน’นฺติ.

"Se, amigos, outros atacam esse bhikkhu de maneiras indesejadas, desagradáveis e insatisfatórias — por meio do contato com punhos, torrões de terra, bastões ou facas —, ele compreende assim: 'Este corpo é de tal natureza que o contato com punhos, torrões de terra, bastões e facas o atingem. Mas isso foi dito pelo Abençoado no conselho sobre o símile da serra: "Bhikkhus, mesmo que bandidos cortassem vocês cruelmente, membro por membro, com uma serra de duas alças, aquele que gerasse uma mente de ódio em relação a eles não estaria praticando meus ensinamentos". Portanto, uma energia incansável será despertada em mim e uma atenção plena inabalável será estabelecida; meu corpo estará tranquilo e sem perturbação, minha mente concentrada e unificada. Que agora o contato com punhos, torrões de terra, bastões e facas atinja este corpo; pois o ensinamento dos Budas está sendo praticado por mim'."

‘‘ตสฺส เจ, อาวุโส, ภิกฺขุโน เอวํ พุทฺธํ อนุสฺสรโต เอวํ ธมฺมํ อนุสฺสรโต เอวํ สงฺฆํ อนุสฺสรโต อุเปกฺขา กุสลนิสฺสิตา น สณฺฐาติ. โส เตน สํวิชฺชติ สํเวคํ อาปชฺชติ – ‘อลาภา วต เม, น วต [Pg.244] เม ลาภา, ทุลฺลทฺธํ วต เม, น วต เม สุลทฺธํ, ยสฺส เม เอวํ พุทฺธํ อนุสฺสรโต, เอวํ ธมฺมํ อนุสฺสรโต, เอวํ สงฺฆํ อนุสฺสรโต, อุเปกฺขา กุสลนิสฺสิตา น สณฺฐาตี’ติ. เสยฺยถาปิ, อาวุโส, สุณิสา สสุรํ ทิสฺวา สํวิชฺชติ สํเวคํ อาปชฺชติ; เอวเมว โข, อาวุโส, ตสฺส เจ ภิกฺขุโน เอวํ พุทฺธํ อนุสฺสรโต, เอวํ ธมฺมํ อนุสฺสรโต, เอวํ สงฺฆํ อนุสฺสรโต, อุเปกฺขา กุสลนิสฺสิตา น สณฺฐาติ, โส เตน สํวิชฺชติ สํเวคํ อาปชฺชติ – ‘อลาภา วต เม น วต เม ลาภา, ทุลฺลทฺธํ วต เม, น วต เม สุลทฺธํ, ยสฺส เม เอวํ พุทฺธํ อนุสฺสรโต เอวํ ธมฺมํ อนุสฺสรโต, เอวํ สงฺฆํ อนุสฺสรโต, อุเปกฺขา กุสลนิสฺสิตา น สณฺฐาตี’ติ. ตสฺส เจ, อาวุโส, ภิกฺขุโน เอวํ พุทฺธํ อนุสฺสรโต, เอวํ ธมฺมํ อนุสฺสรโต, เอวํ สงฺฆํ อนุสฺสรโต อุเปกฺขา กุสลนิสฺสิตา สณฺฐาติ, โส เตน อตฺตมโน โหติ. เอตฺตาวตาปิ โข, อาวุโส, ภิกฺขุโน พหุกตํ โหติ.

"Se, amigos, enquanto esse bhikkhu recorda assim o Buda, o Dhamma e o Sangha, a equanimidade baseada no que é benéfico não se estabelece nele, então ele desperta um senso de urgência espiritual: 'É uma perda para mim, não é um ganho para mim; é um infortúnio para mim, não é uma bênção para mim, que quando recordo assim o Buda, o Dhamma e o Sangha, a equanimidade baseada no que é benéfico não se estabeleça em mim'. Assim como, amigos, uma nora, ao ver seu sogro, sente temor e um senso de urgência; da mesma forma, amigos, se enquanto esse bhikkhu recorda assim o Buda, o Dhamma e o Sangha, a equanimidade baseada no que é benéfico não se estabelece nele, ele sente temor e desperta um senso de urgência espiritual: 'É uma perda para mim, não é um ganho para mim; é um infortúnio para mim, não é uma bênção para mim, que quando recordo assim o Buda, o Dhamma e o Sangha, a equanimidade baseada no que é benéfico não se estabeleça em mim'. Mas se, amigos, enquanto esse bhikkhu recorda assim o Buda, o Dhamma e o Sangha, a equanimidade baseada no que é benéfico se estabelece nele, então ele fica satisfeito com isso. Nesse ponto, amigos, muito foi realizado por esse bhikkhu."

๓๐๓. ‘‘กตมา จาวุโส, อาโปธาตุ? อาโปธาตุ สิยา อชฺฌตฺติกา, สิยา พาหิรา. กตมา จาวุโส อชฺฌตฺติกา อาโปธาตุ? ยํ อชฺฌตฺตํ ปจฺจตฺตํ อาโป อาโปคตํ อุปาทินฺนํ, เสยฺยถิทํ – ปิตฺตํ เสมฺหํ ปุพฺโพ โลหิตํ เสโท เมโท อสฺสุ วสา เขโฬ สิงฺฆาณิกา ลสิกา มุตฺตํ, ยํ วา ปนญฺญมฺปิ กิญฺจิ อชฺฌตฺตํ ปจฺจตฺตํ อาโป อาโปคตํ อุปาทินฺนํ – อยํ วุจฺจตาวุโส, อชฺฌตฺติกา อาโปธาตุ. ยา เจว โข ปน อชฺฌตฺติกา อาโปธาตุ ยา จ พาหิรา อาโปธาตุ, อาโปธาตุเรเวสา. ‘ตํ เนตํ มม, เนโสหมสฺมิ, น เมโส อตฺตา’ติ เอวเมตํ ยถาภูตํ สมฺมปฺปญฺญาย ทฏฺฐพฺพํ. เอวเมตํ ยถาภูตํ สมฺมปฺปญฺญาย ทิสฺวา อาโปธาตุยา นิพฺพินฺทติ, อาโปธาตุยา จิตฺตํ วิราเชติ.

303. "E o que, amigos, é o elemento água? O elemento água pode ser interno ou externo. E o que, amigos, é o elemento água interno? Qualquer coisa interna, pertencente a si mesmo, que seja líquida, fluida e apropriada pelo apego; a saber: bile, catarro, pus, sangue, suor, gordura, lágrimas, sebo, saliva, muco nasal, líquido sinovial, urina, ou qualquer outra coisa interna, pertencente a si mesmo, que seja líquida, fluida e apropriada pelo apego: isso é chamado de elemento água interno. Ora, tanto o elemento água interno quanto o elemento água externo são simplesmente o elemento água. E isso deve ser visto como realmente é, com sabedoria correta, desta forma: 'Isto não é meu, isto eu não sou, isto não é o meu eu'. Quando se vê isso como realmente é, com sabedoria correta, a pessoa se desencanta com o elemento água e desapega a mente do elemento água."

‘‘โหติ โข โส, อาวุโส, สมโย ยํ พาหิรา อาโปธาตุ ปกุปฺปติ. สา คามมฺปิ วหติ, นิคมมฺปิ วหติ, นครมฺปิ วหติ, ชนปทมฺปิ วหติ, ชนปทปเทสมฺปิ วหติ. โหติ โข โส, อาวุโส, สมโย ยํ มหาสมุทฺเท โยชนสติกานิปิ อุทกานิ โอคจฺฉนฺติ, ทฺวิโยชนสติกานิปิ อุทกานิ โอคจฺฉนฺติ, ติโยชนสติกานิปิ อุทกานิ โอคจฺฉนฺติ, จตุโยชนสติกานิปิ อุทกานิ โอคจฺฉนฺติ, ปญฺจโยชนสติกานิปิ อุทกานิ โอคจฺฉนฺติ, ฉโยชนสติกานิปิ อุทกานิ โอคจฺฉนฺติ, สตฺตโยชนสติกานิปิ อุทกานิ โอคจฺฉนฺติ. โหติ โข โส, อาวุโส, สมโย ยํ มหาสมุทฺเท [Pg.245] สตฺตตาลมฺปิ อุทกํ สณฺฐาติ, ฉตฺตาลมฺปิ อุทกํ สณฺฐาติ, ปญฺจตาลมฺปิ อุทกํ สณฺฐาติ, จตุตฺตาลมฺปิ อุทกํ สณฺฐาติ, ติตาลมฺปิ อุทกํ สณฺฐาติ, ทฺวิตาลมฺปิ อุทกํ สณฺฐาติ, ตาลมตฺตมฺปิ อุทกํ สณฺฐาติ. โหติ โข โส, อาวุโส, สมโย ยํ มหาสมุทฺเท สตฺตโปริสมฺปิ อุทกํ สณฺฐาติ, ฉปฺโปริสมฺปิ อุทกํ สณฺฐาติ, ปญฺจโปริสมฺปิ อุทกํ สณฺฐาติ, จตุปฺโปริสมฺปิ อุทกํ สณฺฐาติ, ติโปริสมฺปิ อุทกํ สณฺฐาติ, ทฺวิโปริสมฺปิ อุทกํ สณฺฐาติ, โปริสมตฺตมฺปิ อุทกํ สณฺฐาติ. โหติ โข โส, อาวุโส, สมโย ยํ มหาสมุทฺเท อฑฺฒโปริสมฺปิ อุทกํ สณฺฐาติ, กฏิมตฺตมฺปิ อุทกํ สณฺฐาติ, ชาณุกมตฺตมฺปิ อุทกํ สณฺฐาติ, โคปฺผกมตฺตมฺปิ อุทกํ สณฺฐาติ. โหติ โข โส, อาวุโส, สมโย, ยํ มหาสมุทฺเท องฺคุลิปพฺพเตมนมตฺตมฺปิ อุทกํ น โหติ. ตสฺสา หิ นาม, อาวุโส, พาหิราย อาโปธาตุยา ตาว มหลฺลิกาย อนิจฺจตา ปญฺญายิสฺสติ, ขยธมฺมตา ปญฺญายิสฺสติ, วยธมฺมตา ปญฺญายิสฺสติ, วิปริณามธมฺมตา ปญฺญายิสฺสติ. กึ ปนิมสฺส มตฺตฏฺฐกสฺส กายสฺส ตณฺหุปาทินฺนสฺส ‘อหนฺติ วา มมนฺติ วา อสฺมีติ’ วา? อถ ขฺวาสฺส โนเตเวตฺถ โหติ…เป… ตสฺส เจ, อาวุโส, ภิกฺขุโน เอวํ พุทฺธํ อนุสฺสรโต, เอวํ ธมฺมํ อนุสฺสรโต, เอวํ สงฺฆํ อนุสฺสรโต อุเปกฺขา กุสลนิสฺสิตา สณฺฐาติ. โส เตน อตฺตมโน โหติ. เอตฺตาวตาปิ โข, อาวุโส, ภิกฺขุโน พหุกตํ โหติ.

"Chega um momento, amigos, em que o elemento água externo se perturba. Ele arrasta vilas, cidades, metrópoles, distritos e províncias inteiras. Chega um momento, amigos, em que as águas do grande oceano baixam cem léguas, duzentas léguas, trezentas léguas, quatrocentas léguas, quinhentas léguas, seiscentas léguas, setecentas léguas. Chega um momento, amigos, em que as águas do grande oceano ficam com apenas sete palmeiras de profundidade, seis palmeiras... duas palmeiras, apenas uma palmeira de profundidade. Chega um momento, amigos, em que as águas do grande oceano ficam com apenas sete alturas de um homem de profundidade, seis alturas de um homem... duas alturas de um homem, apenas a altura de um homem de profundidade. Chega um momento, amigos, em que as águas do grande oceano ficam com apenas meia altura de um homem de profundidade, apenas até a cintura, apenas até os joelhos, apenas até os tornozelos. Chega um momento, amigos, em que as águas do grande oceano não são suficientes sequer para molhar a articulação de um dedo. Quando até mesmo esse elemento água externo, tão imenso quanto é, é visto como impermanente, sujeito à destruição, ao desaparecimento e à mudança, o que dizer deste corpo efêmero, apropriado pelo desejo? Não se pode considerá-lo como 'eu', 'meu' ou 'eu sou'. Portanto, para ele, não haverá apego a este elemento água interno... [e assim por diante]... Mas se, amigos, enquanto esse bhikkhu recorda assim o Buda, o Dhamma e o Sangha, a equanimidade baseada no que é benéfico se estabelece nele, então ele fica satisfeito com isso. Nesse ponto, amigos, muito foi realizado por esse bhikkhu."

๓๐๔. ‘‘กตมา จาวุโส, เตโชธาตุ? เตโชธาตุ สิยา อชฺฌตฺติกา, สิยา พาหิรา. กตมา จาวุโส, อชฺฌตฺติกา เตโชธาตุ? ยํ อชฺฌตฺตํ ปจฺจตฺตํ เตโช เตโชคตํ อุปาทินฺนํ, เสยฺยถิทํ – เยน จ สนฺตปฺปติ, เยน จ ชีรียติ, เยน จ ปริฑยฺหติ, เยน จ อสิตปีตขายิตสายิตํ สมฺมา ปริณามํ คจฺฉติ, ยํ วา ปนญฺญมฺปิ กิญฺจิ อชฺฌตฺตํ ปจฺจตฺตํ เตโช เตโชคตํ อุปาทินฺนํ – อยํ วุจฺจตาวุโส, อชฺฌตฺติกา เตโชธาตุ. ยา เจว โข ปน อชฺฌตฺติกา เตโชธาตุ ยา จ พาหิรา เตโชธาตุ, เตโชธาตุเรเวสา. ‘ตํ เนตํ มม, เนโสหมสฺมิ, น เมโส อตฺตา’ติ เอวเมตํ ยถาภูตํ สมฺมปฺปญฺญาย ทฏฺฐพฺพํ. เอวเมตํ ยถาภูตํ สมฺมปฺปญฺญาย ทิสฺวา เตโชธาตุยา นิพฺพินฺทติ, เตโชธาตุยา จิตฺตํ วิราเชติ.

304. “E o que, amigos, é o elemento fogo? O elemento fogo pode ser interno ou externo. E o que, amigos, é o elemento fogo interno? Qualquer coisa que seja fogo, de natureza ígnea, interna e apropriada pelo apego, pertencente a si mesmo; isto é, aquilo pelo qual se é aquecido, pelo qual se envelhece, pelo qual se é consumido, e aquilo pelo qual o que é comido, bebido, mastigado e saboreado é completamente digerido, ou qualquer outra coisa que seja fogo, de natureza ígnea, interna e apropriada pelo apego, pertencente a si mesmo — isso, amigos, é chamado de elemento fogo interno. Ora, tanto o elemento fogo interno quanto o elemento fogo externo são simplesmente o elemento fogo. E isso deve ser visto como realmente é, com sabedoria correta, desta forma: ‘Isto não é meu, isto não sou eu, isto não é o meu eu’. Ao ver isso como realmente é, com sabedoria correta, a pessoa se desencanta com o elemento fogo e desapega a mente do elemento fogo.”

‘‘โหติ [Pg.246] โข โส, อาวุโส, สมโย ยํ พาหิรา เตโชธาตุ ปกุปฺปติ. สา คามมฺปิ ทหติ, นิคมมฺปิ ทหติ, นครมฺปิ ทหติ, ชนปทมฺปิ ทหติ, ชนปทปเทสมฺปิ ทหติ. สา หริตนฺตํ วา ปนฺถนฺตํ วา เสลนฺตํ วา อุทกนฺตํ วา รมณียํ วา ภูมิภาคํ อาคมฺม อนาหารา นิพฺพายติ. โหติ โข โส, อาวุโส, สมโย ยํ กุกฺกุฏปตฺเตนปิ นฺหารุททฺทุเลนปิ อคฺคึ คเวสนฺติ. ตสฺสา หิ นาม, อาวุโส, พาหิราย เตโชธาตุยา ตาว มหลฺลิกาย อนิจฺจตา ปญฺญายิสฺสติ, ขยธมฺมตา ปญฺญายิสฺสติ, วยธมฺมตา ปญฺญายิสฺสติ, วิปริณามธมฺมตา ปญฺญายิสฺสติ. กึ ปนิมสฺส มตฺตฏฺฐกสฺส กายสฺส ตณฺหุปาทินฺนสฺส ‘อหนฺติ วา มมนฺติ วา อสฺมี’ติ วา? อถ ขฺวาสฺส โนเตเวตฺถ โหติ…เป… ตสฺส เจ, อาวุโส, ภิกฺขุโน เอวํ พุทฺธํ อนุสฺสรโต เอวํ ธมฺมํ อนุสฺสรโต เอวํ สงฺฆํ อนุสฺสรโต อุเปกฺขา กุสลนิสฺสิตา สณฺฐาติ, โส เตน อตฺตมโน โหติ. เอตฺตาวตาปิ โข, อาวุโส, ภิกฺขุโน พหุกตํ โหติ.

“Chega um momento, amigos, em que o elemento fogo externo se enfurece. Ele queima vilas, povoados, cidades, distritos e regiões inteiras. Ele se apaga por falta de combustível somente quando chega a uma relva verde, a uma estrada, a uma rocha, à água ou a um terreno limpo e agradável. Chega um momento, amigos, em que as pessoas buscam produzir fogo até mesmo com uma pena de galinha ou com uma tira de couro seco. Quando até mesmo esse elemento fogo externo, tão grandioso, é visto como impermanente, sujeito à destruição, ao desaparecimento e à mudança, o que dizer deste corpo que dura apenas um momento, apropriado pelo apego? Não se pode considerar isso como ‘eu’, ‘meu’ ou ‘eu sou’. Portanto, nele não haverá apego... [assim por diante]... Se, amigos, enquanto o bhikkhu recorda assim o Buda, recorda assim o Dhamma, recorda assim o Sangha, a sua equanimidade baseada no benéfico se estabelece, ele fica satisfeito com isso. Nesse ponto também, amigos, muito foi feito por esse bhikkhu.”

๓๐๕. ‘‘กตมา จาวุโส, วาโยธาตุ? วาโยธาตุ สิยา อชฺฌตฺติกา, สิยา พาหิรา. กตมา จาวุโส, อชฺฌตฺติกา วาโยธาตุ? ยํ อชฺฌตฺตํ ปจฺจตฺตํ วาโย วาโยคตํ อุปาทินฺนํ, เสยฺยถิทํ – อุทฺธงฺคมา วาตา, อโธคมา วาตา, กุจฺฉิสยา วาตา, โกฏฺฐาสยา วาตา, องฺคมงฺคานุสาริโน วาตา, อสฺสาโส ปสฺสาโส อิติ, ยํ วา ปนญฺญมฺปิ กิญฺจิ อชฺฌตฺตํ ปจฺจตฺตํ วาโย วาโยคตํ อุปาทินฺนํ – อยํ วุจฺจตาวุโส, อชฺฌตฺติกา วาโยธาตุ. ยา เจว โข ปน อชฺฌตฺติกา วาโยธาตุ, ยา จ พาหิรา วาโยธาตุ, วาโยธาตุเรเวสา. ‘ตํ เนตํ มม เนโสหมสฺมิ น เมโส อตฺตา’ติ เอวเมตํ ยถาภูตํ สมฺมปฺปญฺญาย ทฏฺฐพฺพํ. เอวเมตํ ยถาภูตํ สมฺมปฺปญฺญาย ทิสฺวา วาโยธาตุยา นิพฺพินฺทติ วาโยธาตุยา จิตฺตํ วิราเชติ.

305. “E o que, amigos, é o elemento ar? O elemento ar pode ser interno ou externo. E o que, amigos, é o elemento ar interno? Qualquer coisa que seja ar, de natureza gasosa, interna e apropriada pelo apego, pertencente a si mesmo; isto é, os ventos que sobem, os ventos que descem, os ventos no abdômen, os ventos nos intestinos, os ventos que circulam pelos membros, a inspiração e a expiração, ou qualquer outra coisa que seja ar, de natureza gasosa, interna e apropriada pelo apego, pertencente a si mesmo — isso, amigos, é chamado de elemento ar interno. Ora, tanto o elemento ar interno quanto o elemento ar externo são simplesmente o elemento ar. E isso deve ser visto como realmente é, com sabedoria correta, desta forma: ‘Isto não é meu, isto não sou eu, isto não é o meu eu’. Ao ver isso como realmente é, com sabedoria correta, a pessoa se desencanta com o elemento ar e desapega a mente do elemento ar.”

‘‘โหติ โข โส, อาวุโส, สมโย ยํ พาหิรา วาโยธาตุ ปกุปฺปติ. สา คามมฺปิ วหติ, นิคมมฺปิ วหติ, นครมฺปิ วหติ, ชนปทมฺปิ วหติ, ชนปทปเทสมฺปิ วหติ. โหติ โข โส, อาวุโส, สมโย ยํ คิมฺหานํ ปจฺฉิเม มาเส ตาลวณฺเฏนปิ วิธูปเนนปิ วาตํ ปริเยสนฺติ, โอสฺสวเนปิ [Pg.247] ติณานิ น อิจฺฉนฺติ. ตสฺสา หิ นาม, อาวุโส, พาหิราย วาโยธาตุยา ตาว มหลฺลิกาย อนิจฺจตา ปญฺญายิสฺสติ, ขยธมฺมตา ปญฺญายิสฺสติ, วยธมฺมตา ปญฺญายิสฺสติ, วิปริณามธมฺมตา ปญฺญายิสฺสติ. กึ ปนิมสฺส มตฺตฏฺฐกสฺส กายสฺส ตณฺหุปาทินฺนสฺส ‘อหนฺติ วา มมนฺติ วา อสฺมี’ติ วา? อถ ขฺวาสฺส โนเตเวตฺถ โหติ.

“Chega um momento, amigos, em que o elemento ar externo se enfurece. Ele arrasta vilas, arrasta povoados, arrasta cidades, arrasta distritos e regiões inteiras. Chega um momento, amigos, no último mês da estação quente, em que as pessoas buscam o vento por meio de um leque ou de um abano, e nem mesmo as palhas nos beirais dos telhados se movem. Quando até mesmo esse elemento ar externo, tão grandioso, é visto como impermanente, sujeito à destruição, ao desaparecimento e à mudança, o que dizer deste corpo que dura apenas um momento, apropriado pelo apego? Não se pode considerar isso como ‘eu’, ‘meu’ ou ‘eu sou’. Portanto, nele não haverá apego.”

‘‘ตญฺเจ, อาวุโส, ภิกฺขุํ ปเร อกฺโกสนฺติ ปริภาสนฺติ โรเสนฺติ วิเหเสนฺติ. โส เอวํ ปชานาติ, อุปฺปนฺนา โข เม อยํ โสตสมฺผสฺสชา ทุกฺขา เวทนา. สา จ โข ปฏิจฺจ, โน อปฏิจฺจ. กึ ปฏิจฺจ? ผสฺสํ ปฏิจฺจ. โสปิ ผสฺโส อนิจฺโจติ ปสฺสติ, เวทนา อนิจฺจาติ ปสฺสติ, สญฺญา อนิจฺจาติ ปสฺสติ, สงฺขารา อนิจฺจาติ ปสฺสติ, วิญฺญาณํ อนิจฺจนฺติ ปสฺสติ. ตสฺส ธาตารมฺมณเมว จิตฺตํ ปกฺขนฺทติ ปสีทติ สนฺติฏฺฐติ อธิมุจฺจติ.

“Se, amigos, outros insultam, difamam, irritam e molestam esse bhikkhu, ele compreende assim: ‘Surgiu em mim esta sensação dolorosa nascida do contato auditivo. E ela surgiu de forma dependente, não sem uma causa. Dependente de quê? Dependente do contato’. Ele vê que o contato é impermanente, vê que a sensação é impermanente, vê que a percepção é impermanente, vê que as formações são impermanentes, vê que a consciência é impermanente. A mente dele se lança, se purifica, se estabelece e se resolve unicamente no elemento como objeto.”

‘‘ตญฺเจ, อาวุโส, ภิกฺขุํ ปเร อนิฏฺเฐหิ อกนฺเตหิ อมนาเปหิ สมุทาจรนฺติ, ปาณิสมฺผสฺเสนปิ เลฑฺฑุสมฺผสฺเสนปิ ทณฺฑสมฺผสฺเสนปิ สตฺถสมฺผสฺเสนปิ. โส เอวํ ปชานาติ ‘ตถาภูโต โข อยํ กาโย ยถาภูตสฺมึ กาเย ปาณิสมฺผสฺสาปิ กมนฺติ, เลฑฺฑุสมฺผสฺสาปิ กมนฺติ, ทณฺฑสมฺผสฺสาปิ กมนฺติ, สตฺถสมฺผสฺสาปิ กมนฺติ. วุตฺตํ โข ปเนตํ ภควตา กกจูปโมวาเท ‘‘อุภโตทณฺฑเกน เจปิ, ภิกฺขเว, กกเจน โจรา โอจรกา องฺคมงฺคานิ โอกนฺเตยฺยุํ. ตตฺราปิ โย มโน ปทูเสยฺย, น เม โส เตน สาสนกโร’’ติ. อารทฺธํ โข ปน เม วีริยํ ภวิสฺสติ อสลฺลีนํ, อุปฏฺฐิตา สติ อสมฺมุฏฺฐา, ปสฺสทฺโธ กาโย อสารทฺโธ, สมาหิตํ จิตฺตํ เอกคฺคํ. กามํ ทานิ อิมสฺมึ กาเย ปาณิสมฺผสฺสาปิ กมนฺตุ, เลฑฺฑุสมฺผสฺสาปิ กมนฺตุ, ทณฺฑสมฺผสฺสาปิ กมนฺตุ, สตฺถสมฺผสฺสาปิ กมนฺตุ. กรียติ หิทํ พุทฺธานํ สาสน’นฺติ.

“Se, amigos, outros tratam esse bhikkhu com contatos indesejáveis, desagradáveis e insatisfatórios — seja pelo contato com as mãos, com pedras, com bastões ou com armas —, ele compreende assim: ‘Este corpo é de tal natureza que nele ocorrem contatos com as mãos, ocorrem contatos com pedras, ocorrem contatos com bastões e ocorrem contatos com armas. Pois isto foi dito pelo Abençoado no Símile da Serra: “Monjes, mesmo que bandidos e assassinos cortassem os seus membros um a um com uma serra de dois cabos, aquele que gerasse ódio em sua mente por causa disso não estaria seguindo os meus ensinamentos”. Portanto, a minha energia será ativada e incansável, a minha atenção estará estabelecida e sem confusão, o meu corpo estará tranquilo e sem agitação, a minha mente estará concentrada e unificada. Que agora ocorram neste corpo contatos com as mãos, contatos com pedras, contatos com bastões ou contatos com armas; pois a instrução dos Budas está sendo praticada por mim’.”

‘‘ตสฺส เจ, อาวุโส, ภิกฺขุโน เอวํ พุทฺธํ อนุสฺสรโต, เอวํ ธมฺมํ อนุสฺสรโต, เอวํ สงฺฆํ อนุสฺสรโต อุเปกฺขา กุสลนิสฺสิตา น สณฺฐาติ. โส เตน สํวิชฺชติ สํเวคํ อาปชฺชติ – ‘อลาภา วต เม, น วต เม ลาภา, ทุลฺลทฺธํ วต เม, น วต เม สุลทฺธํ. ยสฺส เม เอวํ พุทฺธํ อนุสฺสรโต, เอวํ ธมฺมํ อนุสฺสรโต, เอวํ สงฺฆํ อนุสฺสรโต อุเปกฺขา กุสลนิสฺสิตา น สณฺฐาตี’ติ. เสยฺยถาปิ, อาวุโส, สุณิสา สสุรํ ทิสฺวา สํวิชฺชติ สํเวคํ อาปชฺชติ; เอวเมว โข, อาวุโส, ตสฺส เจ [Pg.248] ภิกฺขุโน เอวํ พุทฺธํ อนุสฺสรโต, เอวํ ธมฺมํ อนุสฺสรโต, เอวํ สงฺฆํ อนุสฺสรโต, อุเปกฺขา กุสลนิสฺสิตา น สณฺฐาติ. โส เตน สํวิชฺชติ สํเวคํ อาปชฺชติ – ‘อลาภา วต เม, น วต เม ลาภา, ทุลฺลทฺธํ วต เม, น วต เม สุลทฺธํ. ยสฺส เม เอวํ พุทฺธํ อนุสฺสรโต, เอวํ ธมฺมํ อนุสฺสรโต, เอวํ สงฺฆํ อนุสฺสรโต, อุเปกฺขา กุสลนิสฺสิตา น สณฺฐาตี’ติ. ตสฺส เจ, อาวุโส, ภิกฺขุโน เอวํ พุทฺธํ อนุสฺสรโต, เอวํ ธมฺมํ อนุสฺสรโต, เอวํ สงฺฆํ อนุสฺสรโต, อุเปกฺขา กุสลนิสฺสิตา สณฺฐาติ, โส เตน อตฺตมโน โหติ. เอตฺตาวตาปิ โข, อาวุโส, ภิกฺขุโน พหุกตํ โหติ.

“Se, amigos, enquanto o bhikkhu recorda assim o Buda, recorda assim o Dhamma, recorda assim o Sangha, a sua equanimidade baseada no benéfico não se estabelece, ele se sobressalta com isso e sente urgência espiritual: ‘É uma perda para mim, certamente não é um ganho para mim; é um infortúnio para mim, certamente não é uma bênção para mim que, enquanto recordo assim o Buda, recordo assim o Dhamma, recordo assim o Sangha, a minha equanimidade baseada no benéfico não se estabeleça’. Assim como, amigos, uma nora, ao ver o seu sogro, se sobressalta e sente temor respeitoso; da mesma forma, amigos, se, enquanto o bhikkhu recorda assim o Buda, recorda assim o Dhamma, recorda assim o Sangha, a sua equanimidade baseada no benéfico não se estabelece, ele se sobressalta com isso e sente urgência espiritual: ‘É uma perda para mim, certamente não é um ganho para mim; é um infortúnio para mim, certamente não é uma bênção para mim que, enquanto recordo assim o Buda, recordo assim o Dhamma, recordo assim o Sangha, a minha equanimidade baseada no benéfico não se estabeleça’. Mas se, amigos, enquanto o bhikkhu recorda assim o Buda, recorda assim o Dhamma, recorda assim o Sangha, a sua equanimidade baseada no benéfico se estabelece, ele fica satisfeito com isso. Nesse ponto também, amigos, muito foi feito por esse bhikkhu.”

๓๐๖. ‘‘เสยฺยถาปิ, อาวุโส, กฏฺฐญฺจ ปฏิจฺจ วลฺลิญฺจ ปฏิจฺจ ติณญฺจ ปฏิจฺจ มตฺติกญฺจ ปฏิจฺจ อากาโส ปริวาริโต อคารํ ตฺเวว สงฺขํ คจฺฉติ; เอวเมว โข, อาวุโส, อฏฺฐิญฺจ ปฏิจฺจ นฺหารุญฺจ ปฏิจฺจ มํสญฺจ ปฏิจฺจ จมฺมญฺจ ปฏิจฺจ อากาโส ปริวาริโต รูปํ ตฺเวว สงฺขํ คจฺฉติ. อชฺฌตฺติกญฺเจว, อาวุโส, จกฺขุํ อปริภินฺนํ โหติ, พาหิรา จ รูปา น อาปาถํ อาคจฺฉนฺติ, โน จ ตชฺโช สมนฺนาหาโร โหติ, เนว ตาว ตชฺชสฺส วิญฺญาณภาคสฺส ปาตุภาโว โหติ. อชฺฌตฺติกญฺเจว, อาวุโส, จกฺขุํ อปริภินฺนํ โหติ พาหิรา จ รูปา อาปาถํ อาคจฺฉนฺติ, โน จ ตชฺโช สมนฺนาหาโร โหติ, เนว ตาว ตชฺชสฺส วิญฺญาณภาคสฺส ปาตุภาโว โหติ. ยโต จ โข, อาวุโส, อชฺฌตฺติกญฺเจว จกฺขุํ อปริภินฺนํ โหติ, พาหิรา จ รูปา อาปาถํ อาคจฺฉนฺติ, ตชฺโช จ สมนฺนาหาโร โหติ. เอวํ ตชฺชสฺส วิญฺญาณภาคสฺส ปาตุภาโว โหติ. ยํ ตถาภูตสฺส รูปํ ตํ รูปุปาทานกฺขนฺเธ สงฺคหํ คจฺฉติ, ยา ตถาภูตสฺส เวทนา สา เวทนุปาทานกฺขนฺเธ สงฺคหํ คจฺฉติ, ยา ตถาภูตสฺส สญฺญา สา สญฺญุปาทานกฺขนฺเธ สงฺคหํ คจฺฉติ, เย ตถาภูตสฺส สงฺขารา เต สงฺขารุปาทานกฺขนฺเธ สงฺคหํ คจฺฉนฺติ, ยํ ตถาภูตสฺส วิญฺญาณํ ตํ วิญฺญาณุปาทานกฺขนฺเธ สงฺคหํ คจฺฉติ.

306. “Assim como, amigos, quando um espaço é delimitado por madeira, cipós, palha e argila, ele passa a ser designado simplesmente como ‘casa’; da mesma forma, amigos, quando um espaço é delimitado por ossos, tendões, carne e pele, ele passa a ser designado simplesmente como ‘forma’. Se, amigos, internamente o olho está intacto, mas as formas externas não entram em seu campo de visão, e não há a atenção correspondente, então não há a manifestação da respectiva seção da consciência. Se internamente o olho está intacto e as formas externas entram em seu campo de visão, mas não há a atenção correspondente, então não há a manifestação da respectiva seção da consciência. Mas quando, amigos, internamente o olho está intacto, as formas externas entram em seu campo de visão e há a atenção correspondente, então ocorre a manifestação da respectiva seção da consciência. A forma naquilo que assim se manifesta é incluída no agregado da forma afetado pelo apego. A sensação naquilo que assim se manifesta é incluída no agregado da sensação afetado pelo apego. A percepção naquilo que assim se manifesta é incluída no agregado da percepção afetado pelo apego. As formações naquilo que assim se manifesta são incluídas no agregado das formações afetado pelo apego. A consciência naquilo que assim se manifesta é incluída no agregado da consciência afetado pelo apego.”

‘‘โส เอวํ ปชานาติ – ‘เอวญฺหิ กิร อิเมสํ ปญฺจนฺนํ อุปาทานกฺขนฺธานํ สงฺคโห สนฺนิปาโต สมวาโย โหติ. วุตฺตํ โข ปเนตํ ภควตา – ‘โย ปฏิจฺจสมุปฺปาทํ ปสฺสติ โส ธมฺมํ ปสฺสติ; โย ธมฺมํ ปสฺสติ โส ปฏิจฺจสมุปฺปาทํ ปสฺสตีติ. ปฏิจฺจสมุปฺปนฺนา โข ปนิเม ยทิทํ ปญฺจุปาทานกฺขนฺธา. โย อิเมสุ ปญฺจสุ [Pg.249] อุปาทานกฺขนฺเธสุ ฉนฺโท อาลโย อนุนโย อชฺโฌสานํ โส ทุกฺขสมุทโย. โย อิเมสุ ปญฺจสุ อุปาทานกฺขนฺเธสุ ฉนฺทราควินโย ฉนฺทราคปฺปหานํ, โส ทุกฺขนิโรโธ’ติ. เอตฺตาวตาปิ โข, อาวุโส, ภิกฺขุโน พหุกตํ โหติ.

“Ele compreende assim: ‘É assim, de fato, que ocorre a inclusão, a reunião e a associação destes cinco agregados afetados pelo apego. Pois isto foi dito pelo Abençoado: “Aquele que vê a originação dependente vê o Dhamma; aquele que vê o Dhamma vê a originação dependente”. E estes cinco agregados afetados pelo apego são originados de forma dependente. O desejo, o apego, a inclinação e a fixação em relação a estes cinco agregados afetados pelo apego são a origem do sofrimento. A remoção do desejo e da cobiça, o abandono do desejo e da cobiça em relação a estes cinco agregados afetados pelo apego são a cessação do sofrimento’. Nesse ponto também, amigos, muito foi feito por esse bhikkhu.”

‘‘อชฺฌตฺติกญฺเจว, อาวุโส, โสตํ อปริภินฺนํ โหติ…เป… ฆานํ อปริภินฺนํ โหติ… ชิวฺหา อปริภินฺนา โหติ… กาโย อปริภินฺโน โหติ… มโน อปริภินฺโน โหติ, พาหิรา จ ธมฺมา น อาปาถํ อาคจฺฉนฺติ โน จ ตชฺโช สมนฺนาหาโร โหติ, เนว ตาว ตชฺชสฺส วิญฺญาณภาคสฺส ปาตุภาโว โหติ. อชฺฌตฺติโก เจว, อาวุโส, มโน อปริภินฺโน โหติ, พาหิรา จ ธมฺมา อาปาถํ อาคจฺฉนฺติ, โน จ ตชฺโช สมนฺนาหาโร โหติ, เนว ตาว ตชฺชสฺส วิญฺญาณภาคสฺส ปาตุภาโว โหติ. ยโต จ โข, อาวุโส, อชฺฌตฺติโก เจว มโน อปริภินฺโน โหติ, พาหิรา จ ธมฺมา อาปาถํ อาคจฺฉนฺติ, ตชฺโช จ สมนฺนาหาโร โหติ, เอวํ ตชฺชสฺส วิญฺญาณภาคสฺส ปาตุภาโว โหติ. ยํ ตถาภูตสฺส รูปํ ตํ รูปุปาทานกฺขนฺเธ สงฺคหํ คจฺฉติ, ยา ตถาภูตสฺส เวทนา สา เวทนุปาทานกฺขนฺเธ สงฺคหํ คจฺฉติ, ยา ตถาภูตสฺส สญฺญา สา สญฺญุปาทานกฺขนฺเธ สงฺคหํ คจฺฉติ, เย ตถาภูตสฺส สงฺขารา เต สงฺขารุปาทานกฺขนฺเธ สงฺคหํ คจฺฉนฺติ, ยํ ตถาภูตสฺส วิญฺญาณํ ตํ วิญฺญาณุปาทานกฺขนฺเธ สงฺคหํ คจฺฉติ. โส เอวํ ปชานาติ – ‘เอวญฺหิ กิร อิเมสํ ปญฺจนฺนํ อุปาทานกฺขนฺธานํ สงฺคโห สนฺนิปาโต สมวาโย โหติ. วุตฺตํ โข ปเนตํ ภควตา – ‘‘โย ปฏิจฺจสมุปฺปาทํ ปสฺสติ โส ธมฺมํ ปสฺสติ; โย ธมฺมํ ปสฺสติ โส ปฏิจฺจสมุปฺปาทํ ปสฺสตี’’ติ. ปฏิจฺจสมุปฺปนฺนา โข ปนิเม ยทิทํ ปญฺจุปาทานกฺขนฺธา. โย อิเมสุ ปญฺจสุ อุปาทานกฺขนฺเธสุ ฉนฺโท อาลโย อนุนโย อชฺโฌสานํ โส ทุกฺขสมุทโย. โย อิเมสุ ปญฺจสุ อุปาทานกฺขนฺเธสุ ฉนฺทราควินโย ฉนฺทราคปฺปหานํ โส ทุกฺขนิโรโธ’ติ. เอตฺตาวตาปิ โข, อาวุโส, ภิกฺขุโน พหุกตํ โหตี’’ติ.

“Se, amigos, internamente o ouvido estiver intacto... [pe]... o nariz estiver intacto... a língua estiver intacta... o corpo estiver intacto... a mente estiver intacta, mas os objetos mentais externos não entrarem em seu campo de alcance e não houver a atenção correspondente, então não há a manifestação da respectiva seção da consciência. Se, amigos, internamente a mente estiver intacta e os objetos mentais externos entrarem em seu campo de alcance, mas não houver a atenção correspondente, então não há a manifestação da respectiva seção da consciência. Mas quando, amigos, internamente a mente está intacta, os objetos mentais externos entram em seu campo de alcance e há a atenção correspondente, então há a manifestação da respectiva seção da consciência. A forma física naquilo que assim veio a ser é incluída no agregado da forma afetado pelo apego. A sensação naquilo que assim veio a ser é incluída no agregado da sensação afetado pelo apego. A percepção naquilo que assim veio a ser é incluída no agregado da percepção afetado pelo apego. As formações mentais naquilo que assim veio a ser são incluídas no agregado das formações afetado pelo apego. A consciência naquilo que assim veio a ser é incluída no agregado da consciência afetado pelo apego. Ele compreende assim: ‘É assim, de fato, que ocorre a inclusão, a reunião e a associação destas coisas nestes cinco agregados afetados pelo apego. E isto foi dito pelo Abençoado: “Aquele que vê a originação dependente vê o Dhamma; aquele que vê o Dhamma vê a originação dependente”. E estes cinco agregados afetados pelo apego são originados dependentemente. O desejo, a adesão, a inclinação e a fixação baseados nestes cinco agregados afetados pelo apego são a origem do sofrimento. A remoção do desejo e da cobiça, o abandono do desejo e da cobiça por estes cinco agregados afetados pelo apego são a cessação do sofrimento’. Nesse ponto também, amigos, muito foi feito por aquele bhikkhu.”

อิทมโวจ อายสฺมา สาริปุตฺโต. อตฺตมนา เต ภิกฺขู อายสฺมโต สาริปุตฺตสฺส ภาสิตํ อภินนฺทุนฺติ.

Isso foi o que disse o venerável Sāriputta. Satisfeitos, os bhikkhus alegraram-se com as palavras do venerável Sāriputta.

มหาหตฺถิปโทปมสุตฺตํ นิฏฺฐิตํ อฏฺฐมํ.

O Mahāhatthipadopama Sutta, o oitavo, está concluído.

๙. มหาสาโรปมสุตฺตํ

9. Mahāsāropama Sutta

๓๐๗. เอวํ [Pg.250] เม สุตํ – เอกํ สมยํ ภควา ราชคเห วิหรติ คิชฺฌกูเฏ ปพฺพเต อจิรปกฺกนฺเต เทวทตฺเต. ตตฺร โข ภควา เทวทตฺตํ อารพฺภ ภิกฺขู อามนฺเตสิ –

307. Assim ouvi. Em certa ocasião, o Abençoado estava vivendo em Rājagaha, na montanha Pico do Abutre, logo após a partida de Devadatta. Lá, referindo-se a Devadatta, o Abençoado dirigiu-se aos bhikkhus:

‘‘อิธ, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ กุลปุตฺโต สทฺธา อคารสฺมา อนคาริยํ ปพฺพชิโต โหติ – ‘โอติณฺโณมฺหิ ชาติยา ชราย มรเณน โสเกหิ ปริเทเวหิ ทุกฺเขหิ โทมนสฺเสหิ อุปายาเสหิ, ทุกฺโขติณฺโณ ทุกฺขปเรโต, อปฺเปว นาม อิมสฺส เกวลสฺส ทุกฺขกฺขนฺธสฺส อนฺตกิริยา ปญฺญาเยถา’ติ. โส เอวํ ปพฺพชิโต สมาโน ลาภสกฺการสิโลกํ อภินิพฺพตฺเตติ. โส เตน ลาภสกฺการสิโลเกน อตฺตมโน โหติ ปริปุณฺณสงฺกปฺโป. โส เตน ลาภสกฺการสิโลเกน อตฺตานุกฺกํเสติ ปรํ วมฺเภติ – ‘อหมสฺมิ ลาภสกฺการสิโลกวา, อิเม ปนญฺเญ ภิกฺขู อปฺปญฺญาตา อปฺเปสกฺขา’ติ. โส เตน ลาภสกฺการสิโลเกน มชฺชติ ปมชฺชติ ปมาทํ อาปชฺชติ, ปมตฺโต สมาโน ทุกฺขํ วิหรติ.

“Aqui, bhikkhus, algum filho de boa família, por fé, vai da vida doméstica para a vida sem lar, considerando: ‘Sou vítima do nascimento, do envelhecimento e da morte, de tristezas, lamentações, dores, angústias e desesperos; sou afligido pelo sofrimento, dominado pelo sofrimento. Quem sabe possa ser conhecido o fim de toda esta massa de sofrimento!’ Tendo assim partido para a vida sem lar, ele adquire ganhos, honra e fama. Ele fica satisfeito com esses ganhos, honra e fama, e sua intenção é realizada. Por causa disso, ele exalta a si mesmo e deprecia os outros: ‘Eu sou alguém que obtém ganhos e fama, mas estes outros bhikkhus são desconhecidos, de pouca importância’. Ele se torna inebriado com esses ganhos, honra e fama, torna-se negligente, cai na negligência e, sendo negligente, vive no sofrimento.”

‘‘เสยฺยถาปิ, ภิกฺขเว, ปุริโส สารตฺถิโก สารคเวสี สารปริเยสนํ จรมาโน มหโต รุกฺขสฺส ติฏฺฐโต สารวโต อติกฺกมฺเมว สารํ อติกฺกมฺม เผคฺคุํ อติกฺกมฺม ตจํ อติกฺกมฺม ปปฏิกํ, สาขาปลาสํ เฉตฺวา อาทาย ปกฺกเมยฺย ‘สาร’นฺติ มญฺญมาโน. ตเมนํ จกฺขุมา ปุริโส ทิสฺวา เอวํ วเทยฺย – ‘น วตายํ ภวํ ปุริโส อญฺญาสิ สารํ, น อญฺญาสิ เผคฺคุํ, น อญฺญาสิ ตจํ, น อญฺญาสิ ปปฏิกํ, น อญฺญาสิ สาขาปลาสํ. ตถา หยํ ภวํ ปุริโส สารตฺถิโก สารคเวสี สารปริเยสนํ จรมาโน มหโต รุกฺขสฺส ติฏฺฐโต สารวโต อติกฺกมฺเมว สารํ อติกฺกมฺม เผคฺคุํ อติกฺกมฺม ตจํ อติกฺกมฺม ปปฏิกํ, สาขาปลาสํ เฉตฺวา อาทาย ปกฺกนฺโต ‘สาร’นฺติ มญฺญมาโน. ยญฺจสฺส สาเรน สารกรณียํ ตญฺจสฺส อตฺถํ นานุภวิสฺสตี’ติ. เอวเมว โข, ภิกฺขเว, อิเธกจฺโจ กุลปุตฺโต สทฺธา อคารสฺมา อนคาริยํ ปพฺพชิโต โหติ – โอติณฺโณมฺหิ ชาติยา ชราย มรเณน โสเกหิ ปริเทเวหิ ทุกฺเขหิ โทมนสฺเสหิ อุปายาเสหิ, ทุกฺโขติณฺโณ ทุกฺขปเรโต[Pg.251], อปฺเปว นาม อิมสฺส เกวลสฺส อนฺตกิริยา ปญฺญาเยถา’ติ. โส เอวํ ปพฺพชิโต สมาโน ลาภสกฺการสิโลกํ อภินิพฺพตฺเตติ. โส เตน ลาภสกฺการสิโลเกน อตฺตมโน โหติ ปริปุณฺณสงฺกปฺโป. โส เตน ลาภสกฺการสิโลเกน อตฺตานุกฺกํเสติ, ปรํ วมฺเภติ ‘อหมสฺมิ ลาภสกฺการสิโลกวา, อิเม ปนญฺเญ ภิกฺขู อปฺปญฺญาตา อปฺเปสกฺขา’ติ. โส เตน ลาภสกฺการสิโลเกน มชฺชติ ปมชฺชติ ปมาทํ อาปชฺชติ, ปมตฺโต สมาโน ทุกฺขํ วิหรติ. อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สาขาปลาสํ อคฺคเหสิ พฺรหฺมจริยสฺส; เตน จ โวสานํ อาปาทิ.

“Suponham, bhikkhus, que um homem necessitando de cerne, buscando cerne, vagando em busca de cerne, chegasse a uma grande árvore que possui cerne. Passando de largo pelo cerne, pelo alburno, pela casca interna e pela casca externa, ele cortasse seus galhos e folhas e os levasse embora, pensando que fossem o cerne. Então, um homem com boa visão, vendo-o, diria: ‘Este bom homem certamente não conhecia o cerne, o alburno, a casca interna, a casca externa ou os galhos e folhas. Assim, necessitando de cerne, buscando cerne, vagando em busca de cerne, ele chegou a uma grande árvore que possui cerne e, passando de largo pelo cerne, pelo alburno, pela casca interna e pela casca externa, cortou seus galhos e folhas e os levou embora, pensando que fossem o cerne. O que quer que esse bom homem tivesse que fazer com o cerne, seu propósito não será servido’. Do mesmo modo, bhikkhus, aqui algum filho de boa família, por fé, vai da vida doméstica para a vida sem lar, considerando: ‘Sou vítima do nascimento, do envelhecimento e da morte, de tristezas, lamentações, dores, angústias e desesperos; sou afligido pelo sofrimento, dominado pelo sofrimento. Quem sabe possa ser conhecido o fim de toda esta massa de sofrimento!’ Tendo assim partido para a vida sem lar, ele adquire ganhos, honra e fama. Ele fica satisfeito com esses ganhos, honra e fama, e sua intenção é realizada. Por causa disso, ele exalta a si mesmo e deprecia os outros: ‘Eu sou alguém que obtém ganhos e fama, mas estes outros bhikkhus são desconhecidos, de pouca importância’. Ele se torna inebriado com esses ganhos, honra e fama, torna-se negligente, cai na negligência e, sendo negligente, vive no sofrimento. Este bhikkhu, bhikkhus, é chamado de alguém que tomou os galhos e folhas da vida santa e parou por aí.”

๓๐๘. ‘‘อิธ ปน, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ กุลปุตฺโต สทฺธา อคารสฺมา อนคาริยํ ปพฺพชิโต โหติ – ‘โอติณฺโณมฺหิ ชาติยา ชราย มรเณน โสเกหิ ปริเทเวหิ ทุกฺเขหิ โทมนสฺเสหิ อุปายาเสหิ, ทุกฺโขติณฺโณ ทุกฺขปเรโต, อปฺเปว นาม อิมสฺส เกวลสฺส ทุกฺขกฺขนฺธสฺส อนฺตกิริยา ปญฺญาเยถา’ติ. โส เอวํ ปพฺพชิโต สมาโน ลาภสกฺการสิโลกํ อภินิพฺพตฺเตติ. โส เตน ลาภสกฺการสิโลเกน น อตฺตมโน โหติ น ปริปุณฺณสงฺกปฺโป. โส เตน ลาภสกฺการสิโลเกน น อตฺตานุกฺกํเสติ, น ปรํ วมฺเภติ. โส เตน ลาภสกฺการสิโลเกน น มชฺชติ นปฺปมชฺชติ น ปมาทํ อาปชฺชติ. อปฺปมตฺโต สมาโน สีลสมฺปทํ อาราเธติ. โส ตาย สีลสมฺปทาย อตฺตมโน โหติ ปริปุณฺณสงฺกปฺโป. โส ตาย สีลสมฺปทาย อตฺตานุกฺกํเสติ, ปรํ วมฺเภติ – ‘อหมสฺมิ สีลวา กลฺยาณธมฺโม, อิเม ปนญฺเญ ภิกฺขู ทุสฺสีลา ปาปธมฺมา’ติ. โส ตาย สีลสมฺปทาย มชฺชติ ปมชฺชติ ปมาทํ อาปชฺชติ, ปมตฺโต สมาโน ทุกฺขํ วิหรติ.

308. “Mas aqui, bhikkhus, algum filho de boa família, por fé, vai da vida doméstica para a vida sem lar, considerando: ‘Sou vítima do nascimento, do envelhecimento e da morte, de tristezas, lamentações, dores, angústias e desesperos; sou afligido pelo sofrimento, dominado pelo sofrimento. Quem sabe possa ser conhecido o fim de toda esta massa de sofrimento!’ Tendo assim partido para a vida sem lar, ele adquire ganhos, honra e fama. Ele não fica satisfeito com esses ganhos, honra e fama, e sua intenção não é realizada. Por causa disso, ele não exalta a si mesmo nem deprecia os outros. Ele não se torna inebriado com esses ganhos, honra e fama; não se torna negligente nem cai na negligência. Sendo diligente, ele alcança a perfeição da virtude. Ele fica satisfeito com essa perfeição da virtude, e sua intenção é realizada. Por causa disso, ele exalta a si mesmo e deprecia os outros: ‘Eu sou virtuoso, de bom caráter, mas estes outros bhikkhus são imorais, de mau caráter’. Ele se torna inebriado com essa perfeição da virtude, torna-se negligente, cai na negligência e, sendo negligente, vive no sofrimento.”

‘‘เสยฺยถาปิ, ภิกฺขเว, ปุริโส สารตฺถิโก สารคเวสี สารปริเยสนํ จรมาโน มหโต รุกฺขสฺส ติฏฺฐโต สารวโต อติกฺกมฺเมว สารํ อติกฺกมฺม เผคฺคุํ อติกฺกมฺม ตจํ, ปปฏิกํ เฉตฺวา อาทาย ปกฺกเมยฺย ‘สาร’นฺติ มญฺญมาโน. ตเมนํ จกฺขุมา ปุริโส ทิสฺวา เอวํ วเทยฺย – ‘น วตายํ ภวํ ปุริโส อญฺญาสิ สารํ, น อญฺญาสิ เผคฺคุํ, น อญฺญาสิ ตจํ, น อญฺญาสิ ปปฏิกํ, น อญฺญาสิ สาขาปลาสํ. ตถา หยํ ภวํ ปุริโส สารตฺถิโก สารคเวสี สารปริเยสนํ จรมาโน มหโต รุกฺขสฺส ติฏฺฐโต สารวโต อติกฺกมฺเมว สารํ [Pg.252] อติกฺกมฺม เผคฺคุํ อติกฺกมฺม ตจํ, ปปฏิกํ เฉตฺวา อาทาย ปกฺกนฺโต ‘สาร’นฺติ มญฺญมาโน; ยญฺจสฺส สาเรน สารกรณียํ ตญฺจสฺส อตฺถํ นานุภวิสฺสตี’ติ.

“Suponham, bhikkhus, que um homem necessitando de cerne, buscando cerne, vagando em busca de cerne, chegasse a uma grande árvore que possui cerne. Passando de largo pelo cerne, pelo alburno e pela casca interna, ele cortasse sua casca externa e a levasse embora, pensando que fosse o cerne. Então, um homem com boa visão, vendo-o, diria: ‘Este bom homem certamente não conhecia o cerne, o alburno, a casca interna, a casca externa ou os galhos e folhas. Assim, necessitando de cerne, buscando cerne, vagando em busca de cerne, ele chegou a uma grande árvore que possui cerne e, passando de largo pelo cerne, pelo alburno e pela casca interna, cortou sua casca externa e a levou embora, pensando que fosse o cerne. O que quer que esse bom homem tivesse que fazer com o cerne, seu propósito não será servido’.”

‘‘เอวเมว โข, ภิกฺขเว, อิเธกจฺโจ กุลปุตฺโต สทฺธา อคารสฺมา อนคาริยํ ปพฺพชิโต โหติ – ‘โอติณฺโณมฺหิ ชาติยา ชราย มรเณน โสเกหิ ปริเทเวหิ ทุกฺเขหิ โทมนสฺเสหิ อุปายาเสหิ, ทุกฺโขติณฺโณ ทุกฺขปเรโต, อปฺเปว นาม อิมสฺส เกวลสฺส ทุกฺขกฺขนฺธสฺส อนฺตกิริยา ปญฺญาเยถา’’ติ. โส เอวํ ปพฺพชิโต สมาโน ลาภสกฺการสิโลกํ อภินิพฺพตฺเตติ. โส เตน ลาภสกฺการสิโลเกน น อตฺตมโน โหติ น ปริปุณฺณสงฺกปฺโป. โส เตน ลาภสกฺการสิโลเกน น อตฺตานุกฺกํเสติ, น ปรํ วมฺเภติ. โส เตน ลาภสกฺการสิโลเกน น มชฺชติ นปฺปมชฺชติ น ปมาทํ อาปชฺชติ. อปฺปมตฺโต สมาโน สีลสมฺปทํ อาราเธติ. โส ตาย สีลสมฺปทาย อตฺตมโน โหติ ปริปุณฺณสงฺกปฺโป. โส ตาย สีลสมฺปทาย อตฺตานุกฺกํเสติ, ปรํ วมฺเภติ – ‘อหมสฺมิ สีลวา กลฺยาณธมฺโม, อิเม ปนญฺเญ ภิกฺขู ทุสฺสีลา ปาปธมฺมา’ติ. โส ตาย สีลสมฺปทาย มชฺชติ ปมชฺชติ ปมาทํ อาปชฺชติ, ปมตฺโต สมาโน ทุกฺขํ วิหรติ. อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ปปฏิกํ อคฺคเหสิ พฺรหฺมจริยสฺส; เตน จ โวสานํ อาปาทิ.

“Do mesmo modo, bhikkhus, aqui algum filho de boa família, por fé, vai da vida doméstica para a vida sem lar, considerando: ‘Sou vítima do nascimento, do envelhecimento e da morte, de tristezas, lamentações, dores, angústias e desesperos; sou afligido pelo sofrimento, dominado pelo sofrimento. Quem sabe possa ser conhecido o fim de toda esta massa de sofrimento!’ Tendo assim partido para a vida sem lar, ele adquire ganhos, honra e fama. Ele não fica satisfeito com esses ganhos, honra e fama, e sua intenção não é realizada. Por causa disso, ele não exalta a si mesmo nem deprecia os outros. Ele não se torna inebriado com esses ganhos, honra e fama; não se torna negligente nem cai na negligência. Sendo diligente, ele alcança a perfeição da virtude. Ele fica satisfeito com essa perfeição da virtude, e sua intenção é realizada. Por causa disso, ele exalta a si mesmo e deprecia os outros: ‘Eu sou virtuoso, de bom caráter, mas estes outros bhikkhus são imorais, de mau caráter’. Ele se torna inebriado com essa perfeição da virtude, torna-se negligente, cai na negligência e, sendo negligente, vive no sofrimento. Este bhikkhu, bhikkhus, é chamado de alguém que tomou a casca externa da vida santa e parou por aí.”

๓๐๙. ‘‘อิธ ปน, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ กุลปุตฺโต สทฺธา อคารสฺมา อนคาริยํ ปพฺพชิโต โหติ – ‘โอติณฺโณมฺหิ ชาติยา ชราย มรเณน โสเกหิ ปริเทเวหิ ทุกฺเขหิ โทมนสฺเสหิ อุปายาเสหิ, ทุกฺโขติณฺโณ ทุกฺขปเรโต, อปฺเปว นาม อิมสฺส เกวลสฺส ทุกฺขกฺขนฺธสฺส อนฺตกิริยา ปญฺญาเยถา’ติ. โส เอวํ ปพฺพชิโต สมาโน ลาภสกฺการสิโลกํ อภินิพฺพตฺเตติ. โส เตน ลาภสกฺการสิโลเกน น อตฺตมโน โหติ น ปริปุณฺณสงฺกปฺโป. โส เตน ลาภสกฺการสิโลเกน น อตฺตานุกฺกํเสติ, น ปรํ วมฺเภติ. โส เตน ลาภสกฺการสิโลเกน น มชฺชติ นปฺปมชฺชติ น ปมาทํ อาปชฺชติ, อปฺปมตฺโต สมาโน สีลสมฺปทํ อาราเธติ. โส ตาย สีลสมฺปทาย อตฺตมโน โหติ โน จ โข ปริปุณฺณสงฺกปฺโป. โส ตาย สีลสมฺปทาย น อตฺตานุกฺกํเสติ, น ปรํ วมฺเภติ. โส ตาย สีลสมฺปทาย น มชฺชติ นปฺปมชฺชติ น ปมาทํ อาปชฺชติ. อปฺปมตฺโต สมาโน สมาธิสมฺปทํ อาราเธติ[Pg.253]. โส ตาย สมาธิสมฺปทาย อตฺตมโน โหติ ปริปุณฺณสงฺกปฺโป. โส ตาย สมาธิสมฺปทาย อตฺตานุกฺกํเสติ, ปรํ วมฺเภติ – ‘อหมสฺมิ สมาหิโต เอกคฺคจิตฺโต, อิเม ปนญฺเญ ภิกฺขู อสมาหิตา วิพฺภนฺตจิตฺตา’ติ. โส ตาย สมาธิสมฺปทาย มชฺชติ ปมชฺชติ ปมาทํ อาปชฺชติ, ปมตฺโต สมาโน ทุกฺขํ วิหรติ.

309. “Mas aqui, bhikkhus, algum filho de boa família, por fé, vai da vida doméstica para a vida sem lar, considerando: ‘Sou vítima do nascimento, do envelhecimento e da morte, de tristezas, lamentações, dores, angústias e desesperos; sou afligido pelo sofrimento, dominado pelo sofrimento. Quem sabe possa ser conhecido o fim de toda esta massa de sofrimento!’ Tendo assim partido para a vida sem lar, ele adquire ganhos, honra e fama. Ele não fica satisfeito com esses ganhos, honra e fama, e sua intenção não é realizada. Por causa disso, ele não exalta a si mesmo nem deprecia os outros. Ele não se torna inebriado com esses ganhos, honra e fama; não se torna negligente nem cai na negligência. Sendo diligente, ele alcança a perfeição da virtude. Ele fica satisfeito com essa perfeição da virtude, mas sua intenção não é realizada. Ele não exalta a si mesmo nem deprecia os outros por causa disso. Ele não se torna inebriado com essa perfeição da virtude; não se torna negligente nem cai na negligência. Sendo diligente, ele alcança a perfeição da concentração. Ele fica satisfeito com essa perfeição da concentração, e sua intenção é realizada. Por causa disso, ele exalta a si mesmo e deprecia os outros: ‘Eu sou concentrado, minha mente está unificada, mas estes outros bhikkhus não são concentrados, têm suas mentes dispersas’. Ele se torna inebriado com essa perfeição da concentração, torna-se negligente, cai na negligência e, sendo negligente, vive no sofrimento.”

‘‘เสยฺยถาปิ, ภิกฺขเว, ปุริโส สารตฺถิโก สารคเวสี สารปริเยสนํ จรมาโน มหโต รุกฺขสฺส ติฏฺฐโต สารวโต อติกฺกมฺเมว สารํ อติกฺกมฺม เผคฺคุํ ตจํ เฉตฺวา อาทาย ปกฺกเมยฺย ‘สาร’นฺติ มญฺญมาโน. ตเมนํ จกฺขุมา ปุริโส ทิสฺวา เอวํ วเทยฺย ‘น วตายํ ภวํ ปุริโส อญฺญาสิ สารํ, น อญฺญาสิ เผคฺคุํ, น อญฺญาสิ ตจํ, น อญฺญาสิ ปปฏิกํ, น อญฺญาสิ สาขาปลาสํ. ตถา หยํ ภวํ ปุริโส สารตฺถิโก สารคเวสี สารปริเยสนํ จรมาโน มหโต รุกฺขสฺส ติฏฺฐโต สารวโต อติกฺกมฺเมว สารํ อติกฺกมฺม เผคฺคุํ ตจํ เฉตฺวา อาทาย ปกฺกนฺโต ‘สาร’นฺติ มญฺญมาโน. ยญฺจสฺส สาเรน สารกรณียํ ตญฺจสฺส อตฺถํ นานุภวิสฺสตี’ติ.

Monges, suponham que um homem necessitando de cerne, buscando cerne, vagando em busca de cerne, chegasse a uma grande árvore que se ergue possuindo cerne. Passando além do cerne e passando além do alburno, ele cortasse a casca interna e a levasse embora, pensando ser o cerne. Então, um homem com boa visão, vendo-o, diria: 'Certamente este bom homem não conhecia o cerne, não conhecia o alburno, não conhecia a casca interna, não conhecia a casca externa, não conhecia os ramos e as folhas. Pois, embora necessitando de cerne, buscando cerne, vagando em busca de cerne, ao chegar a uma grande árvore que se ergue possuindo cerne, ele passou além do cerne, passou além do alburno, cortou a casca interna e a levou embora, pensando ser o cerne. Qualquer que fosse o propósito que ele tinha a realizar com o cerne, seu objetivo não será alcançado.'

‘‘เอวเมว โข, ภิกฺขเว, อิเธกจฺโจ กุลปุตฺโต สทฺธา อคารสฺมา อนคาริยํ ปพฺพชิโต โหติ – ‘โอติณฺโณมฺหิ ชาติยา ชราย มรเณน โสเกหิ ปริเทเวหิ ทุกฺเขหิ โทมนสฺเสหิ อุปายาเสหิ, ทุกฺโขติณฺโณ ทุกฺขปเรโต, อปฺเปว นาม อิมสฺส เกวลสฺส ทุกฺขกฺขนฺธสฺส อนฺตกิริยา ปญฺญาเยถา’’ติ. โส เอวํ ปพฺพชิโต สมาโน ลาภสกฺการสิโลกํ อภินิพฺพตฺเตติ. โส เตน ลาภสกฺการสิโลเกน น อตฺตมโน โหติ น ปริปุณฺณสงฺกปฺโป. โส เตน ลาภสกฺการสิโลเกน น อตฺตานุกฺกํเสติ, น ปรํ วมฺเภติ. โส เตน ลาภสกฺการสิโลเกน น มชฺชติ นปฺปมชฺชติ น ปมาทํ อาปชฺชติ, อปฺปมตฺโต สมาโน สีลสมฺปทํ อาราเธติ. โส ตาย สีลสมฺปทาย อตฺตมโน โหติ โน จ โข ปริปุณฺณสงฺกปฺโป. โส ตาย สีลสมฺปทาย น อตฺตานุกฺกํเสติ, น ปรํ วมฺเภติ. โส ตาย สีลสมฺปทาย น มชฺชติ นปฺปมชฺชติ น ปมาทํ อาปชฺชติ, อปฺปมตฺโต สมาโน สมาธิสมฺปทํ อาราเธติ. โส ตาย สมาธิสมฺปทาย อตฺตมโน โหติ ปริปุณฺณสงฺกปฺโป. โส ตาย สมาธิสมฺปทาย อตฺตานุกฺกํเสติ, ปรํ วมฺเภติ – ‘อหมสฺมิ สมาหิโต เอกคฺคจิตฺโต, อิเม ปนญฺเญ ภิกฺขู อสมาหิตา วิพฺภนฺตจิตฺตา’ติ. โส ตาย [Pg.254] สมาธิสมฺปทาย มชฺชติ ปมชฺชติ ปมาทํ อาปชฺชติ, ปมตฺโต สมาโน ทุกฺขํ วิหรติ. อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ตจํ อคฺคเหสิ พฺรหฺมจริยสฺส; เตน จ โวสานํ อาปาทิ.

Do mesmo modo, monges, aqui algum filho de boa família, por fé, vai da vida doméstica para a vida sem lar, considerando: 'Sou assolado pelo nascimento, pela velhice e pela morte, pelas tristezas, lamentações, dores, angústias e desesperos; assolado pelo sofrimento, oprimido pelo sofrimento. Quem sabe possa ser conhecido o fim de toda esta massa de sofrimento.' Tendo assim partido para a vida sem lar, ele adquire ganhos, honra e fama. Ele não se contenta com esses ganhos, honra e fama, e sua intenção não é realizada. Ele não exalta a si mesmo nem deprecia os outros por causa desses ganhos, honra e fama. Ele não se inebria com esses ganhos, honra e fama, não se torna negligente, nem cai na negligência. Sendo diligente, ele alcança a perfeição da virtude. Ele se contenta com essa perfeição da virtude, mas sua intenção não é realizada. Ele não exalta a si mesmo nem deprecia os outros por causa dessa perfeição da virtude. Ele não se inebria com essa perfeição da virtude, não se torna negligente, nem cai na negligência. Sendo diligente, ele alcança a perfeição da concentração. Ele se contenta com essa perfeição da concentração e sua intenção é realizada. Por causa dessa perfeição da concentração, ele exalta a si mesmo e deprecia os outros assim: 'Eu sou concentrado, com a mente unificada, mas estes outros monges não são concentrados, têm mentes agitadas.' Ele se inebria com essa perfeição da concentração, torna-se negligente, cai na negligência e, sendo negligente, vive no sofrimento. Este, monges, é chamado de um monge que pegou a casca interna da vida santa e parou por aí.

๓๑๐. ‘‘อิธ ปน, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ กุลปุตฺโต สทฺธา อคารสฺมา อนคาริยํ ปพฺพชิโต โหติ – ‘โอติณฺโณมฺหิ ชาติยา ชราย มรเณน โสเกหิ ปริเทเวหิ ทุกฺเขหิ โทมนสฺเสหิ อุปายาเสหิ, ทุกฺโขติณฺโณ ทุกฺขปเรโต, อปฺเปว นาม อิมสฺส เกวลสฺส ทุกฺขกฺขนฺธสฺส อนฺตกิริยา ปญฺญาเยถา’ติ. โส เอวํ ปพฺพชิโต สมาโน ลาภสกฺการสิโลกํ อภินิพฺพตฺเตติ. โส เตน ลาภสกฺการสิโลเกน น อตฺตมโน โหติ น ปริปุณฺณสงฺกปฺโป. โส เตน ลาภสกฺการสิโลเกน น อตฺตานุกฺกํเสติ, น ปรํ วมฺเภติ. โส เตน ลาภสกฺการสิโลเกน น มชฺชติ นปฺปมชฺชติ น ปมาทํ อาปชฺชติ. อปฺปมตฺโต สมาโน สีลสมฺปทํ อาราเธติ. โส ตาย สีลสมฺปทาย อตฺตมโน โหติ, โน จ โข ปริปุณฺณสงฺกปฺโป. โส ตาย สีลสมฺปทาย น อตฺตานุกฺกํเสติ, น ปรํ วมฺเภติ. โส ตาย สีลสมฺปทาย น มชฺชติ นปฺปมชฺชติ น ปมาทํ อาปชฺชติ, อปฺปมตฺโต สมาโน สมาธิสมฺปทํ อาราเธติ. โส ตาย สมาธิสมฺปทาย อตฺตมโน โหติ, โน จ โข ปริปุณฺณสงฺกปฺโป. โส ตาย สมาธิสมฺปทาย น อตฺตานุกฺกํเสติ, น ปรํ วมฺเภติ. โส ตาย สมาธิสมฺปทาย น มชฺชติ นปฺปมชฺชติ น ปมาทํ อาปชฺชติ อปฺปมตฺโต สมาโน ญาณทสฺสนํ อาราเธติ. โส เตน ญาณทสฺสเนน อตฺตมโน โหติ ปริปุณฺณสงฺกปฺโป. โส เตน ญาณทสฺสเนน อตฺตานุกฺกํเสติ, ปรํ วมฺเภติ – ‘อหมสฺมิ ชานํ ปสฺสํ วิหรามิ. อิเม ปนญฺเญ ภิกฺขู อชานํ อปสฺสํ วิหรนฺตี’ติ. โส เตน ญาณทสฺสเนน มชฺชติ ปมชฺชติ ปมาทํ อาปชฺชติ, ปมตฺโต สมาโน ทุกฺขํ วิหรติ.

310. Mas aqui, monges, algum filho de boa família, por fé, vai da vida doméstica para a vida sem lar, considerando: 'Sou assolado pelo nascimento, pela velhice e pela morte, pelas tristezas, lamentações, dores, angústias e desesperos; assolado pelo sofrimento, oprimido pelo sofrimento. Quem sabe possa ser conhecido o fim de toda esta massa de sofrimento.' Tendo assim partido para a vida sem lar, ele adquire ganhos, honra e fama. Ele não se contenta com esses ganhos, honra e fama, e sua intenção não é realizada. Ele não exalta a si mesmo nem deprecia os outros por causa desses ganhos, honra e fama. Ele não se inebria com esses ganhos, honra e fama, não se torna negligente, nem cai na negligência. Sendo diligente, ele alcança a perfeição da virtude. Ele se contenta com essa perfeição da virtude, mas sua intenção não é realizada. Ele não exalta a si mesmo nem deprecia os outros por causa dessa perfeição da virtude. Ele não se inebria com essa perfeição da virtude, não se torna negligente, nem cai na negligência. Sendo diligente, ele alcança a perfeição da concentração. Ele se contenta com essa perfeição da concentração, mas sua intenção não é realizada. Ele não exalta a si mesmo nem deprecia os outros por causa dessa perfeição da concentração. Ele não se inebria com essa perfeição da concentração, não se torna negligente, nem cai na negligência. Sendo diligente, ele alcança o conhecimento e a visão. Ele se contenta com esse conhecimento e visão e sua intenção é realizada. Por causa desse conhecimento e visão, ele exalta a si mesmo e deprecia os outros assim: 'Eu vivo sabendo e vendo, mas estes outros monges vivem sem saber e sem ver.' Ele se inebria com esse conhecimento e visão, torna-se negligente, cai na negligência e, sendo negligente, vive no sofrimento.

‘‘เสยฺยถาปิ, ภิกฺขเว, ปุริโส สารตฺถิโก สารคเวสี สารปริเยสนํ จรมาโน มหโต รุกฺขสฺส ติฏฺฐโต สารวโต อติกฺกมฺเมว สารํ เผคฺคุํ เฉตฺวา อาทาย ปกฺกเมยฺย ‘สาร’นฺติ มญฺญมาโน. ตเมนํ จกฺขุมา ปุริโส ทิสฺวา เอวํ วเทยฺย – ‘น วตายํ ภวํ ปุริโส อญฺญาสิ สารํ น อญฺญาสิ เผคฺคุํ น อญฺญาสิ ตจํ น อญฺญาสิ ปปฏิกํ น อญฺญาสิ สาขาปลาสํ. ตถา หยํ ภวํ ปุริโส สารตฺถิโก สารคเวสี สารปริเยสนํ จรมาโน มหโต รุกฺขสฺส [Pg.255] ติฏฺฐโต สารวโต อติกฺกมฺเมว สารํ เผคฺคุํ เฉตฺวา อาทาย ปกฺกนฺโต ‘สาร’นฺติ มญฺญมาโน. ยญฺจสฺส สาเรน สารกรณียํ ตญฺจสฺส อตฺถํ นานุภวิสฺสตี’ติ. เอวเมว โข, ภิกฺขเว, อิเธกจฺโจ กุลปุตฺโต สทฺธา อคารสฺมา อนคาริยํ ปพฺพชิโต โหติ – ‘โอติณฺโณมฺหิ ชาติยา ชราย มรเณน โสเกหิ ปริเทเวหิ ทุกฺเขหิ โทมนสฺเสหิ อุปายาเสหิ, ทุกฺโขติณฺโณ ทุกฺขปเรโต, อปฺเปว นาม อิมสฺส เกวลสฺส ทุกฺขกฺขนฺธสฺส อนฺตกิริยา ปญฺญาเยถา’ติ. โส เอวํ ปพฺพชิโต สมาโน ลาภสกฺการสิโลกํ อภินิพฺพตฺเตติ. โส เตน ลาภสกฺการสิโลเกน น อตฺตมโน โหติ น ปริปุณฺณสงฺกปฺโป. โส เตน ลาภสกฺการสิโลเกน น อตฺตานุกฺกํเสติ, น ปรํ วมฺเภติ. โส เตน ลาภสกฺการสิโลเกน น มชฺชติ นปฺปมชฺชติ น ปมาทํ อาปชฺชติ, อปฺปมตฺโต สมาโน สีลสมฺปทํ อาราเธติ. โส ตาย สีลสมฺปทาย อตฺตมโน โหติ, โน จ โข ปริปุณฺณสงฺกปฺโป. โส ตาย สีลสมฺปทาย น อตฺตานุกฺกํเสติ, น ปรํ วมฺเภติ. โส ตาย สีลสมฺปทาย น มชฺชติ นปฺปมชฺชติ น ปมาทํ อาปชฺชติ, อปฺปมตฺโต สมาโน สมาธิสมฺปทํ อาราเธติ. โส ตาย สมาธิสมฺปทาย อตฺตมโน โหติ, โน จ โข ปริปุณฺณสงฺกปฺโป. โส ตาย สมาธิสมฺปทาย น อตฺตานุกฺกํเสติ, น ปรํ วมฺเภติ. โส ตาย สมาธิสมฺปทาย น มชฺชติ นปฺปมชฺชติ น ปมาทํ อาปชฺชติ, อปฺปมตฺโต สมาโน ญาณทสฺสนํ อาราเธติ. โส เตน ญาณทสฺสเนน อตฺตมโน โหติ ปริปุณฺณสงฺกปฺโป. โส เตน ญาณทสฺสเนน อตฺตานุกฺกํเสติ, ปรํ วมฺเภติ – ‘อหมสฺมิ ชานํ ปสฺสํ วิหรามิ, อิเม ปนญฺเญ ภิกฺขู อชานํ อปสฺสํ วิหรนฺตี’ติ. โส เตน ญาณทสฺสเนน มชฺชติ ปมชฺชติ ปมาทํ อาปชฺชติ, ปมตฺโต สมาโน ทุกฺขํ วิหรติ. อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ เผคฺคุํ อคฺคเหสิ พฺรหฺมจริยสฺส; เตน จ โวสานํ อาปาทิ.

Monges, suponham que um homem necessitando de cerne, buscando cerne, vagando em busca de cerne, chegasse a uma grande árvore que se ergue possuindo cerne. Passando além do cerne, ele cortasse o alburno e o levasse embora, pensando ser o cerne. Então, um homem com boa visão, vendo-o, diria: 'Certamente este bom homem não conhecia o cerne, não conhecia o alburno, não conhecia a casca interna, não conhecia a casca externa, não conhecia os ramos e as folhas. Pois, embora necessitando de cerne, buscando cerne, vagando em busca de cerne, ao chegar a uma grande árvore que se ergue possuindo cerne, ele passou além do cerne, cortou o alburno e o levou embora, pensando ser o cerne. Qualquer que fosse o propósito que ele tinha a realizar com o cerne, seu objetivo não será alcançado.' Do mesmo modo, monges, aqui algum filho de boa família, por fé, vai da vida doméstica para a vida sem lar, considerando: 'Sou assolado pelo nascimento, pela velhice e pela morte, pelas tristezas, lamentações, dores, angústias e desesperos; assolado pelo sofrimento, oprimido pelo sofrimento. Quem sabe possa ser conhecido o fim de toda esta massa de sofrimento.' Tendo assim partido para a vida sem lar, ele adquire ganhos, honra e fama. Ele não se contenta com esses ganhos, honra e fama, e sua intenção não é realizada. Ele não exalta a si mesmo nem deprecia os outros por causa desses ganhos, honra e fama. Ele não se inebria com esses ganhos, honra e fama, não se torna negligente, nem cai na negligência. Sendo diligente, ele alcança a perfeição da virtude. Ele se contenta com essa perfeição da virtude, mas sua intenção não é realizada. Ele não exalta a si mesmo nem deprecia os outros por causa dessa perfeição da virtude. Ele não se inebria com essa perfeição da virtude, não se torna negligente, nem cai na negligência. Sendo diligente, ele alcança a perfeição da concentração. Ele se contenta com essa perfeição da concentração, mas sua intenção não é realizada. Ele não exalta a si mesmo nem deprecia os outros por causa dessa perfeição da concentração. Ele não se inebria com essa perfeição da concentração, não se torna negligente, nem cai na negligência. Sendo diligente, ele alcança o conhecimento e a visão. Ele se contenta com esse conhecimento e visão e sua intenção é realizada. Por causa desse conhecimento e visão, ele exalta a si mesmo e deprecia os outros assim: 'Eu vivo sabendo e vendo, mas estes outros monges vivem sem saber e sem ver.' Ele se inebria com esse conhecimento e visão, torna-se negligente, cai na negligência e, sendo negligente, vive no sofrimento. Este, monges, é chamado de um monge que pegou o alburno da vida santa e parou por aí.

๓๑๑. ‘‘อิธ ปน, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ กุลปุตฺโต สทฺธา อคารสฺมา อนคาริยํ ปพฺพชิโต โหติ – ‘โอติณฺโณมฺหิ ชาติยา ชราย มรเณน โสเกหิ ปริเทเวหิ ทุกฺเขหิ โทมนสฺเสหิ อุปายาเสหิ, ทุกฺโขติณฺโณ ทุกฺขปเรโต, อปฺเปว นาม อิมสฺส เกวลสฺส ทุกฺขกฺขนฺธสฺส อนฺตกิริยา ปญฺญาเยถา’ติ. โส เอวํ ปพฺพชิโต สมาโน ลาภสกฺการสิโลกํ อภินิพฺพตฺเตติ. โส เตน ลาภสกฺการสิโลเกน น อตฺตมโน โหติ[Pg.256], น ปริปุณฺณสงฺกปฺโป. โส เตน ลาภสกฺการสิโลเกน น อตฺตานุกฺกํเสติ, น ปรํ วมฺเภติ. โส เตน ลาภสกฺการสิโลเกน น มชฺชติ นปฺปมชฺชติ น ปมาทํ อาปชฺชติ, อปฺปมตฺโต สมาโน สีลสมฺปทํ อาราเธติ. โส ตาย สีลสมฺปทาย อตฺตมโน โหติ, โน จ โข ปริปุณฺณสงฺกปฺโป. โส ตาย สีลสมฺปทาย น อตฺตานุกฺกํเสติ, น ปรํ วมฺเภติ. โส ตาย สีลสมฺปทาย น มชฺชติ นปฺปมชฺชติ น ปมาทํ อาปชฺชติ, อปฺปมตฺโต สมาโน สมาธิสมฺปทํ อาราเธติ. โส ตาย สมาธิสมฺปทาย อตฺตมโน โหติ, โน จ โข ปริปุณฺณสงฺกปฺโป. โส ตาย สมาธิสมฺปทาย น อตฺตานุกฺกํเสติ, น ปรํ วมฺเภติ. โส ตาย สมาธิสมฺปทาย น มชฺชติ นปฺปมชฺชติ น ปมาทํ อาปชฺชติ, อปฺปมตฺโต สมาโน ญาณทสฺสนํ อาราเธติ. โส เตน ญาณทสฺสเนน อตฺตมโน โหติ, โน จ โข ปริปุณฺณสงฺกปฺโป. โส เตน ญาณทสฺสเนน น อตฺตานุกฺกํเสติ, น ปรํ วมฺเภติ. โส เตน ญาณทสฺสเนน น มชฺชติ นปฺปมชฺชติ น ปมาทํ อาปชฺชติ, อปฺปมตฺโต สมาโน อสมยวิโมกฺขํ อาราเธติ. อฏฺฐานเมตํ, ภิกฺขเว, อนวกาโส ยํ โส ภิกฺขุ ตาย อสมยวิมุตฺติยา ปริหาเยถ.

311. Mas aqui, monges, algum filho de boa família, por fé, vai da vida doméstica para a vida sem lar, considerando: 'Sou assolado pelo nascimento, pela velhice e pela morte, pelas tristezas, lamentações, dores, angústias e desesperos; assolado pelo sofrimento, oprimido pelo sofrimento. Quem sabe possa ser conhecido o fim de toda esta massa de sofrimento.' Tendo assim partido para a vida sem lar, ele adquire ganhos, honra e fama. Ele não se contenta com esses ganhos, honra e fama, e sua intenção não é realizada. Ele não exalta a si mesmo nem deprecia os outros por causa desses ganhos, honra e fama. Ele não se inebria com esses ganhos, honra e fama, não se torna negligente, nem cai na negligência. Sendo diligente, ele alcança a perfeição da virtude. Ele se contenta com essa perfeição da virtude, mas sua intenção não é realizada. Ele não exalta a si mesmo nem deprecia os outros por causa dessa perfeição da virtude. Ele não se inebria com essa perfeição da virtude, não se torna negligente, nem cai na negligência. Sendo diligente, ele alcança a perfeição da concentração. Ele se contenta com essa perfeição da concentração, mas sua intenção não é realizada. Ele não exalta a si mesmo nem deprecia os outros por causa dessa perfeição da concentração. Ele não se inebria com essa perfeição da concentração, não se torna negligente, nem cai na negligência. Sendo diligente, ele alcança o conhecimento e a visão. Ele se contenta com esse conhecimento e visão, mas sua intenção não é realizada. Ele não exalta a si mesmo nem deprecia os outros por causa desse conhecimento e visão. Ele não se inebria com esse conhecimento e visão, não se torna negligente, nem cai na negligência. Sendo diligente, ele alcança a libertação perpétua. É impossível, monges, não há oportunidade para que esse monge decaia dessa libertação perpétua.

‘‘เสยฺยถาปิ, ภิกฺขเว, ปุริโส สารตฺถิโก สารคเวสี สารปริเยสนํ จรมาโน มหโต รุกฺขสฺส ติฏฺฐโต สารวโต สารญฺเญว เฉตฺวา อาทาย ปกฺกเมยฺย ‘สาร’นฺติ ชานมาโน. ตเมนํ จกฺขุมา ปุริโส ทิสฺวา เอวํ วเทยฺย – ‘อญฺญาสิ วตายํ ภวํ ปุริโส สารํ, อญฺญาสิ เผคฺคุํ, อญฺญาสิ ตจํ, อญฺญาสิ ปปฏิกํ, อญฺญาสิ สาขาปลาสํ. ตถา หยํ ภวํ ปุริโส สารตฺถิโก สารคเวสี สารปริเยสนํ จรมาโน มหโต รุกฺขสฺส ติฏฺฐโต สารวโต สารญฺเญว เฉตฺวา อาทาย ปกฺกนฺโต ‘สาร’นฺติ ชานมาโน. ยญฺจสฺส สาเรน สารกรณียํ ตญฺจสฺส อตฺถํ อนุภวิสฺสตี’ติ.

Monges, suponham que um homem necessitando de cerne, buscando cerne, vagando em busca de cerne, chegasse a uma grande árvore que se ergue possuindo cerne, e cortasse apenas o cerne e o levasse embora, sabendo ser o cerne. Então, um homem com boa visão, vendo-o, diria: 'Certamente este bom homem conhecia o cerne, conhecia o alburno, conhecia a casca interna, conhecia a casca externa, conhecia os ramos e as folhas. Pois, embora necessitando de cerne, buscando cerne, vagando em busca de cerne, ao chegar a uma grande árvore que se ergue possuindo cerne, ele cortou apenas o cerne e o levou embora, sabendo ser o cerne. Qualquer que fosse o propósito que ele tinha a realizar com o cerne, seu objetivo será alcançado.'

‘‘เอวเมว โข, ภิกฺขเว, อิเธกจฺโจ กุลปุตฺโต สทฺธา อคารสฺมา อนคาริยํ ปพฺพชิโต โหติ – ‘โอติณฺโณมฺหิ ชาติยา ชราย มรเณน โสเกหิ ปริเทเวหิ ทุกฺเขหิ โทมนสฺเสหิ อุปายาเสหิ, ทุกฺโขติณฺโณ ทุกฺขปเรโต, อปฺเปว นาม อิมสฺส เกวลสฺส ทุกฺขกฺขนฺธสฺส อนฺตกิริยา ปญฺญาเยถา’ติ. โส [Pg.257] เอวํ ปพฺพชิโต สมาโน ลาภสกฺการสิโลกํ อภินิพฺพตฺเตติ. โส เตน ลาภสกฺการสิโลเกน น อตฺตมโน โหติ, น ปริปุณฺณสงฺกปฺโป. โส เตน ลาภสกฺการสิโลเกน น อตฺตานุกฺกํเสติ, น ปรํ วมฺเภติ. โส เตน ลาภสกฺการสิโลเกน น มชฺชติ นปฺปมชฺชติ น ปมาทํ อาปชฺชติ, อปฺปมตฺโต สมาโน สีลสมฺปทํ อาราเธติ. โส ตาย สีลสมฺปทาย อตฺตมโน โหติ, โน จ โข ปริปุณฺณสงฺกปฺโป. โส ตาย สีลสมฺปทาย น อตฺตานุกฺกํเสติ, น ปรํ วมฺเภติ. โส ตาย สีลสมฺปทาย น มชฺชติ นปฺปมชฺชติ น ปมาทํ อาปชฺชติ, อปฺปมตฺโต สมาโน สมาธิสมฺปทํ อาราเธติ. โส ตาย สมาธิสมฺปทาย อตฺตมโน โหติ, โน จ โข ปริปุณฺณสงฺกปฺโป. โส ตาย สมาธิสมฺปทาย น อตฺตานุกฺกํเสติ, น ปรํ วมฺเภติ. โส ตาย สมาธิสมฺปทาย น มชฺชติ นปฺปมชฺชติ น ปมาทํ อาปชฺชติ, อปฺปมตฺโต สมาโน ญาณทสฺสนํ อาราเธติ. โส เตน ญาณทสฺสเนน อตฺตมโน โหติ, โน จ โข ปริปุณฺณสงฺกปฺโป. โส เตน ญาณทสฺสเนน น อตฺตานุกฺกํเสติ, น ปรํ วมฺเภติ. โส เตน ญาณทสฺสเนน น มชฺชติ นปฺปมชฺชติ น ปมาทํ อาปชฺชติ, อปฺปมตฺโต สมาโน อสมยวิโมกฺขํ อาราเธติ. อฏฺฐานเมตํ, ภิกฺขเว, อนวกาโส ยํ โส ภิกฺขุ ตาย อสมยวิมุตฺติยา ปริหาเยถ.

“Do mesmo modo, monjes, aqui algum filho de boa família, por fé, tendo saído da vida em família para a vida sem lar, torna-se um renunciante, pensando: ‘Estou imerso no nascimento, na velhice, na morte, em tristezas, lamentações, dores, desgostos e desesperos; estou imerso no sofrimento, dominado pelo sofrimento. Quem sabe possa ser conhecida uma maneira de pôr fim a toda esta massa de sofrimento!’ Tendo assim renunciado, ele obtém ganhos, honra e fama. Com esses ganhos, honra e fama, ele não se sente satisfeito, nem tem sua intenção plenamente realizada. Com esses ganhos, honra e fama, ele não exalta a si mesmo nem deprecia os outros. Com esses ganhos, honra e fama, ele não se embriaga, não se torna negligente, não cai na negligência; sendo diligente, ele alcança a perfeição da virtude. Com essa perfeição da virtude, ele se sente satisfeito, mas não tem sua intenção plenamente realizada. Com essa perfeição da virtude, ele não exalta a si mesmo nem deprecia os outros. Com essa perfeição da virtude, ele não se embriaga, não se torna negligente, não cai na negligência; sendo diligente, ele alcança a perfeição da concentração. Com essa perfeição da concentração, ele se sente satisfeito, mas não tem sua intenção plenamente realizada. Com essa perfeição da concentração, ele não exalta a si mesmo nem deprecia os outros. Com essa perfeição da concentração, ele não se embriaga, não se torna negligente, não cai na negligência; sendo diligente, ele alcança o conhecimento e visão. Com esse conhecimento e visão, ele se sente satisfeito, mas não tem sua intenção plenamente realizada. Com esse conhecimento e visão, ele não exalta a si mesmo nem deprecia os outros. Com esse conhecimento e visão, ele não se embriaga, não se torna negligente, não cai na negligência; sendo diligente, ele alcança a libertação atemporal. É impossível, monjes, não há oportunidade para que esse monge decaia dessa libertação atemporal.”

‘‘อิติ โข, ภิกฺขเว, นยิทํ พฺรหฺมจริยํ ลาภสกฺการสิโลกานิสํสํ, น สีลสมฺปทานิสํสํ, น สมาธิสมฺปทานิสํสํ, น ญาณทสฺสนานิสํสํ. ยา จ โข อยํ, ภิกฺขเว, อกุปฺปา เจโตวิมุตฺติ – เอตทตฺถมิทํ, ภิกฺขเว, พฺรหฺมจริยํ, เอตํ สารํ เอตํ ปริโยสาน’’นฺติ.

“Assim, monjes, esta vida santa não tem como benefício os ganhos, a honra e a fama, nem tem como benefício a perfeição da virtude, nem tem como benefício a perfeição da concentração, nem tem como benefício o conhecimento e visão. Mas aquela que é, monjes, a inabalável libertação da mente — é para isso, monjes, que se vive esta vida santa; este é o seu cerne, este é o seu fim.”

อิทมโวจ ภควา. อตฺตมนา เต ภิกฺขู ภควโต ภาสิตํ อภินนฺทุนฺติ.

Isso foi o que disse o Abençoado. Satisfeitos, aqueles monjes alegraram-se com as palavras do Abençoado.

มหาสาโรปมสุตฺตํ นิฏฺฐิตํ นวมํ.

O Mahāsāropama Sutta, o nono, está concluído.

๑๐. จูฬสาโรปมสุตฺตํ

10. Cūḷasāropama Sutta

๓๑๒. เอวํ เม สุตํ – เอกํ สมยํ ภควา สาวตฺถิยํ วิหรติ เชตวเน อนาถปิณฺฑิกสฺส อาราเม. อถ โข ปิงฺคลโกจฺโฉ พฺราหฺมโณ เยน [Pg.258] ภควา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควตา สทฺธึ สมฺโมทิ. สมฺโมทนียํ กถํ สารณียํ วีติสาเรตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺโน โข ปิงฺคลโกจฺโฉ พฺราหฺมโณ ภควนฺตํ เอตทโวจ – ‘‘เยเม, โภ โคตม, สมณพฺราหฺมณา สงฺฆิโน คณิโน คณาจริยา ญาตา ยสสฺสิโน ติตฺถกรา สาธุสมฺมตา, พหุชนสฺส, เสยฺยถิทํ – ปูรโณ กสฺสโป, มกฺขลิ โคสาโล, อชิโต เกสกมฺพโล, ปกุโธ กจฺจายโน, สญฺจโย เพลฏฺฐปุตฺโต, นิคณฺโฐ นาฏปุตฺโต, สพฺเพเต สกาย ปฏิญฺญาย อพฺภญฺญํสุ สพฺเพว นาพฺภญฺญํสุ, อุทาหุ เอกจฺเจ อพฺภญฺญํสุ เอกจฺเจ นาพฺภญฺญํสู’’ติ? ‘‘อลํ, พฺราหฺมณ, ติฏฺฐเตตํ – สพฺเพเต สกาย ปฏิญฺญาย อพฺภญฺญํสุ สพฺเพว นาพฺภญฺญํสุ, อุทาหุ เอกจฺเจ อพฺภญฺญํสุ เอกจฺเจ นาพฺภญฺญํสูติ. ธมฺมํ เต, พฺราหฺมณ, เทเสสฺสามิ, ตํ สุณาหิ, สาธุกํ มนสิ กโรหิ, ภาสิสฺสามี’’ติ. ‘‘เอวํ, โภ’’ติ โข ปิงฺคลโกจฺโฉ พฺราหฺมโณ ภควโต ปจฺจสฺโสสิ. ภควา เอตทโวจ –

312. Assim ouvi. Em certa ocasião, o Abençoado estava residindo em Sāvatthī, no Bosque de Jeta, no Parque de Anāthapiṇḍika. Então, o brâmane Piṅgalakoccha aproximou-se do Abençoado e trocou saudações com ele. Após concluírem essa conversa amigável e cortês, ele sentou-se a um lado. Sentado a um lado, o brâmane Piṅgalakoccha disse ao Abençoado: ‘Mestre Gotama, estes ascetas e brâmanes que são líderes de ordens, líderes de grupos, mestres de grupos, fundadores de seitas bem conhecidos e famosos, considerados santos por muitos — a saber, Pūraṇa Kassapa, Makkhali Gosāla, Ajita Kesakambalo, Pakudha Kaccāyana, Sañjaya Belaṭṭhiputta e o Nigaṇṭha Nātaputta —, todos eles tiveram o conhecimento direto que afirmam ter, ou nenhum deles teve conhecimento direto, ou alguns tiveram conhecimento direto e outros não?’ ‘Basta, brâmane! Deixe isso de lado: “se todos eles tiveram o conhecimento direto que afirmam ter, ou se nenhum deles teve conhecimento direto, ou se alguns tiveram conhecimento direto e outros não”. Eu lhe ensinarei o Dhamma, brâmane. Ouça e preste muita atenção ao que vou dizer.’ ‘Sim, senhor’, respondeu o brâmane Piṅgalakoccha ao Abençoado. O Abençoado disse o seguinte:

๓๑๓. ‘‘เสยฺยถาปิ, พฺราหฺมณ, ปุริโส สารตฺถิโก สารคเวสี สารปริเยสนํ จรมาโน มหโต รุกฺขสฺส ติฏฺฐโต สารวโต อติกฺกมฺเมว สารํ อติกฺกมฺม เผคฺคุํ อติกฺกมฺม ตจํ อติกฺกมฺม ปปฏิกํ, สาขาปลาสํ เฉตฺวา อาทาย ปกฺกเมยฺย ‘สาร’นฺติ มญฺญมาโน. ตเมนํ จกฺขุมา ปุริโส ทิสฺวา เอวํ วเทยฺย – ‘น วตายํ ภวํ ปุริโส อญฺญาสิ สารํ, น อญฺญาสิ เผคฺคุํ, น อญฺญาสิ ตจํ, น อญฺญาสิ ปปฏิกํ, น อญฺญาสิ สาขาปลาสํ. ตถา หยํ ภวํ ปุริโส สารตฺถิโก สารคเวสี สารปริเยสนํ จรมาโน มหโต รุกฺขสฺส ติฏฺฐโต สารวโต อติกฺกมฺเมว สารํ อติกฺกมฺม เผคฺคุํ อติกฺกมฺม ตจํ อติกฺกมฺม ปปฏิกํ, สาขาปลาสํ เฉตฺวา อาทาย ปกฺกนฺโต ‘สาร’นฺติ มญฺญมาโน. ยญฺจสฺส สาเรน สารกรณียํ ตญฺจสฺส อตฺถํ นานุภวิสฺสตี’ติ.

313. “Suponha, brâmane, que um homem necessitando de cerne, buscando cerne, vagando em busca de cerne, chegasse a uma grande árvore que possui cerne. Passando de largo pelo cerne, pelo alburno, pela casca interna e pela casca externa, ele cortaria seus ramos e folhas e os levaria embora, pensando que fossem o cerne. Então, um homem com boa visão, vendo-o, diria: ‘Este bom homem certamente não conhecia o cerne, não conhecia o alburno, não conhecia a casca interna, não conhecia a casca externa, nem conhecia os ramos e folhas. Assim, embora necessitasse de cerne, buscasse cerne, vagasse em busca de cerne, ele chegou a uma grande árvore que possui cerne e, passando de largo pelo cerne, pelo alburno, pela casca interna e pela casca externa, cortou seus ramos e folhas e os levou embora, pensando que fossem o cerne. Qualquer que fosse a utilidade que esse bom homem pretendia dar ao cerne, seu propósito não será alcançado.’”

๓๑๔. ‘‘เสยฺยถาปิ วา ปน, พฺราหฺมณ, ปุริโส สารตฺถิโก สารคเวสี สารปริเยสนํ จรมาโน มหโต รุกฺขสฺส ติฏฺฐโต สารวโต อติกฺกมฺเมว สารํ อติกฺกมฺม เผคฺคุํ อติกฺกมฺม ตจํ, ปปฏิกํ เฉตฺวา อาทาย [Pg.259] ปกฺกเมยฺย ‘สาร’นฺติ มญฺญมาโน. ตเมนํ จกฺขุมา ปุริโส ทิสฺวา เอวํ วเทยฺย – ‘น วตายํ ภวํ ปุริโส อญฺญาสิ สารํ, น อญฺญาสิ เผคฺคุํ, น อญฺญาสิ ตจํ, น อญฺญาสิ ปปฏิกํ, น อญฺญาสิ สาขาปลาสํ. ตถา หยํ ภวํ ปุริโส สารตฺถิโก สารคเวสี สารปริเยสนํ จรมาโน มหโต รุกฺขสฺส ติฏฺฐโต สารวโต อติกฺกมฺเมว สารํ อติกฺกมฺม เผคฺคุํ อติกฺกมฺม ตจํ ปปฏิกํ เฉตฺวา อาทาย ปกฺกนฺโต ‘สาร’นฺติ มญฺญมาโน. ยญฺจสฺส สาเรน สารกรณียํ ตญฺจสฺส อตฺถํ นานุภวิสฺสตี’ติ.

314. “Ou suponha, brâmane, que um homem necessitando de cerne, buscando cerne, vagando em busca de cerne, chegasse a uma grande árvore que possui cerne. Passando de largo pelo cerne, pelo alburno e pela casca interna, ele cortaria a casca externa e a levaria embora, pensando que fosse o cerne. Então, um homem com boa visão, vendo-o, diria: ‘Este bom homem certamente não conhecia o cerne, não conhecia o alburno, não conhecia a casca interna, não conhecia a casca externa, nem conhecia os ramos e folhas. Assim, embora necessitasse de cerne, buscasse cerne, vagasse em busca de cerne, ele chegou a uma grande árvore que possui cerne e, passando de largo pelo cerne, pelo alburno e pela casca interna, cortou a casca externa e a levou embora, pensando que fosse o cerne. Qualquer que fosse a utilidade que esse bom homem pretendia dar ao cerne, seu propósito não será alcançado.’”

๓๑๕. ‘‘เสยฺยถาปิ วา ปน, พฺราหฺมณ, ปุริโส สารตฺถิโก สารคเวสี สารปริเยสนํ จรมาโน มหโต รุกฺขสฺส ติฏฺฐโต สารวโต อติกฺกมฺเมว สารํ อติกฺกมฺม เผคฺคุํ, ตจํ เฉตฺวา อาทาย ปกฺกเมยฺย ‘สาร’นฺติ มญฺญมาโน. ตเมนํ จกฺขุมา ปุริโส ทิสฺวา เอวํ วเทยฺย – ‘น วตายํ ภวํ ปุริโส อญฺญาสิ สารํ, น อญฺญาสิ เผคฺคุํ, น อญฺญาสิ ตจํ, น อญฺญาสิ ปปฏิกํ, น อญฺญาสิ สาขาปลาสํ. ตถา หยํ ภวํ ปุริโส สารตฺถิโก สารคเวสี สารปริเยสนํ จรมาโน มหโต รุกฺขสฺส ติฏฺฐโต สารวโต อติกฺกมฺเมว สารํ อติกฺกมฺม เผคฺคุํ, ตจํ เฉตฺวา อาทาย ปกฺกนฺโต ‘สาร’นฺติ มญฺญมาโน. ยญฺจสฺส สาเรน สารกรณียํ ตญฺจสฺส อตฺถํ นานุภวิสฺสตี’ติ.

315. “Ou suponha, brâmane, que um homem necessitando de cerne, buscando cerne, vagando em busca de cerne, chegasse a uma grande árvore que possui cerne. Passando de largo pelo cerne e pelo alburno, ele cortaria a casca interna e a levaria embora, pensando que fosse o cerne. Então, um homem com boa visão, vendo-o, diria: ‘Este bom homem certamente não conhecia o cerne, não conhecia o alburno, não conhecia a casca interna, não conhecia a casca externa, nem conhecia os ramos e folhas. Assim, embora necessitasse de cerne, buscasse cerne, vagasse em busca de cerne, ele chegou a uma grande árvore que possui cerne e, passando de largo pelo cerne e pelo alburno, cortou a casca interna e a levou embora, pensando que fosse o cerne. Qualquer que fosse a utilidade que esse bom homem pretendia dar ao cerne, seu propósito não será alcançado.’”

๓๑๖. ‘‘เสยฺยถาปิ วา ปน, พฺราหฺมณ, ปุริโส สารตฺถิโก สารคเวสี สารปริเยสนํ จรมาโน มหโต รุกฺขสฺส ติฏฺฐโต สารวโต อติกฺกมฺเมว สารํ, เผคฺคุํ เฉตฺวา อาทาย ปกฺกเมยฺย ‘สาร’นฺติ มญฺญมาโน. ตเมนํ จกฺขุมา ปุริโส ทิสฺวา เอวํ วเทยฺย – ‘น วตายํ ภวํ ปุริโส อญฺญาสิ สารํ, น อญฺญาสิ เผคฺคุํ, น อญฺญาสิ ตจํ, น อญฺญาสิ ปปฏิกํ, น อญฺญาสิ สาขาปลาสํ. ตถา หยํ ภวํ ปุริโส สารตฺถิโก สารคเวสี สารปริเยสนํ จรมาโน มหโต รุกฺขสฺส ติฏฺฐโต สารวโต อติกฺกมฺเมว สารํ, เผคฺคุํ เฉตฺวา อาทาย ปกฺกนฺโต ‘สาร’นฺติ มญฺญมาโน. ยญฺจสฺส สาเรน สารกรณียํ ตญฺจสฺส อตฺถํ นานุภวิสฺสตี’ติ.

316. “Ou suponha, brâmane, que um homem necessitando de cerne, buscando cerne, vagando em busca de cerne, chegasse a uma grande árvore que possui cerne. Passando de largo pelo cerne, ele cortaria o alburno e o levaria embora, pensando que fosse o cerne. Então, um homem com boa visão, vendo-o, diria: ‘Este bom homem certamente não conhecia o cerne, não conhecia o alburno, não conhecia a casca interna, não conhecia a casca externa, nem conhecia os ramos e folhas. Assim, embora necessitasse de cerne, buscasse cerne, vagasse em busca de cerne, ele chegou a uma grande árvore que possui cerne e, passando de largo pelo cerne, cortou o alburno e o levou embora, pensando que fosse o cerne. Qualquer que fosse a utilidade que esse bom homem pretendia dar ao cerne, seu propósito não será alcançado.’”

๓๑๗. ‘‘เสยฺยถาปิ วา ปน, พฺราหฺมณ, ปุริโส สารตฺถิโก สารคเวสี สารปริเยสนํ จรมาโน มหโต รุกฺขสฺส ติฏฺฐโต สารวโต สารญฺเญว [Pg.260] เฉตฺวา อาทาย ปกฺกเมยฺย ‘สาร’นฺติ ชานมาโน. ตเมนํ จกฺขุมา ปุริโส ทิสฺวา เอวํ วเทยฺย – ‘อญฺญาสิ วตายํ ภวํ ปุริโส สารํ, อญฺญาสิ เผคฺคุํ, อญฺญาสิ ตจํ, อญฺญาสิ ปปฏิกํ, อญฺญาสิ สาขาปลาสํ. ตถา หยํ ภวํ ปุริโส สารตฺถิโก สารคเวสี สารปริเยสนํ จรมาโน มหโต รุกฺขสฺส ติฏฺฐโต สารวโต สารญฺเญว เฉตฺวา อาทาย ปกฺกนฺโต ‘สาร’นฺติ ชานมาโน. ยญฺจสฺส สาเรน สารกรณียํ ตญฺจสฺส อตฺถํ อนุภวิสฺสตี’ติ.

317. “Ou suponha, brâmane, que um homem necessitando de cerne, buscando cerne, vagando em busca de cerne, chegasse a uma grande árvore que possui cerne e, cortando apenas o seu cerne, o levasse embora, sabendo que era o cerne. Então, um homem com boa visão, vendo-o, diria: ‘Este bom homem certamente conhecia o cerne, conhecia o alburno, conhecia a casca interna, conhecia a casca externa e conhecia os ramos e folhas. Assim, necessitando de cerne, buscando cerne, vagando em busca de cerne, ele chegou a uma grande árvore que possui cerne e, cortando apenas o seu cerne, levou-o embora, sabendo que era o cerne. Qualquer que seja a utilidade que esse bom homem pretenda dar ao cerne, seu propósito será alcançado.’”

๓๑๘. ‘‘เอวเมว โข, พฺราหฺมณ, อิเธกจฺโจ ปุคฺคโล สทฺธา อคารสฺมา อนคาริยํ ปพฺพชิโต โหติ – ‘โอติณฺโณมฺหิ ชาติยา ชราย มรเณน โสเกหิ ปริเทเวหิ ทุกฺเขหิ โทมนสฺเสหิ อุปายาเสหิ, ทุกฺโขติณฺโณ ทุกฺขปเรโต, อปฺเปว นาม อิมสฺส เกวลสฺส ทุกฺขกฺขนฺธสฺส อนฺตกิริยา ปญฺญาเยถา’ติ. โส เอวํ ปพฺพชิโต สมาโน ลาภสกฺการสิโลกํ อภินิพฺพตฺเตติ. โส เตน ลาภสกฺการสิโลเกน อตฺตมโน โหติ ปริปุณฺณสงฺกปฺโป. โส เตน ลาภสกฺการสิโลเกน อตฺตานุกฺกํเสติ, ปรํ วมฺเภติ – ‘อหมสฺมิ ลาภสกฺการสิโลกวา, อิเม ปนญฺเญ ภิกฺขู อปฺปญฺญาตา อปฺเปสกฺขา’ติ. ลาภสกฺการสิโลเกน จ เย อญฺเญ ธมฺมา อุตฺตริตรา จ ปณีตตรา จ เตสํ ธมฺมานํ สจฺฉิกิริยาย น ฉนฺทํ ชเนติ, น วายมติ, โอลีนวุตฺติโก จ โหติ สาถลิโก. เสยฺยถาปิ โส, พฺราหฺมณ, ปุริโส สารตฺถิโก สารคเวสี สารปริเยสนํ จรมาโน มหโต รุกฺขสฺส ติฏฺฐโต สารวโต อติกฺกมฺเมว สารํ อติกฺกมฺม เผคฺคุํ อติกฺกมฺม ตจํ อติกฺกมฺม ปปฏิกํ, สาขาปลาสํ เฉตฺวา อาทาย ปกฺกนฺโต ‘สาร’นฺติ มญฺญมาโน. ยญฺจสฺส สาเรน สารกรณียํ ตญฺจสฺส อตฺถํ นานุภวิสฺสติ. ตถูปมาหํ, พฺราหฺมณ, อิมํ ปุคฺคลํ วทามิ.

318. “Do mesmo modo, brâmane, aqui certa pessoa, por fé, tendo saído da vida em família para a vida sem lar, torna-se um renunciante, pensando: ‘Estou imerso no nascimento, na velhice, na morte, em tristezas, lamentações, dores, desgostos e desesperos; estou imerso no sofrimento, dominado pelo sofrimento. Quem sabe possa ser conhecida uma maneira de pôr fim a toda esta massa de sofrimento!’ Tendo assim renunciado, ela obtém ganhos, honra e fama. Com esses ganhos, honra e fama, ela se sente satisfeita e tem sua intenção plenamente realizada. Com esses ganhos, honra e fama, ela exalta a si mesma e deprecia os outros, dizendo: ‘Eu possuo ganhos, honra e fama, mas estes outros monges são desconhecidos e de pouca importância.’ Por causa desses ganhos, honra e fama, ela não gera o desejo nem se esforça para a realização daqueles outros estados que são superiores e mais sublimes; ela recua e afrouxa o esforço. Assim como aquele homem, brâmane, que necessitando de cerne, buscando cerne, vagando em busca de cerne, chegou a uma grande árvore que possui cerne e, passando de largo pelo cerne, pelo alburno, pela casca interna e pela casca externa, cortou seus ramos e folhas e os levou embora, pensando que fossem o cerne, e assim, qualquer que fosse a utilidade que pretendia dar ao cerne, seu propósito não será alcançado — digo, brâmane, que essa pessoa é semelhante a ele.”

๓๑๙. ‘‘อิธ ปน, พฺราหฺมณ, เอกจฺโจ ปุคฺคโล สทฺธา อคารสฺมา อนคาริยํ ปพฺพชิโต โหติ – ‘โอติณฺโณมฺหิ ชาติยา ชราย มรเณน โสเกหิ ปริเทเวหิ ทุกฺเขหิ โทมนสฺเสหิ อุปายาเสหิ, ทุกฺโขติณฺโณ ทุกฺขปเรโต, อปฺเปว นาม อิมสฺส เกวลสฺส ทุกฺขกฺขนฺธสฺส อนฺตกิริยา ปญฺญาเยถา’ติ. โส เอวํ ปพฺพชิโต สมาโน ลาภสกฺการสิโลกํ อภินิพฺพตฺเตติ. โส เตน ลาภสกฺการสิโลเกน น [Pg.261] อตฺตมโน โหติ น ปริปุณฺณสงฺกปฺโป. โส เตน ลาภสกฺการสิโลเกน น อตฺตานุกฺกํเสติ, น ปรํ วมฺเภติ. ลาภสกฺการสิโลเกน จ เย อญฺเญ ธมฺมา อุตฺตริตรา จ ปณีตตรา จ เตสํ ธมฺมานํ สจฺฉิกิริยาย ฉนฺทํ ชเนติ, วายมติ, อโนลีนวุตฺติโก จ โหติ อสาถลิโก. โส สีลสมฺปทํ อาราเธติ. โส ตาย สีลสมฺปทาย อตฺตมโน โหติ, ปริปุณฺณสงฺกปฺโป. โส ตาย สีลสมฺปทาย อตฺตานุกฺกํเสติ, ปรํ วมฺเภติ – ‘อหมสฺมิ สีลวา กลฺยาณธมฺโม, อิเม ปนญฺเญ ภิกฺขู ทุสฺสีลา ปาปธมฺมา’ติ. สีลสมฺปทาย จ เย อญฺเญ ธมฺมา อุตฺตริตรา จ ปณีตตรา จ เตสํ ธมฺมานํ สจฺฉิกิริยาย น ฉนฺทํ ชเนติ, น วายมติ, โอลีนวุตฺติโก จ โหติ สาถลิโก. เสยฺยถาปิ โส, พฺราหฺมณ, ปุริโส สารตฺถิโก สารคเวสี สารปริเยสนํ จรมาโน มหโต รุกฺขสฺส ติฏฺฐโต สารวโต อติกฺกมฺเมว สารํ อติกฺกมฺม เผคฺคุํ อติกฺกมฺม ตจํ, ปปฏิกํ เฉตฺวา อาทาย ปกฺกนฺโต ‘สาร’นฺติ มญฺญมาโน. ยญฺจสฺส สาเรน สารกรณียํ, ตญฺจสฺส อตฺถํ นานุภวิสฺสติ. ตถูปมาหํ, พฺราหฺมณ, อิมํ ปุคฺคลํ วทามิ.

319. Aqui, brâmane, certa pessoa, por fé, tendo partido da vida doméstica para a vida sem lar, torna-se um renunciante, considerando: ‘Estou imerso no nascimento, na velhice e na morte, na tristeza, na lamentação, na dor, na angústia e no desespero; estou imerso no sofrimento, dominado pelo sofrimento. Talvez um fim para toda esta massa de sofrimento possa ser conhecido.’ Tendo renunciado dessa maneira, ele adquire ganhos, honra e fama. Ele não se agrada com esses ganhos, honra e fama, e sua intenção não é realizada. Ele não se exalta por causa desses ganhos, honra e fama, nem deprecia os outros. Ele gera o desejo, esforça-se, não recua e não afrouxa para a realização daqueles outros estados que são superiores e mais sublimes do que os ganhos, a honra e a fama. Ele alcança a perfeição da virtude. Ele se agrada com essa perfeição da virtude e sua intenção é realizada. Por causa dela, ele se exalta e deprecia os outros, dizendo: ‘Eu sou virtuoso, de bom caráter, mas estes outros bhikkhus são imorais, de mau caráter.’ E ele não gera o desejo, não se esforça, recua e afrouxa para a realização daqueles outros estados que são superiores e mais sublimes do que a perfeição da virtude. É como se, brâmane, um homem que precisa de cerne, que busca o cerne, vagando em busca de cerne, passasse direto pelo cerne de uma grande árvore ereta que possui cerne, passasse pelo alburno, passasse pela casca interna, e cortasse a casca externa, levando-a embora pensando ser o cerne. E qualquer que fosse o propósito para o qual ele precisasse do cerne, esse propósito não seria alcançado. Eu digo, brâmane, que essa pessoa é semelhante a isso.

๓๒๐. ‘‘อิธ ปน, พฺราหฺมณ, เอกจฺโจ ปุคฺคโล สทฺธา อคารสฺมา อนคาริยํ ปพฺพชิโต โหติ – ‘โอติณฺโณมฺหิ ชาติยา ชราย มรเณน โสเกหิ ปริเทเวหิ ทุกฺเขหิ โทมนสฺเสหิ อุปายาเสหิ, ทุกฺโขติณฺโณ ทุกฺขปเรโต, อปฺเปว นาม อิมสฺส เกวลสฺส ทุกฺขกฺขนฺธสฺส อนฺตกิริยา ปญฺญาเยถา’ติ. โส เอวํ ปพฺพชิโต สมาโน ลาภสกฺการสิโลกํ อภินิพฺพตฺเตติ. โส เตน ลาภสกฺการสิโลเกน น อตฺตมโน โหติ, น ปริปุณฺณสงฺกปฺโป. โส เตน ลาภสกฺการสิโลเกน น อตฺตานุกฺกํเสติ, น ปรํ วมฺเภติ. ลาภสกฺการสิโลเกน จ เย อญฺเญ ธมฺมา อุตฺตริตรา จ ปณีตตรา จ เตสํ ธมฺมานํ สจฺฉิกิริยาย ฉนฺทํ ชเนติ, วายมติ, อโนลีนวุตฺติโก จ โหติ อสาถลิโก. โส สีลสมฺปทํ อาราเธติ. โส ตาย สีลสมฺปทาย อตฺตมโน โหติ โน จ โข ปริปุณฺณสงฺกปฺโป. โส ตาย สีลสมฺปทาย น อตฺตานุกฺกํเสติ, น ปรํ วมฺเภติ. สีลสมฺปทาย จ เย อญฺเญ ธมฺมา อุตฺตริตรา จ ปณีตตรา จ เตสํ ธมฺมานํ สจฺฉิกิริยาย ฉนฺทํ ชเนติ, วายมติ, อโนลีนวุตฺติโก จ โหติ อสาถลิโก[Pg.262]. โส สมาธิสมฺปทํ อาราเธติ. โส ตาย สมาธิสมฺปทาย อตฺตมโน โหติ, ปริปุณฺณสงฺกปฺโป. โส ตาย สมาธิสมฺปทาย อตฺตานุกฺกํเสติ, ปรํ วมฺเภติ – ‘อหมสฺมิ สมาหิโต เอกคฺคจิตฺโต, อิเม ปนญฺเญ ภิกฺขู อสมาหิตา วิพฺภนฺตจิตฺตา’ติ. สมาธิสมฺปทาย จ เย อญฺเญ ธมฺมา อุตฺตริตรา จ ปณีตตรา จ, เตสํ ธมฺมานํ สจฺฉิกิริยาย น ฉนฺทํ ชเนติ, น วายมติ, โอลีนวุตฺติโก จ โหติ สาถลิโก. เสยฺยถาปิ โส, พฺราหฺมณ, ปุริโส สารตฺถิโก สารคเวสี สารปริเยสนํ จรมาโน มหโต รุกฺขสฺส ติฏฺฐโต สารวโต อติกฺกมฺเมว สารํ อติกฺกมฺม เผคฺคุํ, ตจํ เฉตฺวา อาทาย ปกฺกนฺโต ‘สาร’นฺติ มญฺญมาโน. ยญฺจสฺส สาเรน สารกรณียํ ตญฺจสฺส อตฺถํ นานุภวิสฺสติ. ตถูปมาหํ, พฺราหฺมณ, อิมํ ปุคฺคลํ วทามิ.

320. Aqui, brâmane, certa pessoa, por fé, tendo partido da vida doméstica para a vida sem lar, torna-se um renunciante, considerando: ‘Estou imerso no nascimento, na velhice e na morte, na tristeza, na lamentação, na dor, na angústia e no desespero; estou imerso no sofrimento, dominado pelo sofrimento. Talvez um fim para toda esta massa de sofrimento possa ser conhecido.’ Tendo renunciado dessa maneira, ele adquire ganhos, honra e fama. Ele não se agrada com esses ganhos, honra e fama, e sua intenção não é realizada. Ele não se exalta por causa desses ganhos, honra e fama, nem deprecia os outros. Ele gera o desejo, esforça-se, não recua e não afrouxa para a realização daqueles outros estados que são superiores e mais sublimes do que os ganhos, a honra e a fama. Ele alcança a perfeição da virtude. Ele se agrada com essa perfeição da virtude, mas sua intenção não é realizada. Ele não se exalta por causa dessa perfeição da virtude, nem deprecia os outros. Ele gera o desejo, esforça-se, não recua e não afrouxa para a realização daqueles outros estados que são superiores e mais sublimes do que a perfeição da virtude. Ele alcança a perfeição da concentração. Ele se agrada com essa perfeição da concentração e sua intenção é realizada. Por causa dela, ele se exalta e deprecia os outros, dizendo: ‘Eu sou concentrado, minha mente é unificada, mas estes outros bhikkhus são desconcentrados, com suas mentes dispersas.’ E ele não gera o desejo, não se esforça, recua e afrouxa para a realização daqueles outros estados que são superiores e mais sublimes do que a perfeição da concentração. É como se, brâmane, um homem que precisa de cerne, que busca o cerne, vagando em busca de cerne, passasse direto pelo cerne de uma grande árvore ereta que possui cerne, passasse pelo alburno, e cortasse a casca interna, levando-a embora pensando ser o cerne. E qualquer que fosse o propósito para o qual ele precisasse do cerne, esse propósito não seria alcançado. Eu digo, brâmane, que essa pessoa é semelhante a isso.

๓๒๑. ‘‘อิธ ปน, พฺราหฺมณ, เอกจฺโจ ปุคฺคโล สทฺธา อคารสฺมา อนคาริยํ ปพฺพชิโต โหติ – ‘โอติณฺโณมฺหิ ชาติยา ชราย มรเณน…เป… อนฺตกิริยา ปญฺญาเยถา’ติ. โส เอวํ ปพฺพชิโต สมาโน ลาภสกฺการสิโลกํ อภินิพฺพตฺเตติ. โส เตน ลาภสกฺการสิโลเกน น อตฺตมโน โหติ น ปริปุณฺณสงฺกปฺโป. โส เตน ลาภสกฺการสิโลเกน น อตฺตานุกฺกํเสติ, น ปรํ วมฺเภติ. ลาภสกฺการสิโลเกน จ เย อญฺเญ ธมฺมา อุตฺตริตรา จ ปณีตตรา จ เตสํ ธมฺมานํ สจฺฉิกิริยาย ฉนฺทํ ชเนติ, วายมติ, อโนลีนวุตฺติโก จ โหติ อสาถลิโก. โส สีลสมฺปทํ อาราเธติ. โส ตาย สีลสมฺปทาย อตฺตมโน โหติ, โน จ โข ปริปุณฺณสงฺกปฺโป. โส ตาย สีลสมฺปทาย น อตฺตานุกฺกํเสติ, น ปรํ วมฺเภติ. สีลสมฺปทาย จ เย อญฺเญ ธมฺมา อุตฺตริตรา จ ปณีตตรา จ เตสํ ธมฺมานํ สจฺฉิกิริยาย ฉนฺทํ ชเนติ, วายมติ, อโนลีนวุตฺติโก จ โหติ อสาถลิโก. โส สมาธิสมฺปทํ อาราเธติ. โส ตาย สมาธิสมฺปทาย อตฺตมโน โหติ, โน จ โข ปริปุณฺณสงฺกปฺโป. โส ตาย สมาธิสมฺปทาย น อตฺตานุกฺกํเสติ, น ปรํ วมฺเภติ. สมาธิสมฺปทาย จ เย อญฺเญ ธมฺมา อุตฺตริตรา จ ปณีตตรา จ เตสํ ธมฺมานํ สจฺฉิกิริยาย ฉนฺทํ ชเนติ, วายมติ, อโนลีนวุตฺติโก จ โหติ อสาถลิโก. โส ญาณทสฺสนํ อาราเธติ. โส เตน ญาณทสฺสเนน อตฺตมโน โหติ, ปริปุณฺณสงฺกปฺโป[Pg.263]. โส เตน ญาณทสฺสเนน อตฺตานุกฺกํเสติ, ปรํ วมฺเภติ – ‘อหมสฺมิ ชานํ ปสฺสํ วิหรามิ, อิเม ปนญฺเญ ภิกฺขู อชานํ อปสฺสํ วิหรนฺตี’ติ. ญาณทสฺสเนน จ เย อญฺเญ ธมฺมา อุตฺตริตรา จ ปณีตตรา จ เตสํ ธมฺมานํ สจฺฉิกิริยาย น ฉนฺทํ ชเนติ, น วายมติ, โอลีนวุตฺติโก จ โหติ สาถลิโก. เสยฺยถาปิ โส, พฺราหฺมณ, ปุริโส สารตฺถิโก สารคเวสี สารปริเยสนํ จรมาโน มหโต รุกฺขสฺส ติฏฺฐโต สารวโต อติกฺกมฺเมว สารํ, เผคฺคุํ เฉตฺวา อาทาย ปกฺกนฺโต ‘สาร’นฺติ มญฺญมาโน. ยญฺจสฺส สาเรน สารกรณียํ ตญฺจสฺส อตฺถํ นานุภวิสฺสติ. ตถูปมาหํ, พฺราหฺมณ, อิมํ ปุคฺคลํ วทามิ.

321. Aqui, brâmane, certa pessoa, por fé, tendo partido da vida doméstica para a vida sem lar, torna-se um renunciante, considerando: ‘Estou imerso no nascimento, na velhice e na morte... [etc.]... Talvez um fim para toda esta massa de sofrimento possa ser conhecido.’ Tendo renunciado dessa maneira, ele adquire ganhos, honra e fama. Ele não se agrada com esses ganhos, honra e fama, e sua intenção não é realizada. Ele não se exalta por causa desses ganhos, honra e fama, nem deprecia os outros. Ele gera o desejo, esforça-se, não recua e não afrouxa para a realização daqueles outros estados que são superiores e mais sublimes do que os ganhos, a honra e a fama. Ele alcança a perfeição da virtude. Ele se agrada com essa perfeição da virtude, mas sua intenção não é realizada. Ele não se exalta por causa dessa perfeição da virtude, nem deprecia os outros. Ele gera o desejo, esforça-se, não recua e não afrouxa para a realização daqueles outros estados que são superiores e mais sublimes do que a perfeição da virtude. Ele alcança a perfeição da concentração. Ele se agrada com essa perfeição da concentração, mas sua intenção não é realizada. Ele não se exalta por causa dessa perfeição da concentração, nem deprecia os outros. Ele gera o desejo, esforça-se, não recua e não afrouxa para a realização daqueles outros estados que são superiores e mais sublimes do que a perfeição da concentração. Ele alcança o conhecimento e a visão. Ele se agrada com esse conhecimento e visão e sua intenção é realizada. Por causa dele, ele se exalta e deprecia os outros, dizendo: ‘Eu vivo sabendo e vendo, mas estes outros bhikkhus vivem sem saber e sem ver.’ E ele não gera o desejo, não se esforça, recua e afrouxa para a realização daqueles outros estados que são superiores e mais sublimes do que o conhecimento e a visão. É como se, brâmane, um homem que precisa de cerne, que busca o cerne, vagando em busca de cerne, passasse direto pelo cerne de uma grande árvore ereta que possui cerne, e cortasse o alburno, levando-o embora pensando ser o cerne. E qualquer que fosse o propósito para o qual ele precisasse do cerne, esse propósito não seria alcançado. Eu digo, brâmane, que essa pessoa é semelhante a isso.

๓๒๒. ‘‘อิธ ปน, พฺราหฺมณ, เอกจฺโจ ปุคฺคโล สทฺธา อคารสฺมา อนคาริยํ ปพฺพชิโต โหติ – ‘โอติณฺโณมฺหิ ชาติยา ชราย มรเณน โสเกหิ ปริเทเวหิ ทุกฺเขหิ โทมนสฺเสหิ อุปายาเสหิ, ทุกฺโขติณฺโณ ทุกฺขปเรโต, อปฺเปว นาม อิมสฺส เกวลสฺส ทุกฺขกฺขนฺธสฺส อนฺตกิริยา ปญฺญาเยถา’ติ. โส เอวํ ปพฺพชิโต สมาโน ลาภสกฺการสิโลกํ อภินิพฺพตฺเตติ. โส เตน ลาภสกฺการสิโลเกน น อตฺตมโน โหติ, น ปริปุณฺณสงฺกปฺโป. โส เตน ลาภสกฺการสิโลเกน น อตฺตานุกฺกํเสติ, น ปรํ วมฺเภติ. ลาภสกฺการสิโลเกน จ เย อญฺเญ ธมฺมา อุตฺตริตรา จ ปณีตตรา จ เตสํ ธมฺมานํ สจฺฉิกิริยาย ฉนฺทํ ชเนติ, วายมติ, อโนลีนวุตฺติโก จ โหติ อสาถลิโก. โส สีลสมฺปทํ อาราเธติ. โส ตาย สีลสมฺปทาย อตฺตมโน โหติ, โน จ โข ปริปุณฺณสงฺกปฺโป. โส ตาย สีลสมฺปทาย น อตฺตานุกฺกํเสติ, น ปรํ วมฺเภติ. สีลสมฺปทาย จ เย อญฺเญ ธมฺมา อุตฺตริตรา จ ปณีตตรา จ เตสํ ธมฺมานํ สจฺฉิกิริยาย ฉนฺทํ ชเนติ, วายมติ, อโนลีนวุตฺติโก จ โหติ อสาถลิโก. โส สมาธิสมฺปทํ อาราเธติ. โส ตาย สมาธิสมฺปทาย อตฺตมโน โหติ, โน จ โข ปริปุณฺณสงฺกปฺโป. โส ตาย สมาธิสมฺปทาย น อตฺตานุกฺกํเสติ, น ปรํ วมฺเภติ. สมาธิสมฺปทาย จ เย อญฺเญ ธมฺมา อุตฺตริตรา จ ปณีตตรา จ เตสํ ธมฺมานํ สจฺฉิกิริยาย ฉนฺทํ ชเนติ, วายมติ, อโนลีนวุตฺติโก จ โหติ อสาถลิโก. โส ญาณทสฺสนํ อาราเธติ. โส เตน ญาณทสฺสเนน อตฺตมโน โหติ, โน จ โข ปริปุณฺณสงฺกปฺโป. โส เตน ญาณทสฺสเนน น อตฺตานุกฺกํเสติ, น [Pg.264] ปรํ วมฺเภติ. ญาณทสฺสเนน จ เย อญฺเญ ธมฺมา อุตฺตริตรา จ ปณีตตรา จ เตสํ ธมฺมานํ สจฺฉิกิริยาย ฉนฺทํ ชเนติ, วายมติ, อโนลีนวุตฺติโก จ โหติ อสาถลิโก.

322. Aqui, brâmane, certa pessoa, por fé, tendo partido da vida doméstica para a vida sem lar, torna-se um renunciante, considerando: ‘Estou imerso no nascimento, na velhice e na morte, na tristeza, na lamentação, na dor, na angústia e no desespero; estou imerso no sofrimento, dominado pelo sofrimento. Talvez um fim para toda esta massa de sofrimento possa ser conhecido.’ Tendo renunciado dessa maneira, ele adquire ganhos, honra e fama. Ele não se agrada com esses ganhos, honra e fama, e sua intenção não é realizada. Ele não se exalta por causa desses ganhos, honra e fama, nem deprecia os outros. Ele gera o desejo, esforça-se, não recua e não afrouxa para a realização daqueles outros estados que são superiores e mais sublimes do que os ganhos, a honra e a fama. Ele alcança a perfeição da virtude. Ele se agrada com essa perfeição da virtude, mas sua intenção não é realizada. Ele não se exalta por causa dessa perfeição da virtude, nem deprecia os outros. Ele gera o desejo, esforça-se, não recua e não afrouxa para a realização daqueles outros estados que são superiores e mais sublimes do que a perfeição da virtude. Ele alcança a perfeição da concentração. Ele se agrada com essa perfeição da concentração, mas sua intenção não é realizada. Ele não se exalta por causa dessa perfeição da concentração, nem deprecia os outros. Ele gera o desejo, esforça-se, não recua e não afrouxa para a realização daqueles outros estados que são superiores e mais sublimes do que a perfeição da concentração. Ele alcança o conhecimento e a visão. Ele se agrada com esse conhecimento e visão, mas sua intenção não é realizada. Ele não se exalta por causa desse conhecimento e visão, nem deprecia os outros. Ele gera o desejo, esforça-se, não recua e não afrouxa para a realização daqueles outros estados que são superiores e mais sublimes do que o conhecimento e a visão.

๓๒๓. ‘‘กตเม จ, พฺราหฺมณ, ธมฺมา ญาณทสฺสเนน อุตฺตริตรา จ ปณีตตรา จ? อิธ, พฺราหฺมณ, ภิกฺขุ วิวิจฺเจว กาเมหิ วิวิจฺจ อกุสเลหิ ธมฺเมหิ สวิตกฺกํ สวิจารํ วิเวกชํ ปีติสุขํ ปฐมํ ฌานํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ. อยมฺปิ โข, พฺราหฺมณ, ธมฺโม ญาณทสฺสเนน อุตฺตริตโร จ ปณีตตโร จ.

323. E quais, brâmane, são os estados que são superiores e mais sublimes do que o conhecimento e a visão? Aqui, brâmane, um bhikkhu, totalmente afastado dos prazeres sensoriais, afastado dos estados prejudiciais, entra e permanece no primeiro jhāna, que é acompanhado por pensamento aplicado e sustentado, com o êxtase e a felicidade nascidos do afastamento. Este também, brâmane, é um estado superior e mais sublime do que o conhecimento e a visão.

‘‘ปุน จปรํ, พฺราหฺมณ, ภิกฺขุ วิตกฺกวิจารานํ วูปสมา อชฺฌตฺตํ สมฺปสาทนํ เจตโส เอโกทิภาวํ อวิตกฺกํ อวิจารํ สมาธิชํ ปีติสุขํ ทุติยํ ฌานํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ. อยมฺปิ โข, พฺราหฺมณ, ธมฺโม ญาณทสฺสเนน อุตฺตริตโร จ ปณีตตโร จ.

Além disso, brâmane, com a quietude do pensamento aplicado e sustentado, o bhikkhu entra e permanece no segundo jhāna, que possui autoconfiança e unificação da mente, livre de pensamento aplicado e sustentado, com o êxtase e a felicidade nascidos da concentração. Este também, brâmane, é um estado superior e mais sublime do que o conhecimento e a visão.

‘‘ปุน จปรํ, พฺราหฺมณ, ภิกฺขุ ปีติยา จ วิราคา อุเปกฺขโก จ วิหรติ, สโต จ สมฺปชาโน สุขญฺจ กาเยน ปฏิสํเวเทติ, ยํ ตํ อริยา อาจิกฺขนฺติ – ‘อุเปกฺขโก สติมา สุขวิหารี’ติ ตติยํ ฌานํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ. อยมฺปิ โข, พฺราหฺมณ, ธมฺโม ญาณทสฺสเนน อุตฺตริตโร จ ปณีตตโร จ.

Além disso, brâmane, com o desvanecimento também do êxtase, o bhikkhu permanece equânime, atento e plenamente consciente, e sente a felicidade com o corpo, entrando e permanecendo no terceiro jhāna, sobre o qual os nobres declaram: ‘Ele tem uma morada feliz, equânime e atento’. Este também, brâmane, é um estado superior e mais sublime do que o conhecimento e a visão.

‘‘ปุน จปรํ, พฺราหฺมณ, ภิกฺขุ สุขสฺส จ ปหานา ทุกฺขสฺส จ ปหานา ปุพฺเพว โสมนสฺสโทมนสฺสานํ อตฺถงฺคมา อทุกฺขมสุขํ อุเปกฺขาสติปาริสุทฺธึ จตุตฺถํ ฌานํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ. อยมฺปิ โข, พฺราหฺมณ, ธมฺโม ญาณทสฺสเนน อุตฺตริตโร จ ปณีตตโร จ.

Além disso, brâmane, com o abandono do prazer e da dor, e com o anterior desaparecimento da alegria e da tristeza, o bhikkhu entra e permanece no quarto jhāna, que não é nem doloroso nem prazeroso, e possui a pureza da atenção devido à equanimidade. Este também, brâmane, é um estado superior e mais sublime do que o conhecimento e a visão.

‘‘ปุน จปรํ, พฺราหฺมณ, ภิกฺขุ สพฺพโส รูปสญฺญานํ สมติกฺกมา ปฏิฆสญฺญานํ อตฺถงฺคมา นานตฺตสญฺญานํ อมนสิการา ‘อนนฺโต อากาโส’ติ อากาสานญฺจายตนํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ. อยมฺปิ โข, พฺราหฺมณ, ธมฺโม ญาณทสฺสเนน อุตฺตริตโร จ ปณีตตโร จ.

Além disso, brâmane, superando completamente as percepções de forma, com o desaparecimento das percepções de impacto sensorial, e não prestando atenção às percepções de diversidade, ciente de que ‘o espaço é infinito’, o bhikkhu entra e permanece na esfera do espaço infinito. Este também, brâmane, é um estado superior e mais sublime do que o conhecimento e a visão.

‘‘ปุน จปรํ, พฺราหฺมณ, ภิกฺขุ สพฺพโส อากาสานญฺจายตนํ สมติกฺกมฺม ‘อนนฺตํ วิญฺญาณ’นฺติ วิญฺญาณญฺจายตนํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ. อยมฺปิ โข, พฺราหฺมณ, ธมฺโม ญาณทสฺสเนน อุตฺตริตโร จ ปณีตตโร จ.

Além disso, brâmane, superando completamente a esfera do espaço infinito, ciente de que ‘a consciência é infinita’, o bhikkhu entra e permanece na esfera da consciência infinita. Este também, brâmane, é um estado superior e mais sublime do que o conhecimento e a visão.

‘‘ปุน จปรํ, พฺราหฺมณ, ภิกฺขุ สพฺพโส วิญฺญาณญฺจายตนํ สมติกฺกมฺม ‘นตฺถิ กิญฺจี’ติ อากิญฺจญฺญายตนํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ. อยมฺปิ โข, พฺราหฺมณ, ธมฺโม ญาณทสฺสเนน อุตฺตริตโร จ ปณีตตโร จ.

“Além disso, brâmane, superando completamente a base da consciência infinita, ciente de que ‘não há nada’, um bhikkhu entra e permanece na base do nada. Este estado também, brâmane, é superior e mais sublime do que o conhecimento e a visão.”

‘‘ปุน [Pg.265] จปรํ, พฺราหฺมณ, ภิกฺขุ สพฺพโส อากิญฺจญฺญายตนํ สมติกฺกมฺม เนวสญฺญานาสญฺญายตนํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ. อยมฺปิ โข, พฺราหฺมณ, ธมฺโม ญาณทสฺสเนน อุตฺตริตโร จ ปณีตตโร จ.

“Além disso, brâmane, superando completamente a base do nada, um bhikkhu entra e permanece na base da nem percepção, nem não percepção. Este estado também, brâmane, é superior e mais sublime do que o conhecimento e a visão.”

‘‘ปุน จปรํ, พฺราหฺมณ, ภิกฺขุ สพฺพโส เนวสญฺญานาสญฺญายตนํ สมติกฺกมฺม สญฺญาเวทยิตนิโรธํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ, ปญฺญาย จสฺส ทิสฺวา อาสวา ปริกฺขีณา โหนฺติ. อยมฺปิ โข, พฺราหฺมณ, ธมฺโม ญาณทสฺสเนน อุตฺตริตโร จ ปณีตตโร จ. อิเม โข, พฺราหฺมณ, ธมฺมา ญาณทสฺสเนน อุตฺตริตรา จ ปณีตตรา จ.

“Além disso, brâmane, superando completamente a base da nem percepção, nem não percepção, um bhikkhu entra e permanece na cessação da percepção e da sensação, e suas impurezas são destruídas ao ver com sabedoria. Este estado também, brâmane, é superior e mais sublime do que o conhecimento e a visão. Estes, brâmane, são os estados que são superiores e mais sublimes do que o conhecimento e a visão.”

๓๒๔. ‘‘เสยฺยถาปิ โส, พฺราหฺมณ, ปุริโส สารตฺถิโก สารคเวสี สารปริเยสนํ จรมาโน มหโต รุกฺขสฺส ติฏฺฐโต สารวโต สารํเยว เฉตฺวา อาทาย ปกฺกนฺโต ‘สาร’นฺติ ชานมาโน. ยญฺจสฺส สาเรน สารกรณียํ ตญฺจสฺส อตฺถํ อนุภวิสฺสติ. ตถูปมาหํ, พฺราหฺมณ, อิมํ ปุคฺคลํ วทามิ.

324. “É como se, brâmane, um homem que precisasse de cerne, buscando cerne, vagando em busca de cerne, encontrasse uma grande árvore erguida que possuísse cerne e, cortando apenas o seu cerne, o levasse embora sabendo que era cerne; assim, qualquer que fosse o propósito para o qual ele precisasse do cerne, seu objetivo seria alcançado. Digo, brâmane, que esta pessoa é semelhante a esse homem.”

‘‘อิติ โข, พฺราหฺมณ, นยิทํ พฺรหฺมจริยํ ลาภสกฺการสิโลกานิสํสํ, น สีลสมฺปทานิสํสํ, น สมาธิสมฺปทานิสํสํ, น ญาณทสฺสนานิสํสํ. ยา จ โข อยํ, พฺราหฺมณ, อกุปฺปา เจโตวิมุตฺติ – เอตทตฺถมิทํ, พฺราหฺมณ, พฺรหฺมจริยํ, เอตํ สารํ เอตํ ปริโยสาน’’นฺติ.

“Assim, brâmane, esta vida santa não tem como benefício os ganhos, as honras e a fama, nem tem como benefício a realização da virtude, nem tem como benefício a realização da concentração, nem tem como benefício o conhecimento e a visão. Mas é esta inabalável libertação da mente, brâmane, que é o propósito desta vida santa, o seu cerne e o seu fim.”

เอวํ วุตฺเต, ปิงฺคลโกจฺโฉ พฺราหฺมโณ ภควนฺตํ เอตทโวจ – ‘‘อภิกฺกนฺตํ, โภ โคตม, อภิกฺกนฺตํ, โภ โคตม…เป… อุปาสกํ มํ ภวํ โคตโม ธาเรตุ อชฺชตคฺเค ปาณุเปตํ สรณํ คต’’นฺติ.

Quando isso foi dito, o brâmane Pingalakoccha disse ao Abençoado: “Excelente, mestre Gotama! Excelente, mestre Gotama! ... Que o mestre Gotama me aceite como um seguidor leigo que a ele recorreu como refúgio, de hoje em diante, enquanto durar a minha vida.”

จูฬสาโรปมสุตฺตํ นิฏฺฐิตํ ทสมํ.

O Cūḷasāropama Sutta, o décimo, está concluído.

โอปมฺมวคฺโค นิฏฺฐิโต ตติโย.

O Opammavagga, o terceiro, está concluído.

ตสฺสุทฺทานํ –

O sumário deste vagga é:

โมฬิยผคฺคุนริฏฺฐญฺจ นาโม, อนฺธวเน กถิปุณฺณํ นิวาโป;

ราสิกเณรุมหาคชนาโม, สารูปโม ปุน ปิงฺคลโกจฺโฉ.

Moḷiyaphagguna, Ariṭṭha, Andhavana, Kaṭipuṇṇa, Nivāpa, Rāsika, Kaṇeru, Mahāgaja, Sāropama e novamente Piṅgalakoccha.

๔. มหายมกวคฺโค

4. Mahāyamakavagga

๑. จูฬโคสิงฺคสุตฺตํ

1. Cūḷagosiṅgasuttaṃ

๓๒๕. เอวํ [Pg.266] เม สุตํ – เอกํ สมยํ ภควา นาติเก วิหรติ คิญฺชกาวสเถ. เตน โข ปน สมเยน อายสฺมา จ อนุรุทฺโธ อายสฺมา จ นนฺทิโย อายสฺมา จ กิมิโล โคสิงฺคสาลวนทาเย วิหรนฺติ. อถ โข ภควา สายนฺหสมยํ ปฏิสลฺลานา วุฏฺฐิโต เยน โคสิงฺคสาลวนทาโย เตนุปสงฺกมิ. อทฺทสา โข ทายปาโล ภควนฺตํ ทูรโตว อาคจฺฉนฺตํ. ทิสฺวาน ภควนฺตํ เอตทโวจ – ‘‘มา, สมณ, เอตํ ทายํ ปาวิสิ. สนฺเตตฺถ ตโย กุลปุตฺตา อตฺตกามรูปา วิหรนฺติ. มา เตสํ อผาสุมกาสี’’ติ.

325. Assim ouvi: Em certa ocasião, o Abençoado estava vivendo em Nādikā, na Casa de Tijolos. Naquela ocasião, o venerável Anuruddha, o venerável Nandiya e o venerável Kimbila estavam vivendo no Parque da Floresta de Sálalas de Gosinga. Então, ao entardecer, o Abençoado levantou-se de sua meditação e foi em direção ao Parque da Floresta de Sálalas de Gosinga. O guarda do parque viu o Abençoado se aproximando à distância e, ao vê-lo, disse-lhe: “Não entre neste parque, asceta. Há três nobres jovens aqui vivendo em busca do seu próprio bem. Não os perturbe.”

อสฺโสสิ โข อายสฺมา อนุรุทฺโธ ทายปาลสฺส ภควตา สทฺธึ มนฺตยมานสฺส. สุตฺวาน ทายปาลํ เอตทโวจ – ‘‘มา, อาวุโส ทายปาล, ภควนฺตํ วาเรสิ. สตฺถา โน ภควา อนุปฺปตฺโต’’ติ. อถ โข อายสฺมา อนุรุทฺโธ เยนายสฺมา จ นนฺทิโย อายสฺมา จ กิมิโล เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา อายสฺมนฺตญฺจ นนฺทิยํ อายสฺมนฺตญฺจ กิมิลํ เอตทโวจ – ‘‘อภิกฺกมถายสฺมนฺโต, อภิกฺกมถายสฺมนฺโต, สตฺถา โน ภควา อนุปฺปตฺโต’’ติ. อถ โข อายสฺมา จ อนุรุทฺโธ อายสฺมา จ นนฺทิโย อายสฺมา จ กิมิโล ภควนฺตํ ปจฺจุคฺคนฺตฺวา – เอโก ภควโต ปตฺตจีวรํ ปฏิคฺคเหสิ, เอโก อาสนํ ปญฺญเปสิ, เอโก ปาโททกํ อุปฏฺฐาเปสิ. นิสีทิ ภควา ปญฺญตฺเต อาสเน. นิสชฺช โข ภควา ปาเท ปกฺขาเลสิ. เตปิ โข อายสฺมนฺโต ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทึสุ. เอกมนฺตํ นิสินฺนํ โข อายสฺมนฺตํ อนุรุทฺธํ ภควา เอตทโวจ –

O venerável Anuruddha ouviu o guarda do parque falando com o Abençoado e, ao ouvir, disse-lhe: “Amigo guarda do parque, não impeça o Abençoado de entrar. Nosso Mestre, o Abençoado, chegou.” Então, o venerável Anuruddha foi até onde estavam o venerável Nandiya e o venerável Kimbila e, aproximando-se, disse-lhes: “Venham, veneráveis senhores! Venham, veneráveis senhores! Nosso Mestre, o Abençoado, chegou.” Então, o venerável Anuruddha, o venerável Nandiya e o venerável Kimbila foram ao encontro do Abençoado: um recebeu a tigela e o manto do Abençoado, outro preparou um assento e outro providenciou água para lavar os pés. O Abençoado sentou-se no assento preparado e, tendo se sentado, lavou os pés. Aqueles veneráveis senhores também prestaram homenagens ao Abençoado e sentaram-se a um lado. Quando estavam sentados a um lado, o Abençoado disse ao venerável Anuruddha:

๓๒๖. ‘‘กจฺจิ โว, อนุรุทฺธา, ขมนียํ, กจฺจิ ยาปนียํ, กจฺจิ ปิณฺฑเกน น กิลมถา’’ติ? ‘‘ขมนียํ, ภควา, ยาปนียํ, ภควา; น จ มยํ, ภนฺเต, ปิณฺฑเกน กิลมามา’’ติ. ‘‘กจฺจิ ปน โว, อนุรุทฺธา, สมคฺคา สมฺโมทมานา อวิวทมานา ขีโรทกีภูตา อญฺญมญฺญํ ปิยจกฺขูหิ สมฺปสฺสนฺตา วิหรถา’’ติ? ‘‘ตคฺฆ มยํ[Pg.267], ภนฺเต, สมคฺคา สมฺโมทมานา อวิวทมานา ขีโรทกีภูตา อญฺญมญฺญํ ปิยจกฺขูหิ สมฺปสฺสนฺตา วิหรามา’’ติ. ‘‘ยถา กถํ ปน ตุมฺเห, อนุรุทฺธา, สมคฺคา สมฺโมทมานา อวิวทมานา ขีโรทกีภูตา อญฺญมญฺญํ ปิยจกฺขูหิ สมฺปสฺสนฺตา วิหรถา’’ติ? ‘‘อิธ มยฺหํ, ภนฺเต, เอวํ โหติ – ‘ลาภา วต เม, สุลทฺธํ วต เม, โยหํ เอวรูเปหิ สพฺรหฺมจารีหิ สทฺธึ วิหรามี’ติ. ตสฺส มยฺหํ, ภนฺเต, อิเมสุ อายสฺมนฺเตสุ เมตฺตํ กายกมฺมํ ปจฺจุปฏฺฐิตํ อาวิ เจว รโห จ; เมตฺตํ วจีกมฺมํ ปจฺจุปฏฺฐิตํ อาวิ เจว รโห จ; เมตฺตํ มโนกมฺมํ ปจฺจุปฏฺฐิตํ อาวิ เจว รโห จ. ตสฺส มยฺหํ, ภนฺเต, เอวํ โหติ – ‘ยํนูนาหํ สกํ จิตฺตํ นิกฺขิปิตฺวา อิเมสํเยว อายสฺมนฺตานํ จิตฺตสฺส วเสน วตฺเตยฺย’นฺติ. โส โข อหํ, ภนฺเต, สกํ จิตฺตํ นิกฺขิปิตฺวา อิเมสํเยว อายสฺมนฺตานํ จิตฺตสฺส วเสน วตฺตามิ. นานา หิ โข โน, ภนฺเต, กายา เอกญฺจ ปน มญฺเญ จิตฺต’’นฺติ.

326. “Espero que vocês estejam bem, Anuruddhas, espero que estejam confortáveis, espero que não estejam tendo dificuldades para obter esmolas de alimentos?” “Estamos bem, Abençoado, estamos confortáveis, Senhor; e não estamos tendo dificuldades para obter esmolas de alimentos.” “Espero, Anuruddhas, que vocês estejam vivendo em concórdia, com apreciação mútua, sem disputas, misturando-se como leite e água, olhando uns para os outros com olhos afetuosos?” “Certamente, Senhor, estamos vivendo em concórdia, com apreciação mútua, sem disputas, misturando-se como leite e água, olhando uns para os outros com olhos afetuosos.” “But como, Anuruddhas, vocês vivem assim?” “Senhor, quanto a isso, eu penso assim: ‘É um ganho para mim, é um grande ganho para mim, que eu esteja vivendo com tais companheiros na vida santa.’ Eu mantenho ações corporais de amor-bondade em relação a estes veneráveis senhores, tanto abertamente quanto em particular; mantenho ações verbais de amor-bondade em relação a eles, tanto abertamente quanto em particular; mantenho ações mentais de amor-bondade em relação a eles, tanto abertamente quanto em particular. Eu considero: ‘Por que eu não deveria deixar de lado o que desejo fazer e fazer o que estes veneráveis senhores desejam?’ Então, deixo de lado o que desejo fazer e faço o que estes veneráveis senhores desejam. Somos diferentes em corpo, Senhor, mas somos um só em mente.”

อายสฺมาปิ โข นนฺทิโย…เป… อายสฺมาปิ โข กิมิโล ภควนฺตํ เอตทโวจ – ‘‘มยฺหมฺปิ, ภนฺเต, เอวํ โหติ – ‘ลาภา วต เม, สุลทฺธํ วต เม, โยหํ เอวรูเปหิ สพฺรหฺมจารีหิ สทฺธึ วิหรามี’ติ. ตสฺส มยฺหํ, ภนฺเต, อิเมสุ อายสฺมนฺเตสุ เมตฺตํ กายกมฺมํ ปจฺจุปฏฺฐิตํ อาวิ เจว รโห จ, เมตฺตํ วจีกมฺมํ ปจฺจุปฏฺฐิตํ อาวิ เจว รโห จ, เมตฺตํ มโนกมฺมํ ปจฺจุปฏฺฐิตํ อาวิ เจว รโห จ. ตสฺส มยฺหํ, ภนฺเต, เอวํ โหติ – ‘ยํนูนาหํ สกํ จิตฺตํ นิกฺขิปิตฺวา อิเมสํเยว อายสฺมนฺตานํ จิตฺตสฺส วเสน วตฺเตยฺย’นฺติ. โส โข อหํ, ภนฺเต, สกํ จิตฺตํ นิกฺขิปิตฺวา อิเมสํเยว อายสฺมนฺตานํ จิตฺตสฺส วเสน วตฺตามิ. นานา หิ โข โน, ภนฺเต, กายา เอกญฺจ ปน มญฺเญ จิตฺตนฺติ.

O venerável Nandiya... e o venerável Kimbila também disseram ao Abençoado: “Senhor, para mim também o pensamento é este: ‘É um ganho para mim, é um grande ganho para mim, que eu esteja vivendo com tais companheiros na vida santa.’ Eu mantenho ações corporais de amor-bondade em relação a estes veneráveis senhores, tanto abertamente quanto em particular; mantenho ações verbais de amor-bondade em relação a eles, tanto abertamente quanto em particular; mantenho ações mentais de amor-bondade em relação a eles, tanto abertamente quanto em particular. Eu considero: ‘Por que eu não deveria deixar de lado o que desejo fazer e fazer o que estes veneráveis senhores desejam?’ Então, deixo de lado o que desejo fazer e faço o que estes veneráveis senhores desejam. Somos diferentes em corpo, Senhor, mas somos um só em mente.”

‘‘เอวํ โข มยํ, ภนฺเต, สมคฺคา สมฺโมทมานา อวิวทมานา ขีโรทกีภูตา อญฺญมญฺญํ ปิยจกฺขูหิ สมฺปสฺสนฺตา วิหรามา’’ติ.

“É assim, Senhor, que vivemos em concórdia, com apreciação mútua, sem disputas, misturando-nos como leite e água, olhando uns para os outros com olhos afetuosos.”

๓๒๗. ‘‘สาธุ สาธุ, อนุรุทฺธา! กจฺจิ ปน โว, อนุรุทฺธา, อปฺปมตฺตา อาตาปิโน ปหิตตฺตา วิหรถา’’ติ? ‘‘ตคฺฆ มยํ, ภนฺเต, อปฺปมตฺตา อาตาปิโน ปหิตตฺตา วิหรามา’’ติ. ‘‘ยถา กถํ ปน ตุมฺเห, อนุรุทฺธา, อปฺปมตฺตา อาตาปิโน ปหิตตฺตา วิหรถา’’ติ? ‘‘อิธ, ภนฺเต, อมฺหากํ โย ปฐมํ คามโต ปิณฺฑาย ปฏิกฺกมติ โส อาสนานิ ปญฺญเปติ, ปานียํ ปริโภชนียํ อุปฏฺฐาเปติ, อวกฺการปาตึ อุปฏฺฐาเปติ. โย ปจฺฉา คามโต [Pg.268] ปิณฺฑาย ปฏิกฺกมติ, สเจ โหติ ภุตฺตาวเสโส สเจ อากงฺขติ ภุญฺชติ, โน เจ อากงฺขติ อปฺปหริเต วา ฉฑฺเฑติ, อปฺปาณเก วา อุทเก โอปิลาเปติ. โส อาสนานิ ปฏิสาเมติ, ปานียํ ปริโภชนียํ ปฏิสาเมติ, อวกฺการปาตึ ปฏิสาเมติ, ภตฺตคฺคํ สมฺมชฺชติ. โย ปสฺสติ ปานียฆฏํ วา ปริโภชนียฆฏํ วา วจฺจฆฏํ วา ริตฺตํ ตุจฺฉํ โส อุปฏฺฐาเปติ. สจสฺส โหติ อวิสยฺหํ, หตฺถวิกาเรน ทุติยํ อามนฺเตตฺวา หตฺถวิลงฺฆเกน อุปฏฺฐาเปม, น ตฺเวว มยํ, ภนฺเต, ตปฺปจฺจยา วาจํ ภินฺทาม. ปญฺจาหิกํ โข ปน มยํ, ภนฺเต, สพฺพรตฺติกํ ธมฺมิยา กถาย สนฺนิสีทาม. เอวํ โข มยํ, ภนฺเต, อปฺปมตฺตา อาตาปิโน ปหิตตฺตา วิหรามา’’ติ.

327. “Muito bem, muito bem, Anuruddhas! Espero que vocês permaneçam diligentes, ardentes e resolutos.” “Certamente, Senhor, permanecemos diligentes, ardentes e resolutos.” “Mas como, Anuruddhas, vocês permanecem assim?” “Senhor, quanto a isso, aquele de nós que retorna primeiro da aldeia com esmolas de alimentos prepara os assentos, providencia a água para beber e para lavar, e coloca o balde de descarte em seu lugar. Aquele de nós que retorna por último come o que sobrou da comida, se desejar; caso contrário, joga fora onde não haja vegetação ou despeja na água onde não haja vida. Ele guarda os assentos e a água para beber e para lavar. Ele lava e guarda o balde de descarte e varre o refeitório. Aquele que percebe que os potes de água para beber, para lavar ou para o banheiro estão vazios ou quase vazios, cuida deles. Se forem pesados demais para ele, chama outro por meio de um sinal de mão e eles os movem unindo as mãos; mas, por causa disso, não quebramos o silêncio. E a cada cinco dias, Senhor, sentamo-nos juntos durante toda a noite discutindo o Dhamma. É assim que permanecemos diligentes, ardentes e resolutos.”

๓๒๘. ‘‘สาธุ สาธุ, อนุรุทฺธา! อตฺถิ ปน โว, อนุรุทฺธา, เอวํ อปฺปมตฺตานํ อาตาปีนํ ปหิตตฺตานํ วิหรนฺตานํ อุตฺตริมนุสฺสธมฺมา อลมริยญาณทสฺสนวิเสโส อธิคโต ผาสุวิหาโร’’ติ? ‘‘กิญฺหิ โน สิยา, ภนฺเต! อิธ มยํ, ภนฺเต, ยาวเทว อากงฺขาม วิวิจฺเจว กาเมหิ วิวิจฺจ อกุสเลหิ ธมฺเมหิ สวิตกฺกํ สวิจารํ วิเวกชํ ปีติสุขํ ปฐมํ ฌานํ อุปสมฺปชฺช วิหราม. อยํ โข โน, ภนฺเต, อมฺหากํ อปฺปมตฺตานํ อาตาปีนํ ปหิตตฺตานํ วิหรนฺตานํ อุตฺตริมนุสฺสธมฺมา อลมริยญาณทสฺสนวิเสโส อธิคโต ผาสุวิหาโร’’ติ.

328. “Muito bem, muito bem, Anuruddhas! Mas enquanto vocês permanecem assim diligentes, ardentes e resolutos, há algum estado sobre-humano, uma distinção no conhecimento e na visão digna dos nobres, uma morada confortável que tenham alcançado?” “Como não haveria, Senhor? Aqui, Senhor, sempre que desejamos, completamente afastados dos prazeres sensoriais, afastados de estados prejudiciais, entramos e permanecemos no primeiro jhāna, que é acompanhado por pensamento aplicado e sustentado, com o êxtase e a felicidade nascidos do afastamento. Senhor, este é um estado sobre-humano, uma distinção no conhecimento e na visão digna dos nobres, uma morada confortável que alcançamos enquanto permanecemos diligentes, ardentes e resolutos.”

‘‘สาธุ สาธุ, อนุรุทฺธา! เอตสฺส ปน โว, อนุรุทฺธา, วิหารสฺส สมติกฺกมาย เอตสฺส วิหารสฺส ปฏิปฺปสฺสทฺธิยา อตฺถญฺโญ อุตฺตริมนุสฺสธมฺมา อลมริยญาณทสฺสนวิเสโส อธิคโต ผาสุวิหาโร’’ติ? ‘‘กิญฺหิ โน สิยา, ภนฺเต! อิธ มยํ, ภนฺเต, ยาวเทว อากงฺขาม วิตกฺกวิจารานํ วูปสมา อชฺฌตฺตํ สมฺปสาทนํ เจตโส เอโกทิภาวํ อวิตกฺกํ อวิจารํ สมาธิชํ ปีติสุขํ ทุติยํ ฌานํ อุปสมฺปชฺช วิหราม. เอตสฺส, ภนฺเต, วิหารสฺส สมติกฺกมาย เอตสฺส วิหารสฺส ปฏิปฺปสฺสทฺธิยา อยมญฺโญ อุตฺตริมนุสฺสธมฺมา อลมริยญาณทสฺสนวิเสโส อธิคโต ผาสุวิหาโร’’ติ.

“Muito bem, muito bem, Anuruddhas! Mas para a superação dessa morada, para o apaziguamento dessa morada, há alguma outra morada confortável, um estado sobre-humano, uma distinção no conhecimento e na visão digna dos nobres que tenham alcançado?” “Como não haveria, Senhor? Aqui, Senhor, sempre que desejamos, com o apaziguamento do pensamento aplicado e sustentado, entramos e permanecemos no segundo jhāna, que possui tranquilidade interna e unificação da mente, livre de pensamento aplicado e sustentado, com o êxtase e a felicidade nascidos da concentração. Para a superação dessa morada, Senhor, para o apaziguamento dessa morada, este é outro estado sobre-humano, uma distinção no conhecimento e na visão digna dos nobres que alcançamos.”

‘‘สาธุ สาธุ, อนุรุทฺธา! เอตสฺส ปน โว, อนุรุทฺธา, วิหารสฺส สมติกฺกมาย เอตสฺส วิหารสฺส ปฏิปฺปสฺสทฺธิยา อตฺถญฺโญ อุตฺตริมนุสฺสธมฺมา อลมริยญาณทสฺสนวิเสโส อธิคโต ผาสุวิหาโร’’ติ? ‘‘กิญฺหิ [Pg.269] โน สิยา, ภนฺเต! อิธ มยํ, ภนฺเต, ยาวเทว อากงฺขาม ปีติยา จ วิราคา อุเปกฺขกา จ วิหราม, สตา จ สมฺปชานา, สุขญฺจ กาเยน ปฏิสํเวเทม, ยํ ตํ อริยา อาจิกฺขนฺติ – ‘อุเปกฺขโก สติมา สุขวิหารี’ติ ตติยํ ฌานํ อุปสมฺปชฺช วิหราม. เอตสฺส, ภนฺเต, วิหารสฺส สมติกฺกมาย เอตสฺส วิหารสฺส ปฏิปฺปสฺสทฺธิยา อยมญฺโญ อุตฺตริมนุสฺสธมฺมา อลมริยญาณทสฺสนวิเสโส อธิคโต ผาสุวิหาโร’’ติ.

“Muito bem, muito bem, Anuruddhas! Mas para a superação dessa morada, para o apaziguamento dessa morada, há alguma outra morada confortável, um estado sobre-humano, uma distinção no conhecimento e na visão digna dos nobres que tenham alcançado?” “Como não haveria, Senhor? Aqui, Senhor, sempre que desejamos, com o desvanecimento também do êxtase, permanecemos equânimes, com atenção plena e clara compreensão, e vivenciamos a felicidade com o corpo; entramos e permanecemos no terceiro jhāna, do qual os nobres declaram: ‘Ele habita feliz, equânime e atento.’ Para a superação dessa morada, Senhor, para o apaziguamento dessa morada, este é outro estado sobre-humano, uma distinção no conhecimento e na visão digna dos nobres que alcançamos.”

‘‘สาธุ สาธุ, อนุรุทฺธา! เอตสฺส ปน โว, อนุรุทฺธา, วิหารสฺส สมติกฺกมาย เอตสฺส วิหารสฺส ปฏิปฺปสฺสทฺธิยา อตฺถญฺโญ อุตฺตริมนุสฺสธมฺมา อลมริยญาณทสฺสนวิเสโส อธิคโต ผาสุวิหาโร’’ติ? ‘‘กิญฺหิ โน สิยา, ภนฺเต! อิธ มยํ, ภนฺเต, ยาวเทว อากงฺขาม สุขสฺส จ ปหานา ทุกฺขสฺส จ ปหานา, ปุพฺเพว โสมนสฺสโทมนสฺสานํ อตฺถงฺคมา, อทุกฺขมสุขํ อุเปกฺขาสติปาริสุทฺธึ จตุตฺถํ ฌานํ อุปสมฺปชฺช วิหราม. เอตสฺส, ภนฺเต, วิหารสฺส สมติกฺกมาย เอตสฺส วิหารสฺส ปฏิปฺปสฺสทฺธิยา อยมญฺโญ อุตฺตริ มนุสฺสธมฺมา อลมริยญาณทสฺสนวิเสโส อธิคโต ผาสุวิหาโร’’ติ.

“Muito bem, muito bem, Anuruddhas! Mas há, Anuruddhas, para a superação dessa morada, para a tranquilização dessa morada, alguma outra morada confortável, um estado sobre-humano, uma distinção em conhecimento e visão digna dos nobres, que tenha sido alcançada por vocês?” “Como não haveria de ser, senhor! Aqui, senhor, sempre que desejamos, com o abandono do prazer e da dor, com o anterior desaparecimento da alegria e do descontentamento, entramos e permanecemos no quarto jhana, que não é nem doloroso nem prazeroso, e possui a pureza da atenção devido à equanimidade. Senhor, para a superação dessa morada, para a tranquilização dessa morada, esta é outra morada confortável, um estado sobre-humano, uma distinção em conhecimento e visão digna dos nobres, que alcançamos.”

‘‘สาธุ สาธุ, อนุรุทฺธา! เอตสฺส ปน โว, อนุรุทฺธา, วิหารสฺส สมติกฺกมาย เอตสฺส วิหารสฺส ปฏิปฺปสฺสทฺธิยา อตฺถญฺโญ อุตฺตริมนุสฺสธมฺมา อลมริยญาณทสฺสนวิเสโส อธิคโต ผาสุวิหาโร’’ติ? ‘‘กิญฺหิ โน สิยา, ภนฺเต! อิธ มยํ, ภนฺเต, ยาวเทว อากงฺขาม สพฺพโส รูปสญฺญานํ สมติกฺกมา ปฏิฆสญฺญานํ อตฺถงฺคมา นานตฺตสญฺญานํ อมนสิการา ‘อนนฺโต อากาโส’ติ อากาสานญฺจายตนํ อุปสมฺปชฺช วิหราม. เอตสฺส, ภนฺเต, วิหารสฺส สมติกฺกมาย เอตสฺส วิหารสฺส ปฏิปฺปสฺสทฺธิยา อยมญฺโญ อุตฺตริมนุสฺสธมฺมา อลมริยญาณทสฺสนวิเสโส อธิคโต ผาสุวิหาโร’’ติ.

“Muito bem, muito bem, Anuruddhas! Mas há, Anuruddhas, para a superação dessa morada, para a tranquilização dessa morada, alguma outra morada confortável, um estado sobre-humano, uma distinção em conhecimento e visão digna dos nobres, que tenha sido alcançada por vocês?” “Como não haveria de ser, senhor! Aqui, senhor, sempre que desejamos, com a completa superação das percepções de forma, com o desaparecimento das percepções de impacto sensorial, com a não atenção às percepções de diversidade, cientes de que ‘o espaço é infinito’, entramos e permanecemos na base do espaço infinito. Senhor, para a superação dessa morada, para a tranquilização dessa morada, esta é outra morada confortável, um estado sobre-humano, uma distinção em conhecimento e visão digna dos nobres, que alcançamos.”

‘‘สาธุ สาธุ, อนุรุทฺธา! เอตสฺส ปน โว, อนุรุทฺธา, วิหารสฺส สมติกฺกมาย เอตสฺส วิหารสฺส ปฏิปฺปสฺสทฺธิยา อตฺถญฺโญ อุตฺตริมนุสฺสธมฺมา อลมริยญาณทสฺสนวิเสโส อธิคโต ผาสุวิหาโร’’ติ? ‘‘กิญฺหิ โน สิยา, ภนฺเต! อิธ มยํ, ภนฺเต, ยาวเทว อากงฺขาม สพฺพโส อากาสานญฺจายตนํ สมติกฺกมฺม ‘อนนฺตํ วิญฺญาณ’นฺติ วิญฺญาณญฺจายตนํ อุปสมฺปชฺช วิหราม…เป… สพฺพโส วิญฺญาณญฺจายตนํ สมติกฺกมฺม ‘นตฺถิ กิญฺจี’ติ อากิญฺจญฺญายตนํ อุปสมฺปชฺช วิหราม…เป… สพฺพโส อากิญฺจญฺญายตนํ สมติกฺกมฺม [Pg.270] เนวสญฺญานาสญฺญายตนํ อุปสมฺปชฺช วิหราม. เอตสฺส, ภนฺเต, วิหารสฺส สมติกฺกมาย เอตสฺส วิหารสฺส ปฏิปฺปสฺสทฺธิยา อยมญฺโญ อุตฺตริมนุสฺสธมฺมา อลมริยญาณทสฺสนวิเสโส อธิคโต ผาสุวิหาโร’’ติ.

“Muito bem, muito bem, Anuruddhas! Mas há, Anuruddhas, para a superação dessa morada, para a tranquilização dessa morada, alguma outra morada confortável, um estado sobre-humano, uma distinção em conhecimento e visão digna dos nobres, que tenha sido alcançada por vocês?” “Como não haveria de ser, senhor! Aqui, senhor, sempre que desejamos, superando completamente a base do espaço infinito, cientes de que ‘a consciência é infinita’, entramos e permanecemos na base da consciência infinita... [pe]... superando completamente a base da consciência infinita, cientes de que ‘não há nada’, entramos e permanecemos na base do nada... [pe]... superando completamente a base do nada, entramos e permanecemos na base da nem percepção, nem não percepção. Senhor, para a superação dessa morada, para a tranquilização dessa morada, esta é outra morada confortável, um estado sobre-humano, uma distinção em conhecimento e visão digna dos nobres, que alcançamos.”

๓๒๙. ‘‘สาธุ สาธุ, อนุรุทฺธา! เอตสฺส ปน โว, อนุรุทฺธา, วิหารสฺส สมติกฺกมาย เอตสฺส วิหารสฺส ปฏิปฺปสฺสทฺธิยา อตฺถญฺโญ อุตฺตริมนุสฺสธมฺมา อลมริยญาณทสฺสนวิเสโส อธิคโต ผาสุวิหาโร’’ติ? ‘‘กิญฺหิ โน สิยา, ภนฺเต! อิธ มยํ, ภนฺเต, ยาวเทว อากงฺขาม สพฺพโส เนวสญฺญานาสญฺญายตนํ สมติกฺกมฺม สญฺญาเวทยิตนิโรธํ อุปสมฺปชฺช วิหราม, ปญฺญาย จ โน ทิสฺวา อาสวา ปริกฺขีณา. เอตสฺส, ภนฺเต, วิหารสฺส สมติกฺกมาย เอตสฺส วิหารสฺส ปฏิปฺปสฺสทฺธิยา อยมญฺโญ อุตฺตริมนุสฺสธมฺมา อลมริยญาณทสฺสนวิเสโส อธิคโต ผาสุวิหาโร. อิมมฺหา จ มยํ, ภนฺเต, ผาสุวิหารา อญฺญํ ผาสุวิหารํ อุตฺตริตรํ วา ปณีตตรํ วา น สมนุปสฺสามา’’ติ. ‘‘สาธุ สาธุ, อนุรุทฺธา! อิมมฺหา ผาสุวิหารา อุตฺตริตโร วา ปณีตตโร วา ผาสุวิหาโร นตฺถี’’ติ.

329. “Muito bem, muito bem, Anuruddhas! Mas há, Anuruddhas, para a superação dessa morada, para a tranquilização dessa morada, alguma outra morada confortável, um estado sobre-humano, uma distinção em conhecimento e visão digna dos nobres, que tenha sido alcançada por vocês?” “Como não haveria de ser, senhor! Aqui, senhor, sempre que desejamos, superando completamente a base da nem percepção, nem não percepção, entramos e permanecemos na cessação da percepção e da sensação, e tendo visto com sabedoria, nossas impurezas mentais foram destruídas. Senhor, para a superação dessa morada, para a tranquilização dessa morada, esta é outra morada confortável, um estado sobre-humano, uma distinção em conhecimento e visão digna dos nobres, que alcançamos. E, senhor, não vemos nenhuma outra morada confortável superior ou mais sublime do que esta.” “Muito bem, muito bem, Anuruddhas! Não há outra morada confortável superior ou mais sublime do que esta.”

๓๓๐. อถ โข ภควา อายสฺมนฺตญฺจ อนุรุทฺธํ อายสฺมนฺตญฺจ นนฺทิยํ อายสฺมนฺตญฺจ กิมิลํ ธมฺมิยา กถาย สนฺทสฺเสตฺวา สมาทเปตฺวา สมุตฺเตเชตฺวา สมฺปหํเสตฺวา อุฏฺฐายาสนา ปกฺกามิ. อถ โข อายสฺมา จ อนุรุทฺโธ อายสฺมา จ นนฺทิโย อายสฺมา จ กิมิโล ภควนฺตํ อนุสํยายิตฺวา ตโต ปฏินิวตฺติตฺวา อายสฺมา จ นนฺทิโย อายสฺมา จ กิมิโล อายสฺมนฺตํ อนุรุทฺธํ เอตทโวจุํ – ‘‘กึ นุ โข มยํ อายสฺมโต อนุรุทฺธสฺส เอวมาโรจิมฺห – ‘อิมาสญฺจ อิมาสญฺจ วิหารสมาปตฺตีนํ มยํ ลาภิโน’ติ, ยํ โน อายสฺมา อนุรุทฺโธ ภควโต สมฺมุขา ยาว อาสวานํ ขยา ปกาเสตี’’ติ? ‘‘น โข เม อายสฺมนฺโต เอวมาโรเจสุํ – ‘อิมาสญฺจ อิมาสญฺจ วิหารสมาปตฺตีนํ มยํ ลาภิโน’ติ, อปิ จ เม อายสฺมนฺตานํ เจตสา เจโต ปริจฺจ วิทิโต – ‘อิมาสญฺจ อิมาสญฺจ วิหารสมาปตฺตีนํ อิเม อายสฺมนฺโต ลาภิโน’ติ. เทวตาปิ เม [Pg.271] เอตมตฺถํ อาโรเจสุํ – ‘อิมาสญฺจ อิมาสญฺจ วิหารสมาปตฺตีนํ อิเม อายสฺมนฺโต ลาภิโน’ติ. ตเมนํ ภควตา ปญฺหาภิปุฏฺเฐน พฺยากต’’นฺติ.

330. Então, o Abençoado, tendo instruído, exortado, inspirado e alegrado o venerável Anuruddha, o venerável Nandiya e o venerável Kimbila com uma palestra sobre o Dhamma, levantou-se de seu assento e partiu. Então, o venerável Anuruddha, o venerável Nandiya e o venerável Kimbila, tendo acompanhado o Abençoado por um trecho e retornado, o venerável Nandiya e o venerável Kimbila disseram ao venerável Anuruddha: “Será que nós alguma vez relatamos ao venerável Anuruddha: ‘Nós obtivemos tais e tais moradas e realizações meditativas’, para que o venerável Anuruddha as declarasse na presença do Abençoado, até a destruição das impurezas mentais?” “Os veneráveis não me relataram: ‘Nós obtivemos tais e tais moradas e realizações meditativas’. No entanto, ao abranger a mente dos veneráveis com a minha própria mente, soube: ‘Estes veneráveis obtiveram tais e tais moradas e realizações meditativas’. E as divindades também me relataram esse fato: ‘Estes veneráveis obtiveram tais e tais moradas e realizações meditativas’. Então, isso foi declarado por mim quando diretamente questionado pelo Abençoado.”

๓๓๑. อถ โข ทีโฆ ปรชโน ยกฺโข เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ อฏฺฐาสิ. เอกมนฺตํ ฐิโต โข ทีโฆ ปรชโน ยกฺโข ภควนฺตํ เอตทโวจ – ‘‘ลาภา วต, ภนฺเต, วชฺชีนํ, สุลทฺธลาภา วชฺชิปชาย, ยตฺถ ตถาคโต วิหรติ อรหํ สมฺมาสมฺพุทฺโธ, อิเม จ ตโย กุลปุตฺตา – อายสฺมา จ อนุรุทฺโธ, อายสฺมา จ นนฺทิโย, อายสฺมา จ กิมิโล’’ติ. ทีฆสฺส ปรชนสฺส ยกฺขสฺส สทฺทํ สุตฺวา ภุมฺมา เทวา สทฺทมนุสฺสาเวสุํ – ‘ลาภา วต, โภ, วชฺชีนํ, สุลทฺธลาภา วชฺชิปชาย, ยตฺถ ตถาคโต วิหรติ อรหํ สมฺมาสมฺพุทฺโธ, อิเม จ ตโย กุลปุตฺตา – อายสฺมา จ อนุรุทฺโธ, อายสฺมา จ นนฺทิโย, อายสฺมา จ กิมิโล’ติ. ภุมฺมานํ เทวานํ สทฺทํ สุตฺวา จาตุมหาราชิกา เทวา…เป… ตาวตึสา เทวา…เป… ยามา เทวา…เป… ตุสิตา เทวา…เป… นิมฺมานรตี เทวา…เป… ปรนิมฺมิตวสวตฺตี เทวา…เป… พฺรหฺมกายิกา เทวา สทฺทมนุสฺสาเวสุํ – ‘‘ลาภา วต, โภ, วชฺชีนํ, สุลทฺธลาภา วชฺชิปชาย, ยตฺถ ตถาคโต วิหรติ อรหํ สมฺมาสมฺพุทฺโธ, อิเม จ ตโย กุลปุตฺตา – อายสฺมา จ อนุรุทฺโธ, อายสฺมา จ นนฺทิโย, อายสฺมา จ กิมิโล’’ติ. อิติห เต อายสฺมนฺโต เตน ขเณน (เตน ลเยน) เตน มุหุตฺเตน ยาวพฺรหฺมโลกา วิทิตา อเหสุํ.

331. Então, o yakkha Digha Parajana aproximou-se do Abençoado; tendo se aproximado, prestou homenagem ao Abençoado e permaneceu a um lado. Em pé a um lado, o yakkha Digha Parajana disse ao Abençoado: “É um grande ganho para os Vajjians, senhor, uma grande fortuna para o povo de Vajjian que o Tathagata, o Nobre, o Plenamente Iluminado, resida entre eles, e também estes três filhos de boa família: o venerável Anuruddha, o venerável Nandiya e o venerável Kimbila!” Ouvindo o clamor do yakkha Digha Parajana, os devas da terra ecoaram o clamor: “É um grande ganho, amigos, para os Vajjians, uma grande fortuna para o povo de Vajjian que o Tathagata, o Nobre, o Plenamente Iluminado, resida entre eles, e também estes três filhos de boa família: o venerável Anuruddha, o venerável Nandiya e o venerável Kimbila!” Ouvindo o clamor dos devas da terra, os devas do reino dos Quatro Grandes Reis... [pe]... os devas dos Trinta e Três... [pe]... os devas Yama... [pe]... os devas Tusita... [pe]... os devas Nimmanarati... [pe]... os devas Paranimmita-vasavatti... [pe]... os devas do séquito de Brahma ecoaram o clamor: “É um grande ganho, amigos, para os Vajjians, uma grande fortuna para o povo de Vajjian que o Tathagata, o Nobre, o Plenamente Iluminado, resida entre eles, e também estes três filhos de boa família: o venerável Anuruddha, o venerável Nandiya e o venerável Kimbila!” Assim, naquele instante, naquele momento, naquele segundo, aqueles veneráveis tornaram-se conhecidos até o mundo de Brahma.

‘‘เอวเมตํ, ทีฆ, เอวเมตํ, ทีฆ! ยสฺมาปิ, ทีฆ, กุลา เอเต ตโย กุลปุตฺตา อคารสฺมา อนคาริยํ ปพฺพชิตา, ตญฺเจปิ กุลํ เอเต ตโย กุลปุตฺเต ปสนฺนจิตฺตํ อนุสฺสเรยฺย, ตสฺสปาสฺส กุลสฺส ทีฆรตฺตํ หิตาย สุขาย. ยสฺมาปิ, ทีฆ, กุลปริวฏฺฏา เอเต ตโย กุลปุตฺตา อคารสฺมา อนคาริยํ ปพฺพชิตา, โส เจปิ กุลปริวฏฺโฏ เอเต ตโย กุลปุตฺเต ปสนฺนจิตฺโต อนุสฺสเรยฺย, ตสฺสปาสฺส กุลปริวฏฺฏสฺส ทีฆรตฺตํ หิตาย สุขาย. ยสฺมาปิ, ทีฆ, คามา เอเต ตโย กุลปุตฺตา อคารสฺมา อนคาริยํ ปพฺพชิตา, โส เจปิ คาโม เอเต ตโย กุลปุตฺเต [Pg.272] ปสนฺนจิตฺโต อนุสฺสเรยฺย, ตสฺสปาสฺส คามสฺส ทีฆรตฺตํ หิตาย สุขาย. ยสฺมาปิ, ทีฆ, นิคมา เอเต ตโย กุลปุตฺตา อคารสฺมา อนคาริยํ ปพฺพชิตา, โส เจปิ นิคโม เอเต ตโย กุลปุตฺเต ปสนฺนจิตฺโต อนุสฺสเรยฺย, ตสฺสปาสฺส นิคมสฺส ทีฆรตฺตํ หิตาย สุขาย. ยสฺมาปิ, ทีฆ, นครา เอเต ตโย กุลปุตฺตา อคารสฺมา อนคาริยํ ปพฺพชิตา, ตญฺเจปิ นครํ เอเต ตโย กุลปุตฺเต ปสนฺนจิตฺตํ อนุสฺสเรยฺย, ตสฺสปาสฺส นครสฺส ทีฆรตฺตํ หิตาย สุขาย. ยสฺมาปิ, ทีฆ, ชนปทา เอเต ตโย กุลปุตฺตา อคารสฺมา อนคาริยํ ปพฺพชิตา, โส เจปิ ชนปโท เอเต ตโย กุลปุตฺเต ปสนฺนจิตฺโต อนุสฺสเรยฺย, ตสฺสปาสฺส ชนปทสฺส ทีฆรตฺตํ หิตาย สุขาย. สพฺเพ เจปิ, ทีฆ, ขตฺติยา เอเต ตโย กุลปุตฺเต ปสนฺนจิตฺตา อนุสฺสเรยฺยุํ, สพฺเพสานํปาสฺส ขตฺติยานํ ทีฆรตฺตํ หิตาย สุขาย. สพฺเพ เจปิ, ทีฆ, พฺราหฺมณา…เป… สพฺเพ เจปิ, ทีฆ, เวสฺสา…เป… สพฺเพ เจปิ, ทีฆ, สุทฺทา เอเต ตโย กุลปุตฺเต ปสนฺนจิตฺตา อนุสฺสเรยฺยุํ, สพฺเพสานํปาสฺส สุทฺทานํ ทีฆรตฺตํ หิตาย สุขาย. สเทวโก เจปิ, ทีฆ, โลโก สมารโก สพฺรหฺมโก สสฺสมณพฺราหฺมณี ปชา สเทวมนุสฺสา เอเต ตโย กุลปุตฺเต ปสนฺนจิตฺตา อนุสฺสเรยฺย, สเทวกสฺสปาสฺส โลกสฺส สมารกสฺส สพฺรหฺมกสฺส สสฺสมณพฺราหฺมณิยา ปชาย สเทวมนุสฺสาย ทีฆรตฺตํ หิตาย สุขาย. ปสฺส, ทีฆ, ยาว เอเต ตโย กุลปุตฺตา พหุชนหิตาย ปฏิปนฺนา พหุชนสุขาย โลกานุกมฺปาย, อตฺถาย หิตาย สุขาย เทวมนุสฺสาน’’นฺติ.

“Assim é, Digha, assim é, Digha! Se o clã do qual estes três filhos de boa família partiram da vida doméstica para a vida sem lar se lembrasse deles com o coração confiante, isso seria para o bem e a felicidade desse clã por muito tempo. Se o círculo de parentes do qual estes três filhos de boa família partiram da vida doméstica para a vida sem lar se lembrasse deles com o coração confiante, isso seria para o bem e a felicidade desse círculo de parentes por muito tempo. Se a aldeia da qual estes três filhos de boa família partiram da vida doméstica para a vida sem lar se lembrasse deles com o coração confiante, isso seria para o bem e a felicidade dessa aldeia por muito tempo. Se a vila da qual estes três filhos de boa família partiram da vida doméstica para a vida sem lar se lembrasse deles com o coração confiante, isso seria para o bem e a felicidade dessa vila por muito tempo. Se a cidade da qual estes três filhos de boa família partiram da vida doméstica para a vida sem lar se lembrasse deles com o coração confiante, isso seria para o bem e a felicidade dessa cidade por muito tempo. Se o país do qual estes três filhos de boa família partiram da vida doméstica para a vida sem lar se lembrasse deles com o coração confiante, isso seria para o bem e a felicidade desse país por muito tempo. Se todos os nobres se lembrassem destes três filhos de boa família com o coração confiante, isso seria para o bem e a felicidade de todos os nobres por muito tempo. Se todos os brâmanes... [pe]... se todos os comerciantes... [pe]... se todos os trabalhadores se lembrassem destes três filhos de boa família com o coração confiante, isso seria para o bem e a felicidade de todos os trabalhadores por muito tempo. Se o mundo com seus devas, Maras e Brahmas, esta geração com seus reclusos e brâmanes, com seus reis e seu povo, se lembrassem destes três filhos de boa família com o coração confiante, isso seria para o bem e a felicidade do mundo com seus devas, Maras e Brahmas, desta geração com seus reclusos e brâmanes, com seus reis e seu povo, por muito tempo. Veja, Digha, como estes três filhos de boa família estão praticando para o bem de muitos, para a felicidade de muitos, por compaixão pelo mundo, para o benefício, bem e felicidade de devas e humanos.”

อิทมโวจ ภควา. อตฺตมโน ทีโฆ ปรชโน ยกฺโข ภควโต ภาสิตํ อภินนฺทีติ.

Isso foi o que o Abençoado disse. O yakkha Digha Parajana, satisfeito, alegrou-se com as palavras do Abençoado.

จูฬโคสิงฺคสุตฺตํ นิฏฺฐิตํ ปฐมํ.

O Cūḷagosiṅga Sutta, o primeiro, está concluído.

๒. มหาโคสิงฺคสุตฺตํ

2. Mahāgosiṅga Sutta

๓๓๒. เอวํ เม สุตํ – เอกํ สมยํ ภควา โคสิงฺคสาลวนทาเย วิหรติ สมฺพหุเลหิ อภิญฺญาเตหิ อภิญฺญาเตหิ เถเรหิ สาวเกหิ สทฺธึ – อายสฺมตา จ สาริปุตฺเตน อายสฺมตา จ มหาโมคฺคลฺลาเนน อายสฺมตา [Pg.273] จ มหากสฺสเปน อายสฺมตา จ อนุรุทฺเธน อายสฺมตา จ เรวเตน อายสฺมตา จ อานนฺเทน, อญฺเญหิ จ อภิญฺญาเตหิ อภิญฺญาเตหิ เถเรหิ สาวเกหิ สทฺธึ. อถ โข อายสฺมา มหาโมคฺคลฺลาโน สายนฺหสมยํ ปฏิสลฺลานา วุฏฺฐิโต เยนายสฺมา มหากสฺสโป เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา อายสฺมนฺตํ มหากสฺสปํ เอตทโวจ – ‘‘อายามาวุโส, กสฺสป, เยนายสฺมา สาริปุตฺโต เตนุปสงฺกมิสฺสาม ธมฺมสฺสวนายา’’ติ. ‘‘เอวมาวุโส’’ติ โข อายสฺมา มหากสฺสโป อายสฺมโต มหาโมคฺคลฺลานสฺส ปจฺจสฺโสสิ. อถ โข อายสฺมา จ มหาโมคฺคลฺลาโน อายสฺมา จ มหากสฺสโป อายสฺมา จ อนุรุทฺโธ เยนายสฺมา สาริปุตฺโต เตนุปสงฺกมึสุ ธมฺมสฺสวนาย. อทฺทสา โข อายสฺมา อานนฺโท อายสฺมนฺตญฺจ มหาโมคฺคลฺลานํ อายสฺมนฺตญฺจ มหากสฺสปํ อายสฺมนฺตญฺจ อนุรุทฺธํ เยนายสฺมา สาริปุตฺโต เตนุปสงฺกมนฺเต ธมฺมสฺสวนาย. ทิสฺวาน เยนายสฺมา เรวโต เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา อายสฺมนฺตํ เรวตํ เอตทโวจ – ‘‘อุปสงฺกมนฺตา โข อมู, อาวุโส เรวต, สปฺปุริสา เยนายสฺมา สาริปุตฺโต เตน ธมฺมสฺสวนาย. อายามาวุโส เรวต, เยนายสฺมา สาริปุตฺโต เตนุปสงฺกมิสฺสาม ธมฺมสฺสวนายา’’ติ. ‘‘เอวมาวุโส’’ติ โข อายสฺมา เรวโต อายสฺมโต อานนฺทสฺส ปจฺจสฺโสสิ. อถ โข อายสฺมา จ เรวโต อายสฺมา จ อานนฺโท เยนายสฺมา สาริปุตฺโต เตนุปสงฺกมึสุ ธมฺมสฺสวนาย.

332. Assim ouvi. Em certa ocasião, o Abençoado estava residindo no Parque da Floresta de Sálalas de Gosinga, junto com vários discípulos anciãos muito conhecidos: o venerável Sāriputta, o venerável Mahā Moggallāna, o venerável Mahā Kassapa, o venerável Anuruddha, o venerável Revata, o venerável Ānanda, e outros discípulos anciãos muito conhecidos. Então, ao entardecer, o venerável Mahā Moggallāna levantou-se de sua meditação solitária, foi até o venerável Mahā Kassapa e lhe disse: “Amigo Kassapa, vamos até o venerável Sāriputta para ouvir o Dhamma.” “Sim, amigo”, respondeu o venerável Mahā Kassapa ao venerável Mahā Moggallāna. Então, o venerável Mahā Moggallāna, o venerável Mahā Kassapa e o venerável Anuruddha foram até o venerável Sāriputta para ouvir o Dhamma. O venerável Ānanda os viu indo até o venerável Sāriputta para ouvir o Dhamma. Ao vê-los, foi até o venerável Revata e lhe disse: “Amigo Revata, aqueles homens íntegros estão indo até o venerável Sāriputta para ouvir o Dhamma. Vamos também, amigo Revata, até o venerável Sāriputta para ouvir o Dhamma.” “Sim, amigo”, respondeu o venerável Revata ao venerável Ānanda. Então, o venerável Revata e o venerável Ānanda foram até o venerável Sāriputta para ouvir o Dhamma.

๓๓๓. อทฺทสา โข อายสฺมา สาริปุตฺโต อายสฺมนฺตญฺจ เรวตํ อายสฺมนฺตญฺจ อานนฺทํ ทูรโตว อาคจฺฉนฺเต. ทิสฺวาน อายสฺมนฺตํ อานนฺทํ เอตทโวจ – ‘‘เอตุ โข อายสฺมา อานนฺโท! สฺวาคตํ อายสฺมโต อานนฺทสฺส ภควโต อุปฏฺฐากสฺส ภควโต สนฺติกาวจรสฺส! รมณียํ, อาวุโส อานนฺท, โคสิงฺคสาลวนํ, โทสินา รตฺติ, สพฺพผาลิผุลฺลา สาลา, ทิพฺพา, มญฺเญ, คนฺธา สมฺปวนฺติ; กถํรูเปน, อาวุโส อานนฺท, ภิกฺขุนา โคสิงฺคสาลวนํ โสเภยฺยา’’ติ? ‘‘อิธาวุโส สาริปุตฺต, ภิกฺขุ พหุสฺสุโต โหติ สุตธโร สุตสนฺนิจโย. เย เต ธมฺมา อาทิกลฺยาณา มชฺเฌกลฺยาณา ปริโยสานกลฺยาณา [Pg.274] สาตฺถา สพฺยญฺชนา; เกวลปริปุณฺณํ ปริสุทฺธํ พฺรหฺมจริยํ อภิวทนฺติ, ตถารูปาสฺส ธมฺมา พหุสฺสุตา โหนฺติ, ธาตา, วจสา ปริจิตา, มนสานุเปกฺขิตา, ทิฏฺฐิยา สุปฺปฏิวิทฺธา. โส จตสฺสนฺนํ ปริสานํ ธมฺมํ เทเสติ ปริมณฺฑเลหิ ปทพฺยญฺชเนหิ อนุปฺปพนฺเธหิ อนุสยสมุคฺฆาตาย. เอวรูเปน โข, อาวุโส สาริปุตฺต, ภิกฺขุนา โคสิงฺคสาลวนํ โสเภยฺยา’’ติ.

333. O venerável Sāriputta viu o venerável Revata e o venerável Ānanda aproximando-se à distância. Ao ver o venerável Ānanda, disse-lhe: "Que venha o venerável Ānanda! Seja bem-vindo o venerável Ānanda, assistente do Abençoado, que está sempre na presença do Abençoado! Amigo Ānanda, o bosque de sāl de Gosinga é encantador, a noite é de luar, as árvores sāl estão todas floridas e fragrâncias celestiais parecem flutuar no ar. Que tipo de bhikkhu, amigo Ānanda, poderia embelezar este bosque de sāl de Gosinga?" — "Aqui, amigo Sāriputta, um bhikkhu é muito instruído, retém o que ouviu e acumula o que aprendeu. Ensinamentos que são belos no início, belos no meio e belos no fim, com o sentido e a formulação corretos, e que proclamam a vida santa inteiramente perfeita e pura — tais ensinamentos ele ouviu muito, memorizou, recitou verbalmente, examinou com a mente e penetrou bem com a visão. Ele ensina o Dhamma às quatro assembleias com palavras e frases bem estruturadas e fluidas, para a erradicação das tendências latentes. Esse tipo de bhikkhu, amigo Sāriputta, poderia embelezar este bosque de sāl de Gosinga."

๓๓๔. เอวํ วุตฺเต, อายสฺมา สาริปุตฺโต อายสฺมนฺตํ เรวตํ เอตทโวจ – ‘‘พฺยากตํ โข, อาวุโส เรวต, อายสฺมตา อานนฺเทน ยถาสกํ ปฏิภานํ. ตตฺถ ทานิ มยํ อายสฺมนฺตํ เรวตํ ปุจฺฉาม – ‘รมณียํ, อาวุโส เรวต, โคสิงฺคสาลวนํ, โทสินา รตฺติ, สพฺพผาลิผุลฺลา สาลา, ทิพฺพา, มญฺเญ, คนฺธา สมฺปวนฺติ; กถํรูเปน, อาวุโส เรวต, ภิกฺขุนา โคสิงฺคสาลวนํ โสเภยฺยา’’’ติ? ‘‘อิธาวุโส สาริปุตฺต, ภิกฺขุ ปฏิสลฺลานาราโม โหติ ปฏิสลฺลานรโต, อชฺฌตฺตํ เจโตสมถมนุยุตฺโต อนิรากตชฺฌาโน, วิปสฺสนาย สมนฺนาคโต, พฺรูเหตา สุญฺญาคารานํ. เอวรูเปน โข, อาวุโส สาริปุตฺต, ภิกฺขุนา โคสิงฺคสาลวนํ โสเภยฺยา’’ติ.

334. Quando isso foi dito, o venerável Sāriputta dirigiu-se ao venerável Revata: "O venerável Ānanda respondeu de acordo com a sua própria inspiração, amigo Revata. Agora, perguntamos ao venerável Revata: Amigo Revata, o bosque de sāl de Gosinga é encantador, a noite é de luar, as árvores sāl estão todas floridas e fragrâncias celestiais parecem flutuar no ar. Que tipo de bhikkhu, amigo Revata, poderia embelezar este bosque de sāl de Gosinga?" — "Aqui, amigo Sāriputta, um bhikkhu deleita-se na meditação solitária, tem prazer na solidão; ele é dedicado à serenidade mental interna, não negligencia a meditação, possui discernimento e frequenta habitações vazias. Esse tipo de bhikkhu, amigo Sāriputta, poderia embelezar este bosque de sāl de Gosinga."

๓๓๕. เอวํ วุตฺเต, อายสฺมา สาริปุตฺโต อายสฺมนฺตํ อนุรุทฺธํ เอตทโวจ – ‘‘พฺยากตํ โข, อาวุโส อนุรุทฺธ, อายสฺมตา เรวเตน ยถาสกํ ปฏิภานํ. ตตฺถ ทานิ มยํ อายสฺมนฺตํ อนุรุทฺธํ ปุจฺฉาม – ‘รมณียํ, อาวุโส อนุรุทฺธ, โคสิงฺคสาลวนํ, โทสินา รตฺติ, สพฺพผาลิผุลฺลา สาลา, ทิพฺพา, มญฺเญ, คนฺธา สมฺปวนฺติ; กถํรูเปน, อาวุโส อนุรุทฺธ, ภิกฺขุนา โคสิงฺคสาลวนํ โสเภยฺยา’’’ติ? ‘‘อิธาวุโส สาริปุตฺต, ภิกฺขุ ทิพฺเพน จกฺขุนา วิสุทฺเธน อติกฺกนฺตมานุสเกน สหสฺสํ โลกานํ โวโลเกติ. เสยฺยถาปิ, อาวุโส สาริปุตฺต, จกฺขุมา ปุริโส อุปริปาสาทวรคโต สหสฺสํ เนมิมณฺฑลานํ โวโลเกยฺย; เอวเมว โข, อาวุโส สาริปุตฺต, ภิกฺขุ ทิพฺเพน จกฺขุนา วิสุทฺเธน อติกฺกนฺตมานุสเกน สหสฺสํ โลกานํ โวโลเกติ. เอวรูเปน โข, อาวุโส สาริปุตฺต, ภิกฺขุนา โคสิงฺคสาลวนํ โสเภยฺยา’’ติ.

335. Quando isso foi dito, o venerável Sāriputta dirigiu-se ao venerável Anuruddha: "O venerável Revata respondeu de acordo com a sua própria inspiração, amigo Anuruddha. Agora, perguntamos ao venerável Anuruddha: Amigo Anuruddha, o bosque de sāl de Gosinga é encantador, a noite é de luar, as árvores sāl estão todas floridas e fragrâncias celestiais parecem flutuar no ar. Que tipo de bhikkhu, amigo Anuruddha, poderia embelezar este bosque de sāl de Gosinga?" — "Aqui, amigo Sāriputta, com o olho divino, purificado e que supera o humano, um bhikkhu contempla mil mundos. Assim como um homem com boa visão, tendo subido ao terraço superior de um palácio, contemplaria mil aros de rodas; da mesma forma, amigo Sāriputta, com o olho divino, purificado e que supera o humano, um bhikkhu contempla mil mundos. Esse tipo de bhikkhu, amigo Sāriputta, poderia embelezar este bosque de sāl de Gosinga."

๓๓๖. เอวํ [Pg.275] วุตฺเต, อายสฺมา สาริปุตฺโต อายสฺมนฺตํ มหากสฺสปํ เอตทโวจ – ‘‘พฺยากตํ โข, อาวุโส กสฺสป, อายสฺมตา อนุรุทฺเธน ยถาสกํ ปฏิภานํ. ตตฺถ ทานิ มยํ อายสฺมนฺตํ มหากสฺสปํ ปุจฺฉาม – ‘รมณียํ, อาวุโส กสฺสป, โคสิงฺคสาลวนํ, โทสินา รตฺติ, สพฺพผาลิผุลฺลา สาลา, ทิพฺพา, มญฺเญ, คนฺธา สมฺปวนฺติ; กถํรูเปน, อาวุโส กสฺสป, ภิกฺขุนา โคสิงฺคสาลวนํ โสเภยฺยา’’’ติ? ‘‘อิธาวุโส สาริปุตฺต, ภิกฺขุ อตฺตนา จ อารญฺญิโก โหติ อารญฺญิกตฺตสฺส จ วณฺณวาที, อตฺตนา จ ปิณฺฑปาติโก โหติ ปิณฺฑปาติกตฺตสฺส จ วณฺณวาที, อตฺตนา จ ปํสุกูลิโก โหติ ปํสุกูลิกตฺตสฺส จ วณฺณวาที, อตฺตนา จ เตจีวริโก โหติ เตจีวริกตฺตสฺส จ วณฺณวาที, อตฺตนา จ อปฺปิจฺโฉ โหติ อปฺปิจฺฉตาย จ วณฺณวาที, อตฺตนา จ สนฺตุฏฺโฐ โหติ สนฺตุฏฺฐิยา จ วณฺณวาที, อตฺตนา จ ปวิวิตฺโต โหติ ปวิเวกสฺส จ วณฺณวาที, อตฺตนา จ อสํสฏฺโฐ โหติ อสํสคฺคสฺส จ วณฺณวาที, อตฺตนา จ อารทฺธวีริโย โหติ วีริยารมฺภสฺส จ วณฺณวาที, อตฺตนา จ สีลสมฺปนฺโน โหติ สีลสมฺปทาย จ วณฺณวาที, อตฺตนา จ สมาธิสมฺปนฺโน โหติ สมาธิสมฺปทาย จ วณฺณวาที, อตฺตนา จ ปญฺญาสมฺปนฺโน โหติ ปญฺญาสมฺปทาย จ วณฺณวาที, อตฺตนา จ วิมุตฺติสมฺปนฺโน โหติ วิมุตฺติสมฺปทาย จ วณฺณวาที, อตฺตนา จ วิมุตฺติญาณทสฺสนสมฺปนฺโน โหติ วิมุตฺติญาณทสฺสนสมฺปทาย จ วณฺณวาที. เอวรูเปน โข, อาวุโส สาริปุตฺต, ภิกฺขุนา โคสิงฺคสาลวนํ โสเภยฺยา’’ติ.

336. Quando isso foi dito, o venerável Sāriputta dirigiu-se ao venerável Mahā Kassapa: "O venerável Anuruddha respondeu de acordo com a sua própria inspiração, amigo Kassapa. Agora, perguntamos ao venerável Mahā Kassapa: Amigo Kassapa, o bosque de sāl de Gosinga é encantador, a noite é de luar, as árvores sāl estão todas floridas e fragrâncias celestiais parecem flutuar no ar. Que tipo de bhikkhu, amigo Kassapa, poderia embelezar este bosque de sāl de Gosinga?" — "Aqui, amigo Sāriputta, um bhikkhu é ele próprio um habitante da floresta e fala em louvor de habitar na floresta; ele próprio come apenas comida de esmolas e fala em louvor de comer comida de esmolas; ele próprio usa mantos feitos de trapos descartados e fala em louvor de usar mantos feitos de trapos descartados; ele próprio possui apenas o conjunto de três mantos e fala em louvor de possuir o conjunto de três mantos; ele próprio tem poucos desejos e fala em louvor de ter poucos desejos; ele próprio é contente e fala em louvor do contentamento; ele próprio é solitário e fala em louvor da solidão; ele próprio vive afastado da sociedade e fala em louvor do afastamento da sociedade; ele próprio é enérgico e fala em louvor do cultivo da energia; ele próprio é dotado de virtude e fala em louvor da realização da virtude; ele próprio é dotado de concentração e fala em louvor da realização da concentração; ele próprio é dotado de sabedoria e fala em louvor da realização da sabedoria; ele próprio é dotado de libertação e fala em louvor da realização da libertação; ele próprio é dotado do conhecimento e visão da libertação e fala em louvor da realização do conhecimento e visão da libertação. Esse tipo de bhikkhu, amigo Sāriputta, poderia embelezar este bosque de sāl de Gosinga."

๓๓๗. เอวํ วุตฺเต, อายสฺมา สาริปุตฺโต อายสฺมนฺตํ มหาโมคฺคลฺลานํ เอตทโวจ – ‘‘พฺยากตํ โข, อาวุโส โมคฺคลฺลาน, อายสฺมตา มหากสฺสเปน ยถาสกํ ปฏิภานํ. ตตฺถ ทานิ มยํ อายสฺมนฺตํ มหาโมคฺคลฺลานํ ปุจฺฉาม – ‘รมณียํ, อาวุโส โมคฺคลฺลาน, โคสิงฺคสาลวนํ, โทสินา รตฺติ, สพฺพผาลิผุลฺลา สาลา, ทิพฺพา, มญฺเญ, คนฺธา สมฺปวนฺติ; กถํรูเปน, อาวุโส โมคฺคลฺลาน, ภิกฺขุนา โคสิงฺคสาลวนํ โสเภยฺยา’’’ติ? ‘‘อิธาวุโส สาริปุตฺต, ทฺเว ภิกฺขู อภิธมฺมกถํ กเถนฺติ, เต อญฺญมญฺญํ ปญฺหํ ปุจฺฉนฺติ, อญฺญมญฺญสฺส ปญฺหํ ปุฏฺฐา วิสฺสชฺเชนฺติ, โน จ สํสาเทนฺติ, ธมฺมี จ เนสํ กถา ปวตฺตินี โหติ. เอวรูเปน โข, อาวุโส สาริปุตฺต, ภิกฺขุนา โคสิงฺคสาลวนํ โสเภยฺยา’’ติ.

337. Quando isso foi dito, o venerável Sāriputta dirigiu-se ao venerável Mahā Moggallāna: "O venerável Mahā Kassapa respondeu de acordo com a sua própria inspiração, amigo Moggallāna. Agora, perguntamos ao venerável Mahā Moggallāna: Amigo Moggallāna, o bosque de sāl de Gosinga é encantador, a noite é de luar, as árvores sāl estão todas floridas e fragrâncias celestiais parecem flutuar no ar. Que tipo de bhikkhu, amigo Moggallāna, poderia embelezar este bosque de sāl de Gosinga?" — "Aqui, amigo Sāriputta, dois bhikkhus engajam-se em uma conversa sobre o Abhidhamma; eles fazem perguntas um ao outro e, quando questionados, respondem um ao outro sem hesitar ou vacilar, e a conversa deles sobre o Dhamma flui continuamente. Esse tipo de bhikkhu, amigo Sāriputta, poderia embelezar este bosque de sāl de Gosinga."

๓๓๘. อถ [Pg.276] โข อายสฺมา มหาโมคฺคลฺลาโน อายสฺมนฺตํ สาริปุตฺตํ เอตทโวจ – ‘‘พฺยากตํ โข, อาวุโส สาริปุตฺต, อมฺเหหิ สพฺเพเหว ยถาสกํ ปฏิภานํ. ตตฺถ ทานิ มยํ อายสฺมนฺตํ สาริปุตฺตํ ปุจฺฉาม – ‘รมณียํ, อาวุโส สาริปุตฺต, โคสิงฺคสาลวนํ, โทสินา รตฺติ, สพฺพผาลิผุลฺลา สาลา, ทิพฺพา, มญฺเญ, คนฺธา สมฺปวนฺติ; กถํรูเปน, อาวุโส สาริปุตฺต, ภิกฺขุนา โคสิงฺคสาลวนํ โสเภยฺยา’’’ติ? ‘‘อิธาวุโส โมคฺคลฺลาน, ภิกฺขุ จิตฺตํ วสํ วตฺเตติ, โน จ ภิกฺขุ จิตฺตสฺส วเสน วตฺตติ. โส ยาย วิหารสมาปตฺติยา อากงฺขติ ปุพฺพณฺหสมยํ วิหริตุํ, ตาย วิหารสมาปตฺติยา ปุพฺพณฺหสมยํ วิหรติ; ยาย วิหารสมาปตฺติยา อากงฺขติ มชฺฌนฺหิกสมยํ วิหริตุํ, ตาย วิหารสมาปตฺติยา มชฺฌนฺหิกสมยํ วิหรติ; ยาย วิหารสมาปตฺติยา อากงฺขติ สายนฺหสมยํ วิหริตุํ, ตาย วิหารสมาปตฺติยา สายนฺหสมยํ วิหรติ. เสยฺยถาปิ, อาวุโส โมคฺคลฺลาน, รญฺโญ วา ราชมหามตฺตสฺส วา นานารตฺตานํ ทุสฺสานํ ทุสฺสกรณฺฑโก ปูโร อสฺส. โส ยญฺญเทว ทุสฺสยุคํ อากงฺเขยฺย ปุพฺพณฺหสมยํ ปารุปิตุํ, ตํ ตเทว ทุสฺสยุคํ ปุพฺพณฺหสมยํ ปารุเปยฺย; ยญฺญเทว ทุสฺสยุคํ อากงฺเขยฺย มชฺฌนฺหิกสมยํ ปารุปิตุํ, ตํ ตเทว ทุสฺสยุคํ มชฺฌนฺหิกสมยํ ปารุเปยฺย; ยญฺญเทว ทุสฺสยุคํ อากงฺเขยฺย สายนฺหสมยํ ปารุปิตุํ, ตํ ตเทว ทุสฺสยุคํ สายนฺหสมยํ ปารุเปยฺย. เอวเมว โข, อาวุโส โมคฺคลฺลาน, ภิกฺขุ จิตฺตํ วสํ วตฺเตติ, โน จ ภิกฺขุ จิตฺตสฺส วเสน วตฺตติ. โส ยาย วิหารสมาปตฺติยา อากงฺขติ ปุพฺพณฺหสมยํ วิหริตุํ, ตาย วิหารสมาปตฺติยา ปุพฺพณฺหสมยํ วิหรติ; ยาย วิหารสมาปตฺติยา อากงฺขติ มชฺฌนฺหิกสมยํ วิหริตุํ, ตาย วิหารสมาปตฺติยา มชฺฌนฺหิกสมยํ วิหรติ; ยาย วิหารสมาปตฺติยา อากงฺขติ สายนฺหสมยํ วิหริตุํ, ตาย วิหารสมาปตฺติยา สายนฺหสมยํ วิหรติ. เอวรูเปน โข, อาวุโส โมคฺคลฺลาน, ภิกฺขุนา โคสิงฺคสาลวนํ โสเภยฺยา’’ติ.

338. Então, o venerável Mahā Moggallāna dirigiu-se ao venerável Sāriputta: "Todos nós respondemos de acordo com a nossa própria inspiração, amigo Sāriputta. Agora, perguntamos ao venerável Sāriputta: Amigo Sāriputta, o bosque de sāl de Gosinga é encantador, a noite é de luar, as árvores sāl estão todas floridas e fragrâncias celestiais parecem flutuar no ar. Que tipo de bhikkhu, amigo Sāriputta, poderia embelezar este bosque de sāl de Gosinga?" — "Aqui, amigo Moggallāna, um bhikkhu exerce domínio sobre a sua mente, ele não permite que a mente exerça domínio sobre ele. Pela manhã, ele permanece em qualquer estado de meditação ou realização em que deseja permanecer pela manhã; ao meio-dia, ele permanece em qualquer estado de meditação ou realização em que deseja permanecer ao meio-dia; à tarde, ele permanece em qualquer estado de meditação ou realização em que deseja permanecer à tarde. Imagine, amigo Moggallāna, que um rei ou um ministro real tivesse um baú cheio de vestes de várias cores. Pela manhã, ele poderia vestir qualquer par de vestes que desejasse vestir pela manhã; ao meio-dia, ele poderia vestir qualquer par de vestes que desejasse vestir ao meio-dia; à tarde, ele poderia vestir qualquer par de vestes que desejasse vestir à tarde. Da mesma forma, amigo Moggallāna, um bhikkhu exerce domínio sobre a sua mente, ele não permite que a mente exerça domínio sobre ele. Pela manhã, ele permanece em qualquer estado de meditação ou realização em que deseja permanecer pela manhã; ao meio-dia, ele permanece em qualquer estado de meditação ou realização em que deseja permanecer ao meio-dia; à tarde, ele permanece em qualquer estado de meditação ou realização em que deseja permanecer à tarde. Esse tipo de bhikkhu, amigo Moggallāna, poderia embelezar este bosque de sāl de Gosinga."

๓๓๙. อถ โข อายสฺมา สาริปุตฺโต เต อายสฺมนฺเต เอตทโวจ – ‘‘พฺยากตํ โข, อาวุโส, อมฺเหหิ สพฺเพเหว ยถาสกํ ปฏิภานํ. อายามาวุโส, เยน ภควา เตนุปสงฺกมิสฺสาม; อุปสงฺกมิตฺวา เอตมตฺถํ [Pg.277] ภควโต อาโรเจสฺสาม. ยถา โน ภควา พฺยากริสฺสติ ตถา นํ ธาเรสฺสามา’’ติ. ‘‘เอวมาวุโส’’ติ โข เต อายสฺมนฺโต อายสฺมโต สาริปุตฺตสฺส ปจฺจสฺโสสุํ. อถ โข เต อายสฺมนฺโต เยน ภควา เตนุปสงฺกมึสุ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทึสุ. เอกมนฺตํ นิสินฺโน โข อายสฺมา สาริปุตฺโต ภควนฺตํ เอตทโวจ – ‘‘อทฺทสํ โข อหํ, ภนฺเต, อายสฺมนฺตญฺจ เรวตํ อายสฺมนฺตญฺจ อานนฺทํ ทูรโตว อาคจฺฉนฺเต. ทิสฺวาน อายสฺมนฺตํ อานนฺทํ เอตทโวจํ – ‘เอตุ โข อายสฺมา อานนฺโท! สฺวาคตํ อายสฺมโต อานนฺทสฺส ภควโต อุปฏฺฐากสฺส ภควโต สนฺติกาวจรสฺส! รมณียํ, อาวุโส อานนฺท, โคสิงฺคสาลวนํ, โทสินา รตฺติ, สพฺพผาลิผุลฺลา สาลา, ทิพฺพา, มญฺเญ, คนฺธา สมฺปวนฺติ; กถํรูเปน, อาวุโส อานนฺท, ภิกฺขุนา โคสิงฺคสาลวนํ โสเภยฺยา’ติ? เอวํ วุตฺเต, ภนฺเต, อายสฺมา อานนฺโท มํ เอตทโวจ – ‘อิธาวุโส, สาริปุตฺต, ภิกฺขุ พหุสฺสุโต โหติ สุตธโร…เป… อนุสยสมุคฺฆาตาย. เอวรูเปน โข, อาวุโส สาริปุตฺต, ภิกฺขุนา โคสิงฺคสาลวนํ โสเภยฺยา’’’ติ. ‘‘สาธุ สาธุ, สาริปุตฺต! ยถา ตํ อานนฺโทว สมฺมา พฺยากรมาโน พฺยากเรยฺย. อานนฺโท หิ, สาริปุตฺต, พหุสฺสุโต สุตธโร สุตสนฺนิจโย. เย เต ธมฺมา อาทิกลฺยาณา มชฺเฌกลฺยาณา ปริโยสานกลฺยาณา สาตฺถา สพฺยญฺชนา; เกวลปริปุณฺณํ ปริสุทฺธํ พฺรหฺมจริยํ อภิวทนฺติ, ตถารูปาสฺส ธมฺมา พหุสฺสุตา โหนฺติ, ธาตา, วจสา ปริจิตา, มนสานุเปกฺขิตา, ทิฏฺฐิยา สุปฺปฏิวิทฺธา. โส จตสฺสนฺนํ ปริสานํ ธมฺมํ เทเสติ ปริมณฺฑเลหิ ปทพฺยญฺชเนหิ อนุปฺปพนฺเธหิ อนุสยสมุคฺฆาตายา’’ติ.

339. Então, o venerável Sāriputta dirigiu-se àqueles veneráveis: "Amigos, todos nós respondemos de acordo com a nossa própria inspiração. Vamos ao Abençoado e relatemos-lhe este assunto. Conforme o Abençoado nos responder, assim guardaremos em nossa mente." — "Sim, amigo", responderam aqueles veneráveis ao venerável Sāriputta. Então, aqueles veneráveis foram até o Abençoado e, após prestarem homenagem a ele, sentaram-se a um lado. Sentado a um lado, o venerável Sāriputta disse ao Abençoado: "Senhor, eu vi o venerável Revata e o venerável Ānanda aproximando-se à distância. Ao ver o venerável Ānanda, disse-lhe: 'Que venha o venerável Ānanda! Seja bem-vindo o venerável Ānanda, assistente do Abençoado, que está sempre na presença do Abençoado! Amigo Ānanda, o bosque de sāl de Gosinga é encantador, a noite é de luar, as árvores sāl estão todas floridas e fragrâncias celestiais parecem flutuar no ar. Que tipo de bhikkhu, amigo Ānanda, poderia embelezar este bosque de sāl de Gosinga?' Quando isso foi dito, Senhor, o venerável Ānanda disse-me: 'Aqui, amigo Sāriputta, um bhikkhu é muito instruído, retém o que ouviu... [etc.]... para a erradicação das tendências latentes. Esse tipo de bhikkhu, amigo Sāriputta, poderia embelezar este bosque de sāl de Gosinga.'" — "Muito bem, muito bem, Sāriputta! Ānanda, falando corretamente, deveria falar exatamente como falou. Pois Ānanda, Sāriputta, é muito instruído, retém o que ouviu e acumula o que aprendeu. Ensinamentos que são belos no início, belos no meio e belos no fim, com o sentido e a formulação corretos, e que proclamam a vida santa inteiramente perfeita e pura — tais ensinamentos ele ouviu muito, memorizou, recitou verbalmente, examinou com a mente e penetrou bem com a visão. Ele ensina o Dhamma às quatro assembleias com palavras e frases bem estruturadas e fluidas, para a erradicação das tendências latentes."

๓๔๐. ‘‘เอวํ วุตฺเต, อหํ, ภนฺเต, อายสฺมนฺตํ เรวตํ เอตทโวจํ – ‘พฺยากตํ โข, อาวุโส เรวต อายสฺมตา อานนฺเทน ยถาสกํ ปฏิภานํ. ตตฺถ ทานิ มยํ อายสฺมนฺตํ เรวตํ ปุจฺฉาม – รมณียํ, อาวุโส เรวต, โคสิงฺคสาลวนํ, โทสินา รตฺติ, สพฺพผาลิผุลฺลา สาลา, ทิพฺพา มญฺเญ คนฺธา สมฺปวนฺติ. กถํรูเปน, อาวุโส เรวต, ภิกฺขุนา โคสิงฺคสาลวนํ โสเภยฺยา’ติ? เอวํ วุตฺเต, ภนฺเต, อายสฺมา เรวโต มํ เอตทโวจ – ‘อิธาวุโส สาริปุตฺต ภิกฺขุ ปฏิสลฺลานาราโม โหติ ปฏิสลฺลานรโต[Pg.278], อชฺฌตฺตํ เจโตสมถมนุยุตฺโต, อนิรากตชฺฌาโน, วิปสฺสนาย สมนฺนาคโต, พฺรูเหตา สุญฺญาคารานํ. เอวรูเปน โข, อาวุโส สาริปุตฺต, ภิกฺขุนา โคสิงฺคสาลวนํ โสเภยฺยา’’’ติ. ‘‘สาธุ สาธุ, สาริปุตฺต! ยถา ตํ เรวโตว สมฺมา พฺยากรมาโน พฺยากเรยฺย. เรวโต หิ, สาริปุตฺต, ปฏิสลฺลานาราโม ปฏิสลฺลานรโต, อชฺฌตฺตํ เจโตสมถมนุยุตฺโต อนิรากตชฺฌาโน, วิปสฺสนาย สมนฺนาคโต พฺรูเหตา สุญฺญาคาราน’’นฺติ.

340. “Quando isso foi dito, Senhor, eu me dirigi ao venerável Revata desta forma: ‘Amigo Revata, o venerável Ānanda respondeu de acordo com a sua própria inspiração. Agora, perguntemos ao venerável Revata sobre este assunto: O bosque de sálalas de Gosiṅga é encantador, amigo Revata; a noite está enluarada, as árvores sálalas estão todas floridas, e fragrâncias divinas parecem pairar no ar. Que tipo de bhikkhu, amigo Revata, poderia iluminar este bosque de sálalas de Gosiṅga?’ Quando isso foi dito, Senhor, o venerável Revata me respondeu: ‘Aqui, amigo Sāriputta, um bhikkhu deleita-se na meditação solitária, encontra prazer na meditação solitária, dedica-se à serenidade mental interna, não negligencia a meditação jhana, é dotado de visão penetrante e cultiva a permanência em habitações vazias. Esse tipo de bhikkhu, amigo Sāriputta, poderia iluminar este bosque de sálalas de Gosiṅga.’ — ‘Muito bem, muito bem, Sāriputta! Revata, respondendo corretamente, deveria responder exatamente assim. Pois Revata deleita-se na meditação solitária, encontra prazer na meditação solitária, dedica-se à serenidade mental interna, não negligencia a meditação jhana, é dotado de visão penetrante e cultiva a permanência em habitações vazias.’”

๓๔๑. ‘‘เอวํ วุตฺเต, อหํ, ภนฺเต, อายสฺมนฺตํ อนุรุทฺธํ เอตทโวจํ – ‘พฺยากตํ โข อาวุโส อนุรุทฺธ อายสฺมตา เรวเตน…เป… กถํรูเปน, อาวุโส อนุรุทฺธ, ภิกฺขุนา โคสิงฺคสาลวนํ โสเภยฺยา’ติ. เอวํ วุตฺเต, ภนฺเต, อายสฺมา อนุรุทฺโธ มํ เอตทโวจ – ‘อิธาวุโส สาริปุตฺต, ภิกฺขุ ทิพฺเพน จกฺขุนา วิสุทฺเธน อติกฺกนฺตมานุสเกน สหสฺสํ โลกานํ โวโลเกติ. เสยฺยถาปิ, อาวุโส สาริปุตฺต, จกฺขุมา ปุริโส…เป… เอวรูเปน โข อาวุโส สาริปุตฺต ภิกฺขุนา โคสิงฺคสาลวนํ โสเภยฺยา’’’ติ. ‘‘สาธุ สาธุ, สาริปุตฺต, ยถา ตํ อนุรุทฺโธว สมฺมา พฺยากรมาโน พฺยากเรยฺย. อนุรุทฺโธ หิ, สาริปุตฺต, ทิพฺเพน จกฺขุนา วิสุทฺเธน อติกฺกนฺตมานุสเกน สหสฺสํ โลกานํ โวโลเกตี’’ติ.

341. “Quando isso foi dito, Senhor, eu me dirigi ao venerável Anuruddha desta forma: ‘Amigo Anuruddha, o venerável Revata respondeu... [pe]... Que tipo de bhikkhu, amigo Anuruddha, poderia iluminar este bosque de sálalas de Gosiṅga?’ Quando isso foi dito, Senhor, o venerável Anuruddha me respondeu: ‘Aqui, amigo Sāriputta, um bhikkhu, com o olho divino, purificado e que supera a visão humana, contempla mil mundos. Assim como, amigo Sāriputta, um homem com boa visão... [pe]... Esse tipo de bhikkhu, amigo Sāriputta, poderia iluminar este bosque de sálalas de Gosiṅga.’ — ‘Muito bem, muito bem, Sāriputta! Anuruddha, respondendo corretamente, deveria responder exatamente assim. Pois Anuruddha, com o olho divino, purificado e que supera a visão humana, contempla mil mundos.’”

๓๔๒. ‘‘เอวํ วุตฺเต, อหํ, ภนฺเต, อายสฺมนฺตํ มหากสฺสปํ เอตทโวจํ – ‘พฺยากตํ โข, อาวุโส กสฺสป อายสฺมตา อนุรุทฺเธน ยถาสกํ ปฏิภานํ. ตตฺถ ทานิ มยํ อายสฺมนฺตํ มหากสฺสปํ ปุจฺฉาม…เป… กถํ รูเปน โข, อาวุโส กสฺสป, ภิกฺขุนา โคสิงฺคสาลวนํ โสเภยฺยา’ติ? เอวํ วุตฺเต ภนฺเต, อายสฺมา มหากสฺสโป มํ เอตทโวจ – ‘อิธาวุโส สาริปุตฺต, ภิกฺขุ อตฺตนา จ อารญฺญิโก โหติ อารญฺญิกตฺตสฺส จ วณฺณวาที, อตฺตนา จ ปิณฺฑปาติโก โหติ…เป… อตฺตนา จ ปํสุกูลิโก โหติ…เป… อตฺตนา จ เตจีวริโก โหติ…เป… อตฺตนา จ อปฺปิจฺโฉ โหติ…เป… อตฺตนา จ สนฺตุฏฺโฐ โหติ…เป… อตฺตนา จ ปวิวิตฺโต โหติ…เป… อตฺตนา จ อสํสฏฺโฐ โหติ…เป… อตฺตนา จ อารทฺธวีริโย โหติ…เป… อตฺตนา จ สีลสมฺปนฺโน โหติ…เป… อตฺตนา จ สมาธิสมฺปนฺโน โหติ…เป… อตฺตนา จ ปญฺญาสมฺปนฺโน โหติ… อตฺตนา จ วิมุตฺติสมฺปนฺโน โหติ… [Pg.279] อตฺตนา จ วิมุตฺติญาณทสฺสนสมฺปนฺโน โหติ วิมุตฺติญาณทสฺสนสมฺปทาย จ วณฺณวาที. เอวรูเปน โข, อาวุโส สาริปุตฺต, ภิกฺขุนา โคสิงฺคสาลวนํ โสเภยฺยา’’’ติ. ‘‘สาธุ สาธุ, สาริปุตฺต! ยถา ตํ กสฺสโปว สมฺมา พฺยากรมาโน พฺยากเรยฺย. กสฺสโป หิ, สาริปุตฺต, อตฺตนา จ อารญฺญิโก อารญฺญิกตฺตสฺส จ วณฺณวาที, อตฺตนา จ ปิณฺฑปาติโก ปิณฺฑปาติกตฺตสฺส จ วณฺณวาที, อตฺตนา จ ปํสุกูลิโก ปํสุกูลิกตฺตสฺส จ วณฺณวาที, อตฺตนา จ เตจีวริโก เตจีวริกตฺตสฺส จ วณฺณวาที, อตฺตนา จ อปฺปิจฺโฉ อปฺปิจฺฉตาย จ วณฺณวาที, อตฺตนา จ สนฺตุฏฺโฐ สนฺตุฏฺฐิยา จ วณฺณวาที, อตฺตนา จ ปวิวิตฺโต ปวิเวกสฺส จ วณฺณวาที, อตฺตนา จ อสํสฏฺโฐ อสํสคฺคสฺส จ วณฺณวาที, อตฺตนา จ อารทฺธวีริโย วีริยารมฺภสฺส จ วณฺณวาที, อตฺตนา จ สีลสมฺปนฺโน สีลสมฺปทาย จ วณฺณวาที, อตฺตนา จ สมาธิสมฺปนฺโน สมาธิสมฺปทาย จ วณฺณวาที, อตฺตนา จ ปญฺญาสมฺปนฺโน ปญฺญาสมฺปทาย จ วณฺณวาที, อตฺตนา จ วิมุตฺติสมฺปนฺโน วิมุตฺติสมฺปทาย จ วณฺณวาที, อตฺตนา จ วิมุตฺติญาณทสฺสนสมฺปนฺโน วิมุตฺติญาณทสฺสนสมฺปทาย จ วณฺณวาที’’ติ.

342. “Quando isso foi dito, Senhor, eu me dirigi ao venerável Mahākassapa desta forma: ‘Amigo Kassapa, o venerável Anuruddha respondeu de acordo com a sua própria inspiração. Agora, perguntemos ao venerável Mahākassapa sobre este assunto... [pe]... Que tipo de bhikkhu, amigo Kassapa, poderia iluminar este bosque de sálalas de Gosiṅga?’ Quando isso foi dito, Senhor, o venerável Mahākassapa me respondeu: ‘Aqui, amigo Sāriputta, um bhikkhu é ele próprio um habitante da floresta e fala em louvor de habitar na floresta; ele próprio vive de esmolas... [pe]... ele próprio usa mantos de trapos... [pe]... ele próprio usa apenas os três mantos... [pe]... ele próprio tem poucos desejos... [pe]... ele próprio é contente... [pe]... ele próprio é recluso... [pe]... ele próprio é desapegado do convívio social... [pe]... ele próprio é enérgico... [pe]... ele próprio é dotado de virtude... [pe]... ele próprio é dotado de concentração... [pe]... ele próprio é dotado de sabedoria... ele próprio é dotado de libertação... ele próprio é dotado do conhecimento e visão da libertação e fala em louvor da realização do conhecimento e visão da libertação. Esse tipo de bhikkhu, amigo Sāriputta, poderia iluminar este bosque de sálalas de Gosiṅga.’ — ‘Muito bem, muito bem, Sāriputta! Kassapa, respondendo corretamente, deveria responder exatamente assim. Pois Kassapa é ele próprio um habitante da floresta e fala em louvor de habitar na floresta; ele próprio vive de esmolas e fala em louvor de viver de esmolas; ele próprio usa mantos de trapos e fala em louvor de usar mantos de trapos; ele próprio usa apenas os três mantos e fala em louvor de usar apenas os três mantos; ele próprio tem poucos desejos e fala em louvor de ter poucos desejos; ele próprio é contente e fala em louvor de ser contente; ele próprio é recluso e fala em louvor de ser recluso; ele próprio é desapegado do convívio social e fala em louvor de ser desapegado do convívio social; ele próprio é enérgico e fala em louvor de ser enérgico; ele próprio é dotado de virtude e fala em louvor da realização da virtude; ele próprio é dotado de concentração e fala em louvor da realização da concentração; ele próprio é dotado de sabedoria e fala em louvor da realização da sabedoria; ele próprio é dotado de libertação e fala em louvor da realização da libertação; ele próprio é dotado do conhecimento e visão da libertação e fala em louvor da realização do conhecimento e visão da libertação.’”

๓๔๓. ‘‘เอวํ วุตฺเต, อหํ ภนฺเต อายสฺมนฺตํ มหาโมคฺคลฺลานํ เอตทโวจํ – ‘พฺยากตํ โข, อาวุโส โมคฺคลฺลาน, อายสฺมตา มหากสฺสเปน ยถาสกํ ปฏิภานํ. ตตฺถ ทานิ มยํ อายสฺมนฺตํ มหาโมคฺคลฺลานํ ปุจฺฉาม…เป… กถํรูเปน, อาวุโส โมคฺคลฺลาน, ภิกฺขุนา โคสิงฺคสาลวนํ โสเภยฺยา’ติ? เอวํ วุตฺเต, ภนฺเต, อายสฺมา มหาโมคฺคลฺลาโน มํ เอตทโวจ – ‘อิธาวุโส สาริปุตฺต, ทฺเว ภิกฺขู อภิธมฺมกถํ กเถนฺติ. เต อญฺญมญฺญํ ปญฺหํ ปุจฺฉนฺติ, อญฺญมญฺญสฺส ปญฺหํ ปุฏฺฐา วิสฺสชฺเชนฺติ, โน จ สํสาเทนฺติ, ธมฺมี จ เนสํ กถา ปวตฺตินี โหติ. เอวรูเปน โข, อาวุโส สาริปุตฺต, ภิกฺขุนา โคสิงฺคสาลวนํ โสเภยฺยา’’’ติ. ‘‘สาธุ สาธุ, สาริปุตฺต, ยถา ตํ โมคฺคลฺลาโนว สมฺมา พฺยากรมาโน พฺยากเรยฺย. โมคฺคลฺลาโน หิ, สาริปุตฺต, ธมฺมกถิโก’’ติ.

343. “Quando isso foi dito, Senhor, eu me dirigi ao venerável Mahāmoggallāna desta forma: ‘Amigo Moggallāna, o venerável Mahākassapa respondeu de acordo com a sua própria inspiração. Agora, perguntemos ao venerável Mahāmoggallāna sobre este assunto... [pe]... Que tipo de bhikkhu, amigo Moggallāna, poderia iluminar este bosque de sálalas de Gosiṅga?’ Quando isso foi dito, Senhor, o venerável Mahāmoggallāna me respondeu: ‘Aqui, amigo Sāriputta, dois bhikkhus engajam-se em uma conversa sobre o Abhidhamma. Eles fazem perguntas um ao outro e, quando questionados, respondem um ao outro sem vacilar, e a conversa sobre o Dhamma flui entre eles sem interrupção. Esse tipo de bhikkhu, amigo Sāriputta, poderia iluminar este bosque de sálalas de Gosiṅga.’ — ‘Muito bem, muito bem, Sāriputta! Moggallāna, respondendo corretamente, deveria responder exatamente assim. Pois Moggallāna é um pregador do Dhamma.’”

๓๔๔. เอวํ วุตฺเต, อายสฺมา มหาโมคฺคลฺลาโน ภควนฺตํ เอตทโวจ – ‘‘อถ ขฺวาหํ, ภนฺเต, อายสฺมนฺตํ สาริปุตฺตํ เอตทโวจํ – ‘พฺยากตํ โข, อาวุโส สาริปุตฺต, อมฺเหหิ สพฺเพเหว ยถาสกํ ปฏิภานํ. ตตฺถ ทานิ [Pg.280] มยํ อายสฺมนฺตํ สาริปุตฺตํ ปุจฺฉาม – รมณียํ, อาวุโส สาริปุตฺต, โคสิงฺคสาลวนํ, โทสินา รตฺติ, สพฺพผาลิผุลฺลา สาลา, ทิพฺพา, มญฺเญ, คนฺธา สมฺปวนฺติ. กถํรูเปน, อาวุโส สาริปุตฺต, ภิกฺขุนา โคสิงฺคสาลวนํ โสเภยฺยา’ติ? เอวํ วุตฺเต, ภนฺเต, อายสฺมา สาริปุตฺโต มํ เอตทโวจ – ‘อิธาวุโส, โมคฺคลฺลาน, ภิกฺขุ จิตฺตํ วสํ วตฺเตติ โน จ ภิกฺขุ จิตฺตสฺส วเสน วตฺตติ. โส ยาย วิหารสมาปตฺติยา อากงฺขติ ปุพฺพณฺหสมยํ วิหริตุํ, ตาย วิหารสมาปตฺติยา ปุพฺพณฺหสมยํ วิหรติ; ยาย วิหารสมาปตฺติยา อากงฺขติ มชฺฌนฺหิกสมยํ วิหริตุํ, ตาย วิหารสมาปตฺติยา มชฺฌนฺหิกสมยํ วิหรติ; ยาย วิหารสมาปตฺติยา อากงฺขติ สายนฺหสมยํ วิหริตุํ, ตาย วิหารสมาปตฺติยา สายนฺหสมยํ วิหรติ. เสยฺยถาปิ, อาวุโส โมคฺคลฺลาน, รญฺโญ วา ราชมหามตฺตสฺส วา นานารตฺตานํ ทุสฺสานํ ทุสฺสกรณฺฑโก ปูโร อสฺส. โส ยญฺญเทว ทุสฺสยุคํ อากงฺเขยฺย ปุพฺพณฺหสมยํ ปารุปิตุํ, ตํ ตเทว ทุสฺสยุคํ ปุพฺพณฺหสมยํ ปารุเปยฺย; ยญฺญเทว ทุสฺสยุคํ อากงฺเขยฺย มชฺฌนฺหิกสมยํ ปารุปิตุํ, ตํ ตเทว ทุสฺสยุคํ มชฺฌนฺหิกสมยํ ปารุเปยฺย; ยญฺญเทว ทุสฺสยุคํ อากงฺเขยฺย สายนฺหสมยํ ปารุปิตุํ, ตํ ตเทว ทุสฺสยุคํ สายนฺหสมยํ ปารุเปยฺย. เอวเมว โข, อาวุโส โมคฺคลฺลาน, ภิกฺขุ จิตฺตํ วสํ วตฺเตติ, โน จ ภิกฺขุ จิตฺตสฺส วเสน วตฺตติ. โส ยาย วิหารสมาปตฺติยา อากงฺขติ ปุพฺพณฺหสมยํ วิหริตุํ, ตาย วิหารสมาปตฺติยา ปุพฺพณฺหสมยํ วิหรติ; ยาย วิหารสมาปตฺติยา อากงฺขติ มชฺฌนฺหิกสมยํ วิหริตุํ, ตาย วิหารสมาปตฺติยา มชฺฌนฺหิกสมยํ วิหรติ; ยาย วิหารสมาปตฺติยา อากงฺขติ สายนฺหสมยํ วิหริตุํ, ตาย วิหารสมาปตฺติยา สายนฺหสมยํ วิหรติ. เอวรูเปน โข, อาวุโส โมคฺคลฺลาน, ภิกฺขุนา โคสิงฺคสาลวนํ โสเภยฺยา’’’ติ. ‘‘สาธุ สาธุ, โมคฺคลฺลาน! ยถา ตํ สาริปุตฺโตว สมฺมา พฺยากรมาโน พฺยากเรยฺย. สาริปุตฺโต หิ, โมคฺคลฺลาน, จิตฺตํ วสํ วตฺเตติ โน จ สาริปุตฺโต จิตฺตสฺส วเสน วตฺตติ. โส ยาย วิหารสมาปตฺติยา อากงฺขติ ปุพฺพณฺหสมยํ วิหริตุํ, ตาย วิหารสมาปตฺติยา ปุพฺพณฺหสมยํ วิหรติ; ยาย วิหารสมาปตฺติยา อากงฺขติ มชฺฌนฺหิกสมยํ วิหริตุํ, ตาย วิหารสมาปตฺติยา มชฺฌนฺหิกสมยํ วิหรติ; ยาย วิหารสมาปตฺติยา อากงฺขติ สายนฺหสมยํ วิหริตุํ, ตาย วิหารสมาปตฺติยา สายนฺหสมยํ วิหรตี’’ติ.

344. Quando isso foi dito, o venerável Mahāmoggallāna disse ao Abençoado: “Então, Senhor, eu me dirigi ao venerável Sāriputta desta forma: ‘Amigo Sāriputta, todos nós respondemos de acordo com a nossa própria inspiração. Agora, perguntemos ao venerável Sāriputta sobre este assunto: O bosque de sálalas de Gosiṅga é encantador, amigo Sāriputta; a noite está enluarada, as árvores sálalas estão todas floridas, e fragrâncias divinas parecem pairar no ar. Que tipo de bhikkhu, amigo Sāriputta, poderia iluminar este bosque de sálalas de Gosiṅga?’ Quando isso foi dito, Senhor, o venerável Sāriputta me respondeu: ‘Aqui, amigo Moggallāna, um bhikkhu exerce domínio sobre a sua mente, e não deixa que a mente exerça domínio sobre ele. Na parte da manhã, ele permanece em qualquer estado ou realização meditativa em que deseje permanecer durante a manhã; ao meio-dia, ele permanece em qualquer estado ou realização meditativa em que deseje permanecer ao meio-dia; no final da tarde, ele permanece em qualquer estado ou realização meditativa em que deseje permanecer no final da tarde. Assim como, amigo Moggallāna, o baú de roupas de um rei ou de um grande ministro real estivesse cheio de vestes de várias cores. Qualquer par de vestes que ele deseje vestir pela manhã, ele veste exatamente esse par de vestes pela manhã; qualquer par de vestes que ele deseje vestir ao meio-dia, ele veste exatamente esse par de vestes ao meio-dia; qualquer par de vestes que ele deseje vestir no final da tarde, ele veste exatamente esse par de vestes no final da tarde. Da mesma forma, amigo Moggallāna, um bhikkhu exerce domínio sobre a sua mente, e não deixa que a mente exerça domínio sobre ele. Na parte da manhã, ele permanece em qualquer estado ou realização meditativa em que deseje permanecer durante a manhã; ao meio-dia, ele permanece em qualquer estado ou realização meditativa em que deseje permanecer ao meio-dia; no final da tarde, ele permanece em qualquer estado ou realização meditativa in que deseje permanecer no final da tarde. Esse tipo de bhikkhu, amigo Moggallāna, poderia iluminar este bosque de sálalas de Gosiṅga.’ — ‘Muito bem, muito bem, Moggallāna! Sāriputta, respondendo corretamente, deveria responder exatamente assim. Pois Sāriputta exerce domínio sobre a sua mente, e não deixa que a mente exerça domínio sobre ele. Na parte da manhã, ele permanece em qualquer estado ou realização meditativa em que deseje permanecer durante a manhã; ao meio-dia, ele permanece em qualquer estado ou realização meditativa em que deseje permanecer ao meio-dia; no final da tarde, ele permanece em qualquer estado ou realização meditativa em que deseje permanecer no final da tarde.’”

๓๔๕. เอวํ [Pg.281] วุตฺเต, อายสฺมา สาริปุตฺโต ภควนฺตํ เอตทโวจ – ‘‘กสฺส นุ โข, ภนฺเต, สุภาสิต’’นฺติ? ‘‘สพฺเพสํ โว, สาริปุตฺต, สุภาสิตํ ปริยาเยน. อปิ จ มมปิ สุณาถ ยถารูเปน ภิกฺขุนา โคสิงฺคสาลวนํ โสเภยฺย. อิธ, สาริปุตฺต, ภิกฺขุ ปจฺฉาภตฺตํ ปิณฺฑปาตปฏิกฺกนฺโต นิสีทติ ปลฺลงฺกํ อาภุชิตฺวา อุชุํ กายํ ปณิธาย ปริมุขํ สตึ อุปฏฺฐเปตฺวา – ‘น ตาวาหํ อิมํ ปลฺลงฺกํ ภินฺทิสฺสามิ ยาว เม นานุปาทาย อาสเวหิ จิตฺตํ วิมุจฺจิสฺสตี’ติ. เอวรูเปน โข, สาริปุตฺต, ภิกฺขุนา โคสิงฺคสาลวนํ โสเภยฺยา’’ติ.

345. Quando isso foi dito, o venerável Sāriputta perguntou ao Abençoado: “Senhor, quem de nós falou bem?” — “Todos vós falastes bem, Sāriputta, cada um à sua maneira. Mas ouvi também de mim que tipo de bhikkhu poderia iluminar este bosque de sálalas de Gosiṅga. Aqui, Sāriputta, após retornar de sua ronda de esmolas, depois de sua refeição, um bhikkhu senta-se, cruza as pernas, ergue o corpo ereto e, estabelecendo a atenção plena diante de si, resolve: ‘Não desfarei esta postura sentada até que, sem apego, minha mente esteja libertada das máculas.’ Esse tipo de bhikkhu, Sāriputta, poderia iluminar este bosque de sálalas de Gosiṅga.”

อิทมโวจ ภควา. อตฺตมนา เต อายสฺมนฺโต ภควโต ภาสิตํ อภินนฺทุนฺติ.

Isso foi o que o Abençoado disse. Aqueles veneráveis ficaram satisfeitos e alegraram-se com as palavras do Abençoado.

มหาโคสิงฺคสุตฺตํ นิฏฺฐิตํ ทุติยํ.

O Mahāgosiṅga Sutta, o segundo, está concluído.

๓. มหาโคปาลกสุตฺตํ

3. Mahāgopālaka Sutta

๓๔๖. เอวํ เม สุตํ – เอกํ สมยํ ภควา สาวตฺถิยํ วิหรติ เชตวเน อนาถปิณฺฑิกสฺส อาราเม. ตตฺร โข ภควา ภิกฺขู อามนฺเตสิ – ‘‘ภิกฺขโว’’ติ. ‘‘ภทนฺเต’’ติ เต ภิกฺขู ภควโต ปจฺจสฺโสสุํ. ภควา เอตทโวจ –

346. Assim ouvi. Em certa ocasião, o Abençoado estava vivendo em Sāvatthī, no Bosque de Jeta, no Parque de Anāthapiṇḍika. Ali, o Abençoado dirigiu-se aos bhikkhus: “Bhikkhus!” — “Senhor”, responderam os bhikkhus ao Abençoado. O Abençoado disse o seguinte:

‘‘เอกาทสหิ, ภิกฺขเว, องฺเคหิ สมนฺนาคโต โคปาลโก อภพฺโพ โคคณํ ปริหริตุํ ผาตึ กาตุํ. กตเมหิ เอกาทสหิ? อิธ, ภิกฺขเว, โคปาลโก น รูปญฺญู โหติ, น ลกฺขณกุสโล โหติ, น อาสาฏิกํ หาเรตา โหติ, น วณํ ปฏิจฺฉาเทตา โหติ, น ธูมํ กตฺตา โหติ, น ติตฺถํ ชานาติ, น ปีตํ ชานาติ, น วีถึ ชานาติ, น โคจรกุสโล โหติ อนวเสสโทหี จ โหติ. เย เต อุสภา โคปิตโร โคปริณายกา เต น อติเรกปูชาย ปูเชตา โหติ. อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, เอกาทสหิ องฺเคหิ สมนฺนาคโต โคปาลโก อภพฺโพ โคคณํ ปริหริตุํ ผาตึ กาตุํ. เอวเมว โข, ภิกฺขเว, เอกาทสหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ภิกฺขุ อภพฺโพ อิมสฺมึ ธมฺมวินเย [Pg.282] วุทฺธึ วิรูฬฺหึ เวปุลฺลํ อาปชฺชิตุํ. กตเมหิ เอกาทสหิ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ น รูปญฺญู โหติ, น ลกฺขณกุสโล โหติ, น อาสาฏิกํ หาเรตา โหติ, น วณํ ปฏิจฺฉาเทตา โหติ, น ธูมํ กตฺตา โหติ, น ติตฺถํ ชานาติ, น ปีตํ ชานาติ, น วีถึ ชานาติ, น โคจรกุสโล โหติ, อนวเสสโทหี จ โหติ. เย เต ภิกฺขู เถรา รตฺตญฺญู จิรปพฺพชิตา สงฺฆปิตโร สงฺฆปริณายกา เต น อติเรกปูชาย ปูเชตา โหติ.

“Monges, quando um pastor de vacas possui onze fatores, ele é incapaz de cuidar e fazer prosperar um rebanho de gado. Quais são os onze? Aqui, monges, o pastor de vacas não conhece as formas, não é habilidoso nas características, não retira os ovos de mosca, não protege as feridas, não faz fumaça nos currais, não conhece o vau, não sabe o que é ter bebido, não conhece o caminho, não é habilidoso nas pastagens, ordenha até secar e não mostra veneração extra àqueles touros que são os pais e líderes do rebanho. Quando um pastor de vacas possui esses onze fatores, ele é incapaz de cuidar e fazer prosperar um rebanho de gado. Da mesma forma, monges, quando um monge possui onze qualidades, ele é incapaz de crescimento, progresso e plenitude neste Dhamma e Disciplina. Quais são as onze? Aqui, monges, o monge não conhece as formas, não é habilidoso nas características, não retira os ovos de mosca, não protege as feridas, não faz fumaça, não conhece o vau, não sabe o que é ter bebido, não conhece o caminho, não é habilidoso nas pastagens, ordenha até secar e não mostra veneração extra àqueles monges anciãos de longa data, que se ordenaram há muito tempo, que são os pais e líderes do Sangha.”

๓๔๗. ‘‘กถญฺจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ น รูปญฺญู โหติ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ยํ กิญฺจิ รูปํ สพฺพํ รูปํ ‘จตฺตาริ มหาภูตานิ, จตุนฺนญฺจ มหาภูตานํ อุปาทายรูป’นฺติ ยถาภูตํ นปฺปชานาติ. เอวํ โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ น รูปญฺญู โหติ.

347. “E como, monges, um monge não conhece as formas? Aqui, monges, um monge não compreende de acordo com a realidade que qualquer tipo de forma, toda forma, consiste nos ‘quatro grandes elementos e na forma derivada dos quatro grandes elementos’. É assim que um monge não conhece as formas.”

‘‘กถญฺจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ น ลกฺขณกุสโล โหติ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ‘กมฺมลกฺขโณ พาโล, กมฺมลกฺขโณ ปณฺฑิโต’ติ ยถาภูตํ นปฺปชานาติ. เอวํ โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ น ลกฺขณกุสโล โหติ.

“E como, monges, um monge não é habilidoso nas características? Aqui, monges, um monge não compreende de acordo com a realidade que ‘o tolo é caracterizado por suas ações; o sábio é caracterizado por suas ações’. É assim que um monge não é habilidoso nas características.”

‘‘กถญฺจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ น อาสาฏิกํ หาเรตา โหติ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อุปฺปนฺนํ กามวิตกฺกํ อธิวาเสติ, นปฺปชหติ น วิโนเทติ น พฺยนฺตี กโรติ น อนภาวํ คเมติ. อุปฺปนฺนํ พฺยาปาทวิตกฺกํ…เป… อุปฺปนฺนํ วิหึสาวิตกฺกํ…เป… อุปฺปนฺนุปฺปนฺเน ปาปเก อกุสเล ธมฺเม อธิวาเสติ, นปฺปชหติ น วิโนเทติ น พฺยนฺตี กโรติ น อนภาวํ คเมติ. เอวํ โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ น อาสาฏิกํ หาเรตา โหติ.

“E como, monges, um monge não retira os ovos de mosca? Aqui, monges, quando surge um pensamento de desejo sensual, o monge o tolera; ele não o abandona, não o remove, não o elimina e não o reduz à inexistência. Quando surge um pensamento de má vontade... quando surge um pensamento de crueldade... quando surgem estados prejudiciais e insalubres, ele os tolera; ele não os abandona, não os remove, não os elimina e não os reduz à inexistência. É assim que um monge não retira os ovos de mosca.”

‘‘กถญฺจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ น วณํ ปฏิจฺฉาเทตา โหติ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ จกฺขุนา รูปํ ทิสฺวา นิมิตฺตคฺคาหี โหติ อนุพฺยญฺชนคฺคาหี. ยตฺวาธิกรณเมนํ จกฺขุนฺทฺริยํ อสํวุตํ วิหรนฺตํ อภิชฺฌาโทมนสฺสา ปาปกา อกุสลา ธมฺมา อนฺวาสฺสเวยฺยุํ, ตสฺส สํวราย น ปฏิปชฺชติ, น รกฺขติ จกฺขุนฺทฺริยํ, จกฺขุนฺทฺริเย น สํวรํ อาปชฺชติ. โสเตน สทฺทํ สุตฺวา…เป… ฆาเนน คนฺธํ ฆายิตฺวา…เป… ชิวฺหาย รสํ สายิตฺวา…เป… กาเยน โผฏฺฐพฺพํ ผุสิตฺวา…เป… มนสา ธมฺมํ วิญฺญาย นิมิตฺตคฺคาหี โหติ อนุพฺยญฺชนคฺคาหี. ยตฺวาธิกรณเมนํ มนินฺทฺริยํ อสํวุตํ วิหรนฺตํ อภิชฺฌาโทมนสฺสา ปาปกา อกุสลา ธมฺมา อนฺวาสฺสเวยฺยุํ, ตสฺส สํวราย น ปฏิปชฺชติ, น [Pg.283] รกฺขติ มนินฺทฺริยํ, มนินฺทฺริเย น สํวรํ อาปชฺชติ. เอวํ โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ น วณํ ปฏิจฺฉาเทตา โหติ.

“E como, monges, um monge não protege as feridas? Aqui, monges, ao ver uma forma com o olho, o monge se apega aos seus sinais e detalhes. Visto que, se ele deixasse a faculdade do olho desprotegida, estados prejudiciais e insalubres de cobiça e tristeza poderiam invadi-lo, ele não pratica para a sua contenção, não guarda a faculdade do olho, não assume a contenção da faculdade do olho. Ao ouvir um som com o ouvido... ao cheirar um odor com o nariz... ao saborear um sabor com a língua... ao tocar um objeto tangível com o corpo... ao cognizar um objeto mental com a mente, ele se apega aos seus sinais e detalhes. Visto que, se ele deixasse a faculdade da mente desprotegida, estados prejudiciais e insalubres de cobiça e tristeza poderiam invadi-lo, ele não pratica para a sua contenção, não guarda a faculdade da mente, não assume a contenção da faculdade da mente. É assim que um monge não protege as feridas.”

‘‘กถญฺจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ น ธูมํ กตฺตา โหติ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ยถาสุตํ ยถาปริยตฺตํ ธมฺมํ น วิตฺถาเรน ปเรสํ เทเสตา โหติ. เอวํ โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ น ธูมํ กตฺตา โหติ.

“E como, monges, um monge não faz fumaça? Aqui, monges, um monge não ensina aos outros detalhadamente o Dhamma conforme o ouviu e o aprendeu. É assim que um monge não faz fumaça.”

‘‘กถญฺจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ น ติตฺถํ ชานาติ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ เย เต ภิกฺขู พหุสฺสุตา อาคตาคมา ธมฺมธรา วินยธรา มาติกาธรา, เต กาเลน กาลํ อุปสงฺกมิตฺวา น ปริปุจฺฉติ, น ปริปญฺหติ – ‘อิทํ, ภนฺเต, กถํ? อิมสฺส โก อตฺโถ’ติ? ตสฺส เต อายสฺมนฺโต อวิวฏญฺเจว น วิวรนฺติ, อนุตฺตานีกตญฺจ น อุตฺตานี กโรนฺติ, อเนกวิหิเตสุ จ กงฺขาฐานีเยสุ ธมฺเมสุ กงฺขํ น ปฏิวิโนเทนฺติ. เอวํ โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ น ติตฺถํ ชานาติ.

“E como, monges, um monge não conhece o vau? Aqui, monges, um monge não se aproxima, de tempos em tempos, daqueles monges de grande conhecimento, versados na tradição, que preservam o Dhamma, a Disciplina e os Códigos, e não os questiona nem os indaga: ‘Como é isso, venerável senhor? Qual é o significado disso?’. E esses veneráveis senhores não lhe revelam o que não foi revelado, não lhe esclarecem o que não está claro, nem removem suas dúvidas sobre as diversas coisas que dão margem à dúvida. É assim que um monge não conhece o vau.”

‘‘กถญฺจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ น ปีตํ ชานาติ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ตถาคตปฺปเวทิเต ธมฺมวินเย เทสิยมาเน น ลภติ อตฺถเวทํ, น ลภติ ธมฺมเวทํ, น ลภติ ธมฺมูปสํหิตํ ปาโมชฺชํ. เอวํ โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ น ปีตํ ชานาติ.

“E como, monges, um monge não sabe o que é ter bebido? Aqui, monges, quando o Dhamma e a Disciplina proclamados pelo Tathagata estão sendo ensinados, o monge não obtém a inspiração no significado, não obtém a inspiração no Dhamma, não obtém a alegria associada ao Dhamma. É assim que um monge não sabe o que é ter bebido.”

‘‘กถญฺจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ น วีถึ ชานาติ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อริยํ อฏฺฐงฺคิกํ มคฺคํ ยถาภูตํ นปฺปชานาติ. เอวํ โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ น วีถึ ชานาติ.

“E como, monges, um monge não conhece o caminho? Aqui, monges, um monge não compreende de acordo com a realidade o Nobre Caminho Óctuplo. É assim que um monge não conhece o caminho.”

‘‘กถญฺจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ น โคจรกุสโล โหติ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ จตฺตาโร สติปฏฺฐาเน ยถาภูตํ นปฺปชานาติ. เอวํ โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ น โคจรกุสโล โหติ.

“E como, monges, um monge não é habilidoso nas pastagens? Aqui, monges, um monge não compreende de acordo com a realidade os quatro fundamentos da atenção plena. É assim que um monge não é habilidoso nas pastagens.”

‘‘กถญฺจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อนวเสสโทหี โหติ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุํ สทฺธา คหปติกา อภิหฏฺฐุํ ปวาเรนฺติ จีวรปิณฺฑปาตเสนาสนคิลานปฺปจฺจยเภสชฺชปริกฺขาเรหิ, ตตฺร ภิกฺขุ มตฺตํ น ชานาติ ปฏิคฺคหณาย. เอวํ โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อนวเสสโทหี โหติ.

“E como, monges, um monge ordenha até secar? Aqui, monges, quando chefes de família cheios de fé convidam um monge a aceitar mantos, esmolas de alimentos, locais de repouso e requisitos medicinais para os enfermos, o monge não conhece a moderação ao aceitar. É assim que um monge ordenha até secar.”

‘‘กถญฺจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ เย เต ภิกฺขู เถรา รตฺตญฺญู จิรปพฺพชิตา สงฺฆปิตโร สงฺฆปริณายกา เต น อติเรกปูชาย ปูเชตา โหติ[Pg.284]? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ เย เต ภิกฺขู เถรา รตฺตญฺญู จิรปพฺพชิตา สงฺฆปิตโร สงฺฆปริณายกา, เตสุ น เมตฺตํ กายกมฺมํ ปจฺจุปฏฺฐาเปติ อาวิ เจว รโห จ; น เมตฺตํ วจีกมฺมํ ปจฺจุปฏฺฐาเปติ อาวิ เจว รโห จ; น เมตฺตํ มโนกมฺมํ ปจฺจุปฏฺฐาเปติ อาวิ เจว รโห จ. เอวํ โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ เย เต ภิกฺขู เถรา รตฺตญฺญู จิรปพฺพชิตา สงฺฆปิตโร สงฺฆปริณายกา เต น อติเรกปูชาย ปูเชตา โหติ.

“E como, monges, um monge não mostra veneração extra àqueles monges anciãos de longa data, que se ordenaram há muito tempo, que são os pais e líderes do Sangha? Aqui, monges, em relação àqueles monges anciãos de longa data, que se ordenaram há muito tempo, que são os pais e líderes do Sangha, o monge não mantém ações corporais de amor bondoso em público e em privado; não mantém ações verbais de amor bondoso em público e em privado; não mantém ações mentais de amor bondoso em público e em privado. É assim que um monge não mostra veneração extra àqueles monges anciãos de longa data, que se ordenaram há muito tempo, que são os pais e líderes do Sangha.”

‘‘อิเมหิ โข ภิกฺขเว เอกาทสหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ภิกฺขุ อภพฺโพ อิมสฺมึ ธมฺมวินเย วุทฺธึ วิรูฬฺหึ เวปุลฺลํ อาปชฺชิตุํ.

“Quando um monge possui essas onze qualidades, monges, ele é incapaz de crescimento, progresso e plenitude neste Dhamma e Disciplina.”

๓๔๘. ‘‘เอกาทสหิ, ภิกฺขเว, องฺเคหิ สมนฺนาคโต โคปาลโก ภพฺโพ โคคณํ ปริหริตุํ ผาตึ กาตุํ. กตเมหิ เอกาทสหิ? อิธ, ภิกฺขเว, โคปาลโก รูปญฺญู โหติ, ลกฺขณกุสโล โหติ, อาสาฏิกํ หาเรตา โหติ, วณํ ปฏิจฺฉาเทตา โหติ, ธูมํ กตฺตา โหติ, ติตฺถํ ชานาติ, ปีตํ ชานาติ, วีถึ ชานาติ, โคจรกุสโล โหติ, สาวเสสโทหี จ โหติ. เย เต อุสภา โคปิตโร โคปริณายกา เต อติเรกปูชาย ปูเชตา โหติ. อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, เอกาทสหิ องฺเคหิ สมนฺนาคโต โคปาลโก ภพฺโพ โคคณํ ปริหริตุํ ผาตึ กาตุํ. เอวเมว โข, ภิกฺขเว, เอกาทสหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ภิกฺขุ ภพฺโพ อิมสฺมึ ธมฺมวินเย วุทฺธึ วิรูฬฺหึ เวปุลฺลํ อาปชฺชิตุํ. กตเมหิ เอกาทสหิ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ รูปญฺญู โหติ, ลกฺขณกุสโล โหติ, อาสาฏิกํ หาเรตา โหติ, วณํ ปฏิจฺฉาเทตา โหติ, ธูมํ กตฺตา โหติ, ติตฺถํ ชานาติ, ปีตํ ชานาติ, วีถึ ชานาติ, โคจรกุสโล โหติ, สาวเสสโทหี จ โหติ. เย เต ภิกฺขู เถรา รตฺตญฺญู จิรปพฺพชิตา สงฺฆปิตโร สงฺฆปริณายกา เต อติเรกปูชาย ปูเชตา โหติ.

348. “Monges, quando um pastor de vacas possui onze fatores, ele é capaz de cuidar e fazer prosperar um rebanho de gado. Quais são os onze? Aqui, monges, o pastor de vacas conhece as formas, é habilidoso nas características, retira os ovos de mosca, protege as feridas, faz fumaça nos currais, conhece o vau, sabe o que é ter bebido, conhece o caminho, é habilidoso nas pastagens, não ordenha até secar e mostra veneração extra àqueles touros que são os pais e líderes do rebanho. Quando um pastor de vacas possui esses onze fatores, ele é capaz de cuidar e fazer prosperar um rebanho de gado. Da mesma forma, monges, quando um monge possui onze qualidades, ele é capaz de crescimento, progresso e plenitude neste Dhamma e Disciplina. Quais são as onze? Aqui, monges, o monge conhece as formas, é habilidoso nas características, retira os ovos de mosca, protege as feridas, faz fumaça, conhece o vau, sabe o que é ter bebido, conhece o caminho, é habilidoso nas pastagens, não ordenha até secar e mostra veneração extra àqueles monges anciãos de longa data, que se ordenaram há muito tempo, que são os pais e líderes do Sangha.”

๓๔๙. ‘‘กถญฺจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ รูปญฺญู โหติ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ยํ กิญฺจิ รูปํ สพฺพํ รูปํ ‘จตฺตาริ มหาภูตานิ, จตุนฺนญฺจ มหาภูตานํ อุปาทายรูป’นฺติ ยถาภูตํ ปชานาติ. เอวํ โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ รูปญฺญู โหติ.

349. “E como, monges, um monge conhece as formas? Aqui, monges, um monge compreende de acordo com a realidade que qualquer tipo de forma, toda forma, consiste nos ‘quatro grandes elementos e na forma derivada dos quatro grandes elementos’. É assim que um monge conhece as formas.”

‘‘กถญฺจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ลกฺขณกุสโล โหติ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ กมฺมลกฺขโณ พาโล, กมฺมลกฺขโณ ปณฺฑิโตติ ยถาภูตํ ปชานาติ. เอวํ โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ลกฺขณกุสโล โหติ.

“E como, monges, um monge é habilidoso nas características? Aqui, monges, um monge compreende de acordo com a realidade que ‘o tolo é caracterizado por suas ações; o sábio é caracterizado por suas ações’. É assim que um monge é habilidoso nas características.”

‘‘กถญฺจ[Pg.285], ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อาสาฏิกํ หาเรตา โหติ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อุปฺปนฺนํ กามวิตกฺกํ นาธิวาเสติ, ปชหติ วิโนเทติ พฺยนฺตี กโรติ อนภาวํ คเมติ. อุปฺปนฺนํ พฺยาปาทวิตกฺกํ…เป… อุปฺปนฺนํ วิหึสาวิตกฺกํ…เป… อุปฺปนฺนุปฺปนฺเน ปาปเก อกุสเล ธมฺเม นาธิวาเสติ, ปชหติ วิโนเทติ พฺยนฺตี กโรติ อนภาวํ คเมติ. เอวํ โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อาสาฏิกํ หาเรตา โหติ.

“E como, monges, um monge retira os ovos de mosca? Aqui, monges, quando surge um pensamento de desejo sensual, o monge não o tolera; ele o abandona, o remove, o elimina e o reduz à inexistência. Quando surge um pensamento de má vontade... quando surge um pensamento de crueldade... quando surgem estados prejudiciais e insalubres, ele não os tolera; ele os abandona, os remove, os elimina e os reduz à inexistência. É assim que um monge retira os ovos de mosca.”

‘‘กถญฺจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ วณํ ปฏิจฺฉาเทตา โหติ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ จกฺขุนา รูปํ ทิสฺวา น นิมิตฺตคฺคาหี โหติ นานุพฺยญฺชนคฺคาหี. ยตฺวาธิกรณเมนํ จกฺขุนฺทฺริยํ อสํวุตํ วิหรนฺตํ อภิชฺฌาโทมนสฺสา ปาปกา อกุสลา ธมฺมา อนฺวาสฺสเวยฺยุํ ตสฺส สํวราย ปฏิปชฺชติ, รกฺขติ จกฺขุนฺทฺริยํ, จกฺขุนฺทฺริเย สํวรํ อาปชฺชติ. โสเตน สทฺทํ สุตฺวา…เป… ฆาเนน คนฺธํ ฆายิตฺวา…เป… ชิวฺหาย รสํ สายิตฺวา…เป… กาเยน โผฏฺฐพฺพํ ผุสิตฺวา…เป… มนสา ธมฺมํ วิญฺญาย น นิมิตฺตคฺคาหี โหติ นานุพฺยญฺชนคฺคาหี. ยตฺวาธิกรณเมนํ มนินฺทฺริยํ อสํวุตํ วิหรนฺตํ อภิชฺฌาโทมนสฺสา ปาปกา อกุสลา ธมฺมา อนฺวาสฺสเวยฺยุํ ตสฺส สํวราย ปฏิปชฺชติ, รกฺขติ มนินฺทฺริยํ, มนินฺทฺริเย สํวรํ อาปชฺชติ. เอวํ โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ วณํ ปฏิจฺฉาเทตา โหติ.

“E como, monges, um monge protege as feridas? Aqui, monges, ao ver uma forma com o olho, o monge não se apega aos seus sinais nem aos seus detalhes. Visto que, se ele deixasse a faculdade do olho desprotegida, estados prejudiciais e insalubres de cobiça e tristeza poderiam invadi-lo, ele pratica para a sua contenção, guarda a faculdade do olho, assume a contenção da faculdade do olho. Ao ouvir um som com o ouvido... ao cheirar um odor com o nariz... ao saborear um sabor com a língua... ao tocar um objeto tangível com o corpo... ao cognizar um objeto mental com a mente, ele não se apega aos seus sinais nem aos seus detalhes. Visto que, se ele deixasse a faculdade da mente desprotegida, estados prejudiciais e insalubres de cobiça e tristeza poderiam invadi-lo, ele pratica para a sua contenção, guarda a faculdade da mente, assume a contenção da faculdade da mente. É assim que um monge protege as feridas.”

‘‘กถญฺจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ธูมํ กตฺตา โหติ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ยถาสุตํ ยถาปริยตฺตํ ธมฺมํ วิตฺถาเรน ปเรสํ เทเสตา โหติ. เอวํ โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ธูมํ กตฺตา โหติ.

“E como, monges, um monge faz fumaça? Aqui, monges, um monge ensina aos outros detalhadamente o Dhamma conforme o ouviu e o aprendeu. É assim que um monge faz fumaça.”

‘‘กถญฺจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ติตฺถํ ชานาติ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ เย เต ภิกฺขู พหุสฺสุตา อาคตาคมา ธมฺมธรา วินยธรา มาติกาธรา เต กาเลน กาลํ อุปสงฺกมิตฺวา ปริปุจฺฉติ, ปริปญฺหติ – ‘อิทํ, ภนฺเต, กถํ? อิมสฺส โก อตฺโถ’ติ? ตสฺส เต อายสฺมนฺโต อวิวฏญฺเจว วิวรนฺติ, อนุตฺตานีกตญฺจ อุตฺตานี กโรนฺติ, อเนกวิหิเตสุ จ กงฺขาฐานีเยสุ ธมฺเมสุ กงฺขํ ปฏิวิโนเทนฺติ. เอวํ โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ติตฺถํ ชานาติ.

“E como, monges, um monge conhece o vau? Aqui, monges, um monge se aproxima, de tempos em tempos, daqueles monges de grande conhecimento, versados na tradição, que preservam o Dhamma, a Disciplina e os Códigos, e os questiona e os indaga: ‘Como é isso, venerável senhor? Qual é o significado disso?’. E esses veneráveis senhores lhe revelam o que não foi revelado, lhe esclarecem o que não está claro, e removem suas dúvidas sobre as diversas coisas que dão margem à dúvida. É assim que um monge conhece o vau.”

‘‘กถญฺจ ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ปีตํ ชานาติ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ตถาคตปฺปเวทิเต ธมฺมวินเย เทสิยมาเน ลภติ อตฺถเวทํ, ลภติ ธมฺมเวทํ, ลภติ ธมฺมูปสํหิตํ ปาโมชฺชํ. เอวํ โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ปีตํ ชานาติ.

E como, monges, o monge sabe o que é ter bebido? Aqui, monges, quando o Dhamma e a Disciplina proclamados pelo Tathāgata estão sendo ensinados, o monge obtém inspiração no significado, obtém inspiração no Dhamma, obtém alegria conectada com o Dhamma. É assim, monges, que o monge sabe o que é ter bebido.

‘‘กถญฺจ[Pg.286], ภิกฺขเว, ภิกฺขุ วีถึ ชานาติ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อริยํ อฏฺฐงฺคิกํ มคฺคํ ยถาภูตํ ปชานาติ. เอวํ โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ วีถึ ชานาติ.

E como, monges, o monge conhece o caminho? Aqui, monges, o monge compreende o Nobre Caminho Óctuplo como ele realmente é. É assim, monges, que o monge conhece o caminho.

‘‘กถญฺจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ โคจรกุสโล โหติ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ จตฺตาโร สติปฏฺฐาเน ยถาภูตํ ปชานาติ. เอวํ โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ โคจรกุสโล โหติ.

E como, monges, o monge é habilidoso nos pastos? Aqui, monges, o monge compreende os quatro fundamentos da atenção plena como eles realmente são. É assim, monges, que o monge é habilidoso nos pastos.

‘‘กถญฺจ ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สาวเสสโทหี โหติ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุํ สทฺธา คหปติกา อภิหฏฺฐุํ ปวาเรนฺติ จีวรปิณฺฑปาตเสนาสนคิลานปฺปจฺจยเภสชฺชปริกฺขาเรหิ. ตตฺร ภิกฺขุ มตฺตํ ชานาติ ปฏิคฺคหณาย. เอวํ โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สาวเสสโทหี โหติ.

E como, monges, o monge não ordenha até secar? Aqui, monges, quando chefes de família cheios de fé convidam o monge a aceitar mantos, esmolas de comida, locais de repouso e requisitos medicinais para os enfermos, o monge conhece a moderação na aceitação. É assim, monges, que o monge não ordenha até secar.

‘‘กถญฺจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ เย เต ภิกฺขู เถรา รตฺตญฺญู จิรปพฺพชิตา สงฺฆปิตโร สงฺฆปริณายกา, เต อติเรกปูชาย ปูเชตา โหติ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ เย เต ภิกฺขู เถรา รตฺตญฺญู จิรปพฺพชิตา สงฺฆปิตโร สงฺฆปริณายกา เตสุ เมตฺตํ กายกมฺมํ ปจฺจุปฏฺฐาเปติ อาวิ เจว รโห จ; เมตฺตํ วจีกมฺมํ ปจฺจุปฏฺฐาเปติ อาวิ เจว รโห จ; เมตฺตํ มโนกมฺมํ ปจฺจุปฏฺฐาเปติ อาวิ เจว รโห จ. เอวํ โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ เย เต ภิกฺขู เถรา รตฺตญฺญู จิรปพฺพชิตา สงฺฆปิตโร สงฺฆปริณายกา เต อติเรกปูชาย ปูเชตา โหติ.

E como, monges, o monge presta veneração extraordinária àqueles monges anciãos de longa data, que se ordenaram há muito tempo, pais e líderes do Sangha? Aqui, monges, o monge mantém ações corporais de amor-bondade, tanto aberta quanto privadamente, em relação a esses monges anciãos; ele mantém ações verbais de amor-bondade, tanto aberta quanto privadamente, em relação a eles; ele mantém ações mentais de amor-bondade, tanto aberta quanto privadamente, em relação a eles. É assim, monges, que o monge presta veneração extraordinária àqueles monges anciãos de longa data, que se ordenaram há muito tempo, pais e líderes do Sangha.

‘‘อิเมหิ โข, ภิกฺขเว, เอกาทสหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ภิกฺขุ ภพฺโพ อิมสฺมึ ธมฺมวินเย วุทฺธึ วิรูฬฺหึ เวปุลฺลํ อาปชฺชิตุ’’นฺติ.

Dotado dessas onze qualidades, monges, o monge é capaz de alcançar o crescimento, o progresso e a plenitude neste Dhamma e Disciplina.

อิทมโวจ ภควา. อตฺตมนา เต ภิกฺขู ภควโต ภาสิตํ อภินนฺทุนฺติ.

Isso foi o que o Abençoado disse. Satisfeitos, os monges se alegraram com as palavras do Abençoado.

มหาโคปาลกสุตฺตํ นิฏฺฐิตํ ตติยํ.

O Mahāgopālaka Sutta está concluído, o terceiro.

๔. จูฬโคปาลกสุตฺตํ

4. Cūḷagopālaka Sutta

๓๕๐. เอวํ เม สุตํ – เอกํ สมยํ ภควา วชฺชีสุ วิหรติ อุกฺกเจลายํ คงฺคาย นทิยา ตีเร. ตตฺร โข ภควา ภิกฺขู อามนฺเตสิ – ‘‘ภิกฺขโว’’ติ. ‘‘ภทนฺเต’’ติ เต ภิกฺขู ภควโต ปจฺจสฺโสสุํ. ภควา เอตทโวจ –

350. Assim ouvi. Em certa ocasião, o Abençoado estava vivendo no país dos Vajjis, em Ukkācelā, às margens do rio Gange. Lá, o Abençoado se dirigiu aos monges: 'Monges!' — 'Venerável Senhor', responderam os monges. O Abençoado disse o seguinte:

‘‘ภูตปุพฺพํ[Pg.287], ภิกฺขเว, มาคธโก โคปาลโก ทุปฺปญฺญชาติโก, วสฺสานํ ปจฺฉิเม มาเส สรทสมเย, อสมเวกฺขิตฺวา คงฺคาย นทิยา โอริมํ ตีรํ, อสมเวกฺขิตฺวา ปาริมํ ตีรํ, อติตฺเถเนว คาโว ปตาเรสิ อุตฺตรํ ตีรํ สุวิเทหานํ. อถ โข, ภิกฺขเว, คาโว มชฺเฌคงฺคาย นทิยา โสเต อามณฺฑลิยํ กริตฺวา ตตฺเถว อนยพฺยสนํ อาปชฺชึสุ. ตํ กิสฺส เหตุ? ตถา หิ โส, ภิกฺขเว, มาคธโก โคปาลโก ทุปฺปญฺญชาติโก, วสฺสานํ ปจฺฉิเม มาเส สรทสมเย, อสมเวกฺขิตฺวา คงฺคาย นทิยา โอริมํ ตีรํ, อสมเวกฺขิตฺวา ปาริมํ ตีรํ, อติตฺเถเนว คาโว ปตาเรสิ อุตฺตรํ ตีรํ สุวิเทหานํ. เอวเมว โข, ภิกฺขเว, เย หิ เกจิ สมณา วา พฺราหฺมณา วา อกุสลา อิมสฺส โลกสฺส อกุสลา ปรสฺส โลกสฺส, อกุสลา มารเธยฺยสฺส อกุสลา อมารเธยฺยสฺส, อกุสลา มจฺจุเธยฺยสฺส อกุสลา อมจฺจุเธยฺยสฺส, เตสํ เย โสตพฺพํ สทฺทหาตพฺพํ มญฺญิสฺสนฺติ, เตสํ ตํ ภวิสฺสติ ทีฆรตฺตํ อหิตาย ทุกฺขาย.

No passado, monges, houve um tolo pastor de Magadha que, no último mês da estação das chuvas, no outono, sem examinar a margem próxima ou a margem distante do rio Gange, conduziu seu gado para a outra margem, no país de Videha, por um local que não tinha vau. Então, monges, o gado se amontoou no meio da correnteza do rio Gange e sofreu calamidade e desastre. Por que isso aconteceu? Porque aquele tolo pastor de Magadha, no último mês da estação das chuvas, no outono, sem examinar a margem próxima ou a margem distante do rio Gange, conduziu seu gado para a outra margem, no país de Videha, por um local que não tinha vau. Da mesma forma, monges, em relação a quaisquer ascetas e brâmanes que não são habilidosos neste mundo e no outro mundo, não são habilidosos no reino de Māra e no que está fora do reino de Māra, não são habilidosos no reino da Morte e no que está fora do reino da Morte — para aqueles que pensam que devem ouvi-los e depositar fé neles, isso resultará em dano e sofrimento por muito tempo.

๓๕๑. ‘‘ภูตปุพฺพํ, ภิกฺขเว, มาคธโก โคปาลโก สปฺปญฺญชาติโก, วสฺสานํ ปจฺฉิเม มาเส สรทสมเย, สมเวกฺขิตฺวา คงฺคาย นทิยา โอริมํ ตีรํ, สมเวกฺขิตฺวา ปาริมํ ตีรํ, ติตฺเถเนว คาโว ปตาเรสิ อุตฺตรํ ตีรํ สุวิเทหานํ. โส ปฐมํ ปตาเรสิ เย เต อุสภา โคปิตโร โคปริณายกา. เต ติริยํ คงฺคาย โสตํ เฉตฺวา โสตฺถินา ปารํ อคมํสุ. อถาปเร ปตาเรสิ พลวคาโว ทมฺมคาโว. เตปิ ติริยํ คงฺคาย โสตํ เฉตฺวา โสตฺถินา ปารํ อคมํสุ. อถาปเร ปตาเรสิ วจฺฉตเร วจฺฉตริโย. เตปิ ติริยํ คงฺคาย โสตํ เฉตฺวา โสตฺถินา ปารํ อคมํสุ. อถาปเร ปตาเรสิ วจฺฉเก กิสาพลเก. เตปิ ติริยํ คงฺคาย โสตํ เฉตฺวา โสตฺถินา ปารํ อคมํสุ. ภูตปุพฺพํ, ภิกฺขเว, วจฺฉโก ตรุณโก ตาวเทว ชาตโก มาตุโครวเกน วุยฺหมาโน, โสปิ ติริยํ คงฺคาย โสตํ เฉตฺวา โสตฺถินา ปารํ อคมาสิ. ตํ กิสฺส เหตุ? ตถา หิ โส, ภิกฺขเว, มาคธโก โคปาลโก สปฺปญฺญชาติโก, วสฺสานํ ปจฺฉิเม มาเส สรทสมเย, สมเวกฺขิตฺวา คงฺคาย นทิยา โอริมํ [Pg.288] ตีรํ, สมเวกฺขิตฺวา ปาริมํ ตีรํ, ติตฺเถเนว คาโว ปตาเรสิ อุตฺตรํ ตีรํ สุวิเทหานํ. เอวเมว โข, ภิกฺขเว, เย หิ เกจิ สมณา วา พฺราหฺมณา วา กุสลา อิมสฺส โลกสฺส กุสลา ปรสฺส โลกสฺส, กุสลา มารเธยฺยสฺส กุสลา อมารเธยฺยสฺส, กุสลา มจฺจุเธยฺยสฺส กุสลา อมจฺจุเธยฺยสฺส, เตสํ เย โสตพฺพํ สทฺทหาตพฺพํ มญฺญิสฺสนฺติ, เตสํ ตํ ภวิสฺสติ ทีฆรตฺตํ หิตาย สุขาย.

351. No passado, monges, houve um sábio pastor de Magadha que, no último mês da estação das chuvas, no outono, após examinar a margem próxima e a margem distante do rio Gange, conduziu seu gado para a outra margem, no país de Videha, por um local que tinha vau. Ele fez os touros, os pais e líderes do rebanho, entrarem primeiro, e eles cruzaram a correnteza do Gange e chegaram em segurança à outra margem. Em seguida, ele fez o gado forte e o gado a ser domado entrarem, e eles também cruzaram a correnteza do Gange e chegaram em segurança à outra margem. Em seguida, ele fez as novilhas e os bois jovens entrarem, e eles também cruzaram a correnteza do Gange e chegaram em segurança à outra margem. Em seguida, ele fez os bezerros e o gado fraco entrarem, e eles também cruzaram a correnteza do Gange e chegaram em segurança à outra margem. Naquele momento, havia um bezerro recém-nascido e, sendo encorajado pelo mugido de sua mãe, ele também cruzou a correnteza do Gange e chegou em segurança à outra margem. Por que isso aconteceu? Porque aquele sábio pastor de Magadha, no último mês da estação das chuvas, no outono, após examinar a margem próxima e a margem distante do rio Gange, conduziu seu gado para a outra margem, no país de Videha, por um local que tinha vau. Da mesma forma, monges, em relação a quaisquer ascetas e brâmanes que são habilidosos neste mundo e no outro mundo, habilidosos no reino de Māra e no que está fora do reino de Māra, habilidosos no reino da Morte e no que está fora do reino da Morte — para aqueles que pensam que devem ouvi-los e depositar fé neles, isso resultará em bem-estar e felicidade por muito tempo.

๓๕๒. ‘‘เสยฺยถาปิ, ภิกฺขเว, เย เต อุสภา โคปิตโร โคปริณายกา เต ติริยํ คงฺคาย โสตํ เฉตฺวา โสตฺถินา ปารํ อคมํสุ, เอวเมว โข, ภิกฺขเว, เย เต ภิกฺขู อรหนฺโต ขีณาสวา วุสิตวนฺโต กตกรณียา โอหิตภารา อนุปฺปตฺตสทตฺถา ปริกฺขีณภวสํโยชนา สมฺมทญฺญา วิมุตฺตา, เต ติริยํ มารสฺส โสตํ เฉตฺวา โสตฺถินา ปารํ คตา.

352. Assim como, monges, os touros, os pais e líderes do rebanho, cruzaram a correnteza do Gange e chegaram em segurança à outra margem, da mesma forma, monges, aqueles monges que são arahants, cujas máculas foram destruídas, que viveram a vida santa, fizeram o que deveria ser feito, depuseram o fardo, alcançaram seu próprio objetivo, destruíram os grilhões da existência e estão completamente libertos através do conhecimento final — ao cruzarem a correnteza de Māra, chegaram em segurança à outra margem.

‘‘เสยฺยถาปิ เต, ภิกฺขเว, พลวคาโว ทมฺมคาโว ติริยํ คงฺคาย โสตํ เฉตฺวา โสตฺถินา ปารํ อคมํสุ, เอวเมว โข, ภิกฺขเว, เย เต ภิกฺขู ปญฺจนฺนํ โอรมฺภาคิยานํ สํโยชนานํ ปริกฺขยา โอปปาติกา ตตฺถ ปรินิพฺพายิโน อนาวตฺติธมฺมา ตสฺมา โลกา, เตปิ ติริยํ มารสฺส โสตํ เฉตฺวา โสตฺถินา ปารํ คมิสฺสนฺติ.

Assim como, monges, o gado forte e o gado a ser domado cruzaram a correnteza do Gange e chegaram em segurança à outra margem, da mesma forma, monges, aqueles monges que, com a destruição dos cinco grilhões inferiores, renascerão espontaneamente [nas Moradas Puras] e lá alcançarão o Nibbāna final, sem nunca mais retornar daquele mundo — ao cruzarem a correnteza de Māra, chegarão em segurança à outra margem.

‘‘เสยฺยถาปิ เต, ภิกฺขเว, วจฺฉตรา วจฺฉตริโย ติริยํ คงฺคาย โสตํ เฉตฺวา โสตฺถินา ปารํ อคมํสุ, เอวเมว โข, ภิกฺขเว, เย เต ภิกฺขู ติณฺณํ สํโยชนานํ ปริกฺขยา ราคโทสโมหานํ ตนุตฺตา สกทาคามิโน สกึเทว อิมํ โลกํ อาคนฺตฺวา ทุกฺขสฺสนฺตํ กริสฺสนฺติ, เตปิ ติริยํ มารสฺส โสตํ เฉตฺวา โสตฺถินา ปารํ คมิสฺสนฺติ.

Assim como, monges, as novilhas e os bois jovens cruzaram a correnteza do Gange e chegaram em segurança à outra margem, da mesma forma, monges, aqueles monges que, com a destruição de três grilhões e com a atenuação da cobiça, do ódio e da ilusão, são aqueles que retornam uma única vez, retornando uma única vez a este mundo para dar fim ao sofrimento — ao cruzarem a correnteza de Māra, eles também chegarão em segurança à outra margem.

‘‘เสยฺยถาปิ เต, ภิกฺขเว, วจฺฉกา กิสาพลกา ติริยํ คงฺคาย โสตํ เฉตฺวา โสตฺถินา ปารํ อคมํสุ, เอวเมว โข, ภิกฺขเว, เย เต ภิกฺขู ติณฺณํ สํโยชนานํ ปริกฺขยา โสตาปนฺนา อวินิปาตธมฺมา นิยตา สมฺโพธิปรายนา, เตปิ ติริยํ มารสฺส โสตํ เฉตฺวา โสตฺถินา ปารํ คมิสฺสนฺติ.

Assim como, monges, os bezerros e o gado fraco cruzaram a correnteza do Gange e chegaram em segurança à outra margem, da mesma forma, monges, aqueles monges que, com a destruição de três grilhões, são aqueles que entraram na correnteza, não mais sujeitos à perdição, destinados à libertação, direcionados à iluminação — ao cruzarem a correnteza de Māra, eles também chegarão em segurança à outra margem.

‘‘เสยฺยถาปิ โส, ภิกฺขเว, วจฺฉโก ตรุณโก ตาวเทว ชาตโก มาตุโครวเกน วุยฺหมาโน ติริยํ คงฺคาย โสตํ เฉตฺวา โสตฺถินา [Pg.289] ปารํ อคมาสิ, เอวเมว โข, ภิกฺขเว, เย เต ภิกฺขู ธมฺมานุสาริโน สทฺธานุสาริโน, เตปิ ติริยํ มารสฺส โสตํ เฉตฺวา โสตฺถินา ปารํ คมิสฺสนฺติ.

Assim como, monges, aquele bezerro recém-nascido, sendo encorajado pelo mugido de sua mãe, também cruzou a correnteza do Gange e chegou em segurança à outra margem, da mesma forma, monges, aqueles monges que são seguidores do Dhamma e seguidores pela fé — ao cruzarem a correnteza de Māra, eles também chegarão em segurança à outra margem.

‘‘อหํ โข ปน, ภิกฺขเว, กุสโล อิมสฺส โลกสฺส กุสโล ปรสฺส โลกสฺส, กุสโล มารเธยฺยสฺส กุสโล อมารเธยฺยสฺส, กุสโล มจฺจุเธยฺยสฺส กุสโล อมจฺจุเธยฺยสฺส. ตสฺส มยฺหํ, ภิกฺขเว, เย โสตพฺพํ สทฺทหาตพฺพํ มญฺญิสฺสนฺติ, เตสํ ตํ ภวิสฺสติ ทีฆรตฺตํ หิตาย สุขายา’’ติ.

Eu, monges, sou habilidoso neste mundo e no outro mundo, habilidoso no reino de Māra e no que está fora do reino de Māra, habilidoso no reino da Morte e no que está fora do reino da Morte. Para aqueles que pensam que devem me ouvir e depositar fé em mim, isso resultará em bem-estar e felicidade por muito tempo.

อิทมโวจ ภควา. อิทํ วตฺวา สุคโต อถาปรํ เอตทโวจ สตฺถา –

Isso foi o que o Abençoado disse. Tendo dito isso, o Bem-Aventurado, o Mestre, disse ainda:

‘‘อยํ โลโก ปโร โลโก, ชานตา สุปฺปกาสิโต;

ยญฺจ มาเรน สมฺปตฺตํ, อปฺปตฺตํ ยญฺจ มจฺจุนา.

Este mundo e o mundo além são bem descritos por aquele que sabe; tanto o que está ao alcance de Māra quanto o que está fora do alcance da Morte.

‘‘สพฺพํ โลกํ อภิญฺญาย, สมฺพุทฺเธน ปชานตา;

วิวฏํ อมตทฺวารํ, เขมํ นิพฺพานปตฺติยา.

Compreendendo diretamente todo o mundo, o Desperto que tudo entende abriu a porta para o estado imortal, para que a segurança do Nibbāna seja alcançada.

‘‘ฉินฺนํ ปาปิมโต โสตํ, วิทฺธสฺตํ วินฬีกตํ;

ปาโมชฺชพหุลา โหถ, เขมํ ปตฺตตฺถ ภิกฺขโว’’ติ.

A correnteza do Maligno foi cortada, destruída e desfeita; regozijai-vos grandemente, monges, e aspirai à segurança!

จูฬโคปาลกสุตฺตํ นิฏฺฐิตํ จตุตฺถํ.

O Cūḷagopālaka Sutta está concluído, o quarto.

๕. จูฬสจฺจกสุตฺตํ

5. Cūḷasaccaka Sutta

๓๕๓. เอวํ เม สุตํ – เอกํ สมยํ ภควา เวสาลิยํ วิหรติ มหาวเน กูฏาคารสาลายํ. เตน โข ปน สมเยน สจฺจโก นิคณฺฐปุตฺโต เวสาลิยํ ปฏิวสติ ภสฺสปฺปวาทโก ปณฺฑิตวาโท สาธุสมฺมโต พหุชนสฺส. โส เวสาลิยํ ปริสติ เอวํ วาจํ ภาสติ – ‘‘นาหํ ตํ ปสฺสามิ สมณํ วา พฺราหฺมณํ วา, สงฺฆึ คณึ คณาจริยํ, อปิ อรหนฺตํ สมฺมาสมฺพุทฺธํ ปฏิชานมานํ, โย มยา วาเทน วาทํ สมารทฺโธ น สงฺกมฺเปยฺย น สมฺปกมฺเปยฺย น สมฺปเวเธยฺย, ยสฺส น กจฺเฉหิ เสทา มุจฺเจยฺยุํ. ถูณํ เจปาหํ อเจตนํ วาเทน วาทํ สมารเภยฺยํ, สาปิ มยา วาเทน วาทํ สมารทฺธา [Pg.290] สงฺกมฺเปยฺย สมฺปกมฺเปยฺย สมฺปเวเธยฺย. โก ปน วาโท มนุสฺสภูตสฺสา’’ติ?

353. Assim ouvi. Em certa ocasião, o Abençoado estava vivendo em Vesālī, no Grande Bosque, no Salão com o Teto Pontiagudo. Naquela ocasião, Saccaka, o filho de um Nigaṇṭha, estava residindo em Vesālī; ele era um debatedor, um orador astuto, considerado por muitos como um santo. Ele fazia esta declaração perante a assembleia de Vesālī: 'Não vejo nenhum asceta ou brâmane, líder de uma ordem, líder de um grupo, professor de um grupo, mesmo aquele que se autoproclama realizado e plenamente desperto, que não tremeria, vacilaria, estremeceria e suaria debaixo dos braços se entrasse em debate comigo. Mesmo se eu desafiasse um poste sem vida para um debate, ele tremeria, vacilaria e estremeceria se entrasse em debate comigo; o que direi, então, de um ser humano?'

อถ โข อายสฺมา อสฺสชิ ปุพฺพณฺหสมยํ นิวาเสตฺวา ปตฺตจีวรมาทาย เวสาลึ ปิณฺฑาย ปาวิสิ. อทฺทสา โข สจฺจโก นิคณฺฐปุตฺโต เวสาลิยํ ชงฺฆาวิหารํ อนุจงฺกมมาโน อนุวิจรมาโน อายสฺมนฺตํ อสฺสชึ ทูรโตว อาคจฺฉนฺตํ. ทิสฺวาน เยนายสฺมา อสฺสชิ เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา อายสฺมตา อสฺสชินา สทฺธึ สมฺโมทิ. สมฺโมทนียํ กถํ สารณียํ วีติสาเรตฺวา เอกมนฺตํ อฏฺฐาสิ. เอกมนฺตํ ฐิโต โข สจฺจโก นิคณฺฐปุตฺโต อายสฺมนฺตํ อสฺสชึ เอตทโวจ – ‘‘กถํ ปน, โภ อสฺสชิ, สมโณ โคตโม สาวเก วิเนติ, กถํภาคา จ ปน สมณสฺส โคตมสฺส สาวเกสุ อนุสาสนี พหุลา ปวตฺตตี’’ติ? ‘‘เอวํ โข, อคฺคิเวสฺสน, ภควา สาวเก วิเนติ, เอวํภาคา จ ปน ภควโต สาวเกสุ อนุสาสนี พหุลา ปวตฺตติ – ‘รูปํ, ภิกฺขเว, อนิจฺจํ, เวทนา อนิจฺจา, สญฺญา อนิจฺจา, สงฺขารา อนิจฺจา, วิญฺญาณํ อนิจฺจํ. รูปํ, ภิกฺขเว, อนตฺตา, เวทนา อนตฺตา, สญฺญา อนตฺตา, สงฺขารา อนตฺตา, วิญฺญาณํ อนตฺตา. สพฺเพ สงฺขารา อนิจฺจา, สพฺเพ ธมฺมา อนตฺตา’ติ. เอวํ โข, อคฺคิเวสฺสน, ภควา สาวเก วิเนติ, เอวํภาคา จ ปน ภควโต สาวเกสุ อนุสาสนี พหุลา ปวตฺตตี’’ติ. ‘‘ทุสฺสุตํ วต, โภ อสฺสชิ, อสฺสุมฺห เย มยํ เอวํวาทึ สมณํ โคตมํ อสฺสุมฺห. อปฺเปว นาม มยํ กทาจิ กรหจิ เตน โภตา โคตเมน สทฺธึ สมาคจฺเฉยฺยาม, อปฺเปว นาม สิยา โกจิเทว กถาสลฺลาโป, อปฺเปว นาม ตสฺมา ปาปกา ทิฏฺฐิคตา วิเวเจยฺยามา’’ติ.

Então, pela manhã, o venerável Assaji, tendo se vestido e tomado sua tigela e manto externo, entrou em Vesālī para esmolar. Saccaka, o filho de Nigaṇṭha, que estava caminhando e passeando para se exercitar em Vesālī, viu o venerável Assaji vindo de longe. Ao vê-lo, aproximou-se do venerável Assaji e trocou saudações com ele. Após concluir essa conversa amigável e cordial, Saccaka, o filho de Nigaṇṭha, de pé a um lado, disse-lhe: “Como, mestre Assaji, o asceta Gotama disciplina seus discípulos? E como a instrução do asceta Gotama é geralmente apresentada aos seus discípulos?” “É assim, Aggivessana, que o Abençoado disciplina seus discípulos, e é assim que a instrução do Abençoado é geralmente apresentada aos seus discípulos: ‘Monges, a forma é impermanente, a sensação é impermanente, a percepção é impermanente, as formações são impermanentes, a consciência é impermanente. Monges, a forma não é o eu, a sensação não é o eu, a percepção não é o eu, as formações não são o eu, a consciência não é o eu. Todas as formações são impermanentes; todas as coisas não são o eu.’ É assim, Aggivessana, que o Abençoado disciplina seus discípulos, e é assim que a instrução do Abençoado é geralmente apresentada aos seus discípulos.” “De fato, ouvimos algo desagradável, mestre Assaji, ao ouvirmos que o asceta Gotama afirma tal coisa. Quem sabe, em algum momento, possamos nos encontrar com o mestre Gotama e ter alguma conversa com ele. Quem sabe possamos afastá-lo dessa visão prejudicial.”

๓๕๔. เตน โข ปน สมเยน ปญฺจมตฺตานิ ลิจฺฉวิสตานิ สนฺถาคาเร สนฺนิปติตานิ โหนฺติ เกนจิเทว กรณีเยน. อถ โข สจฺจโก นิคณฺฐปุตฺโต เยน เต ลิจฺฉวี เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา เต ลิจฺฉวี เอตทโวจ – ‘‘อภิกฺกมนฺตุ โภนฺโต ลิจฺฉวี, อภิกฺกมนฺตุ โภนฺโต ลิจฺฉวี, อชฺช เม สมเณน โคตเมน สทฺธึ กถาสลฺลาโป ภวิสฺสติ. สเจ เม สมโณ โคตโม ตถา ปติฏฺฐิสฺสติ ยถา จ เม ญาตญฺญตเรน สาวเกน อสฺสชินา นาม ภิกฺขุนา ปติฏฺฐิตํ, เสยฺยถาปิ นาม พลวา ปุริโส ทีฆโลมิกํ เอฬกํ โลเมสุ คเหตฺวา อากฑฺเฒยฺย ปริกฑฺเฒยฺย สมฺปริกฑฺเฒยฺย[Pg.291], เอวเมวาหํ สมณํ โคตมํ วาเทน วาทํ อากฑฺฒิสฺสามิ ปริกฑฺฒิสฺสามิ สมฺปริกฑฺฒิสฺสามิ. เสยฺยถาปิ นาม พลวา โสณฺฑิกากมฺมกาโร มหนฺตํ โสณฺฑิกากิฬญฺชํ คมฺภีเร อุทกรหเท ปกฺขิปิตฺวา กณฺเณ คเหตฺวา อากฑฺเฒยฺย ปริกฑฺเฒยฺย สมฺปริกฑฺเฒยฺย, เอวเมวาหํ สมณํ โคตมํ วาเทน วาทํ อากฑฺฒิสฺสามิ ปริกฑฺฒิสฺสามิ สมฺปริกฑฺฒิสฺสามิ. เสยฺยถาปิ นาม พลวา โสณฺฑิกาธุตฺโต วาลํ กณฺเณ คเหตฺวา โอธุเนยฺย นิทฺธุเนยฺย นิปฺโผเฏยฺย เอวเมวาหํ สมณํ โคตมํ วาเทน วาทํ โอธุนิสฺสามิ นิทฺธุนิสฺสามิ นิปฺโผเฏสฺสามิ. เสยฺยถาปิ นาม กุญฺชโร สฏฺฐิหายโน คมฺภีรํ โปกฺขรณึ โอคาเหตฺวา สาณโธวิกํ นาม กีฬิตชาตํ กีฬติ, เอวเมวาหํ สมณํ โคตมํ สาณโธวิกํ มญฺเญ กีฬิตชาตํ กีฬิสฺสามิ. อภิกฺกมนฺตุ โภนฺโต ลิจฺฉวี, อภิกฺกมนฺตุ โภนฺโต ลิจฺฉวี, อชฺช เม สมเณน โคตเมน สทฺธึ กถาสลฺลาโป ภวิสฺสตี’’ติ. ตตฺเรกจฺเจ ลิจฺฉวี เอวมาหํสุ – ‘‘กึ สมโณ โคตโม สจฺจกสฺส นิคณฺฐปุตฺตสฺส วาทํ อาโรเปสฺสติ, อถ โข สจฺจโก นิคณฺฐปุตฺโต สมณสฺส โคตมสฺส วาทํ อาโรเปสฺสตี’’ติ? เอกจฺเจ ลิจฺฉวี เอวมาหํสุ – ‘‘กึ โส ภวมาโน สจฺจโก นิคณฺฐปุตฺโต โย ภควโต วาทํ อาโรเปสฺสติ, อถ โข ภควา สจฺจกสฺส นิคณฺฐปุตฺตสฺส วาทํ อาโรเปสฺสตี’’ติ? อถ โข สจฺจโก นิคณฺฐปุตฺโต ปญฺจมตฺเตหิ ลิจฺฉวิสเตหิ ปริวุโต เยน มหาวนํ กูฏาคารสาลา เตนุปสงฺกมิ.

354. Naquela ocasião, cerca de quinhentos Licchavis haviam se reunido no salão de assembleias para tratar de algum assunto. Então, Saccaka, o filho de Nigaṇṭha, aproximou-se dos Licchavis e lhes disse: “Aproximem-se, senhores Licchavis! Aproximem-se, senhores Licchavis! Hoje haverá uma conversa entre mim e o asceta Gotama. Se o asceta Gotama sustentar diante de mim o que foi sustentado diante de mim por um de seus discípulos famosos, o monge chamado Assaji, então, assim como um homem forte poderia agarrar um carneiro de pelos longos pelos pelos e arrastá-lo para cá, para lá e ao redor, da mesma forma, no debate, eu arrastarei o asceta Gotama para cá, para lá e ao redor. Assim como um forte trabalhador de cervejaria poderia lançar uma grande peneira de cervejaria em um tanque de água profundo e, segurando-a pelas pontas, arrastá-la para cá, para lá e ao redor, da mesma forma, no debate, eu arrastarei o asceta Gotama para cá, para lá e ao redor. Assim como um forte taverneiro bêbado poderia pegar um coador pelas pontas e sacudi-lo para baixo, sacudi-lo para cima e batê-lo de um lado para o outro, da mesma forma, no debate, eu sacudirei o asceta Gotama para baixo, sacudirei para cima e o baterei de um lado para o outro. E assim como um elefante de sessenta anos de idade poderia mergulhar em um lago profundo e se divertir jogando o jogo de lavar cânhamo, da mesma forma eu me divertirei jogando o jogo de lavar cânhamo com o asceta Gotama. Aproximem-se, senhores Licchavis! Aproximem-se, senhores Licchavis! Hoje haverá uma conversa entre mim e o asceta Gotama.” Diante disso, alguns Licchavis disseram: “Como poderia o asceta Gotama refutar as afirmações de Saccaka, o filho de Nigaṇṭha? Pelo contrário, Saccaka, o filho de Nigaṇṭha, refutará as afirmações do asceta Gotama.” E outros Licchavis disseram: “Quem é Saccaka, o filho de Nigaṇṭha, para refutar as afirmações do Abençoado? Pelo contrário, o Abençoado refutará as afirmações de Saccaka, o filho de Nigaṇṭha.” Então, Saccaka, o filho de Nigaṇṭha, acompanhado por cerca de quinhentos Licchavis, dirigiu-se ao Salão com o Teto Pontiagudo na Grande Floresta.

๓๕๕. เตน โข ปน สมเยน สมฺพหุลา ภิกฺขู อพฺโภกาเส จงฺกมนฺติ. อถ โข สจฺจโก นิคณฺฐปุตฺโต เยน เต ภิกฺขู เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา เต ภิกฺขู เอตทโวจ – ‘‘กหํ นุ โข, โภ, เอตรหิ โส ภวํ โคตโม วิหรติ? ทสฺสนกามา หิ มยํ ตํ ภวนฺตํ โคตม’’นฺติ. ‘‘เอส, อคฺคิเวสฺสน, ภควา มหาวนํ อชฺโฌคาเหตฺวา อญฺญตรสฺมึ รุกฺขมูเล ทิวาวิหารํ นิสินฺโน’’ติ. อถ โข สจฺจโก นิคณฺฐปุตฺโต มหติยา ลิจฺฉวิปริสาย สทฺธึ มหาวนํ อชฺโฌคาเหตฺวา เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควตา สทฺธึ สมฺโมทิ. สมฺโมทนียํ กถํ สารณียํ วีติสาเรตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เตปิ โข ลิจฺฉวี อปฺเปกจฺเจ ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทึสุ, อปฺเปกจฺเจ ภควตา [Pg.292] สทฺธึ สมฺโมทึสุ, สมฺโมทนียํ กถํ สารณียํ วีติสาเรตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทึสุ. อปฺเปกจฺเจ เยน ภควา เตนญฺชลึ ปณาเมตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทึสุ, อปฺเปกจฺเจ ภควโต สนฺติเก นามโคตฺตํ สาเวตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทึสุ, อปฺเปกจฺเจ ตุณฺหีภูตา เอกมนฺตํ นิสีทึสุ.

355. Naquela ocasião, vários monges estavam caminhando de um lado para o outro ao ar livre. Então, Saccaka, o filho de Nigaṇṭha, aproximou-se deles e perguntou: “Onde está residindo agora o mestre Gotama, senhores? Desejamos ver o mestre Gotama.” “O Abençoado entrou na Grande Floresta, Aggivessana, e está sentado ao pé de uma árvore para o repouso do dia.” Então, Saccaka, o filho de Nigaṇṭha, junto com um grande séquito de Licchavis, entrou na Grande Floresta e foi até o Abençoado. Ele trocou saudações com o Abençoado e, após concluir essa conversa amigável e cordial, sentou-se a um lado. Alguns dos Licchavis prestaram homenagem ao Abençoado e sentaram-se a um lado; alguns trocaram saudações com ele e, após concluírem essa conversa amigável e cordial, sentaram-se a um lado; alguns estenderam as mãos em saudação reverente em direção ao Abençoado e sentaram-se a um lado; alguns anunciaram seus nomes e clãs na presença do Abençoado e sentaram-se a um lado; alguns permaneceram em silêncio e sentaram-se a um lado.

๓๕๖. เอกมนฺตํ นิสินฺโน โข สจฺจโก นิคณฺฐปุตฺโต ภควนฺตํ เอตทโวจ – ‘‘ปุจฺเฉยฺยาหํ ภวนฺตํ โคตมํ กิญฺจิเทว เทสํ, สเจ เม ภวํ โคตโม โอกาสํ กโรติ ปญฺหสฺส เวยฺยากรณายา’’ติ. ‘‘ปุจฺฉ, อคฺคิเวสฺสน, ยทากงฺขสี’’ติ. ‘‘กถํ ปน ภวํ โคตโม สาวเก วิเนติ, กถํภาคา จ ปน โภโต โคตมสฺส สาวเกสุ อนุสาสนี พหุลา ปวตฺตตี’’ติ? ‘‘เอวํ โข อหํ, อคฺคิเวสฺสน, สาวเก วิเนมิ, เอวํภาคา จ ปน เม สาวเกสุ อนุสาสนี พหุลา ปวตฺตติ – ‘รูปํ, ภิกฺขเว, อนิจฺจํ, เวทนา อนิจฺจา, สญฺญา อนิจฺจา, สงฺขารา อนิจฺจา, วิญฺญาณํ อนิจฺจํ. รูปํ, ภิกฺขเว, อนตฺตา, เวทนา อนตฺตา, สญฺญา อนตฺตา, สงฺขารา อนตฺตา, วิญฺญาณํ อนตฺตา. สพฺเพ สงฺขารา อนิจฺจา, สพฺเพ ธมฺมา อนตฺตา’ติ. เอวํ โข อหํ, อคฺคิเวสฺสน, สาวเก วิเนมิ, เอวํภาคา จ ปน เม สาวเกสุ อนุสาสนี พหุลา ปวตฺตตี’’ติ.

356. Tendo se sentado a um lado, Saccaka, o filho de Nigaṇṭha, disse ao Abençoado: “Eu gostaria de questionar o mestre Gotama sobre um certo ponto, se o mestre Gotama me conceder o favor de uma resposta à pergunta.” “Pergunte o que desejar, Aggivessana.” “Como o mestre Gotama disciplina seus discípulos? E como a instrução do mestre Gotama é geralmente apresentada aos seus discípulos?” “É assim que eu disciplino meus discípulos, Aggivessana, e é assim que minha instrução é geralmente apresentada aos meus discípulos: ‘Monges, a forma é impermanente, a sensação é impermanente, a percepção é impermanente, as formações são impermanentes, a consciência é impermanente. Monges, a forma não é o eu, a sensação não é o eu, a percepção não é o eu, as formações não são o eu, a consciência não é o eu. Todas as formações são impermanentes; todas as coisas não são o eu.’ É assim que eu disciplino meus discípulos, Aggivessana, e é assim que minha instrução é geralmente apresentada aos meus discípulos.”

‘‘อุปมา มํ, โภ โคตม, ปฏิภาตี’’ติ. ‘‘ปฏิภาตุ ตํ, อคฺคิเวสฺสนา’’ติ ภควา อโวจ.

“Uma analogia me ocorre, mestre Gotama.” “Explique como ela lhe ocorre, Aggivessana”, disse o Abençoado.

‘‘เสยฺยถาปิ, โภ โคตม, เย เกจิเม พีชคามภูตคามา วุทฺธึ วิรูฬฺหึ เวปุลฺลํ อาปชฺชนฺติ, สพฺเพ เต ปถวึ นิสฺสาย ปถวิยํ ปติฏฺฐาย. เอวเมเต พีชคามภูตคามา วุทฺธึ วิรูฬฺหึ เวปุลฺลํ อาปชฺชนฺติ. เสยฺยถาปิ วา ปน, โภ โคตม, เย เกจิเม พลกรณียา กมฺมนฺตา กรียนฺติ, สพฺเพ เต ปถวึ นิสฺสาย ปถวิยํ ปติฏฺฐาย. เอวเมเต พลกรณียา กมฺมนฺตา กรียนฺติ. เอวเมว โข, โภ โคตม, รูปตฺตายํ ปุริสปุคฺคโล รูเป ปติฏฺฐาย ปุญฺญํ วา อปุญฺญํ วา ปสวติ, เวทนตฺตายํ ปุริสปุคฺคโล เวทนายํ ปติฏฺฐาย ปุญฺญํ วา อปุญฺญํ วา ปสวติ, สญฺญตฺตายํ ปุริสปุคฺคโล สญฺญายํ ปติฏฺฐาย ปุญฺญํ วา อปุญฺญํ วา ปสวติ, สงฺขารตฺตายํ ปุริสปุคฺคโล สงฺขาเรสุ ปติฏฺฐาย ปุญฺญํ วา อปุญฺญํ วา ปสวติ, วิญฺญาณตฺตายํ ปุริสปุคฺคโล วิญฺญาเณ ปติฏฺฐาย ปุญฺญํ วา อปุญฺญํ วา ปสวตี’’ติ.

“Assim como, mestre Gotama, todas as sementes e plantas, de qualquer tipo, alcançam o crescimento, o aumento e a maturação, todas o fazem dependendo da terra, baseadas na terra; e assim como, mestre Gotama, quaisquer trabalhos árduos que sejam realizados, todos são feitos dependendo da terra, baseadas na terra — da mesma forma, mestre Gotama, este indivíduo que considera a forma como o seu eu, estabelecendo-se na forma, gera mérito ou demérito. Este indivíduo que considera a sensação como o seu eu, estabelecendo-se na sensação, gera mérito ou demérito. Este indivíduo que considera a percepção como o seu eu, estabelecendo-se na percepção, gera mérito ou demérito. Este indivíduo que considera as formações como o seu eu, estabelecendo-se nas formações, gera mérito ou demérito. Este indivíduo que considera a consciência como o seu eu, estabelecendo-se na consciência, gera mérito ou demérito.”

‘‘นนุ ตฺวํ, อคฺคิเวสฺสน, เอวํ วเทสิ – ‘รูปํ เม อตฺตา, เวทนา เม อตฺตา, สญฺญา เม อตฺตา, สงฺขารา เม อตฺตา, วิญฺญาณํ เม อตฺตา’’’ติ? ‘‘อหญฺหิ, โภ โคตม[Pg.293], เอวํ วทามิ – ‘รูปํ เม อตฺตา, เวทนา เม อตฺตา, สญฺญา เม อตฺตา, สงฺขารา เม อตฺตา, วิญฺญาณํ เม อตฺตา’ติ, อยญฺจ มหตี ชนตา’’ติ.

“Aggivessana, você não está afirmando o seguinte: ‘A forma é o meu eu, a sensação é o meu eu, a percepção é o meu eu, as formações são o meu eu, a consciência é o meu eu’?” “Eu afirmo isso, mestre Gotama: ‘A forma é o meu eu, a sensação é o meu eu, a percepção é o meu eu, as formações são o meu eu, a consciência é o meu eu.’ E o mesmo faz esta grande multidão.”

‘‘กิญฺหิ เต, อคฺคิเวสฺสน, มหตี ชนตา กริสฺสติ? อิงฺฆ ตฺวํ, อคฺคิเวสฺสน, สกญฺเญว วาทํ นิพฺเพเฐหี’’ติ. ‘‘อหญฺหิ, โภ โคตม, เอวํ วทามิ – ‘รูปํ เม อตฺตา, เวทนา เม อตฺตา, สญฺญา เม อตฺตา, สงฺขารา เม อตฺตา, วิญฺญาณํ เม อตฺตา’’’ติ.

“O que essa grande multidão tem a ver com você, Aggivessana? Por favor, limite-se apenas à sua própria afirmação.” “Então, mestre Gotama, eu afirmo o seguinte: ‘A forma é o meu eu, a sensação é o meu eu, a percepção é o meu eu, as formações são o meu eu, a consciência é o meu eu.’”

๓๕๗. ‘‘เตน หิ, อคฺคิเวสฺสน, ตญฺเญเวตฺถ ปฏิปุจฺฉิสฺสามิ, ยถา เต ขเมยฺย ตถา นํ พฺยากเรยฺยาสิ. ตํ กึ มญฺญสิ, อคฺคิเวสฺสน, วตฺเตยฺย รญฺโญ ขตฺติยสฺส มุทฺธาวสิตฺตสฺส สกสฺมึ วิชิเต วโส – ฆาเตตายํ วา ฆาเตตุํ, ชาเปตายํ วา ชาเปตุํ, ปพฺพาเชตายํ วา ปพฺพาเชตุํ, เสยฺยถาปิ รญฺโญ ปเสนทิสฺส โกสลสฺส, เสยฺยถาปิ วา ปน รญฺโญ มาคธสฺส อชาตสตฺตุสฺส เวเทหิปุตฺตสฺสา’’ติ? ‘‘วตฺเตยฺย, โภ โคตม, รญฺโญ ขตฺติยสฺส มุทฺธาวสิตฺตสฺส สกสฺมึ วิชิเต วโส – ฆาเตตายํ วา ฆาเตตุํ, ชาเปตายํ วา ชาเปตุํ, ปพฺพาเชตายํ วา ปพฺพาเชตุํ, เสยฺยถาปิ รญฺโญ ปเสนทิสฺส โกสลสฺส, เสยฺยถาปิ วา ปน รญฺโญ มาคธสฺส อชาตสตฺตุสฺส เวเทหิปุตฺตสฺส. อิเมสมฺปิ หิ, โภ โคตม, สงฺฆานํ คณานํ – เสยฺยถิทํ, วชฺชีนํ มลฺลานํ – วตฺตติ สกสฺมึ วิชิเต วโส – ฆาเตตายํ วา ฆาเตตุํ, ชาเปตายํ วา ชาเปตุํ, ปพฺพาเชตายํ วา ปพฺพาเชตุํ. กึ ปน รญฺโญ ขตฺติยสฺส มุทฺธาวสิตฺตสฺส, เสยฺยถาปิ รญฺโญ ปเสนทิสฺส โกสลสฺส, เสยฺยถาปิ วา ปน รญฺโญ มาคธสฺส อชาตสตฺตุสฺส เวเทหิปุตฺตสฺส? วตฺเตยฺย, โภ โคตม, วตฺติตุญฺจ มรหตี’’ติ.

357. “Nesse caso, Aggivessana, eu lhe farei uma pergunta em retorno. Responda-a como preferir. O que você acha, Aggivessana? Um rei nobre consagrado por unção — por exemplo, o rei Pasenadi de Kosala ou o rei Ajātasattu Vedehiputta de Magadha — exerceria o poder em seu próprio reino para executar aqueles que devem ser executados, multar aqueles que devem ser multados e banir aqueles que devem ser banidos?” “Mestre Gotama, um rei nobre consagrado por unção — por exemplo, o rei Pasenadi de Kosala ou o rei Ajātasattu Vedehiputta de Magadha — exerceria o poder em seu próprio reino para executar aqueles que devem ser executados, multar aqueles que devem ser multados e banir aqueles que devem ser banidos. Pois até mesmo estas comunidades e confederações, como os Vajjis e os Mallas, exercem o poder em seu próprio reino para executar aqueles que devem ser executados, multar aqueles que devem ser multados e banir aqueles que devem ser banidos; quanto mais, então, um rei nobre consagrado por unção, como o rei Pasenadi de Kosala ou o rei Ajātasattu Vedehiputta de Magadha. Ele exerceria esse poder, mestre Gotama, e seria digno de exercê-lo.”

‘‘ตํ กึ มญฺญสิ, อคฺคิเวสฺสน, ยํ ตฺวํ เอวํ วเทสิ – ‘รูปํ เม อตฺตา’ติ, วตฺตติ เต ตสฺมึ รูเป วโส – เอวํ เม รูปํ โหตุ, เอวํ เม รูปํ มา อโหสี’’ติ? เอวํ วุตฺเต, สจฺจโก นิคณฺฐปุตฺโต ตุณฺหี อโหสิ. ทุติยมฺปิ โข ภควา สจฺจกํ นิคณฺฐปุตฺตํ เอตทโวจ – ‘‘ตํ กึ มญฺญสิ, อคฺคิเวสฺสน, ยํ ตฺวํ เอวํ วเทสิ – ‘รูปํ เม อตฺตา’ติ, วตฺตติ เต ตสฺมึ รูเป วโส – เอวํ เม รูปํ โหตุ, เอวํ เม รูปํ มา อโหสี’’ติ? ทุติยมฺปิ [Pg.294] โข สจฺจโก นิคณฺฐปุตฺโต ตุณฺหี อโหสิ. อถ โข ภควา สจฺจกํ นิคณฺฐปุตฺตํ เอตทโวจ – ‘‘พฺยากโรหิ ทานิ, อคฺคิเวสฺสน, น ทานิ เต ตุณฺหีภาวสฺส กาโล. โย โกจิ, อคฺคิเวสฺสน ตถาคเตน ยาวตติยํ สหธมฺมิกํ ปญฺหํ ปุฏฺโฐ น พฺยากโรติ, เอตฺเถวสฺส สตฺตธา มุทฺธา ผลตี’’ติ.

“O que você acha, Aggivessana? Quando você diz: ‘A forma é o meu eu’, você exerce tal poder sobre essa forma a ponto de dizer: ‘Que a minha forma seja assim; que a minha forma não seja assim’?” Quando isso foi dito, Saccaka, o filho de Nigaṇṭha, permaneceu em silêncio. Pela segunda vez o Abençoado fez a mesma pergunta, e pela segunda vez Saccaka, o filho de Nigaṇṭha, permaneceu em silêncio. Então o Abençoado lhe disse: “Responda agora, Aggivessana. Agora não é o momento de ficar em silêncio. Se alguém, ao ser questionado pelo Tathāgata até três vezes sobre uma pergunta legítima, ainda assim não responder, sua cabeça se fenderá em sete pedaços bem aqui.”

เตน โข ปน สมเยน วชิรปาณิ ยกฺโข อายสํ วชิรํ อาทาย อาทิตฺตํ สมฺปชฺชลิตํ สโชติภูตํ สจฺจกสฺส นิคณฺฐปุตฺตสฺส อุปริเวหาสํ ฐิโต โหติ – ‘สจายํ สจฺจโก นิคณฺฐปุตฺโต ภควตา ยาวตติยํ สหธมฺมิกํ ปญฺหํ ปุฏฺโฐ น พฺยากริสฺสติ เอตฺเถวสฺส สตฺตธา มุทฺธํ ผาเลสฺสามี’ติ. ตํ โข ปน วชิรปาณึ ยกฺขํ ภควา เจว ปสฺสติ สจฺจโก จ นิคณฺฐปุตฺโต. อถ โข สจฺจโก นิคณฺฐปุตฺโต ภีโต สํวิคฺโค โลมหฏฺฐชาโต ภควนฺตํเยว ตาณํ คเวสี ภควนฺตํเยว เลณํ คเวสี ภควนฺตํเยว สรณํ คเวสี ภควนฺตํ เอตทโวจ – ‘‘ปุจฺฉตุ มํ ภวํ โคตโม, พฺยากริสฺสามี’’ติ.

Naquela ocasião, o espírito Vajirapāṇi, empunhando um raio de ferro ardente, flamejante e resplandecente, pairava no ar acima de Saccaka, o filho de Nigaṇṭha, pensando: 'Se este Saccaka, o filho de Nigaṇṭha, quando questionado pelo Abençoado com uma pergunta justa até três vezes, ainda assim não responder, eu fenderei a sua cabeça em sete pedaços aqui mesmo'. O Abençoado viu o espírito Vajirapāṇi, e Saccaka, o filho de Nigaṇṭha, também o viu. Então, Saccaka, o filho de Nigaṇṭha, aterrorizado, sobressaltado e com os cabelos arrepiados, buscando no próprio Abençoado abrigo, refúgio e proteção, disse-lhe: 'Pergunte-me, mestre Gotama, eu responderei'.

๓๕๘. ‘‘ตํ กึ มญฺญสิ, อคฺคิเวสฺสน, ยํ ตฺวํ เอวํ วเทสิ – ‘รูปํ เม อตฺตา’ติ, วตฺตติ เต ตสฺมึ รูเป วโส – เอวํ เม รูปํ โหตุ, เอวํ เม รูปํ มา อโหสี’’ติ? ‘‘โน หิทํ, โภ โคตม’’.

358. — O que você acha, Aggivessana? Quando você diz: 'A forma é o meu eu', você exerce algum poder sobre essa forma para dizer: 'Que a minha forma seja assim; que a minha forma não seja assim'? — Não, mestre Gotama.

‘‘มนสิ กโรหิ, อคฺคิเวสฺสน; มนสิ กริตฺวา โข, อคฺคิเวสฺสน, พฺยากโรหิ. น โข เต สนฺธิยติ ปุริเมน วา ปจฺฉิมํ ปจฺฉิเมน วา ปุริมํ. ตํ กึ มญฺญสิ, อคฺคิเวสฺสน, ยํ ตฺวํ เอวํ วเทสิ – ‘เวทนา เม อตฺตา’ติ, วตฺตติ เต ติสฺสํ เวทนายํ วโส – เอวํ เม เวทนา โหตุ, เอวํ เม เวทนา มา อโหสี’’ติ? ‘‘โน หิทํ, โภ โคตม’’.

— Preste atenção, Aggivessana! Preste atenção e então responda. O que você disse depois não concorda com o que disse antes, nem o que disse antes concorda com o que disse depois. O que você acha, Aggivessana? Quando você diz: 'A sensação é o meu eu', você exerce algum poder sobre essa sensação para dizer: 'Que a minha sensação seja assim; que a minha sensação não seja assim'? — Não, mestre Gotama.

‘‘มนสิ กโรหิ, อคฺคิเวสฺสน; มนสิ กริตฺวา โข, อคฺคิเวสฺสน, พฺยากโรหิ. น โข เต สนฺธิยติ ปุริเมน วา ปจฺฉิมํ, ปจฺฉิเมน วา ปุริมํ. ตํ กึ มญฺญสิ, อคฺคิเวสฺสน, ยํ ตฺวํ เอวํ วเทสิ – ‘สญฺญา เม อตฺตา’ติ, วตฺตติ เต ติสฺสํ สญฺญายํ วโส – เอวํ เม สญฺญา โหตุ, เอวํ เม สญฺญา มา อโหสี’’ติ? ‘‘โน หิทํ, โภ โคตม’’.

— Preste atenção, Aggivessana! Preste atenção e então responda. O que você disse depois não concorda com o que disse antes, nem o que disse antes concorda com o que disse depois. O que você acha, Aggivessana? Quando você diz: 'A percepção é o meu eu', você exerce algum poder sobre essa percepção para dizer: 'Que a minha percepção seja assim; que a minha percepção não seja assim'? — Não, mestre Gotama.

‘‘มนสิ [Pg.295] กโรหิ, อคฺคิเวสฺสน; มนสิ กริตฺวา โข, อคฺคิเวสฺสน, พฺยากโรหิ. น โข เต สนฺธิยติ ปุริเมน วา ปจฺฉิมํ, ปจฺฉิเมน วา ปุริมํ. ตํ กึ มญฺญสิ, อคฺคิเวสฺสน, ยํ ตฺวํ เอวํ วเทสิ – ‘สงฺขารา เม อตฺตา’ติ, วตฺตติ เต เตสุ สงฺขาเรสุ วโส – เอวํ เม สงฺขารา โหนฺตุ, เอวํ เม สงฺขารา มา อเหสุ’’นฺติ? ‘‘โน หิทํ, โภ โคตม’’.

— Preste atenção, Aggivessana! Preste atenção e então responda. O que você disse depois não concorda com o que disse antes, nem o que disse antes concorda com o que disse depois. O que você acha, Aggivessana? Quando você diz: 'As formações são o meu eu', você exerce algum poder sobre essas formações para dizer: 'Que as minhas formações sejam assim; que as minhas formações não sejam assim'? — Não, mestre Gotama.

‘‘มนสิ กโรหิ, อคฺคิเวสฺสน; มนสิ กริตฺวา โข, อคฺคิเวสฺสน, พฺยากโรหิ. น โข เต สนฺธิยติ ปุริเมน วา ปจฺฉิมํ, ปจฺฉิเมน วา ปุริมํ. ตํ กึ มญฺญสิ, อคฺคิเวสฺสน, ยํ ตฺวํ เอวํ วเทสิ – ‘วิญฺญาณํ เม อตฺตา’ติ, วตฺตติ เต ตสฺมึ วิญฺญาเณ วโส – เอวํ เม วิญฺญาณํ โหตุ, เอวํ เม วิญฺญาณํ มา อโหสี’’ติ? ‘‘โน หิทํ, โภ โคตม’’.

— Preste atenção, Aggivessana! Preste atenção e então responda. O que você disse depois não concorda com o que disse antes, nem o que disse antes concorda com o que disse depois. O que você acha, Aggivessana? Quando você diz: 'A consciência é o meu eu', você exerce algum poder sobre essa consciência para dizer: 'Que a minha consciência seja assim; que a minha consciência não seja assim'? — Não, mestre Gotama.

‘‘มนสิ กโรหิ, อคฺคิเวสฺสน; มนสิ กริตฺวา โข, อคฺคิเวสฺสน, พฺยากโรหิ. น โข เต สนฺธิยติ ปุริเมน วา ปจฺฉิมํ, ปจฺฉิเมน วา ปุริมํ. ตํ กึ มญฺญสิ, อคฺคิเวสฺสน, รูปํ นิจฺจํ วา อนิจฺจํ วา’’ติ? ‘‘อนิจฺจํ, โภ โคตม’’. ‘‘ยํ ปนานิจฺจํ ทุกฺขํ วา ตํ สุขํ วา’’ติ? ‘‘ทุกฺขํ, โภ โคตม’’. ‘‘ยํ ปนานิจฺจํ ทุกฺขํ วิปริณามธมฺมํ, กลฺลํ นุ ตํ สมนุปสฺสิตุํ – ‘เอตํ มม, เอโสหมสฺมิ, เอโส เม อตฺตา’’’ติ? ‘‘โน หิทํ, โภ โคตม’’.

— Preste atenção, Aggivessana! Preste atenção e então responda. O que você disse depois não concorda com o que disse antes, nem o que disse antes concorda com o que disse depois. O que você acha, Aggivessana: a forma é permanente ou impermanente? — Impermanente, mestre Gotama. — E aquilo que é impermanente é sofrimento ou felicidade? — Sofrimento, mestre Gotama. — E aquilo que é impermanente, sofrimento e sujeito à mudança é adequado para ser considerado assim: 'Isto é meu, isto eu sou, isto é o meu eu'? — Não, mestre Gotama.

‘‘ตํ กึ มญฺญสิ, อคฺคิเวสฺสน, เวทนา…เป… สญฺญา…เป… สงฺขารา…เป… ตํ กึ มญฺญสิ, อคฺคิเวสฺสน, วิญฺญาณํ นิจฺจํ วา อนิจฺจํ วา’’ติ? ‘‘อนิจฺจํ, โภ โคตม’’. ‘‘ยํ ปนานิจฺจํ ทุกฺขํ วา ตํ สุขํ วา’’ติ? ‘‘ทุกฺขํ, โภ โคตม’’. ‘‘ยํ ปนานิจฺจํ ทุกฺขํ วิปริณามธมฺมํ, กลฺลํ นุ ตํ สมนุปสฺสิตุํ – ‘เอตํ มม, เอโสหมสฺมิ, เอโส เม อตฺตา’’’ติ? ‘‘โน หิทํ, โภ โคตม’’.

— O que você acha, Aggivessana? A sensação... a percepção... as formações... O que você acha, Aggivessana: a consciência é permanente ou impermanente? — Impermanente, mestre Gotama. — E aquilo que é impermanente é sofrimento ou felicidade? — Sofrimento, mestre Gotama. — E aquilo que é impermanente, sofrimento e sujeito à mudança é adequado para ser considerado assim: 'Isto é meu, isto eu sou, isto é o meu eu'? — Não, mestre Gotama.

‘‘ตํ กึ มญฺญสิ, อคฺคิเวสฺสน, โย นุ โข ทุกฺขํ อลฺลีโน ทุกฺขํ อุปคโต ทุกฺขํ อชฺโฌสิโต, ทุกฺขํ ‘เอตํ มม, เอโสหมสฺมิ, เอโส เม อตฺตา’ติ สมนุปสฺสติ, อปิ นุ โข โส สามํ วา ทุกฺขํ ปริชาเนยฺย, ทุกฺขํ วา ปริกฺเขเปตฺวา วิหเรยฺยา’’ติ? ‘‘กิญฺหิ สิยา, โภ โคตม? โน หิทํ, โภ โคตมา’’ติ.

— O que você acha, Aggivessana? Quando alguém se apega ao sofrimento, recorre ao sofrimento, apega-se obstinadamente ao sofrimento e considera o que é sofrimento como: 'Isto é meu, isto eu sou, isto é o meu eu', poderia tal pessoa por si mesma compreender plenamente o sofrimento ou viver com o sofrimento totalmente destruído? — Como poderia ser assim, mestre Gotama? Certamente não, mestre Gotama.

‘‘ตํ กึ มญฺญสิ, อคฺคิเวสฺสน, นนุ ตฺวํ เอวํ สนฺเต ทุกฺขํ อลฺลีโน ทุกฺขํ อุปคโต ทุกฺขํ อชฺโฌสิโต, ทุกฺขํ – ‘เอตํ มม, เอโสหมสฺมิ, เอโส เม อตฺตา’ติ สมนุปสฺสสี’’ติ? ‘‘กิญฺหิ โน สิยา, โภ โคตม? เอวเมตํ โภ โคตมา’’ติ.

— O que você acha, Aggivessana? Sendo assim, não é verdade que você se apega ao sofrimento, recorre ao sofrimento, apega-se obstinadamente ao sofrimento e considera o que é sofrimento como: 'Isto é meu, isto eu sou, isto é o meu eu'? — Como não seria assim, mestre Gotama? Sim, é exatamente assim, mestre Gotama.

๓๕๙. ‘‘เสยฺยถาปิ[Pg.296], อคฺคิเวสฺสน, ปุริโส สารตฺถิโก สารคเวสี สารปริเยสนํ จรมาโน ติณฺหํ กุฐารึ อาทาย วนํ ปวิเสยฺย. โส ตตฺถ ปสฺเสยฺย มหนฺตํ กทลิกฺขนฺธํ อุชุํ นวํ อกุกฺกุกชาตํ. ตเมนํ มูเล ฉินฺเทยฺย, มูเล เฉตฺวา อคฺเค ฉินฺเทยฺย, อคฺเค เฉตฺวา ปตฺตวฏฺฏึ วินิพฺภุเชยฺย. โส ตตฺถ ปตฺตวฏฺฏึ วินิพฺภุชนฺโต เผคฺคุมฺปิ นาธิคจฺเฉยฺย, กุโต สารํ? เอวเมว โข ตฺวํ, อคฺคิเวสฺสน, มยา สกสฺมึ วาเท สมนุยุญฺชิยมาโน สมนุคาหิยมาโน สมนุภาสิยมาโน ริตฺโต ตุจฺโฉ อปรทฺโธ. ภาสิตา โข ปน เต เอสา, อคฺคิเวสฺสน, เวสาลิยํ ปริสติ วาจา – ‘นาหํ ตํ ปสฺสามิ สมณํ วา พฺราหฺมณํ วา, สงฺฆึ คณึ คณาจริยํ, อปิ อรหนฺตํ สมฺมาสมฺพุทฺธํ ปฏิชานมานํ, โย มยา วาเทน วาทํ สมารทฺโธ น สงฺกมฺเปยฺย น สมฺปกมฺเปยฺย น สมฺปเวเธยฺย, ยสฺส น กจฺเฉหิ เสทา มุจฺเจยฺยุํ. ถูณํ เจปาหํ อเจตนํ วาเทน วาทํ สมารเภยฺยํ สาปิ มยา วาเทน วาทํ สมารทฺธา สงฺกมฺเปยฺย สมฺปกมฺเปยฺย สมฺปเวเธยฺย. โก ปน วาโท มนุสฺสภูตสฺสา’ติ? ตุยฺหํ โข ปน, อคฺคิเวสฺสน, อปฺเปกจฺจานิ เสทผุสิตานิ นลาฏา มุตฺตานิ, อุตฺตราสงฺคํ วินิภินฺทิตฺวา ภูมิยํ ปติฏฺฐิตานิ. มยฺหํ โข ปน, อคฺคิเวสฺสน, นตฺถิ เอตรหิ กายสฺมึ เสโท’’ติ. อิติ ภควา ตสฺมึ ปริสติ สุวณฺณวณฺณํ กายํ วิวริ. เอวํ วุตฺเต, สจฺจโก นิคณฺฐปุตฺโต ตุณฺหีภูโต มงฺกุภูโต ปตฺตกฺขนฺโธ อโธมุโข ปชฺฌายนฺโต อปฺปฏิภาโน นิสีทิ.

359. — É como se, Aggivessana, um homem que precisasse de cerne, buscando cerne, vagando em busca de cerne, levasse um machado afiado e entrasse na floresta. Lá ele veria o tronco de uma grande bananeira, reto, jovem, sem broto central firme. Ele o cortaria na raiz, cortaria o topo e descascaria as bainhas das folhas. Ao descascar as bainhas das folhas, ele não encontraria sequer o alburno, quanto mais o cerne. Da mesma forma, Aggivessana, quando você é pressionado, questionado e interpelado por mim sobre a sua própria tese, você se mostra vazio, vão e derrotado. No entanto, você proferiu estas palavras perante a assembleia de Vesālī: 'Não vejo nenhum asceta ou brâmane, líder de uma ordem, líder de um grupo, mestre de um grupo, mesmo um que se declare um Arahant, um Buda perfeitamente iluminado, que, ao ser desafiado por mim em debate, não trema, não estremeça, não balance e não verta suor pelas axilas. Se eu desafiasse em debate até mesmo um poste inanimado, ele tremeria, estremeceria e balançaria; o que dizer, então, de um ser humano?' Agora, Aggivessana, gotas de suor brotam da sua testa, atravessam o seu manto superior e caem no chão. Mas no meu corpo, Aggivessana, não há suor algum neste momento. — E o Abençoado revelou o seu corpo de cor dourada perante a assembleia. Quando isso foi dito, Saccaka, o filho de Nigaṇṭha, permaneceu em silêncio, desanimado, com os ombros caídos, de cabeça baixa, cabisbaixo e sem saber o que responder.

๓๖๐. อถ โข ทุมฺมุโข ลิจฺฉวิปุตฺโต สจฺจกํ นิคณฺฐปุตฺตํ ตุณฺหีภูตํ มงฺกุภูตํ ปตฺตกฺขนฺธํ อโธมุขํ ปชฺฌายนฺตํ อปฺปฏิภานํ วิทิตฺวา ภควนฺตํ เอตทโวจ – ‘‘อุปมา มํ, ภควา, ปฏิภาตี’’ติ. ‘‘ปฏิภาตุ ตํ, ทุมฺมุขา’’ติ ภควา อโวจ. ‘‘เสยฺยถาปิ, ภนฺเต, คามสฺส วา นิคมสฺส วา อวิทูเร โปกฺขรณี. ตตฺราสฺส กกฺกฏโก. อถ โข, ภนฺเต, สมฺพหุลา กุมารกา วา กุมาริกา วา ตมฺหา คามา วา นิคมา วา นิกฺขมิตฺวา เยน สา โปกฺขรณี เตนุปสงฺกเมยฺยุํ; อุปสงฺกมิตฺวา ตํ โปกฺขรณึ โอคาเหตฺวา ตํ กกฺกฏกํ อุทกา อุทฺธริตฺวา ถเล ปติฏฺฐาเปยฺยุํ. ยญฺญเทว หิ โส, ภนฺเต, กกฺกฏโก อฬํ อภินินฺนาเมยฺย ตํ ตเทว เต กุมารกา วา กุมาริกา วา กฏฺเฐน วา กถเลน วา สญฺฉินฺเทยฺยุํ สมฺภญฺเชยฺยุํ [Pg.297] สมฺปลิภญฺเชยฺยุํ. เอวญฺหิ โส, ภนฺเต, กกฺกฏโก สพฺเพหิ อเฬหิ สญฺฉินฺเนหิ สมฺภคฺเคหิ สมฺปลิภคฺเคหิ อภพฺโพ ตํ โปกฺขรณึ ปุน โอตริตุํ, เสยฺยถาปิ ปุพฺเพ. เอวเมว โข, ภนฺเต, ยานิ สจฺจกสฺส นิคณฺฐปุตฺตสฺส วิสูกายิตานิ วิเสวิตานิ วิปฺผนฺทิตานิ ตานิปิ สพฺพานิ ภควตา สญฺฉินฺนานิ สมฺภคฺคานิ สมฺปลิภคฺคานิ; อภพฺโพ จ ทานิ, ภนฺเต, สจฺจโก นิคณฺฐปุตฺโต ปุน ภควนฺตํ อุปสงฺกมิตุํ ยทิทํ วาทาธิปฺปาโย’’ติ. เอวํ วุตฺเต, สจฺจโก นิคณฺฐปุตฺโต ทุมฺมุขํ ลิจฺฉวิปุตฺตํ เอตทโวจ – ‘‘อาคเมหิ ตฺวํ, ทุมฺมุข, อาคเมหิ ตฺวํ, ทุมฺมุข ( ) น มยํ ตยา สทฺธึ มนฺเตม, อิธ มยํ โภตา โคตเมน สทฺธึ มนฺเตม.

360. Então, Dummukha, o filho dos Licchavis, percebendo que Saccaka, o filho de Nigaṇṭha, estava em silêncio, desanimado, com os ombros caídos, de cabeça baixa, cabisbaixo e sem saber o que responder, disse ao Abençoado: 'Senhor, uma analogia me ocorre'. 'Que ela lhe ocorra, Dummukha', disse o Abençoado. 'Suponha, Senhor, que não muito longe de uma aldeia ou cidade houvesse um lago com um caranguejo nele. Então, um grupo de meninos ou meninas saísse daquela aldeia ou cidade em direção ao lago, entrasse na água, retirasse o caranguejo da água e o colocasse em terra firme. E sempre que o caranguejo estendesse uma pata, aqueles meninos ou meninas a cortariam, quebrariam e esmagariam com pedaços de madeira ou cacos de cerâmica. Assim, Senhor, o caranguejo, com todas as suas patas cortadas, quebradas e esmagadas, seria incapaz de retornar ao lago como antes. Da mesma forma, Senhor, todas as distorções, agitações e vacilações de Saccaka, o filho de Nigaṇṭha, foram cortadas, quebradas e esmagadas pelo Abençoado; e agora, Senhor, Saccaka, o filho de Nigaṇṭha, é incapaz de se aproximar novamente do Abençoado com o propósito de debater'. Quando isso foi dito, Saccaka, o filho de Nigaṇṭha, disse a Dummukha, o filho dos Licchavis: 'Espere, Dummukha, espere! Não estamos falando com você; aqui estamos falando com o mestre Gotama'.

๓๖๑. ‘‘ติฏฺฐเตสา, โภ โคตม, อมฺหากญฺเจว อญฺเญสญฺจ ปุถุสมณพฺราหฺมณานํ วาจา. วิลาปํ วิลปิตํ มญฺเญ. กิตฺตาวตา จ นุ โข โภโต โคตมสฺส สาวโก สาสนกโร โหติ โอวาทปติกโร ติณฺณวิจิกิจฺโฉ วิคตกถํกโถ เวสารชฺชปฺปตฺโต อปรปฺปจฺจโย สตฺถุสาสเน วิหรตี’’ติ? ‘‘อิธ, อคฺคิเวสฺสน, มม สาวโก ยํ กิญฺจิ รูปํ อตีตานาคตปจฺจุปฺปนฺนํ อชฺฌตฺตํ วา พหิทฺธา วา โอฬาริกํ วา สุขุมํ วา หีนํ วา ปณีตํ วา ยํ ทูเร สนฺติเก วา, สพฺพํ รูปํ ‘เนตํ มม, เนโสหมสฺมิ, น เมโส อตฺตา’ติ เอวเมตํ ยถาภูตํ สมฺมปฺปญฺญาย ปสฺสติ; ยา กาจิ เวทนา…เป… ยา กาจิ สญฺญา…เป… เย เกจิ สงฺขารา…เป… ยํ กิญฺจิ วิญฺญาณํ อตีตานาคตปจฺจุปฺปนฺนํ อชฺฌตฺตํ วา พหิทฺธา วา โอฬาริกํ วา สุขุมํ วา หีนํ วา ปณีตํ วา, ยํ ทูเร สนฺติเก วา, สพฺพํ วิญฺญาณํ ‘เนตํ มม, เนโสหมสฺมิ, น เมโส อตฺตา’ติ เอวเมตํ ยถาภูตํ สมฺมปฺปญฺญาย ปสฺสติ. เอตฺตาวตา โข, อคฺคิเวสฺสน, มม สาวโก สาสนกโร โหติ โอวาทปติกโร ติณฺณวิจิกิจฺโฉ วิคตกถํกโถ เวสารชฺชปฺปตฺโต อปรปฺปจฺจโย สตฺถุสาสเน วิหรตี’’ติ.

361. — Deixemos de lado, mestre Gotama, essa nossa conversa e a de outros ascetas e brâmanes comuns. Foi mero falatório, creio eu. Mas de que maneira um discípulo do mestre Gotama é alguém que segue os seus ensinamentos, que responde aos seus conselhos, que superou a dúvida, livrou-se da perplexidade, alcançou a destreza e tornou-se independente de outros na Dispensação do Mestre? — Aqui, Aggivessana, um discípulo meu vê qualquer tipo de forma, seja ela passada, futura ou presente, interna ou externa, grosseira ou sutil, inferior ou superior, distante ou próxima — toda forma, conforme ela realmente é, com sabedoria correta, desta maneira: 'Isto não é meu, isto eu não sou, isto não é o meu eu'. Qualquer tipo de sensação... Qualquer tipo de percepção... Qualquer tipo de formações... Qualquer tipo de consciência, seja ela passada, futura ou presente, interna ou externa, grosseira ou sutil, inferior ou superior, distante ou próxima — toda consciência, conforme ela realmente é, com sabedoria correta, desta maneira: 'Isto não é meu, isto eu não sou, isto não é o meu eu'. É desta maneira, Aggivessana, que um discípulo meu é alguém que segue os meus ensinamentos, que responde aos seus conselhos, que superou a dúvida, livrou-se da perplexidade, alcançou a destreza e tornou-se independente de outros na Dispensação do Mestre.

‘‘กิตฺตาวตา ปน, โภ โคตม, ภิกฺขุ อรหํ โหติ ขีณาสโว วุสิตวา กตกรณีโย โอหิตภาโร อนุปฺปตฺตสทตฺโถ ปริกฺขีณภวสํโยชโน สมฺมทญฺญา วิมุตฺโต’’ติ? ‘‘อิธ, อคฺคิเวสฺสน, ภิกฺขุ ยํ กิญฺจิ รูปํ อตีตานาคตปจฺจุปฺปนฺนํ อชฺฌตฺตํ วา พหิทฺธา วา โอฬาริกํ วา สุขุมํ วา หีนํ วา ปณีตํ วา ยํ ทูเร สนฺติเก วา สพฺพํ รูปํ ‘เนตํ มม, เนโสหมสฺมิ, น [Pg.298] เมโส อตฺตา’ติ เอวเมตํ ยถาภูตํ สมฺมปฺปญฺญาย ทิสฺวา อนุปาทา วิมุตฺโต โหติ; ยา กาจิ เวทนา…เป… ยา กาจิ สญฺญา…เป… เย เกจิ สงฺขารา…เป… ยํ กิญฺจิ วิญฺญาณํ อตีตานาคตปจฺจุปฺปนฺนํ อชฺฌตฺตํ วา พหิทฺธา วา โอฬาริกํ วา สุขุมํ วา หีนํ วา ปณีตํ วา ยํ ทูเร สนฺติเก วา สพฺพํ วิญฺญาณํ ‘เนตํ มม, เนโสหมสฺมิ, น เมโส อตฺตา’ติ เอวเมตํ ยถาภูตํ สมฺมปฺปญฺญาย ทิสฺวา อนุปาทา วิมุตฺโต โหติ. เอตฺตาวตา โข, อคฺคิเวสฺสน, ภิกฺขุ อรหํ โหติ ขีณาสโว วุสิตวา กตกรณีโย โอหิตภาโร อนุปฺปตฺตสทตฺโถ ปริกฺขีณภวสํโยชโน สมฺมทญฺญา วิมุตฺโต. เอวํ วิมุตฺตจิตฺโต โข, อคฺคิเวสฺสน, ภิกฺขุ ตีหิ อนุตฺตริเยหิ สมนฺนาคโต โหติ – ทสฺสนานุตฺตริเยน, ปฏิปทานุตฺตริเยน, วิมุตฺตานุตฺตริเยน. เอวํ วิมุตฺตจิตฺโต โข, อคฺคิเวสฺสน, ภิกฺขุ ตถาคตญฺเญว สกฺกโรติ ครุํ กโรติ มาเนติ ปูเชติ – พุทฺโธ โส ภควา โพธาย ธมฺมํ เทเสติ, ทนฺโต โส ภควา ทมถาย ธมฺมํ เทเสติ, สนฺโต โส ภควา สมถาย ธมฺมํ เทเสติ, ติณฺโณ โส ภควา ตรณาย ธมฺมํ เทเสติ, ปรินิพฺพุโต โส ภควา ปรินิพฺพานาย ธมฺมํ เทเสตี’’ติ.

“De que maneira, mestre Gotama, um bhikkhu é um arahant com as impurezas destruídas, alguém que viveu a vida santa, fez o que deveria ser feito, depôs o fardo, alcançou o seu próprio objetivo, destruiu os grilhões da existência e está completamente libertado através do conhecimento final?” “Aqui, Aggivessana, qualquer tipo de forma material, seja passada, futura ou presente, interna ou externa, grosseira ou sutil, inferior ou superior, distante ou próxima — um bhikkhu vê toda forma material como ela realmente é, com a sabedoria correta, desta forma: ‘Isto não é meu, isto não sou eu, isto não é o meu eu’, e através do não apego ele se liberta. Qualquer tipo de sensação... qualquer tipo de percepção... quaisquer tipos de formações mentais... qualquer tipo de consciência, seja passada, futura ou presente, interna ou externa, grosseira ou sutil, inferior ou superior, distante ou próxima — um bhikkhu vê toda consciência como ela realmente é, com a sabedoria correta, desta forma: ‘Isto não é meu, isto não sou eu, isto não é o meu eu’, e através do não apego ele se liberta. É desta maneira, Aggivessana, que um bhikkhu é um arahant com as impurezas destruídas, alguém que viveu a vida santa, fez o que deveria ser feito, depôs o fardo, alcançou o seu próprio objetivo, destruiu os grilhões da existência e está completamente libertado através do conhecimento final. Quando a mente de um bhikkhu está assim libertada, Aggivessana, ele possui três qualidades insuperáveis: visão insuperável, prática insuperável e libertação insuperável. Quando a mente de um bhikkhu está assim libertada, ele ainda honra, respeita, reverencia e venera o Tathāgata desta forma: ‘O Abençoado é desperto e ensina o Dhamma para o despertar. O Abençoado é domado e ensina o Dhamma para a domesticação de si mesmo. O Abençoado está em paz e ensina o Dhamma para a paz. O Abençoado cruzou para a outra margem e ensina o Dhamma para cruzar. O Abençoado alcançou o Nibbāna e ensina o Dhamma para a realização do Nibbāna’.”

๓๖๒. เอวํ วุตฺเต, สจฺจโก นิคณฺฐปุตฺโต ภควนฺตํ เอตทโวจ – ‘‘มยเมว, โภ โคตม, ธํสี, มยํ ปคพฺพา, เย มยํ ภวนฺตํ โคตมํ วาเทน วาทํ อาสาเทตพฺพํ อมญฺญิมฺห. สิยา หิ, โภ โคตม, หตฺถึ ปภินฺนํ อาสชฺช ปุริสสฺส โสตฺถิภาโว, น ตฺเวว ภวนฺตํ โคตมํ อาสชฺช สิยา ปุริสสฺส โสตฺถิภาโว. สิยา หิ, โภ โคตม, ปชฺชลิตํ อคฺคิกฺขนฺธํ อาสชฺช ปุริสสฺส โสตฺถิภาโว, น ตฺเวว ภวนฺตํ โคตมํ อาสชฺช สิยา ปุริสสฺส โสตฺถิภาโว. สิยา หิ, โภ โคตม, อาสีวิสํ โฆรวิสํ อาสชฺช ปุริสสฺส โสตฺถิภาโว, น ตฺเวว ภวนฺตํ โคตมํ อาสชฺช สิยา ปุริสสฺส โสตฺถิภาโว. มยเมว, โภ โคตม, ธํสี, มยํ ปคพฺพา, เย มยํ ภวนฺตํ โคตมํ วาเทน วาทํ อาสาเทตพฺพํ อมญฺญิมฺห. อธิวาเสตุ เม ภวํ โคตโม สฺวาตนาย ภตฺตํ สทฺธึ ภิกฺขุสงฺเฆนา’’ติ. อธิวาเสสิ ภควา ตุณฺหีภาเวน.

362. Quando isso foi dito, Saccaka, o filho de Nigaṇṭha, disse ao Abençoado: “Nós fomos arrogantes e insolentes, mestre Gotama, ao pensarmos que poderíamos atacar o mestre Gotama em um debate. Um homem poderia atacar um elefante furioso e encontrar segurança, mas ele não poderia atacar o mestre Gotama e encontrar segurança. Um homem poderia atacar uma fogueira ardente e encontrar segurança, mas ele não poderia atacar o mestre Gotama e encontrar segurança. Um homem poderia atacar uma terrível serpente venenosa e encontrar segurança, mas ele não poderia atacar o mestre Gotama e encontrar segurança. Nós fomos arrogantes e insolentes ao pensarmos que poderíamos atacar o mestre Gotama em um debate. Que o mestre Gotama, junto com o Sangha de bhikkhus, consinta em aceitar a refeição de amanhã oferecida por mim.” O Abençoado consentiu em silêncio.

๓๖๓. อถ โข สจฺจโก นิคณฺฐปุตฺโต ภควโต อธิวาสนํ วิทิตฺวา เต ลิจฺฉวี อามนฺเตสิ – ‘‘สุณนฺตุ เม โภนฺโต ลิจฺฉวี, สมโณ [Pg.299] เม โคตโม นิมนฺติโต สฺวาตนาย สทฺธึ ภิกฺขุสงฺเฆน. เตน เม อภิหเรยฺยาถ ยมสฺส ปติรูปํ มญฺเญยฺยาถา’’ติ. อถ โข เต ลิจฺฉวี ตสฺสา รตฺติยา อจฺจเยน สจฺจกสฺส นิคณฺฐปุตฺตสฺส ปญฺจมตฺตานิ ถาลิปากสตานิ ภตฺตาภิหารํ อภิหรึสุ. อถ โข นิคณฺฐปุตฺโต สเก อาราเม ปณีตํ ขาทนียํ โภชนียํ ปฏิยาทาเปตฺวา ภควโต กาลํ อาโรจาเปสิ – ‘‘กาโล, โภ โคตม, นิฏฺฐิตํ ภตฺต’’นฺติ. อถ โข ภควา ปุพฺพณฺหสมยํ นิวาเสตฺวา ปตฺตจีวรมาทาย เยน สจฺจกสฺส นิคณฺฐปุตฺตสฺส อาราโม เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ปญฺญตฺเต อาสเน นิสีทิ สทฺธึ ภิกฺขุสงฺเฆน. อถ โข สจฺจโก นิคณฺฐปุตฺโต พุทฺธปฺปมุขํ ภิกฺขุสงฺฆํ ปณีเตน ขาทนีเยน โภชนีเยน สหตฺถา สนฺตปฺเปสิ สมฺปวาเรสิ. อถ โข สจฺจโก นิคณฺฐปุตฺโต ภควนฺตํ ภุตฺตาวึ โอนีตปตฺตปาณึ อญฺญตรํ นีจํ อาสนํ คเหตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺโน โข สจฺจโก นิคณฺฐปุตฺโต ภควนฺตํ เอตทโวจ – ‘‘ยมิทํ, โภ โคตม, ทาเน ปุญฺญญฺจ ปุญฺญมหี จ ตํ ทายกานํ สุขาย โหตู’’ติ. ‘‘ยํ โข, อคฺคิเวสฺสน, ตาทิสํ ทกฺขิเณยฺยํ อาคมฺม อวีตราคํ อวีตโทสํ อวีตโมหํ, ตํ ทายกานํ ภวิสฺสติ. ยํ โข, อคฺคิเวสฺสน, มาทิสํ ทกฺขิเณยฺยํ อาคมฺม วีตราคํ วีตโทสํ วีตโมหํ, ตํ ตุยฺหํ ภวิสฺสตี’’ติ.

363. Então, sabendo que o Abençoado havia consentido, Saccaka, o filho de Nigaṇṭha, dirigiu-se aos Licchavis: “Ouçam-me, senhores Licchavis. O asceta Gotama, junto com o Sangha de bons bhikkhus, foi convidado por mim para a refeição de amanhã. Tragam-me o que quer que considerem adequado para ele.” Então, ao final da noite, os Licchavis trouxeram cerca de quinhentos pratos cerimoniais de arroz doce com leite como oferendas de comida. Saccaka, o filho de Nigaṇṭha, mandou preparar excelentes alimentos de vários tipos em seu próprio parque e mandou anunciar a hora ao Abençoado: “É hora, mestre Gotama, a refeição está pronta.” Então, pela manhã, o Abençoado vestiu-se e, tomando sua tigela e o manto externo, foi com o Sangha de bhikkhus ao parque de Saccaka, o filho de Nigaṇṭha, e sentou-se no assento preparado. Então, com suas próprias mãos, Saccaka, o filho de Nigaṇṭha, serviu e satisfez o Sangha de bhikkhus liderado pelo Buda com vários tipos de excelentes alimentos. Quando o Abençoado terminou de comer e retirou a mano de sua tigela, Saccaka, o filho de Nigaṇṭha, tomou um assento baixo, sentou-se a um lado e disse ao Abençoado: “Mestre Gotama, que o mérito e os grandes frutos meritórios deste ato de doação sejam para a felicidade dos doadores.” “Aggivessana, o mérito que provém de doar a um destinatário como você — alguém que não está livre da cobiça, não está livre do ódio, não está livre da ilusão — será para os doadores. E o mérito que provém de doar a um destinatário como eu — alguém que está livre da cobiça, livre do ódio, livre da ilusão — será para você.”

จูฬสจฺจกสุตฺตํ นิฏฺฐิตํ ปญฺจมํ.

Assim termina o Cūḷasaccaka Sutta, o quinto.

๖. มหาสจฺจกสุตฺตํ

6. Mahāsaccaka Sutta

๓๖๔. เอวํ เม สุตํ – เอกํ สมยํ ภควา เวสาลิยํ วิหรติ มหาวเน กูฏาคารสาลายํ. เตน โข ปน สมเยน ภควา ปุพฺพณฺหสมยํ สุนิวตฺโถ โหติ ปตฺตจีวรมาทาย เวสาลึ ปิณฺฑาย ปวิสิตุกาโม. อถ โข สจฺจโก นิคณฺฐปุตฺโต ชงฺฆาวิหารํ อนุจงฺกมมาโน อนุวิจรมาโน เยน มหาวนํ กูฏาคารสาลา เตนุปสงฺกมิ. อทฺทสา โข อายสฺมา อานนฺโท สจฺจกํ นิคณฺฐปุตฺตํ ทูรโตว อาคจฺฉนฺตํ. ทิสฺวาน ภควนฺตํ เอตทโวจ – ‘‘อยํ, ภนฺเต, สจฺจโก [Pg.300] นิคณฺฐปุตฺโต อาคจฺฉติ ภสฺสปฺปวาทโก ปณฺฑิตวาโท สาธุสมฺมโต พหุชนสฺส. เอโส โข, ภนฺเต, อวณฺณกาโม พุทฺธสฺส, อวณฺณกาโม ธมฺมสฺส, อวณฺณกาโม สงฺฆสฺส. สาธุ, ภนฺเต, ภควา มุหุตฺตํ นิสีทตุ อนุกมฺปํ อุปาทายา’’ติ. นิสีทิ ภควา ปญฺญตฺเต อาสเน. อถ โข สจฺจโก นิคณฺฐปุตฺโต เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควตา สทฺธึ สมฺโมทิ, สมฺโมทนียํ กถํ สารณียํ วีติสาเรตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺโน โข สจฺจโก นิคณฺฐปุตฺโต ภควนฺตํ เอตทโวจ –

364. Assim ouvi. Em certa ocasião, o Abençoado estava vivendo em Vesālī, no Grande Bosque, no Salão com o Teto Pontiagudo. Naquela ocasião, pela manhã, o Abençoado havia terminado de se vestir e, tomando sua tigela e o manto externo, desejava entrar em Vesālī para esmolas. Então, enquanto Saccaka, o filho de Nigaṇṭha, caminhava e passeava para se exercitar, ele se aproximou do Salão com o Teto Pontiagudo no Grande Bosque. O venerável Ānanda o viu vindo de longe e disse ao Abençoado: “Senhor, aqui vem Saccaka, o filho de Nigaṇṭha, um debatedor e orador habilidoso, considerado por muitos como um santo. Ele deseja desacreditar o Buda, o Dhamma e o Sangha. Seria bom se o Abençoado se sentasse por um momento, por compaixão.” O Abençoado sentou-se no assento preparado. Então, Saccaka, o filho de Nigaṇṭha, aproximou-se do Abençoado e trocou saudações com ele. Quando essa conversa cortês e amigável terminou, ele se sentou a um lado e disse ao Abençoado:

๓๖๕. ‘‘สนฺติ, โภ โคตม, เอเก สมณพฺราหฺมณา กายภาวนานุโยคมนุยุตฺตา วิหรนฺติ, โน จิตฺตภาวนํ. ผุสนฺติ หิ เต, โภ โคตม, สารีริกํ ทุกฺขํ เวทนํ. ภูตปุพฺพํ, โภ โคตม, สารีริกาย ทุกฺขาย เวทนาย ผุฏฺฐสฺส สโต อูรุกฺขมฺโภปิ นาม ภวิสฺสติ, หทยมฺปิ นาม ผลิสฺสติ, อุณฺหมฺปิ โลหิตํ มุขโต อุคฺคมิสฺสติ, อุมฺมาทมฺปิ ปาปุณิสฺสติ จิตฺตกฺเขปํ. ตสฺส โข เอตํ, โภ โคตม, กายนฺวยํ จิตฺตํ โหติ, กายสฺส วเสน วตฺตติ. ตํ กิสฺส เหตุ? อภาวิตตฺตา จิตฺตสฺส. สนฺติ ปน, โภ โคตม, เอเก สมณพฺราหฺมณา จิตฺตภาวนานุโยคมนุยุตฺตา วิหรนฺติ, โน กายภาวนํ. ผุสนฺติ หิ เต, โภ โคตม, เจตสิกํ ทุกฺขํ เวทนํ. ภูตปุพฺพํ, โภ โคตม, เจตสิกาย ทุกฺขาย เวทนาย ผุฏฺฐสฺส สโต อูรุกฺขมฺโภปิ นาม ภวิสฺสติ, หทยมฺปิ นาม ผลิสฺสติ, อุณฺหมฺปิ โลหิตํ มุขโต อุคฺคมิสฺสติ, อุมฺมาทมฺปิ ปาปุณิสฺสติ จิตฺตกฺเขปํ. ตสฺส โข เอโส, โภ โคตม, จิตฺตนฺวโย กาโย โหติ, จิตฺตสฺส วเสน วตฺตติ. ตํ กิสฺส เหตุ? อภาวิตตฺตา กายสฺส. ตสฺส มยฺหํ, โภ โคตม, เอวํ โหติ – ‘อทฺธา โภโต โคตมสฺส สาวกา จิตฺตภาวนานุโยคมนุยุตฺตา วิหรนฺติ, โน กายภาวน’’’นฺติ.

365. “Existem, mestre Gotama, alguns ascetas e brâmanes que vivem dedicando-se ao desenvolvimento do corpo, mas não ao desenvolvimento da mente. Eles são tocados por sensações corporais dolorosas. No passado, quando alguém era tocado por uma sensação corporal dolorosa, suas coxas ficavam rígidas, seu coração explodia, sangue quente jorrava de sua boca, e ele enlouquecia, perdia o juízo. Assim, a mente ficava subordinada ao corpo, o corpo exercia domínio sobre ela. Por que isso? Devido ao não desenvolvimento da mente. Mas existem, mestre Gotama, alguns ascetas e brâmanes que vivem dedicando-se ao desenvolvimento da mente, mas não ao desenvolvimento do corpo. Eles são tocados por sensações mentais dolorosas. No passado, quando alguém era tocado por uma sensação mental dolorosa, suas coxas ficavam rígidas, seu coração explodia, sangue quente jorrava de sua boca, e ele enlouquecia, perdia o juízo. Assim, o corpo ficava subordinado à mente, a mente exercia domínio sobre ele. Por que isso? Devido ao não desenvolvimento do corpo. Mestre Gotama, ocorreu-me o seguinte pensamento: ‘Certamente os discípulos do mestre Gotama vivem dedicando-se ao desenvolvimento da mente, mas não ao desenvolvimento do corpo’.”

๓๖๖. ‘‘กินฺติ ปน เต, อคฺคิเวสฺสน, กายภาวนา สุตา’’ติ? ‘‘เสยฺยถิทํ – นนฺโท วจฺโฉ, กิโส สํกิจฺโจ, มกฺขลิ โคสาโล – เอเตหิ, โภ โคตม, อเจลกา มุตฺตาจารา หตฺถาปเลขนา นเอหิภทฺทนฺติกา นติฏฺฐภทฺทนฺติกา น อภิหฏํ น อุทฺทิสฺสกตํ น นิมนฺตนํ สาทิยนฺติ, เต น กุมฺภิมุขา [Pg.301] ปฏิคฺคณฺหนฺติ น กโฬปิมุขา ปฏิคฺคณฺหนฺติ น เอฬกมนฺตรํ น ทณฺฑมนฺตรํ น มุสลมนฺตรํ น ทฺวินฺนํ ภุญฺชมานานํ น คพฺภินิยา น ปายมานาย น ปุริสนฺตรคตาย น สงฺกิตฺตีสุ น ยตฺถ สา อุปฏฺฐิโต โหติ น ยตฺถ มกฺขิกา สณฺฑสณฺฑจารินี, น มจฺฉํ น มํสํ น สุรํ น เมรยํ น ถุโสทกํ ปิวนฺติ. เต เอกาคาริกา วา โหนฺติ เอกาโลปิกา, ทฺวาคาริกา วา โหนฺติ ทฺวาโลปิกา…เป… สตฺตาคาริกา วา โหนฺติ สตฺตาโลปิกา. เอกิสฺสาปิ ทตฺติยา ยาเปนฺติ, ทฺวีหิปิ ทตฺตีหิ ยาเปนฺติ…เป… สตฺตหิปิ ทตฺตีหิ ยาเปนฺติ. เอกาหิกมฺปิ อาหารํ อาหาเรนฺติ, ทฺวีหิกมฺปิ อาหารํ อาหาเรนฺติ…เป… สตฺตาหิกมฺปิ อาหารํ อาหาเรนฺติ. อิติ เอวรูปํ อทฺธมาสิกมฺปิ ปริยายภตฺตโภชนานุโยคมนุยุตฺตา วิหรนฺตี’’ติ.

366. “But, Aggivessana, o que você aprendeu sobre o desenvolvimento do corpo?” “Bem, existem, por exemplo, Nanda Vaccha, Kisa Saṅkicca, Makkhali Gosāla — estes, mestre Gotama, andam nus, rejeitam as convenções sociais, lambem as mãos, não vêm quando chamados, não param quando solicitados; não aceitam comida trazida, nem comida feita especialmente para eles, nem convites para refeições; não recebem nada diretamente de uma panela, de uma tigela, através de um limiar, através de um bastão, através de um pilão, de duas pessoas comendo juntas, de uma mulher grávida, de uma mulher amamentando, de uma mulher no meio de homens, de onde a comida é anunciada para distribuição, de onde um cão está esperando, de onde moscas estão zumbindo; não aceitam peixe ou carne, não bebem bebidas alcoólicas, vinho ou fermentados. Eles se limitam a uma única casa e a uma única porção, ou a duas casas e a duas porções... ou a sete casas e a sete porções. Sobrevivem com uma pequena tigela de comida por dia, com duas pequenas tigelas por dia... com sete pequenas tigelas por dia. Alimentam-se uma vez por dia, uma vez a cada dois dias... uma vez a cada sete dias; assim, até mesmo uma vez a cada quinzena, eles vivem dedicando-se à prática de comer em intervalos predeterminados.”

‘‘กึ ปน เต, อคฺคิเวสฺสน, ตาวตเกเนว ยาเปนฺตี’’ติ? ‘‘โน หิทํ, โภ โคตม. อปฺเปกทา, โภ โคตม, อุฬารานิ อุฬารานิ ขาทนียานิ ขาทนฺติ, อุฬารานิ อุฬารานิ โภชนานิ ภุญฺชนฺติ, อุฬารานิ อุฬารานิ สายนียานิ สายนฺติ, อุฬารานิ อุฬารานิ ปานานิ ปิวนฺติ. เต อิมํ กายํ พลํ คาเหนฺติ นาม, พฺรูเหนฺติ นาม, เมเทนฺติ นามา’’ติ.

“Mas eles sobrevivem apenas com isso, Aggivessana?” “Não, mestre Gotama. Às vezes, mestre Gotama, eles consomem excelentes alimentos sólidos, comem excelentes alimentos macios, saboreiam excelentes iguarias, bebem excelentes bebidas. Com isso, eles recuperam suas forças, fortalecem-se e tornam-se robustos.”

‘‘ยํ โข เต, อคฺคิเวสฺสน, ปุริมํ ปหาย ปจฺฉา อุปจินนฺติ, เอวํ อิมสฺส กายสฺส อาจยาปจโย โหติ. กินฺติ ปน เต, อคฺคิเวสฺสน, จิตฺตภาวนา สุตา’’ติ? จิตฺตภาวนาย โข สจฺจโก นิคณฺฐปุตฺโต ภควตา ปุฏฺโฐ สมาโน น สมฺปายาสิ.

“O que eles abandonaram anteriormente, Aggivessana, eles acumulam novamente mais tarde. É assim que ocorre o aumento e a diminuição deste corpo. Mas o que você aprendeu sobre o desenvolvimento da mente?” Quando Saccaka, o filho de Nigaṇṭha, foi questionado pelo Abençoado sobre o desenvolvimento da mente, ele não foi capaz de responder.

๓๖๗. อถ โข ภควา สจฺจกํ นิคณฺฐปุตฺตํ เอตทโวจ – ‘‘ยาปิ โข เต เอสา, อคฺคิเวสฺสน, ปุริมา กายภาวนา ภาสิตา สาปิ อริยสฺส วินเย โน ธมฺมิกา กายภาวนา. กายภาวนมฺปิ โข ตฺวํ, อคฺคิเวสฺสน, น อญฺญาสิ, กุโต ปน ตฺวํ จิตฺตภาวนํ ชานิสฺสสิ? อปิ จ, อคฺคิเวสฺสน, ยถา อภาวิตกาโย จ โหติ อภาวิตจิตฺโต จ, ภาวิตกาโย จ โหติ ภาวิตจิตฺโต จ. ตํ สุณาหิ, สาธุกํ มนสิ กโรหิ, ภาสิสฺสามี’’ติ. ‘‘เอวํ, โภ’’ติ โข สจฺจโก นิคณฺฐปุตฺโต ภควโต ปจฺจสฺโสสิ. ภควา เอตทโวจ –

367. Então o Abençoado disse a Saccaka, o filho de Nigaṇṭha: “O que você acabou de descrever como desenvolvimento do corpo, Aggivessana, não é o desenvolvimento do corpo de acordo com o Dhamma na Disciplina do Nobre. Uma vez que você não sabe o que é o desenvolvimento do corpo, Aggivessana, como poderia saber o que é o desenvolvimento da mente? No entanto, Aggivessana, sobre como alguém é não desenvolvido no corpo e não desenvolvido na mente, e desenvolvido no corpo e desenvolvido na mente, ouça e preste muita atenção ao que vou dizer.” “Sim, senhor”, respondeu Saccaka, o filho de Nigaṇṭha. O Abençoado disse o seguinte:

๓๖๘. ‘‘กถญฺจ[Pg.302], อคฺคิเวสฺสน, อภาวิตกาโย จ โหติ อภาวิตจิตฺโต จ? อิธ, อคฺคิเวสฺสน, อสฺสุตวโต ปุถุชฺชนสฺส อุปฺปชฺชติ สุขา เวทนา. โส สุขาย เวทนาย ผุฏฺโฐ สมาโน สุขสาราคี จ โหติ สุขสาราคิตญฺจ อาปชฺชติ. ตสฺส สา สุขา เวทนา นิรุชฺฌติ. สุขาย เวทนาย นิโรธา อุปฺปชฺชติ ทุกฺขา เวทนา. โส ทุกฺขาย เวทนาย ผุฏฺโฐ สมาโน โสจติ กิลมติ ปริเทวติ อุรตฺตาฬึ กนฺทติ สมฺโมหํ อาปชฺชติ. ตสฺส โข เอสา, อคฺคิเวสฺสน, อุปฺปนฺนาปิ สุขา เวทนา จิตฺตํ ปริยาทาย ติฏฺฐติ อภาวิตตฺตา กายสฺส, อุปฺปนฺนาปิ ทุกฺขา เวทนา จิตฺตํ ปริยาทาย ติฏฺฐติ อภาวิตตฺตา จิตฺตสฺส. ยสฺส กสฺสจิ, อคฺคิเวสฺสน, เอวํ อุภโตปกฺขํ อุปฺปนฺนาปิ สุขา เวทนา จิตฺตํ ปริยาทาย ติฏฺฐติ อภาวิตตฺตา กายสฺส, อุปฺปนฺนาปิ ทุกฺขา เวทนา จิตฺตํ ปริยาทาย ติฏฺฐติ อภาวิตตฺตา จิตฺตสฺส, เอวํ โข, อคฺคิเวสฺสน, อภาวิตกาโย จ โหติ อภาวิตจิตฺโต จ.

368. “E como, Aggivessana, alguém é não desenvolvido no corpo e não desenvolvido na mente? Aqui, Aggivessana, surge uma sensação agradável em uma pessoa comum sem instrução. Tocada por essa sensação agradável, ela se apega ao prazer e incorre em apego ao prazer. Essa sensação agradável cessa. Com a cessação da sensação agradável, surge uma sensação dolorosa. Tocada por essa sensação dolorosa, ela se lamenta, se cansa, chora, bate no peito em desespero e cai em confusão. Quando essa sensação agradável surge nela, ela invade sua mente e permanece porque o corpo não é desenvolvido. E quando essa sensação dolorosa surge nela, ela invade sua mente e permanece porque a mente não é desenvolvida. Em qualquer pessoa que, desta dupla maneira, a sensação agradável surgida invada sua mente e permaneça porque o corpo não é desenvolvido, e a sensação dolorosa surgida invada sua mente e permaneça porque a mente não é desenvolvida, essa pessoa é assim não desenvolvida no corpo e não desenvolvida na mente.”

๓๖๙. ‘‘กถญฺจ, อคฺคิเวสฺสน, ภาวิตกาโย จ โหติ ภาวิตจิตฺโต จ? อิธ, อคฺคิเวสฺสน, สุตวโต อริยสาวกสฺส อุปฺปชฺชติ สุขา เวทนา. โส สุขาย เวทนาย ผุฏฺโฐ สมาโน น สุขสาราคี จ โหติ, น สุขสาราคิตญฺจ อาปชฺชติ. ตสฺส สา สุขา เวทนา นิรุชฺฌติ. สุขาย เวทนาย นิโรธา อุปฺปชฺชติ ทุกฺขา เวทนา. โส ทุกฺขาย เวทนาย ผุฏฺโฐ สมาโน น โสจติ น กิลมติ น ปริเทวติ น อุรตฺตาฬึ กนฺทติ น สมฺโมหํ อาปชฺชติ. ตสฺส โข เอสา, อคฺคิเวสฺสน, อุปฺปนฺนาปิ สุขา เวทนา จิตฺตํ น ปริยาทาย ติฏฺฐติ ภาวิตตฺตา กายสฺส, อุปฺปนฺนาปิ ทุกฺขา เวทนา จิตฺตํ น ปริยาทาย ติฏฺฐติ ภาวิตตฺตา จิตฺตสฺส. ยสฺส กสฺสจิ, อคฺคิเวสฺสน, เอวํ อุภโตปกฺขํ อุปฺปนฺนาปิ สุขา เวทนา จิตฺตํ น ปริยาทาย ติฏฺฐติ ภาวิตตฺตา กายสฺส, อุปฺปนฺนาปิ ทุกฺขา เวทนา จิตฺตํ น ปริยาทาย ติฏฺฐติ ภาวิตตฺตา จิตฺตสฺส. เอวํ โข, อคฺคิเวสฺสน, ภาวิตกาโย จ โหติ ภาวิตจิตฺโต จา’’ติ.

369. “E como, Aggivessana, alguém é desenvolvido no corpo e desenvolvido na mente? Aqui, Aggivessana, surge uma sensação agradável em um nobre discípulo bem instruído. Tocado por essa sensação agradável, ele não se apega ao prazer nem incorre em apego ao prazer. Essa sensação agradável cessa. Com a cessação da sensação agradável, surge uma sensação dolorosa. Tocado por essa sensação dolorosa, ele não se lamenta, não se cansa, não chora, não bate no peito em desespero e não cai em confusão. Quando essa sensação agradável surge nele, ela não invade sua mente e permanece porque o corpo é desenvolvido. E quando essa sensação dolorosa surge nele, ela não invade sua mente e permanece porque a mente é desenvolvida. Em qualquer pessoa que, desta dupla maneira, a sensação agradável surgida não invade sua mente e permanece porque o corpo é desenvolvido, e a sensação dolorosa surgida não invade sua mente e permanece porque a mente é desenvolvida, essa pessoa é assim desenvolvida no corpo e desenvolvida na mente.”

๓๗๐. ‘‘เอวํ ปสนฺโน อหํ โภโต โคตมสฺส! ภวญฺหิ โคตโม ภาวิตกาโย จ โหติ ภาวิตจิตฺโต จา’’ติ. ‘‘อทฺธา โข เต อยํ, อคฺคิเวสฺสน, อาสชฺช อุปนีย วาจา ภาสิตา, อปิ จ เต อหํ พฺยากริสฺสามิ[Pg.303]. ยโต โข อหํ, อคฺคิเวสฺสน, เกสมสฺสุํ โอหาเรตฺวา กาสายานิ วตฺถานิ อจฺฉาเทตฺวา อคารสฺมา อนคาริยํ ปพฺพชิโต, ตํ วต เม อุปฺปนฺนา วา สุขา เวทนา จิตฺตํ ปริยาทาย ฐสฺสติ, อุปฺปนฺนา วา ทุกฺขา เวทนา จิตฺตํ ปริยาทาย ฐสฺสตีติ เนตํ ฐานํ วิชฺชตี’’ติ.

370. “Tenho tanta confiança no venerável Gotama! Pois o venerável Gotama é desenvolvido no corpo e desenvolvido na mente.” — “Certamente, Aggivessana, suas palavras foram ditas de forma provocativa e descortês, mas ainda assim eu lhe responderei. Desde que eu, Aggivessana, raspei o cabelo e a barba, vesti as vestes tingidas e saí da vida doméstica para a vida sem lar, não é possível que uma sensação agradável surgida invada minha mente e permaneça, ou que uma sensação dolorosa surgida invada minha mente e permaneça.”

‘‘น หิ นูน โภโต โคตมสฺส อุปฺปชฺชติ ตถารูปา สุขา เวทนา ยถารูปา อุปฺปนฺนา สุขา เวทนา จิตฺตํ ปริยาทาย ติฏฺเฐยฺย; น หิ นูน โภโต โคตมสฺส อุปฺปชฺชติ ตถารูปา ทุกฺขา เวทนา ยถารูปา อุปฺปนฺนา ทุกฺขา เวทนา จิตฺตํ ปริยาทาย ติฏฺเฐยฺยา’’ติ.

“Será que de fato não surge no venerável Gotama uma sensação tão agradável que, ao surgir, invada sua mente e permaneça? Será que de fato não surge no venerável Gotama uma sensação tão dolorosa que, ao surgir, invada sua mente e permaneça?”

๓๗๑. ‘‘กิญฺหิ โน สิยา, อคฺคิเวสฺสน? อิธ เม, อคฺคิเวสฺสน, ปุพฺเพว สมฺโพธา อนภิสมฺพุทฺธสฺส โพธิสตฺตสฺเสว สโต เอตทโหสิ – ‘สมฺพาโธ ฆราวาโส รชาปโถ, อพฺโภกาโส ปพฺพชฺชา. นยิทํ สุกรํ อคารํ อชฺฌาวสตา เอกนฺตปริปุณฺณํ เอกนฺตปริสุทฺธํ สงฺขลิขิตํ พฺรหฺมจริยํ จริตุํ. ยํนูนาหํ เกสมสฺสุํ โอหาเรตฺวา กาสายานิ วตฺถานิ อจฺฉาเทตฺวา อคารสฺมา อนคาริยํ ปพฺพเชยฺย’นฺติ. โส โข อหํ, อคฺคิเวสฺสน, อปเรน สมเยน ทหโรว สมาโน, สุสุกาฬเกโส ภทฺเรน โยพฺพเนน สมนฺนาคโต ปฐเมน วยสา, อกามกานํ มาตาปิตูนํ อสฺสุมุขานํ รุทนฺตานํ, เกสมสฺสุํ โอหาเรตฺวา กาสายานิ วตฺถานิ อจฺฉาเทตฺวา อคารสฺมา อนคาริยํ ปพฺพชึ. โส เอวํ ปพฺพชิโต สมาโน กึกุสลคเวสี อนุตฺตรํ สนฺติวรปทํ ปริเยสมาโน เยน อาฬาโร กาลาโม เตนุปสงฺกมึ; อุปสงฺกมิตฺวา อาฬารํ กาลามํ เอตทโวจํ – ‘อิจฺฉามหํ, อาวุโส กาลาม, อิมสฺมึ ธมฺมวินเย พฺรหฺมจริยํ จริตุ’นฺติ. เอวํ วุตฺเต, อคฺคิเวสฺสน, อาฬาโร กาลาโม มํ เอตทโวจ – ‘วิหรตายสฺมา, ตาทิโส อยํ ธมฺโม ยตฺถ วิญฺญู ปุริโส นจิรสฺเสว สกํ อาจริยกํ สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหเรยฺยา’ติ. โส โข อหํ, อคฺคิเวสฺสน, นจิรสฺเสว ขิปฺปเมว ตํ ธมฺมํ ปริยาปุณึ. โส โข อหํ, อคฺคิเวสฺสน, ตาวตเกเนว โอฏฺฐปหตมตฺเตน ลปิตลาปนมตฺเตน ญาณวาทญฺจ วทามิ เถรวาทญฺจ, ‘ชานามิ ปสฺสามี’ติ จ ปฏิชานามิ, อหญฺเจว อญฺเญ จ. ตสฺส มยฺหํ, อคฺคิเวสฺสน, เอตทโหสิ – ‘น โข อาฬาโร กาลาโม อิมํ ธมฺมํ เกวลํ สทฺธามตฺตเกน สยํ อภิญฺญา [Pg.304] สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหรามีติ ปเวเทติ, อทฺธา อาฬาโร กาลาโม อิมํ ธมฺมํ ชานํ ปสฺสํ วิหรตี’’’ติ.

371. “Como não seria assim, Aggivessana? Aqui, Aggivessana, antes da minha iluminação, quando eu era apenas um Bodhisatta ainda não plenamente iluminado, pensei: ‘A vida doméstica é apertada e poeirenta; a vida de renúncia é como o ar livre. Não é fácil, vivendo em um lar, praticar a vida santa perfeitamente completa, perfeitamente pura e polida como uma concha. E se eu raspar o cabelo e a barba, vestir as vestes tingidas e sair da vida doméstica para a vida sem lar?’ Mais tarde, Aggivessana, sendo ainda jovem, um rapaz de cabelos pretos, dotado da bênção da juventude, na flor da idade, contra a vontade de meus pais, que choravam com lágrimas no rosto, raspei o cabelo e a barba, vesti as vestes tingidas e saí da vida doméstica para a vida sem lar. Tendo assim renunciado, buscando o que é benéfico, procurando o estado supremo de paz sublime, dirigi-me a Āḷāra Kālāma. Ao chegar, disse a Āḷāra Kālāma: ‘Desejo, amigo Kālāma, praticar a vida santa neste Dhamma e Vinaya.’ Quando isso foi dito, Aggivessana, Āḷāra Kālāma me disse: ‘Permaneça, venerável. Este Dhamma é tal que um homem sábio, em pouco tempo, pode por si mesmo compreender diretamente, realizar, alcançar e habitar na doutrina de seu próprio mestre.’ E eu, Aggivessana, em pouco tempo, rapidamente aprendi aquele Dhamma. E eu, Aggivessana, apenas por mover os lábios e repetir as palavras, falava com conhecimento e autoridade, e afirmava: ‘Eu sei, eu vejo’, tanto eu quanto os outros. Então, Aggivessana, pensei: ‘Āḷāra Kālāma não declara que realizou e alcançou este Dhamma por si mesmo, compreendendo-o diretamente, apenas por mera fé. Certamente, Āḷāra Kālāma habita conhecendo e vendo este Dhamma.’”

‘‘อถ ขฺวาหํ, อคฺคิเวสฺสน, เยน อาฬาโร กาลาโม เตนุปสงฺกมึ; อุปสงฺกมิตฺวา อาฬารํ กาลามํ เอตทโวจํ – ‘กิตฺตาวตา โน, อาวุโส กาลาม, อิมํ ธมฺมํ สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหรามีติ ปเวเทสี’ติ? เอวํ วุตฺเต, อคฺคิเวสฺสน, อาฬาโร กาลาโม อากิญฺจญฺญายตนํ ปเวเทสิ. ตสฺส มยฺหํ, อคฺคิเวสฺสน, เอตทโหสิ – ‘น โข อาฬารสฺเสว กาลามสฺส อตฺถิ สทฺธา, มยฺหํปตฺถิ สทฺธา; น โข อาฬารสฺเสว กาลามสฺส อตฺถิ วีริยํ, มยฺหํปตฺถิ วีริยํ; น โข อาฬารสฺเสว กาลามสฺส อตฺถิ สติ, มยฺหํปตฺถิ สติ; น โข อาฬารสฺเสว กาลามสฺส อตฺถิ สมาธิ, มยฺหํปตฺถิ สมาธิ; น โข อาฬารสฺเสว กาลามสฺส อตฺถิ ปญฺญา, มยฺหํปตฺถิ ปญฺญา; ยํนูนาหํ ยํ ธมฺมํ อาฬาโร กาลาโม สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหรามีติ ปเวเทติ ตสฺส ธมฺมสฺส สจฺฉิกิริยาย ปทเหยฺย’นฺติ. โส โข อหํ, อคฺคิเวสฺสน, นจิรสฺเสว ขิปฺปเมว ตํ ธมฺมํ สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหาสึ.

“Então, Aggivessana, dirigi-me a Āḷāra Kālāma. Ao chegar, perguntei a Āḷāra Kālāma: ‘Amigo Kālāma, até que ponto você declara ter compreendido diretamente por si mesmo, realizado, alcançado e habitado neste Dhamma?’ Quando isso foi dito, Aggivessana, Āḷāra Kālāma declarou a esfera do nada. Então, Aggivessana, pensei: ‘Não é apenas Āḷāra Kālāma quem tem fé, eu também tenho fé; não é apenas Āḷāra Kālāma quem tem energia, eu também tenho energia; não é apenas Āḷāra Kālāma quem tem atenção plena, eu também tenho atenção plena; não é apenas Āḷāra Kālāma quem tem concentração, eu também tenho concentração; não é apenas Āḷāra Kālāma quem tem sabedoria, eu também tenho sabedoria. E se eu me esforçasse para realizar o Dhamma que Āḷāra Kālāma declara ter compreendido diretamente por si mesmo, realizado, alcançado e habitado?’ E eu, Aggivessana, em pouco tempo, rapidamente compreendi diretamente por mim mesmo, realizei, alcancei e habitei naquele Dhamma.”

‘‘อถ ขฺวาหํ, อคฺคิเวสฺสน, เยน อาฬาโร กาลาโม เตนุปสงฺกมึ; อุปสงฺกมิตฺวา อาฬารํ กาลามํ เอตทโวจํ – ‘เอตฺตาวตา โน, อาวุโส กาลาม, อิมํ ธมฺมํ สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช ปเวเทสี’ติ? ‘เอตฺตาวตา โข อหํ, อาวุโส, อิมํ ธมฺมํ สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช ปเวเทมี’ติ. ‘อหมฺปิ โข, อาวุโส, เอตฺตาวตา อิมํ ธมฺมํ สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหรามี’ติ. ‘ลาภา โน, อาวุโส, สุลทฺธํ โน, อาวุโส, เย มยํ อายสฺมนฺตํ ตาทิสํ สพฺรหฺมจารึ ปสฺสาม. อิติ ยาหํ ธมฺมํ สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช ปเวเทมิ ตํ ตฺวํ ธมฺมํ สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหรสิ; ยํ ตฺวํ ธมฺมํ สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหรสิ ตมหํ ธมฺมํ สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช ปเวเทมิ. อิติ ยาหํ ธมฺมํ ชานามิ ตํ ตฺวํ ธมฺมํ ชานาสิ; ยํ ตฺวํ ธมฺมํ ชานาสิ ตมหํ ธมฺมํ ชานามิ. อิติ ยาทิโส อหํ ตาทิโส ตุวํ, ยาทิโส ตุวํ ตาทิโส อหํ. เอหิ ทานิ, อาวุโส, อุโภว สนฺตา อิมํ คณํ ปริหรามา’ติ. อิติ [Pg.305] โข, อคฺคิเวสฺสน, อาฬาโร กาลาโม อาจริโย เม สมาโน (อตฺตโน) อนฺเตวาสึ มํ สมานํ อตฺตนา สมสมํ ฐเปสิ, อุฬาราย จ มํ ปูชาย ปูเชสิ. ตสฺส มยฺหํ, อคฺคิเวสฺสน, เอตทโหสิ – ‘นายํ ธมฺโม นิพฺพิทาย น วิราคาย น นิโรธาย น อุปสมาย น อภิญฺญาย น สมฺโพธาย น นิพฺพานาย สํวตฺตติ, ยาวเทว อากิญฺจญฺญายตนูปปตฺติยา’ติ. โส โข อหํ, อคฺคิเวสฺสน, ตํ ธมฺมํ อนลงฺกริตฺวา ตสฺมา ธมฺมา นิพฺพิชฺช อปกฺกมึ.

“Então, Aggivessana, dirigi-me a Āḷāra Kālāma. Ao chegar, perguntei a Āḷāra Kālāma: ‘Amigo Kālāma, é até este ponto que você declara ter compreendido diretamente por si mesmo, realizado e alcançado este Dhamma?’ — ‘É até este ponto, amigo, que declaro ter compreendido diretamente por mim mesmo, realizado e alcançado este Dhamma.’ — ‘Eu também, amigo, até este ponto compreendi diretamente por mim mesmo, realizei, alcancei e habito neste Dhamma.’ — ‘É um ganho para nós, amigo, é uma grande bênção para nós, amigo, que vejamos um companheiro de vida santa como o venerável! Assim, o Dhamma que eu declaro ter compreendido diretamente por mim mesmo, realizado e alcançado, é o Dhamma que você compreendeu diretamente por si mesmo, realizou, alcançou e habita; e o Dhamma que você compreendeu diretamente por si mesmo, realizou, alcançou e habita, é o Dhamma que eu declaro ter compreendido diretamente por mim mesmo, realizado e alcançado. Assim, o Dhamma que eu conheço, você conhece; o Dhamma que você conhece, eu conheço. Assim, como eu sou, você é; como você é, eu sou. Venha agora, amigo, lideremos juntos esta comunidade.’ Assim, Aggivessana, Āḷāra Kālāma, sendo meu mestre, colocou a mim, seu aluno, em pé de igualdade absoluta consigo mesmo, e me honrou com uma grande honraria. Mas, Aggivessana, pensei: ‘Este Dhamma não conduz ao desencanto, ao desapego, à cessação, à paz, ao conhecimento direto, à iluminação, ao Nibbāna, mas apenas ao renascimento na esfera do nada.’ Não encontrando satisfação naquele Dhamma, Aggivessana, desiludido com ele, afastei-me.”

๓๗๒. ‘‘โส โข อหํ, อคฺคิเวสฺสน, กึกุสลคเวสี อนุตฺตรํ สนฺติวรปทํ ปริเยสมาโน เยน อุทโก รามปุตฺโต เตนุปสงฺกมึ; อุปสงฺกมิตฺวา อุทกํ รามปุตฺตํ เอตทโวจํ – ‘อิจฺฉามหํ, อาวุโส อิมสฺมึ ธมฺมวินเย พฺรหฺมจริยํ จริตุ’นฺติ. เอวํ วุตฺเต, อคฺคิเวสฺสน, อุทโก รามปุตฺโต มํ เอตทโวจ – ‘วิหรตายสฺมา, ตาทิโส อยํ ธมฺโม ยตฺถ วิญฺญู ปุริโส นจิรสฺเสว สกํ อาจริยกํ สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหเรยฺยา’ติ. โส โข อหํ, อคฺคิเวสฺสน, นจิรสฺเสว ขิปฺปเมว ตํ ธมฺมํ ปริยาปุณึ. โส โข อหํ, อคฺคิเวสฺสน, ตาวตเกเนว โอฏฺฐปหตมตฺเตน ลปิตลาปนมตฺเตน ญาณวาทญฺจ วทามิ เถรวาทญฺจ, ‘ชานามิ ปสฺสามี’ติ จ ปฏิชานามิ, อหญฺเจว อญฺเญ จ. ตสฺส มยฺหํ, อคฺคิเวสฺสน, เอตทโหสิ – ‘น โข ราโม อิมํ ธมฺมํ เกวลํ สทฺธามตฺตเกน สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหรามีติ ปเวเทสิ. อทฺธา ราโม อิมํ ธมฺมํ ชานํ ปสฺสํ วิหาสี’ติ. อถ ขฺวาหํ, อคฺคิเวสฺสน, เยน อุทโก รามปุตฺโต เตนุปสงฺกมึ; อุปสงฺกมิตฺวา อุทกํ รามปุตฺตํ เอตทโวจํ – ‘กิตฺตาวตา โน, อาวุโส ราโม, อิมํ ธมฺมํ สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหรามีติ ปเวเทสี’ติ? เอวํ วุตฺเต, อคฺคิเวสฺสน, อุทโก รามปุตฺโต เนวสญฺญานาสญฺญายตนํ ปเวเทสิ. ตสฺส มยฺหํ, อคฺคิเวสฺสน, เอตทโหสิ – ‘น โข รามสฺเสว อโหสิ สทฺธา, มยฺหํปตฺถิ สทฺธา; น โข รามสฺเสว อโหสิ วีริยํ, มยฺหํปตฺถิ วีริยํ; น โข รามสฺเสว อโหสิ สติ, มยฺหํปตฺถิ สติ; น โข รามสฺเสว อโหสิ สมาธิ, มยฺหํปตฺถิ สมาธิ; น โข รามสฺเสว อโหสิ ปญฺญา, มยฺหํปตฺถิ ปญฺญา; ยํนูนาหํ ยํ ธมฺมํ ราโม สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหรามีติ ปเวเทสิ ตสฺส ธมฺมสฺส สจฺฉิกิริยาย [Pg.306] ปทเหยฺย’นฺติ. โส โข อหํ, อคฺคิเวสฺสน, นจิรสฺเสว ขิปฺปเมว ตํ ธมฺมํ สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหาสึ.

372. “Então eu, Aggivessana, buscando o que é benéfico, procurando o estado supremo de paz sublime, dirigi-me a Udaka, filho de Rāma. Ao chegar, disse a Udaka, filho de Rāma: ‘Desejo, amigo, praticar a vida santa neste Dhamma e Vinaya.’ Quando isso foi dito, Aggivessana, Udaka, filho de Rāma, me disse: ‘Permaneça, venerável. Este Dhamma é tal que um homem sábio, em pouco tempo, pode por si mesmo compreender diretamente, realizar, alcançar e habitar na doutrina de seu próprio mestre.’ E eu, Aggivessana, em pouco tempo, rapidamente aprendi aquele Dhamma. E eu, Aggivessana, apenas por mover os lábios e repetir as palavras, falava com conhecimento e autoridade, e afirmava: ‘Eu sei, eu vejo’, tanto eu quanto os outros. Então, Aggivessana, pensei: ‘Rāma não declarava que realizou e alcançou este Dhamma por si mesmo, compreendendo-o diretamente, apenas por mera fé. Certamente, Rāma habitava conhecendo e vendo este Dhamma.’ Então, Aggivessana, dirigi-me a Udaka, filho de Rāma. Ao chegar, perguntei a Udaka, filho de Rāma: ‘Amigo, até que ponto Rāma declarava ter compreendido diretamente por si mesmo, realizado, alcançado e habitado neste Dhamma?’ Quando isso foi dito, Aggivessana, Udaka, filho de Rāma, declarou a esfera da nem percepção, nem não percepção. Então, Aggivessana, pensei: ‘Não era apenas Rāma quem tinha fé, eu também tenho fé; não era apenas Rāma quem tinha energia, eu também tenho energia; não era apenas Rāma quem tinha atenção plena, eu também tenho atenção plena; não era apenas Rāma quem tinha concentração, eu também tenho concentração; não era apenas Rāma quem tinha sabedoria, eu também tenho sabedoria. E se eu me esforçasse para realizar o Dhamma que Rāma declarava ter compreendido diretamente por si mesmo, realizado, alcançado e habitado?’ E eu, Aggivessana, em pouco tempo, rapidamente compreendi diretamente por mim mesmo, realizei, alcancei e habitei naquele Dhamma.”

‘‘อถ ขฺวาหํ, อคฺคิเวสฺสน, เยน อุทโก รามปุตฺโต เตนุปสงฺกมึ; อุปสงฺกมิตฺวา อุทกํ รามปุตฺตํ เอตทโวจํ – ‘เอตฺตาวตา โน, อาวุโส, ราโม อิมํ ธมฺมํ สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช ปเวเทสี’ติ? ‘เอตฺตาวตา โข, อาวุโส, ราโม อิมํ ธมฺมํ สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช ปเวเทสี’ติ. ‘อหมฺปิ โข, อาวุโส, เอตฺตาวตา อิมํ ธมฺมํ สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหรามี’ติ. ‘ลาภา โน, อาวุโส, สุลทฺธํ โน, อาวุโส, เย มยํ อายสฺมนฺตํ ตาทิสํ สพฺรหฺมจารึ ปสฺสาม. อิติ ยํ ธมฺมํ ราโม สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช ปเวเทสิ, ตํ ตฺวํ ธมฺมํ สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหรสิ; ยํ ตฺวํ ธมฺมํ สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหรสิ, ตํ ธมฺมํ ราโม สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช ปเวเทสิ. อิติ ยํ ธมฺมํ ราโม อภิญฺญาสิ ตํ ตฺวํ ธมฺมํ ชานาสิ; ยํ ตฺวํ ธมฺมํ ชานาสิ ตํ ธมฺมํ ราโม อภิญฺญาสิ. อิติ ยาทิโส ราโม อโหสิ ตาทิโส ตุวํ; ยาทิโส ตุวํ ตาทิโส ราโม อโหสิ. เอหิ ทานิ, อาวุโส, ตุวํ อิมํ คณํ ปริหรา’ติ. อิติ โข, อคฺคิเวสฺสน, อุทโก รามปุตฺโต สพฺรหฺมจารี เม สมาโน อาจริยฏฺฐาเน จ มํ ฐเปสิ, อุฬาราย จ มํ ปูชาย ปูเชสิ. ตสฺส มยฺหํ, อคฺคิเวสฺสน, เอตทโหสิ – ‘นายํ ธมฺโม นิพฺพิทาย น วิราคาย น นิโรธาย น อุปสมาย น อภิญฺญาย น สมฺโพธาย น นิพฺพานาย สํวตฺตติ, ยาวเทว เนวสญฺญานาสญฺญายตนูปปตฺติยา’ติ. โส โข อหํ, อคฺคิเวสฺสน, ตํ ธมฺมํ อนลงฺกริตฺวา ตสฺมา ธมฺมา นิพฺพิชฺช อปกฺกมึ.

Então, Aggivessana, dirigi-me a onde estava Udaka, filho de Rāma. Tendo me aproximado, disse a Udaka, filho de Rāma: 'Amigo, foi até este ponto que Rāma declarou ter realizado por si mesmo, com conhecimento direto, alcançado e penetrado este Dhamma?' — 'Foi até este ponto, amigo, que Rāma declarou ter realizado por si mesmo, com conhecimento direto, alcançado e penetrado este Dhamma.' — 'Eu também, amigo, permaneço tendo realizado por mim mesmo, com conhecimento direto, alcançado e penetrado este Dhamma até este ponto.' — 'É um ganho para nós, amigo, é uma grande bênção para nós, amigo, que vejamos um venerável companheiro de vida santa como você! Assim, o Dhamma que Rāma declarou ter realizado por si mesmo, com conhecimento direto, alcançado e penetrado, é o Dhamma em que você permanece tendo realizado por si mesmo, com conhecimento direto, alcançado e penetrado; o Dhamma em que você permanece tendo realizado por si mesmo, com conhecimento direto, alcançado e penetrado, é o Dhamma que Rāma declarou ter realizado por si mesmo, com conhecimento direto, alcançado e penetrado. Assim, o Dhamma que Rāma conheceu diretamente, você conhece; o Dhamma que você conhece, Rāma conheceu diretamente. Assim, tal como Rāma era, assim é você; tal como você é, assim era Rāma. Venha agora, amigo, lidere este grupo.' Assim, Aggivessana, Udaka, filho de Rāma, sendo meu companheiro de vida santa, colocou-me na posição de mestre e prestou-me uma grande homenagem. Então, Aggivessana, pensei: 'Este Dhamma não conduz ao desencanto, ao desapego, à cessação, à tranquilidade, ao conhecimento direto, à iluminação, ao Nibbāna, mas apenas ao renascimento na esfera da nem-percepção-nem-não-percepção.' Assim, Aggivessana, sem valorizar aquele Dhamma, desiludido com ele, afastei-me.

๓๗๓. ‘‘โส โข อหํ, อคฺคิเวสฺสน, กึกุสลคเวสี อนุตฺตรํ สนฺติวรปทํ ปริเยสมาโน มคเธสุ อนุปุพฺเพน จาริกํ จรมาโน เยน อุรุเวลา เสนานิคโม ตทวสรึ. ตตฺถทฺทสํ รมณียํ ภูมิภาคํ, ปาสาทิกญฺจ วนสณฺฑํ, นทิญฺจ สนฺทนฺตึ เสตกํ สุปติตฺถํ รมณียํ, สมนฺตา จ โคจรคามํ. ตสฺส มยฺหํ, อคฺคิเวสฺสน, เอตทโหสิ – ‘รมณีโย วต, โภ, ภูมิภาโค, ปาสาทิโก จ วนสณฺโฑ, นที จ สนฺทติ เสตกา สุปติตฺถา รมณียา, สมนฺตา จ โคจรคาโม. อลํ วติทํ กุลปุตฺตสฺส ปธานตฺถิกสฺส [Pg.307] ปธานายา’ติ. โส โข อหํ, อคฺคิเวสฺสน, ตตฺเถว นิสีทึ ‘อลมิทํ ปธานายา’ติ.

373. Assim, Aggivessana, em busca do que é salutar, procurando o incomparável e supremo estado de paz, viajando gradualmente pelo país de Magadha, cheguei a Senānigama, em Uruvelā. Ali vi um belo pedaço de terra, um bosque agradável, um rio de águas claras fluindo com margens fáceis e agradáveis, e uma vila próxima para esmola de comida. Então, Aggivessana, pensei: 'Como é belo este pedaço de terra, como é agradável o bosque, o rio de águas claras flui com margens fáceis e agradáveis, e há uma vila próxima para esmola de comida! Isso é realmente adequado para o esforço de um jovem de boa família que deseja se esforçar.' Assim, Aggivessana, sentei-me ali mesmo, pensando: 'Isto é adequado para o esforço.'

๓๗๔. ‘‘อปิสฺสุมํ, อคฺคิเวสฺสน, ติสฺโส อุปมา ปฏิภํสุ อนจฺฉริยา ปุพฺเพ อสฺสุตปุพฺพา. เสยฺยถาปิ, อคฺคิเวสฺสน, อลฺลํ กฏฺฐํ สสฺเนหํ อุทเก นิกฺขิตฺตํ. อถ ปุริโส อาคจฺเฉยฺย อุตฺตรารณึ อาทาย – ‘อคฺคึ อภินิพฺพตฺเตสฺสามิ, เตโช ปาตุกริสฺสามี’ติ. ตํ กึ มญฺญสิ, อคฺคิเวสฺสน, อปิ นุ โส ปุริโส อมุํ อลฺลํ กฏฺฐํ สสฺเนหํ, อุทเก นิกฺขิตฺตํ, อุตฺตรารณึ อาทาย อภิมนฺเถนฺโต อคฺคึ อภินิพฺพตฺเตยฺย, เตโช ปาตุกเรยฺยา’’ติ? ‘‘โน หิทํ, โภ โคตม’’. ‘‘ตํ กิสฺส เหตุ’’? ‘‘อทุญฺหิ, โภ โคตม, อลฺลํ กฏฺฐํ สสฺเนหํ, ตญฺจ ปน อุทเก นิกฺขิตฺตํ. ยาวเทว จ ปน โส ปุริโส กิลมถสฺส วิฆาตสฺส ภาคี อสฺสา’’ติ. ‘‘เอวเมว โข, อคฺคิเวสฺสน, เย หิ เกจิ สมณา วา พฺราหฺมณา วา กาเยน เจว จิตฺเตน จ กาเมหิ อวูปกฏฺฐา วิหรนฺติ, โย จ เนสํ กาเมสุ กามจฺฉนฺโท กามสฺเนโห กามมุจฺฉา กามปิปาสา กามปริฬาโห, โส จ อชฺฌตฺตํ น สุปฺปหีโน โหติ, น สุปฺปฏิปฺปสฺสทฺโธ, โอปกฺกมิกา เจปิ เต โภนฺโต สมณพฺราหฺมณา ทุกฺขา ติพฺพา ขรา กฏุกา เวทนา เวทยนฺติ, อภพฺพาว เต ญาณาย ทสฺสนาย อนุตฺตราย สมฺโพธาย. โน เจปิ เต โภนฺโต สมณพฺราหฺมณา โอปกฺกมิกา ทุกฺขา ติพฺพา ขรา กฏุกา เวทนา เวทยนฺติ, อภพฺพาว เต ญาณาย ทสฺสนาย อนุตฺตราย สมฺโพธาย. อยํ โข มํ, อคฺคิเวสฺสน, ปฐมา อุปมา ปฏิภาสิ อนจฺฉริยา ปุพฺเพ อสฺสุตปุพฺพา.

374. Além disso, Aggivessana, três metáforas extraordinárias, nunca antes ouvidas, me ocorreram. Suponha, Aggivessana, que houvesse um pedaço de madeira verde, úmido e cheio de seiva, jogado na água. E um homem viesse com uma broca de madeira para acender fogo, pensando: 'Vou acender um fogo, vou produzir calor.' O que você acha, Aggivessana? Aquele homem, pegando a broca de madeira e esfregando-a contra aquele pedaço de madeira verde, úmido e cheio de seiva que está na água, conseguiria acender um fogo e produzir calor? — 'Não, mestre Gotama.' — 'E por que não?' — 'Porque, mestre Gotama, aquele pedaço de madeira é verde, úmido e cheio de seiva, e além disso está na água. No final, aquele homem obteria apenas cansaço e frustração.' — 'Da mesma forma, Aggivessana, quaisquer ascetas ou brâmanes que ainda não vivem afastados dos prazeres sensuais, tanto no corpo quanto na mente, e cujo desejo sensual, afeto, obsessão, sede e febre pelos prazeres sensuais não foram totalmente abandonados e acalmados internamente; mesmo que esses bons ascetas e brâmanes sintam sensações dolorosas, agudas, severas e cruéis devido ao esforço, eles são incapazes de alcançar o conhecimento, a visão e a suprema iluminação. E mesmo que esses bons ascetas e brâmanes não sintam sensações dolorosas, agudas, severas e cruéis devido ao esforço, eles ainda assim são incapazes de alcançar o conhecimento, a visão e a suprema iluminação. Esta, Aggivessana, foi a primeira metáfora extraordinária, nunca antes ouvida, que me ocorreu.

๓๗๕. ‘‘อปราปิ โข มํ, อคฺคิเวสฺสน, ทุติยา อุปมา ปฏิภาสิ อนจฺฉริยา ปุพฺเพ อสฺสุตปุพฺพา. เสยฺยถาปิ, อคฺคิเวสฺสน, อลฺลํ กฏฺฐํ สสฺเนหํ, อารกา อุทกา ถเล นิกฺขิตฺตํ. อถ ปุริโส อาคจฺเฉยฺย อุตฺตรารณึ อาทาย – ‘อคฺคึ อภินิพฺพตฺเตสฺสามิ, เตโช ปาตุกริสฺสามี’ติ. ตํ กึ มญฺญสิ, อคฺคิเวสฺสน, อปิ นุ โส ปุริโส อมุํ อลฺลํ กฏฺฐํ สสฺเนหํ, อารกา อุทกา ถเล นิกฺขิตฺตํ, อุตฺตรารณึ อาทาย อภิมนฺเถนฺโต อคฺคึ อภินิพฺพตฺเตยฺย เตโช ปาตุกเรยฺยา’’ติ? ‘‘โน หิทํ, โภ โคตม’’. ‘‘ตํ กิสฺส เหตุ’’? ‘‘อทุญฺหิ, โภ โคตม, อลฺลํ กฏฺฐํ สสฺเนหํ, กิญฺจาปิ อารกา อุทกา ถเล นิกฺขิตฺตํ. ยาวเทว จ ปน โส ปุริโส กิลมถสฺส วิฆาตสฺส [Pg.308] ภาคี อสฺสาติ. เอวเมว โข, อคฺคิเวสฺสน, เย หิ เกจิ สมณา วา พฺราหฺมณา วา กาเยน เจว จิตฺเตน จ กาเมหิ วูปกฏฺฐา วิหรนฺติ, โย จ เนสํ กาเมสุ กามจฺฉนฺโท กามสฺเนโห กามมุจฺฉา กามปิปาสา กามปริฬาโห โส จ อชฺฌตฺตํ น สุปฺปหีโน โหติ, น สุปฺปฏิปฺปสฺสทฺโธ, โอปกฺกมิกา เจปิ เต โภนฺโต สมณพฺราหฺมณา ทุกฺขา ติพฺพา ขรา กฏุกา เวทนา เวทยนฺติ, อภพฺพาว เต ญาณาย ทสฺสนาย อนุตฺตราย สมฺโพธาย. โน เจปิ เต โภนฺโต สมณพฺราหฺมณา โอปกฺกมิกา ทุกฺขา ติพฺพา ขรา กฏุกา เวทนา เวทยนฺติ, อภพฺพาว เต ญาณาย ทสฺสนาย อนุตฺตราย สมฺโพธาย. อยํ โข มํ, อคฺคิเวสฺสน, ทุติยา อุปมา ปฏิภาสิ อนจฺฉริยา ปุพฺเพ อสฺสุตปุพฺพา’’.

375. Uma segunda metáfora extraordinária, nunca antes ouvida, me ocorreu, Aggivessana. Suponha, Aggivessana, que houvesse um pedaço de madeira verde, úmido e cheio de seiva, colocado em terra firme, longe da água. E um homem viesse com uma broca de madeira para acender fogo, pensando: 'Vou acender um fogo, vou produzir calor.' O que você acha, Aggivessana? Aquele homem, pegando a broca de madeira e esfregando-a contra aquele pedaço de madeira verde, úmido e cheio de seiva que está em terra firme, longe da água, conseguiria acender um fogo e produzir calor? — 'Não, mestre Gotama.' — 'E por que não?' — 'Porque, mestre Gotama, aquele pedaço de madeira é verde, úmido e cheio de seiva, embora esteja em terra firme, longe da água. No final, aquele homem obteria apenas cansaço e frustração.' — 'Da mesma forma, Aggivessana, quaisquer ascetas ou brâmanes que vivem afastados dos prazeres sensuais, tanto no corpo quanto na mente, mas cujo desejo sensual, afeto, obsessão, sede e febre pelos prazeres sensuais não foram totalmente abandonados e acalmados internamente; mesmo que esses bons ascetas e brâmanes sintam sensações dolorosas, agudas, severas e cruéis devido ao esforço, eles são incapazes de alcançar o conhecimento, a visão e a suprema iluminação. E mesmo que esses bons ascetas e brâmanes não sintam sensações dolorosas, agudas, severas e cruéis devido ao esforço, eles ainda assim são incapazes de alcançar o conhecimento, a visão e a suprema iluminação. Esta, Aggivessana, foi a segunda metáfora extraordinária, nunca antes ouvida, que me ocorreu.'

๓๗๖. ‘‘อปราปิ โข มํ, อคฺคิเวสฺสน, ตติยา อุปมา ปฏิภาสิ อนจฺฉริยา ปุพฺเพ อสฺสุตปุพฺพา. เสยฺยถาปิ, อคฺคิเวสฺสน, สุกฺขํ กฏฺฐํ โกฬาปํ, อารกา อุทกา ถเล นิกฺขิตฺตํ. อถ ปุริโส อาคจฺเฉยฺย อุตฺตรารณึ อาทาย – ‘อคฺคึ อภินิพฺพตฺเตสฺสามิ, เตโช ปาตุกริสฺสามี’ติ. ตํ กึ มญฺญสิ, อคฺคิเวสฺสน, อปิ นุ โส ปุริโส อมุํ สุกฺขํ กฏฺฐํ โกฬาปํ, อารกา อุทกา ถเล นิกฺขิตฺตํ, อุตฺตรารณึ อาทาย อภิมนฺเถนฺโต อคฺคึ อภินิพฺพตฺเตยฺย, เตโช ปาตุกเรยฺยา’’ติ? ‘‘เอวํ, โภ โคตม’’. ‘‘ตํ กิสฺส เหตุ’’? ‘‘อทุญฺหิ, โภ โคตม, สุกฺขํ กฏฺฐํ โกฬาปํ, ตญฺจ ปน อารกา อุทกา ถเล นิกฺขิตฺต’’นฺติ. ‘‘เอวเมว โข, อคฺคิเวสฺสน, เย หิ เกจิ สมณา วา พฺราหฺมณา วา กาเยน เจว จิตฺเตน จ กาเมหิ วูปกฏฺฐา วิหรนฺติ, โย จ เนสํ กาเมสุ กามจฺฉนฺโท กามสฺเนโห กามมุจฺฉา กามปิปาสา กามปริฬาโห, โส จ อชฺฌตฺตํ สุปฺปหีโน โหติ สุปฺปฏิปฺปสฺสทฺโธ, โอปกฺกมิกา เจปิ เต โภนฺโต สมณพฺราหฺมณา ทุกฺขา ติพฺพา ขรา กฏุกา เวทนา เวทยนฺติ, ภพฺพาว เต ญาณาย ทสฺสนาย อนุตฺตราย สมฺโพธาย. โน เจปิ เต โภนฺโต สมณพฺราหฺมณา โอปกฺกมิกา ทุกฺขา ติพฺพา ขรา กฏุกา เวทนา เวทยนฺติ, ภพฺพาว เต ญาณาย ทสฺสนาย อนุตฺตราย สมฺโพธาย. อยํ โข มํ, อคฺคิเวสฺสน, ตติยา อุปมา ปฏิภาสิ อนจฺฉริยา ปุพฺเพ อสฺสุตปุพฺพา. อิมา โข มํ, อคฺคิเวสฺสน, ติสฺโส อุปมา ปฏิภํสุ อนจฺฉริยา ปุพฺเพ อสฺสุตปุพฺพา.’’

376. Uma terceira metáfora extraordinária, nunca antes ouvida, me ocorreu, Aggivessana. Suponha, Aggivessana, que houvesse um pedaço de madeira seco e sem seiva, colocado em terra firme, longe da água. E um homem viesse com uma broca de madeira para acender fogo, pensando: 'Vou acender um fogo, vou produzir calor.' O que você acha, Aggivessana? Aquele homem, pegando a broca de madeira e esfregando-a contra aquele pedaço de madeira seco e sem seiva que está em terra firme, longe da água, conseguiria acender um fogo e produzir calor? — 'Sim, mestre Gotama.' — 'E por que sim?' — 'Porque, mestre Gotama, aquele pedaço de madeira é seco e sem seiva, e além disso está em terra firme, longe da água.' — 'Da mesma forma, Aggivessana, quaisquer ascetas ou brâmanes que vivem afastados dos prazeres sensuais, tanto no corpo quanto na mente, e cujo desejo sensual, afeto, obsessão, sede e febre pelos prazeres sensuais foram totalmente abandonados e acalmados internamente; mesmo que esses bons ascetas e brâmanes sintam sensações dolorosas, agudas, severas e cruéis devido ao esforço, eles são capazes de alcançar o conhecimento, a visão e a suprema iluminação. E mesmo que esses bons ascetas e brâmanes não sintam sensações dolorosas, agudas, severas e cruéis devido ao esforço, eles ainda assim são capazes de alcançar o conhecimento, a visão e a suprema iluminação. Esta, Aggivessana, foi a terceira metáfora extraordinária, nunca antes ouvida, que me ocorreu. Estas foram as três metáforas extraordinárias, nunca antes ouvidas, que me ocorreram, Aggivessana.'

๓๗๗. ‘‘ตสฺส [Pg.309] มยฺหํ, อคฺคิเวสฺสน, เอตทโหสิ – ‘ยํนูนาหํ ทนฺเตภิ ทนฺตมาธาย, ชิวฺหาย ตาลุํ อาหจฺจ, เจตสา จิตฺตํ อภินิคฺคณฺเหยฺยํ อภินิปฺปีเฬยฺยํ อภิสนฺตาเปยฺย’นฺติ. โส โข อหํ, อคฺคิเวสฺสน, ทนฺเตภิ ทนฺตมาธาย, ชิวฺหาย ตาลุํ อาหจฺจ, เจตสา จิตฺตํ อภินิคฺคณฺหามิ อภินิปฺปีเฬมิ อภิสนฺตาเปมิ. ตสฺส มยฺหํ, อคฺคิเวสฺสน, ทนฺเตภิ ทนฺตมาธาย ชิวฺหาย ตาลุํ อาหจฺจ เจตสา จิตฺตํ อภินิคฺคณฺหโต อภินิปฺปีฬยโต อภิสนฺตาปยโต กจฺเฉหิ เสทา มุจฺจนฺติ. เสยฺยถาปิ, อคฺคิเวสฺสน, พลวา ปุริโส ทุพฺพลตรํ ปุริสํ สีเส วา คเหตฺวา ขนฺเธ วา คเหตฺวา อภินิคฺคณฺเหยฺย อภินิปฺปีเฬยฺย อภิสนฺตาเปยฺย, เอวเมว โข เม, อคฺคิเวสฺสน, ทนฺเตภิ ทนฺตมาธาย, ชิวฺหาย ตาลุํ อาหจฺจ, เจตสา จิตฺตํ อภินิคฺคณฺหโต อภินิปฺปีฬยโต อภิสนฺตาปยโต กจฺเฉหิ เสทา มุจฺจนฺติ. อารทฺธํ โข ปน เม, อคฺคิเวสฺสน, วีริยํ โหติ อสลฺลีนํ, อุปฏฺฐิตา สติ อสมฺมุฏฺฐา, สารทฺโธ จ ปน เม กาโย โหติ อปฺปฏิปฺปสฺสทฺโธ เตเนว ทุกฺขปฺปธาเนน ปธานาภิตุนฺนสฺส สโต. เอวรูปาปิ โข เม, อคฺคิเวสฺสน, อุปฺปนฺนา ทุกฺขา เวทนา จิตฺตํ น ปริยาทาย ติฏฺฐติ.

377. Então, Aggivessana, pensei: 'E se eu, cerrando os dentes e pressionando a língua contra o palato, subjugasse, comprimisse e atormentasse a mente com a mente?' Assim, Aggivessana, cerrando os dentes e pressionando a língua contra o palato, subjuguei, comprimi e atormentei a mente com a mente. Enquanto eu fazia isso, cerrando os dentes e pressionando a língua contra o palato, subjugando, comprimindo e atormentando a mente com a mente, o suor escorria das minhas axilas. Assim como um homem forte, agarrando um homem mais fraco pela cabeça ou pelos ombros, o subjugaria, comprimiria e atormentaria; da mesma forma, Aggivessana, cerrando os dentes e pressionando a língua contra o palato, subjugando, comprimindo e atormentando a mente com a mente, o suor escorria das minhas axilas. Embora uma energia incansável estivesse desperta em mim e uma atenção plena inabalável estivesse estabelecida, meu corpo estava tenso e agitado por causa daquele esforço doloroso, pois eu estava exausto pelo esforço. No entanto, tal sensação dolorosa que surgia em mim não invadia minha mente nem nela permanecia.

๓๗๘. ‘‘ตสฺส มยฺหํ, อคฺคิเวสฺสน, เอตทโหสิ – ‘ยํนูนาหํ อปฺปาณกํเยว ฌานํ ฌาเยยฺย’นฺติ. โส โข อหํ, อคฺคิเวสฺสน, มุขโต จ นาสโต จ อสฺสาสปสฺสาเส อุปรุนฺธึ. ตสฺส มยฺหํ, อคฺคิเวสฺสน, มุขโต จ นาสโต จ อสฺสาสปสฺสาเสสุ อุปรุทฺเธสุ กณฺณโสเตหิ วาตานํ นิกฺขมนฺตานํ อธิมตฺโต สทฺโท โหติ. เสยฺยถาปิ นาม กมฺมารคคฺคริยา ธมมานาย อธิมตฺโต สทฺโท โหติ, เอวเมว โข เม, อคฺคิเวสฺสน, มุขโต จ นาสโต จ อสฺสาสปสฺสาเสสุ อุปรุทฺเธสุ กณฺณโสเตหิ วาตานํ นิกฺขมนฺตานํ อธิมตฺโต สทฺโท โหติ. อารทฺธํ โข ปน เม, อคฺคิเวสฺสน, วีริยํ โหติ อสลฺลีนํ อุปฏฺฐิตา สติ อสมฺมุฏฺฐา. สารทฺโธ จ ปน เม กาโย โหติ อปฺปฏิปฺปสฺสทฺโธ เตเนว ทุกฺขปฺปธาเนน ปธานาภิตุนฺนสฺส สโต. เอวรูปาปิ โข เม, อคฺคิเวสฺสน, อุปฺปนฺนา ทุกฺขา เวทนา จิตฺตํ น ปริยาทาย ติฏฺฐติ.

378. Então, Aggivessana, pensei: 'E se eu praticasse a meditação sem respiração?' Assim, Aggivessana, interrompi a inspiração e a expiração pela boca e pelo nariz. Enquanto eu interrompia a inspiração e a expiração pela boca e pelo nariz, havia um som violento de ar saindo pelos canais dos meus ouvidos. Assim como há um som violento quando o fole de um ferreiro é soprado, da mesma forma, Aggivessana, enquanto eu interrompia a inspiração e a expiração pela boca e pelo nariz, havia um som violento de ar saindo pelos canais dos meus ouvidos. Embora uma energia incansável estivesse desperta em mim e uma atenção plena inabalável estivesse estabelecida, meu corpo estava tenso e agitado por causa daquele esforço doloroso, pois eu estava exausto pelo esforço. No entanto, tal sensação dolorosa que surgia em mim não invadia minha mente nem nela permanecia.

‘‘ตสฺส มยฺหํ, อคฺคิเวสฺสน, เอตทโหสิ – ‘ยํนูนาหํ อปฺปาณกํเยว ฌานํ ฌาเยยฺย’นฺติ. โส โข อหํ, อคฺคิเวสฺสน, มุขโต จ นาสโต จ กณฺณโต [Pg.310] จ อสฺสาสปสฺสาเส อุปรุนฺธึ. ตสฺส มยฺหํ, อคฺคิเวสฺสน, มุขโต จ นาสโต จ กณฺณโต จ อสฺสาสปสฺสาเสสุ อุปรุทฺเธสุ อธิมตฺตา วาตา มุทฺธนิ อูหนนฺติ. เสยฺยถาปิ, อคฺคิเวสฺสน, พลวา ปุริโส ติณฺเหน สิขเรน มุทฺธนิ อภิมตฺเถยฺย, เอวเมว โข เม, อคฺคิเวสฺสน, มุขโต จ นาสโต จ กณฺณโต จ อสฺสาสปสฺสาเสสุ อุปรุทฺเธสุ อธิมตฺตา วาตา มุทฺธนิ อูหนนฺติ. อารทฺธํ โข ปน เม, อคฺคิเวสฺสน, วีริยํ โหติ อสลฺลีนํ อุปฏฺฐิตา สติ อสมฺมุฏฺฐา. สารทฺโธ จ ปน เม กาโย โหติ อปฺปฏิปฺปสฺสทฺโธ เตเนว ทุกฺขปฺปธาเนน ปธานาภิตุนฺนสฺส สโต. เอวรูปาปิ โข เม, อคฺคิเวสฺสน, อุปฺปนฺนา ทุกฺขา เวทนา จิตฺตํ น ปริยาทาย ติฏฺฐติ.

Então, Aggivessana, pensei: 'E se eu praticasse a meditação sem respiração?' Assim, Aggivessana, detive as respirações de entrada e de saída pela boca, pelo nariz e pelos ouvidos. Enquanto eu fazia isso, ventos violentos golpeavam a minha cabeça. Assim como se um homem forte estivesse perfurando a minha cabeça com a ponta de uma espada afiada, da mesma forma, Aggivessana, enquanto eu detinha as respirações de entrada e de saída pela boca, pelo nariz e pelos ouvidos, ventos violentos golpeavam a minha cabeça. Embora uma energia incansável fosse despertada em mim e uma atenção plena inabalável estivesse estabelecida, meu corpo estava sobrecarregado e agitado, pois eu estava exausto pelo esforço doloroso. No entanto, Aggivessana, tal sensação dolorosa que surgiu em mim não tomou conta da minha mente para nela permanecer.

‘‘ตสฺส มยฺหํ, อคฺคิเวสฺสน, เอตทโหสิ – ‘ยํนูนาหํ อปฺปาณกํเยว ฌานํ ฌาเยยฺย’นฺติ. โส โข อหํ, อคฺคิเวสฺสน, มุขโต จ นาสโต จ กณฺณโต จ อสฺสาสปสฺสาเส อุปรุนฺธึ. ตสฺส มยฺหํ, อคฺคิเวสฺสน, มุขโต จ นาสโต จ กณฺณโต จ อสฺสาสปสฺสาเสสุ อุปรุทฺเธสุ อธิมตฺตา สีเส สีสเวทนา โหนฺติ. เสยฺยถาปิ, อคฺคิเวสฺสน, พลวา ปุริโส ทฬฺเหน วรตฺตกฺขณฺเฑน สีเส สีสเวฐํ ทเทยฺย, เอวเมว โข เม, อคฺคิเวสฺสน, มุขโต จ นาสโต จ กณฺณโต จ อสฺสาสปสฺสาเสสุ อุปรุทฺเธสุ อธิมตฺตา สีเส สีสเวทนา โหนฺติ. อารทฺธํ โข ปน เม, อคฺคิเวสฺสน, วีริยํ โหติ อสลฺลีนํ อุปฏฺฐิตา สติ อสมฺมุฏฺฐา. สารทฺโธ จ ปน เม กาโย โหติ อปฺปฏิปฺปสฺสทฺโธ เตเนว ทุกฺขปฺปธาเนน ปธานาภิตุนฺนสฺส สโต. เอวรูปาปิ โข เม, อคฺคิเวสฺสน, อุปฺปนฺนา ทุกฺขา เวทนา จิตฺตํ น ปริยาทาย ติฏฺฐติ.

Então, Aggivessana, pensei: 'E se eu praticasse a meditação sem respiração?' Assim, Aggivessana, detive as respirações de entrada e de saída pela boca, pelo nariz e pelos ouvidos. Enquanto eu fazia isso, surgiram dores violentas na minha cabeça. Assim como se um homem forte estivesse apertando uma tira de couro firme ao redor da minha cabeça como uma faixa, da mesma forma, Aggivessana, enquanto eu detinha as respirações de entrada e de saída pela boca, pelo nariz e pelos ouvidos, surgiram dores violentas na minha cabeça. Embora uma energia incansável fosse despertada em mim e uma atenção plena inabalável estivesse estabelecida, meu corpo estava sobrecarregado e agitado, pois eu estava exausto pelo esforço doloroso. No entanto, Aggivessana, tal sensação dolorosa que surgiu em mim não tomou conta da minha mente para nela permanecer.

‘‘ตสฺส มยฺหํ, อคฺคิเวสฺสน, เอตทโหสิ – ‘ยํนูนาหํ อปฺปาณกํเยว ฌานํ ฌาเยยฺย’นฺติ. โส โข อหํ, อคฺคิเวสฺสน, มุขโต จ นาสโต จ กณฺณโต จ อสฺสาสปสฺสาเส อุปรุนฺธึ. ตสฺส มยฺหํ, อคฺคิเวสฺสน, มุขโต จ นาสโต จ กณฺณโต จ อสฺสาสปสฺสาเสสุ อุปรุทฺเธสุ อธิมตฺตา วาตา กุจฺฉึ ปริกนฺตนฺติ. เสยฺยถาปิ, อคฺคิเวสฺสน, ทกฺโข โคฆาตโก วา โคฆาตกนฺเตวาสี วา ติณฺเหน [Pg.311] โควิกนฺตเนน กุจฺฉึ ปริกนฺเตยฺย, เอวเมว โข เม, อคฺคิเวสฺสน, มุขโต จ นาสโต จ กณฺณโต จ อสฺสาสปสฺสาเสสุ อุปรุทฺเธสุ อธิมตฺตา วาตา กุจฺฉึ ปริกนฺตนฺติ. อารทฺธํ โข ปน เม, อคฺคิเวสฺสน, วีริยํ โหติ อสลฺลีนํ อุปฏฺฐิตา สติ อสมฺมุฏฺฐา. สารทฺโธ จ ปน เม กาโย โหติ อปฺปฏิปฺปสฺสทฺโธ เตเนว ทุกฺขปฺปธาเนน ปธานาภิตุนฺนสฺส สโต. เอวรูปาปิ โข เม, อคฺคิเวสฺสน, อุปฺปนฺนา ทุกฺขา เวทนา จิตฺตํ น ปริยาทาย ติฏฺฐติ.

Então, Aggivessana, pensei: 'E se eu praticasse a meditação sem respiração?' Assim, Aggivessana, detive as respirações de entrada e de saída pela boca, pelo nariz e pelos ouvidos. Enquanto eu fazia isso, ventos violentos retalhavam a minha barriga. Assim como se um açougueiro habilidoso ou seu aprendiz retalhasse a barriga de um boi com uma faca de açougueiro afiada, da mesma forma, Aggivessana, enquanto eu detinha as respirações de entrada e de saída pela boca, pelo nariz e pelos ouvidos, ventos violentos retalhavam a minha barriga. Embora uma energia incansável fosse despertada em mim e uma atenção plena inabalável estivesse estabelecida, meu corpo estava sobrecarregado e agitado, pois eu estava exausto pelo esforço doloroso. No entanto, Aggivessana, tal sensação dolorosa que surgiu em mim não tomou conta da minha mente para nela permanecer.

‘‘ตสฺส มยฺหํ, อคฺคิเวสฺสน, เอตทโหสิ – ‘ยํนูนาหํ อปฺปาณกํเยว ฌานํ ฌาเยยฺย’นฺติ. โส โข อหํ, อคฺคิเวสฺสน, มุขโต จ นาสโต จ กณฺณโต จ อสฺสาสปสฺสาเส อุปรุนฺธึ. ตสฺส มยฺหํ, อคฺคิเวสฺสน, มุขโต จ นาสโต จ กณฺณโต จ อสฺสาสปสฺสาเสสุ อุปรุทฺเธสุ อธิมตฺโต กายสฺมึ ฑาโห โหติ. เสยฺยถาปิ, อคฺคิเวสฺสน, ทฺเว พลวนฺโต ปุริสา ทุพฺพลตรํ ปุริสํ นานาพาหาสุ คเหตฺวา องฺคารกาสุยา สนฺตาเปยฺยุํ สมฺปริตาเปยฺยุํ, เอวเมว โข เม, อคฺคิเวสฺสน, มุขโต จ นาสโต จ กณฺณโต จ อสฺสาสปสฺสาเสสุ อุปรุทฺเธสุ อธิมตฺโต กายสฺมึ ฑาโห โหติ. อารทฺธํ โข ปน เม, อคฺคิเวสฺสน, วีริยํ โหติ อสลฺลีนํ อุปฏฺฐิตา สติ อสมฺมุฏฺฐา. สารทฺโธ จ ปน เม กาโย โหติ อปฺปฏิปฺปสฺสทฺโธ เตเนว ทุกฺขปฺปธาเนน ปธานาภิตุนฺนสฺส สโต. เอวรูปาปิ โข เม, อคฺคิเวสฺสน, อุปฺปนฺนา ทุกฺขา เวทนา จิตฺตํ น ปริยาทาย ติฏฺฐติ. อปิสฺสุ มํ, อคฺคิเวสฺสน, เทวตา ทิสฺวา เอวมาหํสุ – ‘กาลงฺกโต สมโณ โคตโม’ติ. เอกจฺจา เทวตา เอวมาหํสุ – ‘น กาลงฺกโต สมโณ โคตโม, อปิ จ กาลงฺกโรตี’ติ. เอกจฺจา เทวตา เอวมาหํสุ – ‘น กาลงฺกโต สมโณ โคตโม, นปิ กาลงฺกโรติ, อรหํ สมโณ โคตโม, วิหาโรตฺเวว โส อรหโต เอวรูโป โหตี’ติ.

Então, Aggivessana, pensei: 'E se eu praticasse a meditação sem respiração?' Assim, Aggivessana, detive as respirações de entrada e de saída pela boca, pelo nariz e pelos ouvidos. Enquanto eu fazia isso, houve uma queimação violenta no meu corpo. Assim como se dois homens fortes segurassem um homem mais fraco pelos braços e o assassem sobre uma fossa de brasas ardentes, da mesma forma, Aggivessana, enquanto eu detinha as respirações de entrada e de saída pela boca, pelo nariz e pelos ouvidos, houve uma queimação violenta no meu corpo. Embora uma energia incansável fosse despertada em mim e uma atenção plena inabalável estivesse estabelecida, meu corpo estava sobrecarregado e agitado, pois eu estava exausto pelo esforço doloroso. No entanto, Aggivessana, tal sensação dolorosa que surgiu em mim não tomou conta da minha mente para nela permanecer. Além disso, Aggivessana, quando os devas me viram, alguns disseram: 'O asceta Gotama está morto.' Outros devas disseram: 'O asceta Gotama não está morto, ele está morrendo.' E outros devas disseram: 'O asceta Gotama não está morto nem morrendo; ele é um arahant, pois este é o modo como os arahants vivem.'

๓๗๙. ‘‘ตสฺส มยฺหํ, อคฺคิเวสฺสน, เอตทโหสิ – ‘ยํนูนาหํ สพฺพโส อาหารุปจฺเฉทาย ปฏิปชฺเชยฺย’นฺติ. อถ โข มํ, อคฺคิเวสฺสน, เทวตา อุปสงฺกมิตฺวา [Pg.312] เอตทโวจุํ – ‘มา โข ตฺวํ, มาริส, สพฺพโส อาหารุปจฺเฉทาย ปฏิปชฺชิ. สเจ โข ตฺวํ, มาริส, สพฺพโส อาหารุปจฺเฉทาย ปฏิปชฺชิสฺสสิ, ตสฺส เต มยํ ทิพฺพํ โอชํ โลมกูเปหิ อชฺโฌหาเรสฺสาม, ตาย ตฺวํ ยาเปสฺสสี’ติ. ตสฺส มยฺหํ, อคฺคิเวสฺสน, เอตทโหสิ – ‘อหญฺเจว โข ปน สพฺพโส อชชฺชิตํ ปฏิชาเนยฺยํ, อิมา จ เม เทวตา ทิพฺพํ โอชํ โลมกูเปหิ อชฺโฌหาเรยฺยุํ, ตาย จาหํ ยาเปยฺยํ, ตํ มมสฺส มุสา’ติ. โส โข อหํ, อคฺคิเวสฺสน, ตา เทวตา ปจฺจาจิกฺขามิ, ‘หล’นฺติ วทามิ.

379. Então, Aggivessana, pensei: 'E se eu praticasse a abstinência total de alimentos?' Então, Aggivessana, alguns devas se aproximaram de mim e disseram: 'Caro senhor, não pratique a abstinência total de alimentos. Se você o fizer, nós infundiremos nutrição celestial pelos poros da sua pele, e você viverá disso.' Então, Aggivessana, pensei: 'Se eu declarar que estou jejuando completamente, enquanto estes devas infundem nutrição celestial pelos poros da minha pele e eu vivo disso, isso seria uma mentira da minha parte.' Assim, Aggivessana, recusei esses devas, dizendo: 'Não há necessidade.'

๓๘๐. ‘‘ตสฺส มยฺหํ, อคฺคิเวสฺสน, เอตทโหสิ – ‘ยํนูนาหํ โถกํ โถกํ อาหารํ อาหาเรยฺยํ, ปสตํ ปสตํ, ยทิ วา มุคฺคยูสํ, ยทิ วา กุลตฺถยูสํ, ยทิ วา กฬายยูสํ, ยทิ วา หเรณุกยูส’นฺติ. โส โข อหํ, อคฺคิเวสฺสน, โถกํ โถกํ อาหารํ อาหาเรสึ, ปสตํ ปสตํ, ยทิ วา มุคฺคยูสํ, ยทิ วา กุลตฺถยูสํ, ยทิ วา กฬายยูสํ, ยทิ วา หเรณุกยูสํ. ตสฺส มยฺหํ, อคฺคิเวสฺสน, โถกํ โถกํ อาหารํ อาหารยโต, ปสตํ ปสตํ, ยทิ วา มุคฺคยูสํ, ยทิ วา กุลตฺถยูสํ, ยทิ วา กฬายยูสํ, ยทิ วา หเรณุกยูสํ, อธิมตฺตกสิมานํ ปตฺโต กาโย โหติ. เสยฺยถาปิ นาม อาสีติกปพฺพานิ วา กาฬปพฺพานิ วา, เอวเมวสฺสุ เม องฺคปจฺจงฺคานิ ภวนฺติ ตาเยวปฺปาหารตาย. เสยฺยถาปิ นาม โอฏฺฐปทํ, เอวเมวสฺสุ เม อานิสทํ โหติ ตาเยวปฺปาหารตาย. เสยฺยถาปิ นาม วฏฺฏนาวฬี, เอวเมวสฺสุ เม ปิฏฺฐิกณฺฏโก อุณฺณตาวนโต โหติ ตาเยวปฺปาหารตาย. เสยฺยถาปิ นาม ชรสาลาย โคปาณสิโย โอลุคฺควิลุคฺคา ภวนฺติ, เอวเมวสฺสุ เม ผาสุฬิโย โอลุคฺควิลุคฺคา ภวนฺติ ตาเยวปฺปาหารตาย. เสยฺยถาปิ นาม คมฺภีเร อุทปาเน อุทกตารกา คมฺภีรคตา โอกฺขายิกา ทิสฺสนฺติ, เอวเมวสฺสุ เม อกฺขิกูเปสุ อกฺขิตารกา คมฺภีรคตา โอกฺขายิกา ทิสฺสนฺติ ตาเยวปฺปาหารตาย. เสยฺยถาปิ นาม ติตฺตกาลาพุ อามกจฺฉินฺโน วาตาตเปน สํผุฏิโต โหติ สมฺมิลาโต, เอวเมวสฺสุ เม สีสจฺฉวิ สํผุฏิตา โหติ สมฺมิลาตา [Pg.313] ตาเยวปฺปาหารตาย.

380. Então, Aggivessana, pensei: 'E se eu ingerisse bem pouco alimento, apenas uma concha de cada vez, seja sopa de feijão-mungo, sopa de feijão-cavalo, sopa de ervilha ou sopa de grão-de-bico?' Assim, Aggivessana, ingeri bem pouco alimento, apenas uma concha de cada vez, seja sopa de feijão-mungo, sopa de feijão-cavalo, sopa de ervilha ou sopa de grão-de-bico. Enquanto eu fazia isso, meu corpo atingiu um estado de extrema magreza. Devido a comer tão pouco, meus membros tornaram-se como os nós de trepadeiras secas ou de juncos pretos. Devido a comer tão pouco, minhas nádegas tornaram-se como o casco de um camelo. Devido a comer tão pouco, as saliências da minha espinha dorsal sobressaíam como contas enfileiradas. Devido a comer tão pouco, minhas costelas projetavam-se tão esqueléticas quanto os caibros desconjuntados de um velho celeiro sem teto. Devido a comer tão pouco, o brilho dos meus olhos afundou-se profundamente em suas órbitas, parecendo o reflexo da água que afundou profundamente em um poço profundo. Devido a comer tão pouco, o couro cabeludo da minha cabeça murchou e enrugou, assim como uma cabaça amarga verde murcha e enruga sob o vento e o sol.

‘‘โส โข อหํ, อคฺคิเวสฺสน, อุทรจฺฉวึ ปริมสิสฺสามีติ ปิฏฺฐิกณฺฏกํเยว ปริคฺคณฺหามิ, ปิฏฺฐิกณฺฏกํ ปริมสิสฺสามีติ อุทรจฺฉวึเยว ปริคฺคณฺหามิ, ยาวสฺสุ เม, อคฺคิเวสฺสน, อุทรจฺฉวิ ปิฏฺฐิกณฺฏกํ อลฺลีนา โหติ ตาเยวปฺปาหารตาย. โส โข อหํ, อคฺคิเวสฺสน, วจฺจํ วา มุตฺตํ วา กริสฺสามีติ ตตฺเถว อวกุชฺโช ปปตามิ ตาเยวปฺปาหารตาย. โส โข อหํ, อคฺคิเวสฺสน, อิมเมว กายํ อสฺสาเสนฺโต ปาณินา คตฺตานิ อนุมชฺชามิ. ตสฺส มยฺหํ, อคฺคิเวสฺสน, ปาณินา คตฺตานิ อนุมชฺชโต ปูติมูลานิ โลมานิ กายสฺมา ปปตนฺติ ตาเยวปฺปาหารตาย. อปิสฺสุ มํ, อคฺคิเวสฺสน, มนุสฺสา ทิสฺวา เอวมาหํสุ – ‘กาโฬ สมโณ โคตโม’ติ. เอกจฺเจ มนุสฺสา เอวมาหํสุ – ‘น กาโฬ สมโณ โคตโม, สาโม สมโณ โคตโม’ติ. เอกจฺเจ มนุสฺสา เอวมาหํสุ – ‘น กาโฬ สมโณ โคตโม, นปิ สาโม, มงฺคุรจฺฉวิ สมโณ โคตโม’ติ. ยาวสฺสุ เม, อคฺคิเวสฺสน, ตาว ปริสุทฺโธ ฉวิวณฺโณ ปริโยทาโต อุปหโต โหติ ตาเยวปฺปาหารตาย.

Assim, Aggivessana, se eu tentasse tocar a pele da minha barriga, eu agarrava a minha espinha dorsal; se eu tentasse tocar a minha espinha dorsal, eu agarrava a pele da minha barriga, de tal modo, Aggivessana, a pele da minha barriga havia aderido à minha espinha dorsal devido a comer tão pouco. Se eu tentasse defecar ou urinar, Aggivessana, eu caía de bruços ali mesmo devido a comer tão pouco. Se eu tentasse confortar este corpo massageando meus membros com as mãos, Aggivessana, enquanto eu massageava meus membros com as mãos, os pelos, apodrecidos em suas raízes, caíam do meu corpo devido a comer tão pouco. Além disso, Aggivessana, quando as pessoas me viam, algumas diziam: 'O asceta Gotama é negro.' Outras pessoas diziam: 'O asceta Gotama não é negro, ele é moreno.' Outras pessoas diziam: 'O asceta Gotama não é negro nem moreno, ele tem a pele bronzeada.' A tal ponto, Aggivessana, a cor outrora tão pura e brilhante da minha pele havia se deteriorado devido a comer tão pouco.

๓๘๑. ‘‘ตสฺส มยฺหํ, อคฺคิเวสฺสน, เอตทโหสิ – ‘เย โข เกจิ อตีตมทฺธานํ สมณา วา พฺราหฺมณา วา โอปกฺกมิกา ทุกฺขา ติพฺพา ขรา กฏุกา เวทนา เวทยึสุ, เอตาวปรมํ, นยิโต ภิยฺโย. เยปิ หิ เกจิ อนาคตมทฺธานํ สมณา วา พฺราหฺมณา วา โอปกฺกมิกา ทุกฺขา ติพฺพา ขรา กฏุกา เวทนา เวทยิสฺสนฺติ, เอตาวปรมํ, นยิโต ภิยฺโย. เยปิ หิ เกจิ เอตรหิ สมณา วา พฺราหฺมณา วา โอปกฺกมิกา ทุกฺขา ติพฺพา ขรา กฏุกา เวทนา เวทยนฺติ, เอตาวปรมํ, นยิโต ภิยฺโย. น โข ปนาหํ อิมาย กฏุกาย ทุกฺกรการิกาย อธิคจฺฉามิ อุตฺตริ มนุสฺสธมฺมา อลมริยญาณทสฺสนวิเสสํ. สิยา นุ โข อญฺโญ มคฺโค โพธายา’ติ? ตสฺส มยฺหํ, อคฺคิเวสฺสน, เอตทโหสิ – ‘อภิชานามิ โข ปนาหํ ปิตุ สกฺกสฺส กมฺมนฺเต สีตาย ชมฺพุจฺฉายาย นิสินฺโน วิวิจฺเจว กาเมหิ วิวิจฺจ อกุสเลหิ ธมฺเมหิ สวิตกฺกํ สวิจารํ วิเวกชํ ปีติสุขํ ปฐมํ ฌานํ อุปสมฺปชฺช วิหริตา. สิยา นุ โข เอโส มคฺโค โพธายา’ติ? ตสฺส มยฺหํ, อคฺคิเวสฺสน, สตานุสาริ วิญฺญาณํ อโหสิ – ‘เอเสว มคฺโค โพธายา’ติ. ตสฺส มยฺหํ, อคฺคิเวสฺสน, เอตทโหสิ – ‘กึ นุ โข อหํ ตสฺส สุขสฺส ภายามิ, ยํ ตํ สุขํ อญฺญตฺเรว กาเมหิ อญฺญตฺร [Pg.314] อกุสเลหิ ธมฺเมหี’ติ? ตสฺส มยฺหํ, อคฺคิเวสฺสน, เอตทโหสิ – ‘น โข อหํ ตสฺส สุขสฺส ภายามิ, ยํ ตํ สุขํ อญฺญตฺเรว กาเมหิ อญฺญตฺร อกุสเลหิ ธมฺเมหี’ติ.

381. Então, Aggivessana, pensei: 'Quaisquer ascetas ou brâmanes que, no passado, tenham experimentado sensações dolorosas, lancinantes, agudas e cruéis devido ao esforço, isso foi o máximo, não há nada além disso. E quaisquer ascetas ou brâmanes que, no futuro, experimentarão sensações dolorosas, lancinantes, agudas e cruéis devido ao esforço, isso será o máximo, não há nada além disso. E quaisquer ascetas ou brâmanes que, no presente, experimentam sensações dolorosas, lancinantes, agudas e cruéis devido ao esforço, isso é o máximo, não há nada além disso. No entanto, por meio desta dolorosa prática de austeridades extremas, não alcancei nenhum estado sobre-humano, nenhuma distinção em conhecimento e visão digna dos nobres. Poderia haver outro caminho para a iluminação?' Então, Aggivessana, pensei: 'Lembro-me de quando meu pai, o Sakya, estava trabalhando, enquanto eu estava sentado sob a sombra fresca de uma jamboleira, bastante afastado dos prazeres sensoriais, afastado de estados prejudiciais, entrei e permaneci no primeiro jhāna, que é acompanhado por pensamento aplicado e sustentado, com o êxtase e a felicidade nascidos do afastamento. Poderia ser esse o caminho para a iluminação?' Então, Aggivessana, seguindo essa lembrança, surgiu a consciência: 'Este é, de fato, o caminho para a iluminação.' Então, Aggivessana, pensei: 'Por que eu temeria essa felicidade que nada tem a ver com os prazeres sensoriais e com os estados prejudiciais?' Então, Aggivessana, pensei: 'Não temo essa felicidade, pois ela nada tem a ver com os prazeres sensoriais e com os estados prejudiciais.'

๓๘๒. ‘‘ตสฺส มยฺหํ, อคฺคิเวสฺสน, เอตทโหสิ – ‘น โข ตํ สุกรํ สุขํ อธิคนฺตุํ เอวํ อธิมตฺตกสิมานํ ปตฺตกาเยน, ยํนูนาหํ โอฬาริกํ อาหารํ อาหาเรยฺยํ โอทนกุมฺมาส’นฺติ. โส โข อหํ, อคฺคิเวสฺสน, โอฬาริกํ อาหารํ อาหาเรสึ โอทนกุมฺมาสํ. เตน โข ปน มํ, อคฺคิเวสฺสน, สมเยน ปญฺจ ภิกฺขู ปจฺจุปฏฺฐิตา โหนฺติ – ‘ยํ โข สมโณ โคตโม ธมฺมํ อธิคมิสฺสติ, ตํ โน อาโรเจสฺสตี’ติ. ยโต โข อหํ, อคฺคิเวสฺสน, โอฬาริกํ อาหารํ อาหาเรสึ โอทนกุมฺมาสํ, อถ เม เต ปญฺจ ภิกฺขู นิพฺพิชฺช ปกฺกมึสุ – ‘พาหุลฺลิโก สมโณ โคตโม, ปธานวิพฺภนฺโต, อาวตฺโต พาหุลฺลายา’ติ.

382. Então, Aggivessana, pensei: 'Não é fácil alcançar essa felicidade com um corpo tão excessivamente emaciado. E se eu ingerisse algum alimento sólido — arroz cozido e mingau?' E assim, Aggivessana, ingeri alimento sólido — arroz cozido e mingau. Naquela época, Aggivessana, cinco bhikkhus estavam me assistindo, pensando: 'Se o asceta Gotama alcançar algum estado superior, ele nos informará.' Mas quando ingeri o arroz cozido e o mingau, os cinco bhikkhus ficaram desapontados e me abandonaram, pensando: 'O asceta Gotama agora vive na abundância; ele abandonou o seu esforço e retornou à abundância.'

๓๘๓. ‘‘โส โข อหํ, อคฺคิเวสฺสน, โอฬาริกํ อาหารํ อาหาเรตฺวา, พลํ คเหตฺวา, วิวิจฺเจว กาเมหิ วิวิจฺจ อกุสเลหิ ธมฺเมหิ สวิตกฺกํ สวิจารํ วิเวกชํ ปีติสุขํ ปฐมํ ฌานํ อุปสมฺปชฺช วิหาสึ. เอวรูปาปิ โข เม, อคฺคิเวสฺสน, อุปฺปนฺนา สุขา เวทนา จิตฺตํ น ปริยาทาย ติฏฺฐติ. วิตกฺกวิจารานํ วูปสมา อชฺฌตฺตํ สมฺปสาทนํ เจตโส เอโกทิภาวํ อวิตกฺกํ อวิจารํ สมาธิชํ ปีติสุขํ ทุติยํ ฌานํ อุปสมฺปชฺช วิหาสึ. เอวรูปาปิ โข เม, อคฺคิเวสฺสน, อุปฺปนฺนา สุขา เวทนา จิตฺตํ น ปริยาทาย ติฏฺฐติ. ปีติยา จ วิราคา อุเปกฺขโก จ วิหาสึ, สโต จ สมฺปชาโน. สุขญฺจ กาเยน ปฏิสํเวเทสึ ยํ ตํ อริยา อาจิกฺขนฺติ – ‘อุเปกฺขโก สติมา สุขวิหารี’ติ ตติยํ ฌานํ อุปสมฺปชฺช วิหาสึ. เอวรูปาปิ โข เม, อคฺคิเวสฺสน, อุปฺปนฺนา สุขา เวทนา จิตฺตํ น ปริยาทาย ติฏฺฐติ. สุขสฺส จ ปหานา ทุกฺขสฺส จ ปหานา, ปุพฺเพว โสมนสฺสโทมนสฺสานํ อตฺถงฺคมา, อทุกฺขมสุขํ อุเปกฺขาสติปาริสุทฺธึ จตุตฺถํ ฌานํ อุปสมฺปชฺช วิหาสึ. เอวรูปาปิ โข เม, อคฺคิเวสฺสน, อุปฺปนฺนา สุขา เวทนา จิตฺตํ น ปริยาทาย ติฏฺฐติ.

383. Então eu, Aggivessana, tendo consumido alimento sólido e recuperado minhas forças, bastante afastado dos prazeres sensoriais, afastado das qualidades mentais prejudiciais, entrei e permaneci no primeiro jhana, que é acompanhado por pensamento aplicado e sustentado, com o êxtase e a felicidade nascidos do afastamento. Mas essa sensação agradável que surgiu em mim não invadiu minha mente nem nela permaneceu. Com a quietude do pensamento aplicado e sustentado, entrei e permaneci no segundo jhana, que possui tranquilidade interna e unificação da mente, livre de pensamento aplicado e sustentado, com o êxtase e a felicidade nascidos da concentração. Mas essa sensação agradável que surgiu em mim não invadiu minha mente nem nela permaneceu. Com o desvanecimento também do êxtase, permaneci equânime, pleno de atenção plena e clara compreensão, e experimentei no corpo aquela felicidade de que os nobres dizem: 'Ele é equânime, atento e vive feliz', e entrei e permaneci no terceiro jhana. Mas essa sensação agradável que surgiu em mim não invadiu minha mente nem nela permaneceu. Com o abandono do prazer e da dor, e com o prévio desaparecimento da alegria e da tristeza, entrei e permaneci no quarto jhana, que não é nem doloroso nem agradável, e possui a pureza da atenção plena devido à equanimidade. Mas essa sensação agradável que surgiu em mim não invadiu minha mente nem nela permaneceu.

๓๘๔. ‘‘โส เอวํ สมาหิเต จิตฺเต ปริสุทฺเธ ปริโยทาเต อนงฺคเณ วิคตูปกฺกิเลเส มุทุภูเต กมฺมนิเย ฐิเต อาเนญฺชปฺปตฺเต ปุพฺเพนิวาสานุสฺสติญาณาย จิตฺตํ อภินินฺนาเมสึ. โส อเนกวิหิตํ ปุพฺเพนิวาสํ อนุสฺสรามิ[Pg.315], เสยฺยถิทํ – เอกมฺปิ ชาตึ…เป… อิติ สาการํ สอุทฺเทสํ อเนกวิหิตํ ปุพฺเพนิวาสํ อนุสฺสรามิ. อยํ โข เม, อคฺคิเวสฺสน, รตฺติยา ปฐเม ยาเม ปฐมา วิชฺชา อธิคตา; อวิชฺชา วิหตา, วิชฺชา อุปฺปนฺนา; ตโม วิหโต, อาโลโก อุปฺปนฺโน; ยถา ตํ อปฺปมตฺตสฺส อาตาปิโน ปหิตตฺตสฺส วิหรโต. เอวรูปาปิ โข เม, อคฺคิเวสฺสน, อุปฺปนฺนา สุขา เวทนา จิตฺตํ น ปริยาทาย ติฏฺฐติ.

384. Com a mente assim concentrada, purificada, brilhante, sem mácula, livre de imperfeições, maleável, dócil, firme e imperturbável, direcionei-a para o conhecimento da recordação de vidas passadas. Recordei minhas muitas vidas passadas, a saber: um nascimento... e assim, com seus aspectos e detalhes, recordei minhas muitas vidas passadas. Este, Aggivessana, foi o primeiro verdadeiro conhecimento alcançado por mim na primeira vigília da noite. A ignorância foi banida e o verdadeiro conhecimento surgiu; a escuridão foi banida e a luz surgiu, como ocorre com quem vive diligente, ardente e resoluto. Mas essa sensação agradável que surgiu em mim não invadiu minha mente nem nela permaneceu.

๓๘๕. ‘‘โส เอวํ สมาหิเต จิตฺเต ปริสุทฺเธ ปริโยทาเต อนงฺคเณ วิคตูปกฺกิเลเส มุทุภูเต กมฺมนิเย ฐิเต อาเนญฺชปฺปตฺเต สตฺตานํ จุตูปปาตญาณาย จิตฺตํ อภินินฺนาเมสึ. โส ทิพฺเพน จกฺขุนา วิสุทฺเธน อติกฺกนฺตมานุสเกน สตฺเต ปสฺสามิ จวมาเน อุปปชฺชมาเน หีเน ปณีเต สุวณฺเณ ทุพฺพณฺเณ สุคเต ทุคฺคเต ยถากมฺมูปเค สตฺเต ปชานามิ…เป… อยํ โข เม, อคฺคิเวสฺสน, รตฺติยา มชฺฌิเม ยาเม ทุติยา วิชฺชา อธิคตา; อวิชฺชา วิหตา, วิชฺชา อุปฺปนฺนา; ตโม วิหโต, อาโลโก อุปฺปนฺโน; ยถา ตํ อปฺปมตฺตสฺส อาตาปิโน ปหิตตฺตสฺส วิหรโต. เอวรูปาปิ โข เม, อคฺคิเวสฺสน, อุปฺปนฺนา สุขา เวทนา จิตฺตํ น ปริยาทาย ติฏฺฐติ.

385. Com a mente assim concentrada, purificada, brilhante, sem mácula, livre de imperfeições, maleável, dócil, firme e imperturbável, direcionei-a para o conhecimento do desaparecimento e do reaparecimento dos seres. Com o olho divino, purificado e que supera o humano, vi os seres falecendo e reaparecendo, inferiores e superiores, belos e feios, afortunados e desafortunados, e compreendi como os seres transitam de acordo com suas ações... Este, Aggivessana, foi o segundo verdadeiro conhecimento alcançado por mim na vigília média da noite. A ignorância foi banida e o verdadeiro conhecimento surgiu; a escuridão foi banida e a luz surgiu, como ocorre com quem vive diligente, ardente e resoluto. Mas essa sensação agradável que surgiu em mim não invadiu minha mente nem nela permaneceu.

๓๘๖. ‘‘โส เอวํ สมาหิเต จิตฺเต ปริสุทฺเธ ปริโยทาเต อนงฺคเณ วิคตูปกฺกิเลเส มุทุภูเต กมฺมนิเย ฐิเต อาเนญฺชปฺปตฺเต อาสวานํ ขยญาณาย จิตฺตํ อภินินฺนาเมสึ. โส ‘อิทํ ทุกฺข’นฺติ ยถาภูตํ อพฺภญฺญาสึ, ‘อยํ ทุกฺขสมุทโย’ติ ยถาภูตํ อพฺภญฺญาสึ, ‘อยํ ทุกฺขนิโรโธ’ติ ยถาภูตํ อพฺภญฺญาสึ, ‘อยํ ทุกฺขนิโรธคามินี ปฏิปทา’ติ ยถาภูตํ อพฺภญฺญาสึ. ‘อิเม อาสวา’ติ ยถาภูตํ อพฺภญฺญาสึ, ‘อยํ อาสวสมุทโย’ติ ยถาภูตํ อพฺภญฺญาสึ, ‘อยํ อาสวนิโรโธ’ติ ยถาภูตํ อพฺภญฺญาสึ, ‘อยํ อาสวนิโรธคามินี ปฏิปทา’ติ ยถาภูตํ อพฺภญฺญาสึ. ตสฺส เม เอวํ ชานโต เอวํ ปสฺสโต กามาสวาปิ จิตฺตํ วิมุจฺจิตฺถ, ภวาสวาปิ จิตฺตํ วิมุจฺจิตฺถ, อวิชฺชาสวาปิ จิตฺตํ วิมุจฺจิตฺถ. วิมุตฺตสฺมึ วิมุตฺตมิติ ญาณํ อโหสิ. ‘ขีณา ชาติ, วุสิตํ พฺรหฺมจริยํ, กตํ กรณียํ, นาปรํ อิตฺถตฺตายา’ติ อพฺภญฺญาสึ. อยํ โข เม, อคฺคิเวสฺสน, รตฺติยา ปจฺฉิเม ยาเม ตติยา วิชฺชา อธิคตา; อวิชฺชา วิหตา, วิชฺชา อุปฺปนฺนา; ตโม วิหโต, อาโลโก อุปฺปนฺโน; ยถา [Pg.316] ตํ อปฺปมตฺตสฺส อาตาปิโน ปหิตตฺตสฺส วิหรโต. เอวรูปาปิ โข เม, อคฺคิเวสฺสน, อุปฺปนฺนา สุขา เวทนา จิตฺตํ น ปริยาทาย ติฏฺฐติ.

386. Com a mente assim concentrada, purificada, brilhante, sem mácula, livre de imperfeições, maleável, dócil, firme e imperturbável, direcionei-a para o conhecimento da destruição das impurezas mentais. Compreendi diretamente, como realmente é: 'Isto é o sofrimento'; compreendi diretamente, como realmente é: 'Esta é a origem do sofrimento'; compreendi diretamente, como realmente é: 'Esta é a cessação do sofrimento'; compreendi diretamente, como realmente é: 'Este é o caminho que conduz à cessação do sofrimento'. Compreendi diretamente, como realmente é: 'Estas são as impurezas mentais'; compreendi diretamente, como realmente é: 'Esta é a origem das impurezas mentais'; compreendi diretamente, como realmente é: 'Esta é a cessação das impurezas mentais'; compreendi diretamente, como realmente é: 'Este é o caminho que conduz à cessação das impurezas mentais'. Quando eu soube e vi dessa forma, minha mente se libertou da impureza do desejo sensorial, libertou-se da impureza do vir-a-ser e libertou-se da impureza da ignorância. Quando ela se libertou, surgiu o conhecimento: 'Está libertada'. Compreendi diretamente: 'O nascimento foi destruído, a vida santa foi vivida, o que deveria ser feito foi feito, não há mais retorno a nenhum estado de existência'. Este, Aggivessana, foi o terceiro verdadeiro conhecimento alcançado por mim na última vigília da noite. A ignorância foi banida e o verdadeiro conhecimento surgiu; a escuridão foi banida e a luz surgiu, como ocorre com quem vive diligente, ardente e resoluto. Mas essa sensação agradável que surgiu em mim não invadiu minha mente nem nela permaneceu.

๓๘๗. ‘‘อภิชานามิ โข ปนาหํ, อคฺคิเวสฺสน, อเนกสตาย ปริสาย ธมฺมํ เทเสตา. อปิสฺสุ มํ เอกเมโก เอวํ มญฺญติ – ‘มเมวารพฺภ สมโณ โคตโม ธมฺมํ เทเสตี’ติ. ‘น โข ปเนตํ, อคฺคิเวสฺสน, เอวํ ทฏฺฐพฺพํ; ยาวเทว วิญฺญาปนตฺถาย ตถาคโต ปเรสํ ธมฺมํ เทเสติ. โส โข อหํ, อคฺคิเวสฺสน, ตสฺสาเยว กถาย ปริโยสาเน, ตสฺมึเยว ปุริมสฺมึ สมาธินิมิตฺเต อชฺฌตฺตเมว จิตฺตํ สณฺฐเปมิ สนฺนิสาเทมิ เอโกทึ กโรมิ สมาทหามิ, เยน สุทํ นิจฺจกปฺปํ วิหรามี’’’ติ.

387. Aggivessana, recordo-me de ensinar o Dhamma a assembleias de muitas centenas de pessoas, e mesmo assim cada pessoa pensa de mim: 'O asceta Gotama está ensinando o Dhamma especialmente para mim'. Mas não se deve considerar dessa forma; o Tathagata ensina o Dhamma aos outros apenas para lhes dar conhecimento. Quando o discurso termina, Aggivessana, então eu estabeleço minha mente internamente, aquieto-a, trago-a à unificação e a concentro naquele mesmo sinal de concentração de antes, no qual constantemente permaneço.

‘‘โอกปฺปนิยเมตํ โภโต โคตมสฺส ยถา ตํ อรหโต สมฺมาสมฺพุทฺธสฺส. อภิชานาติ โข ปน ภวํ โคตโม ทิวา สุปิตา’’ติ? ‘‘อภิชานามหํ, อคฺคิเวสฺสน, คิมฺหานํ ปจฺฉิเม มาเส ปจฺฉาภตฺตํ ปิณฺฑปาตปฏิกฺกนฺโต จตุคฺคุณํ สงฺฆาฏึ ปญฺญเปตฺวา ทกฺขิเณน ปสฺเสน สโต สมฺปชาโน นิทฺทํ โอกฺกมิตา’’ติ. ‘‘เอตํ โข, โภ โคตม, เอเก สมณพฺราหฺมณา สมฺโมหวิหารสฺมึ วทนฺตี’’ติ? ‘‘น โข, อคฺคิเวสฺสน, เอตฺตาวตา สมฺมูฬฺโห วา โหติ อสมฺมูฬฺโห วา. อปิ จ, อคฺคิเวสฺสน, ยถา สมฺมูฬฺโห จ โหติ อสมฺมูฬฺโห จ, ตํ สุณาหิ, สาธุกํ มนสิ กโรหิ, ภาสิสฺสามี’’ติ. ‘‘เอวํ, โภ’’ติ โข สจฺจโก นิคณฺฐปุตฺโต ภควโต ปจฺจสฺโสสิ. ภควา เอตทโวจ –

— Nisso se pode confiar no Venerável Gotama, como se deve esperar de um Nobre, um Plenamente Iluminado. Mas o Venerável Gotama se recorda de dormir durante o dia? — Recordo-me, Aggivessana, no último mês da estação quente, ao retornar da minha ronda de esmolas, após a refeição, de estender meu manto externo dobrado em quatro e, deitando-me sobre o lado direito, adormecer atento e plenamente consciente. — Alguns ascetas e brâmanes chamam isso de viver em delusão, Venerável Gotama. — Não é por isso, Aggivessana, que alguém é deludido ou não deludido. Mas quanto a como alguém é deludido ou não deludido, escute e preste muita atenção ao que vou dizer. — Sim, senhor — respondeu Saccaka, o filho do Nigantha, ao Abençoado. O Abençoado disse o seguinte:

๓๘๘. ‘‘ยสฺส กสฺสจิ, อคฺคิเวสฺสน, เย อาสวา สํกิเลสิกา โปโนพฺภวิกา สทรา ทุกฺขวิปากา อายตึ ชาติชรามรณิยา อปฺปหีนา, ตมหํ ‘สมฺมูฬฺโห’ติ วทามิ. อาสวานญฺหิ, อคฺคิเวสฺสน, อปฺปหานา สมฺมูฬฺโห โหติ. ยสฺส กสฺสจิ, อคฺคิเวสฺสน, เย อาสวา สํกิเลสิกา โปโนพฺภวิกา สทรา ทุกฺขวิปากา อายตึ ชาติชรามรณิยา ปหีนา, ตมหํ ‘อสมฺมูฬฺโห’ติ วทามิ. อาสวานญฺหิ, อคฺคิเวสฺสน, ปหานา อสมฺมูฬฺโห โหติ.

388. A qualquer pessoa, Aggivessana, cujas impurezas mentais — que são corruptoras, que trazem a renovação da existência, que causam aflição, que amadurecem em sofrimento e que levam ao futuro nascimento, envelhecimento e morte — não tenham sido abandonadas, eu chamo de 'deludida'. Pois é pelo não abandono das impurezas mentais, Aggivessana, que alguém é deludido. A qualquer pessoa, Aggivessana, cujas impurezas mentais — que são corruptoras, que trazem a renovação da existência, que causam aflição, que amadurecem em sofrimento e que levam ao futuro nascimento, envelhecimento e morte — tenham sido abandonadas, eu chamo de 'não deludida'. Pois é pelo abandono das impurezas mentais, Aggivessana, que alguém é não deludido.

‘‘ตถาคตสฺส โข, อคฺคิเวสฺสน, เย อาสวา สํกิเลสิกา โปโนพฺภวิกา สทรา ทุกฺขวิปากา อายตึ ชาติชรามรณิยา ปหีนา อุจฺฉินฺนมูลา ตาลาวตฺถุกตา อนภาวํกตา อายตึ อนุปฺปาทธมฺมา[Pg.317]. เสยฺยถาปิ, อคฺคิเวสฺสน, ตาโล มตฺถกจฺฉินฺโน อภพฺโพ ปุน วิรูฬฺหิยา, เอวเมว โข, อคฺคิเวสฺสน, ตถาคตสฺส เย อาสวา สํกิเลสิกา โปโนพฺภวิกา สทรา ทุกฺขวิปากา อายตึ ชาติชรามรณิยา ปหีนา อุจฺฉินฺนมูลา ตาลาวตฺถุกตา อนภาวํกตา อายตึ อนุปฺปาทธมฺมา’’ติ.

No caso do Tathagata, Aggivessana, as impurezas mentais — que são corruptoras, que trazem a renovação da existência, que causam aflição, que amadurecem em sofrimento e que levam ao futuro nascimento, envelhecimento e morte — foram abandonadas, cortadas pela raiz, tornadas como um tronco de palmeira, eliminadas de modo que não estejam mais sujeitas a surgir no futuro. Assim como uma palmeira cuja copa foi cortada é incapaz de crescer novamente, da mesma forma, Aggivessana, no caso do Tathagata, as impurezas mentais... foram abandonadas, cortadas pela raiz, tornadas como um tronco de palmeira, eliminadas de modo que não estejam mais sujeitas a surgir no futuro.

๓๘๙. เอวํ วุตฺเต, สจฺจโก นิคณฺฐปุตฺโต ภควนฺตํ เอตทโวจ – ‘‘อจฺฉริยํ, โภ โคตม, อพฺภุตํ, โภ โคตม! ยาวญฺจิทํ โภโต โคตมสฺส เอวํ อาสชฺช อาสชฺช วุจฺจมานสฺส, อุปนีเตหิ วจนปฺปเถหิ สมุทาจริยมานสฺส, ฉวิวณฺโณ เจว ปริโยทายติ, มุขวณฺโณ จ วิปฺปสีทติ, ยถา ตํ อรหโต สมฺมาสมฺพุทฺธสฺส. อภิชานามหํ, โภ โคตม, ปูรณํ กสฺสปํ วาเทน วาทํ สมารภิตา. โสปิ มยา วาเทน วาทํ สมารทฺโธ อญฺเญนญฺญํ ปฏิจริ, พหิทฺธา กถํ อปนาเมสิ, โกปญฺจ โทสญฺจ อปฺปจฺจยญฺจ ปาตฺวากาสิ. โภโต ปน โคตมสฺส เอวํ อาสชฺช อาสชฺช วุจฺจมานสฺส, อุปนีเตหิ วจนปฺปเถหิ สมุทาจริยมานสฺส, ฉวิวณฺโณ เจว ปริโยทายติ, มุขวณฺโณ จ วิปฺปสีทติ, ยถา ตํ อรหโต สมฺมาสมฺพุทฺธสฺส. อภิชานามหํ, โภ โคตม, มกฺขลึ โคสาลํ…เป… อชิตํ เกสกมฺพลํ… ปกุธํ กจฺจายนํ… สญฺชยํ เพลฏฺฐปุตฺตํ… นิคณฺฐํ นาฏปุตฺตํ วาเทน วาทํ สมารภิตา. โสปิ มยา วาเทน วาทํ สมารทฺโธ อญฺเญนญฺญํ ปฏิจริ, พหิทฺธา กถํ อปนาเมสิ, โกปญฺจ โทสญฺจ อปฺปจฺจยญฺจ ปาตฺวากาสิ. โภโต ปน โคตมสฺส เอวํ อาสชฺช อาสชฺช วุจฺจมานสฺส, อุปนีเตหิ วจนปฺปเถหิ สมุทาจริยมานสฺส, ฉวิวณฺโณ เจว ปริโยทายติ, มุขวณฺโณ จ วิปฺปสีทติ, ยถา ตํ อรหโต สมฺมาสมฺพุทฺธสฺส. หนฺท จ ทานิ มยํ, โภ โคตม, คจฺฉาม. พหุกิจฺจา มยํ, พหุกรณียา’’ติ. ‘‘ยสฺสทานิ ตฺวํ, อคฺคิเวสฺสน, กาลํ มญฺญสี’’ติ.

389. Quando isso foi dito, Saccaka, o filho do Nigantha, disse ao Abençoado: — É maravilhoso, Venerável Gotama, é extraordinário! Como, mesmo quando o Venerável Gotama é interpelado de forma ofensiva repetidas vezes, assaltado por discursos descorteses, a cor de sua pele brilha e a expressão de seu rosto se torna serena, como se deve esperar de um Nobre, um Plenamente Iluminado. Recordo-me, Venerável Gotama, de desafiar Purana Kassapa para um debate, e então ele tergiversou, desviou a conversa e demonstrou raiva, ódio e amargura. Mas quando o Venerável Gotama é interpelado de forma ofensiva repetidas vezes, assaltado por discursos descorteses, a cor de sua pele brilha e a expressão de seu rosto se torna serena, como se deve esperar de um Nobre, um Plenamente Iluminado. Recordo-me, Venerável Gotama, de desafiar Makkhali Gosala... Ajita Kesakambalin... Pakudha Kaccayana... Sanjaya Belatthiputta... o Nigantha Nataputta para um debate, e então ele tergiversou, desviou a conversa e demonstrou raiva, ódio e amargura. Mas quando o Venerável Gotama é interpelado de forma ofensiva repetidas vezes, assaltado por discursos descorteses, a cor de sua pele brilha e a expressão de seu rosto se torna serena, como se deve esperar de um Nobre, um Plenamente Iluminado. E agora, Venerável Gotama, nós partimos. Estamos ocupados e temos muito a fazer. — Agora, Aggivessana, faça o que considerar oportuno.

อถ โข สจฺจโก นิคณฺฐปุตฺโต ภควโต ภาสิตํ อภินนฺทิตฺวา อนุโมทิตฺวา อุฏฺฐายาสนา ปกฺกามีติ.

Então Saccaka, o filho do Nigantha, tendo se alegrado e se regozijado com as palavras do Abençoado, levantou-se de seu assento e partiu.

มหาสจฺจกสุตฺตํ นิฏฺฐิตํ ฉฏฺฐํ.

O Mahāsaccakasutta está concluído, o sexto.

๗. จูฬตณฺหาสงฺขยสุตฺตํ

7. Cūḷataṇhāsaṅkhayasutta (O Pequeno Discurso sobre a Destruição do Desejo)

๓๙๐. เอวํ [Pg.318] เม สุตํ – เอกํ สมยํ ภควา สาวตฺถิยํ วิหรติ ปุพฺพาราเม มิคารมาตุปาสาเท. อถ โข สกฺโก เทวานมินฺโท เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ อฏฺฐาสิ. เอกมนฺตํ ฐิโต โข สกฺโก เทวานมินฺโท ภควนฺตํ เอตทโวจ – ‘‘กิตฺตาวตา นุ โข, ภนฺเต, ภิกฺขุ สํขิตฺเตน ตณฺหาสงฺขยวิมุตฺโต โหติ อจฺจนฺตนิฏฺโฐ อจฺจนฺตโยคกฺเขมี อจฺจนฺตพฺรหฺมจารี อจฺจนฺตปริโยสาโน เสฏฺโฐ เทวมนุสฺสาน’’นฺติ?

390. Assim ouvi. Em certa ocasião, o Abençoado estava vivendo em Savatthi, no Parque do Leste, no Palácio da Mãe de Migara. Então Sakka, o governante dos deuses, aproximou-se do Abençoado; tendo se aproximado e saudado o Abençoado, permaneceu de pé a um lado. De pé a um lado, Sakka, o governante dos deuses, disse ao Abençoado: — Senhor, de que maneira, em breve, um bhikkhu está libertado pela destruição do desejo, tendo alcançado o fim supremo, a segurança suprema contra os grilhões, a vida santa suprema, a meta suprema, sendo o mais excelente entre deuses e humanos?

‘‘อิธ, เทวานมินฺท, ภิกฺขุโน สุตํ โหติ – ‘สพฺเพ ธมฺมา นาลํ อภินิเวสายา’ติ. เอวญฺเจตํ, เทวานมินฺท, ภิกฺขุโน สุตํ โหติ – ‘สพฺเพ ธมฺมา นาลํ อภินิเวสายา’ติ. โส สพฺพํ ธมฺมํ อภิชานาติ; สพฺพํ ธมฺมํ อภิญฺญาย สพฺพํ ธมฺมํ ปริชานาติ; สพฺพํ ธมฺมํ ปริญฺญาย ยํ กิญฺจิ เวทนํ เวเทติ – สุขํ วา ทุกฺขํ วา อทุกฺขมสุขํ วา, โส ตาสุ เวทนาสุ อนิจฺจานุปสฺสี วิหรติ, วิราคานุปสฺสี วิหรติ, นิโรธานุปสฺสี วิหรติ, ปฏินิสฺสคฺคานุปสฺสี วิหรติ. โส ตาสุ เวทนาสุ อนิจฺจานุปสฺสี วิหรนฺโต, วิราคานุปสฺสี วิหรนฺโต, นิโรธานุปสฺสี วิหรนฺโต, ปฏินิสฺสคฺคานุปสฺสี วิหรนฺโต น กิญฺจิ โลเก อุปาทิยติ. อนุปาทิยํ น ปริตสฺสติ, อปริตสฺสํ ปจฺจตฺตญฺเญว ปรินิพฺพายติ – ‘ขีณา ชาติ, วุสิตํ พฺรหฺมจริยํ, กตํ กรณียํ, นาปรํ อิตฺถตฺตายา’ติ ปชานาติ. เอตฺตาวตา โข, เทวานมินฺท, ภิกฺขุ สํขิตฺเตน ตณฺหาสงฺขยวิมุตฺโต โหติ อจฺจนฺตนิฏฺโฐ อจฺจนฺตโยคกฺเขมี อจฺจนฺตพฺรหฺมจารี อจฺจนฺตปริโยสาโน เสฏฺโฐ เทวมนุสฺสาน’’นฺติ.

— Aqui, governante dos deuses, um bhikkhu ouviu dizer: 'Nada é digno de apego'. Quando um bhikkhu ouviu dizer que nada é digno de apego, ele conhece diretamente todas as coisas; tendo conhecido diretamente todas as coisas, ele compreende plenamente todas as coisas; tendo compreendido plenamente todas as coisas, qualquer sensação que ele experimente — seja agradável, dolorosa ou nem dolorosa nem agradável —, ele permanece contemplando a impermanência nessas sensações, contemplando o desvanecimento, contemplando a cessação, contemplando o desapego. Contemplando dessa forma, ele não se apega a nada no mundo. Não se apegando, ele não se agita. Não se agitando, ele pessoalmente alcança o Nibbana. Ele compreende: 'O nascimento foi destruído, a vida santa foi vivida, o que deveria ser feito foi feito, não há mais retorno a nenhum estado de existência'. É dessa maneira, em breve, governante dos deuses, que um bhikkhu está libertado pela destruição do desejo, tendo alcançado o fim supremo, a segurança suprema contra os grilhões, a vida santa suprema, a meta suprema, sendo o mais excelente entre deuses e humanos.

อถ โข สกฺโก เทวานมินฺโท ภควโต ภาสิตํ อภินนฺทิตฺวา อนุโมทิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา ปทกฺขิณํ กตฺวา ตตฺเถวนฺตรธายิ.

Então Sakka, o senhor dos deuses, deleitando-se e regozijando-se com as palavras do Abençoado, prestou homenagem ao Abençoado e, circundando-o pela direita, desapareceu imediatamente dali.

๓๙๑. เตน โข ปน สมเยน อายสฺมา มหาโมคฺคลฺลาโน ภควโต อวิทูเร นิสินฺโน โหติ. อถ โข อายสฺมโต มหาโมคฺคลฺลานสฺส เอตทโหสิ – ‘‘กึ นุ โข โส ยกฺโข ภควโต ภาสิตํ อภิสเมจฺจ อนุโมทิ อุทาหุ โน; ยํนูนาหํ ตํ ยกฺขํ ชาเนยฺยํ – ยทิ วา โส ยกฺโข ภควโต ภาสิตํ อภิสเมจฺจ [Pg.319] อนุโมทิ ยทิ วา โน’’ติ? อถ โข อายสฺมา มหาโมคฺคลฺลาโน – เสยฺยถาปิ นาม พลวา ปุริโส สมิญฺชิตํ วา พาหํ ปสาเรยฺย, ปสาริตํ วา พาหํ สมิญฺเชยฺย, เอวเมว – ปุพฺพาราเม มิคารมาตุปาสาเท อนฺตรหิโต เทเวสุ ตาวตึเสสุ ปาตุรโหสิ. เตน โข ปน สมเยน สกฺโก เทวานมินฺโท เอกปุณฺฑรีเก อุยฺยาเน ทิพฺเพหิ ปญฺจหิ ตูริยสเตหิ สมปฺปิโต สมงฺคีภูโต ปริจาเรติ. อทฺทสา โข สกฺโก เทวานมินฺโท อายสฺมนฺตํ มหาโมคฺคลฺลานํ ทูรโตว อาคจฺฉนฺตํ. ทิสฺวาน ตานิ ทิพฺพานิ ปญฺจ ตูริยสตานิ ปฏิปฺปณาเมตฺวา เยนายสฺมา มหาโมคฺคลฺลาโน เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา อายสฺมนฺตํ มหาโมคฺคลฺลานํ เอตทโวจ – ‘‘เอหิ โข, มาริส โมคฺคลฺลาน, สฺวาคตํ, มาริส โมคฺคลฺลาน! จิรสฺสํ โข, มาริส โมคฺคลฺลาน, อิมํ ปริยายํ อกาสิ ยทิทํ อิธาคมนาย. นิสีท, มาริส โมคฺคลฺลาน, อิทมาสนํ ปญฺญตฺต’’นฺติ. นิสีทิ โข อายสฺมา มหาโมคฺคลฺลาโน ปญฺญตฺเต อาสเน. สกฺโกปิ โข เทวานมินฺโท อญฺญตรํ นีจํ อาสนํ คเหตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺนํ โข สกฺกํ เทวานมินฺทํ อายสฺมา มหาโมคฺคลฺลาโน เอตทโวจ – ‘‘ยถา กถํ ปน โข, โกสิย, ภควา สํขิตฺเตน ตณฺหาสงฺขยวิมุตฺตึ อภาสิ? สาธุ มยมฺปิ เอติสฺสา กถาย ภาคิโน อสฺสาม สวนายา’’ติ.

391. Naquela ocasião, o venerável Mahāmoggallāna estava sentado não muito longe do Abençoado. Então, ocorreu-lhe o seguinte pensamento: 'Será que aquele yakkha compreendeu o ensinamento do Abençoado quando se regozijou, ou não? E se eu descobrisse se aquele yakkha compreendeu e se regozijou com o ensinamento do Abençoado, ou não?' Então, o venerável Mahāmoggallāna — assim como um homem forte estende o braço dobrado ou dobra o braço estendido — desapareceu do Palácio da Mãe de Migāra, no Parque do Leste, e apareceu entre os deuses dos Trinta e Três. Naquela ocasião, Sakka, o senhor dos deuses, estava no Parque do Lótus Branco, desfrutando e deleitando-se, acompanhado por quinhentos instrumentos musicais celestiais. Sakka, o senhor dos deuses, viu o venerável Mahāmoggallāna vindo de longe. Ao vê-lo, dispensou os quinhentos instrumentos musicais celestiais, aproximou-se do venerável Mahāmoggallāna e lhe disse: 'Venha, caro Moggallāna! Seja bem-vindo, caro Moggallāna! Há muito tempo, caro Moggallāna, você não vinha por aqui. Sente-se, caro Moggallāna, este assento está preparado.' O venerável Mahāmoggallāna sentou-se no assento preparado. Sakka, o senhor dos deuses, tomando um assento mais baixo, sentou-se a um lado. Sentado a um lado, o venerável Mahāmoggallāna disse a Sakka, o senhor dos deuses: 'Kosiya, de que maneira o Abençoado lhe expôs, de forma breve, a libertação pelo esgotamento da avidez? Seria bom se nós também pudéssemos ouvir essa exposição.'

๓๙๒. ‘‘มยํ โข, มาริส โมคฺคลฺลาน, พหุกิจฺจา พหุกรณียา – อปฺเปว สเกน กรณีเยน, อปิ จ เทวานํเยว ตาวตึสานํ กรณีเยน. อปิ จ, มาริส โมคฺคลฺลาน, สุสฺสุตํเยว โหติ สุคฺคหิตํ สุมนสิกตํ สูปธาริตํ, ยํ โน ขิปฺปเมว อนฺตรธายติ. ภูตปุพฺพํ, มาริส โมคฺคลฺลาน, เทวาสุรสงฺคาโม สมุปพฺยูฬฺโห อโหสิ. ตสฺมึ โข ปน, มาริส โมคฺคลฺลาน, สงฺคาเม เทวา ชินึสุ, อสุรา ปราชินึสุ. โส โข อหํ, มาริส โมคฺคลฺลาน, ตํ สงฺคามํ อภิวิชินิตฺวา วิชิตสงฺคาโม ตโต ปฏินิวตฺติตฺวา เวชยนฺตํ นาม ปาสาทํ มาเปสึ. เวชยนฺตสฺส โข, มาริส โมคฺคลฺลาน, ปาสาทสฺส เอกสตํ นิยฺยูหํ. เอเกกสฺมึ นิยฺยูเห สตฺต สตฺต กูฏาคารสตานิ. เอกเมกสฺมึ กูฏาคาเร สตฺต สตฺต อจฺฉราโย. เอกเมกิสฺสา อจฺฉราย สตฺต สตฺต ปริจาริกาโย. อิจฺเฉยฺยาสิ โน ตฺวํ[Pg.320], มาริส โมคฺคลฺลาน, เวชยนฺตสฺส ปาสาทสฺส รามเณยฺยกํ ทฏฺฐุ’’นฺติ? อธิวาเสสิ โข อายสฺมา มหาโมคฺคลฺลาโน ตุณฺหีภาเวน.

392. 'Caro Moggallāna, nós temos muitos afazeres e muitas obrigações — tanto os nossos próprios assuntos quanto os assuntos dos deuses dos Trinta e Três. Além disso, caro Moggallāna, mesmo aquilo que é bem ouvido, bem aprendido, bem memorizado e bem retido, rapidamente desaparece de nossa mente. No passado, caro Moggallāna, uma guerra eclodiu entre os deuses e os asuras. Naquela batalha, os deuses venceram e os asuras foram derrotados. Tendo vencido aquela guerra e retornado como vitorioso, mandei construir o Palácio Vejayanta. Caro Moggallāna, o Palácio Vejayanta tem cem torres. Em cada torre, há setecentas câmaras elevadas. Em cada câmara elevada, há sete ninfas celestiais. E cada ninfa celestial tem sete criadas. Você gostaria de ver a beleza do Palácio Vejayanta, caro Moggallāna?' O venerável Mahāmoggallāna consentiu em silêncio.

๓๙๓. อถ โข สกฺโก จ เทวานมินฺโท เวสฺสวโณ จ มหาราชา อายสฺมนฺตํ มหาโมคฺคลฺลานํ ปุรกฺขตฺวา เยน เวชยนฺโต ปาสาโท เตนุปสงฺกมึสุ. อทฺทสํสุ โข สกฺกสฺส เทวานมินฺทสฺส ปริจาริกาโย อายสฺมนฺตํ มหาโมคฺคลฺลานํ ทูรโตว อาคจฺฉนฺตํ; ทิสฺวา โอตฺตปฺปมานา หิรียมานา สกํ สกํ โอวรกํ ปวิสึสุ. เสยฺยถาปิ นาม สุณิสา สสุรํ ทิสฺวา โอตฺตปฺปติ หิรียติ, เอวเมว สกฺกสฺส เทวานมินฺทสฺส ปริจาริกาโย อายสฺมนฺตํ มหาโมคฺคลฺลานํ ทิสฺวา โอตฺตปฺปมานา หิรียมานา สกํ สกํ โอวรกํ ปวิสึสุ. อถ โข สกฺโก จ เทวานมินฺโท เวสฺสวโณ จ มหาราชา อายสฺมนฺตํ มหาโมคฺคลฺลานํ เวชยนฺเต ปาสาเท อนุจงฺกมาเปนฺติ อนุวิจราเปนฺติ – ‘‘อิทมฺปิ, มาริส โมคฺคลฺลาน, ปสฺส เวชยนฺตสฺส ปาสาทสฺส รามเณยฺยกํ; อิทมฺปิ, มาริส โมคฺคลฺลาน, ปสฺส เวชยนฺตสฺส ปาสาทสฺส รามเณยฺยก’’นฺติ. ‘‘โสภติ อิทํ อายสฺมโต โกสิยสฺส, ยถา ตํ ปุพฺเพ กตปุญฺญสฺส. มนุสฺสาปิ กิญฺจิเทว รามเณยฺยกํ ทิสฺวา เอวมาหํสุ – ‘โสภติ วต โภ ยถา เทวานํ ตาวตึสาน’นฺติ. ตยิทํ อายสฺมโต โกสิยสฺส โสภติ, ยถา ตํ ปุพฺเพ กตปุญฺญสฺสา’’ติ. อถ โข อายสฺมโต มหาโมคฺคลฺลานสฺส เอตทโหสิ – ‘‘อติพาฬฺหํ โข อยํ ยกฺโข ปมตฺโต วิหรติ. ยํนูนาหํ อิมํ ยกฺขํ สํเวเชยฺย’’นฺติ. อถ โข อายสฺมา มหาโมคฺคลฺลาโน ตถารูปํ อิทฺธาภิสงฺขารํ อภิสงฺขาสิ ยถา เวชยนฺตํ ปาสาทํ ปาทงฺคุฏฺฐเกน สงฺกมฺเปสิ สมฺปกมฺเปสิ สมฺปเวเธสิ. อถ โข สกฺโก จ เทวานมินฺโท, เวสฺสวโณ จ มหาราชา, เทวา จ ตาวตึสา อจฺฉริยพฺภุตจิตฺตชาตา อเหสุํ – ‘‘อจฺฉริยํ วต, โภ, อพฺภุตํ วต, โภ, สมณสฺส มหิทฺธิกตา มหานุภาวตา, ยตฺร หิ นาม ทิพฺพภวนํ ปาทงฺคุฏฺฐเกน สงฺกมฺเปสฺสติ สมฺปกมฺเปสฺสติ สมฺปเวเธสฺสตี’’ติ! อถ โข อายสฺมา มหาโมคฺคลฺลาโน สกฺกํ เทวานมินฺทํ สํวิคฺคํ โลมหฏฺฐชาตํ วิทิตฺวา สกฺกํ เทวานมินฺทํ เอตทโวจ – ‘‘ยถา กถํ ปน โข, โกสิย, ภควา สํขิตฺเตน ตณฺหาสงฺขยวิมุตฺตึ อภาสิ? สาธุ มยมฺปิ เอติสฺสา กถาย ภาคิโน อสฺสาม สวนายา’’ติ.

393. Então, Sakka, o senhor dos deuses, e o grande rei Vessavaṇa, colocando o venerável Mahāmoggallāna à frente, dirigiram-se ao Palácio Vejayanta. As criadas de Sakka, o senhor dos deuses, viram o venerável Mahāmoggallāna vindo de longe; ao vê-lo, tomadas de temor respeitoso e vergonha, entraram cada uma em seus respectivos aposentos. Assim como uma nora, ao ver seu sogro, sente temor respeitoso e vergonha, da mesma forma as criadas de Sakka, o senhor dos deuses, ao verem o venerável Mahāmoggallāna, sentiram temor respeitoso e vergonha, e entraram cada uma em seus aposentos. Então, Sakka, o senhor dos deuses, e o grande rei Vessavaṇa conduziram o venerável Mahāmoggallāna para passear e explorar o Palácio Vejayanta, dizendo: 'Veja, caro Moggallāna, esta beleza do Palácio Vejayanta! Veja, caro Moggallāna, esta beleza do Palácio Vejayanta!' 'Isto é esplêndido para o venerável Kosiya, como convém a quem realizou méritos no passado. Mesmo os seres humanos, ao verem algo belo, dizem: "É esplêndido, de fato, como os deuses dos Trinta e Três!" Isto é esplêndido para o venerável Kosiya, como convém a quem realizou méritos no passado.' Então, ocorreu ao venerável Mahāmoggallāna: 'Este yakkha está vivendo de forma excessivamente negligente. E se eu gerasse nele um senso de urgência?' Então, o venerável Mahāmoggallāna realizou tal prodígio de poder supranormal que, com o seu dedão do pé, fez o Palácio Vejayanta tremer, sacudir e oscilar violentamente. Então, Sakka, o senhor dos deuses, o grande rei Vessavaṇa e os deuses dos Trinta e Três ficaram maravilhados e espantados, dizendo: 'É maravilhoso, senhores! É extraordinário, senhores! O grande poder e a grande autoridade do asceta, que faz a morada celestial tremer, sacudir e oscilar violentamente com o seu dedão do pé!' Então, o venerável Mahāmoggallāna, percebendo que Sakka, o senhor dos deuses, estava abalado pelo senso de urgência e com os pelos arrepiados, disse-lhe: 'Kosiya, de que maneira o Abençoado lhe expôs, de forma breve, a libertação pelo esgotamento da avidez? Seria bom se nós também pudéssemos ouvir essa exposição.'

๓๙๔. ‘‘อิธาหํ[Pg.321], มาริส โมคฺคลฺลาน, เยน ภควา เตนุปสงฺกมึ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ อฏฺฐาสึ. เอกมนฺตํ ฐิโต โข อหํ, มาริส โมคฺคลฺลาน, ภควนฺตํ เอตทโวจํ – ‘กิตฺตาวตา นุ โข, ภนฺเต, ภิกฺขุ สํขิตฺเตน ตณฺหาสงฺขยวิมุตฺโต โหติ อจฺจนฺตนิฏฺโฐ อจฺจนฺตโยคกฺเขมี อจฺจนฺตพฺรหฺมจารี อจฺจนฺตปริโยสาโน เสฏฺโฐ เทวมนุสฺสาน’’’นฺติ?

394. 'Aqui, caro Moggallāna, aproximei-me do Abençoado; tendo-me aproximado e prestado homenagem ao Abençoado, permaneci de pé a um lado. De pé a um lado, caro Moggallāna, perguntei ao Abençoado: "Senhor, até que ponto, em síntese, um bhikkhu está liberto pelo esgotamento da avidez, tendo alcançado a meta definitiva, a segurança definitiva contra os grilhões, a vida santa definitiva, o fim definitivo, sendo o mais excelente entre deuses e humanos?"'

‘‘เอวํ วุตฺเต, มาริส โมคฺคลฺลาน, ภควา มํ เอตทโวจ – ‘อิธ, เทวานมินฺท, ภิกฺขุโน สุตํ โหติ – สพฺเพ ธมฺมา นาลํ อภินิเวสายา’ติ. เอวํ เจตํ เทวานมินฺท ภิกฺขุโน สุตํ โหติ ‘สพฺเพ ธมฺมา นาลํ อภินิเวสายา’ติ. โส สพฺพํ ธมฺมํ อภิชานาติ, สพฺพํ ธมฺมํ อภิญฺญาย สพฺพํ ธมฺมํ ปริชานาติ, สพฺพํ ธมฺมํ ปริญฺญาย ยํ กิญฺจิ เวทนํ เวเทติ สุขํ วา ทุกฺขํ วา อทุกฺขมสุขํ วา. โส ตาสุ เวทนาสุ อนิจฺจานุปสฺสี วิหรติ, วิราคานุปสฺสี วิหรติ, นิโรธานุปสฺสี วิหรติ, ปฏินิสฺสคฺคานุปสฺสี วิหรติ. โส ตาสุ เวทนาสุ อนิจฺจานุปสฺสี วิหรนฺโต, วิราคานุปสฺสี วิหรนฺโต, นิโรธานุปสฺสี วิหรนฺโต, ปฏินิสฺสคฺคานุปสฺสี วิหรนฺโต น กิญฺจิ โลเก อุปาทิยติ, อนุปาทิยํ น ปริตสฺสติ, อปริตสฺสํ ปจฺจตฺตญฺเญว ปรินิพฺพายติ – ‘ขีณา ชาติ, วุสิตํ พฺรหฺมจริยํ, กตํ กรณียํ, นาปรํ อิตฺถตฺตายา’ติ ปชานาติ. เอตฺตาวตา โข, เทวานมินฺท, ภิกฺขุ สํขิตฺเตน ตณฺหาสงฺขยวิมุตฺโต โหติ อจฺจนฺตนิฏฺโฐ อจฺจนฺตโยคกฺเขมี อจฺจนฺตพฺรหฺมจารี อจฺจนฺตปริโยสาโน เสฏฺโฐ เทวมนุสฺสานนฺติ. เอวํ โข เม, มาริส โมคฺคลฺลาน, ภควา สํขิตฺเตน ตณฺหาสงฺขยวิมุตฺตึ อภาสี’’ติ.

'Quando isso foi dito, caro Moggallāna, o Abençoado me respondeu: "Aqui, senhor dos deuses, um bhikkhu ouviu que nada é digno de apego. Quando um bhikkhu ouviu que nada é digno de apego, ele conhece diretamente todas as coisas; tendo conhecido diretamente todas as coisas, ele compreende plenamente todas as coisas; tendo compreendido plenamente todas as coisas, qualquer sensação que ele sinta — seja agradável, dolorosa ou neutra —, ele vive contemplando a impermanência nessas sensações, contemplando o desapego, contemplando a cessação, contemplando o abandono. Vivendo assim, contemplando a impermanência, contemplando o desapego, contemplando a cessação, contemplando o abandono nessas sensações, ele não se apega a nada no mundo. Não se apegando, ele não se agita. Não se agitando, ele alcança pessoalmente o Nibbāna. Ele compreende: 'O nascimento foi destruído, a vida santa foi vivida, o que deveria ser feito foi feito, não há mais retorno a nenhum estado de existência.' É até este ponto, senhor dos deuses, que um bhikkhu, em síntese, está liberto pelo esgotamento da avidez, tendo alcançado a meta definitiva, a segurança definitiva contra os grilhões, a vida santa definitiva, o fim definitivo, sendo o mais excelente entre deuses e humanos." Assim, caro Moggallāna, o Abençoado me expôs, de forma breve, a libertação pelo esgotamento da avidez.'

อถ โข อายสฺมา มหาโมคฺคลฺลาโน สกฺกสฺส เทวานมินฺทสฺส ภาสิตํ อภินนฺทิตฺวา อนุโมทิตฺวา – เสยฺยถาปิ นาม พลวา ปุริโส สมิญฺชิตํ วา พาหํ ปสาเรยฺย, ปสาริตํ วา พาหํ สมิญฺเชยฺย เอวเมว – เทเวสุ ตาวตึเสสุ อนฺตรหิโต ปุพฺพาราเม มิคารมาตุปาสาเท ปาตุรโหสิ. อถ โข สกฺกสฺส เทวานมินฺทสฺส ปริจาริกาโย อจิรปกฺกนฺเต อายสฺมนฺเต มหาโมคฺคลฺลาเน สกฺกํ เทวานมินฺทํ เอตทโวจุํ – ‘‘เอโส นุ เต, มาริส, โส ภควา สตฺถา’’ติ? ‘‘น โข เม, มาริส, โส ภควา สตฺถา. สพฺรหฺมจารี เม เอโส อายสฺมา มหาโมคฺคลฺลาโน’’ติ. ‘‘ลาภา เต, มาริส, (สุลทฺธํ เต, มาริส) ยสฺส เต สพฺรหฺมจารี เอวํมหิทฺธิโก เอวํมหานุภาโว! อโห นูน เต โส ภควา สตฺถา’’ติ.

Então, o venerável Mahāmoggallāna, deleitando-se e regozijando-se com as palavras de Sakka, o senhor dos deuses — assim como um homem forte estende o braço dobrado ou dobra o braço estendido —, desapareceu de entre os deuses dos Trinta e Três e apareceu no Palácio da Mãe de Migāra, no Parque do Leste. Logo após a partida do venerável Mahāmoggallāna, as criadas de Sakka, o senhor dos deuses, perguntaram a Sakka, o senhor dos deuses: 'Senhor, aquele era o seu mestre, o Abençoado?' 'Não, minhas senhoras, aquele não era o meu mestre, o Abençoado. Aquele era um companheiro meu na vida santa, o venerável Mahāmoggallāna.' 'É uma grande vantagem para o senhor, uma grande bênção, que um companheiro seu na vida santa seja tão poderoso e de tamanha autoridade! Oh, quão extraordinário deve ser o Abençoado, o seu mestre!'

๓๙๕. อถ [Pg.322] โข อายสฺมา มหาโมคฺคลฺลาโน เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺโน โข อายสฺมา มหาโมคฺคลฺลาโน ภควนฺตํ เอตทโวจ – ‘‘อภิชานาติ โน, ภนฺเต, ภควา อหุ ญาตญฺญตรสฺส มเหสกฺขสฺส ยกฺขสฺส สํขิตฺเตน ตณฺหาสงฺขยวิมุตฺตึ ภาสิตา’’ติ ? ‘‘อภิชานามหํ, โมคฺคลฺลาน, อิธ สกฺโก เทวานมินฺโท เยนาหํ เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา มํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ อฏฺฐาสิ. เอกมนฺตํ ฐิโต โข, โมคฺคลฺลาน, สกฺโก เทวานมินฺโท มํ เอตทโวจ – ‘กิตฺตาวตา นุ โข, ภนฺเต, ภิกฺขุ สํขิตฺเตน ตณฺหาสงฺขยวิมุตฺโต โหติ อจฺจนฺตนิฏฺโฐ อจฺจนฺตโยคกฺเขมี อจฺจนฺตพฺรหฺมจารี อจฺจนฺตปริโยสาโน เสฏฺโฐ เทวมนุสฺสาน’’นฺติ.

395. Então, o venerável Mahāmoggallāna aproximou-se do Abençoado; tendo-se aproximado e prestado homenagem ao Abençoado, sentou-se a um lado. Sentado a um lado, o venerável Mahāmoggallāna perguntou ao Abençoado: 'Senhor, o Abençoado se recorda de ter exposto, de forma breve, a libertação pelo esgotamento da avidez a um certo yakkha renomado e de grande influência?' 'Eu me recordo, Moggallāna. Aqui, Sakka, o senhor dos deuses, aproximou-se de mim; tendo-se aproximado e prestado homenagem, permaneceu de pé a um lado. De pé a um lado, Moggallāna, Sakka, o senhor dos deuses, perguntou-me: "Senhor, até que ponto, em síntese, um bhikkhu está liberto pelo esgotamento da avidez, tendo alcançado a meta definitiva, a segurança definitiva contra os grilhões, a vida santa definitiva, o fim definitivo, sendo o mais excelente entre deuses e humanos?"'

เอวํ วุตฺเต อหํ, โมคฺคลฺลาน, สกฺกํ เทวานมินฺทํ เอตทโวจํ ‘‘อิธ เทวานมินฺท ภิกฺขุโน สุตํ โหติ ‘สพฺเพ ธมฺมา นาลํ อภินิเวสายา’ติ. เอวํ เจตํ เทวานมินฺท ภิกฺขุโน สุตํ โหติ ‘สพฺเพ ธมฺมา นาลํ อภินิเวสายา’ติ. โส สพฺพํ ธมฺมํ อภิชานาติ, สพฺพํ ธมฺมํ อภิญฺญาย สพฺพํ ธมฺมํ ปริชานาติ, สพฺพํ ธมฺมํ ปริญฺญาย ยํ กิญฺจิ เวทนํ เวเทติ สุขํ วา ทุกฺขํ วา อทุกฺขมสุขํ วา. โส ตาสุ เวทนาสุ อนิจฺจานุปสฺสี วิหรติ, วิราคานุปสฺสี วิหรติ, นิโรธานุปสฺสี วิหรติ, ปฏินิสฺสคฺคานุปสฺสี วิหรติ. โส ตาสุ เวทนาสุ อนิจฺจานุปสฺสี วิหรนฺโต, วิราคานุปสฺสี วิหรนฺโต, นิโรธานุปสฺสี วิหรนฺโต, ปฏินิสฺสคฺคานุปสฺสี วิหรนฺโต น กิญฺจิ โลเก อุปาทิยติ, อนุปาทิยํ น ปริตสฺสติ, อปริตสฺสํ ปจฺจตฺตญฺเญว ปรินิพฺพายติ – ‘ขีณา ชาติ, วุสิตํ พฺรหฺมจริยํ, กตํ กรณียํ, นาปรํ อิตฺถตฺตายา’ติ ปชานาติ. เอตฺตาวตา โข, เทวานมินฺท, ภิกฺขุ สํขิตฺเตน ตณฺหาสงฺขยวิมุตฺโต โหติ อจฺจนฺตนิฏฺโฐ อจฺจนฺตโยคกฺเขมี อจฺจนฺตพฺรหฺมจารี อจฺจนฺตปริโยสาโน เสฏฺโฐ เทวมนุสฺสานนฺติ. เอวํ โข อหํ, โมคฺคลฺลาน, อภิชานามิ สกฺกสฺส เทวานมินฺทสฺส สํขิตฺเตน ตณฺหาสงฺขยวิมุตฺตึ ภาสิตา’’ติ.

'Quando isso foi dito, Moggallāna, eu respondi a Sakka, o senhor dos deuses: "Aqui, senhor dos deuses, um bhikkhu ouviu que nada é digno de apego. Quando um bhikkhu ouviu que nada é digno de apego, ele conhece diretamente todas as coisas; tendo conhecido diretamente todas as coisas, ele compreende plenamente todas as coisas; tendo compreendido plenamente todas as coisas, qualquer sensação que ele sinta — seja agradável, dolorosa ou neutra —, ele vive contemplando a impermanência nessas sensações, contemplando o desapego, contemplando a cessação, contemplando o abandono. Vivendo assim, contemplando a impermanência, contemplando o desapego, contemplando a cessação, contemplando o abandono nessas sensações, ele não se apega a nada no mundo. Não se apegando, ele não se agita. Não se agitando, ele alcança pessoalmente o Nibbāna. Ele compreende: 'O nascimento foi destruído, a vida santa foi vivida, o que deveria ser feito foi feito, não há mais retorno a nenhum estado de existência.' É até este ponto, senhor dos deuses, que um bhikkhu, em síntese, está liberto pelo esgotamento da avidez, tendo alcançado a meta definitiva, a segurança definitiva contra os grilhões, a vida santa definitiva, o fim definitivo, sendo o mais excelente entre deuses e humanos." É dessa maneira, Moggallāna, que me recordo de ter exposto a Sakka, o senhor dos deuses, de forma breve, a libertação pelo esgotamento da avidez.'

อิทมโวจ ภควา. อตฺตมโน อายสฺมา มหาโมคฺคลฺลาโน ภควโต ภาสิตํ อภินนฺทีติ.

Isso foi o que o Abençoado disse. O venerável Mahāmoggallāna, satisfeito, alegrou-se com as palavras do Abençoado.

จูฬตณฺหาสงฺขยสุตฺตํ นิฏฺฐิตํ สตฺตมํ.

O Cūḷataṇhāsaṅkhaya Sutta, o sétimo, está concluído.

๘. มหาตณฺหาสงฺขยสุตฺตํ

8. Mahātaṇhāsaṅkhaya Sutta

๓๙๖. เอวํ [Pg.323] เม สุตํ – เอกํ สมยํ ภควา สาวตฺถิยํ วิหรติ เชตวเน อนาถปิณฺฑิกสฺส อาราเม. เตน โข ปน สมเยน สาติสฺส นาม ภิกฺขุโน เกวฏฺฏปุตฺตสฺส เอวรูปํ ปาปกํ ทิฏฺฐิคตํ อุปฺปนฺนํ โหติ – ‘‘ตถาหํ ภควตา ธมฺมํ เทสิตํ อาชานามิ ยถา ตเทวิทํ วิญฺญาณํ สนฺธาวติ สํสรติ อนญฺญ’’นฺติ. อสฺโสสุํ โข สมฺพหุลา ภิกฺขู – ‘‘สาติสฺส กิร นาม ภิกฺขุโน เกวฏฺฏปุตฺตสฺส เอวรูปํ ปาปกํ ทิฏฺฐิคตํ อุปฺปนฺนํ – ‘ตถาหํ ภควตา ธมฺมํ เทสิตํ อาชานามิ ยถา ตเทวิทํ วิญฺญาณํ สนฺธาวติ สํสรติ, อนญฺญ’’’นฺติ. อถ โข เต ภิกฺขู เยน สาติ ภิกฺขุ เกวฏฺฏปุตฺโต เตนุปสงฺกมึสุ; อุปสงฺกมิตฺวา สาตึ ภิกฺขุํ เกวฏฺฏปุตฺตํ เอตทโวจุํ – ‘‘สจฺจํ กิร เต, อาวุโส สาติ, เอวรูปํ ปาปกํ ทิฏฺฐิคตํ อุปฺปนฺนํ – ‘ตถาหํ ภควตา ธมฺมํ เทสิตํ อาชานามิ ยถา ตเทวิทํ วิญฺญาณํ สนฺธาวติ สํสรติ, อนญฺญ’’’นฺติ? ‘‘เอวํ พฺยา โข อหํ, อาวุโส, ภควตา ธมฺมํ เทสิตํ อาชานามิ ยถา ตเทวิทํ วิญฺญาณํ สนฺธาวติ สํสรติ, อนญฺญ’’นฺติ. อถ โข เต ภิกฺขู สาตึ ภิกฺขุํ เกวฏฺฏปุตฺตํ เอตสฺมา ปาปกา ทิฏฺฐิคตา วิเวเจตุกามา สมนุยุญฺชนฺติ สมนุคาหนฺติ สมนุภาสนฺติ – ‘‘มา เอวํ, อาวุโส สาติ, อวจ, มา ภควนฺตํ อพฺภาจิกฺขิ, น หิ สาธุ ภควโต อพฺภกฺขานํ, น หิ ภควา เอวํ วเทยฺย. อเนกปริยาเยนาวุโส สาติ, ปฏิจฺจสมุปฺปนฺนํ วิญฺญาณํ วุตฺตํ ภควตา, อญฺญตฺร ปจฺจยา นตฺถิ วิญฺญาณสฺส สมฺภโว’’ติ. เอวมฺปิ โข สาติ ภิกฺขุ เกวฏฺฏปุตฺโต เตหิ ภิกฺขูหิ สมนุยุญฺชิยมาโน สมนุคาหิยมาโน สมนุภาสิยมาโน ตเทว ปาปกํ ทิฏฺฐิคตํ ถามสา ปรามาสา อภินิวิสฺส โวหรติ – ‘‘เอวํ พฺยา โข อหํ, อาวุโส, ภควตา ธมฺมํ เทสิตํ อาชานามิ ยถา ตเทวิทํ วิญฺญาณํ สนฺธาวติ สํสรติ อนญฺญ’’นฺติ.

396. Assim ouvi. Em certa ocasião, o Abençoado estava residindo em Sāvatthī, no Bosque de Jeta, no Parque de Anāthapiṇḍika. Naquela ocasião, uma visão perniciosa havia surgido em um bhikkhu chamado Sāti, filho de um pescador, desta forma: 'Conforme eu entendo o Dhamma ensinado pelo Abençoado, é esta mesma consciência que corre e transmigra através do ciclo de renascimentos, e não outra'. Vários bhikkhus ouviram dizer: 'Parece que uma visão perniciosa surgiu no bhikkhu Sāti, filho de um pescador, desta forma: "Conforme eu entendo o Dhamma ensinado pelo Abençoado, é esta mesma consciência que corre e transmigra através do ciclo de renascimentos, e não outra"'. Então, aqueles bhikkhus foram até o bhikkhu Sāti, filho de um pescador. Ao se aproximarem, disseram ao bhikkhu Sāti, filho de um pescador: 'Amigo Sāti, é verdade que surgiu em você tal visão perniciosa: "Conforme eu entendo o Dhamma ensinado pelo Abençoado, é esta mesma consciência que corre e transmigra através do ciclo de renascimentos, e não outra"?' 'Exatamente assim, amigos. Conforme eu entendo o Dhamma ensinado pelo Abençoado, é esta mesma consciência que corre e transmigra através do ciclo de renascimentos, e não outra'. Então, aqueles bhikkhus, desejando afastar o bhikkhu Sāti, filho de um pescador, daquela visão perniciosa, interrogaram-no, pressionaram-no e questionaram-no detalhadamente: 'Amigo Sāti, não diga isso! Não deturpe o ensinamento do Abençoado, pois não é bom deturpar o Abençoado. O Abençoado não falaria assim. De muitas maneiras, amigo Sāti, o Abençoado declarou que a consciência surge de forma dependente, pois sem uma condição não há o surgimento da consciência'. No entanto, mesmo sendo interrogado, pressionado e questionado detalhadamente por aqueles bhikkhus dessa maneira, o bhikkhu Sāti, filho de um pescador, ainda se apegava obstinadamente àquela visão perniciosa e continuava a insistir nela: 'Exatamente assim, amigos. Conforme eu entendo o Dhamma ensinado pelo Abençoado, é esta mesma consciência que corre e transmigra através do ciclo de renascimentos, e não outra'.

๓๙๗. ยโต โข เต ภิกฺขู นาสกฺขึสุ สาตึ ภิกฺขุํ เกวฏฺฏปุตฺตํ เอตสฺมา ปาปกา ทิฏฺฐิคตา วิเวเจตุํ, อถ โข เต ภิกฺขู เยน ภควา เตนุปสงฺกมึสุ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทึสุ. เอกมนฺตํ นิสินฺนา โข เต ภิกฺขู ภควนฺตํ เอตทโวจุํ – ‘‘สาติสฺส นาม, ภนฺเต, ภิกฺขุโน เกวฏฺฏปุตฺตสฺส เอวรูปํ ปาปกํ ทิฏฺฐิคตํ อุปฺปนฺนํ [Pg.324] – ‘ตถาหํ ภควตา ธมฺมํ เทสิตํ อาชานามิ ยถา ตเทวิทํ วิญฺญาณํ สนฺธาวติ สํสรติ, อนญฺญ’นฺติ. อสฺสุมฺห โข มยํ, ภนฺเต, สาติสฺส กิร นาม ภิกฺขุโน เกวฏฺฏปุตฺตสฺส เอวรูปํ ปาปกํ ทิฏฺฐิคตํ อุปฺปนฺนํ – ‘ตถาหํ ภควตา ธมฺมํ เทสิตํ อาชานามิ ยถา ตเทวิทํ วิญฺญาณํ สนฺธาวติ สํสรติ, อนญฺญ’นฺติ. อถ โข มยํ, ภนฺเต, เยน สาติ ภิกฺขุ เกวฏฺฏปุตฺโต เตนุปสงฺกมิมฺห; อุปสงฺกมิตฺวา สาตึ ภิกฺขุํ เกวฏฺฏปุตฺตํ เอตทโวจุมฺห – ‘สจฺจํ กิร เต, อาวุโส สาติ, เอวรูปํ ปาปกํ ทิฏฺฐิคตํ อุปฺปนฺนํ – ‘‘ตถาหํ ภควตา ธมฺมํ เทสิตํ อาชานามิ ยถา ตเทวิทํ วิญฺญาณํ สนฺธาวติ สํสรติ, อนญฺญ’’นฺติ? เอวํ วุตฺเต, ภนฺเต, สาติ ภิกฺขุ เกวฏฺฏปุตฺโต อมฺเห เอตทโวจ – ‘เอวํ พฺยา โข อหํ, อาวุโส, ภควตา ธมฺมํ เทสิตํ อาชานามิ ยถา ตเทวิทํ วิญฺญาณํ สนฺธาวติ สํสรติ, อนญฺญ’นฺติ. อถ โข มยํ, ภนฺเต, สาตึ ภิกฺขุํ เกวฏฺฏปุตฺตํ เอตสฺมา ปาปกา ทิฏฺฐิคตา วิเวเจตุกามา สมนุยุญฺชิมฺห สมนุคาหิมฺห สมนุภาสิมฺห – ‘มา เอวํ, อาวุโส สาติ, อวจ, มา ภควนฺตํ อพฺภาจิกฺขิ, น หิ สาธุ ภควโต อพฺภกฺขานํ, น หิ ภควา เอวํ วเทยฺย. อเนกปริยาเยนาวุโส สาติ, ปฏิจฺจสมุปฺปนฺนํ วิญฺญาณํ วุตฺตํ ภควตา, อญฺญตฺร ปจฺจยา นตฺถิ วิญฺญาณสฺส สมฺภโว’ติ. เอวมฺปิ โข, ภนฺเต, สาติ ภิกฺขุ เกวฏฺฏปุตฺโต อมฺเหหิ สมนุยุญฺชิยมาโน สมนุคาหิยมาโน สมนุภาสิยมาโน ตเทว ปาปกํ ทิฏฺฐิคตํ ถามสา ปรามสา อภินิวิสฺส โวหรติ – ‘เอวํ พฺยา โข อหํ, อาวุโส, ภควตา ธมฺมํ เทสิตํ อาชานามิ ยถา ตเทวิทํ วิญฺญาณํ สนฺธาวติ สํสรติ, อนญฺญ’นฺติ. ยโต โข มยํ, ภนฺเต, นาสกฺขิมฺห สาตึ ภิกฺขุํ เกวฏฺฏปุตฺตํ เอตสฺมา ปาปกา ทิฏฺฐิคตา วิเวเจตุํ, อถ มยํ เอตมตฺถํ ภควโต อาโรเจมา’’ติ.

397. Como aqueles bhikkhus não conseguiram afastar o bhikkhu Sāti, filho de um pescador, daquela visão perniciosa, eles foram até o Abençoado. Ao se aproximarem, prestaram homenagem ao Abençoado, sentaram-se a um lado e disseram ao Abençoado: 'Senhor, no bhikkhu chamado Sāti, filho de um pescador, surgiu esta visão perniciosa: "Conforme eu entendo o Dhamma ensinado pelo Abençoado, é esta mesma consciência que corre e transmigra através do ciclo de renascimentos, e não outra". Nós ouvimos, Senhor, que no bhikkhu chamado Sāti, filho de um pescador, havia surgido tal visão perniciosa: "Conforme eu entendo o Dhamma ensinado pelo Abençoado, é esta mesma consciência que corre e transmigra através do ciclo de renascimentos, e não outra". Então, Senhor, fomos até o bhikkhu Sāti, filho de um pescador. Ao nos aproximarmos, dissemos ao bhikkhu Sāti, filho de um pescador: "Amigo Sāti, é verdade que surgiu em você tal visão perniciosa: 'Conforme eu entendo o Dhamma ensinado pelo Abençoado, é esta mesma consciência que corre e transmigra através do ciclo de renascimentos, e não outra'?" Quando isso foi dito, Senhor, o bhikkhu Sāti, filho de um pescador, nos disse: "Exatamente assim, amigos. Conforme eu entendo o Dhamma ensinado pelo Abençoado, é esta mesma consciência que corre e transmigra através do ciclo de renascimentos, e não outra". Então, Senhor, desejando afastar o bhikkhu Sāti, filho de um pescador, daquela visão perniciosa, nós o interrogamos, o pressionamos e o questionamos detalhadamente: "Amigo Sāti, não diga isso! Não deturpe o ensinamento do Abençoado, pois não é bom deturpar o Abençoado. O Abençoado não falaria assim. De muitas maneiras, amigo Sāti, o Abençoado declarou que a consciência surge de forma dependente, pois sem uma condição não há o surgimento da consciência". No entanto, Senhor, mesmo sendo interrogado, pressionado e questionado detalhadamente por nós dessa maneira, o bhikkhu Sāti, filho de um pescador, ainda se apegava obstinadamente àquela visão perniciosa e continuava a insistir nela: "Exatamente assim, amigos. Conforme eu entendo o Dhamma ensinado pelo Abençoado, é esta mesma consciência que corre e transmigra através do ciclo de renascimentos, e não outra". Como não conseguimos afastar o bhikkhu Sāti, filho de um pescador, daquela visão perniciosa, relatamos este assunto ao Abençoado.'

๓๙๘. อถ โข ภควา อญฺญตรํ ภิกฺขุํ อามนฺเตสิ – ‘‘เอหิ ตฺวํ ภิกฺขุ, มม วจเนน สาตึ ภิกฺขุํ เกวฏฺฏปุตฺตํ อามนฺเตหิ – ‘สตฺถา ตํ, อาวุโส สาติ, อามนฺเตตี’’’ติ. ‘‘เอวํ, ภนฺเต’’ติ โข โส ภิกฺขุ ภควโต ปฏิสฺสุตฺวา เยน สาติ ภิกฺขุ เกวฏฺฏปุตฺโต เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา สาตึ ภิกฺขุํ เกวฏฺฏปุตฺตํ เอตทโวจ – ‘‘สตฺถา ตํ, อาวุโส สาติ, อามนฺเตตี’’ติ. ‘‘เอวมาวุโส’’ติ โข สาติ ภิกฺขุ เกวฏฺฏปุตฺโต ตสฺส ภิกฺขุโน ปฏิสฺสุตฺวา เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ [Pg.325] อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺนํ โข สาตึ ภิกฺขุํ เกวฏฺฏปุตฺตํ ภควา เอตทโวจ – ‘‘สจฺจํ กิร, เต, สาติ, เอวรูปํ ปาปกํ ทิฏฺฐิคตํ อุปฺปนฺนํ – ‘ตถาหํ ภควตา ธมฺมํ เทสิตํ อาชานามิ ยถา ตเทวิทํ วิญฺญาณํ สนฺธาวติ สํสรติ, อนญฺญ’’’นฺติ? ‘‘เอวํ พฺยา โข อหํ, ภนฺเต, ภควตา ธมฺมํ เทสิตํ อาชานามิ ยถา ตเทวิทํ วิญฺญาณํ สนฺธาวติ สํสรติ, อนญฺญ’’นฺติ. ‘‘กตมํ ตํ, สาติ, วิญฺญาณ’’นฺติ? ‘‘ยฺวายํ, ภนฺเต, วโท เวเทยฺโย ตตฺร ตตฺร กลฺยาณปาปกานํ กมฺมานํ วิปากํ ปฏิสํเวเทตี’’ติ. ‘‘กสฺส นุ โข นาม ตฺวํ, โมฆปุริส, มยา เอวํ ธมฺมํ เทสิตํ อาชานาสิ? นนุ มยา, โมฆปุริส, อเนกปริยาเยน ปฏิจฺจสมุปฺปนฺนํ วิญฺญาณํ วุตฺตํ, อญฺญตฺร ปจฺจยา นตฺถิ วิญฺญาณสฺส สมฺภโวติ? อถ จ ปน ตฺวํ, โมฆปุริส, อตฺตนา ทุคฺคหิเตน อมฺเห เจว อพฺภาจิกฺขสิ, อตฺตานญฺจ ขณสิ, พหุญฺจ อปุญฺญํ ปสวสิ. ตญฺหิ เต, โมฆปุริส, ภวิสฺสติ ทีฆรตฺตํ อหิตาย ทุกฺขายา’’ติ.

398. Então, o Abençoado chamou um certo bhikkhu: 'Vá, bhikkhu, e chame o bhikkhu Sāti, filho de um pescador, em meu nome, dizendo: "O Mestre o chama, amigo Sāti"'. 'Sim, Senhor', respondeu aquele bhikkhu ao Abençoado, e foi até o bhikkhu Sāti, filho de um pescador. Ao se aproximar, disse ao bhikkhu Sāti, filho de um pescador: 'O Mestre o chama, amigo Sāti'. 'Sim, amigo', respondeu o bhikkhu Sāti, filho de um pescador, àquele bhikkhu, e foi até o Abençoado. Ao se aproximar, prestou homenagem ao Abençoado e sentou-se a um lado. Ao bhikkhu Sāti, filho de um pescador, que estava sentado a um lado, o Abençoado disse: 'Sāti, é verdade que surgiu em você esta visão perniciosa: "Conforme eu entendo o Dhamma ensinado pelo Abençoado, é esta mesma consciência que corre e transmigra através do ciclo de renascimentos, e não outra"?' 'Exatamente assim, Senhor. Conforme eu entendo o Dhamma ensinado pelo Abençoado, é esta mesma consciência que corre e transmigra através do ciclo de renascimentos, e não outra'. 'Qual é essa consciência, Sāti?' 'Senhor, é aquilo que fala, sente e experiencia, aqui e ali, o resultado das ações boas e más'. 'Homem tolo, a quem você já ouviu falar que eu ensinei o Dhamma dessa maneira? Homem tolo, não declarei eu de muitas maneiras que a consciência surge de forma dependente, visto que sem uma condição não há o surgimento da consciência? Mas você, homem tolo, por causa de sua visão mal compreendida, nos deturpa, prejudica a si mesmo e acumula muito demérito. Pois isso, homem tolo, resultará em seu dano e sofrimento por muito tempo'.

๓๙๙. อถ โข ภควา ภิกฺขู อามนฺเตสิ – ‘‘ตํ กึ มญฺญถ, ภิกฺขเว, อปิ นายํ สาติ ภิกฺขุ เกวฏฺฏปุตฺโต อุสฺมีกโตปิ อิมสฺมึ ธมฺมวินเย’’ติ? ‘‘กิญฺหิ สิยา ภนฺเต? โน เหตํ, ภนฺเต’’ติ. เอวํ วุตฺเต, สาติ ภิกฺขุ เกวฏฺฏปุตฺโต ตุณฺหีภูโต มงฺกุภูโต ปตฺตกฺขนฺโธ อโธมุโข ปชฺฌายนฺโต อปฺปฏิภาโน นิสีทิ. อถ โข ภควา สาตึ ภิกฺขุํ เกวฏฺฏปุตฺตํ ตุณฺหีภูตํ มงฺกุภูตํ ปตฺตกฺขนฺธํ อโธมุขํ ปชฺฌายนฺตํ อปฺปฏิภานํ วิทิตฺวา สาตึ ภิกฺขุํ เกวฏฺฏปุตฺตํ เอตทโวจ – ‘‘ปญฺญายิสฺสสิ โข ตฺวํ, โมฆปุริส, เอเตน สเกน ปาปเกน ทิฏฺฐิคเตน. อิธาหํ ภิกฺขู ปฏิปุจฺฉิสฺสามี’’ติ. อถ โข ภควา ภิกฺขู อามนฺเตสิ – ‘‘ตุมฺเหปิ เม, ภิกฺขเว, เอวํ ธมฺมํ เทสิตํ อาชานาถ ยถายํ สาติ ภิกฺขุ เกวฏฺฏปุตฺโต อตฺตนา ทุคฺคหิเตน อมฺเห เจว อพฺภาจิกฺขติ, อตฺตานญฺจ ขณติ, พหุญฺจ อปุญฺญํ ปสวตี’’ติ? ‘‘โน เหตํ, ภนฺเต! อเนกปริยาเยน หิ โน, ภนฺเต, ปฏิจฺจสมุปฺปนฺนํ วิญฺญาณํ วุตฺตํ ภควตา, อญฺญตฺร ปจฺจยา นตฺถิ วิญฺญาณสฺส สมฺภโว’’ติ. ‘‘สาธุ สาธุ, ภิกฺขเว! สาธุ โข เม ตุมฺเห, ภิกฺขเว, เอวํ ธมฺมํ เทสิตํ อาชานาถ. อเนกปริยาเยน หิ โว, ภิกฺขเว, ปฏิจฺจสมุปฺปนฺนํ วิญฺญาณํ วุตฺตํ มยา, อญฺญตฺร ปจฺจยา นตฺถิ วิญฺญาณสฺส สมฺภโวติ. อถ จ ปนายํ สาติ ภิกฺขุ เกวฏฺฏปุตฺโต อตฺตนา ทุคฺคหิเตน อมฺเห เจว อพฺภาจิกฺขติ, อตฺตานญฺจ ขณติ, พหุญฺจ อปุญฺญํ ปสวติ [Pg.326] ปสวติ. ตญฺหิ ตสฺส โมฆปุริสสฺส ภวิสฺสติ ทีฆรตฺตํ อหิตาย ทุกฺขาย.

399. Então, o Abençoado dirigiu-se aos bhikkhus: 'O que vocês acham, bhikkhus? Será que este bhikkhu Sāti, filho de um pescador, acendeu sequer uma faísca de sabedoria neste Dhamma e Disciplina?' 'Como poderia ser, Senhor? Certamente não, Senhor'. Quando isso foi dito, o bhikkhu Sāti, filho de um pescador, sentou-se em silêncio, constrangido, com os ombros caídos e a cabeça baixa, cabisbaixo, pensativo e sem resposta. Então, o Abençoado, percebendo que o bhikkhu Sāti, filho de um pescador, estava em silêncio, constrangido, com os ombros caídos e a cabeça baixa, cabisbaixo, pensativo e sem resposta, disse ao bhikkhu Sāti, filho de um pescador: 'Você será reconhecido, homem tolo, por essa sua própria visão perniciosa. Agora, interrogarei os bhikkhus sobre este assunto'. Então, o Abençoado dirigiu-se aos bhikkhus: 'Bhikkhus, vocês também entendem o Dhamma por mim ensinado da mesma forma que este bhikkhu Sāti, filho de um pescador, que por sua visão mal compreendida nos deturpa, prejudica a si mesmo e acumula muito demérito?' 'Certamente não, Senhor! Pois, de muitas maneiras, o Abençoado nos declarou que a consciência surge de forma dependente, visto que sem uma condição não há o surgimento da consciência'. 'Muito bem, bhikkhus! É muito bom que vocês entendam o Dhamma por mim ensinado dessa maneira. Pois, de muitas maneiras, eu declarei a vocês que a consciência surge de forma dependente, visto que sem uma condição não há o surgimento da consciência. No entanto, este bhikkhu Sāti, filho de um pescador, por sua visão mal compreendida, nos deturpa, prejudica a si mesmo e acumula muito demérito. Isso resultará em dano e sofrimento para esse homem tolo por muito tempo'.

๔๐๐. ‘‘ยํ ยเทว, ภิกฺขเว, ปจฺจยํ ปฏิจฺจ อุปฺปชฺชติ วิญฺญาณํ, เตน เตเนว วิญฺญาณํตฺเวว สงฺขฺยํ คจฺฉติ. จกฺขุญฺจ ปฏิจฺจ รูเป จ อุปฺปชฺชติ วิญฺญาณํ, จกฺขุวิญฺญาณํตฺเวว สงฺขฺยํ คจฺฉติ; โสตญฺจ ปฏิจฺจ สทฺเท จ อุปฺปชฺชติ วิญฺญาณํ, โสตวิญฺญาณํตฺเวว สงฺขฺยํ คจฺฉติ; ฆานญฺจ ปฏิจฺจ คนฺเธ จ อุปฺปชฺชติ วิญฺญาณํ, ฆานวิญฺญาณํตฺเวว สงฺขฺยํ คจฺฉติ; ชิวฺหญฺจ ปฏิจฺจ รเส จ อุปฺปชฺชติ วิญฺญาณํ, ชิวฺหาวิญฺญาณํตฺเวว สงฺขฺยํ คจฺฉติ; กายญฺจ ปฏิจฺจ โผฏฺฐพฺเพ จ อุปฺปชฺชติ วิญฺญาณํ, กายวิญฺญาณํตฺเวว สงฺขฺยํ คจฺฉติ; มนญฺจ ปฏิจฺจ ธมฺเม จ อุปฺปชฺชติ วิญฺญาณํ, มโนวิญฺญาณํตฺเวว สงฺขฺยํ คจฺฉติ.

400. Bhikkhus, a consciência é designada de acordo com a condição específica dependendo da qual ela surge. Quando a consciência surge dependendo do olho e das formas, ela é designada como consciência visual; quando a consciência surge dependendo do ouvido e dos sons, ela é designada como consciência auditiva; quando a consciência surge dependendo do nariz e dos odores, ela é designada como consciência olfativa; quando a consciência surge dependendo da língua e dos sabores, ela é designada como consciência gustativa; quando a consciência surge dependendo do corpo e dos objetos táteis, ela é designada como consciência tátil; quando a consciência surge dependendo da mente e dos objetos mentais, ela é designada como consciência mental.

‘‘เสยฺยถาปิ, ภิกฺขเว, ยํ ยเทว ปจฺจยํ ปฏิจฺจ อคฺคิ ชลติ เตน เตเนว สงฺขฺยํ คจฺฉติ. กฏฺฐญฺจ ปฏิจฺจ อคฺคิ ชลติ, กฏฺฐคฺคิตฺเวว สงฺขฺยํ คจฺฉติ; สกลิกญฺจ ปฏิจฺจ อคฺคิ ชลติ, สกลิกคฺคิตฺเวว สงฺขฺยํ คจฺฉติ; ติณญฺจ ปฏิจฺจ อคฺคิ ชลติ, ติณคฺคิตฺเวว สงฺขฺยํ คจฺฉติ; โคมยญฺจ ปฏิจฺจ อคฺคิ ชลติ, โคมยคฺคิตฺเวว สงฺขฺยํ คจฺฉติ; ถุสญฺจ ปฏิจฺจ อคฺคิ ชลติ, ถุสคฺคิตฺเวว สงฺขฺยํ คจฺฉติ; สงฺการญฺจ ปฏิจฺจ อคฺคิ ชลติ, สงฺการคฺคิตฺเวว สงฺขฺยํ คจฺฉติ. เอวเมว โข, ภิกฺขเว, ยํ ยเทว ปจฺจยํ ปฏิจฺจ อุปฺปชฺชติ วิญฺญาณํ, เตน เตเนว สงฺขฺยํ คจฺฉติ. จกฺขุญฺจ ปฏิจฺจ รูเป จ อุปฺปชฺชติ วิญฺญาณํ, จกฺขุวิญฺญาณํตฺเวว สงฺขฺยํ คจฺฉติ; โสตญฺจ ปฏิจฺจ สทฺเท จ อุปฺปชฺชติ วิญฺญาณํ, โสตวิญฺญาณํตฺเวว สงฺขฺยํ คจฺฉติ, ฆานญฺจ ปฏิจฺจ คนฺเธ จ อุปฺปชฺชติ วิญฺญาณํ, ฆาณวิญฺญาณํตฺเวว สงฺขฺยํ คจฺฉติ, ชิวฺหญฺจ ปฏิจฺจ รเส จ อุปฺปชฺชติ วิญฺญาณํ, ชิวฺหาวิญฺญาณํตฺเวว สงฺขฺยํ คจฺฉติ. กายญฺจ ปฏิจฺจ โผฏฺฐพฺเพ จ อุปฺปชฺชติ วิญฺญาณํ, กายวิญฺญาณํตฺเวว สงฺขฺยํ คจฺฉติ. มนญฺจ ปฏิจฺจ ธมฺเม จ อุปฺปชฺชติ วิญฺญาณํ, มโนวิญฺญาณํตฺเวว สงฺขฺยํ คจฺฉติ.

Assim como, monges, o fogo é designado de acordo com a condição particular em dependência da qual ele queima — quando o fogo queima em dependência de lenha, é designado como fogo de lenha; quando o fogo queima em dependência de gravetos, é designado como fogo de gravetos; quando o fogo queima em dependência de capim, é designado como fogo de capim; quando o fogo queima em dependência de esterco de vaca, é designado como fogo de esterco; quando o fogo queima em dependência de casca de arroz, é designado como fogo de casca de arroz; quando o fogo queima em dependência de detritos, é designado como fogo de detritos — do mesmo modo, monges, a consciência é designada de acordo com a condição particular em dependência da qual ela surge. Quando a consciência surge em dependência do olho e das formas, é designada como consciência visual; quando a consciência surge em dependência do ouvido e dos sons, é designada como consciência auditiva; quando a consciência surge em dependência do nariz e dos odores, é designada como consciência olfativa; quando a consciência surge em dependência da língua e dos sabores, é designada como consciência gustativa; quando a consciência surge em dependência do corpo e dos objetos táteis, é designada como consciência tátil; quando a consciência surge em dependência da mente e dos objetos mentais, é designada como consciência mental.

๔๐๑. ‘‘ภูตมิทนฺติ, ภิกฺขเว, ปสฺสถา’’ติ?

401. “Monges, vocês veem: ‘Isto veio a ser’?”

‘‘เอวํ, ภนฺเต’’.

“Sim, venerável senhor.”

‘‘ตทาหารสมฺภวนฺติ, ภิกฺขเว, ปสฺสถา’’ติ?

“Monges, vocês veem: ‘Seu surgimento ocorre tendo aquilo como nutriente’?”

‘‘เอวํ, ภนฺเต’’.

“Sim, venerável senhor.”

‘‘ตทาหารนิโรธา ยํ ภูตํ, ตํ นิโรธธมฺมนฺติ, ภิกฺขเว, ปสฺสถา’’ติ?

“Monges, vocês veem: ‘Com a cessação daquele nutriente, o que veio a ser está sujeito à cessação’?”

‘‘เอวํ, ภนฺเต’’.

“Sim, venerável senhor.”

‘‘ภูตมิทํ โนสฺสูติ, ภิกฺขเว, กงฺขโต อุปฺปชฺชติ วิจิกิจฺฉา’’ติ?

“Monges, surge dúvida naquele que hesita assim: ‘Isto veio a ser ou não’?”

‘‘เอวํ, ภนฺเต’’.

“Sim, venerável senhor.”

‘‘ตทาหารสมฺภวํ โนสฺสูติ, ภิกฺขเว[Pg.327], กงฺขโต อุปฺปชฺชติ วิจิกิจฺฉา’’ติ?

“Monges, surge dúvida naquele que hesita assim: ‘Seu surgimento ocorre tendo aquilo como nutriente ou não’?”

‘‘เอวํ, ภนฺเต’’.

“Sim, venerável senhor.”

‘‘ตทาหารนิโรธา ยํ ภูตํ, ตํ นิโรธธมฺมํ โนสฺสูติ, ภิกฺขเว, กงฺขโต อุปฺปชฺชติ วิจิกิจฺฉา’’ติ?

“Monges, surge dúvida naquele que hesita assim: ‘Com a cessação daquele nutriente, o que veio a ser está sujeito à cessação ou não’?”

‘‘เอวํ, ภนฺเต’’.

“Sim, venerável senhor.”

‘‘ภูตมิทนฺติ, ภิกฺขเว, ยถาภูตํ สมฺมปฺปญฺญาย ปสฺสโต ยา วิจิกิจฺฉา สา ปหียตี’’ติ?

“Monges, a dúvida é abandonada naquele que vê como realmente é, com correta sabedoria: ‘Isto veio a ser’?”

‘‘เอวํ, ภนฺเต’’.

“Sim, venerável senhor.”

‘‘ตทาหารสมฺภวนฺติ, ภิกฺขเว, ยถาภูตํ สมฺมปฺปญฺญาย ปสฺสโต ยา วิจิกิจฺฉา สา ปหียตี’’ติ?

“Monges, a dúvida é abandonada naquele que vê como realmente é, com correta sabedoria: ‘Seu surgimento ocorre tendo aquilo como nutriente’?”

‘‘เอวํ, ภนฺเต’’.

“Sim, venerável senhor.”

‘‘ตทาหารนิโรธา ยํ ภูตํ, ตํ นิโรธธมฺมนฺติ, ภิกฺขเว, ยถาภูตํ สมฺมปฺปญฺญาย ปสฺสโต ยา วิจิกิจฺฉา สา ปหียตี’’ติ?

“Monges, a dúvida é abandonada naquele que vê como realmente é, com correta sabedoria: ‘Com a cessação daquele nutriente, o que veio a ser está sujeito à cessação’?”

‘‘เอวํ, ภนฺเต’’.

“Sim, venerável senhor.”

‘‘ภูตมิทนฺติ, ภิกฺขเว, อิติปิ โว เอตฺถ นิพฺพิจิกิจฺฉา’’ติ?

“Monges, vocês estão assim livres de dúvida quanto a isto: ‘Isto veio a ser’?”

‘‘เอวํ, ภนฺเต’’.

“Sim, venerável senhor.”

‘‘ตทาหารสมฺภวนฺติ, ภิกฺขเว, อิติปิ โว เอตฺถ นิพฺพิจิกิจฺฉา’’ติ?

“Monges, vocês estão assim livres de dúvida quanto a isto: ‘Seu surgimento ocorre tendo aquilo como nutriente’?”

‘‘เอวํ, ภนฺเต’’.

“Sim, venerável senhor.”

‘‘ตทาหารนิโรธา ยํ ภูตํ ตํ นิโรธธมฺมนฺติ, ภิกฺขเว, อิติปิ โว เอตฺถ นิพฺพิจิกิจฺฉา’’ติ?

“Monges, vocês estão assim livres de dúvida quanto a isto: ‘Com a cessação daquele nutriente, o que veio a ser está sujeito à cessação’?”

‘‘เอวํ, ภนฺเต’’.

“Sim, venerável senhor.”

‘‘ภูตมิทนฺติ, ภิกฺขเว, ยถาภูตํ สมฺมปฺปญฺญาย สุทิฏฺฐ’’นฺติ?

“Monges, isto foi bem visto por vocês como realmente é, com correta sabedoria: ‘Isto veio a ser’?”

‘‘เอวํ, ภนฺเต’’.

“Sim, venerável senhor.”

‘‘ตทาหารสมฺภวนฺติ, ภิกฺขเว, ยถาภูตํ สมฺมปฺปญฺญาย สุทิฏฺฐ’’นฺติ?

“Monges, isto foi bem visto por vocês como realmente é, com correta sabedoria: ‘Seu surgimento ocorre tendo aquilo como nutriente’?”

‘‘เอวํ, ภนฺเต’’.

“Sim, venerável senhor.”

‘‘ตทาหารนิโรธา ยํ ภูตํ ตํ นิโรธธมฺมนฺติ, ภิกฺขเว, ยถาภูตํ สมฺมปฺปญฺญาย สุทิฏฺฐ’’นฺติ?

“Monges, isto foi bem visto por vocês como realmente é, com correta sabedoria: ‘Com a cessação daquele nutriente, o que veio a ser está sujeito à cessação’?”

‘‘เอวํ, ภนฺเต’’.

“Sim, venerável senhor.”

‘‘อิมํ เจ ตุมฺเห, ภิกฺขเว, ทิฏฺฐึ เอวํ ปริสุทฺธํ เอวํ ปริโยทาตํ อลฺลีเยถ เกลาเยถ ธนาเยถ มมาเยถ, อปิ นุ เม ตุมฺเห, ภิกฺขเว, กุลฺลูปมํ ธมฺมํ เทสิตํ อาชาเนยฺยาถ นิตฺถรณตฺถาย โน คหณตฺถายา’’ติ?

“Monges, se vocês se apegarem a esta visão, tão pura e brilhante, se a estimarem, a valorizarem e a tratarem como uma propriedade, vocês compreenderiam que o Dhamma foi ensinado por mim como semelhante a uma balsa, sendo para o propósito de travessia, não para o propósito de apego?”

‘‘โน เหตํ, ภนฺเต’’.

“Não, venerável senhor.”

‘‘อิมํ เจ ตุมฺเห, ภิกฺขเว, ทิฏฺฐึ เอวํ ปริสุทฺธํ เอวํ ปริโยทาตํ น อลฺลีเยถ น เกลาเยถ น ธนาเยถ น มมาเยถ, อปิ นุ เม ตุมฺเห, ภิกฺขเว, กุลฺลูปมํ ธมฺมํ เทสิตํ อาชาเนยฺยาถ นิตฺถรณตฺถาย โน คหณตฺถายา’’ติ?

“Monges, se vocês não se apegarem a esta visão, tão pura e brilhante, se não a estimarem, não a valorizarem e não a tratarem como uma propriedade, vocês compreenderiam que o Dhamma foi ensinado por mim como semelhante a uma balsa, sendo para o propósito de travessia, não para o propósito de apego?”

‘‘เอวํ, ภนฺเต’’.

“Sim, venerável senhor.”

๔๐๒. ‘‘จตฺตาโรเม, ภิกฺขเว, อาหารา ภูตานํ วา สตฺตานํ ฐิติยา, สมฺภเวสีนํ วา อนุคฺคหาย. กตเม จตฺตาโร? กพฬีกาโร อาหาโร โอฬาริโก วา สุขุโม วา, ผสฺโส ทุติโย, มโนสญฺเจตนา ตติยา, วิญฺญาณํ จตุตฺถํ.

402. “Monges, existem estes quatro tipos de nutrientes para a manutenção dos seres que já vieram a ser e para o apoio daqueles que buscam vir a ser. Quais são os quatro? O alimento físico, grosseiro ou sutil; o contato como o segundo; a volição mental como o terceiro; e a consciência como o quarto.”

‘‘อิเม จ, ภิกฺขเว, จตฺตาโร อาหารา กึนิทานา กึสมุทยา กึชาติกา กึปภวา?

“E estes quatro tipos de nutrientes, monges, têm o que como fonte, o que como origem, de que nascem e são produzidos?”

‘‘อิเม จตฺตาโร อาหารา ตณฺหานิทานา ตณฺหาสมุทยา ตณฺหาชาติกา ตณฺหาปภวา.

“Estes quatro tipos de nutrientes têm o desejo como fonte, o desejo como origem; eles nascem e são produzidos a partir do desejo.”

‘‘ตณฺหา จายํ, ภิกฺขเว, กึนิทานา กึสมุทยา กึชาติกา กึปภวา?

“E este desejo, monges, tem o que como fonte, o que como origem, de que nasce e é produzido?”

‘‘ตณฺหา เวทนานิทานา เวทนาสมุทยา เวทนาชาติกา เวทนาปภวา.

“O desejo tem a sensação como fonte, a sensação como origem; ele nasce e é produzido a partir da sensação.”

‘‘เวทนา จายํ, ภิกฺขเว, กึนิทานา กึสมุทยา กึชาติกา กึปภวา?

“E esta sensação, monges, tem o que como fonte, o que como origem, de que nasce e é produzida?”

‘‘เวทนา ผสฺสนิทานา ผสฺสสมุทยา ผสฺสชาติกา ผสฺสปภวา[Pg.328].

“A sensação tem o contato como fonte, o contato como origem; ela nasce e ébadge produzida a partir do contato.”

‘‘ผสฺโส จายํ, ภิกฺขเว, กึนิทาโน กึสมุทโย กึชาติโก กึปภโว?

“E este contato, monges, tem o que como fonte, o que como origem, de que nasce e é produzido?”

‘‘ผสฺโส สฬายตนนิทาโน สฬายตนสมุทโย สฬายตนชาติโก สฬายตนปภโว.

“O contato tem a base sêxtupla dos sentidos como fonte, a base sêxtupla dos sentidos como origem; ele nasce e é produzido a partir da base sêxtupla dos sentidos.”

‘‘สฬายตนํ จิทํ, ภิกฺขเว, กึนิทานํ กึสมุทยํ กึชาติกํ กึปภวํ?

“E esta base sêxtupla dos sentidos, monges, tem o que como fonte, o que como origem, de que nasce e é produzida?”

‘‘สฬายตนํ นามรูปนิทานํ นามรูปสมุทยํ นามรูปชาติกํ นามรูปปภวํ.

“A base sêxtupla dos sentidos tem a mente-e-matéria como fonte, a mente-e-matéria como origem; ela nasce e é produzida a partir da mente-e-matéria.”

‘‘นามรูปํ จิทํ, ภิกฺขเว, กึนิทานํ กึสมุทยํ กึชาติกํ กึปภวํ?

“E esta mente-e-matéria, monges, tem o que como fonte, o que como origem, de que nasce e é produzida?”

‘‘นามรูปํ วิญฺญาณนิทานํ วิญฺญาณสมุทยํ วิญฺญาณชาติกํ วิญฺญาณปภวํ.

“A mente-e-matéria tem a consciência como fonte, a consciência como origem; ela nasce e é produzida a partir da consciência.”

‘‘วิญฺญาณํ จิทํ, ภิกฺขเว, กึนิทานํ กึสมุทยํ กึชาติกํ กึปภวํ?

“E esta consciência, monges, tem o que como fonte, o que como origem, de que nasce e é produzida?”

‘‘วิญฺญาณํ สงฺขารนิทานํ สงฺขารสมุทยํ สงฺขารชาติกํ สงฺขารปภวํ.

“A consciência tem as formações voluntárias como fonte, as formações voluntárias como origem; ela nasce e é produzida a partir das formações voluntárias.”

‘‘สงฺขารา จิเม, ภิกฺขเว, กึนิทานา กึสมุทยา กึชาติกา กึปภวา?

“E estas formações voluntárias, monges, têm o que como fonte, o que como origem, de que nascem e são produzidas?”

‘‘สงฺขารา อวิชฺชานิทานา อวิชฺชาสมุทยา อวิชฺชาชาติกา อวิชฺชาปภวา.

“As formações voluntárias têm a ignorância como fonte, a ignorância como origem; elas nascem e são produzidas a partir da ignorância.”

‘‘อิติ โข, ภิกฺขเว, อวิชฺชาปจฺจยา สงฺขารา, สงฺขารปจฺจยา วิญฺญาณํ, วิญฺญาณปจฺจยา นามรูปํ, นามรูปปจฺจยา สฬายตนํ, สฬายตนปจฺจยา ผสฺโส, ผสฺสปจฺจยา เวทนา, เวทนาปจฺจยา ตณฺหา, ตณฺหาปจฺจยา อุปาทานํ, อุปาทานปจฺจยา ภโว, ภวปจฺจยา ชาติ, ชาติปจฺจยา ชรามรณํ โสกปริเทวทุกฺขโทมนสฺสุปายาสา สมฺภวนฺติ. เอวเมตสฺส เกวลสฺส ทุกฺขกฺขนฺธสฺส สมุทโย โหติ.’’’

“Assim, monges, com a ignorância como condição, surgem as formações voluntárias; com as formações voluntárias como condição, a consciência; com a consciência como condição, a mente-e-matéria; com a mente-e-matéria como condição, a base sêxtupla dos sentidos; com a base sêxtupla dos sentidos como condição, o contato; com o contato como condição, a sensação; com a sensação como condição, o desejo; com o desejo como condição, o apego; com o apego como condição, a existência; com a existência como condição, o nascimento; com o nascimento como condição, surgem o envelhecimento e morte, tristeza, lamentação, dor, angústia e desespero. Essa é a origem de toda esta massa de sofrimento.”

๔๐๓. ‘‘ชาติปจฺจยา ชรามรณนฺติ อิติ โข ปเนตํ วุตฺตํ; ชาติปจฺจยา นุ โข, ภิกฺขเว, ชรามรณํ, โน วา, กถํ วา เอตฺถ โหตี’’ติ? ‘‘ชาติปจฺจยา, ภนฺเต, ชรามรณํ; เอวํ โน เอตฺถ โหติ – ชาติปจฺจยา ชรามรณ’’นฺติ. ‘‘ภวปจฺจยา ชาตีติ อิติ โข ปเนตํ วุตฺตํ; ภวปจฺจยา นุ โข, ภิกฺขเว, ชาติ, โน วา, กถํ วา เอตฺถ โหตี’’ติ? ‘‘ภวปจฺจยา, ภนฺเต, ชาติ; เอวํ โน เอตฺถ โหติ – ภวปจฺจยา ชาตี’’ติ. ‘‘อุปาทานปจฺจยา ภโวติ อิติ โข ปเนตํ วุตฺตํ; อุปาทานปจฺจยา นุ โข, ภิกฺขเว, ภโว, โน วา, กถํ วา เอตฺถ โหตี’’ติ? ‘‘อุปาทานปจฺจยา, ภนฺเต, ภโว; เอวํ โน เอตฺถ โหติ – อุปาทานปจฺจยา ภโว’’ติ. ‘‘ตณฺหาปจฺจยา อุปาทานนฺติ อิติ โข ปเนตํ วุตฺตํ, ตณฺหาปจฺจยา นุ โข, ภิกฺขเว, อุปาทานํ, โน วา, กถํ วา เอตฺถ โหตี’’ติ? ‘‘ตณฺหาปจฺจยา, ภนฺเต, อุปาทานํ; เอวํ โน เอตฺถ โหติ – ตณฺหาปจฺจยา อุปาทาน’’นฺติ. ‘‘เวทนาปจฺจยา [Pg.329] ตณฺหาติ อิติ โข ปเนตํ วุตฺตํ; เวทนาปจฺจยา นุ โข, ภิกฺขเว, ตณฺหา, โน วา, กถํ วา เอตฺถ โหตี’’ติ? ‘‘เวทนาปจฺจยา, ภนฺเต, ตณฺหา; เอวํ โน เอตฺถ โหติ – เวทนาปจฺจยา ตณฺหา’’ติ. ‘‘ผสฺสปจฺจยา เวทนาติ อิติ โข ปเนตํ วุตฺตํ; ผสฺสปจฺจยา นุ โข, ภิกฺขเว, เวทนา, โน วา, กถํ วา เอตฺถ โหตี’’ติ? ‘‘ผสฺสปจฺจยา, ภนฺเต, เวทนา; เอวํ โน เอตฺถ โหติ – ผสฺสปจฺจยา เวทนา’’ติ. ‘‘สฬายตนปจฺจยา ผสฺโสติ อิติ โข ปเนตํ วุตฺตํ; สฬายตนปจฺจยา นุ โข, ภิกฺขเว, ผสฺโส, โน วา, กถํ วา เอตฺถ โหตี’’ติ? ‘‘สฬายตนปจฺจยา, ภนฺเต, ผสฺโส; เอวํ โน เอตฺถ โหติ – สฬายตนปจฺจยา ผสฺโส’’ติ. ‘‘นามรูปปจฺจยา สฬายตนนฺติ อิติ โข ปเนตํ วุตฺตํ; นามรูปปจฺจยา นุ โข, ภิกฺขเว, สฬายตนํ, โน วา, กถํ วา เอตฺถ โหตี’’ติ? ‘‘นามรูปปจฺจยา, ภนฺเต, สฬายตนํ; เอวํ โน เอตฺถ โหติ – นามรูปปจฺจยา สฬายตน’’นฺติ. ‘‘วิญฺญาณปจฺจยา นามรูปนฺติ อิติ โข ปเนตํ วุตฺตํ; วิญฺญาณปจฺจยา นุ โข, ภิกฺขเว, นามรูปํ, โน วา, กถํ วา เอตฺถ โหตี’’ติ? ‘‘วิญฺญาณปจฺจยา, ภนฺเต, นามรูปํ; เอวํ โน เอตฺถ โหติ – วิญฺญาณปจฺจยา นามรูป’’นฺติ. ‘‘สงฺขารปจฺจยา วิญฺญาณนฺติ อิติ โข ปเนตํ วุตฺตํ; สงฺขารปจฺจยา นุ โข, ภิกฺขเว, วิญฺญาณํ, โน วา, กถํ วา เอตฺถ โหตี’’ติ? ‘‘สงฺขารปจฺจยา, ภนฺเต, วิญฺญาณํ; เอวํ โน เอตฺถ โหติ – สงฺขารปจฺจยา วิญฺญาณ’’นฺติ. ‘‘อวิชฺชาปจฺจยา สงฺขาราติ อิติ โข ปเนตํ วุตฺตํ; อวิชฺชาปจฺจยา นุ โข, ภิกฺขเว, สงฺขารา, โน วา, กถํ วา เอตฺถ โหตี’’ติ? ‘‘อวิชฺชาปจฺจยา, ภนฺเต, สงฺขารา; เอวํ โน เอตฺถ โหติ – อวิชฺชาปจฺจยา สงฺขารา’’ติ.

403. “‘Com o nascimento como condição, o envelhecimento e morte’: assim foi dito. Agora, monges, o envelhecimento e morte têm o nascimento como condição ou não, ou como vocês entendem isso neste caso?” “O envelhecimento e morte têm o nascimento como condição, venerável senhor. Assim nós entendemos neste caso: ‘Com o nascimento como condição, o envelhecimento e morte’.” “‘Com a existência como condição, o nascimento’: assim foi dito. Agora, monges, o nascimento tem a existência como condição ou não, ou como vocês entendem isso neste caso?” “O nascimento tem a existência como condição, venerável senhor. Assim nós entendemos neste caso: ‘Com a existência como condição, o nascimento’.” “‘Com o apego como condição, a existência’: assim foi dito. Agora, monges, a existência tem o apego como condição ou não, ou como vocês entendem isso neste caso?” “A existência tem o apego como condição, venerável senhor. Assim nós entendemos neste caso: ‘Com o apego como condição, a existência’.” “‘Com o desejo como condição, o apego’: assim foi dito. Agora, monges, o apego tem o desejo como condição ou não, ou como vocês entendem isso neste caso?” “O apego tem o desejo como condição, venerável senhor. Assim nós entendemos neste caso: ‘Com o desejo como condição, o apego’.” “‘Com a sensação como condição, o desejo’: assim foi dito. Agora, monges, o desejo tem a sensação como condição ou não, ou como vocês entendem isso neste caso?” “O desejo tem a sensação como condição, venerável senhor. Assim nós entendemos neste caso: ‘Com a sensação como condição, o desejo’.” “‘Com o contato como condição, a sensação’: assim foi dito. Agora, monges, a sensação tem o contato como condição ou não, ou como vocês entendem isso neste caso?” “A sensação tem o contato como condição, venerável senhor. Assim nós entendemos neste caso: ‘Com o contato como condição, a sensação’.” “‘Com a base sêxtupla dos sentidos como condição, o contato’: assim foi dito. Agora, monges, o contato tem a base sêxtupla dos sentidos como condição ou não, ou como vocês entendem isso neste caso?” “O contato tem a base sêxtupla dos sentidos como condição, venerável senhor. Assim nós entendemos neste caso: ‘Com a base sêxtupla dos sentidos como condição, o contato’.” “‘Com a mente-e-matéria como condição, a base sêxtupla dos sentidos’: assim foi dito. Agora, monges, a base sêxtupla dos sentidos tem a mente-e-matéria como condição ou não, ou como vocês entendem isso neste caso?” “A base sêxtupla dos sentidos tem a mente-e-matéria como condição, venerável senhor. Assim nós entendemos neste caso: ‘Com a mente-e-matéria como condição, a base sêxtupla dos sentidos’.” “‘Com a consciência como condição, a mente-e-matéria’: assim foi dito. Agora, monges, a mente-e-matéria tem a consciência como condição ou não, ou como vocês entendem isso neste caso?” “A mente-e-matéria tem a consciência como condição, venerável senhor. Assim nós entendemos neste caso: ‘Com a consciência como condição, a mente-e-matéria’.” “‘Com as formações voluntárias como condição, a consciência’: assim foi dito. Agora, monges, a consciência tem as formações voluntárias como condição ou não, ou como vocês entendem isso neste caso?” “A consciência tem as formações voluntárias como condição, venerável senhor. Assim nós entendemos neste caso: ‘Com as formações voluntárias como condição, a consciência’.” “‘Com a ignorância como condição, as formações voluntárias’: assim foi dito. Agora, monges, as formações voluntárias têm a ignorância como condição ou não, ou como vocês entendem isso neste caso?” “As formações voluntárias têm a ignorância como condição, venerável senhor. Assim nós entendemos neste caso: ‘Com a ignorância como condição, as formações voluntárias’.”

๔๐๔. ‘‘สาธุ, ภิกฺขเว. อิติ โข, ภิกฺขเว, ตุมฺเหปิ เอวํ วเทถ, อหมฺปิ เอวํ วทามิ – อิมสฺมึ สติ อิทํ โหติ, อิมสฺสุปฺปาทา อิทํ อุปฺปชฺชติ, ยทิทํ – อวิชฺชาปจฺจยา สงฺขารา, สงฺขารปจฺจยา วิญฺญาณํ, วิญฺญาณปจฺจยา นามรูปํ, นามรูปปจฺจยา สฬายตนํ, สฬายตนปจฺจยา ผสฺโส, ผสฺสปจฺจยา เวทนา, เวทนาปจฺจยา ตณฺหา, ตณฺหาปจฺจยา อุปาทานํ, อุปาทานปจฺจยา ภโว, ภวปจฺจยา ชาติ, ชาติปจฺจยา ชรามรณํ โสกปริเทวทุกฺขโทมนสฺสุปายาสา สมฺภวนฺติ. เอวเมตสฺส เกวลสฺส ทุกฺขกฺขนฺธสฺส สมุทโย โหติ.

404. “Muito bem, monges. Assim, monges, vocês dizem isso, e eu também digo isso: ‘Quando isto existe, aquilo vem a ser; com o surgimento disto, aquilo surge.’ Isto é: com a ignorância como condição, as formações voluntárias; com as formações voluntárias como condição, a consciência; com a consciência como condição, a mente-e-matéria; com a mente-e-matéria como condição, a base sêxtupla dos sentidos; com a base sêxtupla dos sentidos como condição, o contato; com o contato como condição, a sensação; com a sensação como condição, o desejo; com o desejo como condição, o apego; com o apego como condição, a existência; com a existência como condição, o nascimento; com o nascimento como condição, surgem o envelhecimento e morte, tristeza, lamentação, dor, angústia e desespero. Essa é a origem de toda esta massa de sofrimento.”

‘‘อวิชฺชายตฺเวว [Pg.330] อเสสวิราคนิโรธา สงฺขารนิโรโธ, สงฺขารนิโรธา วิญฺญาณนิโรโธ, วิญฺญาณนิโรธา นามรูปนิโรโธ, นามรูปนิโรธา สฬายตนนิโรโธ, สฬายตนนิโรธา ผสฺสนิโรโธ, ผสฺสนิโรธา เวทนานิโรโธ, เวทนานิโรธา ตณฺหานิโรโธ, ตณฺหานิโรธา อุปาทานนิโรโธ, อุปาทานนิโรธา ภวนิโรโธ, ภวนิโรธา ชาตินิโรโธ, ชาตินิโรธา ชรามรณํ โสกปริเทวทุกฺขโทมนสฺสุปายาสา นิรุชฺฌนฺติ. เอวเมตสฺส เกวลสฺส ทุกฺขกฺขนฺธสฺส นิโรโธ โหติ.

“Mas com o desvanecimento completo e cessação sem restante da ignorância, ocorre a cessação das formações voluntárias; com a cessação das formações voluntárias, a cessação da consciência; com a cessação da consciência, a cessação da mente-e-matéria; com a cessação da mente-e-matéria, a cessação da base sêxtupla dos sentidos; com a cessação da base sêxtupla dos sentidos, a cessação do contato; com a cessação do contato, a cessação da sensação; com a cessação da sensação, a cessação do desejo; com a cessação do desejo, a cessação do apego; com a cessação do apego, a cessação da existência; com a cessação da existência, a cessação do nascimento; com a cessação do nascimento, cessam o envelhecimento e morte, tristeza, lamentação, dor, angústia e desespero. Essa é a cessação de toda esta massa de sofrimento.”

๔๐๕. ‘‘ชาตินิโรธา ชรามรณนิโรโธติ อิติ โข ปเนตํ วุตฺตํ; ชาตินิโรธา นุ โข, ภิกฺขเว, ชรามรณนิโรโธ, โน วา, กถํ วา เอตฺถ โหตี’’ติ? ‘‘ชาตินิโรธา, ภนฺเต, ชรามรณนิโรโธ; เอวํ โน เอตฺถ โหติ – ชาตินิโรธา ชรามรณนิโรโธ’’ติ. ‘‘ภวนิโรธา ชาตินิโรโธติ อิติ โข ปเนตํ วุตฺตํ; ภวนิโรธา นุ โข, ภิกฺขเว, ชาตินิโรโธ, โน วา, กถํ วา เอตฺถ โหตี’’ติ? ‘‘ภวนิโรธา, ภนฺเต, ชาตินิโรโธ; เอวํ โน เอตฺถ โหติ – ภวนิโรธา ชาตินิโรโธ’’ติ. ‘‘อุปาทานนิโรธา ภวนิโรโธติ อิติ โข ปเนตํ วุตฺตํ; อุปาทานนิโรธา นุ โข, ภิกฺขเว, ภวนิโรโธ, โน วา, กถํ วา เอตฺถ โหตี’’ติ? ‘‘อุปาทานนิโรธา, ภนฺเต, ภวนิโรโธ; เอวํ โน เอตฺถ โหติ – อุปาทานนิโรธา ภวนิโรโธ’’ติ. ‘‘ตณฺหานิโรธา อุปาทานนิโรโธติ อิติ โข ปเนตํ วุตฺตํ; ตณฺหานิโรธา นุ โข, ภิกฺขเว, อุปาทานนิโรโธ, โน วา, กถํ วา เอตฺถ โหตี’’ติ? ‘‘ตณฺหานิโรธา, ภนฺเต, อุปาทานนิโรโธ; เอวํ โน เอตฺถ โหติ – ตณฺหานิโรธา อุปาทานนิโรโธ’’ติ. ‘‘เวทนานิโรธา ตณฺหานิโรโธติ อิติ โข ปเนตํ วุตฺตํ; เวทนานิโรธา นุ โข, ภิกฺขเว, ตณฺหานิโรโธ, โน วา, กถํ วา เอตฺถ โหตี’’ติ? ‘‘เวทนานิโรธา, ภนฺเต, ตณฺหานิโรโธ; เอวํ โน เอตฺถ โหติ – เวทนานิโรธา ตณฺหานิโรโธ’’ติ. ‘‘ผสฺสนิโรธา เวทนานิโรโธติ อิติ โข ปเนตํ วุตฺตํ; ผสฺสนิโรธา นุ โข, ภิกฺขเว, เวทนานิโรโธ, โน วา, กถํ วา เอตฺถ โหตี’’ติ? ‘‘ผสฺสนิโรธา, ภนฺเต, เวทนานิโรโธ; เอวํ โน เอตฺถ โหติ – ผสฺสนิโรธา เวทนานิโรโธ’’ติ. ‘‘สฬายตนนิโรธา ผสฺสนิโรโธติ อิติ โข ปเนตํ วุตฺตํ; สฬายตนนิโรธา นุ โข, ภิกฺขเว, ผสฺสนิโรโธ, โน วา[Pg.331], กถํ วา เอตฺถ โหตีติ? สฬายตนนิโรธา, ภนฺเต, ผสฺสนิโรโธ; เอวํ โน เอตฺถ โหติ – สฬายตนนิโรธา ผสฺสนิโรโธ’’ติ. ‘‘นามรูปนิโรธา สฬายตนนิโรโธติ อิติ โข ปเนตํ วุตฺตํ; นามรูปนิโรธา นุ โข, ภิกฺขเว, สฬายตนนิโรโธ, โน วา, กถํ วา เอตฺถ โหตี’’ติ? ‘‘นามรูปนิโรธา, ภนฺเต, สฬายตนนิโรโธ; เอวํ โน เอตฺถ โหติ – นามรูปนิโรธา สฬายตนนิโรโธ’’ติ. ‘‘วิญฺญาณนิโรธา นามรูปนิโรโธติ อิติ โข ปเนตํ วุตฺตํ; วิญฺญาณนิโรธา นุ โข, ภิกฺขเว, นามรูปนิโรโธ, โน วา, กถํ วา เอตฺถ โหตี’’ติ? ‘‘วิญฺญาณนิโรธา, ภนฺเต, นามรูปนิโรโธ; เอวํ โน เอตฺถ โหติ – วิญฺญาณนิโรธา นามรูปนิโรโธ’’ติ. ‘‘สงฺขารนิโรธา วิญฺญาณนิโรโธติ อิติ โข ปเนตํ วุตฺตํ; สงฺขารนิโรธา นุ โข, ภิกฺขเว, วิญฺญาณนิโรโธ, โน วา, กถํ วา เอตฺถ โหตี’’ติ? ‘‘สงฺขารนิโรธา, ภนฺเต, วิญฺญาณนิโรโธ; เอวํ โน เอตฺถ โหติ – สงฺขารนิโรธา วิญฺญาณนิโรโธ’’ติ. ‘‘อวิชฺชานิโรธา สงฺขารนิโรโธติ อิติ โข ปเนตํ วุตฺตํ; อวิชฺชานิโรธา นุ โข, ภิกฺขเว, สงฺขารนิโรโธ, โน วา, กถํ วา เอตฺถ โหตี’’ติ? ‘‘อวิชฺชานิโรธา, ภนฺเต, สงฺขารนิโรโธ; เอวํ โน เอตฺถ โหติ – อวิชฺชานิโรธา สงฺขารนิโรโธ’’ติ.

405. “‘Com a cessação do nascimento, vem a cessação da velhice e da morte’: assim foi dito. Agora, monges, a velhice e a morte cessam com a cessação do nascimento ou não? Como vós compreendeis isso?” “Com a cessação do nascimento, venerável senhor, vem a cessação da velhice e da morte. É assim que compreendemos isso: com a cessação do nascimento, vem a cessação da velhice e da morte.” “‘Com a cessação da existência, vem a cessação do nascimento’: assim foi dito. Agora, monges, o nascimento cessa com a cessação da existência ou não? Como vós compreendeis isso?” “Com a cessação da existência, venerável senhor, vem a cessação do nascimento. É assim que compreendemos isso: com a cessação da existência, vem a cessação do nascimento.” “‘Com a cessação do apego, vem a cessação da existência’: assim foi dito. Agora, monges, a existência cessa com a cessação do apego ou não? Como vós compreendeis isso?” “Com a cessação do apego, venerável senhor, vem a cessação da existência. É assim que compreendemos isso: com a cessação do apego, vem a cessação da existência.” “‘Com a cessação do desejo ardente, vem a cessação do apego’: assim foi dito. Agora, monges, o apego cessa com a cessação do desejo ardente ou não? Como vós compreendeis isso?” “Com a cessação do desejo ardente, venerável senhor, vem a cessação do apego. É assim que compreendemos isso: com a cessação do desejo ardente, vem a cessação do apego.” “‘Com a cessação da sensação, vem a cessação do desejo ardente’: assim foi dito. Agora, monges, o desejo ardente cessa com a cessação da sensação ou não? Como vós compreendeis isso?” “Com a cessação da sensação, venerável senhor, vem a cessação do desejo ardente. É assim que compreendemos isso: com a cessação da sensação, vem a cessação do desejo ardente.” “‘Com a cessação do contato, vem a cessação da sensação’: assim foi dito. Agora, monges, a sensação cessa com a cessação do contato ou não? Como vós compreendeis isso?” “Com a cessação do contato, venerável senhor, vem a cessação da sensação. É assim que compreendemos isso: com a cessação do contato, vem a cessação da sensação.” “‘Com a cessação das seis bases dos sentidos, vem a cessação do contato’: assim foi dito. Agora, monges, o contato cessa com a cessação das seis bases dos sentidos ou não? Como vós compreendeis isso?” “Com a cessação das seis bases dos sentidos, venerável senhor, vem a cessação do contato. É assim que compreendemos isso: com a cessação das seis bases dos sentidos, vem a cessação do contato.” “‘Com a cessação de nome e forma, vem a cessação das seis bases dos sentidos’: assim foi dito. Agora, monges, as seis bases dos sentidos cessam com a cessação de nome e forma ou não? Como vós compreendeis isso?” “Com a cessação de nome e forma, venerável senhor, vem a cessação das seis bases dos sentidos. É assim que compreendemos isso: com a cessação de nome e forma, vem a cessação das seis bases dos sentidos.” “‘Com a cessação da consciência, vem a cessação de nome e forma’: assim foi dito. Agora, monges, nome e forma cessam com a cessação da consciência ou não? Como vós compreendeis isso?” “Com a cessação da consciência, venerável senhor, vem a cessação de nome e forma. É assim que compreendemos isso: com a cessação da consciência, vem a cessação de nome e forma.” “‘Com a cessação das formações, vem a cessação da consciência’: assim foi dito. Agora, monges, a consciência cessa com a cessação das formações ou não? Como vós compreendeis isso?” “Com a cessação das formações, venerável senhor, vem a cessação da consciência. É assim que compreendemos isso: com a cessação das formações, vem a cessação da consciência.” “‘Com a cessação da ignorância, vem a cessação das formações’: assim foi dito. Agora, monges, as formações cessam com a cessação da ignorância ou não? Como vós compreendeis isso?” “Com a cessação da ignorância, venerável senhor, vem a cessação das formações. É assim que compreendemos isso: com a cessação da ignorância, vem a cessação das formações.”

๔๐๖. ‘‘สาธุ, ภิกฺขเว. อิติ โข, ภิกฺขเว, ตุมฺเหปิ เอวํ วเทถ, อหมฺปิ เอวํ วทามิ – อิมสฺมึ อสติ อิทํ น โหติ, อิมสฺส นิโรธา อิทํ นิรุชฺฌติ, ยทิทํ – อวิชฺชานิโรธา สงฺขารนิโรโธ, สงฺขารนิโรธา วิญฺญาณนิโรโธ, วิญฺญาณนิโรธา นามรูปนิโรโธ, นามรูปนิโรธา สฬายตนนิโรโธ, สฬายตนนิโรธา ผสฺสนิโรโธ, ผสฺสนิโรธา เวทนานิโรโธ, เวทนานิโรธา ตณฺหานิโรโธ, ตณฺหานิโรธา อุปาทานนิโรโธ, อุปาทานนิโรธา ภวนิโรโธ, ภวนิโรธา ชาตินิโรโธ, ชาตินิโรธา ชรามรณํ โสกปริเทวทุกฺขโทมนสฺสุปายาสา นิรุชฺฌนฺติ. เอวเมตสฺส เกวลสฺส ทุกฺขกฺขนฺธสฺส นิโรโธ โหติ.

406. “Muito bem, monges. Assim, monges, vós também dizeis isso, e eu também digo isso: ‘Quando isto não existe, aquilo não vem a ser; com a cessação disto, aquilo cessa.’ Isto é: com a cessação da ignorância, vem a cessação das formações; com a cessação das formações, a cessação da consciência; com a cessação da consciência, a cessação de nome e forma; com a cessação de nome e forma, a cessação das seis bases dos sentidos; com a cessação das seis bases dos sentidos, a cessação do contato; com a cessação do contato, a cessação da sensação; com a cessação da sensação, a cessação do desejo ardente; com a cessação do desejo ardente, a cessação do apego; com a cessação do apego, a cessação da existência; com a cessação da existência, a cessação do nascimento; com a cessação do nascimento, a velhice e a morte, a tristeza, a lamentação, a dor, o sofrimento e o desespero cessam. Essa é a cessação de toda esta massa de sofrimento.”

๔๐๗. ‘‘อปิ นุ ตุมฺเห, ภิกฺขเว, เอวํ ชานนฺตา เอวํ ปสฺสนฺตา ปุพฺพนฺตํ วา ปฏิธาเวยฺยาถ – ‘อเหสุมฺห นุ โข มยํ อตีตมทฺธานํ, นนุ โข อเหสุมฺห อตีตมทฺธานํ, กึ นุ โข อเหสุมฺห อตีตมทฺธานํ, กถํ นุ โข อเหสุมฺห อตีตมทฺธานํ, กึ หุตฺวา กึ อเหสุมฺห นุ โข มยํ อตีตมทฺธาน’’’นฺติ?

407. “Monges, sabendo e vendo dessa maneira, correríeis de volta ao passado assim: ‘Nós existimos no passado? Não existimos no passado? O que fomos no passado? Como fomos no passado? Tendo sido o quê, o que nos tornamos no passado?’?”

‘‘โน เหตํ, ภนฺเต’’.

“Não, venerável senhor.”

‘‘อปิ นุ ตุมฺเห, ภิกฺขเว, เอวํ ชานนฺตา เอวํ ปสฺสนฺตา อปรนฺตํ [Pg.332] วา ปฏิธาเวยฺยาถ – ภวิสฺสาม นุ โข มยํ อนาคตมทฺธานํ, นนุ โข ภวิสฺสาม อนาคตมทฺธานํ, กึ นุ โข ภวิสฺสาม อนาคตมทฺธานํ, กถํ นุ โข ภวิสฺสาม อนาคตมทฺธานํ, กึ หุตฺวา กึ ภวิสฺสาม นุ โข มยํ อนาคตมทฺธาน’’นฺติ?

“Monges, sabendo e vendo dessa maneira, correríeis adiante para o futuro assim: ‘Existiremos no futuro? Não existiremos no futuro? O que seremos no futuro? Como seremos no futuro? Tendo sido o quê, o que nos tornaremos no futuro?’?”

‘‘โน เหตํ, ภนฺเต’’.

“Não, venerável senhor.”

‘‘อปิ นุ ตุมฺเห, ภิกฺขเว, เอวํ ชานนฺตา เอวํ ปสฺสนฺตา เอตรหิ วา ปจฺจุปฺปนฺนมทฺธานํ อชฺฌตฺตํ กถํกถี อสฺสถ – อหํ นุ โขสฺมิ, โน นุ โขสฺมิ, กึ นุ โขสฺมิ, กถํ นุ โขสฺมิ, อยํ นุ โข สตฺโต กุโต อาคโต, โส กุหึคามี ภวิสฺสตี’’ติ?

“Monges, sabendo e vendo dessa maneira, estaríeis agora interiormente perplexos sobre o presente assim: ‘Eu sou? Eu não sou? O que sou? Como sou? De onde veio este ser? Para onde ele irá?’?”

‘‘โน เหตํ, ภนฺเต’’.

“Não, venerável senhor.”

‘‘อปิ นุ ตุมฺเห, ภิกฺขเว, เอวํ ชานนฺตา เอวํ ปสฺสนฺตา เอวํ วเทยฺยาถ – สตฺถา โน ครุ, สตฺถุคารเวน จ มยํ เอวํ วเทมา’’ติ?

“Monges, sabendo e vendo dessa maneira, falaríeis assim: ‘O Mestre é respeitado por nós. Falamos como falamos por respeito ao Mestre’?”

‘‘โน เหตํ, ภนฺเต’’.

“Não, venerável senhor.”

‘‘อปิ นุ ตุมฺเห, ภิกฺขเว, เอวํ ชานนฺตา เอวํ ปสฺสนฺตา เอวํ วเทยฺยาถ – สมโณ เอวมาห, สมณา จ นาม มยํ เอวํ วเทมา’’ติ?

“Monges, sabendo e vendo dessa maneira, falaríeis assim: ‘O Asceta diz isso, e nós falamos assim sob as ordens do Asceta’?”

‘‘โน เหตํ, ภนฺเต’’.

“Não, venerável senhor.”

‘‘อปิ นุ ตุมฺเห, ภิกฺขเว, เอวํ ชานนฺตา เอวํ ปสฺสนฺตา อญฺญํ สตฺถารํ อุทฺทิเสยฺยาถา’’ติ?

“Monges, sabendo e vendo dessa maneira, reconheceríeis outro mestre?”

‘‘โน เหตํ, ภนฺเต’’.

“Não, venerável senhor.”

‘‘อปิ นุ ตุมฺเห, ภิกฺขเว, เอวํ ชานนฺตา เอวํ ปสฺสนฺตา ยานิ ตานิ ปุถุสมณพฺราหฺมณานํ วต โกตูหลมงฺคลานิ ตานิ สารโต ปจฺจาคจฺเฉยฺยาถา’’ติ?

“Monges, sabendo e vendo dessa maneira, retornaríeis aos ritos, superstições e presságios auspiciosos de diversos outros ascetas e brâmanes, tomando-os como a essência?”

‘‘โน เหตํ, ภนฺเต’’.

“Não, venerável senhor.”

‘‘นนุ, ภิกฺขเว, ยเทว ตุมฺหากํ สามํ ญาตํ สามํ ทิฏฺฐํ สามํ วิทิตํ, ตเทว ตุมฺเห วเทถา’’ติ.

“Monges, não falais apenas daquilo que vós mesmos conhecestes, vistes e compreendestes por vós mesmos?”

‘‘เอวํ, ภนฺเต’’.

“Sim, venerável senhor.”

‘‘สาธุ, ภิกฺขเว, อุปนีตา โข เม ตุมฺเห, ภิกฺขเว, อิมินา สนฺทิฏฺฐิเกน ธมฺเมน อกาลิเกน เอหิปสฺสิเกน โอปเนยฺยิเกน ปจฺจตฺตํ เวทิตพฺเพน วิญฺญูหิ. สนฺทิฏฺฐิโก อยํ, ภิกฺขเว, ธมฺโม อกาลิโก เอหิปสฺสิโก โอปเนยฺยิโก ปจฺจตฺตํ เวทิตพฺโพ วิญฺญูหิ – อิติ ยนฺตํ วุตฺตํ, อิทเมตํ ปฏิจฺจ วุตฺต’’นฺติ.

“Muito bem, monges. Assim, fostes guiados por mim com este Dhamma que é visível aqui e agora, de efeito imediato, que convida à inspeção, que conduz adiante, para ser experienciado pelos sábios por si mesmos. ‘Monges, este Dhamma é visível aqui e agora, de efeito imediato, que convida à inspeção, que conduz adiante, para ser experienciado pelos sábios por si mesmos’ — foi em referência a isso que se disse isso.”

๔๐๘. ‘‘ติณฺณํ โข ปน, ภิกฺขเว, สนฺนิปาตา คพฺภสฺสาวกฺกนฺติ โหติ. อิธ มาตาปิตโร จ สนฺนิปติตา โหนฺติ, มาตา จ น อุตุนี โหติ, คนฺธพฺโพ จ น ปจฺจุปฏฺฐิโต โหติ, เนว ตาว คพฺภสฺสาวกฺกนฺติ โหติ. อิธ มาตาปิตโร จ สนฺนิปติตา โหนฺติ, มาตา จ อุตุนี โหติ, คนฺธพฺโพ จ น ปจฺจุปฏฺฐิโต โหติ, เนว ตาว คพฺภสฺสาวกฺกนฺติ โหติ. ยโต จ โข, ภิกฺขเว, มาตาปิตโร จ สนฺนิปติตา โหนฺติ, มาตา จ อุตุนี โหติ, คนฺธพฺโพ จ ปจฺจุปฏฺฐิโต โหติ – เอวํ ติณฺณํ สนฺนิปาตา คพฺภสฺสาวกฺกนฺติ โหติ. ตเมนํ, ภิกฺขเว, มาตา นว วา ทส วา มาเส คพฺภํ กุจฺฉินา ปริหรติ มหตา สํสเยน ครุภารํ. ตเมนํ, ภิกฺขเว, มาตา [Pg.333] นวนฺนํ วา ทสนฺนํ วา มาสานํ อจฺจเยน วิชายติ มหตา สํสเยน ครุภารํ. ตเมนํ ชาตํ สมานํ สเกน โลหิเตน โปเสติ. โลหิตญฺเหตํ, ภิกฺขเว, อริยสฺส วินเย ยทิทํ มาตุถญฺญํ. ส โข โส, ภิกฺขเว, กุมาโร วุทฺธิมนฺวาย อินฺทฺริยานํ ปริปากมนฺวาย ยานิ ตานิ กุมารกานํ กีฬาปนกานิ เตหิ กีฬติ, เสยฺยถิทํ – วงฺกกํ ฆฏิกํ โมกฺขจิกํ จิงฺคุลกํ ปตฺตาฬฺหกํ รถกํ ธนุกํ. ส โข โส, ภิกฺขเว, กุมาโร วุทฺธิมนฺวาย อินฺทฺริยานํ ปริปากมนฺวาย ปญฺจหิ กามคุเณหิ สมปฺปิโต สมงฺคีภูโต ปริจาเรติ – จกฺขุวิญฺเญยฺเยหิ รูเปหิ อิฏฺเฐหิ กนฺเตหิ มนาเปหิ ปิยรูเปหิ กามูปสํหิเตหิ รชนีเยหิ, โสตวิญฺเญยฺเยหิ สทฺเทหิ… ฆานวิญฺเญยฺเยหิ คนฺเธหิ… ชิวฺหาวิญฺเญยฺเยหิ รเสหิ… กายวิญฺเญยฺเยหิ โผฏฺฐพฺเพหิ อิฏฺเฐหิ กนฺเตหิ มนาเปหิ ปิยรูเปหิ กามูปสํหิเตหิ รชนีเยหิ.

408. “Monges, a concepção de um embrião ocorre através da união de três fatores. Aqui, há a união do pai e da mãe, mas a mãe não está em seu período fértil, e o gandhabba não está presente — nesse caso, não ocorre a concepção do embrião. Aqui, há a união do pai e da mãe, e a mãe está em seu período fértil, mas o gandhabba não está presente — nesse caso também não ocorre a concepção do embrião. Mas quando há a união do pai e da mãe, e a mãe está em seu período fértil, e o gandhabba está presente, através da união desses três fatores ocorre a concepção do embrião. A mãe, então, carrega esse embrião em seu ventre por nove ou dez meses com grande ansiedade, como um fardo pesado. Então, ao final de nove ou dez meses, a mãe dá à luz com grande ansiedade, como um fardo pesado. Quando a criança nasce, ela a alimenta com seu próprio sangue; pois o leite materno é chamado de sangue na Disciplina do Nobre. Quando cresce e suas faculdades amadurecem, o menino brinca com brinquedos de criança, tais como: arados de brinquedo, jogo de bastões, cambalhotas, moinhos de vento de brinquedo, recipientes de brinquedo para medir, carrinhos de brinquedo e arco e flecha de brinquedo. Quando cresce e suas faculdades amadurecem ainda mais, o jovem desfruta, provido e dotado dos cinco fios do prazer sensorial: formas cognoscíveis pelo olho... sons cognoscíveis pelo ouvido... odores cognoscíveis pelo nariz... sabores cognoscíveis pela língua... objetos táteis cognoscíveis pelo corpo que são desejados, queridos, agradáveis e atraentes, conectados com o desejo sensorial e provocadores de luxúria.”

๔๐๙. ‘‘โส จกฺขุนา รูปํ ทิสฺวา ปิยรูเป รูเป สารชฺชติ, อปฺปิยรูเป รูเป พฺยาปชฺชติ, อนุปฏฺฐิตกายสติ จ วิหรติ ปริตฺตเจตโส. ตญฺจ เจโตวิมุตฺตึ ปญฺญาวิมุตฺตึ ยถาภูตํ นปฺปชานาติ – ยตฺถสฺส เต ปาปกา อกุสลา ธมฺมา อปริเสสา นิรุชฺฌนฺติ. โส เอวํ อนุโรธวิโรธํ สมาปนฺโน ยํ กิญฺจิ เวทนํ เวเทติ สุขํ วา ทุกฺขํ วา อทุกฺขมสุขํ วา, โส ตํ เวทนํ อภินนฺทติ อภิวทติ อชฺโฌสาย ติฏฺฐติ. ตสฺส ตํ เวทนํ อภินนฺทโต อภิวทโต อชฺโฌสาย ติฏฺฐโต อุปฺปชฺชติ นนฺที. ยา เวทนาสุ นนฺที ตทุปาทานํ, ตสฺสุปาทานปจฺจยา ภโว, ภวปจฺจยา ชาติ, ชาติปจฺจยา ชรามรณํ โสกปริเทวทุกฺขโทมนสฺสุปายาสา สมฺภวนฺติ. เอวเมตสฺส เกวลสฺส ทุกฺขกฺขนฺธสฺส สมุทโย โหติ. โสเตน สทฺทํ สุตฺวา…เป… ฆาเนน คนฺธํ ฆายิตฺวา…เป… ชิวฺหาย รสํ สายิตฺวา…เป… กาเยน โผฏฺฐพฺพํ ผุสิตฺวา…เป… มนสา ธมฺมํ วิญฺญาย ปิยรูเป ธมฺเม สารชฺชติ, อปฺปิยรูเป ธมฺเม พฺยาปชฺชติ, อนุปฏฺฐิตกายสติ จ วิหรติ ปริตฺตเจตโส. ตญฺจ เจโตวิมุตฺตึ ปญฺญาวิมุตฺตึ ยถาภูตํ นปฺปชานาติ – ยตฺถสฺส เต ปาปกา อกุสลา ธมฺมา อปริเสสา นิรุชฺฌนฺติ. โส เอวํ อนุโรธวิโรธํ สมาปนฺโน ยํ กิญฺจิ เวทนํ เวเทติ สุขํ วา ทุกฺขํ วา อทุกฺขมสุขํ วา, โส ตํ เวทนํ อภินนฺทติ อภิวทติ อชฺโฌสาย ติฏฺฐติ. ตสฺส ตํ เวทนํ อภินนฺทโต อภิวทโต อชฺโฌสาย ติฏฺฐโต อุปฺปชฺชติ นนฺที. ยา เวทนาสุ นนฺที ตทุปาทานํ, ตสฺสุปาทานปจฺจยา [Pg.334] ภโว, ภวปจฺจยา ชาติ, ชาติปจฺจยา ชรามรณํ โสกปริเทวทุกฺขโทมนสฺสุปายาสา สมฺภวนฺติ. เอวเมตสฺส เกวลสฺส ทุกฺขกฺขนฺธสฺส สมุทโย โหติ.

409. “Ao ver uma forma com o olho, ele se apega a ela se for agradável; ele a rejeita se for desagradável. Ele vive com a atenção plena voltada ao corpo não estabelecida, com uma mente limitada, e não compreende como realmente é a libertação da mente e a libertação pela sabedoria, nas quais esses estados prejudiciais e insalubres cessam sem deixar vestígios. Envolvido como está em atração e aversão, qualquer que seja a sensação que sinta — seja agradável, dolorosa ou nem-dolorosa-nem-agradável —, ele se deleita nessa sensação, acolhe-a e permanece apegado a ela. Ao fazer isso, o deleite surge nele. O deleite nas sensações é apego. Com o seu apego como condição, a existência vem a ser; com a existência como condição, o nascimento; com o nascimento como condição, a velhice e a morte, a tristeza, a lamentação, a dor, o sofrimento e o desespero vêm a ser. Essa é a origem de toda esta massa de sofrimento. Ao ouvir um som com o ouvido... ao cheirar um odor com o nariz... ao saborear um sabor com a língua... ao tocar um objeto tátil com o corpo... ao cognizer um objeto mental com a mente, ele se apega a ele se for agradável; ele o rejeita se for desagradável. Ele vive com a atenção plena voltada ao corpo não estabelecida, com uma mente limitada, e não compreende como realmente é a libertação da mente e a libertação pela sabedoria, nas quais esses estados prejudiciais e insalubres cessam sem deixar vestígios. Envolvido como está em atração e aversão, qualquer que seja a sensação que sinta — seja agradável, dolorosa ou nem-dolorosa-nem-agradável —, ele se deleita nessa sensação, acolhe-a e permanece apegado a ela. Ao fazer isso, o deleite surge nele. O deleite nas sensações é apego. Com o seu apego como condição, a existência vem a ser; com a existência como condição, o nascimento; com o nascimento como condição, a velhice e a morte, a tristeza, a lamentação, a dor, o sofrimento e o desespero vêm a ser. Essa é a origem de toda esta massa de sofrimento.”

๔๑๐. ‘‘อิธ, ภิกฺขเว, ตถาคโต โลเก อุปฺปชฺชติ อรหํ สมฺมาสมฺพุทฺโธ วิชฺชาจรณสมฺปนฺโน สุคโต โลกวิทู อนุตฺตโร ปุริสทมฺมสารถิ สตฺถา เทวมนุสฺสานํ พุทฺโธ ภควา. โส อิมํ โลกํ สเทวกํ สมารกํ สพฺรหฺมกํ สสฺสมณพฺราหฺมณึ ปชํ สเทวมนุสฺสํ สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา ปเวเทติ. โส ธมฺมํ เทเสติ อาทิกลฺยาณํ มชฺเฌกลฺยาณํ ปริโยสานกลฺยาณํ สาตฺถํ สพฺยญฺชนํ; เกวลปริปุณฺณํ ปริสุทฺธํ พฺรหฺมจริยํ ปกาเสติ. ตํ ธมฺมํ สุณาติ คหปติ วา คหปติปุตฺโต วา อญฺญตรสฺมึ วา กุเล ปจฺจาชาโต. โส ตํ ธมฺมํ สุตฺวา ตถาคเต สทฺธํ ปฏิลภติ. โส เตน สทฺธาปฏิลาเภน สมนฺนาคโต อิติ ปฏิสญฺจิกฺขติ – ‘สมฺพาโธ ฆราวาโส รชาปโถ, อพฺโภกาโส ปพฺพชฺชา. นยิทํ สุกรํ อคารํ อชฺฌาวสตา เอกนฺตปริปุณฺณํ เอกนฺตปริสุทฺธํ สงฺขลิขิตํ พฺรหฺมจริยํ จริตุํ. ยํนูนาหํ เกสมสฺสุํ โอหาเรตฺวา, กาสายานิ วตฺถานิ อจฺฉาเทตฺวา, อคารสฺมา อนคาริยํ ปพฺพเชยฺย’’’นฺติ. โส อปเรน สมเยน อปฺปํ วา โภคกฺขนฺธํ ปหาย, มหนฺตํ วา โภคกฺขนฺธํ ปหาย, อปฺปํ วา ญาติปริวฏฺฏํ ปหาย, มหนฺตํ วา ญาติปริวฏฺฏํ ปหาย, เกสมสฺสุํ โอหาเรตฺวา, กาสายานิ วตฺถานิ อจฺฉาเทตฺวา, อคารสฺมา อนคาริยํ ปพฺพชติ.

410. Aqui, monges, um Tathāgata surge no mundo, o Nobre, o Plenamente Desperto, perfeito em conhecimento e conduta, o Bem-Aventurado, o conhecedor do mundo, o insuperável guia de homens a serem treinados, mestre de deuses e humanos, o Desperto, o Abençoado. Ele proclama este mundo com seus deuses, Maras e Brahmas, esta geração com seus ascetas e brâmanes, seus príncipes e povo, tendo-o conhecido e realizado por si mesmo com conhecimento direto. Ele ensina o Dhamma que é belo no início, belo no meio e belo no fim, com o significado correto e a expressão correta; ele revela a vida santa que é inteiramente completa e pura. Um chefe de família, ou o filho de um chefe de família, ou alguém nascido em outra família ouve esse Dhamma. Ao ouvir esse Dhamma, ele adquire fé no Tathāgata. Dotado dessa fé que adquiriu, ele reflete assim: 'A vida doméstica é apertada, um caminho de poeira; a vida monástica é como o espaço aberto. Não é fácil, vivendo em casa, praticar esta vida santa inteiramente completa, inteiramente pura, polida como uma concha. E se eu raspasse o cabelo e a barba, vestisse as vestes tingidas e partisse da vida doméstica para a vida sem lar?' Algum tempo depois, abandonando um pequeno acúmulo de riquezas ou um grande acúmulo de riquezas, abandonando um pequeno círculo de parentes ou um grande círculo de parentes, ele raspa o cabelo e a barba, veste as vestes tingidas e parte da vida doméstica para a vida sem lar.

๔๑๑. ‘‘โส เอวํ ปพฺพชิโต สมาโน ภิกฺขูนํ สิกฺขาสาชีวสมาปนฺโน ปาณาติปาตํ ปหาย ปาณาติปาตา ปฏิวิรโต โหติ, นิหิตทณฺโฑ นิหิตสตฺโถ ลชฺชี ทยาปนฺโน สพฺพปาณภูตหิตานุกมฺปี วิหรติ.

411. Tendo assim partido para a vida sem lar, possuindo o treinamento e o modo de vida dos monges, abandonando a destruição da vida, ele se abstém de destruir a vida. Com o bastão e as armas depostos, ele é consciencioso, compassivo e vive compassivo pelo bem-estar de todos os seres vivos.

‘‘อทินฺนาทานํ ปหาย อทินฺนาทานา ปฏิวิรโต โหติ, ทินฺนาทายี ทินฺนปาฏิกงฺขี อเถเนน สุจิภูเตน อตฺตนา วิหรติ.

Abandonando pegar o que não foi dado, ele se abstém de pegar o que não foi dado. Ele aceita apenas o que é dado, espera apenas o que é dado e vive com o eu puro e livre de roubo.

‘‘อพฺรหฺมจริยํ ปหาย พฺรหฺมจารี โหติ, อาราจารี วิรโต เมถุนา คามธมฺมา.

Abandonando a conduta não espiritual, ele vive uma vida santa, vivendo afastado, abstendo-se da atividade sexual, que é a prática comum das aldeias.

‘‘มุสาวาทํ [Pg.335] ปหาย มุสาวาทา ปฏิวิรโต โหติ, สจฺจวาที สจฺจสนฺโธ เถโต ปจฺจยิโก อวิสํวาทโก โลกสฺส.

Abandonando a fala falsa, ele se abstém da fala falsa. Ele fala a verdade, é apegado à verdade, confiável, digno de confiança, alguém que não engana o mundo.

‘‘ปิสุณํ วาจํ ปหาย ปิสุณาย วาจาย ปฏิวิรโต โหติ – อิโต สุตฺวา น อมุตฺร อกฺขาตา อิเมสํ เภทาย, อมุตฺร วา สุตฺวา น อิเมสํ อกฺขาตา อมูสํ เภทาย. อิติ ภินฺนานํ วา สนฺธาตา, สหิตานํ วา อนุปฺปทาตา สมคฺคาราโม สมคฺครโต สมคฺคนนฺที, สมคฺคกรณึ วาจํ ภาสิตา โหติ.

Abandonando a fala maliciosa, ele se abstém da fala maliciosa. O que ouve aqui, ele não repete ali para causar divisão entre aquelas pessoas; o que ouve ali, ele não repete aqui para causar divisão entre estas pessoas. Assim, ele reconcilia os que estão divididos e encoraja os que estão unidos; ele ama a concórdia, deleita-se na concórdia, alegra-se na concórdia e fala palavras que promovem a concórdia.

‘‘ผรุสํ วาจํ ปหาย ผรุสาย วาจาย ปฏิวิรโต โหติ – ยา สา วาจา เนลา กณฺณสุขา เปมนียา หทยงฺคมา โปรี พหุชนกนฺตา พหุชนมนาปา ตถารูปึ วาจํ ภาสิตา โหติ.

Abandonando a fala áspera, ele se abstém da fala áspera. Ele fala palavras que são gentis, agradáveis ao ouvido, afetuosas, que vão ao coração, polidas, desejáveis para muitos e agradáveis para muitos.

‘‘สมฺผปฺปลาปํ ปหาย สมฺผปฺปลาปา ปฏิวิรโต โหติ, กาลวาที ภูตวาที อตฺถวาที ธมฺมวาที วินยวาที, นิธานวตึ วาจํ ภาสิตา กาเลน, สาปเทสํ ปริยนฺตวตึ อตฺถสํหิตํ.

Abandonando la conversa fútil, ele se abstém de conversa fútil. Ele fala no momento apropriado, fala o que é fato, fala o que é benéfico, fala sobre o Dhamma, fala sobre o Vinaya. No momento certo, ele fala palavras que valem a pena guardar, razoáveis, moderadas e benéficas.

‘‘โส พีชคามภูตคามสมารมฺภา ปฏิวิรโต โหติ, เอกภตฺติโก โหติ รตฺตูปรโต, วิรโต วิกาลโภชนา. นจฺจคีตวาทิตวิสูกทสฺสนา ปฏิวิรโต โหติ, มาลาคนฺธวิเลปนธารณมณฺฑนวิภูสนฏฺฐานา ปฏิวิรโต โหติ, อุจฺจาสยนมหาสยนา ปฏิวิรโต โหติ, ชาตรูปรชตปฏิคฺคหณา ปฏิวิรโต โหติ, อามกธญฺญปฏิคฺคหณา ปฏิวิรโต โหติ, อามกมํสปฏิคฺคหณา ปฏิวิรโต โหติ, อิตฺถิกุมาริกปฏิคฺคหณา ปฏิวิรโต โหติ, ทาสิทาสปฏิคฺคหณา ปฏิวิรโต โหติ, อเชฬกปฏิคฺคหณา ปฏิวิรโต โหติ, กุกฺกุฏสูกรปฏิคฺคหณา ปฏิวิรโต โหติ, หตฺถิควาสฺสวฬวปฏิคฺคหณา ปฏิวิรโต โหติ, เขตฺตวตฺถุปฏิคฺคหณา ปฏิวิรโต โหติ, ทูเตยฺยปหิณคมนานุโยคา ปฏิวิรโต โหติ, กยวิกฺกยา ปฏิวิรโต โหติ, ตุลากูฏกํสกูฏมานกูฏา ปฏิวิรโต โหติ, อุกฺโกฏนวญฺจน-นิกติ-สาจิโยคา ปฏิวิรโต โหติ, เฉทน-วธพนฺธนวิปราโมส-อาโลป-สหสาการา ปฏิวิรโต โหติ.

Ele se abstém de destruir sementes e plantas. Ele come apenas uma vez ao dia, abstendo-se de comer à noite e fora do horário apropriado. Ele se abstém de assistir a espetáculos de dança, canto e música instrumental. Ele se abstém de usar guirlandas, perfumes e cosméticos para se adornar e embelezar. Ele se abstém de usar leitos altos e luxuosos. Ele se abstém de aceitar ouro e prata. Ele se abstém de aceitar grãos crus. Ele se abstém de aceitar carne crua. Ele se abstém de aceitar mulheres e moças. Ele se abstém de aceitar escravas e escravos. Ele se abstém de aceitar cabras e ovelhas. Ele se abstém de aceitar aves e porcos. Ele se abstém de aceitar elefantes, gado, cavalos e mulas. Ele se abstém de aceitar campos e terras. Ele se abstém de se engajar em enviar mensagens e fazer recados. Ele se abstém de comprar e vender. Ele se abstém de trapacear com balanças, moedas falsas e medidas. Ele se abstém de suborno, engano, fraude e trapaça. Ele se abstém de mutilar, matar, prender, roubar em estradas, saquear e praticar violência.

‘‘โส สนฺตุฏฺโฐ โหติ กายปริหาริเกน จีวเรน กุจฺฉิปริหาริเกน ปิณฺฑปาเตน. โส เยน เยเนว ปกฺกมติ สมาทาเยว ปกฺกมติ[Pg.336]. เสยฺยถาปิ นาม ปกฺขี สกุโณ เยน เยเนว เฑติ สปตฺตภาโรว เฑติ, เอวเมว ภิกฺขุ สนฺตุฏฺโฐ โหติ กายปริหาริเกน จีวเรน, กุจฺฉิปริหาริเกน ปิณฺฑปาเตน. โส เยน เยเนว ปกฺกมติ สมาทาเยว ปกฺกมติ. โส อิมินา อริเยน สีลกฺขนฺเธน สมนฺนาคโต อชฺฌตฺตํ อนวชฺชสุขํ ปฏิสํเวเทติ.

Ele está contente com mantos para proteger seu corpo e com esmolas de comida para sustentar seu estômago. Para onde quer que vá, ele parte levando apenas seus pertences consigo. Assim como um pássaro com asas, para onde quer que voe, voa levando apenas o peso de suas asas, da mesma forma o monge está contente com mantos para proteger seu corpo e com esmolas de comida para sustentar seu estômago. Para onde quer que vá, ele parte levando apenas seus pertences consigo. Dotado deste nobre corpo de virtude moral, ele experimenta internamente uma felicidade irrepreensível.

‘‘โส จกฺขุนา รูปํ ทิสฺวา น นิมิตฺตคฺคาหี โหติ นานุพฺยญฺชนคฺคาหี. ยตฺวาธิกรณเมนํ จกฺขุนฺทฺริยํ อสํวุตํ วิหรนฺตํ อภิชฺฌาโทมนสฺสา ปาปกา อกุสลา ธมฺมา อนฺวาสฺสเวยฺยุํ ตสฺส สํวราย ปฏิปชฺชติ, รกฺขติ จกฺขุนฺทฺริยํ, จกฺขุนฺทฺริเย สํวรํ อาปชฺชติ. โสเตน สทฺทํ สุตฺวา…เป… ฆาเนน คนฺธํ ฆายิตฺวา…เป… ชิวฺหาย รสํ สายิตฺวา…เป… กาเยน โผฏฺฐพฺพํ ผุสิตฺวา…เป… มนสา ธมฺมํ วิญฺญาย น นิมิตฺตคฺคาหี โหติ นานุพฺยญฺชนคฺคาหี. ยตฺวาธิกรณเมนํ มนินฺทฺริยํ อสํวุตํ วิหรนฺตํ อภิชฺฌาโทมนสฺสา ปาปกา อกุสลา ธมฺมา อนฺวาสฺสเวยฺยุํ ตสฺส สํวราย ปฏิปชฺชติ, รกฺขติ มนินฺทฺริยํ มนินฺทฺริเย สํวรํ อาปชฺชติ. โส อิมินา อริเยน อินฺทฺริยสํวเรน สมนฺนาคโต อชฺฌตฺตํ อพฺยาเสกสุขํ ปฏิสํเวเทติ.

Ao ver uma forma com os olhos, ele não se apega às suas características gerais nem aos seus detalhes secundários. Uma vez que estados prejudiciais e cobiçosos, como a cobiça e o descontentamento, poderiam invadi-lo se ele vivesse sem controlar a faculdade do olho, ele pratica para o seu controle, protege a faculdade do olho e alcança o controle sobre a faculdade do olho. Ao ouvir um som com o ouvido... ao cheirar um odor com o nariz... ao saborear um sabor com a língua... ao tocar um objeto tangível com o corpo... ao cognizar um objeto mental com a mente, ele não se apega às suas características gerais nem aos seus detalhes secundários. Uma vez que estados prejudiciais e cobiçosos, como a cobiça e o descontentamento, poderiam invadi-lo se ele vivesse sem controlar a faculdade da mente, ele pratica para o seu controle, protege a faculdade da mente e alcança o controle sobre a faculdade da mente. Dotado deste nobre controle das faculdades sensoriais, ele experimenta internamente uma felicidade imaculada.

‘‘โส อภิกฺกนฺเต ปฏิกฺกนฺเต สมฺปชานการี โหติ, อาโลกิเต วิโลกิเต สมฺปชานการี โหติ, สมิญฺชิเต ปสาริเต สมฺปชานการี โหติ, สงฺฆาฏิปตฺตจีวรธารเณ สมฺปชานการี โหติ, อสิเต ปีเต ขายิเต สายิเต สมฺปชานการี โหติ, อุจฺจารปสฺสาวกมฺเม สมฺปชานการี โหติ, คเต ฐิเต นิสินฺเน สุตฺเต ชาคริเต ภาสิเต ตุณฺหีภาเว สมฺปชานการี โหติ.

Ele age com clara compreensão ao ir e ao voltar; age com clara compreensão ao olhar para frente e ao olhar para os lados; age com clara compreensão ao dobrar e ao estender os membros; age com clara compreensão ao carregar o manto externo, a tigela e as vestes; age com clara compreensão ao comer, beber, mastigar e saborear; age com clara compreensão ao urinar e defecar; age com clara compreensão ao caminhar, ficar de pé, sentar-se, adormecer, acordar, falar e manter silêncio.

๔๑๒. ‘‘โส อิมินา จ อริเยน สีลกฺขนฺเธน สมนฺนาคโต, (อิมาย จ อริยาย สนฺตุฏฺฐิยา สมนฺนาคโต), อิมินา จ อริเยน อินฺทฺริยสํวเรน สมนฺนาคโต, อิมินา จ อริเยน สติสมฺปชญฺเญน สมนฺนาคโต, วิวิตฺตํ เสนาสนํ ภชติ – อรญฺญํ รุกฺขมูลํ ปพฺพตํ กนฺทรํ คิริคุหํ สุสานํ วนปตฺถํ อพฺโภกาสํ ปลาลปุญฺชํ. โส ปจฺฉาภตฺตํ ปิณฺฑปาตปฏิกฺกนฺโต นิสีทติ ปลฺลงฺกํ อาภุชิตฺวา, อุชุํ กายํ ปณิธาย, ปริมุขํ สตึ อุปฏฺฐเปตฺวา. โส อภิชฺฌํ โลเก ปหาย วิคตาภิชฺเฌน เจตสา วิหรติ, อภิชฺฌาย จิตฺตํ ปริโสเธติ; พฺยาปาทปโทสํ ปหาย [Pg.337] อพฺยาปนฺนจิตฺโต วิหรติ, สพฺพปาณภูตหิตานุกมฺปี, พฺยาปาทปโทสา จิตฺตํ ปริโสเธติ; ถีนมิทฺธํ ปหาย วิคตถีนมิทฺโธ วิหรติ อาโลกสญฺญี, สโต สมฺปชาโน, ถีนมิทฺธา จิตฺตํ ปริโสเธติ; อุทฺธจฺจกุกฺกุจฺจํ ปหาย อนุทฺธโต วิหรติ อชฺฌตฺตํ วูปสนฺตจิตฺโต, อุทฺธจฺจกุกฺกุจฺจา จิตฺตํ ปริโสเธติ; วิจิกิจฺฉํ ปหาย ติณฺณวิจิกิจฺโฉ วิหรติ อกถํกถี กุสเลสุ ธมฺเมสุ, วิจิกิจฺฉาย จิตฺตํ ปริโสเธติ.

412. Dotado deste nobre corpo de virtude moral, dotado deste nobre contentamento, dotado deste nobre controle das faculdades sensoriais e dotado desta nobre atenção plena e clara compreensão, ele busca uma habitação solitária: uma floresta, o pé de uma árvore, uma montanha, uma ravina, uma caverna na encosta, um cemitério, uma clareira na floresta, o espaço aberto, uma pilha de palha. Ao retornar de sua ronda de esmolas, após a refeição, ele se senta, cruza as pernas, mantém o corpo ereto e estabelece a atenção plena à sua frente. Abandonando a cobiça em relação ao mundo, ele vive com a mente livre de cobiça, purificando sua mente da cobiça. Abandonando a má vontade e a malevolência, ele vive com a mente livre de má vontade, compassivo pelo bem-estar de todos os seres vivos, purificando sua mente da má vontade e da malevolência. Abandonando a preguiça e o torpor, ele vive livre da preguiça e do torpor, percebendo a luz, atento e com clara compreensão, purificando sua mente da preguiça e do torpor. Abandonando a agitação e o remorso, ele vive sem agitação, com a mente interiormente pacificada, purificando sua mente da agitação e do remorso. Abandonando a dúvida, ele vive tendo superado a dúvida, sem hesitação em relação aos estados benéficos, purificando sua mente da dúvida.

๔๑๓. ‘‘โส อิเม ปญฺจ นีวรเณ ปหาย เจตโส อุปกฺกิเลเส ปญฺญาย ทุพฺพลีกรเณ, วิวิจฺเจว กาเมหิ วิวิจฺจ อกุสเลหิ ธมฺเมหิ สวิตกฺกํ สวิจารํ วิเวกชํ ปีติสุขํ ปฐมํ ฌานํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ. ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ วิตกฺกวิจารานํ วูปสมา อชฺฌตฺตํ สมฺปสาทนํ เจตโส เอโกทิภาวํ อวิตกฺกํ อวิจารํ สมาธิชํ ปีติสุขํ ทุติยํ ฌานํ…เป… ตติยํ ฌานํ…เป… จตุตฺถํ ฌานํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ.

413. Tendo assim abandonado estes cinco obstáculos, imperfeições da mente que enfraquecem a sabedoria, completamente afastado dos prazeres sensoriais, afastado dos estados prejudiciais, ele entra e permanece no primeiro jhāna, que é acompanhado por pensamento aplicado e sustentado, com a alegria e a felicidade nascidas do afastamento. Além disso, monges, com a pacificação do pensamento aplicado e sustentado, o monge entra e permanece no segundo jhāna... no terceiro jhāna... no quarto jhāna, que possui nem dor nem prazer e a pureza da atenção plena devido à equanimidade.

๔๑๔. ‘‘โส จกฺขุนา รูปํ ทิสฺวา ปิยรูเป รูเป น สารชฺชติ, อปฺปิยรูเป รูเป น พฺยาปชฺชติ, อุปฏฺฐิตกายสติ จ วิหรติ อปฺปมาณเจตโส. ตญฺจ เจโตวิมุตฺตึ ปญฺญาวิมุตฺตึ ยถาภูตํ ปชานาติ – ยตฺถสฺส เต ปาปกา อกุสลา ธมฺมา อปริเสสา นิรุชฺฌนฺติ. โส เอวํ อนุโรธวิโรธวิปฺปหีโน ยํ กิญฺจิ เวทนํ เวเทติ, สุขํ วา ทุกฺขํ วา อทุกฺขมสุขํ วา, โส ตํ เวทนํ นาภินนฺทติ นาภิวทติ นาชฺโฌสาย ติฏฺฐติ. ตสฺส ตํ เวทนํ อนภินนฺทโต อนภิวทโต อนชฺโฌสาย ติฏฺฐโต ยา เวทนาสุ นนฺที สา นิรุชฺฌติ. ตสฺส นนฺทีนิโรธา อุปาทานนิโรโธ, อุปาทานนิโรธา ภวนิโรโธ, ภวนิโรธา ชาตินิโรโธ, ชาตินิโรธา ชรามรณํ โสกปริเทวทุกฺขโทมนสฺสุปายาสา นิรุชฺฌนฺติ. เอวเมตสฺส เกวลสฺส ทุกฺขกฺขนฺธสฺส นิโรโธ โหติ. โสเตน สทฺทํ สุตฺวา…เป… ฆาเนน คนฺธํ ฆายิตฺวา…เป… ชิวฺหาย รสํ สายิตฺวา…เป… กาเยน โผฏฺฐพฺพํ ผุสิตฺวา…เป… มนสา ธมฺมํ วิญฺญาย ปิยรูเป ธมฺเม น สารชฺชติ, อปฺปิยรูเป ธมฺเม น พฺยาปชฺชติ, อุปฏฺฐิตกายสติ จ วิหรติ อปฺปมาณเจตโส, ตญฺจ เจโตวิมุตฺตึ ปญฺญาวิมุตฺตึ ยถาภูตํ ปชานาติ – ยตฺถสฺส เต ปาปกา อกุสลา ธมฺมา อปริเสสา นิรุชฺฌนฺติ. โส เอวํ อนุโรธวิโรธวิปฺปหีโน ยํ กิญฺจิ เวทนํ เวเทติ, สุขํ วา ทุกฺขํ วา อทุกฺขมสุขํ วา, โส ตํ เวทนํ นาภินนฺทติ นาภิวทติ [Pg.338] นาชฺโฌสาย ติฏฺฐติ. ตสฺส ตํ เวทนํ อนภินนฺทโต อนภิวทโต อนชฺโฌสาย ติฏฺฐโต ยา เวทนาสุ นนฺที สา นิรุชฺฌติ. ตสฺส นนฺทีนิโรธา อุปาทานนิโรโธ, อุปาทานนิโรธา ภวนิโรโธ, ภวนิโรธา ชาตินิโรโธ, ชาตินิโรธา ชรามรณํ โสกปริเทวทุกฺขโทมนสฺสุปายาสา นิรุชฺฌนฺติ. เอวเมตสฺส เกวลสฺส ทุกฺขกฺขนฺธสฺส นิโรโธ โหติ. อิมํ โข เม ตุมฺเห, ภิกฺขเว, สํขิตฺเตน ตณฺหาสงฺขยวิมุตฺตึ ธาเรถ, สาตึ ปน ภิกฺขุํ เกวฏฺฏปุตฺตํ มหาตณฺหาชาลตณฺหาสงฺฆาฏปฺปฏิมุกฺก’’นฺติ.

414. Ao ver uma forma com os olhos, ele não se apega a ela se for agradável, nem se irrita com ela se for desagradável. Ele vive com a atenção plena estabelecida no corpo, com uma mente imensurável, e compreende como realmente é a libertação da mente e a libertação pela sabedoria, onde esses estados prejudiciais e malignos cessam sem deixar vestígios. Tendo assim abandonado a atração e a aversão, qualquer sensação que sinta — seja agradável, dolorosa ou neutra —, ele não se deleita com essa sensação, não a acolhe nem permanece apegado a ela. Como ele não faz isso, o deleite com as sensações cessa nele. Com a cessação do seu deleite, vem a cessação do apego; com a cessação do apego, a cessação do vir-a-ser; com a cessação do vir-a-ser, a cessação do nascimento; com a cessação do nascimento, o envelhecimento e a morte, a tristeza, a lamentação, a dor, o sofrimento e o desespero cessam. Essa é a cessação de toda esta massa de sofrimento. Ao ouvir um som com o ouvido... ao cheirar um odor com o nariz... ao saborear um sabor com a língua... ao tocar um objeto tangível com o corpo... ao cognizar um objeto mental com a mente, ele não se apega a ele se for agradável, nem se irrita com ele se for desagradável. Ele vive com a atenção plena estabelecida no corpo, com uma mente imensurável, e compreende como realmente é a libertação da mente e a libertação pela sabedoria, onde esses estados prejudiciais e malignos cessam sem deixar vestígios. Tendo assim abandonado a atração e a aversão, qualquer sensação que sinta — seja agradável, dolorosa ou neutra —, ele não se deleita com essa sensação, não a acolhe nem permanece apegado a ela. Como ele não faz isso, o deleite com as sensações cessa nele. Com a cessação do seu deleite, vem a cessação do apego; com a cessação do apego, a cessação do vir-a-ser; com a cessação do vir-a-ser, a cessação do nascimento; com a cessação do nascimento, o envelhecimento e a morte, a tristeza, a lamentação, a dor, o sofrimento e o desespero cessam. Essa é a cessação de toda esta massa de sofrimento. Monges, lembrem-se desta minha instrução, em resumo, como a libertação através da destruição do desejo; mas lembrem-se do monge Sāti, filho de um pescador, como alguém preso em uma grande rede de desejos, no emaranhado do desejo.

อิทมโวจ ภควา. อตฺตมนา เต ภิกฺขู ภควโต ภาสิตํ อภินนฺทุนฺติ.

Isso foi o que o Abençoado disse. Os monges ficaram satisfeitos e se alegraram com as palavras do Abençoado.

มหาตณฺหาสงฺขยสุตฺตํ นิฏฺฐิตํ อฏฺฐมํ.

O Mahātaṇhāsaṅkhaya Sutta, o oitavo, está concluído.

๙. มหาอสฺสปุรสุตฺตํ

9. Mahāassapura Sutta

๔๑๕. เอวํ เม สุตํ – เอกํ สมยํ ภควา องฺเคสุ วิหรติ อสฺสปุรํ นาม องฺคานํ นิคโม. ตตฺร โข ภควา ภิกฺขู อามนฺเตสิ – ‘‘ภิกฺขโว’’ติ. ‘‘ภทนฺเต’’ติ เต ภิกฺขู ภควโต ปจฺจสฺโสสุํ. ภควา เอตทโวจ –

415. Assim ouvi. Em certa ocasião, o Abençoado estava vivendo no país de Anga, em uma cidade dos angas chamada Assapura. Lá, o Abençoado se dirigiu aos monges: 'Monges!' — 'Venerável Senhor', responderam os monges ao Abençoado. O Abençoado disse o seguinte:

‘‘สมณา สมณาติ โว, ภิกฺขเว, ชโน สญฺชานาติ. ตุมฺเห จ ปน ‘เก ตุมฺเห’ติ ปุฏฺฐา สมานา ‘สมณามฺหา’ติ ปฏิชานาถ; เตสํ โว, ภิกฺขเว, เอวํสมญฺญานํ สตํ เอวํปฏิญฺญานํ สตํ ‘เย ธมฺมา สมณกรณา จ พฺราหฺมณกรณา จ เต ธมฺเม สมาทาย วตฺติสฺสาม, เอวํ โน อยํ อมฺหากํ สมญฺญา จ สจฺจา ภวิสฺสติ ปฏิญฺญา จ ภูตา. เยสญฺจ มยํ จีวรปิณฺฑปาตเสนาสนคิลานปฺปจฺจยเภสชฺชปริกฺขารํ ปริภุญฺชาม, เตสํ เต การา อมฺเหสุ มหปฺผลา ภวิสฺสนฺติ มหานิสํสา, อมฺหากญฺเจวายํ ปพฺพชฺชา อวญฺฌา ภวิสฺสติ สผลา สอุทฺรยา’ติ. เอวญฺหิ โว, ภิกฺขเว, สิกฺขิตพฺพํ.

“Monges, as pessoas reconhecem vocês como ‘reclusos, reclusos’. E quando lhes perguntam: ‘Quem são vocês?’, vocês declaram: ‘Somos reclusos’. Sendo essa a designação de vocês e sendo essa a sua declaração, monges, vocês devem treinar assim: ‘Assumiremos e praticaremos aquelas qualidades que fazem de alguém um recluso, que fazem de alguém um brâmane, para que esta nossa designação seja verdadeira e a nossa declaração seja genuína; e para que, daqueles cujas vestes, esmolas de alimentos, habitação e requisitos medicinais para os enfermos nós usufruímos, esses serviços prestados a nós tragam a eles grande fruto e grande benefício, e esta nossa vida monástica não seja em vão, mas frutífera e proveitosa’. É assim, monges, que vocês devem treinar.”

๔๑๖. ‘‘กตเม จ, ภิกฺขเว, ธมฺมา สมณกรณา จ พฺราหฺมณกรณา จ? ‘หิโรตฺตปฺเปน สมนฺนาคตา ภวิสฺสามา’ติ เอวญฺหิ โว, ภิกฺขเว, สิกฺขิตพฺพํ. สิยา โข ปน, ภิกฺขเว, ตุมฺหากํ เอวมสฺส – ‘หิโรตฺตปฺเปนมฺห สมนฺนาคตา[Pg.339], อลเมตฺตาวตา กตเมตฺตาวตา, อนุปฺปตฺโต โน สามญฺญตฺโถ, นตฺถิ โน กิญฺจิ อุตฺตรึ กรณีย’นฺติ ตาวตเกเนว ตุฏฺฐึ อาปชฺเชยฺยาถ. อาโรจยามิ โว, ภิกฺขเว, ปฏิเวทยามิ โว, ภิกฺขเว – ‘มา โว สามญฺญตฺถิกานํ สตํ สามญฺญตฺโถ ปริหายิ, สติ อุตฺตรึ กรณีเย’.

416. “E quais, monges, são as qualidades que fazem de alguém um recluso, que fazem de alguém um brâmane? ‘Seremos dotados de vergonha e temor moral’. É assim, monges, que vocês devem treinar. Mas pode ser, monges, que vocês pensem assim: ‘Somos dotados de vergonha e temor moral. Isso é o suficiente, isso basta, o objetivo da vida de recluso foi alcançado, não há nada mais a ser feito por nós’; e vocês podem se contentar apenas com isso. Eu lhes informo, monges, eu lhes declaro, monges: não deixem que o objetivo da vida de recluso seja perdido para vocês que buscam esse objetivo, enquanto ainda houver mais a ser feito.”

๔๑๗. ‘‘กิญฺจ, ภิกฺขเว, อุตฺตรึ กรณียํ? ‘ปริสุทฺโธ โน กายสมาจาโร ภวิสฺสติ อุตฺตาโน วิวโฏ น จ ฉิทฺทวา สํวุโต จ. ตาย จ ปน ปริสุทฺธกายสมาจารตาย เนวตฺตานุกฺกํเสสฺสาม น ปรํ วมฺเภสฺสามา’ติ เอวญฺหิ โว, ภิกฺขเว, สิกฺขิตพฺพํ. สิยา โข ปน, ภิกฺขเว, ตุมฺหากํ เอวมสฺส – ‘หิโรตฺตปฺเปนมฺห สมนฺนาคตา, ปริสุทฺโธ โน กายสมาจาโร; อลเมตฺตาวตา กตเมตฺตาวตา, อนุปฺปตฺโต โน สามญฺญตฺโถ, นตฺถิ โน กิญฺจิ อุตฺตรึ กรณีย’นฺติ ตาวตเกเนว ตุฏฺฐึ อาปชฺเชยฺยาถ. อาโรจยามิ โว, ภิกฺขเว, ปฏิเวทยามิ โว, ภิกฺขเว – ‘มา โว สามญฺญตฺถิกานํ สตํ สามญฺญตฺโถ ปริหายิ, สติ อุตฺตรึ กรณีเย’.

417. “E o que mais deve ser feito, monges? ‘Nossa conduta corporal será pura, aberta, manifesta, sem falhas e controlada; e, por causa dessa conduta corporal purificada, não iremos nos exaltar nem depreciar os outros’. É assim, monges, que vocês devem treinar. Mas pode ser, monges, que vocês pensem assim: ‘Somos dotados de vergonha e temor moral, e nossa conduta corporal foi purificada. Isso é o suficiente, isso basta, o objetivo da vida de recluso foi alcançado, não há nada mais a ser feito por nós’; e vocês podem se contentar apenas com isso. Eu lhes informo, monges, eu lhes declaro, monges: não deixem que o objetivo da vida de recluso seja perdido para vocês que buscam esse objetivo, enquanto ainda houver mais a ser feito.”

๔๑๘. ‘‘กิญฺจ, ภิกฺขเว, อุตฺตรึ กรณียํ? ‘ปริสุทฺโธ โน วจีสมาจาโร ภวิสฺสติ อุตฺตาโน วิวโฏ น จ ฉิทฺทวา สํวุโต จ. ตาย จ ปน ปริสุทฺธวจีสมาจารตาย เนวตฺตานุกฺกํเสสฺสาม น ปรํ วมฺเภสฺสามา’ติ เอวญฺหิ โว, ภิกฺขเว, สิกฺขิตพฺพํ. สิยา โข ปน, ภิกฺขเว, ตุมฺหากํ เอวมสฺส – ‘หิโรตฺตปฺเปนมฺห สมนฺนาคตา, ปริสุทฺโธ โน กายสมาจาโร, ปริสุทฺโธ วจีสมาจาโร; อลเมตฺตาวตา กตเมตฺตาวตา, อนุปฺปตฺโต โน สามญฺญตฺโถ, นตฺถิ โน กิญฺจิ อุตฺตรึ กรณีย’นฺติ ตาวตเกเนว ตุฏฺฐึ อาปชฺเชยฺยาถ. อาโรจยามิ โว, ภิกฺขเว, ปฏิเวทยามิ โว, ภิกฺขเว – ‘มา โว สามญฺญตฺถิกานํ สตํ สามญฺญตฺโถ ปริหายิ, สติ อุตฺตรึ กรณีเย’.

418. “E o que mais deve ser feito, monges? ‘Nossa conduta verbal será pura, aberta, manifesta, sem falhas e controlada; e, por causa dessa conduta verbal purificada, não iremos nos exaltar nem depreciar os outros’. É assim, monges, que vocês devem treinar. Mas pode ser, monges, que vocês pensem assim: ‘Somos dotados de vergonha e temor moral, nossa conduta corporal foi purificada e nossa conduta verbal foi purificada. Isso é o suficiente, isso basta, o objetivo da vida de recluso foi alcançado, não há nada mais a ser feito por nós’; e vocês podem se contentar apenas com isso. Eu lhes informo, monges, eu lhes declaro, monges: não deixem que o objetivo da vida de recluso seja perdido para vocês que buscam esse objetivo, enquanto ainda houver mais a ser feito.”

๔๑๙. ‘‘กิญฺจ, ภิกฺขเว, อุตฺตรึ กรณียํ? ‘ปริสุทฺโธ โน มโนสมาจาโร ภวิสฺสติ อุตฺตาโน วิวโฏ น จ ฉิทฺทวา สํวุโต จ. ตาย จ ปน [Pg.340] ปริสุทฺธมโนสมาจารตาย เนวตฺตานุกฺกํเสสฺสาม น ปรํ วมฺเภสฺสามา’ติ เอวญฺหิ โว, ภิกฺขเว, สิกฺขิตพฺพํ. สิยา โข ปน, ภิกฺขเว, ตุมฺหากํ เอวมสฺส – ‘หิโรตฺตปฺเปนมฺห สมนฺนาคตา, ปริสุทฺโธ โน กายสมาจาโร, ปริสุทฺโธ วจีสมาจาโร, ปริสุทฺโธ มโนสมาจาโร; อลเมตฺตาวตา กตเมตฺตาวตา, อนุปฺปตฺโต โน สามญฺญตฺโถ, นตฺถิ โน กิญฺจิ อุตฺตรึ กรณีย’นฺติ ตาวตเกเนว ตุฏฺฐึ อาปชฺเชยฺยาถ. อาโรจยามิ โว, ภิกฺขเว, ปฏิเวทยามิ โว, ภิกฺขเว – ‘มา โว สามญฺญตฺถิกานํ สตํ สามญฺญตฺโถ ปริหายิ, สติ อุตฺตรึ กรณีเย’.

419. “E o que mais deve ser feito, monges? ‘Nossa conduta mental será pura, aberta, manifesta, sem falhas e controlada; e, por causa dessa conduta mental purificada, não iremos nos exaltar nem depreciar os outros’. É assim, monges, que vocês devem treinar. Mas pode ser, monges, que vocês pensem assim: ‘Somos dotados de vergonha e temor moral, nossa conduta corporal foi purificada, nossa conduta verbal foi purificada e nossa conduta mental foi purificada. Isso é o suficiente, isso basta, o objetivo da vida de recluso foi alcançado, não há nada mais a ser feito por nós’; e vocês podem se contentar apenas com isso. Eu lhes informo, monges, eu lhes declaro, monges: não deixem que o objetivo da vida de recluso seja perdido para vocês que buscam esse objetivo, enquanto ainda houver mais a ser feito.”

๔๒๐. ‘‘กิญฺจ, ภิกฺขเว, อุตฺตรึ กรณียํ? ‘ปริสุทฺโธ โน อาชีโว ภวิสฺสติ อุตฺตาโน วิวโฏ น จ ฉิทฺทวา สํวุโต จ. ตาย จ ปน ปริสุทฺธาชีวตาย เนวตฺตานุกฺกํเสสฺสาม น ปรํ วมฺเภสฺสามา’ติ เอวญฺหิ โว, ภิกฺขเว, สิกฺขิตพฺพํ. สิยา โข ปน, ภิกฺขเว, ตุมฺหากํ เอวมสฺส – ‘หิโรตฺตปฺเปนมฺห สมนฺนาคตา, ปริสุทฺโธ โน กายสมาจาโร, ปริสุทฺโธ วจีสมาจาโร, ปริสุทฺโธ มโนสมาจาโร, ปริสุทฺโธ อาชีโว; อลเมตฺตาวตา กตเมตฺตาวตา, อนุปฺปตฺโต โน สามญฺญตฺโถ, นตฺถิ โน กิญฺจิ อุตฺตรึ กรณีย’นฺติ ตาวตเกเนว ตุฏฺฐึ อาปชฺเชยฺยาถ. อาโรจยามิ โว, ภิกฺขเว, ปฏิเวทยามิ โว, ภิกฺขเว – ‘มา โว สามญฺญตฺถิกานํ สตํ สามญฺญตฺโถ ปริหายิ, สติ อุตฺตรึ กรณีเย’.

420. “E o que mais deve ser feito, monges? ‘Nosso meio de vida será puro, aberto, manifesto, sem falhas e controlado; e, por causa desse meio de vida purificado, não iremos nos exaltar nem depreciar os outros’. É assim, monges, que vocês devem treinar. Mas pode ser, monges, que vocês pensem assim: ‘Somos dotados de vergonha e temor moral, nossa conduta corporal foi purificada, nossa conduta verbal foi purificada, nossa conduta mental foi purificada e nosso meio de vida foi purificado. Isso é o suficiente, isso basta, o objetivo da vida de recluso foi alcançado, não há nada mais a ser feito por nós’; e vocês podem se contentar apenas com isso. Eu lhes informo, monges, eu lhes declaro, monges: não deixem que o objetivo da vida de recluso seja perdido para vocês que buscam esse objetivo, enquanto ainda houver mais a ser feito.”

๔๒๑. ‘‘กิญฺจ, ภิกฺขเว, อุตฺตรึ กรณียํ? ‘อินฺทฺริเยสุ คุตฺตทฺวารา ภวิสฺสาม; จกฺขุนา รูปํ ทิสฺวา น นิมิตฺตคฺคาหี นานุพฺยญฺชนคฺคาหี. ยตฺวาธิกรณเมนํ จกฺขุนฺทฺริยํ อสํวุตํ วิหรนฺตํ อภิชฺฌาโทมนสฺสา ปาปกา อกุสลา ธมฺมา อนฺวาสฺสเวยฺยุํ, ตสฺส สํวราย ปฏิปชฺชิสฺสาม, รกฺขิสฺสาม จกฺขุนฺทฺริยํ, จกฺขุนฺทฺริเย สํวรํ อาปชฺชิสฺสาม. โสเตน สทฺทํ สุตฺวา…เป… ฆาเนน คนฺธํ ฆายิตฺวา…เป… ชิวฺหาย รสํ สายิตฺวา…เป… กาเยน โผฏฺฐพฺพํ ผุสิตฺวา…เป… มนสา ธมฺมํ วิญฺญาย น นิมิตฺตคฺคาหี นานุพฺยญฺชนคฺคาหี. ยตฺวาธิกรณเมนํ มนินฺทฺริยํ อสํวุตํ วิหรนฺตํ อภิชฺฌาโทมนสฺสา ปาปกา อกุสลา ธมฺมา อนฺวาสฺสเวยฺยุํ, ตสฺส สํวราย ปฏิปชฺชิสฺสาม, รกฺขิสฺสาม มนินฺทฺริยํ, มนินฺทฺริเย สํวรํ อาปชฺชิสฺสามา’ติ เอวญฺหิ โว, ภิกฺขเว, สิกฺขิตพฺพํ. สิยา โข ปน, ภิกฺขเว, ตุมฺหากํ เอวมสฺส – ‘หิโรตฺตปฺเปนมฺห [Pg.341] สมนฺนาคตา, ปริสุทฺโธ โน กายสมาจาโร, ปริสุทฺโธ วจีสมาจาโร, ปริสุทฺโธ มโนสมาจาโร, ปริสุทฺโธ อาชีโว, อินฺทฺริเยสุมฺห คุตฺตทฺวารา; อลเมตฺตาวตา กตเมตฺตาวตา, อนุปฺปตฺโต โน สามญฺญตฺโถ, นตฺถิ โน กิญฺจิ อุตฺตรึ กรณีย’นฺติ ตาวตเกเนว ตุฏฺฐึ อาปชฺเชยฺยาถ. อาโรจยามิ โว, ภิกฺขเว, ปฏิเวทยามิ โว, ภิกฺขเว – ‘มา โว สามญฺญตฺถิกานํ สตํ สามญฺญตฺโถ ปริหายิ, สติ อุตฺตรึ กรณีเย’.

421. “E o que mais deve ser feito, monges? ‘Guardaremos as portas das nossas faculdades sensoriais; ao ver uma forma com os olhos, não nos apegaremos aos seus sinais e características. Visto que, se deixássemos a faculdade do olho desprotegida, estados prejudiciais e insalubres de cobiça e descontentamento poderiam nos invadir, praticaremos para a sua contenção, guardaremos a faculdade do olho e assumiremos a contenção da faculdade do olho. Ao ouvir um som com o ouvido... ao cheirar um odor com o nariz... ao saborear um sabor com a língua... ao tocar um objeto tátil com o corpo... ao cognizar um objeto mental com a mente, não nos apegaremos aos seus sinais e características. Visto que, se deixássemos a faculdade da mente desprotegida, estados prejudiciais e insalubres de cobiça e descontentamento poderiam nos invadir, praticaremos para a sua contenção, guardaremos a faculdade da mente e assumiremos a contenção da faculdade da mente’. É assim, monges, que vocês devem treinar. Mas pode ser, monges, que vocês pensem assim: ‘Somos dotados de vergonha e temor moral, nossa conduta corporal foi purificada, nossa conduta verbal foi purificada, nossa conduta mental foi purificada, nosso meio de vida foi purificado e guardamos as portas das nossas faculdades sensoriais. Isso é o suficiente, isso basta, o objetivo da vida de recluso foi alcançado, não há nada mais a ser feito por nós’; e vocês podem se contentar apenas com isso. Eu lhes informo, monges, eu lhes declaro, monges: não deixem que o objetivo da vida de recluso seja perdido para vocês que buscam esse objetivo, enquanto ainda houver mais a ser feito.”

๔๒๒. ‘‘กิญฺจ, ภิกฺขเว, อุตฺตรึ กรณียํ? ‘โภชเน มตฺตญฺญุโน ภวิสฺสาม, ปฏิสงฺขา โยนิโส อาหารํ อาหริสฺสาม, เนว ทวาย น มทาย น มณฺฑนาย น วิภูสนาย ยาวเทว อิมสฺส กายสฺส ฐิติยา ยาปนาย, วิหึสูปรติยา, พฺรหฺมจริยานุคฺคหาย, อิติ ปุราณญฺจ เวทนํ ปฏิหงฺขาม นวญฺจ เวทนํ น อุปฺปาเทสฺสาม, ยาตฺรา จ โน ภวิสฺสติ, อนวชฺชตา จ, ผาสุ วิหาโร จา’ติ เอวญฺหิ โว, ภิกฺขเว, สิกฺขิตพฺพํ. สิยา โข ปน, ภิกฺขเว, ตุมฺหากํ เอวมสฺส – ‘หิโรตฺตปฺเปนมฺห สมนฺนาคตา, ปริสุทฺโธ โน กายสมาจาโร, ปริสุทฺโธ วจีสมาจาโร, ปริสุทฺโธ มโนสมาจาโร, ปริสุทฺโธ อาชีโว, อินฺทฺริเยสุมฺห คุตฺตทฺวารา, โภชเน มตฺตญฺญุโน; อลเมตฺตาวตา กตเมตฺตาวตา, อนุปฺปตฺโต โน สามญฺญตฺโถ, นตฺถิ โน กิญฺจิ อุตฺตรึ กรณีย’นฺติ ตาวตเกเนว ตุฏฺฐึ อาปชฺเชยฺยาถ. อาโรจยามิ โว, ภิกฺขเว, ปฏิเวทยามิ โว, ภิกฺขเว – ‘มา โว, สามญฺญตฺถิกานํ สตํ สามญฺญตฺโถ ปริหายิ สติ อุตฺตรึ กรณีเย’.

422. “E o que mais deve ser feito, monges? ‘Seremos moderados na alimentação. Refletindo com sabedoria, consumiremos o alimento não para diversão, nem para embriaguez, nem para embelezamento, nem para adorno, mas apenas para a manutenção e sobrevivência deste corpo, para pôr fim ao desconforto e para apoiar a vida santa, pensando: “Assim eliminarei as sensações antigas sem criar novas sensações, e terei manutenção, ausência de culpa e uma vida confortável”’. É assim, monges, que vocês devem treinar. Mas pode ser, monges, que vocês pensem assim: ‘Somos dotados de vergonha e temor moral, nossa conduta corporal foi purificada, nossa conduta verbal foi purificada, nossa conduta mental foi purificada, nosso meio de vida foi purificado, guardamos as portas das nossas faculdades sensoriais e somos moderados na alimentação. Isso é o suficiente, isso basta, o objetivo da vida de recluso foi alcançado, não há nada mais a ser feito por nós’; e vocês podem se contentar apenas com isso. Eu lhes informo, monges, eu lhes declaro, monges: não deixem que o objetivo da vida de recluso seja perdido para vocês que buscam esse objetivo, enquanto ainda houver mais a ser feito.”

๔๒๓. ‘‘กิญฺจ, ภิกฺขเว, อุตฺตรึ กรณียํ? ‘ชาคริยํ อนุยุตฺตา ภวิสฺสาม, ทิวสํ จงฺกเมน นิสชฺชาย อาวรณีเยหิ ธมฺเมหิ จิตฺตํ ปริโสเธสฺสาม. รตฺติยา ปฐมํ ยามํ จงฺกเมน นิสชฺชาย อาวรณีเยหิ ธมฺเมหิ จิตฺตํ ปริโสเธสฺสาม. รตฺติยา มชฺฌิมํ ยามํ ทกฺขิเณน ปสฺเสน สีหเสยฺยํ กปฺเปสฺสาม ปาเท ปาทํ อจฺจาธาย, สโต สมฺปชาโน อุฏฺฐานสญฺญํ มนสิ กริตฺวา. รตฺติยา ปจฺฉิมํ ยามํ ปจฺจุฏฺฐาย จงฺกเมน นิสชฺชาย อาวรณีเยหิ ธมฺเมหิ จิตฺตํ ปริโสเธสฺสามา’ติ, เอวญฺหิ โว, ภิกฺขเว, สิกฺขิตพฺพํ. สิยา โข ปน, ภิกฺขเว, ตุมฺหากํ เอวมสฺส – ‘หิโรตฺตปฺเปนมฺห สมนฺนาคตา, ปริสุทฺโธ โน กายสมาจาโร, ปริสุทฺโธ วจีสมาจาโร, ปริสุทฺโธ [Pg.342] มโนสมาจาโร, ปริสุทฺโธ อาชีโว, อินฺทฺริเยสุมฺห คุตฺตทฺวารา, โภชเน มตฺตญฺญุโน, ชาคริยํ อนุยุตฺตา; อลเมตฺตาวตา กตเมตฺตาวตา, อนุปฺปตฺโต โน สามญฺญตฺโถ, นตฺถิ โน กิญฺจิ อุตฺตรึ กรณีย’นฺติ, ตาวตเกเนว ตุฏฺฐึ อาปชฺเชยฺยาถ. อาโรจยามิ โว, ภิกฺขเว, ปฏิเวทยามิ โว, ภิกฺขเว – ‘มา โว, สามญฺญตฺถิกานํ สตํ สามญฺญตฺโถ ปริหายิ สติ อุตฺตรึ กรณีเย’.

423. “E o que mais deve ser feito, monges? ‘Seremos dedicados à vigilância. Durante o dia, caminhando de um lado para o outro e sentados, purificaremos nossa mente dos estados obstrutivos. Durante a primeira vigília da noite, caminhando de um lado para o outro e sentados, purificaremos nossa mente dos estados obstrutivos. Durante a vigília média da noite, deitaremos sobre o lado direito na postura do leão, com um pé sobre o outro, atentos e plenamente conscientes, mantendo em mente a percepção de despertar. Após levantar, na última vigília da noite, caminhando de um lado para o outro e sentados, purificaremos nossa mente dos estados obstrutivos’. É assim, monges, que vocês devem treinar. Mas pode ser, monges, que vocês pensem assim: ‘Somos dotados de vergonha e temor moral, nossa conduta corporal foi purificada, nossa conduta verbal foi purificada, nossa conduta mental foi purificada, nosso meio de vida foi purificado, guardamos as portas das nossas faculdades sensoriais, somos moderados na alimentação e somos dedicados à vigilância. Isso é o suficiente, isso basta, o objetivo da vida de recluso foi alcançado, não há nada mais a ser feito por nós’; e vocês podem se contentar apenas com isso. Eu lhes informo, monges, eu lhes declaro, monges: não deixem que o objetivo da vida de recluso seja perdido para vocês que buscam esse objetivo, enquanto ainda houver mais a ser feito.”

๔๒๔. ‘‘กิญฺจ, ภิกฺขเว, อุตฺตรึ กรณียํ? ‘สติสมฺปชญฺเญน สมนฺนาคตา ภวิสฺสาม, อภิกฺกนฺเต ปฏิกฺกนฺเต สมฺปชานการี, อาโลกิเต วิโลกิเต สมฺปชานการี, สมิญฺชิเต ปสาริเต สมฺปชานการี, สงฺฆาฏิปตฺตจีวรธารเณ สมฺปชานการี, อสิเต ปีเต ขายิเต สายิเต สมฺปชานการี, อุจฺจารปสฺสาวกมฺเม สมฺปชานการี, คเต ฐิเต นิสินฺเน สุตฺเต ชาคริเต ภาสิเต ตุณฺหีภาเว สมฺปชานการี’ติ, เอวญฺหิ โว, ภิกฺขเว, สิกฺขิตพฺพํ. สิยา โข ปน, ภิกฺขเว, ตุมฺหากํ เอวมสฺส – ‘หิโรตฺตปฺเปนมฺห สมนฺนาคตา, ปริสุทฺโธ โน กายสมาจาโร, ปริสุทฺโธ วจีสมาจาโร, ปริสุทฺโธ มโนสมาจาโร, ปริสุทฺโธ อาชีโว, อินฺทฺริเยสุมฺห คุตฺตทฺวารา, โภชเน มตฺตญฺญุโน, ชาคริยํ อนุยุตฺตา, สติสมฺปชญฺเญน สมนฺนาคตา; อลเมตฺตาวตา กตเมตฺตาวตา, อนุปฺปตฺโต โน สามญฺญตฺโถ, นตฺถิ โน กิญฺจิ อุตฺตรึ กรณีย’นฺติ ตาวตเกเนว ตุฏฺฐึ อาปชฺเชยฺยาถ. อาโรจยามิ โว, ภิกฺขเว, ปฏิเวทยามิ โว, ภิกฺขเว – ‘มา โว, สามญฺญตฺถิกานํ สตํ สามญฺญตฺโถ ปริหายิ สติ อุตฺตรึ กรณีเย’.

424. “E o que mais deve ser feito, monges? ‘Seremos dotados de atenção plena e plena consciência. Agiremos com plena consciência ao ir adiante e ao retornar; agiremos com plena consciência ao olhar para frente e ao olhar para os lados; agiremos com plena consciência ao dobrar e ao estender os membros; agiremos com plena consciência ao vestir as vestes e carregar a tigela; agiremos com plena consciência ao comer, beber, mastigar e saborear; agiremos com plena consciência ao defecar e urinar; agiremos com plena consciência ao caminhar, ficar de pé, sentar, adormecer, acordar, falar e manter silêncio’. É assim, monges, que vocês devem treinar. Mas pode ser, monges, que vocês pensem assim: ‘Somos dotados de vergonha e temor moral, nossa conduta corporal foi purificada, nossa conduta verbal foi purificada, nossa conduta mental foi purificada, nosso meio de vida foi purificado, guardamos as portas das nossas faculdades sensoriais, somos moderados na alimentação, somos dedicados à vigilância e somos dotados de atenção plena e plena consciência. Isso é o suficiente, isso basta, o objetivo da vida de recluso foi alcançado, não há nada mais a ser feito por nós’; e vocês podem se contentar apenas com isso. Eu lhes informo, monges, eu lhes declaro, monges: não deixem que o objetivo da vida de recluso seja perdido para vocês que buscam esse objetivo, enquanto ainda houver mais a ser feito.”

๔๒๕. ‘‘กิญฺจ, ภิกฺขเว, อุตฺตรึ กรณียํ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ วิวิตฺตํ เสนาสนํ ภชติ – อรญฺญํ รุกฺขมูลํ ปพฺพตํ กนฺทรํ คิริคุหํ สุสานํ วนปฺปตฺถํ อพฺโภกาสํ ปลาลปุญฺชํ. โส ปจฺฉาภตฺตํ ปิณฺฑปาตปฏิกฺกนฺโต นิสีทติ ปลฺลงฺกํ อาภุชิตฺวา, อุชุํ กายํ ปณิธาย ปริมุขํ สตึ อุปฏฺฐเปตฺวา. โส อภิชฺฌํ โลเก ปหาย วิคตาภิชฺเฌน เจตสา วิหรติ, อภิชฺฌาย จิตฺตํ ปริโสเธติ; พฺยาปาทปโทสํ ปหาย อพฺยาปนฺนจิตฺโต วิหรติ, สพฺพปาณภูตหิตานุกมฺปี, พฺยาปาทปโทสา จิตฺตํ ปริโสเธติ; ถีนมิทฺธํ ปหาย วิคตถีนมิทฺโธ วิหรติ, อาโลกสญฺญี สโต สมฺปชาโน, ถีนมิทฺธา จิตฺตํ ปริโสเธติ; อุทฺธจฺจกุกฺกุจฺจํ ปหาย อนุทฺธโต วิหรติ[Pg.343], อชฺฌตฺตํ วูปสนฺตจิตฺโต, อุทฺธจฺจกุกฺกุจฺจา จิตฺตํ ปริโสเธติ; วิจิกิจฺฉํ ปหาย ติณฺณวิจิกิจฺโฉ วิหรติ, อกถํกถี กุสเลสุ ธมฺเมสุ, วิจิกิจฺฉาย จิตฺตํ ปริโสเธติ.

425. E o que mais, monges, deve ser feito? Aqui, monges, um monge recorre a uma habitação isolada: uma floresta, o pé de uma árvore, uma montanha, uma ravina, uma caverna na encosta, um cemitério, uma clareira na selva, o espaço aberto, um monte de palha. Ao retornar de sua ronda de esmolas, após a refeição, ele se senta, cruzando as pernas, mantendo o corpo ereto e estabelecendo a atenção plena à sua frente. Abandonando a cobiça em relação ao mundo, ele habita com a mente livre de cobiça; ele purifica sua mente da cobiça. Abandonando a má vontade e a malevolência, ele habita com a mente livre de má vontade, compassivo pelo bem-estar de todos os seres vivos; ele purifica sua mente da má vontade e da malevolência. Abandonando a preguiça e o torpor, ele habita livre da preguiça e do torpor, perceptivo da luz, atento e plenamente consciente; ele purifica sua mente da preguiça e do torpor. Abandonando a agitação e o remorso, ele habita sem agitação, com a mente interiormente pacificada; ele purifica sua mente da agitação e do remorso. Abandonando a dúvida, ele habita tendo superado a dúvida, sem hesitação em relação aos estados benéficos; ele purifica sua mente da dúvida.

๔๒๖. ‘‘เสยฺยถาปิ, ภิกฺขเว, ปุริโส อิณํ อาทาย กมฺมนฺเต ปโยเชยฺย. ตสฺส เต กมฺมนฺตา สมิชฺเฌยฺยุํ. โส ยานิ จ โปราณานิ อิณมูลานิ ตานิ จ พฺยนฺตี กเรยฺย, สิยา จสฺส อุตฺตรึ อวสิฏฺฐํ ทารภรณาย. ตสฺส เอวมสฺส – ‘อหํ โข ปุพฺเพ อิณํ อาทาย กมฺมนฺเต ปโยเชสึ, ตสฺส เม เต กมฺมนฺตา สมิชฺฌึสุ. โสหํ ยานิ จ โปราณานิ อิณมูลานิ ตานิ จ พฺยนฺตี อกาสึ, อตฺถิ จ เม อุตฺตรึ อวสิฏฺฐํ ทารภรณายา’ติ. โส ตโตนิทานํ ลเภถ ปาโมชฺชํ, อธิคจฺเฉยฺย โสมนสฺสํ.

426. Suponham, monges, que um homem contraísse um empréstimo e iniciasse um negócio. Esse negócio prosperasse, de modo que ele pudesse pagar todas as dívidas antigas do empréstimo, e ainda lhe restasse um excedente para sustentar sua esposa. Ao refletir sobre isso, ele pensaria: 'Antes, eu contraí um empréstimo e iniciei um negócio, e esse negócio prosperou. Assim, paguei todas as dívidas antigas do empréstimo, e ainda me resta um excedente para sustentar minha esposa'. Por essa razão, ele obteria alegria e alcançaria a felicidade.

‘‘เสยฺยถาปิ, ภิกฺขเว, ปุริโส อาพาธิโก อสฺส ทุกฺขิโต พาฬฺหคิลาโน, ภตฺตญฺจสฺส นจฺฉาเทยฺย, น จสฺส กาเย พลมตฺตา. โส อปเรน สมเยน ตมฺหา อาพาธา มุจฺเจยฺย, ภตฺตญฺจสฺส ฉาเทยฺย, สิยา จสฺส กาเย พลมตฺตา. ตสฺส เอวมสฺส – ‘อหํ โข ปุพฺเพ อาพาธิโก อโหสึ ทุกฺขิโต พาฬฺหคิลาโน, ภตฺตญฺจ เม นจฺฉาเทสิ, น จ เม อาสิ กาเย พลมตฺตา, โสมฺหิ เอตรหิ ตมฺหา อาพาธา มุตฺโต, ภตฺตญฺจ เม ฉาเทติ, อตฺถิ จ เม กาเย พลมตฺตา’ติ. โส ตโตนิทานํ ลเภถ ปาโมชฺชํ, อธิคจฺเฉยฺย โสมนสฺสํ.

Suponham, monges, que um homem estivesse enfermo, sofrendo e gravemente doente, de modo que não sentisse apetite pela comida e seu corpo não tivesse forças. Mais tarde, ele se recuperasse da enfermidade, recuperasse o apetite pela comida e seu corpo recuperasse as forças. Ao refletir sobre isso, ele pensaria: 'Antes, eu estava enfermo, sofrendo e gravemente doente; eu não tinha apetite pela comida e meu corpo não tinha forças. Agora, estou curado daquela enfermidade, tenho apetite pela comida e meu corpo recuperou as forças'. Por essa razão, ele obteria alegria e alcançaria a felicidade.

‘‘เสยฺยถาปิ, ภิกฺขเว, ปุริโส พนฺธนาคาเร พทฺโธ อสฺส. โส อปเรน สมเยน ตมฺหา พนฺธนา มุจฺเจยฺย โสตฺถินา อพฺภเยน, น จสฺส กิญฺจิ โภคานํ วโย. ตสฺส เอวมสฺส – ‘อหํ โข ปุพฺเพ พนฺธนาคาเร พทฺโธ อโหสึ, โสมฺหิ เอตรหิ ตมฺหา พนฺธนา มุตฺโต, โสตฺถินา อพฺภเยน, นตฺถิ จ เม กิญฺจิ โภคานํ วโย’ติ. โส ตโตนิทานํ ลเภถ ปาโมชฺชํ, อธิคจฺเฉยฺย โสมนสฺสํ.

Suponham, monges, que um homem estivesse aprisionado em uma prisão. Mais tarde, ele fosse libertado daquela prisão, são e salvo, sem qualquer perda de seus bens. Ao refletir sobre isso, ele pensaria: 'Antes, eu estava aprisionado em uma prisão. Agora, estou libertado daquela prisão, são e salvo, e não houve qualquer perda de meus bens'. Por essa razão, ele obteria alegria e alcançaria a felicidade.

‘‘เสยฺยถาปิ, ภิกฺขเว, ปุริโส ทาโส อสฺส อนตฺตาธีโน ปราธีโน น เยนกามํคโม. โส อปเรน สมเยน ตมฺหา ทาสพฺยา มุจฺเจยฺย อตฺตาธีโน อปราธีโน ภุชิสฺโส เยนกามํคโม. ตสฺส เอวมสฺส – ‘อหํ โข ปุพฺเพ ทาโส อโหสึ [Pg.344] อนตฺตาธีโน ปราธีโน น เยนกามํคโม, โสมฺหิ เอตรหิ ตมฺหา ทาสพฺยา มุตฺโต อตฺตาธีโน อปราธีโน ภุชิสฺโส เยนกามํคโม’ติ. โส ตโตนิทานํ ลเภถ ปาโมชฺชํ, อธิคจฺเฉยฺย โสมนสฺสํ.

Suponham, monges, que um homem fosse um escravo, sem autonomia, dependente de outros, incapaz de ir para onde quisesse. Mais tarde, ele fosse libertado daquela escravidão, adquirisse autonomia, tornando-se independente de outros, um homem livre capaz de ir para onde quisesse. Ao refletir sobre isso, ele pensaria: 'Antes, eu era um escravo, sem autonomia, dependente de outros, incapaz de ir para onde eu quisesse. Agora, estou libertado daquela escravidão, tenho autonomia, sou independente de outros, um homem livre capaz de ir para onde eu quiser'. Por essa razão, ele obteria alegria e alcançaria a felicidade.

‘‘เสยฺยถาปิ, ภิกฺขเว, ปุริโส สธโน สโภโค กนฺตารทฺธานมคฺคํ ปฏิปชฺเชยฺย. โส อปเรน สมเยน ตมฺหา กนฺตารา นิตฺถเรยฺย โสตฺถินา อพฺภเยน, น จสฺส กิญฺจิ โภคานํ วโย. ตสฺส เอวมสฺส – ‘อหํ โข ปุพฺเพ สธโน สโภโค กนฺตารทฺธานมคฺคํ ปฏิปชฺชึ. โสมฺหิ เอตรหิ ตมฺหา กนฺตารา นิตฺถิณฺโณ โสตฺถินา อพฺภเยน, นตฺถิ จ เม กิญฺจิ โภคานํ วโย’ติ. โส ตโตนิทานํ ลเภถ ปาโมชฺชํ, อธิคจฺเฉยฺย โสมนสฺสํ.

Suponham, monges, que um homem com riquezas e bens seguisse por uma estrada através de um deserto. Mais tarde, ele atravessasse aquele deserto, são e salvo, sem qualquer perda de seus bens. Ao refletir sobre isso, ele pensaria: 'Antes, eu, com riquezas e bens, seguia por uma estrada através de um deserto. Agora, atravessei aquele deserto, são e salvo, e não houve qualquer perda de meus bens'. Por essa razão, ele obteria alegria e alcançaria a felicidade.

‘‘เอวเมว โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ยถา อิณํ ยถา โรคํ ยถา พนฺธนาคารํ ยถา ทาสพฺยํ ยถา กนฺตารทฺธานมคฺคํ, อิเม ปญฺจ นีวรเณ อปฺปหีเน อตฺตนิ สมนุปสฺสติ. เสยฺยถาปิ, ภิกฺขเว, อาณณฺยํ ยถา อาโรคฺยํ ยถา พนฺธนาโมกฺขํ ยถา ภุชิสฺสํ ยถา เขมนฺตภูมึ; เอวเมว ภิกฺขุ อิเม ปญฺจ นีวรเณ ปหีเน อตฺตนิ สมนุปสฺสติ.

Da mesma forma, monges, quando estes cinco obstáculos não foram abandonados em si mesmo, o monge os vê respectivamente como uma dívida, uma doença, uma prisão, a escravidão e uma estrada através de um deserto. Mas quando estes cinco obstáculos foram abandonados em si mesmo, ele vê isso como a ausência de dívida, a saúde, a libertação da prisão, a liberdade da escravidão e uma terra de segurança.

๔๒๗. ‘‘โส อิเม ปญฺจ นีวรเณ ปหาย เจตโส อุปกฺกิเลเส ปญฺญาย ทุพฺพลีกรเณ, วิวิจฺเจว กาเมหิ วิวิจฺจ อกุสเลหิ ธมฺเมหิ, สวิตกฺกํ สวิจารํ วิเวกชํ ปีติสุขํ ปฐมํ ฌานํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ. โส อิมเมว กายํ วิเวกเชน ปีติสุเขน อภิสนฺเทติ ปริสนฺเทติ ปริปูเรติ ปริปฺผรติ, นาสฺส กิญฺจิ สพฺพาวโต กายสฺส วิเวกเชน ปีติสุเขน อปฺผุฏํ โหติ. เสยฺยถาปิ, ภิกฺขเว, ทกฺโข นฺหาปโก วา นฺหาปกนฺเตวาสี วา กํสถาเล นฺหานียจุณฺณานิ อากิริตฺวา อุทเกน ปริปฺโผสกํ ปริปฺโผสกํ สนฺเนยฺย. สายํ นฺหานียปิณฺฑิ สฺเนหานุคตา สฺเนหปเรตา สนฺตรพาหิรา, ผุฏา สฺเนเหน น จ ปคฺฆริณี. เอวเมว โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อิมเมว กายํ วิเวกเชน ปีติสุเขน อภิสนฺเทติ ปริสนฺเทติ ปริปูเรติ ปริปฺผรติ, นาสฺส กิญฺจิ สพฺพาวโต กายสฺส วิเวกเชน ปีติสุเขน อปฺผุฏํ โหติ.

427. Tendo abandonado estes cinco obstáculos, que são impurezas da mente que enfraquecem a sabedoria, completamente afastado dos prazeres sensoriais, afastado dos estados prejudiciais, ele entra e permanece no primeiro jhāna, que é acompanhado por pensamento aplicado e sustentado, com o êxtase e a felicidade nascidos do afastamento. Ele faz com que o êxtase e a felicidade nascidos do afastamento saturem, impregnem, preencham e perpassem este mesmo corpo, de modo que não haja nenhuma parte de todo o seu corpo que não seja perpassada pelo êxtase e pela felicidade nascidos do afastamento. Assim como um habilidoso atendente de banho ou seu aprendiz deitaria pó de banho em uma bacia de bronze e, borrifando-o repetidamente com água, o amassaria até que a umidade penetrasse na bola de pó de banho, saturando-a e perpassando-a por dentro e por fora, sem que a bola mesma gotejasse; da mesma forma, monges, o monge faz com que o êxtase e a felicidade nascidos do afastamento saturem, impregnem, preencham e perpassem este mesmo corpo, de modo que não haja nenhuma parte de todo o seu corpo que não seja perpassada pelo êxtase e pela felicidade nascidos do afastamento.

๔๒๘. ‘‘ปุน [Pg.345] จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ วิตกฺกวิจารานํ วูปสมา อชฺฌตฺตํ สมฺปสาทนํ เจตโส เอโกทิภาวํ อวิตกฺกํ อวิจารํ สมาธิชํ ปีติสุขํ ทุติยํ ฌานํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ. โส อิมเมว กายํ สมาธิเชน ปีติสุเขน อภิสนฺเทติ ปริสนฺเทติ ปริปูเรติ ปริปฺผรติ, นาสฺส กิญฺจิ สพฺพาวโต กายสฺส สมาธิเชน ปีติสุเขน อปฺผุฏํ โหติ. เสยฺยถาปิ, ภิกฺขเว, อุทกรหโท อุพฺภิโททโก. ตสฺส เนวสฺส ปุรตฺถิมาย ทิสาย อุทกสฺส อายมุขํ, น ปจฺฉิมาย ทิสาย อุทกสฺส อายมุขํ, น อุตฺตราย ทิสาย อุทกสฺส อายมุขํ, น ทกฺขิณาย ทิสาย อุทกสฺส อายมุขํ, เทโว จ น กาเลน กาลํ สมฺมาธารํ อนุปฺปเวจฺเฉยฺย. อถ โข ตมฺหาว อุทกรหทา สีตา วาริธารา อุพฺภิชฺชิตฺวา ตเมว อุทกรหทํ สีเตน วารินา อภิสนฺเทยฺย ปริสนฺเทยฺย ปริปูเรยฺย ปริปฺผเรยฺย, นาสฺส กิญฺจิ สพฺพาวโต อุทกรหทสฺส สีเตน วารินา อปฺผุฏํ อสฺส. เอวเมว โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อิมเมว กายํ สมาธิเชน ปีติสุเขน อภิสนฺเทติ ปริสนฺเทติ ปริปูเรติ ปริปฺผรติ, นาสฺส กิญฺจิ สพฺพาวโต กายสฺส สมาธิเชน ปีติสุเขน อปฺผุฏํ โหติ.

428. Além disso, monges, com a pacificação do pensamento aplicado e sustentado, o monge entra e permanece no segundo jhāna, que possui tranquilidade interna e unicidade de mente, livre de pensamento aplicado e sustentado, com o êxtase e a felicidade nascidos da concentração. Ele faz com que o êxtase e a felicidade nascidos da concentração saturem, impregnem, preencham e perpassem este mesmo corpo, de modo que não haja nenhuma parte de todo o seu corpo que não seja perpassada pelo êxtase e pela felicidade nascidos da concentração. Assim como se houvesse um lago alimentado por uma nascente subterrânea, e que não tivesse entrada de água pelo leste, pelo oeste, pelo norte ou pelo sul, e que não fosse reabastecido de tempos em tempos por chuvas torrenciais; no entanto, a nascente de água fria brotando no lago faria com que a água fria saturasse, impregnasse, preenchesse e perpassasse o lago, de modo que não houvesse nenhuma parte de todo o lago que não fosse perpassada pela água fria; da mesma forma, monges, o monge faz com que o êxtase e a felicidade nascidos da concentração saturem, impregnem, preencham e perpassem este mesmo corpo, de modo que não haja nenhuma parte de todo o seu corpo que não seja perpassada pelo êxtase e pela felicidade nascidos da concentração.

๔๒๙. ‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ปีติยา จ วิราคา อุเปกฺขโก จ วิหรติ, สโต จ สมฺปชาโน, สุขญฺจ กาเยน ปฏิสํเวเทติ, ยํ ตํ อริยา อาจิกฺขนฺติ – ‘อุเปกฺขโก สติมา สุขวิหารี’ติ ตติยํ ฌานํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ. โส อิมเมว กายํ นิปฺปีติเกน สุเขน อภิสนฺเทติ ปริสนฺเทติ ปริปูเรติ ปริปฺผรติ, นาสฺส กิญฺจิ สพฺพาวโต กายสฺส นิปฺปีติเกน สุเขน อปฺผุฏํ โหติ. เสยฺยถาปิ, ภิกฺขเว, อุปฺปลินิยํ วา ปทุมินิยํ วา ปุณฺฑรีกินิยํ วา อปฺเปกจฺจานิ อุปฺปลานิ วา ปทุมานิ วา ปุณฺฑรีกานิ วา อุทเก ชาตานิ อุทเก สํวฑฺฒานิ อุทกานุคฺคตานิ อนฺโตนิมุคฺคโปสีนิ, ตานิ ยาว จคฺคา ยาว จ มูลา สีเตน วารินา อภิสนฺนานิ ปริสนฺนานิ ปริปูรานิ ปริปฺผุฏานิ, นาสฺส กิญฺจิ สพฺพาวตํ อุปฺปลานํ วา ปทุมานํ วา ปุณฺฑรีกานํ วา สีเตน วารินา อปฺผุฏํ อสฺส. เอวเมว โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อิมเมว กายํ นิปฺปีติเกน สุเขน อภิสนฺเทติ ปริสนฺเทติ ปริปูเรติ ปริปฺผรติ, นาสฺส กิญฺจิ สพฺพาวโต กายสฺส นิปฺปีติเกน สุเขน อปฺผุฏํ โหติ.

429. Além disso, monges, com o desvanecimento também do êxtase, o monge habita em equanimidade, atento e plenamente consciente, e experimenta a felicidade com o corpo, entrando e permanecendo no terceiro jhāna, a respeito do qual os nobres declaram: 'Aquele que tem equanimidade e atenção plena habita em felicidade'. Ele faz com que a felicidade livre de êxtase sature, impregne, preencha e perpasse este mesmo corpo, de modo que não haja nenhuma parte de todo o seu corpo que não seja perpassada pela felicidade livre de êxtase. Assim como em um lago de lótus azuis, vermelhos ou brancos, alguns lótus que nascem e crescem na água prosperam submersos na água sem emergir dela, e a água fria os satura, impregna, preenche e perpassa desde as pontas até as raízes, de modo que não haja nenhuma parte de todos esses lótus que não seja perpassada pela água fria; da mesma forma, monges, o monge faz com que a felicidade livre de êxtase sature, impregne, preencha e perpasse este mesmo corpo, de modo que não haja nenhuma parte de todo o seu corpo que não seja perpassada pela felicidade livre de êxtase.

๔๓๐. ‘‘ปุน [Pg.346] จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สุขสฺส จ ปหานา ทุกฺขสฺส จ ปหานา, ปุพฺเพว โสมนสฺสโทมนสฺสานํ อตฺถงฺคมา, อทุกฺขมสุขํ อุเปกฺขาสติปาริสุทฺธึ จตุตฺถํ ฌานํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ. โส อิมเมว กายํ ปริสุทฺเธน เจตสา ปริโยทาเตน ผริตฺวา นิสินฺโน โหติ, นาสฺส กิญฺจิ สพฺพาวโต กายสฺส ปริสุทฺเธน เจตสา ปริโยทาเตน อปฺผุฏํ โหติ. เสยฺยถาปิ, ภิกฺขเว, ปุริโส โอทาเตน วตฺเถน สสีสํ ปารุเปตฺวา นิสินฺโน อสฺส, นาสฺส กิญฺจิ สพฺพาวโต กายสฺส โอทาเตน วตฺเถน อปฺผุฏํ อสฺส. เอวเมว โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อิมเมว กายํ ปริสุทฺเธน เจตสา ปริโยทาเตน ผริตฺวา นิสินฺโน โหติ, นาสฺส กิญฺจิ สพฺพาวโต กายสฺส ปริสุทฺเธน เจตสา ปริโยทาเตน อปฺผุฏํ โหติ.

430. Além disso, monges, com o abandono do prazer e da dor, e com o anterior desaparecimento da alegria e da tristeza, o monge entra e permanece no quarto jhāna, que não é nem doloroso nem prazeroso, e possui a pureza da atenção plena devido à equanimidade. Ele se senta perpassando este mesmo corpo com uma mente pura e brilhante, de modo que não haja nenhuma parte de todo o seu corpo que não seja perpassada pela mente pura e brilhante. Assim como se um homem estivesse sentado coberto da cabeça aos pés com um tecido branco, de modo que não houvesse nenhuma parte de todo o seu corpo que não fosse perpassada pelo tecido branco; da mesma forma, monges, o monge se senta perpassando este mesmo corpo com uma mente pura e brilhante, de modo que não haja nenhuma parte de todo o seu corpo que não seja perpassada pela mente pura e brilhante.

๔๓๑. ‘‘โส เอวํ สมาหิเต จิตฺเต ปริสุทฺเธ ปริโยทาเต อนงฺคเณ วิคตูปกฺกิเลเส มุทุภูเต กมฺมนิเย ฐิเต อาเนญฺชปฺปตฺเต ปุพฺเพนิวาสานุสฺสติญาณาย จิตฺตํ อภินินฺนาเมติ. โส อเนกวิหิตํ ปุพฺเพนิวาสํ อนุสฺสรติ, เสยฺยถิทํ – เอกมฺปิ ชาตึ, ทฺเวปิ ชาติโย…เป… อิติ สาการํ สอุทฺเทสํ อเนกวิหิตํ ปุพฺเพนิวาสํ อนุสฺสรติ. เสยฺยถาปิ, ภิกฺขเว, ปุริโส สกมฺหา คามา อญฺญํ คามํ คจฺเฉยฺย, ตมฺหาปิ คามา อญฺญํ คามํ คจฺเฉยฺย, โส ตมฺหา คามา สกํเยว คามํ ปจฺจาคจฺเฉยฺย. ตสฺส เอวมสฺส – ‘อหํ โข สกมฺหา คามา อมุํ คามํ อคจฺฉึ, ตตฺรปิ เอวํ อฏฺฐาสึ เอวํ นิสีทึ เอวํ อภาสึ เอวํ ตุณฺหี อโหสึ; ตมฺหาปิ คามา อมุํ คามํ อคจฺฉึ, ตตฺรปิ เอวํ อฏฺฐาสึ เอวํ นิสีทึ เอวํ อภาสึ เอวํ ตุณฺหี อโหสึ; โสมฺหิ ตมฺหา คามา สกํเยว คามํ ปจฺจาคโต’ติ. เอวเมว โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อเนกวิหิตํ ปุพฺเพนิวาสํ อนุสฺสรติ, เสยฺยถิทํ – เอกมฺปิ ชาตึ ทฺเวปิ ชาติโย…เป… อิติ สาการํ สอุทฺเทสํ อเนกวิหิตํ ปุพฺเพนิวาสํ อนุสฺสรติ.

431. Com a mente assim concentrada, purificada, brilhante, sem máculas, livre de imperfeições, maleável, dócil, firme e imperturbável, ele a direciona para o conhecimento da recordação de vidas passadas. Ele recorda suas muitas vidas passadas, a saber: uma vida, duas vidas... [e assim por diante]... assim, com seus aspectos e detalhes, ele recorda suas muitas vidas passadas. Assim como se um homem fosse de sua própria aldeia para outra aldeia, e daquela aldeia para uma terceira aldeia, e daquela aldeia retornasse para sua própria aldeia, ele pensaria: 'Eu fui de minha própria aldeia para aquela aldeia; lá eu permaneci de tal modo, sentei-me de tal modo, falei de tal modo, mantive silêncio de tal modo. E daquela aldeia fui para aquela outra aldeia; lá eu permaneci de tal modo, sentei-me de tal modo, falei de tal modo, mantive silêncio de tal modo. E daquela aldeia retornei para minha própria aldeia'. Da mesma forma, monges, o monge recorda suas muitas vidas passadas, a saber: uma vida, duas vidas... [e assim por diante]... assim, com seus aspectos e detalhes, ele recorda suas muitas vidas passadas.

๔๓๒. ‘‘โส เอวํ สมาหิเต จิตฺเต ปริสุทฺเธ ปริโยทาเต อนงฺคเณ วิคตูปกฺกิเลเส มุทุภูเต กมฺมนิเย ฐิเต อาเนญฺชปฺปตฺเต สตฺตานํ จุตูปปาตญาณาย จิตฺตํ อภินินฺนาเมติ. โส ทิพฺเพน จกฺขุนา วิสุทฺเธน อติกฺกนฺตมานุสเกน สตฺเต ปสฺสติ จวมาเน อุปปชฺชมาเน หีเน ปณีเต [Pg.347] สุวณฺเณ ทุพฺพณฺเณ, สุคเต ทุคฺคเต, ยถากมฺมูปเค สตฺเต ปชานาติ…เป… เสยฺยถาปิ, ภิกฺขเว, ทฺเว อคารา สทฺวารา. ตตฺถ จกฺขุมา ปุริโส มชฺเฌ ฐิโต ปสฺเสยฺย มนุสฺเส เคหํ ปวิสนฺเตปิ นิกฺขมนฺเตปิ, อนุจงฺกมนฺเตปิ อนุวิจรนฺเตปิ. เอวเมว โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ทิพฺเพน จกฺขุนา วิสุทฺเธน อติกฺกนฺตมานุสเกน สตฺเต ปสฺสติ จวมาเน อุปปชฺชมาเน หีเน ปณีเต สุวณฺเณ ทุพฺพณฺเณ, สุคเต ทุคฺคเต ยถากมฺมูปเค สตฺเต ปชานาติ…เป….

432. Com a mente assim concentrada, purificada, brilhante, livre de máculas, livre de imperfeições, maleável, dócil, firme e imperturbável, ele a direciona para o conhecimento do falecimento e do renascimento dos seres. Com o olho divino, purificado e que supera a visão humana, ele vê os seres falecendo e renascendo, inferiores e superiores, belos e feios, afortunados e desafortunados, e compreende como os seres passam adiante de acordo com suas ações... Assim como, monges, se houvesse duas casas com portas, e um homem com boa visão, de pé entre elas, visse as pessoas entrando nas casas, saindo, caminhando de um lado para o outro e circulando; da mesma forma, monges, o monge, com o olho divino, purificado e que supera a visão humana, vê os seres falecendo e renascendo, inferiores e superiores, belos e feios, afortunados e desafortunados, e compreende como os seres passam adiante de acordo com suas ações...

๔๓๓. ‘‘โส เอวํ สมาหิเต จิตฺเต ปริสุทฺเธ ปริโยทาเต อนงฺคเณ วิคตูปกฺกิเลเส มุทุภูเต กมฺมนิเย ฐิเต อาเนญฺชปฺปตฺเต อาสวานํ ขยญาณาย จิตฺตํ อภินินฺนาเมติ. โส ‘อิทํ ทุกฺข’นฺติ ยถาภูตํ ปชานาติ, ‘อยํ ทุกฺขสมุทโย’ติ ยถาภูตํ ปชานาติ, ‘อยํ ทุกฺขนิโรโธ’ติ ยถาภูตํ ปชานาติ, ‘อยํ ทุกฺขนิโรธคามินี ปฏิปทา’ติ ยถาภูตํ ปชานาติ. ‘อิเม อาสวา’ติ ยถาภูตํ ปชานาติ, ‘อยํ อาสวสมุทโย’ติ ยถาภูตํ ปชานาติ, ‘อยํ อาสวนิโรโธ’ติ ยถาภูตํ ปชานาติ, ‘อยํ อาสวนิโรธคามินี ปฏิปทา’ติ ยถาภูตํ ปชานาติ. ตสฺส เอวํ ชานโต เอวํ ปสฺสโต กามาสวาปิ จิตฺตํ วิมุจฺจติ, ภวาสวาปิ จิตฺตํ วิมุจฺจติ, อวิชฺชาสวาปิ จิตฺตํ วิมุจฺจติ. วิมุตฺตสฺมึ วิมุตฺตมิติ ญาณํ โหติ – ‘ขีณา ชาติ, วุสิตํ พฺรหฺมจริยํ, กตํ กรณียํ, นาปรํ อิตฺถตฺตายา’ติ ปชานาติ.

433. Com a mente assim concentrada, purificada, brilhante, livre de máculas, livre de imperfeições, maleável, dócil, firme e imperturbável, ele a direciona para o conhecimento da destruição das impurezas. Ele compreende como realmente é: 'Isto é o sofrimento'; ele compreende como realmente é: 'Esta é a origem do sofrimento'; ele compreende como realmente é: 'Esta é a cessação do sofrimento'; ele compreende como realmente é: 'Este é o caminho que conduz à cessação do sofrimento'. Ele compreende como realmente é: 'Estas são as impurezas'; ele compreende como realmente é: 'Esta é a origem das impurezas'; ele compreende como realmente é: 'Esta é a cessação das impurezas'; ele compreende como realmente é: 'Este é o caminho que conduz à cessação das impurezas'. Quando ele conhece e vê dessa forma, sua mente se liberta da impureza do desejo sensorial, da impureza da existência e da impureza da ignorância. Quando ela está libertada, surge o conhecimento: 'Está libertada'. Ele compreende: 'O nascimento foi destruído, a vida santa foi vivida, o que deveria ser feito foi feito, não há mais vir a ser em nenhum estado de existência'.

‘‘เสยฺยถาปิ, ภิกฺขเว, ปพฺพตสงฺเขเป อุทกรหโท อจฺโฉ วิปฺปสนฺโน อนาวิโล. ตตฺถ จกฺขุมา ปุริโส ตีเร ฐิโต ปสฺเสยฺย สิปฺปิสมฺพุกมฺปิ สกฺขรกถลมฺปิ มจฺฉคุมฺพมฺปิ, จรนฺตมฺปิ ติฏฺฐนฺตมฺปิ. ตสฺส เอวมสฺส – ‘อยํ โข อุทกรหโท อจฺโฉ วิปฺปสนฺโน อนาวิโล. ตตฺริเม สิปฺปิสมฺพุกาปิ สกฺขรกถลาปิ มจฺฉคุมฺพาปิ จรนฺติปิ ติฏฺฐนฺติปีติ. เอวเมว โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ‘อิทํ ทุกฺข’นฺติ ยถาภูตํ ปชานาติ…เป… นาปรํ อิตฺถตฺตายาติ ปชานาติ.

Assim como, monges, se houvesse um lago em uma fenda na montanha, límpido, claro e imperturbável, de modo que um homem com boa visão, de pé na margem, pudesse ver conchas, cascalho e seixos, e também cardumes de peixes nadando e parados, ele pensaria: 'Este lago é límpido, claro e imperturbável, e nele estão estas conchas, cascalho e seixos, e também estes cardumes de peixes nadando e parados'. Da mesma forma, monges, o monge compreende como realmente é: 'Isto é o sofrimento'... Ele compreende: '...não há mais vir a ser em nenhum estado de existência'.

๔๓๔. ‘‘อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ‘สมโณ’ อิติปิ ‘พฺราหฺมโณ’อิติปิ ‘นฺหาตโก’อิติปิ ‘เวทคู’อิติปิ ‘โสตฺติโย’อิติปิ ‘อริโย’อิติปิ ‘อรหํ’อิติปิ. กถญฺจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สมโณ โหติ? สมิตาสฺส โหนฺติ ปาปกา อกุสลา ธมฺมา, สํกิเลสิกา, โปโนพฺภวิกา, สทรา, ทุกฺขวิปากา[Pg.348], อายตึ, ชาติชรามรณิยา. เอวํ โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สมโณ โหติ.

434. Este monge, monges, é chamado de 'asceta' (samaṇa), de 'brâmane' (brāhmaṇa), de 'aquele que se banhou' (nhātako), de 'detentor do conhecimento' (vedagū), de 'erudito sagrado' (sottiyo), de 'nobre' (ariyo), de 'arhat' (arahaṃ). E como, monges, um monge é um asceta? Ele acalmou os estados prejudiciais e insalubres que corrompem, que trazem a renovação da existência, que causam aflição, que amadurecem em sofrimento e que conduzem ao nascimento, envelhecimento e morte futuros. É assim, monges, que um monge é um asceta.

‘‘กถญฺจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ พฺราหฺมโณ โหติ? พาหิตาสฺส โหนฺติ ปาปกา อกุสลา ธมฺมา, สํกิเลสิกา, โปโนพฺภวิกา, สทรา, ทุกฺขวิปากา, อายตึ, ชาติชรามรณิยา. เอวํ โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ พฺราหฺมโณ โหติ.

E como, monges, um monge é um brâmane? Ele baniu os estados prejudiciais e insalubres que corrompem, que trazem a renovação da existência, que causam aflição, que amadurecem em sofrimento e que conduzem ao nascimento, envelhecimento e morte futuros. É assim, monges, que um monge é um brâmane.

‘‘กถญฺจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ นฺหาตโก โหติ? นฺหาตาสฺส โหนฺติ ปาปกา อกุสลา ธมฺมา, สํกิเลสิกา, โปโนพฺภวิกา, สทรา, ทุกฺขวิปากา, อายตึ, ชาติชรามรณิยา. เอวํ โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ นฺหาตโก โหติ.

E como, monges, um monge é aquele que se banhou? Ele lavou os estados prejudiciais e insalubres que corrompem, que trazem a renovação da existência, que causam aflição, que amadurecem em sofrimento e que conduzem ao nascimento, envelhecimento e morte futuros. É assim, monges, que um monge é aquele que se banhou.

‘‘กถญฺจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ เวทคู โหติ? วิทิตาสฺส โหนฺติ ปาปกา อกุสลา ธมฺมา, สํกิเลสิกา, โปโนพฺภวิกา, สทรา, ทุกฺขวิปากา, อายตึ, ชาติชรามรณิยา. เอวํ โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ เวทคู โหติ.

E como, monges, um monge é um detentor do conhecimento? Ele conheceu os estados prejudiciais e insalubres que corrompem, que trazem a renovação da existência, que causam aflição, que amadurecem em sofrimento e que conduzem ao nascimento, envelhecimento e morte futuros. É assim, monges, que um monge é um detentor do conhecimento.

‘‘กถญฺจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ โสตฺติโย โหติ? นิสฺสุตาสฺส โหนฺติ ปาปกา อกุสลา ธมฺมา, สํกิเลสิกา, โปโนพฺภวิกา, สทรา, ทุกฺขวิปากา, อายตึ, ชาติชรามรณิยา. เอวํ โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ โสตฺติโย โหติ.

E como, monges, um monge é um erudito sagrado? Os estados prejudiciais e insalubres que corrompem, que trazem a renovação da existência, que causam aflição, que amadurecem em sofrimento e que conduzem ao nascimento, envelhecimento e morte futuros, escorreram para longe dele. É assim, monges, que um monge é um erudito sagrado.

‘‘กถญฺจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อริโย โหติ? อารกาสฺส โหนฺติ ปาปกา อกุสลา ธมฺมา, สํกิเลสิกา, โปโนพฺภวิกา, สทรา, ทุกฺขวิปากา, อายตึ, ชาติชรามรณิยา. เอวํ โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อริโย โหติ.

E como, monges, um monge é um nobre? Os estados prejudiciais e insalubres que corrompem, que trazem a renovação da existência, que causam aflição, que amadurecem em sofrimento e que conduzem ao nascimento, envelhecimento e morte futuros, estão distantes dele. É assim, monges, que um monge é um nobre.

‘‘กถญฺจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อรหํ โหติ? อารกาสฺส โหนฺติ ปาปกา อกุสลา ธมฺมา, สํกิเลสิกา, โปโนพฺภวิกา, สทรา, ทุกฺขวิปากา, อายตึ, ชาติชรามรณิยา. เอวํ โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อรหํ โหตี’’ติ.

E como, monges, um monge é um arhat? Os estados prejudiciais e insalubres que corrompem, que trazem a renovação da existência, que causam aflição, que amadurecem em sofrimento e que conduzem ao nascimento, envelhecimento e morte futuros, estão distantes dele. É assim, monges, que um monge é um arhat.

อิทมโวจ ภควา. อตฺตมนา เต ภิกฺขู ภควโต ภาสิตํ อภินนฺทุนฺติ.

Isso foi o que o Abençoado disse. Satisfeitos, os monges alegraram-se com as palavras do Abençoado.

มหาอสฺสปุรสุตฺตํ นิฏฺฐิตํ นวมํ.

O Mahāassapura Sutta, o nono, está concluído.

๑๐. จูฬอสฺสปุรสุตฺตํ

10. Cūḷaassapura Sutta

๔๓๕. เอวํ [Pg.349] เม สุตํ – เอกํ สมยํ ภควา องฺเคสุ วิหรติ อสฺสปุรํ นาม องฺคานํ นิคโม. ตตฺร โข ภควา ภิกฺขู อามนฺเตสิ – ‘‘ภิกฺขโว’’ติ. ‘‘ภทนฺเต’’ติ เต ภิกฺขู ภควโต ปจฺจสฺโสสุํ. ภควา เอตทโวจ – ‘‘สมณา สมณาติ โว, ภิกฺขเว, ชโน สญฺชานาติ. ตุมฺเห จ ปน ‘เก ตุมฺเห’ติ ปุฏฺฐา สมานา ‘สมณามฺหา’ติ ปฏิชานาถ. เตสํ โว, ภิกฺขเว, เอวํสมญฺญานํ สตํ เอวํปฏิญฺญานํ สตํ – ‘ยา สมณสามีจิปฺปฏิปทา ตํ ปฏิปชฺชิสฺสาม; เอวํ โน อยํ อมฺหากํ สมญฺญา จ สจฺจา ภวิสฺสติ ปฏิญฺญา จ ภูตา; เยสญฺจ มยํ จีวรปิณฺฑปาตเสนาสนคิลานปฺปจฺจยเภสชฺชปริกฺขารํ ปริภุญฺชาม, เตสํ เต การา อมฺเหสุ มหปฺผลา ภวิสฺสนฺติ มหานิสํสา, อมฺหากญฺเจวายํ ปพฺพชฺชา อวญฺฌา ภวิสฺสติ สผลา สอุทฺรยา’ติ. เอวญฺหิ โว, ภิกฺขเว, สิกฺขิตพฺพํ.

435. Assim ouvi. Em certa ocasião, o Abençoado estava vivendo no país de Anga, em uma cidade dos angas chamada Assapura. Lá, o Abençoado dirigiu-se aos monges: 'Monges'. — 'Venerável Senhor', responderam eles ao Abençoado. O Abençoado disse o seguinte: 'As pessoas reconhecem vocês como: "Ascetas, ascetas", monges. E quando lhes perguntam: "Quem são vocês?", vocês afirmam: "Somos ascetas". Sendo essa a sua designação e a sua afirmação, vocês devem treinar assim: "Praticaremos o caminho adequado ao asceta, para que as nossas designações sejam verdadeiras e as nossas afirmações sejam genuínas, e para que os serviços daqueles cujos mantos, esmolas de alimentos, moradia e requisitos medicinais para os enfermos nós utilizamos tragam a eles grande fruto e benefício, e para que a nossa vida monástica não seja em vão, mas frutífera e fértil". É assim, monges, que vocês devem treinar.'

๔๓๖. ‘‘กถญฺจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ น สมณสามีจิปฺปฏิปทํ ปฏิปนฺโน โหติ? ยสฺส กสฺสจิ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุโน อภิชฺฌาลุสฺส อภิชฺฌา อปฺปหีนา โหติ, พฺยาปนฺนจิตฺตสฺส พฺยาปาโท อปฺปหีโน โหติ, โกธนสฺส โกโธ อปฺปหีโน โหติ, อุปนาหิสฺส อุปนาโห อปฺปหีโน โหติ, มกฺขิสฺส มกฺโข อปฺปหีโน โหติ, ปฬาสิสฺส ปฬาโส อปฺปหีโน โหติ, อิสฺสุกิสฺส อิสฺสา อปฺปหีนา โหติ, มจฺฉริสฺส มจฺฉริยํ อปฺปหีนํ โหติ, สฐสฺส สาเฐยฺยํ อปฺปหีนํ โหติ, มายาวิสฺส มายา อปฺปหีนา โหติ, ปาปิจฺฉสฺส ปาปิกา อิจฺฉา อปฺปหีนา โหติ, มิจฺฉาทิฏฺฐิกสฺส มิจฺฉาทิฏฺฐิ อปฺปหีนา โหติ – อิเมสํ โข อหํ, ภิกฺขเว, สมณมลานํ สมณโทสานํ สมณกสฏานํ อาปายิกานํ ฐานานํ ทุคฺคติเวทนิยานํ อปฺปหานา ‘น สมณสามีจิปฺปฏิปทํ ปฏิปนฺโน’ติ วทามิ. เสยฺยถาปิ, ภิกฺขเว, มตชํ นาม อาวุธชาตํ อุภโตธารํ ปีตนิสิตํ. ตทสฺส สงฺฆาฏิยา สมฺปารุตํ สมฺปลิเวฐิตํ. ตถูปมาหํ, ภิกฺขเว, อิมสฺส ภิกฺขุโน ปพฺพชฺชํ วทามิ.

436. E como, monges, um monge não pratica o caminho adequado ao asceta? Para qualquer monge, monges, que seja cobiçoso e não tenha abandonado a cobiça; que tenha má vontade e não tenha abandonado a má vontade; que seja irado e não tenha abandonado a ira; que seja rancoroso e não tenha abandonado o rancor; que seja desdenhoso e não tenha abandonado o desdém; que seja insolente e não tenha abandonado a insolência; que seja invejoso e não tenha abandonado a inveja; que seja avarento e não tenha abandonado a avareza; que seja fraudulento e não tenha abandonado a fraude; que seja dissimulado e não tenha abandonado a dissimulação; que tenha desejos nocivos e não tenha abandonado os desejos nocivos; que tenha visão incorreta e não tenha abandonado a visão incorreta — por não ter abandonado essas máculas do asceta, essas falhas do asceta, essas escórias do asceta, que são causas para o renascimento em estados de privação e cujos resultados devem ser vivenciados em destinos infelizes, eu digo que ele 'não pratica o caminho adequado ao asceta'. Suponham que a arma chamada mataja, bem afiada em ambos os gumes, estivesse guardada e envolta em uma bainha de retalhos. Eu digo que a vida monástica de tal monge é comparável a isso.

๔๓๗. ‘‘นาหํ, ภิกฺขเว, สงฺฆาฏิกสฺส สงฺฆาฏิธารณมตฺเตน สามญฺญํ วทามิ. นาหํ, ภิกฺขเว, อเจลกสฺส อเจลกมตฺเตน สามญฺญํ วทามิ. นาหํ, ภิกฺขเว, รโชชลฺลิกสฺส รโชชลฺลิกมตฺเตน สามญฺญํ วทามิ. นาหํ, ภิกฺขเว[Pg.350], อุทโกโรหกสฺส อุทโกโรหณมตฺเตน สามญฺญํ วทามิ. นาหํ, ภิกฺขเว, รุกฺขมูลิกสฺส รุกฺขมูลิกมตฺเตน สามญฺญํ วทามิ. นาหํ, ภิกฺขเว, อพฺโภกาสิกสฺส อพฺโภกาสิกมตฺเตน สามญฺญํ วทามิ. นาหํ, ภิกฺขเว, อุพฺภฏฺฐกสฺส อุพฺภฏฺฐกมตฺเตน สามญฺญํ วทามิ. นาหํ, ภิกฺขเว, ปริยายภตฺติกสฺส ปริยายภตฺติกมตฺเตน สามญฺญํ วทามิ. นาหํ, ภิกฺขเว, มนฺตชฺฌายกสฺส มนฺตชฺฌายกมตฺเตน สามญฺญํ วทามิ. นาหํ, ภิกฺขเว, ชฏิลกสฺส ชฏาธารณมตฺเตน สามญฺญํ วทามิ.

437. Eu não digo, monges, que o estado de asceta se estabelece em quem usa um manto de retalhos pelo mero fato de usar o manto de retalhos; nem em um asceta nu pelo mero fato de estar nu; nem em quem está coberto de poeira e sujeira pelo mero fato de estar coberto de poeira e sujeira; nem em quem realiza banhos ritualísticos pelo mero fato de realizar banhos ritualísticos; nem em quem habita ao pé de uma árvore pelo mero fato de habitar ao pé de uma árvore; nem em quem habita ao ar livre pelo mero fato de habitar ao ar livre; nem em quem pratica a permanência contínua de pé pelo mero fato de permanecer continuamente de pé; nem em quem se alimenta em intervalos determinados pelo mero fato de se alimentar em intervalos determinados; nem em quem recita encantamentos pelo mero fato de recitar encantamentos; nem digo que o estado de asceta se estabelece em quem tem cabelos trançados pelo mero fato de usar os cabelos trançados.

‘‘สงฺฆาฏิกสฺส เจ, ภิกฺขเว, สงฺฆาฏิธารณมตฺเตน อภิชฺฌาลุสฺส อภิชฺฌา ปหีเยถ, พฺยาปนฺนจิตฺตสฺส พฺยาปาโท ปหีเยถ, โกธนสฺส โกโธ ปหีเยถ, อุปนาหิสฺส อุปนาโห ปหีเยถ, มกฺขิสฺส มกฺโข ปหีเยถ, ปฬาสิสฺส ปฬาโส ปหีเยถ, อิสฺสุกิสฺส อิสฺสา ปหีเยถ, มจฺฉริสฺส มจฺฉริยํ ปหีเยถ, สฐสฺส สาเฐยฺยํ ปหีเยถ, มายาวิสฺส มายา ปหีเยถ, ปาปิจฺฉสฺส ปาปิกา อิจฺฉา ปหีเยถ, มิจฺฉาทิฏฺฐิกสฺส มิจฺฉาทิฏฺฐิ ปหีเยถ, ตเมนํ มิตฺตามจฺจา ญาติสาโลหิตา ชาตเมว นํ สงฺฆาฏิกํ กเรยฺยุํ, สงฺฆาฏิกตฺตเมว สมาทเปยฺยุํ – ‘เอหิ ตฺวํ, ภทฺรมุข, สงฺฆาฏิโก โหหิ, สงฺฆาฏิกสฺส เต สโต สงฺฆาฏิธารณมตฺเตน อภิชฺฌาลุสฺส อภิชฺฌา ปหียิสฺสติ, พฺยาปนฺนจิตฺตสฺส พฺยาปาโท ปหียิสฺสติ, โกธนสฺส โกโธ ปหียิสฺสติ, อุปนาหิสฺส อุปนาโห ปหียิสฺสติ, มกฺขิสฺส มกฺโข ปหียิสฺสติ, ปฬาสิสฺส ปฬาโส ปหียิสฺสติ, อิสฺสุกิสฺส อิสฺสา ปหียิสฺสติ, มจฺฉริสฺส มจฺฉริยํ ปหียิสฺสติ, สฐสฺส สาเฐยฺยํ ปหียิสฺสติ, มายาวิสฺส มายา ปหียิสฺสติ, ปาปิจฺฉสฺส ปาปิกา อิจฺฉา ปหียิสฺสติ, มิจฺฉาทิฏฺฐิกสฺส มิจฺฉาทิฏฺฐิ ปหียิสฺสตี’ติ. ยสฺมา จ โข อหํ, ภิกฺขเว, สงฺฆาฏิกมฺปิ อิเธกจฺจํ ปสฺสามิ อภิชฺฌาลุํ พฺยาปนฺนจิตฺตํ โกธนํ อุปนาหึ มกฺขึ ปฬาสึ อิสฺสุกึ มจฺฉรึ สฐํ มายาวึ ปาปิจฺฉํ มิจฺฉาทิฏฺฐิกํ, ตสฺมา น สงฺฆาฏิกสฺส สงฺฆาฏิธารณมตฺเตน สามญฺญํ วทามิ.

Se, monges, pelo mero fato de usar o manto de retalhos, a cobiça de quem é cobiçoso fosse abandonada, a má vontade de quem tem má vontade fosse abandonada, a ira de quem é irado fosse abandonada, o rancor de quem é rancoroso fosse abandonado, o desdém de quem é desdenhoso fosse abandonado, a insolência de quem é insolente fosse abandonada, a inveja de quem é invejoso fosse abandonada, a avareza de quem é avarento fosse abandonada, a fraude de quem é fraudulento fosse abandonada, a dissimulação de quem é dissimulado fosse abandonada, os desejos nocivos de quem tem desejos nocivos fossem abandonados, a visão incorreta de quem tem visão incorreta fosse abandonada, então seus amigos e companheiros, seus parentes e familiares, fariam dele um usuário de manto de retalhos assim que nascesse, e o fariam assumir o uso do manto de retalhos dizendo: 'Venha, meu caro, use o manto de retalhos para que, pelo mero fato de usar o manto de retalhos, quando você for cobiçoso, a sua cobiça seja abandonada; quando tiver má vontade, a sua má vontade seja abandonada; quando for irado, a sua ira seja abandonada; quando for rancoroso, o seu rancor seja abandonado; quando for desdenhoso, o seu desdém seja abandonado; quando for insolente, a sua insolência seja abandonada; quando for invejoso, a sua inveja seja abandonada; quando for avarento, a sua avareza seja abandonada; quando for fraudulento, a sua fraude seja abandonada; quando for dissimulado, a sua dissimulação seja abandonada; quando tiver desejos nocivos, os seus desejos nocivos sejam abandonados; quando tiver visão incorreta, a sua visão incorreta seja abandonada'. Mas, como eu vejo aqui alguém que usa o manto de retalhos e que é cobiçoso, que tem má vontade, que é irado, rancoroso, desdenhoso, insolente, invejoso, avarento, fraudulento, dissimulado, que tem desejos nocivos, que tem visão incorreta, é por isso que eu não digo que o estado de asceta se estabelece em quem usa um manto de retalhos pelo mero fato de usar o manto de retalhos.

‘‘อเจลกสฺส เจ, ภิกฺขเว…เป… รโชชลฺลิกสฺส เจ, ภิกฺขเว…เป… อุทโกโรหกสฺส เจ, ภิกฺขเว…เป… รุกฺขมูลิกสฺส เจ, ภิกฺขเว…เป… อพฺโภกาสิกสฺส เจ, ภิกฺขเว…เป… อุพฺภฏฺฐกสฺส เจ, ภิกฺขเว…เป… ปริยายภตฺติกสฺส เจ, ภิกฺขเว…เป… มนฺตชฺฌายกสฺส เจ, ภิกฺขเว…เป… ชฏิลกสฺส [Pg.351] เจ, ภิกฺขเว, ชฏาธารณมตฺเตน อภิชฺฌาลุสฺส อภิชฺฌา ปหีเยถ, พฺยาปนฺนจิตฺตสฺส พฺยาปาโท ปหีเยถ, โกธนสฺส โกโธ ปหีเยถ, อุปนาหิสฺส อุปนาโห ปหีเยถ, มกฺขิสฺส มกฺโข ปหีเยถ, ปฬาสิสฺส ปฬาโส ปหีเยถ, อิสฺสุกิสฺส อิสฺสา ปหีเยถ, มจฺฉริสฺส มจฺฉริยํ ปหีเยถ, สฐสฺส สาเฐยฺยํ ปหีเยถ, มายาวิสฺส มายา ปหีเยถ, ปาปิจฺฉสฺส ปาปิกา อิจฺฉา ปหีเยถ, มิจฺฉาทิฏฺฐิกสฺส มิจฺฉาทิฏฺฐิ ปหีเยถ, ตเมนํ มิตฺตามจฺจา ญาติสาโลหิตา ชาตเมว นํ ชฏิลกํ กเรยฺยุํ, ชฏิลกตฺตเมว สมาทเปยฺยุํ – ‘เอหิ ตฺวํ, ภทฺรมุข, ชฏิลโก โหหิ, ชฏิลกสฺส เต สโต ชฏาธารณมตฺเตน อภิชฺฌาลุสฺส อภิชฺฌา ปหียิสฺสติ พฺยาปนฺนจิตฺตสฺส พฺยาปาโท ปหียิสฺสติ, โกธนสฺส โกโธ ปหียิสฺสติ…เป… ปาปิจฺฉสฺส ปาปิกา อิจฺฉา ปหียิสฺสติ มิจฺฉาทิฏฺฐิกสฺส มิจฺฉาทิฏฺฐิ ปหียิสฺสตี’ติ. ยสฺมา จ โข อหํ, ภิกฺขเว, ชฏิลกมฺปิ อิเธกจฺจํ ปสฺสามิ อภิชฺฌาลุํ พฺยาปนฺนจิตฺตํ โกธนํ อุปนาหึ มกฺขึ ปลาสึ อิสฺสุกึ มจฺฉรึ สฐํ มายาวึ ปาปิจฺฉํ มิจฺฉาทิฏฺฐึ, ตสฺมา น ชฏิลกสฺส ชฏาธารณมตฺเตน สามญฺญํ วทามิ.

“Se, monges, pelo mero fato de estar nu, um asceta nu que fosse cobiçoso abandonasse a cobiça... se, monges, pela mera poeira e sujeira... se, monges, pelo mero banhar-se na água... se, monges, pelo mero habitar ao pé de uma árvore... se, monges, pelo mero habitar ao ar livre... se, monges, pelo mero permanecer de pé... se, monges, pelo mero alimentar-se em intervalos regulares... se, monges, pela mera recitação de hinos... se, monges, pelo mero uso de cabelos trançados, a cobiça de um asceta de cabelos trançados que fosse cobiçoso fosse abandonada, a má vontade daquele que tivesse má vontade fosse abandonada, a raiva daquele que fosse raivoso fosse abandonada, o ressentimento daquele que fosse ressentido fosse abandonado, a depreciação daquele que deprecia as virtudes alheias fosse abandonada, a rivalidade daquele que fosse rival fosse abandonada, a inveja daquele que fosse invejoso fosse abandonada, a avareza daquele que fosse avarento fosse abandonada, a fraude daquele que fosse fraudulento fosse abandonada, a hipocrisia daquele que fosse hipócrita fosse abandonada, os maus desejos daquele que tivesse maus desejos fossem abandonados, a visão incorreta daquele que tivesse visão incorreta fosse abandonada, então seus amigos, companheiros, parentes e consanguíneos o fariam usar cabelos trançados desde o nascimento e o exortariam a usar cabelos trançados: ‘Venha, bom homem, use cabelos trançados; para você que usa cabelos trançados, sendo cobiçoso, pelo mero uso de cabelos trançados a cobiça será abandonada, para quem tem má vontade a má vontade será abandonada, para quem é raivoso a raiva será abandonada... para quem tem maus desejos os maus desejos serão abandonados, para quem tem visão incorreta a visão incorreta será abandonada’. Mas como eu, monges, vejo neste mundo alguns que usam cabelos trançados e que ainda assim são cobiçosos, cheios de má vontade, raivosos, ressentidos, depreciadores das virtudes alheias, rivais, invejosos, avarentos, fraudulentos, hipócritas, cheios de maus desejos e de visão incorreta, por isso não digo que o estado de asceta se realiza em um asceta de cabelos trançados pelo mero uso de cabelos trançados.”

๔๓๘. ‘‘กถญฺจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สมณสามีจิปฺปฏิปทํ ปฏิปนฺโน โหติ? ยสฺส กสฺสจิ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุโน อภิชฺฌาลุสฺส อภิชฺฌา ปหีนา โหติ, พฺยาปนฺนจิตฺตสฺส พฺยาปาโท ปหีโน โหติ, โกธนสฺส โกโธ ปหีโน โหติ, อุปนาหิสฺส อุปนาโห ปหีโน โหติ, มกฺขิสฺส มกฺโข ปหีโน โหติ, ปฬาสิสฺส ปฬาโส ปหีโน โหติ, อิสฺสุกิสฺส อิสฺสา ปหีนา โหติ, มจฺฉริสฺส มจฺฉริยํ ปหีนํ โหติ, สฐสฺส สาเฐยฺยํ ปหีนํ โหติ, มายาวิสฺส มายา ปหีนา โหติ, ปาปิจฺฉสฺส ปาปิกา อิจฺฉา ปหีนา โหติ, มิจฺฉาทิฏฺฐิกสฺส มิจฺฉาทิฏฺฐิ ปหีนา โหติ – อิเมสํ โข อหํ, ภิกฺขเว, สมณมลานํ สมณโทสานํ สมณกสฏานํ อาปายิกานํ ฐานานํ ทุคฺคติเวทนิยานํ ปหานา ‘สมณสามีจิปฺปฏิปทํ ปฏิปนฺโน’ติ วทามิ. โส สพฺเพหิ อิเมหิ ปาปเกหิ อกุสเลหิ ธมฺเมหิ วิสุทฺธมตฺตานํ สมนุปสฺสติ ( ). ตสฺส สพฺเพหิ อิเมหิ ปาปเกหิ อกุสเลหิ ธมฺเมหิ วิสุทฺธมตฺตานํ สมนุปสฺสโต [Pg.352] ( ) ปาโมชฺชํ ชายติ, ปมุทิตสฺส ปีติ ชายติ, ปีติมนสฺส กาโย ปสฺสมฺภติ, ปสฺสทฺธกาโย สุขํ เวเทติ, สุขิโน จิตฺตํ สมาธิยติ.

438. “E como, monges, um monge pratica o caminho adequado para um asceta? Quando, monges, para qualquer monge que fosse cobiçoso, a cobiça foi abandonada; para quem tinha má vontade, a má vontade foi abandonada; para quem era raivoso, a raiva foi abandonada; para quem era ressentido, o ressentimento foi abandonado; para quem depreciava as virtudes alheias, a depreciação foi abandonada; para quem era rival, a rivalidade foi abandonada; para quem era invejoso, a inveja foi abandonada; para quem era avarento, a avareza foi abandonada; para quem era fraudulento, a fraude foi abandonada; para quem era hipócrita, a hipocrisia foi abandonada; para quem tinha maus desejos, os maus desejos foram abandonados; para quem tinha visão incorreta, a visão incorreta foi abandonada — então, monges, por ter abandonado essas máculas do asceta, esses defeitos do asceta, esses impurezas do asceta, que são causas de renascimento em estados de privação e cujos resultados são experimentados em destinos infelizes, eu digo que ele ‘pratica o caminho adequado para um asceta’. Ele vê a si mesmo purificado de todos esses estados prejudiciais e prejudiciais. Quando ele vê a si mesmo purificado de todos esses estados prejudiciais e prejudiciais, a alegria nasce nele. Quando ele está alegre, o êxtase nasce nele; naquele que tem êxtase, o corpo torna-se tranquilo; aquele cujo corpo está tranquilo sente felicidade; naquele que sente felicidade, a mente torna-se concentrada.”

‘‘โส เมตฺตาสหคเตน เจตสา เอกํ ทิสํ ผริตฺวา วิหรติ, ตถา ทุติยํ, ตถา ตติยํ, ตถา จตุตฺถํ. อิติ อุทฺธมโธ ติริยํ สพฺพธิ สพฺพตฺตตาย สพฺพาวนฺตํ โลกํ เมตฺตาสหคเตน เจตสา วิปุเลน มหคฺคเตน อปฺปมาเณน อเวเรน อพฺยาพชฺเฌน ผริตฺวา วิหรติ. กรุณาสหคเตน เจตสา…เป… มุทิตาสหคเตน เจตสา…เป… อุเปกฺขาสหคเตน เจตสา เอกํ ทิสํ ผริตฺวา วิหรติ, ตถา ทุติยํ, ตถา ตติยํ, ตถา จตุตฺถํ. อิติ อุทฺธมโธ ติริยํ สพฺพธิ สพฺพตฺตตาย สพฺพาวนฺตํ โลกํ อุเปกฺขาสหคเตน เจตสา วิปุเลน มหคฺคเตน อปฺปมาเณน อเวเรน อพฺยาพชฺเฌน ผริตฺวา วิหรติ. เสยฺยถาปิ, ภิกฺขเว, โปกฺขรณี อจฺโฉทกา สาโตทกา สีโตทกา เสตกา สุปติตฺถา รมณียา. ปุรตฺถิมาย เจปิ ทิสาย ปุริโส อาคจฺเฉยฺย ฆมฺมาภิตตฺโต ฆมฺมปเรโต กิลนฺโต ตสิโต ปิปาสิโต. โส ตํ โปกฺขรณึ อาคมฺม วิเนยฺย อุทกปิปาสํ วิเนยฺย ฆมฺมปริฬาหํ…เป… ปจฺฉิมาย เจปิ ทิสาย ปุริโส อาคจฺเฉยฺย…เป… อุตฺตราย เจปิ ทิสาย ปุริโส อาคจฺเฉยฺย…เป… ทกฺขิณาย เจปิ ทิสาย ปุริโส อาคจฺเฉยฺย. ยโต กุโต เจปิ นํ ปุริโส อาคจฺเฉยฺย ฆมฺมาภิตตฺโต ฆมฺมปเรโต, กิลนฺโต ตสิโต ปิปาสิโต. โส ตํ โปกฺขรณึ อาคมฺม วิเนยฺย อุทกปิปาสํ, วิเนยฺย ฆมฺมปริฬาหํ. เอวเมว โข, ภิกฺขเว, ขตฺติยกุลา เจปิ อคารสฺมา อนคาริยํ ปพฺพชิโต โหติ, โส จ ตถาคตปฺปเวทิตํ ธมฺมวินยํ อาคมฺม, เอวํ เมตฺตํ กรุณํ มุทิตํ อุเปกฺขํ ภาเวตฺวา ลภติ อชฺฌตฺตํ วูปสมํ. อชฺฌตฺตํ วูปสมา ‘สมณสามีจิปฺปฏิปทํ ปฏิปนฺโน’ติ วทามิ. พฺราหฺมณกุลา เจปิ…เป… เวสฺสกุลา เจปิ…เป… สุทฺทกุลา เจปิ…เป… ยสฺมา กสฺมา เจปิ กุลา อคารสฺมา อนคาริยํ ปพฺพชิโต โหติ, โส จ ตถาคตปฺปเวทิตํ ธมฺมวินยํ อาคมฺม, เอวํ เมตฺตํ กรุณํ มุทิตํ อุเปกฺขํ ภาเวตฺวา ลภติ อชฺฌตฺตํ วูปสมํ. อชฺฌตฺตํ วูปสมา ‘สมณสามีจิปฺปฏิปทํ ปฏิปนฺโน’ติ วทามิ.

“Ele habita permeando uma direção com a mente imbuída de amor-bondade, assim também a segunda, assim também a terceira, assim também a quarta; assim, acima, abaixo, ao redor e em todos os lugares, e a todos como a si mesmo, ele habita permeando o mundo inteiro com a mente imbuída de amor-bondade, abundante, elevada, imensurável, livre de hostilidade e livre de má vontade. Ele habita permeando uma direção com a mente imbuída de compaixão... com a mente imbuída de alegria altruísta... com a mente imbuída de equanimidade, assim também a segunda, assim também a terceira, assim também a quarta; assim, acima, abaixo, ao redor e em todos os lugares, e a todos como a si mesmo, ele habita permeando o mundo inteiro com a mente imbuída de equanimidade, abundante, elevada, imensurável, livre de hostilidade e livre de má vontade. Suponham, monges, que houvesse um lago com água límpida, doce, fresca, pura, com margens acessíveis e agradável. Se um homem, castigado e exausto pelo calor, cansado, ressequido e sedento, viesse do leste, ou do oeste, ou do norte, ou do sul, ou de onde quer que fosse, ao chegar ao lago, ele saciaria sua sede e aliviaria o calor febril. Da mesma forma, monges, se alguém de uma família de nobres parte da vida em família para a vida sem lar e, tendo encontrado o Dhamma e a Disciplina proclamados pelo Tathagata, desenvolve o amor-bondade, a compaixão, a alegria altruísta e a equanimidade, e com isso obtém a paz interior, então, por causa dessa paz interior, eu digo que ele pratica o caminho adequado para um asceta. E se alguém de uma família de brâmanes... de uma família de comerciantes... de uma família de trabalhadores... de qualquer família que seja parte da vida em família para a vida sem lar e, tendo encontrado o Dhamma e a Disciplina proclamados pelo Tathagata, desenvolve o amor-bondade, a compaixão, a alegria altruísta e a equanimidade, e com isso obtém a paz interior, então, por causa dessa paz interior, eu digo que ele pratica o caminho adequado para um asceta.”

‘‘ขตฺติยกุลา [Pg.353] เจปิ อคารสฺมา อนคาริยํ ปพฺพชิโต โหติ. โส จ อาสวานํ ขยา อนาสวํ เจโตวิมุตฺตึ ปญฺญาวิมุตฺตึ ทิฏฺเฐว ธมฺเม สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหรติ. อาสวานํ ขยา สมโณ โหติ. พฺราหฺมณกุลา เจปิ…เป… เวสฺสกุลา เจปิ… สุทฺทกุลา เจปิ… ยสฺมา กสฺมา เจปิ กุลา อคารสฺมา อนคาริยํ ปพฺพชิโต โหติ, โส จ อาสวานํ ขยา อนาสวํ เจโตวิมุตฺตึ ปญฺญาวิมุตฺตึ ทิฏฺเฐว ธมฺเม สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหรติ. อาสวานํ ขยา สมโณ โหตี’’ติ.

“Monges, se alguém de uma família de nobres parte da vida em família para a vida sem lar e, pela destruição das máculas, entra e habita na libertação da mente e na libertação pela sabedoria que são livres de máculas, realizando-as por si mesmo com conhecimento direto nesta mesma vida, então ele é um verdadeiro asceta devido à destruição das máculas. E se alguém de uma família de brâmanes... de uma família de comerciantes... de uma família de trabalhadores... de qualquer família que seja parte da vida em família para a vida sem lar e, pela destruição das máculas, entra e habita na libertação da mente e na libertação pela sabedoria que são livres de máculas, realizando-as por si mesmo com conhecimento direto nesta mesma vida, então ele é um verdadeiro asceta devido à destruição das máculas.”

อิทมโวจ ภควา. อตฺตมนา เต ภิกฺขู ภควโต ภาสิตํ อภินนฺทุนฺติ.

Isso foi o que o Abençoado disse. Satisfeitos, os monges se alegraram com as palavras do Abençoado.

จูฬอสฺสปุรสุตฺตํ นิฏฺฐิตํ ทสมํ.

O Cūḷaassapura Sutta, o décimo, está concluído.

มหายมกวคฺโค นิฏฺฐิโต จตุตฺโถ.

O Mahāyamaka Vagga, o quarto, está concluído.

ตสฺสุทฺทานํ –

O sumário deste capítulo é:

คิญฺชกสาลวนํ ปริหริตุํ, ปญฺญวโต ปุน สจฺจกนิเสโธ;

มุขวณฺณปสีทนตาปินฺโท, เกวฏฺฏอสฺสปุรชฏิเลน.

O Templo de Tijolos e o Bosque de Shoreas, para o sábio; depois, a refutação de Saccaka; a radiância do semblante; o pescador, Assapura e o asceta de cabelos trançados.

๕. จูฬยมกวคฺโค

5. Cūḷayamakavagga (A Divisão Menor de Pares)

๑. สาเลยฺยกสุตฺตํ

1. Sāleyyaka Sutta

๔๓๙. เอวํ [Pg.354] เม สุตํ – เอกํ สมยํ ภควา โกสเลสุ จาริกํ จรมาโน มหตา ภิกฺขุสงฺเฆน สทฺธึ เยน สาลา นาม โกสลานํ พฺราหฺมณคาโม ตทวสริ. อสฺโสสุํ โข สาเลยฺยกา พฺราหฺมณคหปติกา – ‘‘สมโณ ขลุ, โภ, โคตโม สกฺยปุตฺโต สกฺยกุลา ปพฺพชิโต โกสเลสุ จาริกํ จรมาโน มหตา ภิกฺขุสงฺเฆน สทฺธึ สาลํ อนุปฺปตฺโต. ตํ โข ปน ภวนฺตํ โคตมํ เอวํ กลฺยาโณ กิตฺติสทฺโท อพฺภุคฺคโต – ‘อิติปิ โส ภควา อรหํ สมฺมาสมฺพุทฺโธ วิชฺชาจรณสมฺปนฺโน สุคโต โลกวิทู อนุตฺตโร ปุริสทมฺมสารถิ สตฺถา เทวมนุสฺสานํ พุทฺโธ ภควา. โส อิมํ โลกํ สเทวกํ สมารกํ สพฺรหฺมกํ สสฺสมณพฺราหฺมณึ ปชํ สเทวมนุสฺสํ สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา ปเวเทติ. โส ธมฺมํ เทเสติ อาทิกลฺยาณํ มชฺเฌกลฺยาณํ ปริโยสานกลฺยาณํ สาตฺถํ สพฺยญฺชนํ; เกวลปริปุณฺณํ ปริสุทฺธํ พฺรหฺมจริยํ ปกาเสติ’. สาธุ โข ปน ตถารูปานํ อรหตํ ทสฺสนํ โหตี’’ติ.

439. “Assim ouvi. Em certa ocasião, o Abençoado estava peregrinando pelo país de Kosala com uma grande comunidade de monges, e eventualmente chegou a uma aldeia de brâmanes de Kosala chamada Sālā. Os chefes de família brâmanes de Sālā ouviram: ‘O asceta Gotama, o filho dos Sakyas que partiu do clã dos Sakyas para a vida sem lar, está peregrinando pelo país de Kosala com uma grande comunidade de monges e chegou a Sālā. Uma excelente reputação sobre o mestre Gotama se espalhou da seguinte maneira: “Esse Abençoado é realizado, plenamente desperto, perfeito no verdadeiro conhecimento e conduta, sublime, conhecedor dos mundos, guia incomparável para treinar as pessoas que podem ser domadas, mestre de deuses e humanos, desperto, abençoado. Ele proclama este mundo com seus deuses, seus Maras e seus Brahmas, esta geração com seus ascetas e brâmanes, seus príncipes e seu povo, o qual ele mesmo realizou com conhecimento direto. Ele ensina o Dhamma que é excelente no início, excelente no meio e excelente no fim, com o significado e a formulação corretos, e revela uma vida santa que é perfeitamente completa e pura.” É bom ver tais arahants’.”

อถ โข สาเลยฺยกา พฺราหฺมณคหปติกา เยน ภควา เตนุปสงฺกมึสุ; อุปสงฺกมิตฺวา อปฺเปกจฺเจ ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทึสุ; อปฺเปกจฺเจ ภควตา สทฺธึ สมฺโมทึสุ, สมฺโมทนียํ กถํ สารณียํ วีติสาเรตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทึสุ; อปฺเปกจฺเจ เยน ภควา เตนญฺชลึ ปณาเมตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทึสุ; อปฺเปกจฺเจ ภควโต สนฺติเก นามโคตฺตํ สาเวตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทึสุ; อปฺเปกจฺเจ ตุณฺหีภูตา เอกมนฺตํ นิสีทึสุ. เอกมนฺตํ นิสินฺนา โข สาเลยฺยกา พฺราหฺมณคหปติกา ภควนฺตํ เอตทโวจุํ – ‘‘โก นุ โข, โภ โคตม, เหตุ, โก ปจฺจโย, เยน มิเธกจฺเจ สตฺตา กายสฺส เภทา ปรํ มรณา อปายํ ทุคฺคตึ วินิปาตํ นิรยํ อุปปชฺชนฺติ? โก ปน, โภ โคตม, เหตุ, โก ปจฺจโย, เยน มิเธกจฺเจ สตฺตา กายสฺส เภทา ปรํ มรณา สุคตึ สคฺคํ โลกํ อุปปชฺชนฺตี’’ติ?

“Então, os chefes de família brâmanes de Sālā foram até o Abençoado. Ao chegarem, alguns prestaram homenagem ao Abençoado e sentaram-se a um lado; alguns trocaram saudações com ele e, após concluírem essa conversa cortês e amigável, sentaram-se a um lado; alguns estenderam as mãos em reverente saudação em direção ao Abençoado e sentaram-se a um lado; alguns pronunciaram seus nomes e clãs na presença do Abençoado e sentaram-se a um lado; alguns permaneceram em silêncio e sentaram-se a um lado. Sentados a um lado, os chefes de família brâmanes de Sālā disseram ao Abençoado: ‘Mestre Gotama, qual é a causa e a condição pela qual alguns seres aqui, com a dissolução do corpo, após a morte, renascem em states de privação, em um destino infeliz, na perdição, até mesmo no inferno? E qual é a causa e a condição pela qual alguns seres aqui, com a dissolução do corpo, após a morte, renascem em um destino feliz, até mesmo no mundo celestial?’”

‘‘อธมฺมจริยาวิสมจริยาเหตุ โข, คหปตโย, เอวมิเธกจฺเจ สตฺตา กายสฺส เภทา ปรํ มรณา อปายํ ทุคฺคตึ วินิปาตํ นิรยํ อุปปชฺชนฺติ. ธมฺมจริยาสมจริยาเหตุ [Pg.355] โข, คหปตโย, เอวมิเธกจฺเจ สตฺตา กายสฺส เภทา ปรํ มรณา สุคตึ สคฺคํ โลกํ อุปปชฺชนฺตี’’ติ.

“‘Chefes de família, é por causa de uma conduta contrária ao Dhamma, por causa de uma conduta desarmoniosa, que alguns seres aqui, com a dissolução do corpo, após a morte, renascem em estados de privação, em um destino infeliz, na perdição, até mesmo no inferno. É por causa de uma conduta em conformidade com o Dhamma, por causa de uma conduta harmoniosa, que alguns seres aqui, com a dissolução do corpo, após a morte, renascem em um destino feliz, até mesmo no mundo celestial.’”

‘‘น โข มยํ อิมสฺส โภโต โคตมสฺส สํขิตฺเตน ภาสิตสฺส, วิตฺถาเรน อตฺถํ อวิภตฺตสฺส, วิตฺถาเรน อตฺถํ อาชานาม. สาธุ โน ภวํ โคตโม ตถา ธมฺมํ เทเสตุ, ยถา มยํ อิมสฺส โภโต โคตมสฺส สํขิตฺเตน ภาสิตสฺส, วิตฺถาเรน อตฺถํ อวิภตฺตสฺส, วิตฺถาเรน อตฺถํ อาชาเนยฺยามา’’ติ. ‘‘เตน หิ, คหปตโย, สุณาถ, สาธุกํ มนสิ กโรถ, ภาสิสฺสามี’’ติ. ‘‘เอวํ, โภ’’ติ โข สาเลยฺยกา พฺราหฺมณคหปติกา ภควโต ปจฺจสฺโสสุํ. ภควา เอตทโวจ –

“‘Nós não compreendemos o significado detalhado dessa declaração do mestre Gotama, que ele falou de forma breve sem expor o significado detalhado. Seria bom se o mestre Gotama nos ensinasse o Dhamma de modo que pudéssemos compreender o significado detalhado de sua declaração.’ ‘Então, chefes de família, escutem e prestem muita atenção ao que vou dizer.’ ‘Sim, senhor’, responderam os chefes de família brâmanes de Sālā ao Abençoado. O Abençoado disse o seguinte:”

๔๔๐. ‘‘ติวิธํ โข, คหปตโย, กาเยน อธมฺมจริยาวิสมจริยา โหติ, จตุพฺพิธํ วาจาย อธมฺมจริยาวิสมจริยา โหติ, ติวิธํ มนสา อธมฺมจริยาวิสมจริยา โหติ.

440. “‘Chefes de família, há três tipos de conduta corporal contrária ao Dhamma, conduta desarmoniosa. Há quatro tipos de conduta verbal contrária ao Dhamma, conduta desarmoniosa. Há três tipos de conduta mental contrária ao Dhamma, conduta desarmoniosa.

‘‘กถญฺจ, คหปตโย, ติวิธํ กาเยน อธมฺมจริยาวิสมจริยา โหติ? อิธ, คหปตโย, เอกจฺโจ ปาณาติปาตี โหติ, ลุทฺโท โลหิตปาณิ หตปฺปหเต นิวิฏฺโฐ อทยาปนฺโน ปาณภูเตสุ.

“E como, chefes de família, há três tipos de conduta corporal contrária ao Dhamma, conduta desarmoniosa? Aqui, chefes de família, alguém destrói a vida de seres vivos; ele é cruel, tem as mãos manchadas de sangue, é dado a golpes e violência, e é desprovido de compaixão pelos seres vivos.

‘‘อทินฺนาทายี โข ปน โหติ. ยํ ตํ ปรสฺส ปรวิตฺตูปกรณํ, คามคตํ วา อรญฺญคตํ วา, ตํ อทินฺนํ เถยฺยสงฺขาตํ อาทาตา โหติ.

“Ele toma o que não foi dado; ele se apropria, com a intenção de roubar, dos bens e posses alheias, quer estejam na aldeia, quer na floresta.

‘‘กาเมสุมิจฺฉาจารี โข ปน โหติ. ยา ตา มาตุรกฺขิตา ปิตุรกฺขิตา มาตาปิตุรกฺขิตา ภาตุรกฺขิตา ภคินิรกฺขิตา ญาติรกฺขิตา โคตฺตรกฺขิตา ธมฺมรกฺขิตา สสฺสามิกา สปริทณฺฑา อนฺตมโส มาลาคุฬปริกฺขิตฺตาปิ, ตถารูปาสุ จาริตฺตํ อาปชฺชิตา โหติ. เอวํ โข, คหปตโย, ติวิธํ กาเยน อธมฺมจริยาวิสมจริยา โหติ.

“Ele comete má conduta sexual; ele se envolve sexualmente com mulheres que são protegidas por sua mãe, pai, mãe e pai, irmão, irmã, parentes, clã, pela lei, que têm marido, que estão sujeitas a punição, e até mesmo com aquelas que foram prometidas em casamento com uma guirlanda de flores. É assim, chefes de família, que há três tipos de conduta corporal contrária ao Dhamma, conduta desarmoniosa.”

‘‘กถญฺจ, คหปตโย, จตุพฺพิธํ วาจาย อธมฺมจริยาวิสมจริยา โหติ? อิธ, คหปตโย, เอกจฺโจ มุสาวาที โหติ. สภาคโต วา ปริสาคโต วา, ญาติมชฺฌคโต วา ปูคมชฺฌคโต วา ราชกุลมชฺฌคโต วา, อภินีโต สกฺขิปุฏฺโฐ – ‘เอหมฺโภ ปุริส, ยํ ชานาสิ ตํ วเทหี’ติ[Pg.356], โส อชานํ วา อาห – ‘ชานามี’ติ, ชานํ วา อาห – ‘น ชานามี’ติ, อปสฺสํ วา อาห – ‘ปสฺสามี’ติ, ปสฺสํ วา อาห – ‘น ปสฺสามี’ติ. อิติ อตฺตเหตุ วา ปรเหตุ วา อามิสกิญฺจิกฺขเหตุ วา สมฺปชานมุสา ภาสิตา โหติ.

E como, chefes de família, há quatro tipos de conduta verbal contrária ao Dhamma, conduta injusta? Aqui, chefes de família, uma pessoa fala falsidade. Quando convocada a um tribunal, ou a uma assembleia, ou à presença de seus parentes, ou à sua guilda, ou à presença da família real, e questionada como testemunha: 'Ora, bom homem, diga o que você sabe', não sabendo, ela diz: 'Eu sei', ou sabendo, diz: 'Não sei'; não vendo, diz: 'Eu vejo', ou vendo, diz: 'Não vejo'. Assim, conscientemente, ela fala falsidade para seus próprios fins, ou para os fins de outrem, ou por alguma recompensa material insignificante.

‘‘ปิสุณวาโจ โข ปน โหติ. อิโต สุตฺวา อมุตฺร อกฺขาตา อิเมสํ เภทาย, อมุตฺร วา สุตฺวา อิเมสํ อกฺขาตา อมูสํ เภทาย. อิติ สมคฺคานํ วา เภตฺตา, ภินฺนานํ วา อนุปฺปทาตา, วคฺคาราโม วคฺครโต วคฺคนนฺที วคฺคกรณึ วาจํ ภาสิตา โหติ.

Além disso, ela fala com maledicência. Ouvindo algo aqui, ela conta acolá para dividir estas pessoas daquelas; ou ouvindo algo acolá, ela conta a estas pessoas para dividir aquelas destas. Assim, ela divide os que estão unidos, fomenta divisões, deleita-se na discórdia, alegra-se na discórdia, regozija-se na discórdia, proferindo palavras que criam discórdia.

‘‘ผรุสวาโจ โข ปน โหติ. ยา สา วาจา อณฺฑกา กกฺกสา ปรกฏุกา ปราภิสชฺชนี โกธสามนฺตา อสมาธิสํวตฺตนิกา, ตถารูปึ วาจํ ภาสิตา โหติ.

Além disso, ela fala de forma áspera. Ela profere palavras que são rudes, duras, dolorosas para os outros, ofensivas para os outros, que beiram a raiva e não conduzem à concentração; ela fala palavras desse tipo.

‘‘สมฺผปฺปลาปี โข ปน โหติ. อกาลวาที อภูตวาที อนตฺถวาที อธมฺมวาที อวินยวาที. อนิธานวตึ วาจํ ภาสิตา โหติ อกาเลน อนปเทสํ อปริยนฺตวตึ อนตฺถสํหิตํ. เอวํ โข, คหปตโย, จตุพฺพิธํ วาจาย อธมฺมจริยาวิสมจริยา โหติ.

Além disso, ela fala futilidades. Fala fora de hora, fala o que não é fato, fala o que é inútil, fala o que é contrário ao Dhamma e à Disciplina. Em momento inapropriado, ela profere palavras que não têm valor, sem fundamento, desmedidas e desprovidas de benefício. É assim, chefes de família, que há quatro tipos de conduta verbal contrária ao Dhamma, conduta injusta.

‘‘กถญฺจ, คหปตโย, ติวิธํ มนสา อธมฺมจริยาวิสมจริยา โหติ? อิธ, คหปตโย, เอกจฺโจ อภิชฺฌาลุ โหติ, ยํ ตํ ปรสฺส ปรวิตฺตูปกรณํ ตํ อภิชฺฌาตา โหติ – ‘อโห วต ยํ ปรสฺส ตํ มมสฺสา’’’ติ!

E como, chefes de família, há três tipos de conduta mental contrária ao Dhamma, conduta injusta? Aqui, chefes de família, uma pessoa é cobiçosa. Ela cobiça a riqueza e a propriedade alheias, pensando: 'Oh, quem dera o que pertence a outrem fosse meu!'

‘‘พฺยาปนฺนจิตฺโต โข ปน โหติ ปทุฏฺฐมนสงฺกปฺโป – ‘อิเม สตฺตา หญฺญนฺตุ วา วชฺฌนฺตุ วา อุจฺฉิชฺชนฺตุ วา วินสฺสนฺตุ วา มา วา อเหสุ’’’นฺติ.

Além disso, ela tem uma mente de má vontade e intenções hostis, pensando: 'Que estes seres sejam mortos, massacrados, exterminados, destruídos, ou que deixem de existir!'

‘‘มิจฺฉาทิฏฺฐิโก โข ปน โหติ วิปรีตทสฺสโน – ‘นตฺถิ ทินฺนํ นตฺถิ ยิฏฺฐํ นตฺถิ หุตํ, นตฺถิ สุกตทุกฺกฏานํ กมฺมานํ ผลํ วิปาโก, นตฺถิ อยํ โลโก นตฺถิ ปโร โลโก, นตฺถิ มาตา นตฺถิ ปิตา, นตฺถิ สตฺตา โอปปาติกา[Pg.357], นตฺถิ โลเก สมณพฺราหฺมณา สมฺมคฺคตา สมฺมาปฏิปนฺนา เย อิมญฺจ โลกํ ปรญฺจ โลกํ สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา ปเวเทนฺตี’ติ. เอวํ โข, คหปตโย, ติวิธํ มนสา อธมฺมจริยาวิสมจริยา โหติ.

Além disso, ela tem visão incorreta, uma perspectiva distorcida, pensando: 'Não há nada dado, nada oferecido, nada sacrificado; não há fruto ou resultado de ações boas e más; não há este mundo, não há outro mundo; não há mãe, não há pai; não há seres que renascem espontaneamente; não há no mundo ascetas e brâmanes de conduta correta e íntegra que, tendo compreendido por si mesmos através do conhecimento direto, proclamem este mundo e o outro mundo'. É assim, chefes de família, que há três tipos de conduta mental contrária ao Dhamma, conduta injusta.

‘‘เอวํ อธมฺมจริยาวิสมจริยาเหตุ โข, คหปตโย, เอวมิเธกจฺเจ สตฺตา กายสฺส เภทา ปรํ มรณา อปายํ ทุคฺคตึ วินิปาตํ นิรยํ อุปปชฺชนฺติ.

É por causa de tal conduta contrária ao Dhamma, por causa de tal conduta injusta, chefes de família, que alguns seres aqui, com a dissolução do corpo, após a morte, renascem em estados de privação, em um destino infeliz, na ruína, até mesmo no inferno.

๔๔๑. ‘‘ติวิธํ โข, คหปตโย, กาเยน ธมฺมจริยาสมจริยา โหติ, จตุพฺพิธํ วาจาย ธมฺมจริยาสมจริยา โหติ, ติวิธํ มนสา ธมฺมจริยาสมจริยา โหติ.

441. Chefes de família, há três tipos de conduta corporal em conformidade com o Dhamma, conduta justa. Há quatro tipos de conduta verbal em conformidade com o Dhamma, conduta justa. Há três tipos de conduta mental em conformidade com o Dhamma, conduta justa.

‘‘กถญฺจ, คหปตโย, ติวิธํ กาเยน ธมฺมจริยาสมจริยา โหติ? อิธ, คหปตโย, เอกจฺโจ ปาณาติปาตํ ปหาย ปาณาติปาตา ปฏิวิรโต โหติ, นิหิตทณฺโฑ นิหิตสตฺโถ ลชฺชี ทยาปนฺโน สพฺพปาณภูตหิตานุกมฺปี วิหรติ.

E como, chefes de família, há três tipos de conduta corporal em conformidade com o Dhamma, conduta justa? Aqui, chefes de família, uma pessoa, abandonando o assassinato de seres vivos, abstém-se de matar seres vivos; com o bastão e as armas depostos, ela é conscienciosa, bondosa e compassiva, vivendo com compaixão por todos os seres vivos.

‘‘อทินฺนาทานํ ปหาย อทินฺนาทานา ปฏิวิรโต โหติ. ยํ ตํ ปรสฺส ปรวิตฺตูปกรณํ, คามคตํ วา อรญฺญคตํ วา, ตํ นาทินฺนํ เถยฺยสงฺขาตํ อาทาตา โหติ.

Abandonando a tomada do que não foi dado, ela abstém-se de tomar o que não foi dado; ela não toma com intenção de roubo a riqueza e a propriedade alheias, quer estejam na aldeia, quer na floresta.

‘‘กาเมสุมิจฺฉาจารํ ปหาย กาเมสุมิจฺฉาจารา ปฏิวิรโต โหติ. ยา ตา มาตุรกฺขิตา ปิตุรกฺขิตา มาตาปิตุรกฺขิตา ภาตุรกฺขิตา ภคินิรกฺขิตา ญาติรกฺขิตา โคตฺตรกฺขิตา ธมฺมรกฺขิตา สสฺสามิกา สปริทณฺฑา อนฺตมโส มาลาคุฬปริกฺขิตฺตาปิ, ตถารูปาสุ น จาริตฺตํ อาปชฺชิตา โหติ. เอวํ โข, คหปตโย, ติวิธํ กาเยน ธมฺมจริยาสมจริยา โหติ.

Abandonando a conduta sexual imprópria, ela abstém-se de conduta sexual imprópria; ela não tem relações sexuais com mulheres protegidas por sua mãe, pai, mãe e pai, irmão, irmã, parentes, clã ou pelo Dhamma, que têm marido, que estão sujeitas a punição por lei, ou mesmo com aquelas adornadas com uma guirlanda de flores em sinal de noivado. É assim, chefes de família, que há três tipos de conduta corporal em conformidade com o Dhamma, conduta justa.

‘‘กถญฺจ, คหปตโย, จตุพฺพิธํ วาจาย ธมฺมจริยาสมจริยา โหติ? อิธ, คหปตโย, เอกจฺโจ มุสาวาทํ ปหาย มุสาวาทา ปฏิวิรโต โหติ. สภาคโต วา ปริสาคโต วา, ญาติมชฺฌคโต วา ปูคมชฺฌคโต วา ราชกุลมชฺฌคโต วา, อภินีโต สกฺขิปุฏฺโฐ – ‘เอหมฺโภ ปุริส, ยํ ชานาสิ ตํ วเทหี’ติ, โส อชานํ วา อาห – ‘น ชานามี’ติ, ชานํ วา อาห – ‘ชานามี’ติ, อปสฺสํ วา อาห – ‘น ปสฺสามี’ติ, ปสฺสํ วา อาห [Pg.358] – ‘ปสฺสามี’ติ. อิติ อตฺตเหตุ วา ปรเหตุ วา อามิสกิญฺจิกฺขเหตุ วา น สมฺปชานมุสา ภาสิตา โหติ.

E como, chefes de família, há quatro tipos de conduta verbal em conformidade com o Dhamma, conduta justa? Aqui, chefes de família, uma pessoa, abandonando a fala falsa, abstém-se de mentir. Quando convocada a um tribunal, ou a uma assembleia, ou à presença de seus parentes, ou à sua guilda, ou à presença da família real, e questionada como testemunha: 'Ora, bom homem, diga o que você sabe', não sabendo, ela diz: 'Não sei', ou sabendo, diz: 'Eu sei'; não vendo, diz: 'Não vejo', ou vendo, diz: 'Eu vejo'. Assim, ela não fala falsidade conscientemente para seus próprios fins, ou para os fins de outrem, ou por alguma recompensa material insignificante.

‘‘ปิสุณํ วาจํ ปหาย ปิสุณาย วาจาย ปฏิวิรโต โหติ, อิโต สุตฺวา น อมุตฺร อกฺขาตา อิเมสํ เภทาย, อมุตฺร วา สุตฺวา น อิเมสํ อกฺขาตา อมูสํ เภทาย. อิติ ภินฺนานํ วา สนฺธาตา, สหิตานํ วา อนุปฺปทาตา, สมคฺคาราโม สมคฺครโต สมคฺคนนฺที สมคฺคกรณึ วาจํ ภาสิตา โหติ.

Abandonando a fala maliciosa, ela abstém-se de fala maliciosa; ouvindo algo aqui, ela não conta acolá para dividir estas pessoas daquelas, nem ouvindo algo acolá, ela conta a estas pessoas para dividir aquelas destas. Assim, ela reconcilia os que estão divididos, fortalece os que estão unidos, deleita-se na harmonia, alegra-se na harmonia, regozija-se na harmonia, proferindo palavras que promovem a harmonia.

‘‘ผรุสํ วาจํ ปหาย ผรุสาย วาจาย ปฏิวิรโต โหติ. ยา สา วาจา เนลา กณฺณสุขา เปมนียา หทยงฺคมา โปรี พหุชนกนฺตา พหุชนมนาปา – ตถารูปึ วาจํ ภาสิตา โหติ.

Abandonando a fala áspera, ela abstém-se de fala áspera; ela profere palavras que são irrepreensíveis, agradáveis ao ouvido, amáveis, que vão ao coração, corteses, queridas por muitos e agradáveis a muitos; ela fala palavras desse tipo.

‘‘สมฺผปฺปลาปํ ปหาย สมฺผปฺปลาปา ปฏิวิรโต โหติ. กาลวาที ภูตวาที อตฺถวาที ธมฺมวาที วินยวาที นิธานวตึ วาจํ ภาสิตา โหติ กาเลน สาปเทสํ ปริยนฺตวตึ อตฺถสํหิตํ. เอวํ โข, คหปตโย, จตุพฺพิธํ วาจาย ธมฺมจริยาสมจริยา โหติ.

Abandonando a tagarelice, ela abstém-se de tagarelice; fala no momento apropriado, fala o que é fato, fala sobre o que é benéfico, fala sobre o Dhamma e a Disciplina. No momento oportuno, ela profere palavras dignas de serem guardadas no coração, fundamentadas, moderadas e proveitosas. É assim, chefes de família, que há quatro tipos de conduta verbal em conformidade com o Dhamma, conduta justa.

‘‘กถญฺจ, คหปตโย, ติวิธํ มนสา ธมฺมจริยาสมจริยา โหติ? อิธ, คหปตโย, เอกจฺโจ อนภิชฺฌาลุ โหติ, ยํ ตํ ปรสฺส ปรวิตฺตูปกรณํ ตํ นาภิชฺฌาตา โหติ – ‘อโห วต ยํ ปรสฺส ตํ มมสฺสา’ติ!

E como, chefes de família, há três tipos de conduta mental em conformidade com o Dhamma, conduta justa? Aqui, chefes de família, uma pessoa não é cobiçosa. Ela não cobiça a riqueza e a propriedade alheias, pensando: 'Oh, quem dera o que pertence a outrem fosse meu!'

‘‘อพฺยาปนฺนจิตฺโต โข ปน โหติ อปฺปทุฏฺฐมนสงฺกปฺโป – ‘อิเม สตฺตา อเวรา อพฺยาพชฺฌา อนีฆา สุขี อตฺตานํ ปริหรนฺตู’ติ.

Além disso, ela tem uma mente livre de má vontade e intenções livres de ódio, pensando: 'Que estes seres estejam livres de inimizade, aflição e ansiedade! Que vivam felizes, cuidando de si mesmos!'

‘‘สมฺมาทิฏฺฐิโก โข ปน โหติ อวิปรีตทสฺสโน – ‘อตฺถิ ทินฺนํ อตฺถิ ยิฏฺฐํ อตฺถิ หุตํ, อตฺถิ สุกตทุกฺกฏานํ กมฺมานํ ผลํ วิปาโก, อตฺถิ อยํ โลโก อตฺถิ ปโร โลโก, อตฺถิ มาตา อตฺถิ ปิตา, อตฺถิ สตฺตา โอปปาติกา, อตฺถิ โลเก สมณพฺราหฺมณา สมฺมคฺคตา สมฺมาปฏิปนฺนา เย อิมญฺจ โลกํ ปรญฺจ โลกํ สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา ปเวเทนฺตี’ติ. เอวํ โข, คหปตโย, ติวิธํ มนสา ธมฺมจริยาสมจริยา โหติ.

Além disso, ela tem visão correta, uma perspectiva não distorcida, pensando: 'Há o que é dado, o que é oferecido e o que é sacrificado; há fruto e resultado de ações boas e más; há este mundo e o outro mundo; há mãe e pai; há seres que renascem espontaneamente; há no mundo ascetas e brâmanes de conduta correta e íntegra que, tendo compreendido por si mesmos através do conhecimento direto, proclamem este mundo e o outro mundo'. É assim, chefes de família, que há três tipos de conduta mental em conformidade com o Dhamma, conduta justa.

‘‘เอวํ ธมฺมจริยาสมจริยาเหตุ โข, คหปตโย, เอวมิเธกจฺเจ สตฺตา กายสฺส เภทา ปรํ มรณา สุคตึ สคฺคํ โลกํ อุปปชฺชนฺติ.

É por causa de tal conduta em conformidade com o Dhamma, por causa de tal conduta justa, chefes de família, que alguns seres aqui, com a dissolução do corpo, após a morte, renascem em um destino feliz, até mesmo no mundo celestial.

๔๔๒. ‘‘อากงฺเขยฺย [Pg.359] เจ, คหปตโย, ธมฺมจารี สมจารี – ‘อโห วตาหํ กายสฺส เภทา ปรํ มรณา ขตฺติยมหาสาลานํ สหพฺยตํ อุปปชฺเชยฺย’นฺติ; ฐานํ โข ปเนตํ วิชฺชติ, ยํ โส กายสฺส เภทา ปรํ มรณา ขตฺติยมหาสาลานํ สหพฺยตํ อุปปชฺเชยฺย. ตํ กิสฺส เหตุ? ตถา หิ โส ธมฺมจารี สมจารี.

442. Se, chefes de família, alguém que pratica a conduta em conformidade com o Dhamma, a conduta justa, desejar: 'Oh, quem dera que, com a dissolução do corpo, após a morte, eu pudesse renascer na companhia de nobres abastados!', é possível que, com a dissolução do corpo, após a morte, ele renasça na companhia de nobres abastados. Por que isso? Porque ele pratica a conduta em conformidade com o Dhamma, a conduta justa.

‘‘อากงฺเขยฺย เจ, คหปตโย, ธมฺมจารี สมจารี – ‘อโห วตาหํ กายสฺส เภทา ปรํ มรณา พฺราหฺมณมหาสาลานํ…เป… คหปติมหาสาลานํ สหพฺยตํ อุปปชฺเชยฺย’นฺติ; ฐานํ โข ปเนตํ วิชฺชติ, ยํ โส กายสฺส เภทา ปรํ มรณา คหปติมหาสาลานํ สหพฺยตํ อุปปชฺเชยฺย. ตํ กิสฺส เหตุ? ตถา หิ โส ธมฺมจารี สมจารี.

Se, chefes de família, alguém que pratica a conduta em conformidade com o Dhamma, a conduta justa, desejar: 'Oh, quem dera que, com a dissolução do corpo, após a morte, eu pudesse renascer na companhia de brâmanes abastados!... [pe]... na companhia de chefes de família abastados!', é possível que, com a dissolução do corpo, após a morte, ele renasça na companhia de chefes de família abastados. Por que isso? Porque ele pratica a conduta em conformidade com o Dhamma, a conduta justa.

‘‘อากงฺเขยฺย เจ, คหปตโย, ธมฺมจารี สมจารี – ‘อโห วตาหํ กายสฺส เภทา ปรํ มรณา จาตุมหาราชิกานํ เทวานํ สหพฺยตํ อุปปชฺเชย’นฺติ; ฐานํ โข ปเนตํ วิชฺชติ, ยํ โส กายสฺส เภทา ปรํ มรณา จาตุมหาราชิกานํ เทวานํ สหพฺยตํ อุปปชฺเชยฺย. ตํ กิสฺส เหตุ? ตถา หิ โส ธมฺมจารี สมจารี.

Se, chefes de família, alguém que pratica a conduta em conformidade com o Dhamma, a conduta justa, desejar: 'Oh, quem dera que, com a dissolução do corpo, após a morte, eu pudesse renascer na companhia dos devas do reino dos Quatro Grandes Reis!', é possível que, com a dissolução do corpo, após a morte, ele renasça na companhia dos devas do reino dos Quatro Grandes Reis. Por que isso? Porque ele pratica a conduta em conformidade com o Dhamma, a conduta justa.

‘‘อากงฺเขยฺย เจ, คหปตโย, ธมฺมจารี สมจารี – ‘อโห วตาหํ กายสฺส เภทา ปรํ มรณา ตาวตึสานํ เทวานํ…เป… ยามานํ เทวานํ… ตุสิตานํ เทวานํ… นิมฺมานรตีนํ เทวานํ… ปรนิมฺมิตวสวตฺตีนํ เทวานํ… พฺรหฺมกายิกานํ เทวานํ สหพฺยตํ อุปปชฺเชยฺย’นฺติ; ฐานํ โข ปเนตํ วิชฺชติ, ยํ โส กายสฺส เภทา ปรํ มรณา พฺรหฺมกายิกานํ เทวานํ สหพฺยตํ อุปปชฺเชยฺย. ตํ กิสฺส เหตุ? ตถา หิ โส ธมฺมจารี สมจารี.

Se, chefes de família, alguém que pratica a conduta em conformidade com o Dhamma, a conduta justa, desejar: 'Oh, quem dera que, com a dissolução do corpo, após a morte, eu pudesse renascer na companhia dos devas de Tāvatiṃsa... [pe]... dos devas Yāma... dos devas de Tusita... dos devas que se deleitam na criação... dos devas que exercem poder sobre as criações alheias... dos devas do séquito de Brahmā!', é possível que, com a dissolução do corpo, após a morte, ele renasça na companhia dos devas do séquito de Brahmā. Por que isso? Porque ele pratica a conduta em conformidade com o Dhamma, a conduta justa.

‘‘อากงฺเขยฺย เจ, คหปตโย, ธมฺมจารี สมจารี – ‘อโห วตาหํ กายสฺส เภทา ปรํ มรณา อาภานํ เทวานํ สหพฺยตํ อุปปชฺเชยฺย’นฺติ; ฐานํ โข ปเนตํ วิชฺชติ, ยํ โส กายสฺส เภทา ปรํ มรณา อาภานํ เทวานํ สหพฺยตํ อุปปชฺเชยฺย. ตํ กิสฺส เหตุ? ตถา หิ โส ธมฺมจารี สมจารี.

Se, chefes de família, alguém que pratica a conduta em conformidade com o Dhamma, a conduta justa, desejar: 'Oh, quem dera que, com a dissolução_do_corpo, após a morte, eu pudesse renascer na companhia dos devas do Esplendor!', é possível que, com a dissolução do corpo, após a morte, ele renasça na companhia dos devas do Esplendor. Por que isso? Porque ele pratica a conduta em conformidade com o Dhamma, a conduta justa.

‘‘อากงฺเขยฺย เจ, คหปตโย, ธมฺมจารี สมจารี – ‘อโห วตาหํ กายสฺส เภทา ปรํ มรณา ปริตฺตาภานํ เทวานํ…เป… อปฺปมาณาภานํ เทวานํ… อาภสฺสรานํ เทวานํ… ปริตฺตสุภานํ เทวานํ… อปฺปมาณสุภานํ เทวานํ… สุภกิณฺหานํ เทวานํ… เวหปฺผลานํ เทวานํ… อวิหานํ [Pg.360] เทวานํ… อตปฺปานํ เทวานํ… สุทสฺสานํ เทวานํ… สุทสฺสีนํ เทวานํ… อกนิฏฺฐานํ เทวานํ… อากาสานญฺจายตนูปคานํ เทวานํ… วิญฺญาณญฺจายตนูปคานํ เทวานํ … อากิญฺจญฺญายตนูปคานํ เทวานํ… เนวสญฺญานาสญฺญายตนูปคานํ เทวานํ สหพฺยตํ อุปปชฺเชยฺย’นฺติ; ฐานํ โข ปเนตํ วิชฺชติ, ยํ โส กายสฺส เภทา ปรํ มรณา เนวสญฺญานาสญฺญายตนูปคานํ เทวานํ สหพฺยตํ อุปปชฺเชยฺย. ตํ กิสฺส เหตุ? ตถา หิ โส ธมฺมจารี สมจารี.

Se, chefes de família, alguém que pratica a conduta em conformidade com o Dhamma, a conduta justa, desejar: 'Oh, quem dera que, com a dissolução do corpo, após a morte, eu pudesse renascer na companhia dos devas do Esplendor Limitado... [pe]... dos devas do Esplendor Imensurável... dos devas do Esplendor Radiante... dos devas da Beleza Limitada... dos devas da Beleza Imensurável... dos devas da Beleza Resplandecente... dos devas de Grandes Frutos... dos devas Aviha... dos devas Atappa... dos devas Sudassa... dos devas Sudassī... dos devas Akaniṭṭha... dos devas que alcançaram a esfera do espaço infinito... dos devas que alcançaram a esfera da consciência infinita... dos devas que alcançaram a esfera do nada... dos devas que alcançaram a esfera da nem-percepção-nem-não-percepção!', é possível que, com a dissolução do corpo, após a morte, ele renasça na companhia dos devas que alcançaram a esfera da nem-percepção-nem-não-percepção. Por que isso? Porque ele pratica a conduta em conformidade com o Dhamma, a conduta justa.

‘‘อากงฺเขยฺย เจ, คหปตโย, ธมฺมจารี สมจารี – ‘อโห วตาหํ อาสวานํ ขยา อนาสวํ เจโตวิมุตฺตึ ปญฺญาวิมุตฺตึ ทิฏฺเฐว ธมฺเม สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหเรยฺย’นฺติ; ฐานํ โข ปเนตํ วิชฺชติ, ยํ โส อาสวานํ ขยา อนาสวํ เจโตวิมุตฺตึ ปญฺญาวิมุตฺตึ ทิฏฺเฐว ธมฺเม สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหเรยฺย. ตํ กิสฺส เหตุ? ตถา หิ โส ธมฺมจารี สมจารี’’ติ.

Se, chefes de família, alguém que pratica a conduta em conformidade com o Dhamma, a conduta justa, desejar: 'Oh, quem dera que, pela destruição das impurezas mentais, eu pudesse, nesta mesma vida, realizar por mim mesmo através do conhecimento direto, entrar e permanecer na libertação da mente e na libertação pela sabedoria que são livres de impurezas!', é possível que, pela destruição das impurezas mentais, ele, nesta mesma vida, realize por si mesmo através do conhecimento direto, entre e permaneça na libertação da mente e na libertação pela sabedoria que são livres de impurezas. Por que isso? Porque ele pratica a conduta em conformidade com o Dhamma, a conduta justa.

๔๔๓. เอวํ วุตฺเต, สาเลยฺยกา พฺราหฺมณคหปติกา ภควนฺตํ เอตทโวจุํ – ‘‘อภิกฺกนฺตํ, โภ โคตม, อภิกฺกนฺตํ, โภ โคตม! เสยฺยถาปิ, โภ โคตม, นิกฺกุชฺชิตํ วา อุกฺกุชฺเชยฺย, ปฏิจฺฉนฺนํ วา วิวเรยฺย, มูฬฺหสฺส วา มคฺคํ อาจิกฺเขยฺย, อนฺธกาเร วา เตลปชฺโชตํ ธาเรยฺย, จกฺขุมนฺโต รูปานิ ทกฺขนฺตีติ. เอวเมวํ โภตา โคตเมน อเนกปริยาเยน ธมฺโม ปกาสิโต. เอเต มยํ ภวนฺตํ โคตมํ สรณํ คจฺฉาม ธมฺมญฺจ ภิกฺขุสงฺฆญฺจ. อุปาสเก โน ภวํ โคตโม ธาเรตุ อชฺชตคฺเค ปาณุเปเต สรณํ คเต’’ติ.

443. Quando isso foi dito, os brâmanes e chefes de família de Sālā disseram ao Abençoado: "Magnífico, mestre Gotama! Magnífico, mestre Gotama! É como se, mestre Gotama, alguém endireitasse o que estava virado de cabeça para baixo, revelasse o que estava escondido, mostrasse o caminho para quem estava perdido ou acendesse uma lâmpada de óleo na escuridão para que aqueles que têm olhos pudessem ver as formas. Assim também o mestre Gotama tornou o Dhamma claro de muitas maneiras. Nós nos refugiamos no mestre Gotama, no Dhamma e no Sangha de bhikkhus. Que o mestre Gotama nos aceite como seguidores leigos que buscaram refúgio a partir de hoje e por toda a vida."

สาเลยฺยกสุตฺตํ นิฏฺฐิตํ ปฐมํ.

O Sāleyyaka Sutta, o primeiro, está concluído.

๒. เวรญฺชกสุตฺตํ

2. Verañjaka Sutta

๔๔๔. เอวํ เม สุตํ – เอกํ สมยํ ภควา สาวตฺถิยํ วิหรติ เชตวเน อนาถปิณฺฑิกสฺส อาราเม. เตน โข ปน สมเยน เวรญฺชกา พฺราหฺมณคหปติกา สาวตฺถิยํ ปฏิวสนฺติ เกนจิเทว กรณีเยน. อสฺโสสุํ [Pg.361] โข เวรญฺชกา พฺราหฺมณคหปติกา – ‘‘สมโณ ขลุ, โภ, โคตโม สกฺยปุตฺโต สกฺยกุลา ปพฺพชิโต สาวตฺถิยํ วิหรติ เชตวเน อนาถปิณฺฑิกสฺส อาราเม. ตํ โข ปน ภวนฺตํ โคตมํ เอวํ กลฺยาโณ กิตฺติสทฺโท อพฺภุคฺคโต – ‘อิติปิ โส ภควา อรหํ สมฺมาสมฺพุทฺโธ วิชฺชาจรณสมฺปนฺโน สุคโต โลกวิทู อนุตฺตโร ปุริสทมฺมสารถิ สตฺถา เทวมนุสฺสานํ พุทฺโธ ภควา. โส อิมํ โลกํ สเทวกํ สมารกํ สพฺรหฺมกํ สสฺสมณพฺราหฺมณึ ปชํ สเทวมนุสฺสํ สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา ปเวเทติ. โส ธมฺมํ เทเสติ อาทิกลฺยาณํ มชฺเฌกลฺยาณํ ปริโยสานกลฺยาณํ สาตฺถํ สพฺยญฺชนํ; เกวลปริปุณฺณํ ปริสุทฺธํ พฺรหฺมจริยํ ปกาเสติ’. สาธุ โข ปน ตถารูปานํ อรหตํ ทสฺสนํ โหตี’’ติ.

444. Assim ouvi. Em certa ocasião, o Abençoado estava residindo em Sāvatthī, no Bosque de Jeta, no Parque de Anāthapiṇḍika. Naquela ocasião, alguns brâmanes e chefes de família de Verañjā estavam hospedados em Sāvatthī por algum assunto de negócios. Os brâmanes e chefes de família de Verañjā ouviram: "O asceta Gotama, filho dos Sakyas, que partiu do clã dos Sakyas para a vida sem lar, está residindo em Sāvatthī, no Bosque de Jeta, no Parque de Anāthapiṇḍika. E sobre esse mestre Gotama, uma excelente reputação se espalhou: 'Esse Abençoado é um arahant, perfeitamente desperto, dotado de conhecimento claro e conduta, bem-aventurado, conhecedor do mundo, guia insuperável para treinar as pessoas, mestre de deuses e humanos, desperto, abençoado. Ele proclama este mundo com seus deuses, Māras e Brahmās, esta geração com seus ascetas e brâmanes, seus deuses e humanos, tendo-o compreendido por si mesmo com conhecimento direto. Ele ensina o Dhamma que é bom no início, bom no meio e bom no fim, com o significado e a formulação corretos; ele revela a vida santa inteiramente completa e pura.' É bom ver tais arahants."

อถ โข เวรญฺชกา พฺราหฺมณคหปติกา เยน ภควา เตนุปสงฺกมึสุ; อุปสงฺกมิตฺวา อปฺเปกจฺเจ ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทึสุ; อปฺเปกจฺเจ ภควตา สทฺธึ สมฺโมทึสุ, สมฺโมทนียํ กถํ สารณียํ วีติสาเรตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทึสุ; อปฺเปกจฺเจ เยน ภควา เตนญฺชลึ ปณาเมตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทึสุ; อปฺเปกจฺเจ ภควโต สนฺติเก นามโคตฺตํ สาเวตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทึสุ; อปฺเปกจฺเจ ตุณฺหีภูตา เอกมนฺตํ นิสีทึสุ. เอกมนฺตํ นิสินฺนา โข เวรญฺชกา พฺราหฺมณคหปติกา ภควนฺตํ เอตทโวจุํ – ‘‘โก นุ โข, โภ โคตม, เหตุ, โก ปจฺจโย เยน มิเธกจฺเจ สตฺตา กายสฺส เภทา ปรํ มรณา อปายํ ทุคฺคตึ วินิปาตํ นิรยํ อุปปชฺชนฺติ? โก ปน, โภ โคตม, เหตุ, โก ปจฺจโย เยน มิเธกจฺเจ สตฺตา กายสฺส เภทา ปรํ มรณา สุคตึ สคฺคํ โลกํ อุปปชฺชนฺตี’’ติ?

Então, os brâmanes e chefes de família de Verañjā aproximaram-se do Abençoado. Tendo se aproximado, alguns saudaram o Abençoado com respeito e sentaram-se a um lado; alguns trocaram cumprimentos amigáveis e corteses com o Abençoado e sentaram-se a um lado; alguns estenderam as mãos em reverência respeitosa em direção ao Abençoado e sentaram-se a um lado; alguns anunciaram seus nomes e clãs na presença do Abençoado e sentaram-se a um lado; alguns permaneceram em silêncio e sentaram-se a um lado. Sentados a um lado, os brâmanes e chefes de família de Verañjā disseram ao Abençoado: "Qual é a causa, mestre Gotama, qual é a condição pela qual alguns seres aqui, com a dissolução do corpo, após a morte, renascem em um estado de privação, em um destino infeliz, em ruína, no inferno? E qual é a causa, mestre Gotama, qual é a condição pela qual alguns seres aqui, com a dissolução do corpo, após a morte, renascem em um destino feliz, no mundo celestial?"

‘‘อธมฺมจริยาวิสมจริยาเหตุ โข, คหปตโย, เอวมิเธกจฺเจ สตฺตา กายสฺส เภทา ปรํ มรณา อปายํ ทุคฺคตึ วินิปาตํ นิรยํ อุปปชฺชนฺติ. ธมฺมจริยาสมจริยาเหตุ โข, คหปตโย, เอวมิเธกจฺเจ สตฺตา กายสฺส เภทา ปรํ มรณา สุคตึ สคฺคํ โลกํ อุปปชฺชนฺตี’’ติ.

"Chefes de família, é por causa da conduta contrária ao Dhamma, da conduta injusta, que alguns seres aqui, com a dissolução do corpo, após a morte, renascem em um estado de privação, em um destino infeliz, em ruína, no inferno. É por causa da conduta de acordo com o Dhamma, da conduta justa, que alguns seres aqui, com a dissolução do corpo, após a morte, renascem em um destino feliz, no mundo celestial."

‘‘น โข มยํ อิมสฺส โภโต โคตมสฺส สํขิตฺเตน ภาสิตสฺส, วิตฺถาเรน อตฺถํ อวิภตฺตสฺส, วิตฺถาเรน อตฺถํ อาชานาม. สาธุ โน ภวํ โคตโม ตถา ธมฺมํ เทเสตุ ยถา มยํ อิมสฺส โภโต โคตมสฺส สํขิตฺเตน ภาสิตสฺส, วิตฺถาเรน อตฺถํ อวิภตฺตสฺส, วิตฺถาเรน อตฺถํ [Pg.362] อาชาเนยฺยามา’’ติ. ‘‘เตน หิ, คหปตโย, สุณาถ สาธุกํ มนสิ กโรถ, ภาสิสฺสามี’’ติ. ‘‘เอวํ โภ’’ติ โข เวรญฺชกา พฺราหฺมณคหปติกา ภควโต ปจฺจสฺโสสุํ. ภควา เอตทโวจ –

"Nós não compreendemos detalhadamente o significado desta declaração que o mestre Gotama proferiu de forma resumida, sem expor o significado em detalhes. Seria bom se o mestre Gotama nos ensinasse o Dhamma de tal maneira que pudéssemos compreender em detalhes o significado daquilo que foi dito de forma resumida, sem ter sido detalhado." "Nesse caso, chefes de família, escutem e prestem muita atenção; eu falarei." "Sim, mestre", responderam os brâmanes e chefes de família de Verañjā ao Abençoado. O Abençoado disse o seguinte:

๔๔๕. ‘‘ติวิธํ โข, คหปตโย, กาเยน อธมฺมจารี วิสมจารี โหติ, จตุพฺพิธํ วาจาย อธมฺมจารี วิสมจารี โหติ, ติวิธํ มนสา อธมฺมจารี วิสมจารี โหติ.

445. "Chefes de família, de três maneiras a conduta de alguém por meio do corpo é contrária ao Dhamma e injusta; de quatro maneiras a conduta por meio da fala é contrária ao Dhamma e injusta; de três maneiras a conduta por meio da mente é contrária ao Dhamma e injusta.

‘‘กถญฺจ, คหปตโย, ติวิธํ กาเยน อธมฺมจารี วิสมจารี โหติ? อิธ, คหปตโย, เอกจฺโจ ปาณาติปาตี โหติ. ลุทฺโท โลหิตปาณิ หตปฺปหเต นิวิฏฺโฐ อทยาปนฺโน ปาณภูเตสุ. อทินฺนาทายี โข ปน โหติ. ยํ ตํ ปรสฺส ปรวิตฺตูปกรณํ… ตํ อทินฺนํ เถยฺยสงฺขาตํ อาทาตา โหติ. กาเมสุมิจฺฉาจารี โข ปน โหติ. ยา ตา มาตุรกฺขิตา… ตถารูปาสุ จาริตฺตํ อาปชฺชิตา โหติ. เอวํ โข, คหปตโย, ติวิธํ กาเยน อธมฺมจารี วิสมจารี โหติ.

"E como, chefes de família, a conduta de alguém por meio do corpo é de três maneiras contrária ao Dhamma e injusta? Aqui, chefes de família, uma pessoa destrói a vida: é violenta, tem as mãos manchadas de sangue, é dedicada a ferir e espancar, e é implacável com os seres vivos. Ela toma o que não foi dado: toma com intenção de roubar os bens e propriedades de outros... que não lhe foram dados. Ela se comporta de forma incorreta em relação aos prazeres sensuais: envolve-se sexualmente com mulheres protegidas por suas mães... e outras desse tipo. É assim, chefes de família, que a conduta de alguém por meio do corpo é de três maneiras contrária ao Dhamma e injusta."

‘‘กถญฺจ, คหปตโย, จตุพฺพิธํ วาจาย อธมฺมจารี วิสมจารี โหติ? อิธ, คหปตโย, เอกจฺโจ มุสาวาที โหติ. สภาคโต วา… สมฺปชานมุสา ภาสิตา โหติ. ปิสุณวาโจ โข ปน โหติ. อิโต สุตฺวา อมุตฺร อกฺขาตา… วคฺคกรณึ วาจํ ภาสิตา โหติ. ผรุสวาโจ โข ปน โหติ. ยา สา วาจา อณฺฑกา กกฺกสา… ตถารูปึ วาจํ ภาสิตา โหติ. สมฺผปฺปลาปี โข ปน โหติ. อกาลวาที… อปริยนฺตวตึ อนตฺถสํหิตํ. เอวํ โข, คหปตโย, จตุพฺพิธํ วาจาย อธมฺมจารี วิสมจารี โหติ.

"E como, chefes de família, a conduta de alguém por meio da fala é de quatro maneiras contrária ao Dhamma e injusta? Aqui, chefes de família, uma pessoa fala falsidades: quando intimada a comparecer a uma assembleia... ela fala mentiras conscientemente. Ela fala de forma maliciosa: o que ouve aqui, conta acolá... ela fala palavras que causam divisão. Ela fala de forma áspera: fala palavras que são duras, rudes... ela fala esse tipo de palavra. Ela fala de forma frívola: fala fora de hora... palavras sem limite, inúteis. É assim, chefes de família, que a conduta de alguém por meio da fala é de quatro maneiras contrária ao Dhamma e injusta."

‘‘กถญฺจ, คหปตโย, ติวิธํ มนสา อธมฺมจารี วิสมจารี โหติ? อิธ, คหปตโย, เอกจฺโจ อภิชฺฌาลุ โหติ…เป… ตํ มมสฺสา’ติ. พฺยาปนฺนจิตฺโต โข ปน โหติ ปทุฏฺฐมนสงฺกปฺโป – อิเม สตฺตา หญฺญนฺตุ วา… มา วา อเหสุ’นฺติ. มิจฺฉาทิฏฺฐิโก โข ปน โหติ วิปรีตทสฺสโน – ‘นตฺถิ ทินฺนํ, นตฺถิ ยิฏฺฐํ… สจฺฉิกตฺวา ปเวเทนฺตี’ติ. เอวํ โข, คหปตโย, ติวิธํ มนสา อธมฺมจารี วิสมจารี โหติ.

"E como, chefes de família, a conduta de alguém por meio da mente é de três maneiras contrária ao Dhamma e injusta? Aqui, chefes de família, uma pessoa é cobiçosa... cobiçando os bens alheios, pensando: 'Ah, se o que pertence a outrem fosse meu!'. Ela tem uma mente malevolente, com pensamentos de ódio: 'Que estes seres sejam mortos... ou que deixem de existir!'. Ela tem visão incorreta, com uma perspectiva distorcida: 'Não há utilidade em dar esmolas, não há utilidade em fazer oferendas... que ensinam tendo compreendido por si mesmos'. É assim, chefes de família, que a conduta de alguém por meio da mente é de três maneiras contrária ao Dhamma e injusta."

‘‘เอวํ อธมฺมจริยาวิสมจริยาเหตุ โข, คหปตโย, เอวมิเธกจฺเจ สตฺตา กายสฺส เภทา ปรํ มรณา อปายํ ทุคฺคตึ วินิปาตํ นิรยํ อุปปชฺชนฺติ.

"É assim, chefes de família, que por causa da conduta contrária ao Dhamma, da conduta injusta, some seres aqui, com a dissolução do corpo, após a morte, renascem em um estado de privação, em um destino infeliz, em ruína, no inferno."

๔๔๖. ‘‘ติวิธํ [Pg.363] โข, คหปตโย, กาเยน ธมฺมจารี สมจารี โหติ, จตุพฺพิธํ วาจาย ธมฺมจารี สมจารี โหติ, ติวิธํ มนสา ธมฺมจารี สมจารี โหติ.

446. "Chefes de família, de três maneiras a conduta de alguém por meio do corpo é de acordo com o Dhamma e justa; de quatro maneiras a conduta por meio da fala é de acordo com o Dhamma e justa; de três maneiras a conduta por meio da mente é de acordo com o Dhamma e justa."

‘‘กถญฺจ, คหปตโย, ติวิธํ กาเยน ธมฺมจารี สมจารี โหติ? อิธ, คหปตโย, เอกจฺโจ ปาณาติปาตํ ปหาย ปาณาติปาตา ปฏิวิรโต โหติ, นิหิตทณฺโฑ นิหิตสตฺโถ ลชฺชี ทยาปนฺโน สพฺพปาณภูตหิตานุกมฺปี วิหรติ. อทินฺนาทานํ ปหาย อทินฺนาทานา ปฏิวิรโต โหติ, ยํ ตํ ปรสฺส… ตํ นาทินฺนํ เถยฺยสงฺขาตํ อาทาตา โหติ. กาเมสุมิจฺฉาจารํ ปหาย… ตถารูปาสุ น จาริตฺตํ อาปชฺชิตา โหติ. เอวํ โข, คหปตโย, ติวิธํ กาเยน ธมฺมจารี สมจารี โหติ.

"E como, chefes de família, a conduta de alguém por meio do corpo é de três maneiras de acordo com o Dhamma e justa? Aqui, chefes de família, uma pessoa, abandonando a destruição da vida, abstém-se de destruir a vida; com o bastão e a arma deixados de lado, ela é conscienciosa, compassiva, vivendo com simpatia pelo bem-estar de todos os seres vivos. Abandonando tomar o que não foi dado, ela abstém-se de tomar o que não foi dado; ela não toma com intenção de roubar os bens e propriedades de outros... que não lhe foram dados. Abandonando a conduta incorreta em relação aos prazeres sensuais... ela não se envolve sexualmente com mulheres desse tipo. É assim, chefes de família, que a conduta de alguém por meio do corpo é de três maneiras de acordo com o Dhamma e justa."

‘‘กถญฺจ, คหปตโย, จตุพฺพิธํ วาจาย ธมฺมจารี สมจารี โหติ? อิธ, คหปตโย, เอกจฺโจ มุสาวาทํ ปหาย มุสาวาทา ปฏิวิรโต โหติ. สภาคโต วา…เป… น สมฺปชานมุสา ภาสิตา โหติ. ปิสุณํ วาจํ ปหาย… สมคฺคกรณึ วาจํ ภาสิตา โหติ. ผรุสํ วาจํ ปหาย… ตถารูปึ วาจํ ภาสิตา โหติ. สมฺผปฺปลาปํ ปหาย… กาเลน สาปเทสํ ปริยนฺตวตึ อตฺถสํหิตํ. เอวํ โข, คหปตโย, จตุพฺพิธํ วาจาย ธมฺมจารี สมจารี โหติ.

"E como, chefes de família, a conduta de alguém por meio da fala é de quatro maneiras de acordo com o Dhamma e justa? Aqui, chefes de família, uma pessoa, abandonando a fala falsa, abstém-se de falar falsidades; quando em uma assembleia... ela não fala mentiras conscientemente. Abandonando a fala maliciosa... ela fala palavras que promovem a harmonia. Abandonando a fala áspera... ela fala palavras desse tipo. Abandonando a fala frívola... ela fala no momento apropriado, de forma razoável, com limites e benéfica. É assim, chefes de família, que a conduta de alguém por meio da fala é de quatro maneiras de acordo com o Dhamma e justa."

‘‘กถญฺจ, คหปตโย, ติวิธํ มนสา ธมฺมจารี สมจารี โหติ? อิธ, คหปตโย, เอกจฺโจ อนภิชฺฌาลุ โหติ. ยํ ตํ ปรสฺส ปรวิตฺตูปกรณํ ตํ นาภิชฺฌาตา โหติ ‘อโห วต ยํ ปรสฺส, ตํ มมสฺสา’ติ. อพฺยาปนฺนจิตฺโต โข ปน โหติ อปฺปทุฏฺฐมนสงฺกปฺโป – ‘อิเม สตฺตา อเวรา อพฺยาพชฺฌา อนีฆา สุขี อตฺตานํ ปริหรนฺตู’ติ. สมฺมาทิฏฺฐิโก โข ปน โหติ อวิปรีตทสฺสโน – ‘อตฺถิ ทินฺนํ, อตฺถิ ยิฏฺฐํ… สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา ปเวเทนฺตี’ติ. เอวํ โข, คหปตโย, ติวิธํ มนสา ธมฺมจารี สมจารี โหติ.

"E como, chefes de família, a conduta de alguém por meio da mente é de três maneiras de acordo com o Dhamma e justa? Aqui, chefes de família, uma pessoa não é cobiçosa; ela não cobiça os bens e propriedades de outros, pensando: 'Ah, se o que pertence a outrem fosse meu!'. Ela tem uma mente sem malevolência, com pensamentos livres de ódio: 'Que estes seres vivam livres de inimizade, livres de aflição, livres de sofrimento, e que cuidem de si mesmos com felicidade!'. Ela tem visão correta, com uma perspectiva não distorcida: 'Há utilidade em dar esmolas, há utilidade em fazer oferendas... que ensinam tendo compreendido por si mesmos com conhecimento direto'. É assim, chefes de família, que a conduta de alguém por meio da mente é de três maneiras de acordo com o Dhamma e justa."

‘‘เอวํ ธมฺมจริยาสมจริยาเหตุ โข, คหปตโย, เอวมิเธกจฺเจ สตฺตา กายสฺส เภทา ปรํ มรณา สุคตึ สคฺคํ โลกํ อุปปชฺชนฺติ.

"É assim, chefes de família, que por causa da conduta de acordo com o Dhamma, da conduta justa, alguns seres aqui, com a dissolução do corpo, após a morte, renascem em um destino feliz, no mundo celestial."

๔๔๗. ‘‘อากงฺเขยฺย เจ, คหปตโย, ธมฺมจารี สมจารี – ‘อโห วตาหํ กายสฺส เภทา ปรํ มรณา ขตฺติยมหาสาลานํ สหพฺยตํ อุปปชฺเชยฺย’นฺติ[Pg.364]; ฐานํ โข ปเนตํ วิชฺชติ, ยํ โส กายสฺส เภทา ปรํ มรณา ขตฺติยมหาสาลานํ สหพฺยตํ อุปปชฺเชยฺย. ตํ กิสฺส เหตุ? ตถา หิ โส ธมฺมจารี สมจารี.

447. "Se, chefes de família, uma pessoa de conduta de acordo com o Dhamma, de conduta justa, aspirar: 'Ah, que com a dissolução do corpo, após a morte, eu possa renascer na companhia dos nobres abastados!', é possível que, com a dissolução do corpo, após a morte, ela renasça na companhia dos nobres abastados. Por que razão? Porque ela é alguém de conduta de acordo com o Dhamma, de conduta justa."

‘‘อากงฺเขยฺย เจ, คหปตโย, ธมฺมจารี สมจารี – ‘อโห วตาหํ กายสฺส เภทา ปรํ มรณา พฺราหฺมณมหาสาลานํ คหปติมหาสาลานํ สหพฺยตํ อุปปชฺเชยฺย’นฺติ; ฐานํ โข ปเนตํ วิชฺชติ, ยํ โส กายสฺส เภทา ปรํ มรณา คหปติมหาสาลานํ สหพฺยตํ อุปปชฺเชยฺย. ตํ กิสฺส เหตุ? ตถา หิ โส ธมฺมจารี สมจารี.

"Se, chefes de família, uma pessoa de conduta de acordo com o Dhamma, de conduta justa, aspirar: 'Ah, que com a dissolução do corpo, após a morte, eu possa renascer na companhia dos brâmanes abastados ou dos chefes de família abastados!', é possível que, com a dissolução do corpo, após a morte, ela renasça na companhia dos chefes de família abastados. Por que razão? Porque ela é alguém de conduta de acordo com o Dhamma, de conduta justa."

‘‘อากงฺเกยฺย เจ, คหปตโย, ธมฺมจารี สมจารี – ‘อโห วตาหํ กายสฺส เภทา ปรํ มรณา จาตุมหาราชิกานํ เทวานํ สหพฺยตํ อุปปชฺเชยฺย’นฺติ; ฐานํ โข ปเนตํ วิชฺชติ, ยํ โส กายสฺส เภทา ปรํ มรณา จาตุมหาราชิกานํ เทวานํ สหพฺยตํ อุปปชฺเชยฺย. ตํ กิสฺส เหตุ? ตถา หิ โส ธมฺมจารี สมจารี.

"Se, chefes de família, uma pessoa de conduta de acordo com o Dhamma, de conduta justa, aspirar: 'Ah, que com a dissolução do corpo, após a morte, eu possa renascer na companhia dos deuses do reino dos Quatro Grandes Reis!', é possível que, com a dissolução do corpo, após a morte, ela renasça na companhia dos deuses do reino dos Quatro Grandes Reis. Por que razão? Porque ela é alguém de conduta de acordo com o Dhamma, de conduta justa."

‘‘อากงฺเขยฺย เจ, คหปตโย, ธมฺมจารี สมจารี – ‘อโห วตาหํ กายสฺส เภทา ปรํ มรณา ตาวตึสานํ เทวานํ… ยามานํ เทวานํ… ตุสิตานํ เทวานํ… นิมฺมานรตีนํ เทวานํ… ปรนิมฺมิตวสวตฺตีนํ เทวานํ… พฺรหฺมกายิกานํ เทวานํ สหพฺยตํ อุปปชฺเชยฺย’นฺติ; ฐานํ โข ปเนตํ วิชฺชติ, ยํ โส กายสฺส เภทา ปรํ มรณา พฺรหฺมกายิกานํ เทวานํ สหพฺยตํ อุปปชฺเชยฺย. ตํ กิสฺส เหตุ? ตถา หิ โส ธมฺมจารี สมจารี.

"Se, chefes de família, uma pessoa de conduta de acordo com o Dhamma, de conduta justa, aspirar: 'Ah, que com a dissolução do corpo, após a morte, eu possa renascer na companhia dos deuses de Tāvatiṃsa... dos deuses de Yāma... dos deuses de Tusita... dos deuses de Nimmānarati... dos deuses de Paranimmitavasavatti... dos deuses do séquito de Brahmā!', é possível que, com a dissolução do corpo, após a morte, ela renasça na companhia dos deuses do séquito de Brahmā. Por que razão? Porque ela é alguém de conduta de acordo com o Dhamma, de conduta justa."

‘‘อากงฺเขยฺย เจ, คหปตโย, ธมฺมจารี สมจารี – ‘อโห วตาหํ กายสฺส เภทา ปรํ มรณา อาภานํ เทวานํ สหพฺยตํ อุปปชฺเชยฺย’นฺติ; ฐานํ โข ปเนตํ วิชฺชติ, ยํ โส กายสฺส เภทา ปรํ มรณา อาภานํ เทวานํ สหพฺยตํ อุปปชฺเชยฺย. ตํ กิสฺส เหตุ? ตถา หิ โส ธมฺมจารี สมจารี.

"Se, chefes de família, uma pessoa de conduta de acordo com o Dhamma, de conduta justa, aspirar: 'Ah, que com a dissolução do corpo, após a morte, eu possa renascer na companhia dos deuses de Ābhā!', é possível que, com a dissolução do corpo, após a morte, ela renasça na companhia dos deuses de Ābhā. Por que razão? Porque ela é alguém de conduta de acordo com o Dhamma, de conduta justa."

‘‘อากงฺเขยฺย เจ, คหปตโย, ธมฺมจารี สมจารี ‘อโห วตาหํ กายสฺส เภทา ปรํ มรณา ปริตฺตาภานํ เทวานํ…เป… อปฺปมาณาภานํ เทวานํ… อาภสฺสรานํ เทวานํ… ปริตฺตสุภานํ เทวานํ… อปฺปมาณสุภานํ เทวานํ… สุภกิณฺหานํ เทวานํ … เวหปฺผลานํ เทวานํ… อวิหานํ เทวานํ… อตปฺปานํ เทวานํ… สุทสฺสานํ เทวานํ… สุทสฺสีนํ เทวานํ… อกนิฏฺฐานํ เทวานํ… อากาสานญฺจายตนูปคานํ เทวานํ… วิญฺญาณญฺจายตนูปคานํ [Pg.365] เทวานํ… อากิญฺจญฺญายตนูปคานํ เทวานํ… เนวสญฺญานาสญฺญายตนูปคานํ เทวานํ สหพฺยตํ อุปปชฺเชยฺย’นฺติ; ฐานํ โข ปเนตํ วิชฺชติ, ยํ โส กายสฺส เภทา ปรํ มรณา เนวสญฺญานาสญฺญายตนูปคานํ เทวานํ สหพฺยตํ อุปปชฺเชยฺย. ตํ กิสฺส เหตุ? ตถา หิ โส ธมฺมจารี สมจารี.

Se, chefes de família, aquele que vive retamente e vive harmoniosamente desejar: 'Oh, que com a dissolução do corpo, após a morte, eu possa renascer na companhia dos devas de Luz Limitada... de Luz Imensurável... de Esplendor Radiante... de Beleza Limitada... de Beleza Imensurável... de Glória Resplandecente... de Grandes Frutos... dos devas Aviha... dos devas Atappa... dos devas Sudassa... dos devas Sudassī... dos devas Akaniṭṭha... dos devas que alcançaram a esfera do espaço infinito... dos devas que alcançaram a esfera da consciência infinita... dos devas que alcançaram a esfera do nada... dos devas que alcançaram a esfera da nem percepção, nem não percepção!' — isso é possível, que com a dissolução do corpo, após a morte, ele renasça na companhia dos devas que alcançaram a esfera da nem percepção, nem não percepção. Por que isso? Porque ele vive retamente e vive harmoniosamente.

‘‘อากงฺเขยฺย เจ คหปตโย ธมฺมจารี สมจารี – ‘อโห วตาหํ อาสวานํ ขยา อนาสวํ เจโตวิมุตฺตึ ปญฺญาวิมุตฺตึ ทิฏฺเฐว ธมฺเม สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหเรยฺย’นฺติ; ฐานํ โข ปเนตํ วิชฺชติ, ‘ยํ โส อาสวานํ ขยา อนาสวํ เจโตวิมุตฺตึ ปญฺญาวิมุตฺตึ ทิฏฺเฐว ธมฺเม สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหเรยฺย. ตํ กิสฺส เหตุ? ตถา หิ โส ธมฺมจารี สมจารี’’’ติ.

Se, chefes de família, aquele que vive retamente e vive harmoniosamente desejar: 'Oh, que com a destruição das impurezas mentais, eu possa nesta mesma vida, por mim mesmo, através do conhecimento direto, realizar, alcançar e nela habitar a libertação da mente livre de impurezas e a libertação pela sabedoria!' — isso é possível, que com a destruição das impurezas mentais, ele nesta mesma vida, por si mesmo, através do conhecimento direto, realize, alcance e nela habite a libertação da mente livre de impurezas e a libertação pela sabedoria. Por que isso? Porque ele vive retamente e vive harmoniosamente.

๔๔๘. เอวํ วุตฺเต, เวรญฺชกา พฺราหฺมณคหปติกา ภควนฺตํ เอตทโวจุํ – ‘‘อภิกฺกนฺตํ, โภ โคตม, อภิกฺกนฺตํ โภ โคตม! เสยฺยถาปิ, โภ โคตม, นิกฺกุชฺชิตํ วา อุกฺกุชฺเชยฺย, ปฏิจฺฉนฺนํ วา วิวเรยฺย, มูฬฺหสฺส วา มคฺคํ อาจิกฺเขยฺย, อนฺธกาเร วา เตลปชฺโชตํ ธาเรยฺย, จกฺขุมนฺโต รูปานิ ทกฺขนฺตีติ; เอวเมวํ โภตา โคตเมน อเนกปริยาเยน ธมฺโม ปกาสิโต. เอเต มยํ ภวนฺตํ โคตมํ สรณํ คจฺฉาม ธมฺมญฺจ ภิกฺขุสงฺฆญฺจ. อุปาสเก โน ภวํ โคตโม ธาเรตุ อชฺชตคฺเค ปาณุเปเต สรณํ คเต’’ติ.

448. Quando isso foi dito, os brâmanes e chefes de família de Verañjā disseram ao Abençoado: 'Excelente, mestre Gotama! Excelente, mestre Gotama! Assim como se alguém endireitasse o que estava virado de cabeça para baixo, ou revelasse o que estava escondido, ou mostrasse o caminho para quem estava perdido, ou acendesse uma lâmpada de óleo na escuridão para que aqueles que têm olhos pudessem ver as formas; da mesma forma, o mestre Gotama tornou o Dhamma claro de muitas maneiras. Nós buscamos refúgio no mestre Gotama, no Dhamma e no Sangha de bhikkhus. Que o mestre Gotama nos aceite como seguidores leigos que buscaram refúgio a partir de hoje e por toda a vida.'

เวรญฺชกสุตฺตํ นิฏฺฐิตํ ทุติยํ.

O Verañjaka Sutta, o segundo, está concluído.

๓. มหาเวทลฺลสุตฺตํ

3. Mahāvedalla Sutta

๔๔๙. เอวํ เม สุตํ – เอกํ สมยํ ภควา สาวตฺถิยํ วิหรติ เชตวเน อนาถปิณฺฑิกสฺส อาราเม. อถ โข อายสฺมา มหาโกฏฺฐิโก สายนฺหสมยํ ปฏิสลฺลานา วุฏฺฐิโต เยนายสฺมา สาริปุตฺโต เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา อายสฺมตา สาริปุตฺเตน สทฺธึ สมฺโมทิ. สมฺโมทนียํ กถํ สารณียํ วีติสาเรตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺโน โข อายสฺมา มหาโกฏฺฐิโก อายสฺมนฺตํ สาริปุตฺตํ เอตทโวจ [Pg.366] –

449. Assim ouvi. Em certa ocasião, o Abençoado estava residindo em Sāvatthī, no Bosque de Jeta, no Parque de Anāthapiṇḍika. Então, ao entardecer, o venerável Mahā Koṭṭhita levantou-se de sua meditação solitária, foi até o venerável Sāriputta e trocou saudações com ele. Quando essa conversa amigável e memorável terminou, ele se sentou a um lado. Sentado a um lado, o venerável Mahā Koṭṭhita disse ao venerável Sāriputta:

‘‘‘ทุปฺปญฺโญ ทุปฺปญฺโญ’ติ, อาวุโส, วุจฺจติ. กิตฺตาวตา นุ โข, อาวุโส, ทุปฺปญฺโญติ วุจฺจตี’’ติ?

'Desprovido de sabedoria, desprovido de sabedoria', amigo, assim é dito. Com referência a que, amigo, se diz 'desprovido de sabedoria'?

‘‘‘นปฺปชานาติ นปฺปชานาตี’ติ โข, อาวุโส, ตสฺมา ทุปฺปญฺโญติ วุจฺจติ.

'Ele não compreende com sabedoria, ele não compreende com sabedoria', amigo; é por isso que se diz 'desprovido de sabedoria'.

‘‘กิญฺจ นปฺปชานาติ? ‘อิทํ ทุกฺข’นฺติ นปฺปชานาติ, ‘อยํ ทุกฺขสมุทโย’ติ นปฺปชานาติ, ‘อยํ ทุกฺขนิโรโธ’ติ นปฺปชานาติ, ‘อยํ ทุกฺขนิโรธคามินี ปฏิปทา’ติ นปฺปชานาติ. ‘นปฺปชานาติ นปฺปชานาตี’ติ โข, อาวุโส, ตสฺมา ทุปฺปญฺโญติ วุจฺจตี’’ติ.

E o que ele não compreende com sabedoria? Ele não compreende com sabedoria: 'Isto é o sofrimento'; ele não compreende com sabedoria: 'Esta é a origem do sofrimento'; ele não compreende com sabedoria: 'Esta é a cessação do sofrimento'; ele não compreende com sabedoria: 'Este é o caminho que conduz à cessação do sofrimento'. 'Ele não compreende com sabedoria, ele não compreende com sabedoria', amigo; é por isso que se diz 'desprovido de sabedoria'.

‘‘‘สาธาวุโส’ติ โข อายสฺมา มหาโกฏฺฐิโก อายสฺมโต สาริปุตฺตสฺส ภาสิตํ อภินนฺทิตฺวา อนุโมทิตฺวา อายสฺมนฺตํ สาริปุตฺตํ อุตฺตรึ ปญฺหํ อปุจฺฉิ –

Dizendo: 'Muito bem, amigo', o venerável Mahā Koṭṭhita alegrou-se e congratulou-se com as palavras do venerável Sāriputta. Então, ele lhe fez uma pergunta adicional:

‘‘‘ปญฺญวา ปญฺญวา’ติ, อาวุโส, วุจฺจติ. กิตฺตาวตา นุ โข, อาวุโส, ปญฺญวาติ วุจฺจตี’’ติ?

'Aquele que possui sabedoria, aquele que possui sabedoria', amigo, assim é dito. Com referência a que, amigo, se diz 'aquele que possui sabedoria'?

‘‘‘ปชานาติ ปชานาตี’ติ โข, อาวุโส, ตสฺมา ปญฺญวาติ วุจฺจติ.

'Ele compreende com sabedoria, ele compreende com sabedoria', amigo; é por isso que se diz 'aquele que possui sabedoria'.

‘‘กิญฺจ ปชานาติ? ‘อิทํ ทุกฺข’นฺติ ปชานาติ, ‘อยํ ทุกฺขสมุทโย’ติ ปชานาติ, ‘อยํ ทุกฺขนิโรโธ’ติ ปชานาติ, ‘อยํ ทุกฺขนิโรธคามินี ปฏิปทา’ติ ปชานาติ. ‘ปชานาติ ปชานาตี’ติ โข, อาวุโส, ตสฺมา ปญฺญวาติ วุจฺจตี’’ติ.

E o que ele compreende com sabedoria? Ele compreende com sabedoria: 'Isto é o sofrimento'; ele compreende com sabedoria: 'Esta é a origem do sofrimento'; ele compreende com sabedoria: 'Esta é a cessação do sofrimento'; ele compreende com sabedoria: 'Este é o caminho que conduz à cessação do sofrimento'. 'Ele compreende com sabedoria, ele compreende com sabedoria', amigo; é por isso que se diz 'aquele que possui sabedoria'.

‘‘‘วิญฺญาณํ วิญฺญาณ’นฺติ, อาวุโส, วุจฺจติ. กิตฺตาวตา นุ โข, อาวุโส, วิญฺญาณนฺติ วุจฺจตี’’ติ?

'Consciência, consciência', amigo, assim é dito. Com referência a que, amigo, se diz 'consciência'?

‘‘‘วิชานาติ วิชานาตี’ติ โข, อาวุโส, ตสฺมา วิญฺญาณนฺติ วุจฺจติ.

'Ela cognosce, ela cognosce', amigo; é por isso que se diz 'consciência'.

‘‘กิญฺจ วิชานาติ? สุขนฺติปิ วิชานาติ, ทุกฺขนฺติปิ วิชานาติ, อทุกฺขมสุขนฺติปิ วิชานาติ. ‘วิชานาติ วิชานาตี’ติ โข, อาวุโส, ตสฺมา วิญฺญาณนฺติ วุจฺจตี’’ติ.

E o que ela cognosce? Ela cognosce: 'Isto é agradável'; ela cognosce: 'Isto é doloroso'; ela cognosce: 'Isto não é doloroso nem agradável'. 'Ela cognosce, ela cognosce', amigo; é por isso que se diz 'consciência'.

‘‘ยา จาวุโส, ปญฺญา ยญฺจ วิญฺญาณํ – อิเม ธมฺมา สํสฏฺฐา อุทาหุ วิสํสฏฺฐา? ลพฺภา จ ปนิเมสํ ธมฺมานํ วินิพฺภุชิตฺวา วินิพฺภุชิตฺวา นานากรณํ ปญฺญาเปตุ’’นฺติ? ‘‘ยา จาวุโส, ปญฺญา ยญฺจ วิญฺญาณํ – อิเม ธมฺมา สํสฏฺฐา, โน วิสํสฏฺฐา. น จ ลพฺภา อิเมสํ ธมฺมานํ วินิพฺภุชิตฺวา วินิพฺภุชิตฺวา นานากรณํ ปญฺญาเปตุํ. ยํ หาวุโส, ปชานาติ ตํ วิชานาติ, ยํ วิชานาติ ตํ ปชานาติ. ตสฺมา อิเม ธมฺมา สํสฏฺฐา, โน วิสํสฏฺฐา. น จ ลพฺภา อิเมสํ ธมฺมานํ วินิพฺภุชิตฺวา วินิพฺภุชิตฺวา นานากรณํ ปญฺญาเปตุ’’นฺติ.

A sabedoria e a consciência, amigo — esses estados estão associados ou dissociados? E é possível separar cada um desses estados do outro para estabelecer a diferença entre eles? — A sabedoria e a consciência, amigo — esses estados estão associados, não dissociados. E não é possível separar cada um desses estados do outro para estabelecer a diferença entre eles. Pois o que se compreende com sabedoria, isso se cognosce; e o que se cognosce, isso se compreende com sabedoria. Portanto, esses estados estão associados, não dissociados. E não é possível separar cada um desses estados do outro para estabelecer a diferença entre eles.

‘‘ยา จาวุโส, ปญฺญา ยญฺจ วิญฺญาณํ – อิเมสํ ธมฺมานํ สํสฏฺฐานํ โน วิสํสฏฺฐานํ กึ นานากรณ’’นฺติ? ‘‘ยา จาวุโส, ปญฺญา ยญฺจ วิญฺญาณํ – อิเมสํ [Pg.367] ธมฺมานํ สํสฏฺฐานํ โน วิสํสฏฺฐานํ ปญฺญา ภาเวตพฺพา, วิญฺญาณํ ปริญฺเญยฺยํ. อิทํ เนสํ นานากรณ’’นฺติ.

E qual é a diferença, amigo, entre a sabedoria e a consciência, esses estados que estão associados, não dissociados? — A diferença, amigo, entre a sabedoria e a consciência, esses estados que estão associados, não dissociados, é esta: a sabedoria deve ser desenvolvida, a consciência deve ser plenamente compreendida. Esta é a diferença entre eles.

๔๕๐. ‘‘‘เวทนา เวทนา’ติ, อาวุโส, วุจฺจติ. กิตฺตาวตา นุ โข, อาวุโส, เวทนาติ วุจฺจตี’’ติ?

450. 'Sensação, sensação', amigo, assim é dito. Com referência a que, amigo, se diz 'sensação'?

‘‘‘เวเทติ เวเทตี’ติ โข, อาวุโส, ตสฺมา เวทนาติ วุจฺจติ.

'Ela sente, ela sente', amigo; é por isso que se diz 'sensação'.

‘‘กิญฺจ เวเทติ? สุขมฺปิ เวเทติ, ทุกฺขมฺปิ เวเทติ, อทุกฺขมสุขมฺปิ เวเทติ. ‘เวเทติ เวเทตี’ติ โข, อาวุโส, ตสฺมา เวทนาติ วุจฺจตี’’ติ.

E o que ela sente? Ela sente o prazer, ela sente a dor, ela sente o que não é dor nem prazer. 'Ela sente, ela sente', amigo; é por isso que se diz 'sensação'.

‘‘‘สญฺญา สญฺญา’ติ, อาวุโส, วุจฺจติ. กิตฺตาวตา นุ โข, อาวุโส, สญฺญาติ วุจฺจตี’’ติ?

'Percepção, percepção', amigo, assim é dito. Com referência a que, amigo, se diz 'percepção'?

‘‘‘สญฺชานาติ สญฺชานาตี’ติ โข, อาวุโส, ตสฺมา สญฺญาติ วุจฺจติ.

'Ela percebe, ela percebe', amigo; é por isso que se diz 'percepção'.

‘‘กิญฺจ สญฺชานาติ? นีลกมฺปิ สญฺชานาติ, ปีตกมฺปิ สญฺชานาติ, โลหิตกมฺปิ สญฺชานาติ, โอทาตมฺปิ สญฺชานาติ. ‘สญฺชานาติ สญฺชานาตี’ติ โข, อาวุโส, ตสฺมา สญฺญาติ วุจฺจตี’’ติ.

E o que ela percebe? Ela percebe o azul, ela percebe o amarelo, ela percebe o vermelho, ela percebe o branco. 'Ela percebe, ela percebe', amigo; é por isso que se diz 'percepção'.

‘‘ยา จาวุโส, เวทนา ยา จ สญฺญา ยญฺจ วิญฺญาณํ – อิเม ธมฺมา สํสฏฺฐา อุทาหุ วิสํสฏฺฐา? ลพฺภา จ ปนิเมสํ ธมฺมานํ วินิพฺภุชิตฺวา วินิพฺภุชิตฺวา นานากรณํ ปญฺญาเปตุ’’นฺติ? ‘‘ยา จาวุโส, เวทนา ยา จ สญฺญา ยญฺจ วิญฺญาณํ – อิเม ธมฺมา สํสฏฺฐา, โน วิสํสฏฺฐา. น จ ลพฺภา อิเมสํ ธมฺมานํ วินิพฺภุชิตฺวา วินิพฺภุชิตฺวา นานากรณํ ปญฺญาเปตุํ. ยํ หาวุโส, เวเทติ ตํ สญฺชานาติ, ยํ สญฺชานาติ ตํ วิชานาติ. ตสฺมา อิเม ธมฺมา สํสฏฺฐา โน วิสํสฏฺฐา. น จ ลพฺภา อิเมสํ ธมฺมานํ วินิพฺภุชิตฺวา วินิพฺภุชิตฺวา นานากรณํ ปญฺญาเปตุ’’นฺติ.

A sensação, a percepção e a consciência, amigo — esses estados estão associados ou dissociados? E é possível separar cada um desses estados dos outros para estabelecer a diferença entre eles? — A sensação, a percepção e a consciência, amigo — esses estados estão associados, não dissociados. E não é possível separar cada um desses estados dos outros para estabelecer a diferença entre eles. Pois o que se sente, isso se percebe; e o que se percebe, isso se cognosce. Portanto, esses estados estão associados, não dissociados. E não é possível separar cada um desses estados dos outros para estabelecer a diferença entre eles.

๔๕๑. ‘‘นิสฺสฏฺเฐน หาวุโส, ปญฺจหิ อินฺทฺริเยหิ ปริสุทฺเธน มโนวิญฺญาเณน กึ เนยฺย’’นฺติ?

451. Amigo, o que pode ser conhecido pela consciência mental purificada, desvinculada das cinco faculdades sensoriais?

‘‘นิสฺสฏฺเฐน อาวุโส, ปญฺจหิ อินฺทฺริเยหิ ปริสุทฺเธน มโนวิญฺญาเณน ‘อนนฺโต อากาโส’ติ อากาสานญฺจายตนํ เนยฺยํ, ‘อนนฺตํ วิญฺญาณ’นฺติ วิญฺญาณญฺจายตนํ เนยฺยํ, ‘นตฺถิ กิญฺจี’ติ อากิญฺจญฺญายตนํ เนยฺย’’นฺติ.

Amigo, pela consciência mental purificada, desvinculada das cinco faculdades sensoriais, a esfera do espaço infinito pode ser conhecida como 'o espaço é infinito'; a esfera da consciência infinita pode ser conhecida como 'a consciência é infinita'; e a esfera do nada pode ser conhecida como 'não há nada'.

‘‘เนยฺยํ ปนาวุโส, ธมฺมํ เกน ปชานาตี’’ติ?

E com o que, amigo, se compreende um estado que pode ser conhecido?

‘‘เนยฺยํ โข, อาวุโส, ธมฺมํ ปญฺญาจกฺขุนา ปชานาตี’’ติ.

Amigo, compreende-se um estado que pode ser conhecido com o olho da sabedoria.

‘‘ปญฺญา ปนาวุโส, กิมตฺถิยา’’ติ?

E qual é o propósito da sabedoria, amigo?

‘‘ปญฺญา โข, อาวุโส, อภิญฺญตฺถา ปริญฺญตฺถา ปหานตฺถา’’ติ.

O propósito da sabedoria, amigo, é o conhecimento direto, a plena compreensão e o abandono.

๔๕๒. ‘‘กติ [Pg.368] ปนาวุโส, ปจฺจยา สมฺมาทิฏฺฐิยา อุปฺปาทายา’’ติ?

452. Amigo, quantas condições existem para o surgimento da visão correta?

‘‘ทฺเว โข, อาวุโส, ปจฺจยา สมฺมาทิฏฺฐิยา อุปฺปาทาย – ปรโต จ โฆโส, โยนิโส จ มนสิกาโร. อิเม โข, อาวุโส, ทฺเว ปจฺจยา สมฺมาทิฏฺฐิยา อุปฺปาทายา’’ติ.

Amigo, existem duas condições para o surgimento da visão correta: a voz de outrem e a atenção sábia. Estas são as duas condições para o surgimento da visão correta.

‘‘กติหิ ปนาวุโส, องฺเคหิ อนุคฺคหิตา สมฺมาทิฏฺฐิ เจโตวิมุตฺติผลา จ โหติ เจโตวิมุตฺติผลานิสํสา จ, ปญฺญาวิมุตฺติผลา จ โหติ ปญฺญาวิมุตฺติผลานิสํสา จา’’ติ?

Amigo, por quantos fatores a visão correta é auxiliada para ter a libertação da mente como fruto, a libertação da mente como fruto e benefício, e para ter a libertação pela sabedoria como fruto, a libertação pela sabedoria como fruto e benefício?

‘‘ปญฺจหิ โข, อาวุโส, องฺเคหิ อนุคฺคหิตา สมฺมาทิฏฺฐิ เจโตวิมุตฺติผลา จ โหติ เจโตวิมุตฺติผลานิสํสา จ, ปญฺญาวิมุตฺติผลา จ โหติ ปญฺญาวิมุตฺติผลานิสํสา จ. อิธาวุโส, สมฺมาทิฏฺฐิ สีลานุคฺคหิตา จ โหติ, สุตานุคฺคหิตา จ โหติ, สากจฺฉานุคฺคหิตา จ โหติ, สมถานุคฺคหิตา จ โหติ, วิปสฺสนานุคฺคหิตา จ โหติ. อิเมหิ โข, อาวุโส, ปญฺจหงฺเคหิ อนุคฺคหิตา สมฺมาทิฏฺฐิ เจโตวิมุตฺติผลา จ โหติ เจโตวิมุตฺติผลานิสํสา จ, ปญฺญาวิมุตฺติผลา จ โหติ ปญฺญาวิมุตฺติผลานิสํสา จา’’ติ.

Amigo, a visão correta é auxiliada por cinco fatores para ter a libertação da mente como fruto, a libertação da mente como fruto e benefício, e para ter a libertação pela sabedoria como fruto, a libertação pela sabedoria como fruto e benefício. Aqui, amigo, a visão correta é auxiliada pela virtude, pelo aprendizado, pela discussão, pela tranquilidade e pela visão penetrante. A visão correta auxiliada por esses cinco fatores tem a libertação da mente como fruto, a libertação da mente como fruto e benefício; e tem a libertação pela sabedoria como fruto, a libertação pela sabedoria como fruto e benefício.

๔๕๓. ‘‘กติ ปนาวุโส, ภวา’’ติ?

453. Amigo, quantos tipos de existência existem?

‘‘ตโยเม, อาวุโส, ภวา – กามภโว, รูปภโว, อรูปภโว’’ติ.

Existem estes três tipos de existência, amigo: a existência no reino dos desejos, a existência no reino da matéria sutil e a existência no reino imaterial.

‘‘กถํ ปนาวุโส, อายตึ ปุนพฺภวาภินิพฺพตฺติ โหตี’’ติ?

E como, amigo, ocorre a geração de uma nova existência no futuro?

‘‘อวิชฺชานีวรณานํ โข, อาวุโส, สตฺตานํ ตณฺหาสํโยชนานํ ตตฺรตตฺราภินนฺทนา – เอวํ อายตึ ปุนพฺภวาภินิพฺพตฺติ โหตี’’ติ.

Amigo, para os seres que estão obstruídos pela ignorância e acorrentados pelo desejo, através do deleite aqui e ali — é assim que ocorre a geração de uma nova existência no futuro.

‘‘กถํ ปนาวุโส, อายตึ ปุนพฺภวาภินิพฺพตฺติ น โหตี’’ติ?

E como, amigo, não ocorre a geração de uma nova existência no futuro?

‘‘อวิชฺชาวิราคา โข, อาวุโส, วิชฺชุปฺปาทา ตณฺหานิโรธา – เอวํ อายตึ ปุนพฺภวาภินิพฺพตฺติ น โหตี’’ติ.

Amigo, com o desvanecimento da ignorância, com o surgimento do verdadeiro conhecimento e com a cessação do desejo — é assim que não ocorre a geração de uma nova existência no futuro.

๔๕๔. ‘‘กตมํ ปนาวุโส, ปฐมํ ฌาน’’นฺติ?

454. E o que é o primeiro jhana, amigo?

‘‘อิธาวุโส, ภิกฺขุ วิวิจฺเจว กาเมหิ วิวิจฺจ อกุสเลหิ ธมฺเมหิ สวิตกฺกํ สวิจารํ วิเวกชํ ปีติสุขํ ปฐมํ ฌานํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ – อิทํ วุจฺจติ, อาวุโส, ปฐมํ ฌาน’’นฺติ.

Aqui, amigo, totalmente afastado dos prazeres sensoriais, afastado dos estados prejudiciais, um bhikkhu entra e permanece no primeiro jhana, que é acompanhado pelo pensamento aplicado e sustentado, com o êxtase e a felicidade nascidos do afastamento. Isto é chamado de primeiro jhana.

‘‘ปฐมํ ปนาวุโส, ฌานํ กติองฺคิก’’นฺติ?

E quantos fatores tem o primeiro jhana, amigo?

‘‘ปฐมํ โข, อาวุโส, ฌานํ ปญฺจงฺคิกํ. อิธาวุโส, ปฐมํ ฌานํ สมาปนฺนสฺส ภิกฺขุโน วิตกฺโก จ วตฺตติ, วิจาโร จ ปีติ จ สุขญฺจ จิตฺเตกคฺคตา จ. ปฐมํ โข, อาวุโส, ฌานํ เอวํ ปญฺจงฺคิก’’นฺติ.

Amigo, o primeiro jhana tem cinco fatores. Aqui, quando um bhikkhu entra no primeiro jhana, ocorrem o pensamento aplicado, o pensamento sustentado, o êxtase, a felicidade e a unificação da mente. É assim que o primeiro jhana tem cinco fatores.

‘‘ปฐมํ ปนาวุโส, ฌานํ กตงฺควิปฺปหีนํ กตงฺคสมนฺนาคต’’นฺติ?

Amigo, quantos fatores são abandonados no primeiro jhana e quantos fatores são possuídos?

‘‘ปฐมํ โข, อาวุโส, ฌานํ ปญฺจงฺควิปฺปหีนํ, ปญฺจงฺคสมนฺนาคตํ. อิธาวุโส, ปฐมํ ฌานํ สมาปนฺนสฺส ภิกฺขุโน กามจฺฉนฺโท ปหีโน [Pg.369] โหติ, พฺยาปาโท ปหีโน โหติ, ถีนมิทฺธํ ปหีนํ โหติ, อุทฺธจฺจกุกฺกุจฺจํ ปหีนํ โหติ, วิจิกิจฺฉา ปหีนา โหติ; วิตกฺโก จ วตฺตติ, วิจาโร จ ปีติ จ สุขญฺจ จิตฺเตกคฺคตา จ. ปฐมํ โข, อาวุโส, ฌานํ เอวํ ปญฺจงฺควิปฺปหีนํ ปญฺจงฺคสมนฺนาคต’’นฺติ.

Amigo, no primeiro jhana, dezenas de fatores são abandonados e cinco fatores são possuídos. Aqui, quando um bhikkhu entra no primeiro jhana, o desejo sensorial é abandonado, a má vontade é abandonada, a preguiça e o torpor são abandonados, a agitação e o remorso são abandonados, e a dúvida é abandonada; e ocorrem o pensamento aplicado, o pensamento sustentado, o êxtase, a felicidade e a unificação da mente. É assim que no primeiro jhana cinco fatores são abandonados e cinco fatores são possuídos.

๔๕๕. ‘‘ปญฺจิมานิ, อาวุโส, อินฺทฺริยานิ นานาวิสยานิ นานาโคจรานิ, น อญฺญมญฺญสฺส โคจรวิสยํ ปจฺจนุโภนฺติ, เสยฺยถิทํ – จกฺขุนฺทฺริยํ, โสตินฺทฺริยํ, ฆานินฺทฺริยํ, ชิวฺหินฺทฺริยํ, กายินฺทฺริยํ. อิเมสํ โข, อาวุโส, ปญฺจนฺนํ อินฺทฺริยานํ นานาวิสยานํ นานาโคจรานํ, น อญฺญมญฺญสฺส โคจรวิสยํ ปจฺจนุโภนฺตานํ, กึ ปฏิสรณํ, โก จ เนสํ โคจรวิสยํ ปจฺจนุโภตี’’ติ?

455. “Amigo, estas cinco faculdades têm, cada uma, um campo diferente, um domínio diferente, e não experienciam o campo e o domínio umas das outras, a saber: a faculdade do olho, a faculdade do ouvido, a faculdade do nariz, a faculdade da língua e a faculdade do corpo. Ora, dessas cinco faculdades, tendo cada uma um campo diferente, um domínio diferente, não experienciando o campo e o domínio umas das outras, qual é o seu refúgio, e o que experiencia os seus campos e domínios?”

‘‘ปญฺจิมานิ, อาวุโส, อินฺทฺริยานิ นานาวิสยานิ นานาโคจรานิ, น อญฺญมญฺญสฺส โคจรวิสยํ ปจฺจนุโภนฺติ, เสยฺยถิทํ – จกฺขุนฺทฺริยํ, โสตินฺทฺริยํ, ฆานินฺทฺริยํ, ชิวฺหินฺทฺริยํ, กายินฺทฺริยํ. อิเมสํ โข, อาวุโส, ปญฺจนฺนํ อินฺทฺริยานํ นานาวิสยานํ นานาโคจรานํ, น อญฺญมญฺญสฺส โคจรวิสยํ ปจฺจนุโภนฺตานํ, มโน ปฏิสรณํ, มโน จ เนสํ โคจรวิสยํ ปจฺจนุโภตี’’ติ.

“Amigo, estas cinco faculdades têm, cada uma, um campo diferente, um domínio diferente, e não experienciam o campo e o domínio umas das outras, a saber: a faculdade do olho, a faculdade do ouvido, a faculdade do nariz, a faculdade da língua e a faculdade do corpo. Ora, dessas cinco faculdades, tendo cada uma um campo diferente, um domínio diferente, não experienciando o campo e o domínio umas das outras, a mente é o seu refúgio, e a mente experiencia os seus campos e domínios.”

๔๕๖. ‘‘ปญฺจิมานิ, อาวุโส, อินฺทฺริยานิ, เสยฺยถิทํ – จกฺขุนฺทฺริยํ, โสตินฺทฺริยํ, ฆานินฺทฺริยํ, ชิวฺหินฺทฺริยํ, กายินฺทฺริยํ. อิมานิ โข, อาวุโส, ปญฺจินฺทฺริยานิ กึ ปฏิจฺจ ติฏฺฐนฺตี’’ติ?

456. “Amigo, quanto a estas cinco faculdades — a saber: a faculdade do olho, a faculdade do ouvido, a faculdade do nariz, a faculdade da língua e a faculdade do corpo —, em dependência de que estas cinco faculdades se sustentam?”

‘‘ปญฺจิมานิ, อาวุโส, อินฺทฺริยานิ, เสยฺยถิทํ – จกฺขุนฺทฺริยํ, โสตินฺทฺริยํ, ฆานินฺทฺริยํ, ชิวฺหินฺทฺริยํ, กายินฺทฺริยํ. อิมานิ โข, อาวุโส, ปญฺจินฺทฺริยานิ อายุํ ปฏิจฺจ ติฏฺฐนฺตี’’ติ.

“Amigo, quanto a estas cinco faculdades — a saber: a faculdade do olho, a faculdade do ouvido, a faculdade do nariz, a faculdade da língua e a faculdade do corpo —, estas cinco faculdades se sustentam em dependência da vitalidade.”

‘‘อายุ ปนาวุโส, กึ ปฏิจฺจ ติฏฺฐตี’’ติ?

“Mas, amigo, em dependência de que se sustenta a vitalidade?”

‘‘อายุ อุสฺมํ ปฏิจฺจ ติฏฺฐตี’’ติ.

“A vitalidade se sustenta em dependência do calor.”

‘‘อุสฺมา ปนาวุโส, กึ ปฏิจฺจ ติฏฺฐตี’’ติ?

“Mas, amigo, em dependência de que se sustenta o calor?”

‘‘อุสฺมา อายุํ ปฏิจฺจ ติฏฺฐตี’’ติ.

“O calor se sustenta em dependência da vitalidade.”

‘‘อิทาเนว โข มยํ, อาวุโส, อายสฺมโต สาริปุตฺตสฺส ภาสิตํ เอวํ อาชานาม – ‘อายุ อุสฺมํ ปฏิจฺจ ติฏฺฐตี’ติ. อิทาเนว ปน มยํ, อาวุโส, อายสฺมโต สาริปุตฺตสฺส ภาสิตํ เอวํ อาชานาม – ‘อุสฺมา อายุํ ปฏิจฺจ ติฏฺฐตี’ติ.

“Ainda há pouco, amigo, compreendemos as palavras do venerável Sāriputta assim: ‘A vitalidade se sustenta em dependência do calor’; e agora compreendemos as suas palavras assim: ‘O calor se sustenta em dependência da vitalidade’.”

‘‘ยถา กถํ ปนาวุโส, อิมสฺส ภาสิตสฺส อตฺโถ ทฏฺฐพฺโพ’’ติ?

“Como, então, amigo, deve ser visto o significado dessas palavras?”

‘‘เตน หาวุโส, อุปมํ เต กริสฺสามิ; อุปมายปิเธกจฺเจ วิญฺญู ปุริสา ภาสิตสฺส อตฺถํ อาชานนฺติ. เสยฺยถาปิ, อาวุโส, เตลปฺปทีปสฺส ฌายโต อจฺจึ ปฏิจฺจ อาภา ปญฺญายติ, อาภํ ปฏิจฺจ อจฺจิ ปญฺญายติ; เอวเมว โข, อาวุโส, อายุ อุสฺมํ ปฏิจฺจ ติฏฺฐติ, อุสฺมา อายุํ ปฏิจฺจ ติฏฺฐตี’’ติ.

“Nesse caso, amigo, eu lhe darei uma parábola, pois alguns homens sábios aqui compreendem o significado de uma declaração por meio de uma parábola. Assim como, amigo, quando uma lâmpada de óleo está acesa, a sua luminosidade é vista em dependência da sua chama, e a sua chama é vista em dependência da sua luminosidade; do mesmo modo, amigo, a vitalidade se sustenta em dependência do calor, e o calor se sustenta em dependência da vitalidade.”

๔๕๗. ‘‘เตว [Pg.370] นุ โข, อาวุโส, อายุสงฺขารา, เต เวทนิยา ธมฺมา อุทาหุ อญฺเญ อายุสงฺขารา อญฺเญ เวทนิยา ธมฺมา’’ติ? ‘‘น โข, อาวุโส, เตว อายุสงฺขารา เต เวทนิยา ธมฺมา. เต จ หาวุโส, อายุสงฺขารา อภวึสุ เต เวทนิยา ธมฺมา, น ยิทํ สญฺญาเวทยิตนิโรธํ สมาปนฺนสฺส ภิกฺขุโน วุฏฺฐานํ ปญฺญาเยถ. ยสฺมา จ โข, อาวุโส, อญฺเญ อายุสงฺขารา อญฺเญ เวทนิยา ธมฺมา, ตสฺมา สญฺญาเวทยิตนิโรธํ สมาปนฺนสฺส ภิกฺขุโน วุฏฺฐานํ ปญฺญายตี’’ติ.

457. “Amigo, as formações vitais são as próprias coisas que podem ser sentidas, ou as formações vitais são uma coisa e as coisas que podem ser sentidas são outra?” “Amigo, as formações vitais não são as próprias coisas que podem ser sentidas. Se as formações vitais fossem as próprias coisas que podem ser sentidas, então não se veria a emersão de um bhikkhu que entrou na cessação da percepção e da sensação. Mas porque as formações vitais são uma coisa e as coisas que podem ser sentidas são outra, vê-se a emersão de um bhikkhu que entrou na cessação da percepção e da sensação.”

‘‘ยทา นุ โข, อาวุโส, อิมํ กายํ กติ ธมฺมา ชหนฺติ; อถายํ กาโย อุชฺฌิโต อวกฺขิตฺโต เสติ, ยถา กฏฺฐํ อเจตน’’นฺติ?

“Amigo, quando este corpo é abandonado por quantos estados ele é então descartado e desamparado, ficando estendido sem sentidos como um pedaço de madeira?”

‘‘ยทา โข, อาวุโส, อิมํ กายํ ตโย ธมฺมา ชหนฺติ – อายุ อุสฺมา จ วิญฺญาณํ; อถายํ กาโย อุชฺฌิโต อวกฺขิตฺโต เสติ, ยถา กฏฺฐํ อเจตน’’นฺติ.

“Amigo, quando este corpo é abandonado por três estados — a vitalidade, o calor e a consciência —, ele é então descartado e desamparado, ficando estendido sem sentidos como um pedaço de madeira.”

‘‘ยฺวายํ, อาวุโส, มโต กาลงฺกโต, โย จายํ ภิกฺขุ สญฺญาเวทยิตนิโรธํ สมาปนฺโน – อิเมสํ กึ นานากรณ’’นฺติ?

“Amigo, qual é a diferença entre aquele que está morto, que faleceu, e um bhikkhu que entrou na cessação da percepção e da sensação?”

‘‘ยฺวายํ, อาวุโส, มโต กาลงฺกโต ตสฺส กายสงฺขารา นิรุทฺธา ปฏิปฺปสฺสทฺธา, วจีสงฺขารา นิรุทฺธา ปฏิปฺปสฺสทฺธา, จิตฺตสงฺขารา นิรุทฺธา ปฏิปฺปสฺสทฺธา, อายุ ปริกฺขีโณ, อุสฺมา วูปสนฺตา, อินฺทฺริยานิ ปริภินฺนานิ. โย จายํ ภิกฺขุ สญฺญาเวทยิตนิโรธํ สมาปนฺโน ตสฺสปิ กายสงฺขารา นิรุทฺธา ปฏิปฺปสฺสทฺธา, วจีสงฺขารา นิรุทฺธา ปฏิปฺปสฺสทฺธา, จิตฺตสงฺขารา นิรุทฺธา ปฏิปฺปสฺสทฺธา, อายุ น ปริกฺขีโณ, อุสฺมา อวูปสนฺตา, อินฺทฺริยานิ วิปฺปสนฺนานิ. ยฺวายํ, อาวุโส, มโต กาลงฺกโต, โย จายํ ภิกฺขุ สญฺญาเวทยิตนิโรธํ สมาปนฺโน – อิทํ เนสํ นานากรณ’’นฺติ.

“Amigo, no caso daquele que está morto, que faleceu, as suas formações corporais cessaram e se acalmaram, as suas formações verbais cessaram e se acalmaram, as suas formações mentais cessaram e se acalmaram, a sua vitalidade está esgotada, o seu calor se dissipou e as suas faculdades estão completamente destruídas. No caso de um bhikkhu que entrou na cessação da percepção e da sensação, as suas formações corporais cessaram e se acalmaram, as suas formações verbais cessaram e se acalmaram, as suas formações mentais cessaram e se acalmaram, mas a sua vitalidade não está esgotada, o seu calor não se dissipou e as suas faculdades tornam-se excepcionalmente claras. Esta é a diferença entre aquele que está morto, que faleceu, e um bhikkhu que entrou na cessação da percepção e da sensação.”

๔๕๘. ‘‘กติ ปนาวุโส, ปจฺจยา อทุกฺขมสุขาย เจโตวิมุตฺติยา สมาปตฺติยา’’ติ?

458. “Mas, amigo, quantas são as condições para a realização da libertação da mente nem dolorosa nem prazerosa?”

‘‘จตฺตาโร โข, อาวุโส, ปจฺจยา อทุกฺขมสุขาย เจโตวิมุตฺติยา สมาปตฺติยา. อิธาวุโส, ภิกฺขุ สุขสฺส จ ปหานา ทุกฺขสฺส จ ปหานา ปุพฺเพว โสมนสฺสโทมนสฺสานํ อตฺถงฺคมา อทุกฺขมสุขํ อุเปกฺขาสติปาริสุทฺธึ จตุตฺถํ ฌานํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ. อิเม โข, อาวุโส, จตฺตาโร ปจฺจยา อทุกฺขมสุขาย เจโตวิมุตฺติยา สมาปตฺติยา’’ติ.

“Amigo, há quatro condições para a realização da libertação da mente nem dolorosa nem prazerosa. Aqui, amigo, com o abandono do prazer e da dor, e com o anterior desaparecimento da alegria e da tristeza, um bhikkhu entra e permanece no quarto jhāna, que não é nem doloroso nem prazeroso, e possui a pureza da atenção plena devido à equanimidade. Estas, amigo, são as quatro condições para a realização da libertação da mente nem dolorosa nem prazerosa.”

‘‘กติ ปนาวุโส, ปจฺจยา อนิมิตฺตาย เจโตวิมุตฺติยา สมาปตฺติยา’’ติ?

“Mas, amigo, quantas são as condições para a realização da libertação da mente sem sinais?”

‘‘ทฺเว โข, อาวุโส, ปจฺจยา อนิมิตฺตาย เจโตวิมุตฺติยา สมาปตฺติยา [Pg.371] – สพฺพนิมิตฺตานญฺจ อมนสิกาโร, อนิมิตฺตาย จ ธาตุยา มนสิกาโร. อิเม โข, อาวุโส, ทฺเว ปจฺจยา อนิมิตฺตาย เจโตวิมุตฺติยา สมาปตฺติยา’’ติ.

“Amigo, há duas condições para a realização da libertação da mente sem sinais: a não atenção a todos os sinais e a atenção ao elemento sem sinais. Estas, amigo, são as duas condições para a realização da libertação da mente sem sinais.”

‘‘กติ ปนาวุโส, ปจฺจยา อนิมิตฺตาย เจโตวิมุตฺติยา ฐิติยา’’ติ?

“Mas, amigo, quantas são as condições para a persistência da libertação da mente sem sinais?”

‘‘ตโย โข, อาวุโส, ปจฺจยา อนิมิตฺตาย เจโตวิมุตฺติยา ฐิติยา – สพฺพนิมิตฺตานญฺจ อมนสิกาโร, อนิมิตฺตาย จ ธาตุยา มนสิกาโร, ปุพฺเพ จ อภิสงฺขาโร. อิเม โข, อาวุโส, ตโย ปจฺจยา อนิมิตฺตาย เจโตวิมุตฺติยา ฐิติยา’’ติ.

“Amigo, há três condições para a persistência da libertação da mente sem sinais: a não atenção a todos os sinais, a atenção ao elemento sem sinais e a determinação prévia [de sua duração]. Estas, amigo, são as três condições para a persistência da libertação da mente sem sinais.”

‘‘กติ ปนาวุโส, ปจฺจยา อนิมิตฺตาย เจโตวิมุตฺติยา วุฏฺฐานายา’’ติ?

“Mas, amigo, quantas são as condições para a emersão da libertação da mente sem sinais?”

‘‘ทฺเว โข, อาวุโส, ปจฺจยา อนิมิตฺตาย เจโตวิมุตฺติยา วุฏฺฐานาย – สพฺพนิมิตฺตานญฺจ มนสิกาโร, อนิมิตฺตาย จ ธาตุยา อมนสิกาโร. อิเม โข, อาวุโส, ทฺเว ปจฺจยา อนิมิตฺตาย เจโตวิมุตฺติยา วุฏฺฐานายา’’ติ.

“Amigo, há duas condições para a emersão da libertação da mente sem sinais: a atenção a todos os sinais e a não atenção ao elemento sem sinais. Estas, amigo, são as duas condições para a emersão da libertação da mente sem sinais.”

๔๕๙. ‘‘ยา จายํ, อาวุโส, อปฺปมาณา เจโตวิมุตฺติ, ยา จ อากิญฺจญฺญา เจโตวิมุตฺติ, ยา จ สุญฺญตา เจโตวิมุตฺติ, ยา จ อนิมิตฺตา เจโตวิมุตฺติ – อิเม ธมฺมา นานาตฺถา เจว นานาพฺยญฺชนา จ อุทาหุ เอกตฺถา พฺยญฺชนเมว นาน’’นฺติ?

459. “Amigo, a libertação imensurável da mente, a libertação da mente através do nada, a libertação da mente através do vazio e a libertação da mente sem sinais: esses estados são diferentes em significado e diferentes em nome, ou são um só em significado e diferentes apenas em nome?”

‘‘ยา จายํ, อาวุโส, อปฺปมาณา เจโตวิมุตฺติ, ยา จ อากิญฺจญฺญา เจโตวิมุตฺติ, ยา จ สุญฺญตา เจโตวิมุตฺติ, ยา จ อนิมิตฺตา เจโตวิมุตฺติ – อตฺถิ โข, อาวุโส, ปริยาโย ยํ ปริยายํ อาคมฺม อิเม ธมฺมา นานาตฺถา เจว นานาพฺยญฺชนา จ; อตฺถิ จ โข, อาวุโส, ปริยาโย ยํ ปริยายํ อาคมฺม อิเม ธมฺมา เอกตฺถา, พฺยญฺชนเมว นานํ’’.

“Amigo, a libertação imensurável da mente, a libertação da mente através do nada, a libertação da mente através do vazio e a libertação da mente sem sinais: há um modo pelo qual esses estados são diferentes em significado e diferentes em nome, e há um modo pelo qual eles são um só em significado e diferentes apenas em nome.”

‘‘กตโม จาวุโส, ปริยาโย ยํ ปริยายํ อาคมฺม อิเม ธมฺมา นานาตฺถา เจว นานาพฺยญฺชนา จ’’?

“E qual é, amigo, o modo pelo qual esses estados são diferentes em significado e diferentes em nome?”

‘‘อิธาวุโส, ภิกฺขุ เมตฺตาสหคเตน เจตสา เอกํ ทิสํ ผริตฺวา วิหรติ, ตถา ทุติยํ, ตถา ตติยํ, ตถา จตุตฺถํ. อิติ อุทฺธมโธ ติริยํ สพฺพธิ สพฺพตฺตตาย สพฺพาวนฺตํ โลกํ เมตฺตาสหคเตน เจตสา วิปุเลน มหคฺคเตน อปฺปมาเณน อเวเรน อพฺยาพชฺเฌน ผริตฺวา วิหรติ. กรุณาสหคเตน เจตสา…เป… มุทิตาสหคเตน เจตสา… อุเปกฺขาสหคเตน เจตสา เอกํ ทิสํ ผริตฺวา วิหรติ, ตถา ทุติยํ, ตถา ตติยํ, ตถา จตุตฺถํ. อิติ อุทฺธมโธ [Pg.372] ติริยํ สพฺพธิ สพฺพตฺตตาย สพฺพาวนฺตํ โลกํ อุเปกฺขาสหคเตน เจตสา วิปุเลน มหคฺคเตน อปฺปมาเณน อเวเรน อพฺยาพชฺเฌน ผริตฺวา วิหรติ. อยํ วุจฺจตาวุโส, อปฺปมาณา เจโตวิมุตฺติ’’.

“Aqui, amigo, um bhikkhu habita permeando uma direção com a mente imbuída de amor-bondade, assim também a segunda, assim também a terceira, assim também a quarta; do mesmo modo acima, abaixo, ao redor e em toda parte, e a todos como a si mesmo, ele habita permeando o mundo inteiro com a mente imbuída de amor-bondade, abundante, elevada, imensurável, livre de hostilidade e livre de má vontade. Ele habita permeando uma direção com a mente imbuída de compaixão... com a mente imbuída de alegria altruísta... com a mente imbuída de equanimidade, assim também a segunda, assim também a terceira, assim também a quarta; do mesmo modo acima, abaixo, ao redor e em toda parte, e a todos como a si mesmo, ele habita permeando o mundo inteiro com a mente imbuída de equanimidade, abundante, elevada, imensurável, livre de hostilidade e livre de má vontade. Isto, amigo, é chamado de libertação imensurável da mente.”

‘‘กตมา จาวุโส, อากิญฺจญฺญา เจโตวิมุตฺติ’’?

“E o que, amigo, é a libertação da mente através do nada?”

‘‘อิธาวุโส, ภิกฺขุ สพฺพโส วิญฺญาณญฺจายตนํ สมติกฺกมฺม นตฺถิ กิญฺจีติ อากิญฺจญฺญายตนํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ. อยํ วุจฺจตาวุโส, อากิญฺจญฺญา เจโตวิมุตฺติ’’.

“Aqui, amigo, superando completamente a base da consciência infinita, ciente de que ‘não há nada’, um bhikkhu entra e permanece na base do nada. Isto, amigo, é chamado de libertação da mente através do nada.”

‘‘กตมา จาวุโส, สุญฺญตา เจโตวิมุตฺติ’’?

“E o que, amigo, é a libertação da mente através do vazio?”

‘‘อิธาวุโส, ภิกฺขุ อรญฺญคโต วา รุกฺขมูลคโต วา สุญฺญาคารคโต วา อิติ ปฏิสญฺจิกฺขติ – ‘สุญฺญมิทํ อตฺเตน วา อตฺตนิเยน วา’ติ. อยํ วุจฺจตาวุโส, สุญฺญตา เจโตวิมุตฺติ’’.

“Aqui, amigo, um bhikkhu, tendo ido para a floresta, para o pé de uma árvore ou para uma cabana vazia, reflete assim: ‘Isto é vazio de um eu ou do que pertence a um eu’. Isto, amigo, é chamado de libertação da mente através do vazio.”

‘‘กตมา จาวุโส, อนิมิตฺตา เจโตวิมุตฺติ’’?

“E o que, amigo, é a libertação da mente sem sinais?”

‘‘อิธาวุโส, ภิกฺขุ สพฺพนิมิตฺตานํ อมนสิการา อนิมิตฺตํ เจโตสมาธึ อุปสมฺปชฺช วิหรติ. อยํ วุจฺจตาวุโส, อนิมิตฺตา เจโตวิมุตฺติ. อยํ โข, อาวุโส, ปริยาโย ยํ ปริยายํ อาคมฺม อิเม ธมฺมา นานาตฺถา เจว นานาพฺยญฺชนา จ’’.

“Aqui, amigo, com a não atenção a todos os sinais, um bhikkhu entra e permanece na concentração da mente sem sinais. Isto, amigo, é chamado de libertação da mente sem sinais. Este, amigo, é o modo pelo qual esses estados são differentes em significado e diferentes em nome.”

‘‘กตโม จาวุโส, ปริยาโย ยํ ปริยายํ อาคมฺม อิเม ธมฺมา เอกตฺถา พฺยญฺชนเมว นานํ’’?

“E qual é, amigo, o modo pelo qual esses estados são um só em significado e diferentes apenas em nome?”

‘‘ราโค โข, อาวุโส, ปมาณกรโณ, โทโส ปมาณกรโณ, โมโห ปมาณกรโณ. เต ขีณาสวสฺส ภิกฺขุโน ปหีนา อุจฺฉินฺนมูลา ตาลาวตฺถุกตา อนภาวํกตา อายตึ อนุปฺปาทธมฺมา. ยาวตา โข, อาวุโส, อปฺปมาณา เจโตวิมุตฺติโย, อกุปฺปา ตาสํ เจโตวิมุตฺติ อคฺคมกฺขายติ. สา โข ปนากุปฺปา เจโตวิมุตฺติ สุญฺญา ราเคน, สุญฺญา โทเสน, สุญฺญา โมเหน. ราโค โข, อาวุโส, กิญฺจโน, โทโส กิญฺจโน, โมโห กิญฺจโน. เต ขีณาสวสฺส ภิกฺขุโน ปหีนา อุจฺฉินฺนมูลา ตาลาวตฺถุกตา อนภาวํกตา อายตึ อนุปฺปาทธมฺมา. ยาวตา โข, อาวุโส, อากิญฺจญฺญา เจโตวิมุตฺติโย, อกุปฺปา ตาสํ เจโตวิมุตฺติ อคฺคมกฺขายติ. สา โข ปนากุปฺปา เจโตวิมุตฺติ สุญฺญา ราเคน, สุญฺญา โทเสน, สุญฺญา โมเหน. ราโค โข, อาวุโส, นิมิตฺตกรโณ, โทโส นิมิตฺตกรโณ, โมโห นิมิตฺตกรโณ. เต [Pg.373] ขีณาสวสฺส ภิกฺขุโน ปหีนา อุจฺฉินฺนมูลา ตาลาวตฺถุกตา อนภาวํกตา อายตึ อนุปฺปาทธมฺมา. ยาวตา โข, อาวุโส, อนิมิตฺตา เจโตวิมุตฺติโย, อกุปฺปา ตาสํ เจโตวิมุตฺติ อคฺคมกฺขายติ. สา โข ปนากุปฺปา เจโตวิมุตฺติ สุญฺญา ราเคน, สุญฺญา โทเสน, สุญฺญา โมเหน. อยํ โข, อาวุโส, ปริยาโย ยํ ปริยายํ อาคมฺม อิเม ธมฺมา เอกตฺถา พฺยญฺชนเมว นาน’’นฺติ.

“A cobiça, amigo, é uma criadora de limites; a aversão é uma criadora de limites; a ilusão é uma criadora de limites. Em um bhikkhu cujos influxos foram destruídos, estas foram abandonadas, cortadas pela raiz, tornadas como um tronco de palmeira, eliminadas de modo a não estarem mais sujeitas a surgir no futuro. De todos os tipos de libertação imensurável da mente, a libertação inabalável da mente é declarada a melhor. Ora, essa libertação inabalável da mente é vazia de cobiça, vazia de aversão, vazia de ilusão. A cobiça, amigo, é um impedimento; a aversão é um impedimento; a ilusão é um impedimento. Em um bhikkhu cujos influxos foram destruídos, estas foram abandonadas, cortadas pela raiz, tornadas como um tronco de palmeira, eliminadas de modo a não estarem mais sujeitas a surgir no futuro. De todos os tipos de libertação da mente através do nada, a libertação inabalável da mente é declarada a melhor. Ora, essa libertação inabalável da mente é vazia de cobiça, vazia de aversão, vazia de ilusão. A cobiça, amigo, é uma criadora de sinais; a aversão é uma criadora de sinais; a ilusão é uma criadora de sinais. Em um bhikkhu cujos influxos foram destruídos, estas foram abandonadas, cortadas pela raiz, tornadas como um tronco de palmeira, eliminadas de modo a não estarem mais sujeitas a surgir no futuro. De todos os tipos de libertação da mente sem sinais, a libertação inabalável da mente é declarada a melhor. Ora, essa libertação inabalável da mente é vazia de cobiça, vazia de aversão, vazia de ilusão. Este, amigo, é o modo pelo qual esses estados são um só em significado e diferentes apenas em nome.”

อิทมโวจายสฺมา สาริปุตฺโต. อตฺตมโน อายสฺมา มหาโกฏฺฐิโก อายสฺมโต สาริปุตฺตสฺส ภาสิตํ อภินนฺทีติ.

Isto foi o que disse o venerável Sāriputta. Satisfeito, o venerável Mahā Koṭṭhita alegrou-se com as palavras do venerável Sāriputta.

มหาเวทลฺลสุตฺตํ นิฏฺฐิตํ ตติยํ.

O Mahāvedalla Sutta, o terceiro, está concluído.

๔. จูฬเวทลฺลสุตฺตํ

4. Cūḷavedalla Sutta

๔๖๐. เอวํ เม สุตํ – เอกํ สมยํ ภควา ราชคเห วิหรติ เวฬุวเน กลนฺทกนิวาเป. อถ โข วิสาโข อุปาสโก เยน ธมฺมทินฺนา ภิกฺขุนี เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ธมฺมทินฺนํ ภิกฺขุนึ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺโน โข วิสาโข อุปาสโก ธมฺมทินฺนํ ภิกฺขุนึ เอตทโวจ – ‘‘‘สกฺกาโย สกฺกาโย’ติ, อยฺเย, วุจฺจติ. กตโม นุ โข, อยฺเย, สกฺกาโย วุตฺโต ภควตา’’ติ? ‘‘ปญฺจ โข อิเม, อาวุโส วิสาข, อุปาทานกฺขนฺธา สกฺกาโย วุตฺโต ภควตา, เสยฺยถิทํ – รูปุปาทานกฺขนฺโธ, เวทนุปาทานกฺขนฺโธ, สญฺญุปาทานกฺขนฺโธ, สงฺขารุปาทานกฺขนฺโธ, วิญฺญาณุปาทานกฺขนฺโธ. อิเม โข, อาวุโส วิสาข, ปญฺจุปาทานกฺขนฺธา สกฺกาโย วุตฺโต ภควตา’’ติ.

460. Assim ouvi. Em certa ocasião, o Abençoado estava residindo em Rājagaha, no Bosque de Bambus, no Santuário dos Esquilos. Então, o seguidor leigo Visākha aproximou-se da bhikkhunī Dhammadinnā; tendo se aproximado, prestou homenagem à bhikkhunī Dhammadinnā e sentou-se a um lado. Sentado a um lado, o seguidor leigo Visākha disse à bhikkhunī Dhammadinnā: 'Senhora, diz-se "identidade, identidade". O que é chamado de identidade pelo Abençoado?' 'Amigo Visākha, estes cinco agregados influenciados pelo apego são chamados de identidade pelo Abençoado, a saber: o agregado da forma influenciado pelo apego, o agregado da sensação influenciado pelo apego, o agregado da percepção influenciado pelo apego, o agregado das formações influenciado pelo apego e o agregado da consciência influenciado pelo apego. Estes cinco agregados influenciados pelo apego são chamados de identidade pelo Abençoado.'

‘‘สาธยฺเย’’ติ โข วิสาโข อุปาสโก ธมฺมทินฺนาย ภิกฺขุนิยา ภาสิตํ อภินนฺทิตฺวา อนุโมทิตฺวา ธมฺมทินฺนํ ภิกฺขุนึ อุตฺตรึ ปญฺหํ อปุจฺฉิ – ‘‘‘สกฺกายสมุทโย สกฺกายสมุทโย’ติ, อยฺเย, วุจฺจติ. กตโม นุ โข, อยฺเย, สกฺกายสมุทโย วุตฺโต ภควตา’’ติ? ‘‘ยายํ, อาวุโส วิสาข, ตณฺหา โปโนพฺภวิกา นนฺทีราคสหคตา ตตฺรตตฺราภินนฺทินี, เสยฺยถิทํ – กามตณฺหา ภวตณฺหา วิภวตณฺหา; อยํ โข, อาวุโส วิสาข, สกฺกายสมุทโย วุตฺโต ภควตา’’ติ.

Dizendo: 'Muito bem, senhora', o seguidor leigo Visākha alegrou-se e congratulou-se com as palavras da bhikkhunī Dhammadinnā. Então, ele lhe fez uma pergunta adicional: 'Senhora, diz-se "origem da identidade, origem da identidade". O que é chamado de origem da identidade pelo Abençoado?' 'Amigo Visākha, é o anseio que gera o renascimento, acompanhado pelo deleite e pela paixão, deleitando-se aqui e ali, a saber: o anseio por prazeres sensoriais, o anseio pela existência e o anseio pela não-existência. Isto, amigo Visākha, é chamado de origem da identidade pelo Abençoado.'

‘‘‘สกฺกายนิโรโธ [Pg.374] สกฺกายนิโรโธ’ติ, อยฺเย, วุจฺจติ. กตโม นุ โข, อยฺเย, สกฺกายนิโรโธ วุตฺโต ภควตา’’ติ?

'Senhora, diz-se "cessação da identidade, cessação da identidade". O que é chamado de cessação da identidade pelo Abençoado?'

‘‘โย โข, อาวุโส วิสาข, ตสฺสาเยว ตณฺหาย อเสสวิราคนิโรโธ จาโค ปฏินิสฺสคฺโค มุตฺติ อนาลโย; อยํ โข, อาวุโส วิสาข, สกฺกายนิโรโธ วุตฺโต ภควตา’’ติ.

'Amigo Visākha, é o desvanecimento e a cessação completos e sem vestígios, o abandono, a renúncia, a libertação e o desapego desse mesmo anseio. Isto, amigo Visākha, é chamado de cessação da identidade pelo Abençoado.'

‘‘‘สกฺกายนิโรธคามินี ปฏิปทา สกฺกายนิโรธคามินี ปฏิปทา’ติ, อยฺเย, วุจฺจติ. กตมา นุ โข, อยฺเย, สกฺกายนิโรธคามินี ปฏิปทา วุตฺตา ภควตา’’ติ?

'Senhora, diz-se "o caminho que conduz à cessação da identidade, o caminho que conduz à cessação da identidade". Qual é o caminho que conduz à cessação da identidade declarado pelo Abençoado?'

‘‘อยเมว โข, อาวุโส วิสาข, อริโย อฏฺฐงฺคิโก มคฺโค สกฺกายนิโรธคามินี ปฏิปทา วุตฺตา ภควตา, เสยฺยถิทํ – สมฺมาทิฏฺฐิ สมฺมาสงฺกปฺโป สมฺมาวาจา สมฺมากมฺมนฺโต สมฺมาอาชีโว สมฺมาวายาโม สมฺมาสติ สมฺมาสมาธี’’ติ.

'Amigo Visākha, é justamente este Nobre Caminho Óctuplo que é o caminho que conduz à cessação da identidade declarado pelo Abençoado, a saber: visão correta, intenção correta, fala correta, ação correta, meio de vida correto, esforço correto, atenção plena correta e concentração correta.'

‘‘ตญฺเญว นุ โข, อยฺเย, อุปาทานํ เต ปญฺจุปาทานกฺขนฺธา อุทาหุ อญฺญตฺร ปญฺจหุปาทานกฺขนฺเธหิ อุปาทาน’’นฺติ? ‘‘น โข, อาวุโส วิสาข, ตญฺเญว อุปาทานํ เต ปญฺจุปาทานกฺขนฺธา, นาปิ อญฺญตฺร ปญฺจหุปาทานกฺขนฺเธหิ อุปาทานํ. โย โข, อาวุโส วิสาข, ปญฺจสุ อุปาทานกฺขนฺเธสุ ฉนฺทราโค ตํ ตตฺถ อุปาทาน’’นฺติ.

'Senhora, esse apego é o mesmo que os cinco agregados influenciados pelo apego, ou o apego é algo separado dos cinco agregados influenciados pelo apego?' 'Amigo Visākha, o apego não é o mesmo que os cinco agregados influenciados pelo apego, nem o apego é algo separado dos cinco agregados influenciados pelo apego. O desejo e a paixão em relação aos cinco agregados influenciados pelo apego é o apego que ali existe.'

๔๖๑. ‘‘กถํ ปนายฺเย, สกฺกายทิฏฺฐิ โหตี’’ติ? ‘‘อิธาวุโส วิสาข, อสฺสุตวา ปุถุชฺชโน, อริยานํ อทสฺสาวี อริยธมฺมสฺส อโกวิโท อริยธมฺเม อวินีโต, สปฺปุริสานํ อทสฺสาวี สปฺปุริสธมฺมสฺส อโกวิโท สปฺปุริสธมฺเม อวินีโต, รูปํ อตฺตโต สมนุปสฺสติ, รูปวนฺตํ วา อตฺตานํ, อตฺตนิ วา รูปํ, รูปสฺมึ วา อตฺตานํ. เวทนํ…เป… สญฺญํ… สงฺขาเร… วิญฺญาณํ อตฺตโต สมนุปสฺสติ, วิญฺญาณวนฺตํ วา อตฺตานํ, อตฺตนิ วา วิญฺญาณํ, วิญฺญาณสฺมึ วา อตฺตานํ. เอวํ โข, อาวุโส วิสาข, สกฺกายทิฏฺฐิ โหตี’’ติ.

461. 'Mas como, senhora, surge a visão da identidade?' 'Aqui, amigo Visākha, uma pessoa comum sem instrução, que não tem consideração pelos nobres, que é ignorante e indisciplinada no Dhamma deles, que não tem consideração pelos homens íntegros, que é ignorante e indisciplinada no Dhamma deles, considera a forma material como o eu, ou o eu como possuidor da forma material, ou a forma material como estando no eu, ou o eu como estando na forma material. Ela considera a sensação... a percepção... as formações... a consciência como o eu, ou o eu como possuidor da consciência, ou a consciência como estando no eu, ou o eu como estando na consciência. É assim, amigo Visākha, que surge a visão da identidade.'

‘‘กถํ ปนายฺเย, สกฺกายทิฏฺฐิ น โหตี’’ติ?

'Mas como, senhora, não surge a visão da identidade?'

‘‘อิธาวุโส วิสาข, สุตวา อริยสาวโก, อริยานํ ทสฺสาวี อริยธมฺมสฺส โกวิโท อริยธมฺเม สุวินีโต, สปฺปุริสานํ ทสฺสาวี สปฺปุริสธมฺมสฺส โกวิโท สปฺปุริสธมฺเม สุวินีโต, น รูปํ อตฺตโต สมนุปสฺสติ, น รูปวนฺตํ วา อตฺตานํ, น อตฺตนิ วา รูปํ, น รูปสฺมึ วา อตฺตานํ. น เวทนํ…เป… น สญฺญํ… น สงฺขาเร…เป… น วิญฺญาณํ อตฺตโต สมนุปสฺสติ, น วิญฺญาณวนฺตํ วา อตฺตานํ[Pg.375], น อตฺตนิ วา วิญฺญาณํ, น วิญฺญาณสฺมึ วา อตฺตานํ. เอวํ โข, อาวุโส วิสาข, สกฺกายทิฏฺฐิ น โหตี’’ติ.

'Aqui, amigo Visākha, um nobre discípulo bem instruído, que tem consideração pelos nobres, que é instruído e disciplinado no Dhamma deles, que tem consideração pelos homens íntegros, que é instruído e disciplinado no Dhamma deles, não considera a forma material como o eu, nem o eu como possuidor da forma material, nem a forma material como estando no eu, nem o eu como estando na forma material. Ele não considera a sensação... nem a percepção... nem as formações... nem a consciência como o eu, nem o eu como possuidor da consciência, nem a consciência como estando no eu, nem o eu como estando na consciência. É assim, amigo Visākha, que não surge a visão da identidade.'

๔๖๒. ‘‘กตโม ปนายฺเย, อริโย อฏฺฐงฺคิโก มคฺโค’’ติ?

462. 'Mas qual, senhora, é o Nobre Caminho Óctuplo?'

‘‘อยเมว โข, อาวุโส วิสาข, อริโย อฏฺฐงฺคิโก มคฺโค, เสยฺยถิทํ – สมฺมาทิฏฺฐิ สมฺมาสงฺกปฺโป สมฺมาวาจา สมฺมากมฺมนฺโต สมฺมาอาชีโว สมฺมาวายาโม สมฺมาสติ สมฺมาสมาธี’’ติ. ‘‘อริโย ปนายฺเย, อฏฺฐงฺคิโก มคฺโค สงฺขโต อุทาหุ อสงฺขโต’’ติ?

'Amigo Visākha, é justamente este Nobre Caminho Óctuplo, a saber: visão correta, intenção correta, fala correta, ação correta, meio de vida correto, esforço correto, atenção plena correta e concentração correta.' 'But the Noble Eightfold Path, lady, is it conditioned or unconditioned?' 'Mas o Nobre Caminho Óctuplo, senhora, é condicionado ou incondicionado?'

‘‘อริโย โข, อาวุโส วิสาข, อฏฺฐงฺคิโก มคฺโค สงฺขโต’’ติ.

'Amigo Visākha, o Nobre Caminho Óctuplo é condicionado.'

‘‘อริเยน นุ โข, อยฺเย, อฏฺฐงฺคิเกน มคฺเคน ตโย ขนฺธา สงฺคหิตา อุทาหุ ตีหิ ขนฺเธหิ อริโย อฏฺฐงฺคิโก มคฺโค สงฺคหิโต’’ติ?

'Senhora, os três agregados estão incluídos no Nobre Caminho Óctuplo, ou o Nobre Caminho Óctuplo está incluído nos três agregados?'

‘‘น โข, อาวุโส วิสาข, อริเยน อฏฺฐงฺคิเกน มคฺเคน ตโย ขนฺธา สงฺคหิตา; ตีหิ จ โข, อาวุโส วิสาข, ขนฺเธหิ อริโย อฏฺฐงฺคิโก มคฺโค สงฺคหิโต. ยา จาวุโส วิสาข, สมฺมาวาจา โย จ สมฺมากมฺมนฺโต โย จ สมฺมาอาชีโว อิเม ธมฺมา สีลกฺขนฺเธ สงฺคหิตา. โย จ สมฺมาวายาโม ยา จ สมฺมาสติ โย จ สมฺมาสมาธิ อิเม ธมฺมา สมาธิกฺขนฺเธ สงฺคหิตา. ยา จ สมฺมาทิฏฺฐิ โย จ สมฺมาสงฺกปฺโป, อิเม ธมฺมา ปญฺญากฺขนฺเธ สงฺคหิตา’’ติ.

'Amigo Visākha, os três agregados não estão incluídos no Nobre Caminho Óctuplo; pelo contrário, o Nobre Caminho Óctuplo está incluído nos três agregados. Amigo Visākha, a fala correta, a ação correta e o meio de vida correto — esses estados estão incluídos no agregado da virtude. O esforço correto, a atenção plena correta e a concentração correta — esses estados estão incluídos no agregado da concentração. A visão correta e a intenção correta — esses estados estão incluídos no agregado da sabedoria.'

‘‘กตโม ปนายฺเย, สมาธิ, กตเม ธมฺมา สมาธินิมิตฺตา, กตเม ธมฺมา สมาธิปริกฺขารา, กตมา สมาธิภาวนา’’ติ?

'Mas o que, senhora, é a concentração? Quais estados são os sinais da concentração? Quais estados são os requisitos da concentração? O que é o desenvolvimento da concentração?'

‘‘ยา โข, อาวุโส วิสาข, จิตฺตสฺส เอกคฺคตา อยํ สมาธิ; จตฺตาโร สติปฏฺฐานา สมาธินิมิตฺตา; จตฺตาโร สมฺมปฺปธานา สมาธิปริกฺขารา. ยา เตสํเยว ธมฺมานํ อาเสวนา ภาวนา พหุลีกมฺมํ, อยํ เอตฺถ สมาธิภาวนา’’ติ.

'Amigo Visākha, a unificação da mente é a concentração; os quatro estabelecimentos da atenção plena são os sinais da concentração; os quatro esforços corretos são os requisitos da concentração. A prática, o desenvolvimento e o cultivo repetido desses mesmos estados é, nisso, o desenvolvimento da concentração.'

๔๖๓. ‘‘กติ ปนายฺเย, สงฺขารา’’ติ?

463. 'Mas quantas, senhora, são as formações?'

‘‘ตโยเม, อาวุโส วิสาข, สงฺขารา – กายสงฺขาโร, วจีสงฺขาโร, จิตฺตสงฺขาโร’’ติ.

'Amigo Visākha, existem estas três formações: a formação corporal, a formação verbal e a formação mental.'

‘‘กตโม ปนายฺเย, กายสงฺขาโร, กตโม วจีสงฺขาโร, กตโม จิตฺตสงฺขาโร’’ติ?

'Mas o que, senhora, é a formação corporal? O que é a formação verbal? O que é a formação mental?'

‘‘อสฺสาสปสฺสาสา โข, อาวุโส วิสาข, กายสงฺขาโร, วิตกฺกวิจารา วจีสงฺขาโร, สญฺญา จ เวทนา จ จิตฺตสงฺขาโร’’ติ.

'Amigo Visākha, a inspiração e a expiração são a formação corporal; o pensamento aplicado e o pensamento sustentado são a formação verbal; a percepção e a sensação são a formação mental.'

‘‘กสฺมา ปนายฺเย, อสฺสาสปสฺสาสา กายสงฺขาโร, กสฺมา วิตกฺกวิจารา วจีสงฺขาโร, กสฺมา สญฺญา จ เวทนา จ จิตฺตสงฺขาโร’’ติ?

'Mas por que, senhora, a inspiração e a expiração são a formação corporal? Por que o pensamento aplicado e o pensamento sustentado são a formação verbal? Por que a percepção e a sensação são a formação mental?'

‘‘อสฺสาสปสฺสาสา โข, อาวุโส [Pg.376] วิสาข, กายิกา เอเต ธมฺมา กายปฺปฏิพทฺธา, ตสฺมา อสฺสาสปสฺสาสา กายสงฺขาโร. ปุพฺเพ โข, อาวุโส วิสาข, วิตกฺเกตฺวา วิจาเรตฺวา ปจฺฉา วาจํ ภินฺทติ, ตสฺมา วิตกฺกวิจารา วจีสงฺขาโร. สญฺญา จ เวทนา จ เจตสิกา เอเต ธมฺมา จิตฺตปฺปฏิพทฺธา, ตสฺมา สญฺญา จ เวทนา จ จิตฺตสงฺขาโร’’ติ.

'Amigo Visākha, a inspiração e a expiração são corporais; esses estados estão vinculados ao corpo, por isso a inspiração e a expiração são a formação corporal. Primeiro, amigo Visākha, aplica-se o pensamento e sustenta-se o pensamento, e depois se profere a fala; por isso o pensamento aplicado e o pensamento sustentado são a formação verbal. A percepção e a sensação são mentais; esses estados estão vinculados à mente, por isso a percepção e a sensação são a formação mental.'

๔๖๔. ‘‘กถํ ปนายฺเย, สญฺญาเวทยิตนิโรธสมาปตฺติ โหตี’’ติ?

464. 'Mas como, senhora, ocorre a realização da cessação da percepção e da sensação?'

‘‘น โข, อาวุโส วิสาข, สญฺญาเวทยิตนิโรธํ สมาปชฺชนฺตสฺส ภิกฺขุโน เอวํ โหติ – ‘อหํ สญฺญาเวทยิตนิโรธํ สมาปชฺชิสฺส’นฺติ วา, ‘อหํ สญฺญาเวทยิตนิโรธํ สมาปชฺชามี’ติ วา, ‘อหํ สญฺญาเวทยิตนิโรธํ สมาปนฺโน’ติ วา. อถ ขฺวาสฺส ปุพฺเพว ตถา จิตฺตํ ภาวิตํ โหติ ยํ ตํ ตถตฺตาย อุปเนตี’’ติ.

'Amigo Visākha, quando um bhikkhu está realizando a cessação da percepção e da sensação, não lhe ocorre: "Eu realizarei a cessação da percepção e da sensação", ou "Eu estou realizando a cessação da percepção e da sensação", ou "Eu realizei a cessação da percepção e da sensação". Em vez disso, sua mente já foi previamente desenvolvida de tal maneira que o conduz a esse estado.'

‘‘สญฺญาเวทยิตนิโรธํ สมาปชฺชนฺตสฺส ปนายฺเย, ภิกฺขุโน กตเม ธมฺมา ปฐมํ นิรุชฺฌนฺติ – ยทิ วา กายสงฺขาโร, ยทิ วา วจีสงฺขาโร, ยทิ วา จิตฺตสงฺขาโร’’ติ? ‘‘สญฺญาเวทยิตนิโรธํ สมาปชฺชนฺตสฺส โข, อาวุโส วิสาข, ภิกฺขุโน ปฐมํ นิรุชฺฌติ วจีสงฺขาโร, ตโต กายสงฺขาโร, ตโต จิตฺตสงฺขาโร’’ติ.

'Mas quando um bhikkhu está realizando a cessação da percepção e da sensação, senhora, quais estados cessam primeiro nele: a formação corporal, a formação verbal ou a formação mental?' 'Amigo Visākha, quando um bhikkhu está realizando a cessação da percepção e da sensação, primeiro cessa a formação verbal, depois a formação corporal e, por fim, a formação mental.'

‘‘กถํ ปนายฺเย, สญฺญาเวทยิตนิโรธสมาปตฺติยา วุฏฺฐานํ โหตี’’ติ?

'Mas como, senhora, ocorre a emergência da realização da cessação da percepção e da sensação?'

‘‘น โข, อาวุโส วิสาข, สญฺญาเวทยิตนิโรธสมาปตฺติยา วุฏฺฐหนฺตสฺส ภิกฺขุโน เอวํ โหติ – ‘อหํ สญฺญาเวทยิตนิโรธสมาปตฺติยา วุฏฺฐหิสฺส’นฺติ วา, ‘อหํ สญฺญาเวทยิตนิโรธสมาปตฺติยา วุฏฺฐหามี’ติ วา, ‘อหํ สญฺญาเวทยิตนิโรธสมาปตฺติยา วุฏฺฐิโต’ติ วา. อถ ขฺวาสฺส ปุพฺเพว ตถา จิตฺตํ ภาวิตํ โหติ ยํ ตํ ตถตฺตาย อุปเนตี’’ติ.

'Amigo Visākha, quando um bhikkhu está emergindo da realização da cessação da percepção e da sensação, não lhe ocorre: "Eu emergirei da realização da cessação da percepção e da sensação", ou "Eu estou emergindo da realização da cessação da percepção e da sensação", ou "Eu emergi da realização da cessação da percepção e da sensação". Em vez disso, sua mente já foi previamente desenvolvida de tal maneira que o conduz a esse estado.'

‘‘สญฺญาเวทยิตนิโรธสมาปตฺติยา วุฏฺฐหนฺตสฺส ปนายฺเย, ภิกฺขุโน กตเม ธมฺมา ปฐมํ อุปฺปชฺชนฺติ – ยทิ วา กายสงฺขาโร, ยทิ วา วจีสงฺขาโร, ยทิ วา จิตฺตสงฺขาโร’’ติ? ‘‘สญฺญาเวทยิตนิโรธสมาปตฺติยา วุฏฺฐหนฺตสฺส โข, อาวุโส วิสาข, ภิกฺขุโน ปฐมํ อุปฺปชฺชติ จิตฺตสงฺขาโร, ตโต กายสงฺขาโร, ตโต วจีสงฺขาโร’’ติ.

'Mas quando um bhikkhu está emergindo da realização da cessação da percepção e da sensação, senhora, quais estados surgem primeiro nele: a formação corporal, a formação verbal ou a formação mental?' 'Amigo Visākha, quando um bhikkhu está emergindo da realização da cessação da percepção e da sensação, primeiro surge a formação mental, depois a formação corporal e, por fim, a formação verbal.'

‘‘สญฺญาเวทยิตนิโรธสมาปตฺติยา วุฏฺฐิตํ ปนายฺเย, ภิกฺขุํ กติ ผสฺสา ผุสนฺตี’’ติ? ‘‘สญฺญาเวทยิตนิโรธสมาปตฺติยา วุฏฺฐิตํ โข, อาวุโส [Pg.377] วิสาข, ภิกฺขุํ ตโย ผสฺสา ผุสนฺติ – สุญฺญโต ผสฺโส, อนิมิตฺโต ผสฺโส, อปฺปณิหิโต ผสฺโส’’ติ.

'Senhora, quantos tipos de contato tocam o bhikkhu que emergiu da realização da cessação da percepção e da sensação?' 'Amigo Visākha, três tipos de contato tocam o bhikkhu que emergiu da realização da cessação da percepção e da sensação: o contato do vazio, o contato do sem sinal e o contato do não direcionado.'

‘‘สญฺญาเวทยิตนิโรธสมาปตฺติยา วุฏฺฐิตสฺส ปนายฺเย, ภิกฺขุโน กึนินฺนํ จิตฺตํ โหติ กึโปณํ กึปพฺภาร’’นฺติ? ‘‘สญฺญาเวทยิตนิโรธสมาปตฺติยา วุฏฺฐิตสฺส โข, อาวุโส วิสาข, ภิกฺขุโน วิเวกนินฺนํ จิตฺตํ โหติ, วิเวกโปณํ วิเวกปพฺภาร’’นฺติ.

'Senhora, para onde se inclina, para onde pende, para onde se direciona a mente do bhikkhu que emergiu da realização da cessação da percepção e da sensação?' 'Amigo Visākha, a mente do bhikkhu que emergiu da realização da cessação da percepção e da sensação inclina-se para o afastamento, pende para o afastamento, direciona-se para o afastamento.'

๔๖๕. ‘‘กติ ปนายฺเย, เวทนา’’ติ?

465. 'Mas quantas, senhora, são as sensações?'

‘‘ติสฺโส โข อิมา, อาวุโส วิสาข, เวทนา – สุขา เวทนา, ทุกฺขา เวทนา, อทุกฺขมสุขา เวทนา’’ติ.

'Amigo Visākha, existem estas três sensações: a sensação agradável, a sensação dolorosa e a sensação nem dolorosa nem agradável.'

‘‘กตมา ปนายฺเย, สุขา เวทนา, กตมา ทุกฺขา เวทนา, กตมา อทุกฺขมสุขา เวทนา’’ติ?

'Mas o que, senhora, é a sensação agradável? O que é a sensação dolorosa? O que é a sensação nem dolorosa nem agradável?'

‘‘ยํ โข, อาวุโส วิสาข, กายิกํ วา เจตสิกํ วา สุขํ สาตํ เวทยิตํ – อยํ สุขา เวทนา. ยํ โข, อาวุโส วิสาข, กายิกํ วา เจตสิกํ วา ทุกฺขํ อสาตํ เวทยิตํ – อยํ ทุกฺขา เวทนา. ยํ โข, อาวุโส วิสาข, กายิกํ วา เจตสิกํ วา เนว สาตํ นาสาตํ เวทยิตํ – อยํ อทุกฺขมสุขา เวทนา’’ติ.

'Amigo Visākha, qualquer coisa sentida corporal ou mentalmente como agradável e prazerosa é a sensação agradável. Qualquer coisa sentida corporal ou mentalmente como dolorosa e desagradável é a sensação dolorosa. Qualquer coisa sentida corporal ou mentalmente como nem prazerosa nem desagradável é a sensação nem dolorosa nem agradável.'

‘‘สุขา ปนายฺเย, เวทนา กึสุขา กึทุกฺขา, ทุกฺขา เวทนา กึสุขา กึทุกฺขา, อทุกฺขมสุขา เวทนา กึสุขา กึทุกฺขา’’ติ?

'Senhora, em relação à sensação agradável, o que é agradável e o que é doloroso? Em relação à sensação dolorosa, o que é doloroso e o que é agradável? Em relação à sensação nem dolorosa nem agradável, o que é agradável e o que é doloroso?'

‘‘สุขา โข, อาวุโส วิสาข, เวทนา ฐิติสุขา วิปริณามทุกฺขา; ทุกฺขา เวทนา ฐิติทุกฺขา วิปริณามสุขา; อทุกฺขมสุขา เวทนา ญาณสุขา อญฺญาณทุกฺขา’’ติ.

'Amigo Visākha, a sensação agradável é agradável enquanto permanece e dolorosa quando se altera; a sensação dolorosa é dolorosa enquanto permanece e agradável quando se altera; a sensação nem dolorosa nem agradável é agradável quando há conhecimento dela e dolorosa quando não há conhecimento dela.'

‘‘สุขาย ปนายฺเย, เวทนาย กึ อนุสโย อนุเสติ, ทุกฺขาย เวทนาย กึ อนุสโย อนุเสติ, อทุกฺขมสุขาย เวทนาย กึ อนุสโย อนุเสตี’’ติ?

'Senhora, qual tendência latente subjaz à sensação agradável? Qual tendência latente subjaz à sensação dolorosa? Qual tendência latente subjaz à sensação nem dolorosa nem agradável?'

‘‘สุขาย โข, อาวุโส วิสาข, เวทนาย ราคานุสโย อนุเสติ, ทุกฺขาย เวทนาย ปฏิฆานุสโย อนุเสติ, อทุกฺขมสุขาย เวทนาย อวิชฺชานุสโย อนุเสตี’’ติ.

'Amigo Visākha, a tendência latente à cobiça subjaz à sensação agradável; a tendência latente à aversão subjaz à sensação dolorosa; a tendência latente à ignorância subjaz à sensação nem dolorosa nem agradável.'

‘‘สพฺพาย นุ โข, อยฺเย, สุขาย เวทนาย ราคานุสโย อนุเสติ, สพฺพาย ทุกฺขาย เวทนาย ปฏิฆานุสโย อนุเสติ, สพฺพาย อทุกฺขมสุขาย เวทนาย อวิชฺชานุสโย อนุเสตี’’ติ?

“Senhora, a tendência latente à cobiça acompanha toda sensação agradável? A tendência latente à aversão acompanha toda sensação dolorosa? A tendência latente à ignorância acompanha toda sensação nem dolorosa nem agradável?”

‘‘น โข, อาวุโส วิสาข, สพฺพาย สุขาย เวทนาย ราคานุสโย อนุเสติ, น สพฺพาย ทุกฺขาย เวทนาย ปฏิฆานุสโย อนุเสติ, น สพฺพาย อทุกฺขมสุขาย เวทนาย อวิชฺชานุสโย อนุเสตี’’ติ.

“Amigo Visākha, a tendência latente à cobiça não acompanha toda sensação agradável. A tendência latente à aversão não acompanha toda sensação dolorosa. A tendência latente à ignorância não acompanha toda sensação nem dolorosa nem agradável.”

‘‘สุขาย [Pg.378] ปนายฺเย, เวทนาย กึ ปหาตพฺพํ, ทุกฺขาย เวทนาย กึ ปหาตพฺพํ, อทุกฺขมสุขาย เวทนาย กึ ปหาตพฺพ’’นฺติ?

“Mas, senhora, o que deve ser abandonado em relação à sensação agradável? O que deve ser abandonado em relação à sensação dolorosa? O que deve ser abandonado em relação à sensação nem dolorosa nem agradável?”

‘‘สุขาย โข, อาวุโส วิสาข, เวทนาย ราคานุสโย ปหาตพฺโพ, ทุกฺขาย เวทนาย ปฏิฆานุสโย ปหาตพฺโพ, อทุกฺขมสุขาย เวทนาย อวิชฺชานุสโย ปหาตพฺโพ’’ติ.

“Amigo Visākha, a tendência latente à cobiça deve ser abandonada em relação à sensação agradável. A tendência latente à aversão deve ser abandonada em relação à sensação dolorosa. A tendência latente à ignorância deve ser abandonada em relação à sensação nem dolorosa nem agradável.”

‘‘สพฺพาย นุ โข, อยฺเย, สุขาย เวทนาย ราคานุสโย ปหาตพฺโพ, สพฺพาย ทุกฺขาย เวทนาย ปฏิฆานุสโย ปหาตพฺโพ, สพฺพาย อทุกฺขมสุขาย เวทนาย อวิชฺชานุสโย ปหาตพฺโพ’’ติ?

“Senhora, a tendência latente à cobiça deve ser abandonada em relação a toda sensação agradável? A tendência latente à aversão deve ser abandonada em relação a toda sensação dolorosa? A tendência latente à ignorância deve ser abandonada em relação a toda sensação nem dolorosa nem agradável?”

‘‘น โข, อาวุโส วิสาข, สพฺพาย สุขาย เวทนาย ราคานุสโย ปหาตพฺโพ, น สพฺพาย ทุกฺขาย เวทนาย ปฏิฆานุสโย ปหาตพฺโพ, น สพฺพาย อทุกฺขมสุขาย เวทนาย อวิชฺชานุสโย ปหาตพฺโพ. อิธาวุโส วิสาข, ภิกฺขุ วิวิจฺเจว กาเมหิ วิวิจฺจ อกุสเลหิ ธมฺเมหิ สวิตกฺกํ สวิจารํ วิเวกชํ ปีติสุขํ ปฐมํ ฌานํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ. ราคํ เตน ปชหติ, น ตตฺถ ราคานุสโย อนุเสติ. อิธาวุโส วิสาข, ภิกฺขุ อิติ ปฏิสญฺจิกฺขติ – ‘กุทาสฺสุ นามาหํ ตทายตนํ อุปสมฺปชฺช วิหริสฺสามิ ยทริยา เอตรหิ อายตนํ อุปสมฺปชฺช วิหรนฺตี’ติ? อิติ อนุตฺตเรสุ วิโมกฺเขสุ ปิหํ อุปฏฺฐาปยโต อุปฺปชฺชติ ปิหาปฺปจฺจยา โทมนสฺสํ. ปฏิฆํ เตน ปชหติ, น ตตฺถ ปฏิฆานุสโย อนุเสติ. อิธาวุโส วิสาข, ภิกฺขุ สุขสฺส จ ปหานา, ทุกฺขสฺส จ ปหานา, ปุพฺเพว โสมนสฺสโทมนสฺสานํ อตฺถงฺคมา, อทุกฺขมสุขํ อุเปกฺขาสติปาริสุทฺธึ จตุตฺถํ ฌานํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ. อวิชฺชํ เตน ปชหติ, น ตตฺถ อวิชฺชานุสโย อนุเสตี’’ติ.

“Amigo Visākha, a tendência latente à cobiça não deve ser abandonada em relação a toda sensação agradável. A tendência latente à aversão não deve ser abandonada em relação a toda sensação dolorosa. A tendência latente à ignorância não deve ser abandonada em relação a toda sensação nem dolorosa nem agradável. Aqui, amigo Visākha, um bhikkhu, totalmente afastado dos prazeres sensoriais, afastado das qualidades prejudiciais, entra e permanece no primeiro jhāna, que é acompanhado por pensamento aplicado e sustentado, com o êxtase e a felicidade nascidos do afastamento. Com isso, ele abandona a cobiça, e a tendência latente à cobiça não o acompanha ali. Aqui, amigo Visākha, um bhikkhu reflete assim: ‘Quando entrarei e permanecerei naquela esfera em que os nobres agora entram e permanecem?’ Naquele que assim gera um anseio pelas libertações supremas, surge a tristeza tendo esse anseio como condição. Com isso, ele abandona a aversão, e a tendência latente à aversão não o acompanha ali. Aqui, amigo Visākha, com o abandono do prazer e da dor, e com o anterior desaparecimento da alegria e da tristeza, um bhikkhu entra e permanece no quarto jhāna, que não é doloroso nem agradável, e possui a pureza da atenção plena devido à equanimidade. Com isso, ele abandona a ignorância, e a tendência latente à ignorância não o acompanha ali.”

๔๖๖. ‘‘สุขาย ปนายฺเย, เวทนาย กึ ปฏิภาโค’’ติ?

466. “Mas, senhora, qual é a contraparte da sensação agradável?”

‘‘สุขาย โข, อาวุโส วิสาข, เวทนาย ทุกฺขา เวทนา ปฏิภาโค’’ติ.

“Amigo Visākha, a sensação dolorosa é a contraparte da sensação agradável.”

‘‘ทุกฺขาย ปนฺนายฺเย, เวทนาย กึ ปฏิภาโค’’ติ?

“Mas, senhora, qual é a contraparte da sensação dolorosa?”

‘‘ทุกฺขาย โข, อาวุโส วิสาข, เวทนาย สุขา เวทนา ปฏิภาโค’’ติ.

“Amigo Visākha, a sensação agradável é a contraparte da sensação dolorosa.”

‘‘อทุกฺขมสุขาย ปนายฺเย, เวทนาย กึ ปฏิภาโค’’ติ?

“Mas, senhora, qual é a contraparte da sensação nem dolorosa nem agradável?”

‘‘อทุกฺขมสุขาย โข, อาวุโส วิสาข, เวทนาย อวิชฺชา ปฏิภาโค’’ติ.

“Amigo Visākha, a ignorância é a contraparte da sensação nem dolorosa nem agradável.”

‘‘อวิชฺชาย ปนายฺเย, กึ ปฏิภาโค’’ติ?

“Mas, senhora, qual é a contraparte da ignorância?”

‘‘อวิชฺชาย โข, อาวุโส วิสาข, วิชฺชา ปฏิภาโค’’ติ.

“Amigo Visākha, o verdadeiro conhecimento é a contraparte da ignorância.”

‘‘วิชฺชาย ปนายฺเย, กึ ปฏิภาโค’’ติ?

“Mas, senhora, qual é a contraparte do verdadeiro conhecimento?”

‘‘วิชฺชาย โข, อาวุโส วิสาข, วิมุตฺติ ปฏิภาโค’’ติ.

“Amigo Visākha, a libertação é a contraparte do verdadeiro conhecimento.”

‘‘วิมุตฺติยา ปนายฺเย, กึ ปฏิภาโค’’ติ?

“Mas, senhora, qual é a contraparte da libertação?”

‘‘วิมุตฺติยา โข, อาวุโส วิสาข, นิพฺพานํ ปฏิภาโค’’ติ.

“Amigo Visākha, o Nibbāna é a contraparte da libertação.”

‘‘นิพฺพานสฺส ปนายฺเย, กึ ปฏิภาโค’’ติ? ‘‘อจฺจยาสิ, อาวุโส วิสาข, ปญฺหํ, นาสกฺขิ ปญฺหานํ ปริยนฺตํ คเหตุํ. นิพฺพาโนคธญฺหิ, อาวุโส วิสาข, พฺรหฺมจริยํ, นิพฺพานปรายนํ นิพฺพานปริโยสานํ. อากงฺขมาโน จ ตฺวํ, อาวุโส วิสาข, ภควนฺตํ อุปสงฺกมิตฺวา เอตมตฺถํ ปุจฺเฉยฺยาสิ, ยถา จ เต ภควา พฺยากโรติ ตถา นํ ธาเรยฺยาสี’’ติ.

“Mas, senhora, qual é a contraparte do Nibbāna?” “Amigo Visākha, você foi longe demais com suas perguntas; você não foi capaz de compreender o limite das perguntas. Pois a vida santa, amigo Visākha, mergulha no Nibbāna, tem o Nibbāna como destino final, termina no Nibbāna. Se desejar, amigo Visākha, vá até o Abençoado e pergunte-lhe sobre o significado disso. Conforme o Abençoado lhe explicar, assim você deve lembrar.”

๔๖๗. อถ โข วิสาโข อุปาสโก ธมฺมทินฺนาย ภิกฺขุนิยา ภาสิตํ อภินนฺทิตฺวา อนุโมทิตฺวา อุฏฺฐายาสนา ธมฺมทินฺนํ ภิกฺขุนึ อภิวาเทตฺวา ปทกฺขิณํ กตฺวา เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺโน โข วิสาโข อุปาสโก ยาวตโก อโหสิ ธมฺมทินฺนาย ภิกฺขุนิยา สทฺธึ กถาสลฺลาโป ตํ สพฺพํ ภควโต อาโรเจสิ. เอวํ วุตฺเต, ภควา วิสาขํ อุปาสกํ เอตทโวจ – ‘‘ปณฺฑิตา, วิสาข, ธมฺมทินฺนา ภิกฺขุนี, มหาปญฺญา, วิสาข, ธมฺมทินฺนา ภิกฺขุนี. มํ เจปิ ตฺวํ, วิสาข, เอตมตฺถํ ปุจฺเฉยฺยาสิ, อหมฺปิ ตํ เอวเมวํ พฺยากเรยฺยํ, ยถา ตํ ธมฺมทินฺนาย ภิกฺขุนิยา พฺยากตํ. เอโส เจเวตสฺส อตฺโถ. เอวญฺจ นํ ธาเรหี’’ติ.

467. Então, o seguidor leigo Visākha, tendo se alegrado e se deliciado com as palavras da bhikkhunī Dhammadinnā, levantou-se de seu assento e, após prestar homenagens a ela, circundando-a pela direita, dirigiu-se ao Abençoado. Ao se aproximar, prestou homenagens ao Abençoado e sentou-se a um lado. Sentado a um lado, o seguidor leigo Visākha relatou ao Abençoado toda a sua conversa com a bhikkhunī Dhammadinnā. Quando ele terminou de falar, o Abençoado disse ao seguidor leigo Visākha: ‘A bhikkhunī Dhammadinnā é sábia, Visākha; a bhikkhunī Dhammadinnā tem grande sabedoria. Se você tivesse me perguntado o significado disso, eu teria lhe explicado exatamente da mesma maneira que a bhikkhunī Dhammadinnā explicou. Esse é, de fato, o seu significado, e assim você deve lembrar.’

อิทมโวจ ภควา. อตฺตมโน วิสาโข อุปาสโก ภควโต ภาสิตํ อภินนฺทีติ.

Isso foi o que o Abençoado disse. O seguidor leigo Visākha ficou satisfeito e se alegrou com as palavras do Abençoado.

จูฬเวทลฺลสุตฺตํ นิฏฺฐิตํ จตุตฺถํ.

O Cūḷavedalla Sutta, o quarto, está concluído.

๕. จูฬธมฺมสมาทานสุตฺตํ

5. Cūḷadhammasamādāna Sutta

๔๖๘. เอวํ เม สุตํ – เอกํ สมยํ ภควา สาวตฺถิยํ วิหรติ เชตวเน อนาถปิณฺฑิกสฺส อาราเม. ตตฺร โข ภควา ภิกฺขู อามนฺเตสิ – ‘‘ภิกฺขโว’’ติ. ‘‘ภทนฺเต’’ติ เต ภิกฺขู ภควโต ปจฺจสฺโสสุํ. ภควา เอตทโวจ – ‘‘จตฺตาริมานิ, ภิกฺขเว, ธมฺมสมาทานานิ. กตมานิ จตฺตาริ? อตฺถิ, ภิกฺขเว, ธมฺมสมาทานํ ปจฺจุปฺปนฺนสุขํ อายตึ ทุกฺขวิปากํ; อตฺถิ, ภิกฺขเว[Pg.380], ธมฺมสมาทานํ ปจฺจุปฺปนฺนทุกฺขญฺเจว อายติญฺจ ทุกฺขวิปากํ; อตฺถิ, ภิกฺขเว, ธมฺมสมาทานํ ปจฺจุปฺปนฺนทุกฺขํ อายตึ สุขวิปากํ; อตฺถิ, ภิกฺขเว, ธมฺมสมาทานํ ปจฺจุปฺปนฺนสุขญฺเจว อายติญฺจ สุขวิปากํ’’.

468. Assim ouvi. Em certa ocasião, o Abençoado estava vivendo em Sāvatthī, no Bosque de Jeta, no Parque de Anāthapiṇḍika. Lá, o Abençoado se dirigiu aos bhikkhus: ‘Bhikkhus!’ — ‘Venerável senhor’, eles responderam. O Abençoado disse o seguinte: ‘Bhikkhus, existem quatro maneiras de assumir práticas. Quais são as quatro? Existe, bhikkhus, a maneira de assumir práticas que é agradável agora e amadurece no futuro como dor; existe, bhikkhus, a maneira de assumir práticas que é dolorosa agora e amadurece no futuro como dor; existe, bhikkhus, a maneira de assumir práticas que é dolorosa agora e amadurece no futuro como prazer; existe, bhikkhus, a maneira de assumir práticas que é agradável agora e amadurece no futuro como prazer.’

๔๖๙. ‘‘กตมญฺจ, ภิกฺขเว, ธมฺมสมาทานํ ปจฺจุปฺปนฺนสุขํ อายตึ ทุกฺขวิปากํ? สนฺติ, ภิกฺขเว, เอเก สมณพฺราหฺมณา เอวํวาทิโน เอวํทิฏฺฐิโน – ‘นตฺถิ กาเมสุ โทโส’ติ. เต กาเมสุ ปาตพฺยตํ อาปชฺชนฺติ. เต โข โมฬิพทฺธาหิ ปริพฺพาชิกาหิ ปริจาเรนฺติ. เต เอวมาหํสุ – ‘กึสุ นาม เต โภนฺโต สมณพฺราหฺมณา กาเมสุ อนาคตภยํ สมฺปสฺสมานา กามานํ ปหานมาหํสุ, กามานํ ปริญฺญํ ปญฺญเปนฺติ? สุโข อิมิสฺสา ปริพฺพาชิกาย ตรุณาย มุทุกาย โลมสาย พาหาย สมฺผสฺโส’ติ เต กาเมสุ ปาตพฺยตํ อาปชฺชนฺติ. เต กาเมสุ ปาตพฺยตํ อาปชฺชิตฺวา กายสฺส เภทา ปรํ มรณา อปายํ ทุคฺคตึ วินิปาตํ นิรยํ อุปปชฺชนฺติ. เต ตตฺถ ทุกฺขา ติพฺพา ขรา กฏุกา เวทนา เวทยนฺติ. เต เอวมาหํสุ – ‘อิทํ โข เต โภนฺโต สมณพฺราหฺมณา กาเมสุ อนาคตภยํ สมฺปสฺสมานา กามานํ ปหานมาหํสุ, กามานํ ปริญฺญํ ปญฺญเปนฺติ, อิเม หิ มยํ กามเหตุ กามนิทานํ ทุกฺขา ติพฺพา ขรา กฏุกา เวทนา เวทยามา’ติ. เสยฺยถาปิ, ภิกฺขเว, คิมฺหานํ ปจฺฉิเม มาเส มาลุวาสิปาฏิกา ผเลยฺย. อถ โข ตํ, ภิกฺขเว, มาลุวาพีชํ อญฺญตรสฺมึ สาลมูเล นิปเตยฺย. อถ โข, ภิกฺขเว, ยา ตสฺมึ สาเล อธิวตฺถา เทวตา สา ภีตา สํวิคฺคา สนฺตาสํ อาปชฺเชยฺย. อถ โข, ภิกฺขเว, ตสฺมึ สาเล อธิวตฺถาย เทวตาย มิตฺตามจฺจา ญาติสาโลหิตา อารามเทวตา วนเทวตา รุกฺขเทวตา โอสธิติณวนปฺปตีสุ อธิวตฺถา เทวตา สงฺคมฺม สมาคมฺม เอวํ สมสฺสาเสยฺยุํ – ‘มา ภวํ ภายิ, มา ภวํ ภายิ; อปฺเปว นาเมตํ มาลุวาพีชํ โมโร วา คิเลยฺย, มโค วา ขาเทยฺย, ทวฑาโห วา ฑเหยฺย, วนกมฺมิกา วา อุทฺธเรยฺยุํ, อุปจิกา วา อุฏฺฐเหยฺยุํ, อพีชํ วา ปนสฺสา’ติ. อถ โข ตํ, ภิกฺขเว, มาลุวาพีชํ เนว โมโร คิเลยฺย, น มโค ขาเทยฺย, น ทวฑาโห ฑเหยฺย, น วนกมฺมิกา อุทฺธเรยฺยุํ, น อุปจิกา อุฏฺฐเหยฺยุํ, พีชญฺจ ปนสฺส ตํ ปาวุสฺสเกน เมเฆน อภิปฺปวุฏฺฐํ [Pg.381] สมฺมเทว วิรุเหยฺย. สาสฺส มาลุวาลตา ตรุณา มุทุกา โลมสา วิลมฺพินี, สา ตํ สาลํ อุปนิเสเวยฺย. อถ โข, ภิกฺขเว, ตสฺมึ สาเล อธิวตฺถาย เทวตาย เอวมสฺส – ‘กึสุ นาม เต โภนฺโต มิตฺตามจฺจา ญาติสาโลหิตา อารามเทวตา วนเทวตา รุกฺขเทวตา โอสธิติณวนปฺปตีสุ อธิวตฺถา เทวตา มาลุวาพีเช อนาคตภยํ สมฺปสฺสมานา สงฺคมฺม สมาคมฺม เอวํ สมสฺสาเสสุํ – ‘‘มา ภวํ ภายิ มา ภวํ ภายิ, อปฺเปว นาเมตํ มาลุวาพีชํ โมโร วา คิเลยฺย, มโค วา ขาเทยฺย, ทวฑาโห วา ฑเหยฺย, วนกมฺมิกา วา อุทฺธเรยฺยุํ, อุปจิกา วา อุฏฺฐเหยฺยุํ, อพีชํ วา ปนสฺสา’’ติ; สุโข อิมิสฺสา มาลุวาลตาย ตรุณาย มุทุกาย โลมสาย วิลมฺพินิยา สมฺผสฺโส’ติ. สา ตํ สาลํ อนุปริหเรยฺย. สา ตํ สาลํ อนุปริหริตฺวา อุปริ วิฏภึ กเรยฺย. อุปริ วิฏภึ กริตฺวา โอฆนํ ชเนยฺย. โอฆนํ ชเนตฺวา เย ตสฺส สาลสฺส มหนฺตา มหนฺตา ขนฺธา เต ปทาเลยฺย. อถ โข, ภิกฺขเว, ตสฺมึ สาเล อธิวตฺถาย เทวตาย เอวมสฺส – ‘อิทํ โข เต โภนฺโต มิตฺตามจฺจา ญาติสาโลหิตา อารามเทวตา วนเทวตา รุกฺขเทวตา โอสธิติณวนปฺปตีสุ อธิวตฺถา เทวตา มาลุวาพีเช อนาคตภยํ สมฺปสฺสมานา สงฺคมฺม สมาคมฺม เอวํ สมสฺสาเสสุํ – ‘‘มา ภวํ ภายิ มา ภวํ ภายิ, อปฺเปว นาเมตํ มาลุวาพีชํ โมโร วา คิเลยฺย, มโค วา ขาเทยฺย, ทวฑาโห วา ฑเหยฺย, วนกมฺมิกา วา อุทฺธเรยฺยุํ, อุปจิกา วา อุฏฺฐเหยฺยุํ อพีชํ วา ปนสฺสา’’ติ. ยญฺจาหํ มาลุวาพีชเหตุ ทุกฺขา ติพฺพา ขรา กฏุกา เวทนา เวทยามี’ติ. เอวเมว โข, ภิกฺขเว, สนฺติ เอเก สมณพฺราหฺมณา เอวํวาทิโน เอวํทิฏฺฐิโน ‘นตฺถิ กาเมสุ โทโส’ติ. เต กาเมสุ ปาตพฺยตํ อาปชฺชนฺติ. เต โมฬิพทฺธาหิ ปริพฺพาชิกาหิ ปริจาเรนฺติ. เต เอวมาหํสุ – ‘กึสุ นาม เต โภนฺโต สมณพฺราหฺมณา กาเมสุ อนาคตภยํ สมฺปสฺสมานา กามานํ ปหานมาหํสุ, กามานํ ปริญฺญํ ปญฺญเปนฺติ? สุโข อิมิสฺสา ปริพฺพาชิกาย ตรุณาย มุทุกาย โลมสาย พาหาย สมฺผสฺโส’ติ. เต กาเมสุ ปาตพฺยตํ อาปชฺชนฺติ. เต กาเมสุ ปาตพฺยตํ อาปชฺชิตฺวา กายสฺส เภทา ปรํ มรณา อปายํ ทุคฺคตึ วินิปาตํ นิรยํ อุปปชฺชนฺติ. เต ตตฺถ ทุกฺขา ติพฺพา ขรา [Pg.382] กฏุกา เวทนา เวทยนฺติ. เต เอวมาหํสุ – ‘อิทํ โข เต โภนฺโต สมณพฺราหฺมณา กาเมสุ อนาคตภยํ สมฺปสฺสมานา กามานํ ปหานมาหํสุ, กามานํ ปริญฺญํ ปญฺญเปนฺติ. อิเม หิ มยํ กามเหตุ กามนิทานํ ทุกฺขา ติพฺพา ขรา กฏุกา เวทนา เวทยามา’ติ. อิทํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, ธมฺมสมาทานํ ปจฺจุปฺปนฺนสุขํ อายตึ ทุกฺขวิปากํ.

469. “E qual é, bhikkhus, a maneira de assumir práticas que é agradável agora e amadurece no futuro como dor? Há, bhikkhus, alguns ascetas e brâmanes que têm esta doutrina e visão: ‘Não há mal nos prazeres sensoriais’. Eles se entregam inteiramente aos prazeres sensoriais. Eles se divertem com andarilhas que usam o cabelo preso em um coque. Eles dizem o seguinte: ‘Que perigo futuro esses bons ascetas e brâmanes veem nos prazeres sensoriais para falarem sobre o abandono dos prazeres sensoriais e descreverem a plena compreensão dos prazeres sensoriais? Agradável é o toque do braço macio, suave e aveludado desta jovem andarilha!’ Assim, eles se entregam inteiramente aos prazeres sensoriais. Tendo se entregado inteiramente aos prazeres sensoriais, com a dissolução do corpo, após a morte, eles renascem em um estado de privação, em um destino infeliz, na ruína, até mesmo no inferno. Lá, eles experimentam sensações dolorosas, agudas, severas e cruéis. Eles dizem o seguinte: ‘Este é o perigo futuro que aqueles bons ascetas e brâmanes viam nos prazeres sensoriais quando falavam sobre o abandono dos prazeres sensoriais e descreviam a plena compreensão dos prazeres sensoriais. Pois é por causa dos prazeres sensoriais, devido aos prazeres sensoriais, que agora estamos experimentando sensações dolorosas, agudas, severas e cruéis.’ Suponha, bhikkhus, que no último mês da estação quente, a vagem de uma trepadeira-māluvā se rompa. Então, bhikkhus, a semente da trepadeira-māluvā cai ao pé de uma árvore sāla. Então, bhikkhus, a divindade que habita aquela árvore sāla fica com medo, perturbada e aterrorizada. Então, bhikkhus, os amigos e companheiros, parentes e consanguíneos da divindade que habita aquela árvore sāla — divindades dos jardins, divindades dos bosques, divindades das árvores e divindades que habitam as ervas medicinais, o capim e as árvores soberanas da floresta — reúnem-se e a tranquilizam assim: ‘Não tenha medo, senhor, não tenha medo. Talvez um pavão engula essa semente de trepadeira-māluvā, ou um animal selvagem a coma, ou um incêndio florestal a queime, ou lenhadores a levem embora, ou cupins a devorem, ou talvez ela nem sequer seja fértil’. Mas nenhum pavão engole aquela semente, nenhum animal selvagem a come, nenhum incêndio florestal a queima, nenhum lenhador a leva embora, nenhum cupim a devora, e ela é, de fato, fértil. Então, sendo umedecida pela chuva de uma nuvem carregada, a semente brota perfeitamente no devido tempo. A trepadeira-māluvā cresce jovem, macia, aveludada e pendente, e se apoia naquela árvore sāla. Então, bhikkhus, a divindade que habita a árvore sāla pensa assim: ‘Que perigo futuro meus amigos e companheiros, parentes e consanguíneos... viam naquela semente de trepadeira-māluvā quando se reuniram para me tranquilizar dizendo: “Não tenha medo, senhor, não tenha medo. Talvez um pavão engula essa semente de trepadeira-māluvā... ou talvez ela nem sequer seja fértil”? Agradável é o toque do ramo macio, suave, aveludado e pendente desta trepadeira-māluvā!’ Ela se enrosca ao redor daquela árvore sāla. Tendo se enroscado ao redor daquela árvore sāla, ela forma uma copa sobre ela. Tendo formado uma copa sobre ela, ela cria uma densa cobertura pendente. Tendo criado essa densa cobertura, ela racha os grandes galhos principais daquela árvore sāla. Então, bhikkhus, a divindade que habita a árvore sāla percebe: ‘Este era o perigo futuro que meus amigos e companheiros, parentes e consanguíneos... viam naquela semente de trepadeira-māluvā quando se reuniram para me tranquilizar dizendo: “Não tenha medo, senhor, não tenha medo. Talvez um pavão engula essa semente de trepadeira-māluvā... ou talvez ela nem sequer seja fértil”. É por causa daquela semente de trepadeira-māluvā que agora estou experimentando sensações dolorosas, agudas, severas e cruéis.’ Da mesma forma, bhikkhus, há alguns ascetas e brâmanes que têm esta doutrina e visão: ‘Não há mal nos prazeres sensoriais’. Eles se entregam inteiramente aos prazeres sensoriais. Eles se divertem com andarilhas que usam o cabelo preso em um coque. Eles dizem o seguinte: ‘Que perigo futuro esses bons ascetas e brâmanes veem nos prazeres sensoriais para falarem sobre o abandono dos prazeres sensoriais e descreverem a plena compreensão dos prazeres sensoriais? Agradável é o toque do braço macio, suave e aveludado desta jovem andarilha!’ Eles se entregam inteiramente aos prazeres sensoriais. Tendo se entregado inteiramente aos prazeres sensoriais, com a dissolução do corpo, após a morte, eles renascem em um estado de privação, em um destino infeliz, na ruína, até mesmo no inferno. Lá, eles experimentam sensações dolorosas, agudas, severas e cruéis. Eles dizem o seguinte: ‘Este é o perigo futuro que aqueles bons ascetas e brâmanes viam nos prazeres sensoriais quando falavam sobre o abandono dos prazeres sensoriais e descreviam a plena compreensão dos prazeres sensoriais. Pois é por causa dos prazeres sensoriais, devido aos prazeres sensoriais, que agora estamos experimentando sensações dolorosas, agudas, severas e cruéis.’ Isso, bhikkhus, é chamado de maneira de assumir práticas que é agradável agora e amadurece no futuro como dor.”

๔๗๐. ‘‘กตมญฺจ, ภิกฺขเว, ธมฺมสมาทานํ ปจฺจุปฺปนฺนทุกฺขญฺเจว อายติญฺจ ทุกฺขวิปากํ? อิธ, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ อเจลโก โหติ มุตฺตาจาโร หตฺถาปเลขโน, นเอหิภทฺทนฺติโก, นติฏฺฐภทฺทนฺติโก, นาภิหฏํ, น อุทฺทิสฺสกตํ, น นิมนฺตนํ สาทิยติ, โส น กุมฺภิมุขา ปฏิคฺคณฺหาติ, น กโฬปิมุขา ปฏิคฺคณฺหาติ, น เอฬกมนฺตรํ, น ทณฺฑมนฺตรํ, น มุสลมนฺตรํ, น ทฺวินฺนํ ภุญฺชมานานํ, น คพฺภินิยา, น ปายมานาย, น ปุริสนฺตรคตาย, น สงฺกิตฺตีสุ, น ยตฺถ สา อุปฏฺฐิโต โหติ, น ยตฺถ มกฺขิกา สณฺฑสณฺฑจารินี, น มจฺฉํ, น มํสํ, น สุรํ, น เมรยํ, น ถุโสทกํ ปิวติ. โส เอกาคาริโก วา โหติ เอกาโลปิโก, ทฺวาคาริโก วา โหติ ทฺวาโลปิโก…เป… สตฺตาคาริโก วา โหติ สตฺตาโลปิโก. เอกิสฺสาปิ ทตฺติยา ยาเปติ, ทฺวีหิปิ ทตฺตีหิ ยาเปติ… สตฺตหิปิ ทตฺตีหิ ยาเปติ. เอกาหิกมฺปิ อาหารํ อาหาเรติ, ทฺวีหิกมฺปิ อาหารํ อาหาเรติ… สตฺตาหิกมฺปิ อาหารํ อาหาเรติ. อิติ เอวรูปํ อทฺธมาสิกมฺปิ ปริยายภตฺตโภชนานุโยคมนุยุตฺโต วิหรติ. โส สากภกฺโข วา โหติ, สามากภกฺโข วา โหติ, นีวารภกฺโข วา โหติ, ททฺทุลภกฺโข วา โหติ, หฏภกฺโข วา โหติ, กณภกฺโข วา โหติ, อาจามภกฺโข วา โหติ, ปิญฺญากภกฺโข วา โหติ, ติณภกฺโข วา โหติ, โคมยภกฺโข วา โหติ, วนมูลผลาหาโร ยาเปติ ปวตฺตผลโภชี. โส สาณานิปิ ธาเรติ, มสาณานิปิ ธาเรติ, ฉวทุสฺสานิปิ ธาเรติ, ปํสุกูลานิปิ ธาเรติ, ติรีฏานิปิ ธาเรติ, อชินมฺปิ ธาเรติ, อชินกฺขิปมฺปิ ธาเรติ, กุสจีรมฺปิ ธาเรติ, วากจีรมฺปิ ธาเรติ, ผลกจีรมฺปิ ธาเรติ, เกสกมฺพลมฺปิ ธาเรติ, วาฬกมฺพลมฺปิ ธาเรติ, อุลูกปกฺขมฺปิ ธาเรติ, เกสมสฺสุโลจโกปิ โหติ, เกสมสฺสุโลจนานุโยคมนุยุตฺโต, อุพฺภฏฺฐโกปิ โหติ, อาสนปฏิกฺขิตฺโต, อุกฺกุฏิโกปิ โหติ อุกฺกุฏิกปฺปธานมนุยุตฺโต, กณฺฏกาปสฺสยิโกปิ โหติ, กณฺฏกาปสฺสเย เสยฺยํ [Pg.383] กปฺเปติ, สายตติยกมฺปิ อุทโกโรหนานุโยคมนุยุตฺโต วิหรติ. อิติ เอวรูปํ อเนกวิหิตํ กายสฺส อาตาปนปริตาปนานุโยคมนุยุตฺโต วิหรติ. โส กายสฺส เภทา ปรํ มรณา อปายํ ทุคฺคตึ วินิปาตํ นิรยํ อุปปชฺชติ. อิทํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, ธมฺมสมาทานํ ปจฺจุปฺปนฺนทุกฺขญฺเจว อายติญฺจ ทุกฺขวิปากํ.

470. “E qual, monges, é a adoção de uma conduta que é dolorosa agora e que amadurece no futuro como dor? Aqui, monges, alguém anda nu, rejeita as convenções sociais, lambe as mãos; não vem quando convidado, não para quando solicitado; não aceita comida trazida até ele, nem comida preparada especialmente para ele, nem aceita convites para refeições. Ele não aceita comida diretamente da panela, nem diretamente da cesta de mantimentos; não aceita comida oferecida através de um limiar, nem entre bastões, nem entre pilões; não aceita comida de duas pessoas que estão comendo juntas, nem de uma mulher grávida, nem de uma mulher que está amamentando, nem de uma mulher em intimidade com um homem; não aceita comida de coletas anunciadas, nem onde um cão está esperando, nem onde moscas estão zumbindo em bandos. Ele não come peixe, nem carne; não bebe bebida fermentada, nem bebida destilada, nem fermento de cereais. Ele visita apenas uma casa e come apenas uma porção, ou visita duas casas e come duas porções... ou visita sete casas e come sete porções. Ele se mantém com apenas uma pequena bandeja de comida, ou com duas bandejas... ou com sete bandejas. Ele come uma vez a cada dia, uma vez a cada dois dias... uma vez a cada sete dias... e assim por diante, ele vive dedicado à prática de comer em intervalos de até uma quinzena. Ele se alimenta de ervas, de milhete, de arroz selvagem, de aparas de couro, de algas, de farelo de arroz, de espuma de arroz fervido, de bolo de gergelim, de capim, de esterco de vaca; ele se mantém com raízes e frutos da floresta, comendo apenas frutos caídos. Ele veste roupas de cânhamo, roupas de fibras mistas, mortalhas de cadáveres, trapos do lixo, vestes de casca de árvore, pele de antílope, tiras de pele de antílope, vestes de capim-kusa, vestes de fibra de madeira, vestes de lascas de madeira, mantos de cabelo humano, mantos de crina de cavalo, mantos de penas de coruja. Ele arranca os cabelos e a barba, dedicando-se à prática de arrancar os cabelos e a barba. Ele permanece continuamente de pé, rejeitando assentos. Ele se agacha, dedicando-se ao esforço de agachar-se. Ele usa um leito de espinhos, fazendo de um leito de espinhos a sua cama. Ele vive dedicado à prática de descer à água três vezes ao dia, inclusive à noite. Assim, de diversas maneiras, ele vive dedicado à prática de atormentar e mortificar o corpo. Com a dissolução do corpo, após a morte, ele renasce em um estado de privação, em um destino infeliz, na ruína, até mesmo no inferno. Isso, monges, é chamado de adoção de uma conduta que é dolorosa agora e que amadurece no futuro como dor.”

๔๗๑. ‘‘กตมญฺจ, ภิกฺขเว, ธมฺมสมาทานํ ปจฺจุปฺปนฺนทุกฺขํ อายตึ สุขวิปากํ? อิธ, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ ปกติยา ติพฺพราคชาติโก โหติ, โส อภิกฺขณํ ราคชํ ทุกฺขํ โทมนสฺสํ ปฏิสํเวเทติ; ปกติยา ติพฺพโทสชาติโก โหติ, โส อภิกฺขณํ โทสชํ ทุกฺขํ โทมนสฺสํ ปฏิสํเวเทติ; ปกติยา ติพฺพโมหชาติโก โหติ, โส อภิกฺขณํ โมหชํ ทุกฺขํ โทมนสฺสํ ปฏิสํเวเทติ. โส สหาปิ ทุกฺเขน, สหาปิ โทมนสฺเสน, อสฺสุมุโขปิ รุทมาโน ปริปุณฺณํ ปริสุทฺธํ พฺรหฺมจริยํ จรติ. โส กายสฺส เภทา ปรํ มรณา สุคตึ สคฺคํ โลกํ อุปปชฺชติ. อิทํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, ธมฺมสมาทานํ ปจฺจุปฺปนฺนทุกฺขํ อายตึ สุขวิปากํ.

471. “E qual, monges, é a adoção de uma conduta que é dolorosa agora e que amadurece no futuro como prazer? Aqui, monges, alguém por natureza tem forte cobiça, e constantemente experiencia dor e sofrimento mental nascidos da cobiça; por natureza tem forte aversão, e constantemente experiencia dor e sofrimento mental nascidos da aversão; por natureza tem forte ilusão, e constantemente experiencia dor e sofrimento mental nascidos da ilusão. No entanto, mesmo com dor, mesmo com sofrimento mental, chorando com o rosto banhado em lágrimas, ele leva uma vida santa perfeita e pura. Com a dissolução do corpo, após a morte, ele renasce em um destino feliz, no mundo celestial. Isso, monges, é chamado de adoção de uma conduta que é dolorosa agora e que amadurece no futuro como prazer.”

๔๗๒. ‘‘กตมญฺจ, ภิกฺขเว, ธมฺมสมาทานํ ปจฺจุปฺปนฺนสุขญฺเจว อายติญฺจ สุขวิปากํ? อิธ, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ ปกติยา น ติพฺพราคชาติโก โหติ, โส น อภิกฺขณํ ราคชํ ทุกฺขํ โทมนสฺสํ ปฏิสํเวเทติ; ปกติยา น ติพฺพโทสชาติโก โหติ, โส น อภิกฺขณํ โทสชํ ทุกฺขํ โทมนสฺสํ ปฏิสํเวเทติ; ปกติยา น ติพฺพโมหชาติโก โหติ, โส น อภิกฺขณํ โมหชํ ทุกฺขํ โทมนสฺสํ ปฏิสํเวเทติ. โส วิวิจฺเจว กาเมหิ วิวิจฺจ อกุสเลหิ ธมฺเมหิ สวิตกฺกํ สวิจารํ วิเวกชํ ปีติสุขํ ปฐมํ ฌานํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ. วิตกฺกวิจารานํ วูปสมา อชฺฌตฺตํ สมฺปสาทนํ เจตโส เอโกทิภาวํ อวิตกฺกํ อวิจารํ สมาธิชํ ปีติสุขํ ทุติยํ ฌานํ…เป… ตติยํ ฌานํ… จตุตฺถํ ฌานํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ. โส กายสฺส เภทา ปรํ มรณา สุคตึ สคฺคํ โลกํ อุปปชฺชติ. อิทํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, ธมฺมสมาทานํ ปจฺจุปฺปนฺนสุขญฺเจว อายติญฺจ สุขวิปากํ. อิมานิ โข, ภิกฺขเว, จตฺตาริ ธมฺมสมาทานานี’’ติ.

472. “E qual, monges, é a adoção de uma conduta que é prazerosa agora e que amadurece no futuro como prazer? Aqui, monges, alguém por natureza não tem forte cobiça, e não experiencia constantemente dor e sofrimento mental nascidos da cobiça; por natureza não tem forte aversão, e não experiencia constantemente dor e sofrimento mental nascidos da aversão; por natureza não tem forte ilusão, e não experiencia constantemente dor e sofrimento mental nascidos da ilusão. Afastado dos prazeres sensoriais, afastado das qualidades prejudiciais, ele entra e permanece no primeiro jhana, que é acompanhado por pensamento aplicado e sustentado, com o êxtase e o prazer nascidos do afastamento. Com a pacificação do pensamento aplicado e sustentado, ele entra e permanece no segundo jhana... no terceiro jhana... no quarto jhana. Com a dissolução do corpo, após a morte, ele renasce em um destino feliz, no mundo celestial. Isso, monges, é chamado de adoção de uma conduta que é prazerosa agora e que amadurece no futuro como prazer. Estas, monges, são as quatro adoções de condutas.”

อิทมโวจ [Pg.384] ภควา. อตฺตมนา เต ภิกฺขู ภควโต ภาสิตํ อภินนฺทุนฺติ.

Isso foi o que o Abençoado disse. Aqueles monges ficaram satisfeitos e se alegraram com as palavras do Abençoado.

จูฬธมฺมสมาทานสุตฺตํ นิฏฺฐิตํ ปญฺจมํ.

O Cūḷadhammasamādāna Sutta, o quinto, está concluído.

๖. มหาธมฺมสมาทานสุตฺตํ

6. Mahādhammasamādāna Sutta

๔๗๓. เอวํ เม สุตํ – เอกํ สมยํ ภควา สาวตฺถิยํ วิหรติ เชตวเน อนาถปิณฺฑิกสฺส อาราเม. ตตฺร โข ภควา ภิกฺขู อามนฺเตสิ – ‘‘ภิกฺขโว’’ติ. ‘‘ภทนฺเต’’ติ เต ภิกฺขู ภควโต ปจฺจสฺโสสุํ. ภควา เอตทโวจ – ‘‘เยภุยฺเยน, ภิกฺขเว, สตฺตา เอวํกามา เอวํฉนฺทา เอวํอธิปฺปายา – ‘อโห วต อนิฏฺฐา อกนฺตา อมนาปา ธมฺมา ปริหาเยยฺยุํ, อิฏฺฐา กนฺตา มนาปา ธมฺมา อภิวฑฺเฒยฺยุ’นฺติ. เตสํ, ภิกฺขเว, สตฺตานํ เอวํกามานํ เอวํฉนฺทานํ เอวํอธิปฺปายานํ อนิฏฺฐา อกนฺตา อมนาปา ธมฺมา อภิวฑฺฒนฺติ, อิฏฺฐา กนฺตา มนาปา ธมฺมา ปริหายนฺติ. ตตฺร ตุมฺเห, ภิกฺขเว, กํ เหตุํ ปจฺเจถา’’ติ? ‘‘ภควํมูลกา โน, ภนฺเต, ธมฺมา, ภควํเนตฺติกา, ภควํปฏิสรณา. สาธุ วต, ภนฺเต, ภควนฺตญฺเญว ปฏิภาตุ เอตสฺส ภาสิตสฺส อตฺโถ; ภควโต สุตฺวา ภิกฺขู ธาเรสฺสนฺตี’’ติ. ‘‘เตน หิ, ภิกฺขเว, สุณาถ, สาธุกํ มนสิ กโรถ, ภาสิสฺสามี’’ติ. ‘‘เอวํ, ภนฺเต’’ติ โข เต ภิกฺขู ภควโต ปจฺจสฺโสสุํ. ภควา เอตทโวจ –

473. Assim ouvi. Em certa ocasião, o Abençoado estava vivendo em Sāvatthī, no Bosque de Jeta, no Parque de Anāthapiṇḍika. Lá, o Abençoado se dirigiu aos monges: 'Monges!' — 'Venerável Senhor', responderam os monges ao Abençoado. O Abençoado disse o seguinte: 'Monges, na maior parte, os seres têm este desejo, anseio e aspiração: "Ah, se as coisas indesejadas, desagradáveis e insatisfatórias diminuíssem, e as coisas desejadas, agradáveis e satisfatórias aumentassem!" No entanto, embora os seres tenham este desejo, anseio e aspiração, as coisas indesejadas, desagradáveis e insatisfatórias aumentam para eles, e as coisas desejadas, agradáveis e satisfatórias diminuem. Quanto a isso, monges, qual vocês pensam ser a razão?' 'Venerável Senhor, nossos ensinamentos têm sua raiz no Abençoado, são guiados pelo Abençoado, têm o Abençoado como seu refúgio. Seria excelente se o Abençoado explicasse o significado dessas palavras. Tendo ouvido do Abençoado, os monges se lembrarão dele.' 'Sendo assim, monges, ouçam e prestem muita atenção ao que vou dizer.' 'Sim, Venerável Senhor', responderam os monges ao Abençoado. O Abençoado disse o seguinte:

๔๗๔. ‘‘อิธ, ภิกฺขเว, อสฺสุตวา ปุถุชฺชโน, อริยานํ อทสฺสาวี อริยธมฺมสฺส อโกวิโท อริยธมฺเม อวินีโต, สปฺปุริสานํ อทสฺสาวี สปฺปุริสธมฺมสฺส อโกวิโท สปฺปุริสธมฺเม อวินีโต, เสวิตพฺเพ ธมฺเม น ชานาติ อเสวิตพฺเพ ธมฺเม น ชานาติ, ภชิตพฺเพ ธมฺเม น ชานาติ อภชิตพฺเพ ธมฺเม น ชานาติ. โส เสวิตพฺเพ ธมฺเม อชานนฺโต อเสวิตพฺเพ ธมฺเม อชานนฺโต, ภชิตพฺเพ ธมฺเม อชานนฺโต อภชิตพฺเพ ธมฺเม อชานนฺโต, อเสวิตพฺเพ ธมฺเม เสวติ เสวิตพฺเพ ธมฺเม น เสวติ, อภชิตพฺเพ ธมฺเม ภชติ ภชิตพฺเพ ธมฺเม น ภชติ. ตสฺส อเสวิตพฺเพ ธมฺเม เสวโต เสวิตพฺเพ ธมฺเม อเสวโต, อภชิตพฺเพ ธมฺเม ภชโต ภชิตพฺเพ ธมฺเม อภชโต อนิฏฺฐา อกนฺตา อมนาปา ธมฺมา [Pg.385] อภิวฑฺฒนฺติ, อิฏฺฐา กนฺตา มนาปา ธมฺมา ปริหายนฺติ. ตํ กิสฺส เหตุ? เอวญฺเหตํ, ภิกฺขเว, โหติ ยถา ตํ อวิทฺทสุโน.

474. “Aqui, monges, uma pessoa comum sem instrução, que não tem consideração pelos nobres, que é ignorante e indisciplinada no Dhamma deles, que não tem consideração pelos homens de integridade, que é ignorante e indisciplinada no Dhamma deles, não sabe quais coisas devem ser cultivadas e quais coisas não devem ser cultivadas, não sabe quais coisas devem ser seguidas e quais coisas não devem ser seguidas. Não sabendo disso, ela cultiva coisas que não devem ser cultivadas e não cultiva coisas que devem ser cultivadas, segue coisas que não devem ser seguidas e não segue coisas que devem ser seguidas. É porque ela faz isso que as coisas indesejadas, desagradáveis e insatisfatórias aumentam para ela, e as coisas desejadas, agradáveis e satisfatórias diminuem. Por que isso? É o que acontece com quem é ignorante.”

‘‘สุตวา จ โข, ภิกฺขเว, อริยสาวโก, อริยานํ ทสฺสาวี อริยธมฺมสฺส โกวิโท อริยธมฺเม สุวินีโต, สปฺปุริสานํ ทสฺสาวี สปฺปุริสธมฺมสฺส โกวิโท สปฺปุริสธมฺเม สุวินีโต, เสวิตพฺเพ ธมฺเม ชานาติ อเสวิตพฺเพ ธมฺเม ชานาติ, ภชิตพฺเพ ธมฺเม ชานาติ อภชิตพฺเพ ธมฺเม ชานาติ. โส เสวิตพฺเพ ธมฺเม ชานนฺโต อเสวิตพฺเพ ธมฺเม ชานนฺโต, ภชิตพฺเพ ธมฺเม ชานนฺโต อภชิตพฺเพ ธมฺเม ชานนฺโต, อเสวิตพฺเพ ธมฺเม น เสวติ เสวิตพฺเพ ธมฺเม เสวติ, อภชิตพฺเพ ธมฺเม น ภชติ ภชิตพฺเพ ธมฺเม ภชติ. ตสฺส อเสวิตพฺเพ ธมฺเม อเสวโต เสวิตพฺเพ ธมฺเม เสวโต, อภชิตพฺเพ ธมฺเม อภชโต ภชิตพฺเพ ธมฺเม ภชโต, อนิฏฺฐา อกนฺตา อมนาปา ธมฺมา ปริหายนฺติ, อิฏฺฐา กนฺตา มนาปา ธมฺมา อภิวฑฺฒนฺติ. ตํ กิสฺส เหตุ? เอวญฺเหตํ, ภิกฺขเว, โหติ ยถา ตํ วิทฺทสุโน.

“Mas o nobre discípulo bem instruído, monges, que tem consideração pelos nobres, que é instruído e disciplinado no Dhamma deles, que tem consideração pelos homens de integridade, que é instruído e disciplinado no Dhamma deles, sabe quais coisas devem ser cultivadas e quais coisas não devem ser cultivadas, sabe quais coisas devem ser seguidas e quais coisas não devem ser seguidas. Sabendo disso, ele não cultiva coisas que não devem ser cultivadas e cultiva coisas que devem ser cultivadas, não segue coisas que não devem ser seguidas e segue coisas que devem ser seguidas. É porque ele faz isso que as coisas indesejadas, desagradáveis e insatisfatórias diminuem para ele, e as coisas desejadas, agradáveis e satisfatórias aumentam. Por que isso? É o que acontece com quem é sábio.”

๔๗๕. ‘‘จตฺตาริมานิ, ภิกฺขเว, ธมฺมสมาทานานิ. กตมานิ จตฺตาริ? อตฺถิ, ภิกฺขเว, ธมฺมสมาทานํ ปจฺจุปฺปนฺนทุกฺขญฺเจว อายติญฺจ ทุกฺขวิปากํ; อตฺถิ, ภิกฺขเว, ธมฺมสมาทานํ ปจฺจุปฺปนฺนสุขํ อายตึ ทุกฺขวิปากํ; อตฺถิ, ภิกฺขเว, ธมฺมสมาทานํ ปจฺจุปฺปนฺนทุกฺขํ อายตึ สุขวิปากํ; อตฺถิ, ภิกฺขเว, ธมฺมสมาทานํ ปจฺจุปฺปนฺนสุขญฺเจว อายติญฺจ สุขวิปากํ.

475. “Existem, monges, estas quatro adoções de condutas. Quais são as quatro? Existe, monges, a adoção de uma conduta que é dolorosa agora e que amadurece no futuro como dor; existe, monges, a adoção de uma conduta que é prazerosa agora e que amadurece no futuro como dor; existe, monges, a adoção de uma conduta que é dolorosa agora e que amadurece no futuro como prazer; existe, monges, a adoção de uma conduta que é prazerosa agora e que amadurece no futuro como prazer.”

๔๗๖. ‘‘ตตฺร, ภิกฺขเว, ยมิทํ ธมฺมสมาทานํ ปจฺจุปฺปนฺนทุกฺขญฺเจว อายติญฺจ ทุกฺขวิปากํ, ตํ อวิทฺวา อวิชฺชาคโต ยถาภูตํ นปฺปชานาติ – ‘อิทํ โข ธมฺมสมาทานํ ปจฺจุปฺปนฺนทุกฺขญฺเจว อายติญฺจ ทุกฺขวิปาก’นฺติ. ตํ อวิทฺวา อวิชฺชาคโต ยถาภูตํ อปฺปชานนฺโต ตํ เสวติ, ตํ น ปริวชฺเชติ. ตสฺส ตํ เสวโต, ตํ อปริวชฺชยโต, อนิฏฺฐา อกนฺตา อมนาปา ธมฺมา อภิวฑฺฒนฺติ, อิฏฺฐา กนฺตา มนาปา ธมฺมา ปริหายนฺติ. ตํ กิสฺส เหตุ? เอวญฺเหตํ, ภิกฺขเว, โหติ ยถา ตํ อวิทฺทสุโน.

476. “Entre essas, monges, quanto à adoção de uma conduta que é dolorosa agora e que amadurece no futuro como dor, aquele que é ignorante, imerso na ignorância, não a compreende como ela realmente é: ‘Esta adoção de conduta é dolorosa agora e amadurece no futuro como dor’. Sendo ignorante, não a compreendendo como ela realmente é, ele a cultiva e não a evita. Porque ele faz isso, as coisas indesejadas, desagradáveis e insatisfatórias aumentam para ele, e as coisas desejadas, agradáveis e satisfatórias diminuem. Por que isso? É o que acontece com quem é ignorante.”

‘‘ตตฺร, ภิกฺขเว, ยมิทํ ธมฺมสมาทานํ ปจฺจุปฺปนฺนสุขํ อายตึ ทุกฺขวิปากํ ตํ อวิทฺวา อวิชฺชาคโต ยถาภูตํ นปฺปชานาติ – ‘อิทํ โข ธมฺมสมาทานํ ปจฺจุปฺปนฺนสุขํ [Pg.386] อายตึ ทุกฺขวิปาก’นฺติ. ตํ อวิทฺวา อวิชฺชาคโต ยถาภูตํ อปฺปชานนฺโต ตํ เสวติ, ตํ น ปริวชฺเชติ. ตสฺส ตํ เสวโต, ตํ อปริวชฺชยโต, อนิฏฺฐา อกนฺตา อมนาปา ธมฺมา อภิวฑฺฒนฺติ, อิฏฺฐา กนฺตา มนาปา ธมฺมา ปริหายนฺติ. ตํ กิสฺส เหตุ? เอวญฺเหตํ, ภิกฺขเว, โหติ ยถา ตํ อวิทฺทสุโน.

“Entre essas, monges, quanto à adoção de uma conduta que é prazerosa agora e que amadurece no futuro como dor, aquele que é ignorante, imerso na ignorância, não a compreende como ela realmente é: ‘Esta adoção de conduta é prazerosa agora e amadurece no futuro como dor’. Sendo ignorante, não a compreendendo como ela realmente é, ele a cultiva e não a evita. Porque ele faz isso, as coisas indesejadas, desagradáveis e insatisfatórias aumentam para ele, e as coisas desejadas, agradáveis e satisfatórias diminuem. Por que isso? É o que acontece com quem é ignorante.”

‘‘ตตฺร, ภิกฺขเว, ยมิทํ ธมฺมสมาทานํ ปจฺจุปฺปนฺนทุกฺขํ อายตึ สุขวิปากํ, ตํ อวิทฺวา อวิชฺชาคโต ยถาภูตํ นปฺปชานาติ – ‘อิทํ โข ธมฺมสมาทานํ ปจฺจุปฺปนฺนทุกฺขํ อายตึ สุขวิปาก’นฺติ. ตํ อวิทฺวา อวิชฺชาคโต ยถาภูตํ อปฺปชานนฺโต ตํ น เสวติ, ตํ ปริวชฺเชติ. ตสฺส ตํ อเสวโต, ตํ ปริวชฺชยโต, อนิฏฺฐา อกนฺตา อมนาปา ธมฺมา อภิวฑฺฒนฺติ, อิฏฺฐา กนฺตา มนาปา ธมฺมา ปริหายนฺติ. ตํ กิสฺส เหตุ? เอวญฺเหตํ, ภิกฺขเว, โหติ ยถา ตํ อวิทฺทสุโน.

“Entre essas, monges, quanto à adoção de uma conduta que é dolorosa agora e que amadurece no futuro como prazer, aquele que é ignorante, imerso na ignorância, não a compreende como ela realmente é: ‘Esta adoção de conduta é dolorosa agora e amadurece no futuro como prazer’. Sendo ignorante, não a compreendendo como ela realmente é, ele não a cultiva e a evita. Porque ele faz isso, as coisas indesejadas, desagradáveis e insatisfatórias aumentam para ele, e as coisas desejadas, agradáveis e satisfatórias diminuem. Por que isso? É o que acontece com quem é ignorante.”

‘‘ตตฺร, ภิกฺขเว, ยมิทํ ธมฺมสมาทานํ ปจฺจุปฺปนฺนสุขญฺเจว อายติญฺจ สุขวิปากํ, ตํ อวิทฺวา อวิชฺชาคโต ยถาภูตํ นปฺปชานาติ – ‘อิทํ โข ธมฺมสมาทานํ ปจฺจุปฺปนฺนสุขญฺเจว อายติญฺจ สุขวิปาก’นฺติ. ตํ อวิทฺวา อวิชฺชาคโต ยถาภูตํ อปฺปชานนฺโต ตํ น เสวติ, ตํ ปริวชฺเชติ. ตสฺส ตํ อเสวโต, ตํ ปริวชฺชยโต, อนิฏฺฐา อกนฺตา อมนาปา ธมฺมา อภิวฑฺฒนฺติ, อิฏฺฐา กนฺตา มนาปา ธมฺมา ปริหายนฺติ. ตํ กิสฺส เหตุ? เอวญฺเหตํ, ภิกฺขเว, โหติ ยถา ตํ อวิทฺทสุโน.

“Dentre essas, monges, aquela adoção de práticas que é agradável no presente e que amadurece no futuro como felicidade, o ignorante, imerso na ignorância, não a compreende como realmente é: ‘Esta adoção de práticas é agradável no presente e amadurece no futuro como felicidade’. Não a compreendendo como realmente é, o ignorante, imerso na ignorância, não a cultiva, mas a evita. Para ele, que não a cultiva e a evita, as coisas indesejáveis, desagradáveis e insatisfatórias aumentam, e as coisas desejáveis, agradáveis e satisfatórias diminuem. Por que razão? Pois assim é, monges, como acontece com quem carece de visão.”

๔๗๗. ‘‘ตตฺร, ภิกฺขเว, ยมิทํ ธมฺมสมาทานํ ปจฺจุปฺปนฺนทุกฺขญฺเจว อายติญฺจ ทุกฺขวิปากํ ตํ วิทฺวา วิชฺชาคโต ยถาภูตํ ปชานาติ – ‘อิทํ โข ธมฺมสมาทานํ ปจฺจุปฺปนฺนทุกฺขญฺเจว อายติญฺจ ทุกฺขวิปาก’นฺติ. ตํ วิทฺวา วิชฺชาคโต ยถาภูตํ ปชานนฺโต ตํ น เสวติ, ตํ ปริวชฺเชติ. ตสฺส ตํ อเสวโต, ตํ ปริวชฺชยโต, อนิฏฺฐา อกนฺตา อมนาปา ธมฺมา ปริหายนฺติ, อิฏฺฐา กนฺตา มนาปา ธมฺมา อภิวฑฺฒนฺติ. ตํ กิสฺส เหตุ? เอวญฺเหตํ, ภิกฺขเว, โหติ ยถา ตํ วิทฺทสุโน.

477. “Dentre essas, monges, aquela adoção de práticas que é dolorosa no presente e que amadurece no futuro como sofrimento, o sábio, dotado de conhecimento, a compreende como realmente é: ‘Esta adoção de práticas é dolorosa no presente e amadurece no futuro como sofrimento’. Compreendendo-a como realmente é, o sábio, dotado de conhecimento, não a cultiva, mas a evita. Para ele, que não a cultiva e a evita, as coisas indesejáveis, desagradáveis e insatisfatórias diminuem, e as coisas desejáveis, agradáveis e satisfatórias aumentam. Por que razão? Pois assim é, monges, como acontece com quem possui visão.”

‘‘ตตฺร, ภิกฺขเว, ยมิทํ ธมฺมสมาทานํ ปจฺจุปฺปนฺนสุขํ อายตึ ทุกฺขวิปากํ ตํ วิทฺวา วิชฺชาคโต ยถาภูตํ ปชานาติ – ‘อิทํ โข ธมฺมสมาทานํ ปจฺจุปฺปนฺนสุขํ อายตึ ทุกฺขวิปาก’นฺติ. ตํ วิทฺวา วิชฺชาคโต ยถาภูตํ ปชานนฺโต ตํ น เสวติ, ตํ ปริวชฺเชติ. ตสฺส ตํ อเสวโต, ตํ ปริวชฺชยโต[Pg.387], อนิฏฺฐา อกนฺตา อมนาปา ธมฺมา ปริหายนฺติ, อิฏฺฐา กนฺตา มนาปา ธมฺมา อภิวฑฺฒนฺติ. ตํ กิสฺส เหตุ? เอวญฺเหตํ, ภิกฺขเว, โหติ ยถา ตํ วิทฺทสุโน.

“Dentre essas, monges, aquela adoção de práticas que é agradável no presente e que amadurece no futuro como sofrimento, o sábio, dotado de conhecimento, a compreende como realmente é: ‘Esta adoção de práticas é agradável no presente e amadurece no futuro como sofrimento’. Compreendendo-a como realmente é, o sábio, dotado de conhecimento, não a cultiva, mas a evita. Para ele, que não a cultiva e a evita, as coisas indesejáveis, desagradáveis e insatisfatórias diminuem, e as coisas desejáveis, agradáveis e satisfatórias aumentam. Por que razão? Pois assim é, monges, como acontece com quem possui visão.”

‘‘ตตฺร, ภิกฺขเว, ยมิทํ ธมฺมสมาทานํ ปจฺจุปฺปนฺนทุกฺขํ อายตึ สุขวิปากํ ตํ วิทฺวา วิชฺชาคโต ยถาภูตํ ปชานาติ – ‘อิทํ โข ธมฺมสมาทานํ ปจฺจุปฺปนฺนทุกฺขํ อายตึ สุขวิปาก’นฺติ. ตํ วิทฺวา วิชฺชาคโต ยถาภูตํ ปชานนฺโต ตํ เสวติ, ตํ น ปริวชฺเชติ. ตสฺส ตํ เสวโต, ตํ อปริวชฺชยโต, อนิฏฺฐา อกนฺตา อมนาปา ธมฺมา ปริหายนฺติ, อิฏฺฐา กนฺตา มนาปา ธมฺมา อภิวฑฺฒนฺติ. ตํ กิสฺส เหตุ? เอวญฺเหตํ, ภิกฺขเว, โหติ ยถา ตํ วิทฺทสุโน.

“Dentre essas, monges, aquela adoção de práticas que é dolorosa no presente e que amadurece no futuro como felicidade, o sábio, dotado de conhecimento, a compreende como realmente é: ‘Esta adoção de práticas é dolorosa no presente e amadurece no futuro como felicidade’. Compreendendo-a como realmente é, o sábio, dotado de conhecimento, a cultiva e não a evita. Para ele, que a cultiva e não a evita, as coisas indesejáveis, desagradáveis e insatisfatórias diminuem, e as coisas desejáveis, agradáveis e satisfatórias aumentam. Por que razão? Pois assim é, monges, como acontece com quem possui visão.”

‘‘ตตฺร, ภิกฺขเว, ยมิทํ ธมฺมสมาทานํ ปจฺจุปฺปนฺนสุขญฺเจว อายติญฺจ สุขวิปากํ ตํ วิทฺวา วิชฺชาคโต ยถาภูตํ ปชานาติ – ‘อิทํ โข ธมฺมสมาทานํ ปจฺจุปฺปนฺนสุขญฺเจว อายติญฺจ สุขวิปาก’นฺติ. ตํ วิทฺวา วิชฺชาคโต ยถาภูตํ ปชานนฺโต ตํ เสวติ, ตํ น ปริวชฺเชติ. ตสฺส ตํ เสวโต, ตํ อปริวชฺชยโต, อนิฏฺฐา อกนฺตา อมนาปา ธมฺมา ปริหายนฺติ, อิฏฺฐา กนฺตา มนาปา ธมฺมา อภิวฑฺฒนฺติ. ตํ กิสฺส เหตุ? เอวญฺเหตํ, ภิกฺขเว, โหติ ยถา ตํ วิทฺทสุโน.

“Dentre essas, monges, aquela adoção de práticas que é agradável no presente e que amadurece no futuro como felicidade, o sábio, dotado de conhecimento, a compreende como realmente é: ‘Esta adoção de práticas é agradável no presente e amadurece no futuro como felicidade’. Compreendendo-a como realmente é, o sábio, dotado de conhecimento, a cultiva e não a evita. Para ele, que a cultiva e não a evita, as coisas indesejáveis, desagradáveis e insatisfatórias diminuem, e as coisas desejáveis, agradáveis e satisfatórias aumentam. Por que razão? Pois assim é, monges, como acontece com quem possui visão.”

๔๗๘. ‘‘กตมญฺจ, ภิกฺขเว, ธมฺมสมาทานํ ปจฺจุปฺปนฺนทุกฺขญฺเจว อายติญฺจ ทุกฺขวิปากํ? อิธ, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ สหาปิ ทุกฺเขน สหาปิ โทมนสฺเสน ปาณาติปาตี โหติ, ปาณาติปาตปจฺจยา จ ทุกฺขํ โทมนสฺสํ ปฏิสํเวเทติ; สหาปิ ทุกฺเขน สหาปิ โทมนสฺเสน อทินฺนาทายี โหติ, อทินฺนาทานปจฺจยา จ ทุกฺขํ โทมนสฺสํ ปฏิสํเวเทติ; สหาปิ ทุกฺเขน สหาปิ โทมนสฺเสน กาเมสุ มิจฺฉาจารี โหติ, กาเมสุ มิจฺฉาจารปจฺจยา จ ทุกฺขํ โทมนสฺสํ ปฏิสํเวเทติ; สหาปิ ทุกฺเขน สหาปิ โทมนสฺเสน มุสาวาที โหติ, มุสาวาทปจฺจยา จ ทุกฺขํ โทมนสฺสํ ปฏิสํเวเทติ; สหาปิ ทุกฺเขน สหาปิ โทมนสฺเสน ปิสุณวาโจ โหติ, ปิสุณวาจาปจฺจยา จ ทุกฺขํ โทมนสฺสํ ปฏิสํเวเทติ; สหาปิ ทุกฺเขน สหาปิ โทมนสฺเสน ผรุสวาโจ โหติ, ผรุสวาจาปจฺจยา จ ทุกฺขํ โทมนสฺสํ ปฏิสํเวเทติ; สหาปิ ทุกฺเขน สหาปิ โทมนสฺเสน สมฺผปฺปลาปี โหติ, สมฺผปฺปลาปปจฺจยา จ ทุกฺขํ โทมนสฺสํ ปฏิสํเวเทติ; สหาปิ [Pg.388] ทุกฺเขน สหาปิ โทมนสฺเสน อภิชฺฌาลุ โหติ, อภิชฺฌาปจฺจยา จ ทุกฺขํ โทมนสฺสํ ปฏิสํเวเทติ; สหาปิ ทุกฺเขน สหาปิ โทมนสฺเสน พฺยาปนฺนจิตฺโต โหติ, พฺยาปาทปจฺจยา จ ทุกฺขํ โทมนสฺสํ ปฏิสํเวเทติ; สหาปิ ทุกฺเขน สหาปิ โทมนสฺเสน มิจฺฉาทิฏฺฐิ โหติ, มิจฺฉาทิฏฺฐิปจฺจยา จ ทุกฺขํ โทมนสฺสํ ปฏิสํเวเทติ. โส กายสฺส เภทา ปรํ มรณา อปายํ ทุคฺคตึ วินิปาตํ นิรยํ อุปปชฺชติ. อิทํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, ธมฺมสมาทานํ ปจฺจุปฺปนฺนทุกฺขญฺเจว อายติญฺจ ทุกฺขวิปากํ.

478. “E qual é, monges, a adoção de práticas que é dolorosa no presente e amadurece no futuro como sofrimento? Aqui, monges, alguém, com dor e tristeza, destrói a vida, e experimenta dor e tristeza que têm a destruição da vida como condição; com dor e tristeza, toma o que não foi dado, e experimenta dor e tristeza que têm o tomar o que não foi dado como condição; com dor e tristeza, comete má conduta em prazeres sensuais, e experimenta dor e tristeza que têm a má conduta em prazeres sensuais como condição; com dor e tristeza, fala falsidades, e experimenta dor e tristeza que têm o falar falsidades como condição; com dor e tristeza, fala maliciosamente, e experimenta dor e tristeza que têm o falar maliciosamente como condição; com dor e tristeza, fala asperamente, e experimenta dor e tristeza que têm o falar asperamente como condição; com dor e tristeza, tagarela futilmente, e experimenta dor e tristeza que têm a tagarelice fútil como condição; com dor e tristeza, é cobiçoso, e experimenta dor e tristeza que têm a cobiça como condição; com dor e tristeza, tem uma mente cheia de má vontade, e experimenta dor e tristeza que têm a má vontade como condição; com dor e tristeza, tem visão incorreta, e experimenta dor e tristeza que têm a visão incorreta como condição. Com a dissolução do corpo, após a morte, ele renasce em um estado de privação, em um destino infeliz, na ruína, no inferno. Isto, monges, é chamado de adoção de práticas que é dolorosa no presente e amadurece no futuro como sofrimento.”

๔๗๙. ‘‘กตมญฺจ, ภิกฺขเว, ธมฺมสมาทานํ ปจฺจุปฺปนฺนสุขํ อายตึ ทุกฺขวิปากํ? อิธ, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ สหาปิ สุเขน สหาปิ โสมนสฺเสน ปาณาติปาตี โหติ, ปาณาติปาตปจฺจยา จ สุขํ โสมนสฺสํ ปฏิสํเวเทติ; สหาปิ สุเขน สหาปิ โสมนสฺเสน อทินฺนาทายี โหติ, อทินฺนาทานปจฺจยา จ สุขํ โสมนสฺสํ ปฏิสํเวเทติ; สหาปิ สุเขน สหาปิ โสมนสฺเสน กาเมสุมิจฺฉาจารี โหติ, กาเมสุมิจฺฉาจารปจฺจยา จ สุขํ โสมนสฺสํ ปฏิสํเวเทติ; สหาปิ สุเขน สหาปิ โสมนสฺเสน มุสาวาที โหติ, มุสาวาทปจฺจยา จ สุขํ โสมนสฺสํ ปฏิสํเวเทติ; สหาปิ สุเขน สหาปิ โสมนสฺเสน ปิสุณวาโจ โหติ, ปิสุณวาจาปจฺจยา จ สุขํ โสมนสฺสํ ปฏิสํเวเทติ; สหาปิ สุเขน สหาปิ โสมนสฺเสน ผรุสวาโจ โหติ, ผรุสวาจาปจฺจยา จ สุขํ โสมนสฺสํ ปฏิสํเวเทติ; สหาปิ สุเขน สหาปิ โสมนสฺเสน สมฺผปฺปลาปี โหติ, สมฺผปฺปลาปปจฺจยา จ สุขํ โสมนสฺสํ ปฏิสํเวเทติ; สหาปิ สุเขน สหาปิ โสมนสฺเสน อภิชฺฌาลุ โหติ, อภิชฺฌาปจฺจยา จ สุขํ โสมนสฺสํ ปฏิสํเวเทติ; สหาปิ สุเขน สหาปิ โสมนสฺเสน พฺยาปนฺนจิตฺโต โหติ, พฺยาปาทปจฺจยา จ สุขํ โสมนสฺสํ ปฏิสํเวเทติ; สหาปิ สุเขน สหาปิ โสมนสฺเสน มิจฺฉาทิฏฺฐิ โหติ, มิจฺฉาทิฏฺฐิปจฺจยา จ สุขํ โสมนสฺสํ ปฏิสํเวเทติ. โส กายสฺส เภทา ปรํ มรณา อปายํ ทุคฺคตึ วินิปาตํ นิรยํ อุปปชฺชติ. อิทํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, ธมฺมสมาทานํ ปจฺจุปฺปนฺนสุขํ อายตึ ทุกฺขวิปากํ.

479. “E qual é, monges, a adoção de práticas que é agradável no presente e amadurece no futuro como sofrimento? Aqui, monges, alguém, com prazer e alegria, destrói a vida, e experimenta prazer e alegria que têm a destruição da vida como condição; com prazer e alegria, toma o que não foi dado, e experimenta prazer e alegria que têm o tomar o que não foi dado como condição; com prazer e alegria, comete má conduta em prazeres sensuais, e experimenta prazer e alegria que têm a má conduta em prazeres sensuais como condição; com prazer e alegria, fala falsidades, e experimenta prazer e alegria que têm o falar falsidades como condição; com prazer e alegria, fala maliciosamente, e experimenta prazer e alegria que têm o falar maliciosamente como condição; com prazer e alegria, fala asperamente, e experimenta prazer e alegria que têm o falar asperamente como condição; com prazer e alegria, tagarela futilmente, e experimenta prazer e alegria que têm a tagarelice fútil como condição; com prazer e alegria, é cobiçoso, e experimenta prazer e alegria que têm a cobiça como condição; com prazer e alegria, tem uma mente cheia de má vontade, e experimenta prazer e alegria que têm a má vontade como condição; com prazer e alegria, tem visão incorreta, e experimenta prazer e alegria que têm a visão incorreta como condição. Com a dissolução do corpo, após a morte, ele renasce em um estado de privação, em um destino infeliz, na ruína, no inferno. Isto, monges, é chamado de adoção de práticas que é agradável no presente e amadurece no futuro como sofrimento.”

๔๘๐. ‘‘กตมญฺจ, ภิกฺขเว, ธมฺมสมาทานํ ปจฺจุปฺปนฺนทุกฺขํ อายตึ สุขวิปากํ? อิธ, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ สหาปิ ทุกฺเขน สหาปิ โทมนสฺเสน ปาณาติปาตา ปฏิวิรโต โหติ, ปาณาติปาตา เวรมณีปจฺจยา จ ทุกฺขํ โทมนสฺสํ ปฏิสํเวเทติ[Pg.389]; สหาปิ ทุกฺเขน สหาปิ โทมนสฺเสน อทินฺนาทานา ปฏิวิรโต โหติ, อทินฺนาทานา เวรมณีปจฺจยา จ ทุกฺขํ โทมนสฺสํ ปฏิสํเวเทติ; สหาปิ ทุกฺเขน สหาปิ โทมนสฺเสน กาเมสุมิจฺฉาจารา ปฏิวิรโต โหติ, กาเมสุมิจฺฉาจารา เวรมณีปจฺจยา จ ทุกฺขํ โทมนสฺสํ ปฏิสํเวเทติ; สหาปิ ทุกฺเขน สหาปิ โทมนสฺเสน มุสาวาทา ปฏิวิรโต โหติ, มุสาวาทา เวรมณีปจฺจยา จ ทุกฺขํ โทมนสฺสํ ปฏิสํเวเทติ; สหาปิ ทุกฺเขน สหาปิ โทมนสฺเสน ปิสุณาย วาจาย ปฏิวิรโต โหติ, ปิสุณาย วาจาย เวรมณีปจฺจยา จ ทุกฺขํ โทมนสฺสํ ปฏิสํเวเทติ; สหาปิ ทุกฺเขน สหาปิ โทมนสฺเสน ผรุสาย วาจาย ปฏิวิรโต โหติ, ผรุสาย วาจาย เวรมณีปจฺจยา จ ทุกฺขํ โทมนสฺสํ ปฏิสํเวเทติ; สหาปิ ทุกฺเขน สหาปิ โทมนสฺเสน สมฺผปฺปลาปา ปฏิวิรโต โหติ, สมฺผปฺปลาปา เวรมณีปจฺจยา จ ทุกฺขํ โทมนสฺสํ ปฏิสํเวเทติ; สหาปิ ทุกฺเขน สหาปิ โทมนสฺเสน อนภิชฺฌาลุ โหติ, อนภิชฺฌาปจฺจยา จ ทุกฺขํ โทมนสฺสํ ปฏิสํเวเทติ; สหาปิ ทุกฺเขน สหาปิ โทมนสฺเสน อพฺยาปนฺนจิตฺโต โหติ, อพฺยาปาทปจฺจยา จ ทุกฺขํ โทมนสฺสํ ปฏิสํเวเทติ; สหาปิ ทุกฺเขน สหาปิ โทมนสฺเสน สมฺมาทิฏฺฐิ โหติ, สมฺมาทิฏฺฐิปจฺจยา จ ทุกฺขํ โทมนสฺสํ ปฏิสํเวเทติ. โส กายสฺส เภทา ปรํ มรณา สุคตึ สคฺคํ โลกํ อุปปชฺชติ. อิทํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, ธมฺมสมาทานํ ปจฺจุปฺปนฺนทุกฺขํ อายตึ สุขวิปากํ.

480. “E qual é, monges, a adoção de práticas que é dolorosa no presente e amadurece no futuro como felicidade? Aqui, monges, alguém, com dor e tristeza, abstém-se de destruir a vida, e experimenta dor e tristeza que têm a abstenção de destruir a vida como condição; com dor e tristeza, abstém-se de tomar o que não foi dado, e experimenta dor e tristeza que têm a abstenção de tomar o que não foi dado como condição; com dor e tristeza, abstém-se de cometer má conduta em prazeres sensuais, e experimenta dor e tristeza que têm a abstenção de cometer má conduta em prazeres sensuais como condição; com dor e tristeza, abstém-se de falar falsidades, e experimenta dor e tristeza que têm a abstenção de falar falsidades como condição; com dor e tristeza, abstém-se de falar maliciosamente, e experimenta dor e tristeza que têm a abstenção de falar maliciosamente como condição; com dor e tristeza, abstém-se de falar asperamente, e experimenta dor e tristeza que têm a abstenção de falar asperamente como condição; com dor e tristeza, abstém-se de tagarelar futilmente, e experimenta dor e tristeza que têm a abstenção de tagarelar futilmente como condição; com dor e tristeza, não é cobiçoso, e experimenta dor e tristeza que têm a ausência de cobiça como condição; com dor e tristeza, tem uma mente sem má vontade, e experimenta dor e tristeza que têm a ausência de má vontade como condição; com dor e tristeza, tem visão correta, e experimenta dor e tristeza que têm a visão correta como condição. Com a dissolução do corpo, após a morte, ele renasce em um destino feliz, no mundo celestial. Isto, monges, é chamado de adoção de práticas que é dolorosa no presente e amadurece no futuro como felicidade.”

๔๘๑. ‘‘กตมญฺจ, ภิกฺขเว, ธมฺมสมาทานํ ปจฺจุปฺปนฺนสุขญฺเจว อายติญฺจ สุขวิปากํ? อิธ, ภิกฺขเว, เอกจฺโจ สหาปิ สุเขน สหาปิ โสมนสฺเสน ปาณาติปาตา ปฏิวิรโต โหติ, ปาณาติปาตา เวรมณีปจฺจยา จ สุขํ โสมนสฺสํ ปฏิสํเวเทติ; สหาปิ สุเขน สหาปิ โสมนสฺเสน อทินฺนาทานา ปฏิวิรโต โหติ, อทินฺนาทานา เวรมณีปจฺจยา จ สุขํ โสมนสฺสํ ปฏิสํเวเทติ; สหาปิ สุเขน สหาปิ โสมนสฺเสน กาเมสุมิจฺฉาจารา ปฏิวิรโต โหติ, กาเมสุมิจฺฉาจารา เวรมณีปจฺจยา จ สุขํ โสมนสฺสํ ปฏิสํเวเทติ; สหาปิ สุเขน สหาปิ โสมนสฺเสน มุสาวาทา ปฏิวิรโต โหติ, มุสาวาทา เวรมณีปจฺจยา จ สุขํ โสมนสฺสํ ปฏิสํเวเทติ; สหาปิ สุเขน สหาปิ โสมนสฺเสน ปิสุณาย วาจาย ปฏิวิรโต โหติ, ปิสุณาย วาจาย [Pg.390] เวรมณีปจฺจยา จ สุขํ โสมนสฺสํ ปฏิสํเวเทติ; สหาปิ สุเขน สหาปิ โสมนสฺเสน ผรุสาย วาจาย ปฏิวิรโต โหติ, ผรุสาย วาจาย เวรมณีปจฺจยา จ สุขํ โสมนสฺสํ ปฏิสํเวเทติ; สหาปิ สุเขน สหาปิ โสมนสฺเสน สมฺผปฺปลาปา ปฏิวิรโต โหติ, สมฺผปฺปลาปา เวรมณีปจฺจยา จ สุขํ โสมนสฺสํ ปฏิสํเวเทติ; สหาปิ สุเขน สหาปิ โสมนสฺเสน อนภิชฺฌาลุ โหติ, อนภิชฺฌาปจฺจยา จ สุขํ โสมนสฺสํ ปฏิสํเวเทติ; สหาปิ สุเขน สหาปิ โสมนสฺเสน อพฺยาปนฺนจิตฺโต โหติ, อพฺยาปาทปจฺจยา จ สุขํ โสมนสฺสํ ปฏิสํเวเทติ; สหาปิ สุเขน สหาปิ โสมนสฺเสน สมฺมาทิฏฺฐิ โหติ, สมฺมาทิฏฺฐิปจฺจยา จ สุขํ โสมนสฺสํ ปฏิสํเวเทติ. โส กายสฺส เภทา ปรํ มรณา สุคตึ สคฺคํ โลกํ อุปปชฺชติ. อิทํ, วุจฺจติ, ภิกฺขเว, ธมฺมสมาทานํ ปจฺจุปฺปนฺนสุขญฺเจว อายติญฺจ สุขวิปากํ. อิมานิ โข, ภิกฺขเว, จตฺตาริ ธมฺมสมาทานานิ.

481. E qual, monges, é a adoção de ensinamentos que é agradável agora e que amadurece no futuro como felicidade? Aqui, monges, uma certa pessoa, com prazer e alegria, abstém-se de destruir a vida, e experimenta prazer e alegria que têm como condição a abstenção de destruir a vida; com prazer e alegria, abstém-se de tomar o que não é dado, e experimenta prazer e alegria que têm como condição a abstenção de tomar o que não é dado; com prazer e alegria, abstém-se de conduta sexual imprópria, e experimenta prazer e alegria que têm como condição a abstenção de conduta sexual imprópria; com prazer e alegria, abstém-se de linguagem mentirosa, e experimenta prazer e alegria que têm como condição a abstenção de linguagem mentirosa; com prazer e alegria, abstém-se de linguagem maliciosa, e experimenta prazer e alegria que têm como condição a abstenção de linguagem maliciosa; com prazer e alegria, abstém-se de linguagem áspera, e experimenta prazer e alegria que têm como condição a abstenção de linguagem áspera; com prazer e alegria, abstém-se de conversa fútil, e experimenta prazer e alegria que têm como condição a abstenção de conversa fútil; com prazer e alegria, é livre de cobiça, e experimenta prazer e alegria que têm como condição a ausência de cobiça; com prazer e alegria, tem uma mente livre de má vontade, e experimenta prazer e alegria que têm como condição a ausência de má vontade; com prazer e alegria, possui a visão correta, e experimenta prazer e alegria que têm como condição a visão correta. Com a dissolução do corpo, após a morte, ela renasce em um destino feliz, no mundo celestial. Isto, monges, é chamado de adoção de ensinamentos que é agradável agora e que amadurece no futuro como felicidade. Estas, monges, são as quatro adoções de ensinamentos.

๔๘๒. ‘‘เสยฺยถาปิ, ภิกฺขเว, ติตฺตกาลาพุ วิเสน สํสฏฺโฐ. อถ ปุริโส อาคจฺเฉยฺย ชีวิตุกาโม อมริตุกาโม สุขกาโม ทุกฺขปฺปฏิกูโล. ตเมนํ เอวํ วเทยฺยุํ – ‘อมฺโภ ปุริส, อยํ ติตฺตกาลาพุ วิเสน สํสฏฺโฐ, สเจ อากงฺขสิ ปิว. ตสฺส เต ปิวโต เจว นจฺฉาเทสฺสติ วณฺเณนปิ คนฺเธนปิ รเสนปิ, ปิวิตฺวา จ ปน มรณํ วา นิคจฺฉสิ มรณมตฺตํ วา ทุกฺข’นฺติ. โส ตํ อปฺปฏิสงฺขาย ปิเวยฺย, นปฺปฏินิสฺสชฺเชยฺย. ตสฺส ตํ ปิวโต เจว นจฺฉาเทยฺย วณฺเณนปิ คนฺเธนปิ รเสนปิ, ปิวิตฺวา จ ปน มรณํ วา นิคจฺเฉยฺย มรณมตฺตํ วา ทุกฺขํ. ตถูปมาหํ, ภิกฺขเว, อิมํ ธมฺมสมาทานํ วทามิ, ยมิทํ ธมฺมสมาทานํ ปจฺจุปฺปนฺนทุกฺขญฺเจว อายติญฺจ ทุกฺขวิปากํ.

482. Suponham, monges, que houvesse uma cabaça amarga misturada com veneno. Então, viria um homem que deseja viver, não quer morrer, deseja o prazer e rejeita a dor. E lhe diriam: 'Caro homem, esta cabaça amarga está misturada com veneno. Se deseja, beba. Enquanto você bebe, ela não lhe agradará nem pela cor, nem pelo aroma, nem pelo sabor; e, após bebê-la, você encontrará a morte ou um sofrimento mortal'. Ele a beberia sem refletir, e não a rejeitaria. Enquanto ele a bebia, ela não lhe agradava nem pela cor, nem pelo aroma, nem pelo sabor; e, após bebê-la, ele encontrava a morte ou um sofrimento mortal. Semelhante a isso, monges, eu digo que é esta adoção de ensinamentos, a qual é dolorosa agora e amadurece no futuro como sofrimento.

๔๘๓. ‘‘เสยฺยถาปิ, ภิกฺขเว, อาปานียกํโส วณฺณสมฺปนฺโน คนฺธสมฺปนฺโน รสสมฺปนฺโน. โส จ โข วิเสน สํสฏฺโฐ. อถ ปุริโส อาคจฺเฉยฺย ชีวิตุกาโม อมริตุกาโม สุขกาโม ทุกฺขปฺปฏิกูโล. ตเมนํ เอวํ วเทยฺยุํ – ‘อมฺโภ ปุริส, อยํ อาปานียกํโส วณฺณสมฺปนฺโน คนฺธสมฺปนฺโน รสสมฺปนฺโน. โส จ โข วิเสน สํสฏฺโฐ, สเจ อากงฺขสิ ปิว. ตสฺส เต ปิวโตหิ โข ฉาเทสฺสติ วณฺเณนปิ คนฺเธนปิ รเสนปิ, ปิวิตฺวา จ ปน มรณํ วา นิคจฺฉสิ มรณมตฺตํ วา ทุกฺข’นฺติ. โส ตํ อปฺปฏิสงฺขาย [Pg.391] ปิเวยฺย, นปฺปฏินิสฺสชฺเชยฺย. ตสฺส ตํ ปิวโตหิ โข ฉาเทยฺย วณฺเณนปิ คนฺเธนปิ รเสนปิ, ปิวิตฺวา จ ปน มรณํ วา นิคจฺเฉยฺย มรณมตฺตํ วา ทุกฺขํ. ตถูปมาหํ, ภิกฺขเว, อิมํ ธมฺมสมาทานํ วทามิ, ยมิทํ ธมฺมสมาทานํ ปจฺจุปฺปนฺนสุขํ อายตึ ทุกฺขวิปากํ.

483. Suponham, monges, que houvesse uma taça de bronze com uma bebida de bela cor, belo aroma e belo sabor, mas ela estivesse misturada com veneno. Então, viria um homem que deseja viver, não quer morrer, deseja o prazer e rejeita a dor. E lhe diriam: 'Caro homem, esta taça de bronze com bebida tem bela cor, belo aroma e belo sabor, mas está misturada com veneno. Se deseja, beba. Enquanto você bebe, ela lhe agradará pela cor, pelo aroma e pelo sabor; mas, após bebê-la, você encontrará a morte ou um sofrimento mortal'. Ele a beberia sem refletir, e não a rejeitaria. Enquanto ele a bebia, ela lhe agradava pela cor, pelo aroma e pelo sabor; mas, após bebê-la, ele encontrava a morte ou um sofrimento mortal. Semelhante a isso, monges, eu digo que é esta adoção de ensinamentos, a qual é agradável agora e amadurece no futuro como sofrimento.

๔๘๔. ‘‘เสยฺยถาปิ, ภิกฺขเว, ปูติมุตฺตํ นานาเภสชฺเชหิ สํสฏฺฐํ. อถ ปุริโส อาคจฺเฉยฺย ปณฺฑุกโรคี. ตเมนํ เอวํ วเทยฺยุํ – ‘อมฺโภ ปุริส, อิทํ ปูติมุตฺตํ นานาเภสชฺเชหิ สํสฏฺฐํ, สเจ อากงฺขสิ ปิว. ตสฺส เต ปิวโตหิ โข นจฺฉาเทสฺสติ วณฺเณนปิ คนฺเธนปิ รเสนปิ, ปิวิตฺวา จ ปน สุขี ภวิสฺสสี’ติ. โส ตํ ปฏิสงฺขาย ปิเวยฺย, นปฺปฏินิสฺสชฺเชยฺย. ตสฺส ตํ ปิวโตหิ โข นจฺฉาเทยฺย วณฺเณนปิ คนฺเธนปิ รเสนปิ, ปิวิตฺวา จ ปน สุขี อสฺส. ตถูปมาหํ, ภิกฺขเว, อิมํ ธมฺมสมาทานํ วทามิ, ยมิทํ ธมฺมสมาทานํ ปจฺจุปฺปนฺนทุกฺขํ อายตึ สุขวิปากํ.

484. Suponham, monges, que houvesse urina fermentada misturada com vários medicamentos. Então, viria um homem sofrendo de icterícia. E lhe diriam: 'Caro homem, esta urina fermentada está misturada com vários medicamentos. Se deseja, beba. Enquanto você bebe, ela não lhe agradará nem pela cor, nem pelo aroma, nem pelo sabor; mas, após bebê-la, você ficará curado'. Ele a beberia após refletir, e não a rejeitaria. Enquanto ele a bebia, ela não lhe agradava nem pela cor, nem pelo aroma, nem pelo sabor; mas, após bebê-la, ele ficava curado. Semelhante a isso, monges, eu digo que é esta adoção de ensinamentos, a qual é dolorosa agora e amadurece no futuro como felicidade.

๔๘๕. ‘‘เสยฺยถาปิ, ภิกฺขเว, ทธิ จ มธุ จ สปฺปิ จ ผาณิตญฺจ เอกชฺฌํ สํสฏฺฐํ. อถ ปุริโส อาคจฺเฉยฺย โลหิตปกฺขนฺทิโก. ตเมนํ เอวํ วเทยฺยุํ – ‘อมฺโภ ปุริส, อิทํ ทธึ จ มธุํ จ สปฺปึ จ ผาณิตญฺจ เอกชฺฌํ สํสฏฺฐํ, สเจ อากงฺขสิ ปิว. ตสฺส เต ปิวโต เจว ฉาเทสฺสติ วณฺเณนปิ คนฺเธนปิ รเสนปิ, ปิวิตฺวา จ ปน สุขี ภวิสฺสสี’ติ. โส ตํ ปฏิสงฺขาย ปิเวยฺย, นปฺปฏินิสฺสชฺเชยฺย. ตสฺส ตํ ปิวโต เจว ฉาเทยฺย วณฺเณนปิ คนฺเธนปิ รเสนปิ, ปิวิตฺวา จ ปน สุขี อสฺส. ตถูปมาหํ, ภิกฺขเว, อิมํ ธมฺมสมาทานํ วทามิ, ยมิทํ ธมฺมสมาทานํ ปจฺจุปฺปนฺนสุขญฺเจว อายติญฺจ สุขวิปากํ.

485. Suponham, monges, que houvesse coalhada, mel, ghee e melaço misturados. Então, viria um homem sofrendo de disenteria. E lhe diriam: 'Caro homem, esta coalhada, mel, ghee e melaço estão misturados. Se deseja, beba. Enquanto você bebe, ela lhe agradará pela cor, pelo aroma e pelo sabor; e, após bebê-la, você ficará curado'. Ele a beberia após refletir, e não a rejeitaria. Enquanto ele a bebia, ela lhe agradava pela cor, pelo aroma e pelo sabor; e, após bebê-la, ele ficava curado. Semelhante a isso, monges, eu digo que é esta adoção de ensinamentos, a qual é agradável agora e amadurece no futuro como felicidade.

๔๘๖. ‘‘เสยฺยถาปิ, ภิกฺขเว, วสฺสานํ ปจฺฉิเม มาเส สรทสมเย วิทฺเธ วิคตวลาหเก เทเว อาทิจฺโจ นภํ อพฺภุสฺสกฺกมาโน สพฺพํ อากาสคตํ ตมคตํ อภิวิหจฺจ ภาสเต จ ตปเต จ วิโรจเต จ; เอวเมว โข, ภิกฺขเว, ยมิทํ ธมฺมสมาทานํ ปจฺจุปฺปนฺนสุขญฺเจว อายติญฺจ สุขวิปากํ ตทญฺเญ ปุถุสมณพฺราหฺมณปรปฺปวาเท อภิวิหจฺจ ภาสเต จ ตปเต จ วิโรจเต จา’’ติ.

486. Assim como, monges, no último mês da estação das chuvas, no outono, quando o céu está limpo e sem nuvens, o sol, subindo ao firmamento, dissipa toda a escuridão do espaço, brilhando, aquecendo e resplandecendo; assim também, monges, esta adoção de ensinamentos que é agradável agora e amadurece no futuro como felicidade, dissipando quaisquer outras doutrinas de ascetas e brâmanes comuns, brilha, aquece e resplandece.

อิทมโวจ ภควา. อตฺตมนา เต ภิกฺขู ภควโต ภาสิตํ อภินนฺทุนฺติ.

Isso foi o que o Abençoado disse. Satisfeitos, os monges alegraram-se com as palavras do Abençoado.

มหาธมฺมสมาทานสุตฺตํ นิฏฺฐิตํ ฉฏฺฐํ.

O Mahādhammasamādāna Sutta, o sexto, está concluído.

๗. วีมํสกสุตฺตํ

7. Vīmaṃsaka Sutta

๔๘๗. เอวํ [Pg.392] เม สุตํ – เอกํ สมยํ ภควา สาวตฺถิยํ วิหรติ เชตวเน อนาถปิณฺฑิกสฺส อาราเม. ตตฺร โข ภควา ภิกฺขู อามนฺเตสิ – ‘‘ภิกฺขโว’’ติ. ‘‘ภทนฺเต’’ติ เต ภิกฺขู ภควโต ปจฺจสฺโสสุํ. ภควา เอตทโวจ – ‘‘วีมํสเกน, ภิกฺขเว, ภิกฺขุนา ปรสฺส เจโตปริยายํ อชานนฺเตน ตถาคเต สมนฺเนสนา กาตพฺพา ‘สมฺมาสมฺพุทฺโธ วา โน วา’ อิติ วิญฺญาณายา’’ติ. ‘‘ภควํมูลกา โน, ภนฺเต, ธมฺมา, ภควํเนตฺติกา ภควํปฏิสรณา; สาธุ วต, ภนฺเต, ภควนฺตํเยว ปฏิภาตุ เอตสฺส ภาสิตสฺส อตฺโถ; ภควโต สุตฺวา ภิกฺขู ธาเรสฺสนฺตี’’ติ. ‘‘เตน หิ, ภิกฺขเว, สุณาถ, สาธุกํ มนสิ กโรถ, ภาสิสฺสามี’’ติ. ‘‘เอวํ, ภนฺเต’’ติ โข เต ภิกฺขู ภควโต ปจฺจสฺโสสุํ. ภควา เอตทโวจ –

487. Assim ouvi. Em certa ocasião, o Abençoado estava vivendo em Sāvatthī, no Bosque de Jeta, no Parque de Anāthapiṇḍika. Ali, o Abençoado dirigiu-se aos monges: 'Monges!' — 'Venerável Senhor', responderam os monges ao Abençoado. O Abençoado disse o seguinte: 'Monges, um monge que é um investigador, não sabendo como avaliar a mente de outro, deve fazer uma investigação sobre o Tathāgata para descobrir se ele é ou não plenamente iluminado'. 'Venerável Senhor, nossos ensinamentos têm suas raízes no Abençoado, são guiados pelo Abençoado, têm o Abençoado como seu refúgio. Seria excelente, Venerável Senhor, se o próprio Abençoado explicasse o significado dessas palavras. Tendo ouvido do Abençoado, os monges se lembrarão dele'. 'Nesse caso, monges, escutem e prestem muita atenção ao que vou dizer.' — 'Sim, Venerável Senhor', responderam os monges ao Abençoado. O Abençoado disse o seguinte:

๔๘๘. ‘‘วีมํสเกน, ภิกฺขเว, ภิกฺขุนา ปรสฺส เจโตปริยายํ อชานนฺเตน ทฺวีสุ ธมฺเมสุ ตถาคโต สมนฺเนสิตพฺโพ จกฺขุโสตวิญฺเญยฺเยสุ ธมฺเมสุ – ‘เย สํกิลิฏฺฐา จกฺขุโสตวิญฺเญยฺยา ธมฺมา, สํวิชฺชนฺติ วา เต ตถาคตสฺส โน วา’ติ? ตเมนํ สมนฺเนสมาโน เอวํ ชานาติ – ‘เย สํกิลิฏฺฐา จกฺขุโสตวิญฺเญยฺยา ธมฺมา, น เต ตถาคตสฺส สํวิชฺชนฺตี’ติ.

488. Monges, um monge que é um investigador, não sabendo como avaliar a mente de outro, deve investigar o Tathāgata com respeito a dois tipos de estados, estados cognoscíveis através do olho e através do ouvido, desta forma: 'Existem ou não no Tathāgata quaisquer estados corrompidos cognoscíveis através do olho ou através do ouvido?' Ao investigá-lo, ele vem a saber: 'Não existem no Tathāgata quaisquer estados corrompidos cognoscíveis através do olho ou através do ouvido'.

‘‘ยโต นํ สมนฺเนสมาโน เอวํ ชานาติ – ‘เย สํกิลิฏฺฐา จกฺขุโสตวิญฺเญยฺยา ธมฺมา, น เต ตถาคตสฺส สํวิชฺชนฺตี’ติ, ตโต นํ อุตฺตรึ สมนฺเนสติ – ‘เย วีติมิสฺสา จกฺขุโสตวิญฺเญยฺยา ธมฺมา, สํวิชฺชนฺติ วา เต ตถาคตสฺส โน วา’ติ? ตเมนํ สมนฺเนสมาโน เอวํ ชานาติ – ‘เย วีติมิสฺสา จกฺขุโสตวิญฺเญยฺยา ธมฺมา, น เต ตถาคตสฺส สํวิชฺชนฺตี’ติ.

Quando ele vem a saber disso, ele o investiga ainda mais, desta forma: 'Existem ou não no Tathāgata quaisquer estados mistos cognoscíveis através do olho ou através do ouvido?' Ao investigá-lo, ele vem a saber: 'Não existem no Tathāgata quaisquer estados mistos cognoscíveis através do olho ou através do ouvido'.

‘‘ยโต นํ สมนฺเนสมาโน เอวํ ชานาติ – ‘เย วีติมิสฺสา จกฺขุโสตวิญฺเญยฺยา ธมฺมา, น เต ตถาคตสฺส สํวิชฺชนฺตี’ติ, ตโต นํ อุตฺตรึ สมนฺเนสติ – ‘เย โวทาตา จกฺขุโสตวิญฺเญยฺยา ธมฺมา, สํวิชฺชนฺติ วา เต ตถาคตสฺส โน วา’ติ? ตเมนํ สมนฺเนสมาโน เอวํ [Pg.393] ชานาติ – ‘เย โวทาตา จกฺขุโสตวิญฺเญยฺยา ธมฺมา, สํวิชฺชนฺติ เต ตถาคตสฺสา’ติ.

Quando ele vem a saber disso, ele o investiga ainda mais, desta forma: 'Existem ou não no Tathāgata quaisquer estados puros cognoscíveis através do olho ou através do ouvido?' Ao investigá-lo, ele vem a saber: 'Existem no Tathāgata estados puros cognoscíveis através do olho ou através do ouvido'.

‘‘ยโต นํ สมนฺเนสมาโน เอวํ ชานาติ – ‘เย โวทาตา จกฺขุโสตวิญฺเญยฺยา ธมฺมา, สํวิชฺชนฺติ เต ตถาคตสฺสา’ติ, ตโต นํ อุตฺตรึ สมนฺเนสติ – ‘ทีฆรตฺตํ สมาปนฺโน อยมายสฺมา อิมํ กุสลํ ธมฺมํ, อุทาหุ อิตฺตรสมาปนฺโน’ติ? ตเมนํ สมนฺเนสมาโน เอวํ ชานาติ – ‘ทีฆรตฺตํ สมาปนฺโน อยมายสฺมา อิมํ กุสลํ ธมฺมํ, นายมายสฺมา อิตฺตรสมาปนฺโน’ติ.

Quando ele vem a saber disso, ele o investiga ainda mais, desta forma: 'Este venerável alcançou este estado benéfico ao longo de muito tempo, ou o alcançou recentemente?' Ao investigá-lo, ele vem a saber: 'Este venerável alcançou este estado benéfico ao longo de muito tempo; ele não o alcançou recentemente'.

‘‘ยโต นํ สมนฺเนสมาโน เอวํ ชานาติ – ‘ทีฆรตฺตํ สมาปนฺโน อยมายสฺมา อิมํ กุสลํ ธมฺมํ, นายมายสฺมา อิตฺตรสมาปนฺโน’ติ, ตโต นํ อุตฺตรึ สมนฺเนสติ – ‘ญตฺตชฺฌาปนฺโน อยมายสฺมา ภิกฺขุ ยสปฺปตฺโต, สํวิชฺชนฺตสฺส อิเธกจฺเจ อาทีนวา’ติ? น ตาว, ภิกฺขเว, ภิกฺขุโน อิเธกจฺเจ อาทีนวา สํวิชฺชนฺติ ยาว น ญตฺตชฺฌาปนฺโน โหติ ยสปฺปตฺโต. ยโต จ โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ญตฺตชฺฌาปนฺโน โหติ ยสปฺปตฺโต, อถสฺส อิเธกจฺเจ อาทีนวา สํวิชฺชนฺติ. ตเมนํ สมนฺเนสมาโน เอวํ ชานาติ – ‘ญตฺตชฺฌาปนฺโน อยมายสฺมา ภิกฺขุ ยสปฺปตฺโต, นาสฺส อิเธกจฺเจ อาทีนวา สํวิชฺชนฺตี’ติ.

Quando ele vem a saber disso, ele o investiga ainda mais, desta forma: 'Este venerável monge adquiriu renome e alcançou fama, de modo que os perigos são encontrados nele?' Pois, monges, enquanto um monge não adquire renome e não alcança fama, esses perigos não são encontrados nele; mas quando um monge adquire renome e alcança fama, então esses perigos são encontrados nele. Ao investigá-lo, ele vem a saber: 'Este venerável monge adquiriu renome e alcançou fama, mas esses perigos não são encontrados nele'.

‘‘ยโต นํ สมนฺเนสมาโน เอวํ ชานาติ – ‘ญตฺตชฺฌาปนฺโน อยมายสฺมา ภิกฺขุ ยสปฺปตฺโต, นาสฺส อิเธกจฺเจ อาทีนวา สํวิชฺชนฺตี’ติ, ตโต นํ อุตฺตรึ สมนฺเนสติ – ‘อภยูปรโต อยมายสฺมา, นายมายสฺมา ภยูปรโต; วีตราคตฺตา กาเม น เสวติ ขยา ราคสฺสา’ติ? ตเมนํ สมนฺเนสมาโน เอวํ ชานาติ – ‘อภยูปรโต อยมายสฺมา, นายมายสฺมา ภยูปรโต; วีตราคตฺตา กาเม น เสวติ ขยา ราคสฺสา’ติ. ตญฺเจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุํ ปเร เอวํ ปุจฺเฉยฺยุํ – ‘เก ปนายสฺมโต อาการา, เก อนฺวยา, เยนายสฺมา เอวํ วเทสิ – อภยูปรโต อยมายสฺมา, นายมายสฺมา ภยูปรโต; วีตราคตฺตา กาเม น เสวติ ขยา ราคสฺสา’ติ. สมฺมา พฺยากรมาโน, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ เอวํ พฺยากเรยฺย – ‘ตถา หิ ปน อยมายสฺมา สงฺเฆ วา วิหรนฺโต เอโก วา วิหรนฺโต, เย จ ตตฺถ สุคตา เย จ ตตฺถ ทุคฺคตา, เย จ ตตฺถ คณมนุสาสนฺติ, เย จ อิเธกจฺเจ อามิเสสุ สํทิสฺสนฺติ, เย จ อิเธกจฺเจ อามิเสน อนุปลิตฺตา, นายมายสฺมา ตํ เตน อวชานาติ[Pg.394]. สมฺมุขา โข ปน เมตํ ภควโต สุตํ สมฺมุขา ปฏิคฺคหิตํ – อภยูปรโตหมสฺมิ, นาหมสฺมิ ภยูปรโต, วีตราคตฺตา กาเม น เสวามิ ขยา ราคสฺสา’ติ.

Quando, ao investigá-lo, ele chega a saber: 'Este venerável monge alcançou proeminência e fama; certas falhas não são encontradas nele', então ele o investiga ainda mais: 'Será que este venerável se abstém sem medo, e não por medo? Será que ele evita entregar-se aos prazeres sensuais porque está livre da cobiça devido à destruição da cobiça?' Ao investigá-lo, ele chega a saber: 'Este venerável se abstém sem medo, e não por medo; ele evita entregar-se aos prazeres sensuais porque está livre da cobiça devido à destruição da cobiça.' Se, monges, outros perguntassem a esse monge: 'Quais são as razões e quais são as evidências do venerável pelas quais ele diz: "Este venerável se abstém sem medo, e não por medo; ele evita entregar-se aos prazeres sensuais porque está livre da cobiça devido à destruição da cobiça"?' — respondendo corretamente, o monge responderia assim: 'Seja vivendo na Sangha ou sozinho, enquanto alguns ali são bem-comportados e outros mal-comportados, e alguns ali instruem um grupo, e enquanto alguns aqui são vistos apegados a coisas materiais e outros não são manchados por coisas materiais, ainda assim este venerável não despreza ninguém por causa disso. E eu ouvi e aprendi isso diretamente da presença do Abençoado: "Eu me abstenho sem medo, e não por medo; eu evito entregar-me aos prazeres sensuais porque estou livre da cobiça devido à destruição da cobiça."'

๔๘๙. ‘‘ตตฺร, ภิกฺขเว, ตถาคโตว อุตฺตรึ ปฏิปุจฺฉิตพฺโพ – ‘เย สํกิลิฏฺฐา จกฺขุโสตวิญฺเญยฺยา ธมฺมา, สํวิชฺชนฺติ วา เต ตถาคตสฺส โน วา’ติ? พฺยากรมาโน, ภิกฺขเว, ตถาคโต เอวํ พฺยากเรยฺย – ‘เย สํกิลิฏฺฐา จกฺขุโสตวิญฺเญยฺยา ธมฺมา, น เต ตถาคตสฺส สํวิชฺชนฺตี’’’ติ.

489. A esse respeito, monges, o próprio Tathāgata deve ser questionado ainda mais: 'Existem ou não no Tathāgata estados impuros cognoscíveis através do olho ou do ouvido?' Ao responder, monges, o Tathāgata responderia assim: 'Estados impuros cognoscíveis através do olho ou do ouvido não existem no Tathāgata.'

‘‘เย วีติมิสฺสา จกฺขุโสตวิญฺเญยฺยา ธมฺมา, สํวิชฺชนฺติ วา เต ตถาคตสฺส โน วาติ? พฺยากรมาโน, ภิกฺขเว, ตถาคโต เอวํ พฺยากเรยฺย – ‘เย วีติมิสฺสา จกฺขุโสตวิญฺเญยฺยา ธมฺมา, น เต ตถาคตสฺส สํวิชฺชนฺตี’ติ.

Se perguntado: 'Existem ou não no Tathāgata estados mistos cognoscíveis através do olho ou do ouvido?', ao responder, monges, o Tathāgata responderia assim: 'Estados mistos cognoscíveis através do olho ou do ouvido não existem no Tathāgata.'

‘‘เย โวทาตา จกฺขุโสตวิญฺเญยฺยา ธมฺมา, สํวิชฺชนฺติ วา เต ตถาคตสฺส โน วาติ? พฺยากรมาโน, ภิกฺขเว, ตถาคโต เอวํ พฺยากเรยฺย – ‘เย โวทาตา จกฺขุโสตวิญฺเญยฺยา ธมฺมา, สํวิชฺชนฺติ เต ตถาคตสฺส; เอตํปโถหมสฺมิ, เอตํโคจโร, โน จ เตน ตมฺมโย’ติ.

Se perguntado: 'Existem ou não no Tathāgata estados puros cognoscíveis através do olho ou do ouvido?', ao responder, monges, o Tathāgata responderia assim: 'Estados puros cognoscíveis através do olho ou do ouvido existem no Tathāgata. Eles são o meu caminho e o meu domínio, mas não me identifico com eles.'

‘‘เอวํวาทึ โข, ภิกฺขเว, สตฺถารํ อรหติ สาวโก อุปสงฺกมิตุํ ธมฺมสฺสวนาย. ตสฺส สตฺถา ธมฺมํ เทเสติ อุตฺตรุตฺตรึ ปณีตปณีตํ กณฺหสุกฺกสปฺปฏิภาคํ. ยถา ยถา โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุโน สตฺถา ธมฺมํ เทเสติ อุตฺตรุตฺตรึ ปณีตปณีตํ กณฺหสุกฺกสปฺปฏิภาคํ ตถา ตถา โส ตสฺมึ ธมฺเม อภิญฺญาย อิเธกจฺจํ ธมฺมํ ธมฺเมสุ นิฏฺฐํ คจฺฉติ, สตฺถริ ปสีทติ – ‘สมฺมาสมฺพุทฺโธ ภควา, สฺวากฺขาโต ภควตา ธมฺโม, สุปฺปฏิปนฺโน สงฺโฆ’ติ. ตญฺเจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุํ ปเร เอวํ ปุจฺเฉยฺยุํ – ‘เก ปนายสฺมโต อาการา, เก อนฺวยา, เยนายสฺมา เอวํ วเทสิ – สมฺมาสมฺพุทฺโธ ภควา, สฺวากฺขาโต ภควตา ธมฺโม, สุปฺปฏิปนฺโน สงฺโฆ’ติ? สมฺมา พฺยากรมาโน, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ เอวํ พฺยากเรยฺย – ‘อิธาหํ, อาวุโส, เยน ภควา เตนุปสงฺกมึ ธมฺมสฺสวนาย. ตสฺส เม ภควา ธมฺมํ เทเสติ อุตฺตรุตฺตรึ ปณีตปณีตํ กณฺหสุกฺกสปฺปฏิภาคํ. ยถา ยถา เม, อาวุโส[Pg.395], ภควา ธมฺมํ เทเสติ อุตฺตรุตฺตรึ ปณีตปณีตํ กณฺหสุกฺกสปฺปฏิภาคํ ตถา ตถาหํ ตสฺมึ ธมฺเม อภิญฺญาย อิเธกจฺจํ ธมฺมํ ธมฺเมสุ นิฏฺฐมคมํ, สตฺถริ ปสีทึ – สมฺมาสมฺพุทฺโธ ภควา, สฺวากฺขาโต ภควตา, ธมฺโม, สุปฺปฏิปนฺโน สงฺโฆ’ติ.

Monges, um discípulo deve aproximar-se de um Mestre que fala assim para ouvir o Dhamma. O Mestre lhe ensina o Dhamma em níveis cada vez mais elevados, cada vez mais sublimes, com suas contrapartes escuras e brilhantes. À medida que o Mestre ensina o Dhamma a um monge dessa maneira, através do conhecimento direto de certo ensinamento aqui nesse Dhamma, o monge chega a uma conclusão sobre os ensinamentos. Ele deposita confiança no Mestre assim: 'O Abençoado é plenamente iluminado, o Dhamma é bem proclamado pelo Abençoado, a Sangha está praticando o bom caminho.' Se, monges, outros perguntassem a esse monge: 'Quais são as razões e quais são as evidências do venerável pelas quais ele diz: "O Abençoado é plenamente iluminado, o Dhamma é bem proclamado pelo Abençoado, a Sangha está praticando o bom caminho"?' — respondendo corretamente, o monge responderia assim: 'Aqui, amigos, aproximei-me do Abençoado para ouvir o Dhamma. O Abençoado me ensinou o Dhamma em níveis cada vez mais elevados, cada vez mais sublimes, com suas contrapartes escuras e brilhantes. À medida que o Abençoado me ensinava o Dhamma dessa maneira, através do conhecimento direto de certo ensinamento aqui nesse Dhamma, cheguei a uma conclusão sobre os ensinamentos. Depositei confiança no Mestre assim: "O Abençoado é plenamente iluminado, o Dhamma é bem proclamado pelo Abençoado, a Sangha está praticando o bom caminho."'

๔๙๐. ‘‘ยสฺส กสฺสจิ, ภิกฺขเว, อิเมหิ อากาเรหิ อิเมหิ ปเทหิ อิเมหิ พฺยญฺชเนหิ ตถาคเต สทฺธา นิวิฏฺฐา โหติ มูลชาตา ปติฏฺฐิตา, อยํ วุจฺจติ, ภิกฺขเว, อาการวตี สทฺธา ทสฺสนมูลิกา, ทฬฺหา; อสํหาริยา สมเณน วา พฺราหฺมเณน วา เทเวน วา มาเรน วา พฺรหฺมุนา วา เกนจิ วา โลกสฺมึ. เอวํ โข, ภิกฺขเว, ตถาคเต ธมฺมสมนฺเนสนา โหติ. เอวญฺจ ปน ตถาคโต ธมฺมตาสุสมนฺนิฏฺโฐ โหตี’’ติ.

490. Monges, quando a fé de qualquer pessoa no Tathāgata foi plantada, enraizada e estabelecida por meio dessas razões, termos e frases, diz-se que sua fé é apoiada por razões, enraizada na visão, firme; ela é inabalável por qualquer asceta, brâmane, deva, Māra, Brahmā ou por qualquer pessoa no mundo. É assim, monges, que ocorre a investigação do Tathāgata de acordo com o Dhamma, e é assim que o Tathāgata é bem investigado de acordo com o Dhamma.

อิทมโวจ ภควา. อตฺตมนา เต ภิกฺขู ภควโต ภาสิตํ อภินนฺทุนฺติ.

Isso foi o que o Abençoado disse. Satisfeitos, os monges alegraram-se com as palavras do Abençoado.

วีมํสกสุตฺตํ นิฏฺฐิตํ สตฺตมํ.

O Vīmaṃsaka Sutta, o sétimo, está concluído.

๘. โกสมฺพิยสุตฺตํ

8. Kosambiya Sutta

๔๙๑. เอวํ เม สุตํ – เอกํ สมยํ ภควา โกสมฺพิยํ วิหรติ โฆสิตาราเม. เตน โข ปน สมเยน โกสมฺพิยํ ภิกฺขู ภณฺฑนชาตา กลหชาตา วิวาทาปนฺนา อญฺญมญฺญํ มุขสตฺตีหิ วิตุทนฺตา วิหรนฺติ. เต น เจว อญฺญมญฺญํ สญฺญาเปนฺติ น จ สญฺญตฺตึ อุเปนฺติ, น จ อญฺญมญฺญํ นิชฺฌาเปนฺติ, น จ นิชฺฌตฺตึ อุเปนฺติ. อถ โข อญฺญตโร ภิกฺขุ เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺโน โข โส ภิกฺขุ ภควนฺตํ เอตทโวจ – ‘‘อิธ, ภนฺเต, โกสมฺพิยํ ภิกฺขู ภณฺฑนชาตา กลหชาตา วิวาทาปนฺนา อญฺญมญฺญํ มุขสตฺตีหิ วิตุทนฺตา วิหรนฺติ, เต น เจว อญฺญมญฺญํ สญฺญาเปนฺติ, น จ สญฺญตฺตึ อุเปนฺติ, น จ อญฺญมญฺญํ นิชฺฌาเปนฺติ, น จ นิชฺฌตฺตึ อุเปนฺตี’’ติ.

491. Assim ouvi. Em certa ocasião, o Abençoado estava vivendo em Kosambī, no Parque de Ghosita. Naquela ocasião, os monges em Kosambī haviam se entregado a disputas, brigas e controvérsias, ferindo-se uns aos outros com adagas verbais. Eles não conseguiam convencer uns aos outros nem ser convencidos por outros; não conseguiam persuadir uns aos outros nem ser persuadidos por outros. Então, um certo monge foi até o Abençoado e, após prestar-lhe homenagem, sentou-se a um lado. Sentado a um lado, aquele monge disse ao Abençoado: 'Senhor, aqui em Kosambī os monges se entregaram a disputas, brigas e controvérsias, ferindo-se uns aos outros com adagas verbais. Eles não conseguem convencer uns aos outros nem ser convencidos por outros; não conseguem persuadir uns aos outros nem ser persuadidos por outros.'

อถ โข ภควา อญฺญตรํ ภิกฺขุํ อามนฺเตสิ – ‘‘เอหิ ตฺวํ, ภิกฺขุ, มม วจเนน เต ภิกฺขู อามนฺเตหิ – ‘สตฺถา โว อายสฺมนฺเต อามนฺเตตี’’’ติ. ‘‘เอวํ[Pg.396], ภนฺเต’’ติ โข โส ภิกฺขุ ภควโต ปฏิสฺสุตฺวา เยน เต ภิกฺขู เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา เต ภิกฺขู เอตทโวจ – ‘‘สตฺถา อายสฺมนฺเต อามนฺเตตี’’ติ. ‘‘เอวมาวุโส’’ติ โข เต ภิกฺขู ตสฺส ภิกฺขุโน ปฏิสฺสุตฺวา เยน ภควา เตนุปสงฺกมึสุ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทึสุ. เอกมนฺตํ นิสินฺเน โข เต ภิกฺขู ภควา เอตทโวจ – ‘‘สจฺจํ กิร ตุมฺเห, ภิกฺขเว, ภณฺฑนชาตา กลหชาตา วิวาทาปนฺนา อญฺญมญฺญํ มุขสตฺตีหิ วิตุทนฺตา วิหรถ, เต น เจว อญฺญมญฺญํ สญฺญาเปถ, น จ สญฺญตฺตึ อุเปถ, น จ อญฺญมญฺญํ นิชฺฌาเปถ, น จ นิชฺฌตฺตึ อุเปถา’’ติ? ‘‘เอวํ, ภนฺเต’’. ‘‘ตํ กึ มญฺญถ, ภิกฺขเว, ยสฺมึ ตุมฺเห สมเย ภณฺฑนชาตา กลหชาตา วิวาทาปนฺนา อญฺญมญฺญํ มุขสตฺตีหิ วิตุทนฺตา วิหรถ, อปิ นุ ตุมฺหากํ ตสฺมึ สมเย เมตฺตํ กายกมฺมํ ปจฺจุปฏฺฐิตํ โหติ สพฺรหฺมจารีสุ อาวิ เจว รโห จ, เมตฺตํ วจีกมฺมํ…เป… เมตฺตํ มโนกมฺมํ ปจฺจุปฏฺฐิตํ โหติ สพฺรหฺมจารีสุ อาวิ เจว รโห จา’’ติ? ‘‘โน เหตํ, ภนฺเต’’. ‘‘อิติ กิร, ภิกฺขเว, ยสฺมึ ตุมฺเห สมเย ภณฺฑนชาตา กลหชาตา วิวาทาปนฺนา อญฺญมญฺญํ มุขสตฺตีหิ วิตุทนฺตา วิหรถ, เนว ตุมฺหากํ ตสฺมึ สมเย เมตฺตํ กายกมฺมํ ปจฺจุปฏฺฐิตํ โหติ สพฺรหฺมจารีสุ อาวิ เจว รโห จ, น เมตฺตํ วจีกมฺมํ…เป… น เมตฺตํ มโนกมฺมํ ปจฺจุปฏฺฐิตํ โหติ สพฺรหฺมจารีสุ อาวิ เจว รโห จ. อถ กิญฺจรหิ ตุมฺเห, โมฆปุริสา, กึ ชานนฺตา กึ ปสฺสนฺตา ภณฺฑนชาตา กลหชาตา วิวาทาปนฺนา อญฺญมญฺญํ มุขสตฺตีหิ วิตุทนฺตา วิหรถ, เต น เจว อญฺญมญฺญํ สญฺญาเปถ, น จ สญฺญตฺตึ อุเปถ, น จ อญฺญมญฺญํ นิชฺฌาเปถ, น จ นิชฺฌตฺตึ อุเปถ? ตญฺหิ ตุมฺหากํ, โมฆปุริสา, ภวิสฺสติ ทีฆรตฺตํ อหิตาย ทุกฺขายา’’ติ.

Então o Abençoado dirigiu-se a um certo monge: 'Vá, monge, e chame esses monges em meu nome, dizendo: "O Mestre chama os veneráveis".' 'Sim, Senhor', respondeu aquele monge ao Abençoado, e foi até aqueles monges e lhes disse: 'O Mestre chama os veneráveis.' 'Sim, amigo', responderam eles, e foram até o Abençoado e, após prestar-lhe homenagem, sentou-se a um lado. O Abençoado então lhes perguntou: 'Monges, é verdade que vocês se entregaram a disputas, brigas e controvérsias, ferindo-se uns aos outros com adagas verbais; que não conseguem convencer uns aos outros nem ser convencidos por outros, que não conseguem persuadir uns aos outros nem ser persuadidos por outros?' 'Sim, Senhor.' 'Monges, o que vocês acham? Quando vocês se entregam a disputas, brigas e controvérsias, ferindo-se uns aos outros com adagas verbais, vocês mantêm, nessa ocasião, atos de amor-bondade por corpo, fala e mente, em público e em privado, para com seus companheiros na vida santa?' 'Não, Senhor.' 'Então, monges, quando vocês se entregam a disputas, brigas e controvérsias, ferindo-se uns aos outros com adagas verbais, nessa ocasião vocês não mantêm atos de amor-bondade por corpo, fala e mente, em público e em privado, para com seus companheiros na vida santa. Homens tolos, o que vocês poderiam saber, o que poderiam ver, para se entregarem a disputas, brigas e controvérsias, ferindo-se uns aos outros com adagas verbais? Para não conseguirem convencer uns aos outros nem ser convencidos por outros, para não conseguirem persuadir uns aos outros nem ser persuadidos por outros? Homens tolos, isso levará ao seu malefício e sofrimento por muito tempo.'

๔๙๒. อถ โข ภควา ภิกฺขู อามนฺเตสิ – ‘‘ฉยิเม, ภิกฺขเว, ธมฺมา สารณียา ปิยกรณา ครุกรณา สงฺคหาย อวิวาทาย สามคฺคิยา เอกีภาวาย สํวตฺตนฺติ. กตเม ฉ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุโน เมตฺตํ กายกมฺมํ ปจฺจุปฏฺฐิตํ โหติ สพฺรหฺมจารีสุ อาวิ เจว รโห จ. อยมฺปิ ธมฺโม สารณีโย ปิยกรโณ ครุกรโณ สงฺคหาย อวิวาทาย สามคฺคิยา เอกีภาวาย สํวตฺตติ.

492. Então o Abençoado dirigiu-se aos monges: 'Monges, existem estes seis princípios que promovem a concórdia, que geram afeto e respeito, e que conduzem à coesão, à ausência de disputas, à harmonia e à unidade. Quais são os seis? Aqui, monges, um monge mantém atos corporais de amor-bondade, tanto em público quanto em privado, para com seus companheiros na vida santa. Este também é um princípio que promove a concórdia, que gera afeto e respeito, e que conduz à coesão, à ausência de disputas, à harmonia e à unidade.'

‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุโน เมตฺตํ วจีกมฺมํ ปจฺจุปฏฺฐิตํ โหติ สพฺรหฺมจารีสุ อาวิ เจว รโห จ. อยมฺปิ ธมฺโม สารณีโย ปิยกรโณ [Pg.397] ครุกรโณ สงฺคหาย อวิวาทาย สามคฺคิยา เอกิภาวาย สํวตฺตติ.

Além disso, monges, um monge mantém atos verbais de amor-bondade, tanto em público quanto em privado, para com seus companheiros na vida santa. Este também é um princípio que promove a concórdia, que gera afeto e respeito, e que conduz à coesão, à ausência de disputas, à harmonia e à unidade.

‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุโน เมตฺตํ มโนกมฺมํ ปจฺจุปฏฺฐิตํ โหติ สพฺรหฺมจารีสุ อาวิ เจว รโห จ. อยมฺปิ ธมฺโม สารณีโย ปิยกรโณ ครุกรโณ สงฺคหาย อวิวาทาย สามคฺคิยา เอกีภาวาย สํวตฺตติ.

Além disso, monges, um monge mantém atos mentais de amor-bondade, tanto em público quanto em privado, para com seus companheiros na vida santa. Este também é um princípio que promove a concórdia, que gera afeto e respeito, e que conduz à coesão, à ausência de disputas, à harmonia e à unidade.

‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ เย เต ลาภา ธมฺมิกา ธมฺมลทฺธา อนฺตมโส ปตฺตปริยาปนฺนมตฺตมฺปิ, ตถารูเปหิ ลาเภหิ อปฺปฏิวิภตฺตโภคี โหติ สีลวนฺเตหิ สพฺรหฺมจารีหิ สาธารณโภคี. อยมฺปิ ธมฺโม สารณีโย ปิยกรโณ ครุกรโณ สงฺคหาย อวิวาทาย สามคฺคิยา เอกีภาวาย สํวตฺตติ.

Além disso, monges, quaisquer ganhos que o monge obtenha de acordo com o Dhamma e de maneira justa, incluindo até mesmo o mero conteúdo de sua tigela de esmolas, ele desfruta de tais ganhos sem fazer reservas, compartilhando-os em comum com seus companheiros virtuosos na vida santa. Este também é um princípio que promove a concórdia, que gera afeto e respeito, e que conduz à coesão, à ausência de disputas, à harmonia e à unidade.

‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ยานิ ตานิ สีลานิ อขณฺฑานิ อจฺฉิทฺทานิ อสพลานิ อกมฺมาสานิ ภุชิสฺสานิ วิญฺญุปฺปสตฺถานิ อปรามฏฺฐานิ สมาธิสํวตฺตนิกานิ ตถารูเปสุ สีเลสุ สีลสามญฺญคโต วิหรติ สพฺรหฺมจารีหิ อาวิ เจว รโห จ. อยมฺปิ ธมฺโม สารณีโย ปิยกรโณ ครุกรโณ สงฺคหาย อวิวาทาย สามคฺคิยา เอกีภาวาย สํวตฺตติ.

Além disso, monges, com relação àquelas virtudes que são intactas, sem fendas, sem manchas, sem máculas, libertadoras, elogiadas pelos sábios, não apegadas e conducentes à concentração, o monge vive possuindo tais virtudes em comum com seus companheiros na vida santa, tanto em público quanto em privado. Este também é um princípio que promove a concórdia, que gera afeto e respeito, e que conduz à coesão, à ausência de disputas, à harmonia e à unidade.

‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ยายํ ทิฏฺฐิ อริยา นิยฺยานิกา นิยฺยาติ ตกฺกรสฺส สมฺมา ทุกฺขกฺขยาย ตถารูปาย ทิฏฺฐิยา ทิฏฺฐิสามญฺญคโต วิหรติ สพฺรหฺมจารีหิ อาวิ เจว รโห จ. อยมฺปิ ธมฺโม สารณีโย ปิยกรโณ ครุกรโณ สงฺคหาย อวิวาทาย สามคฺคิยา เอกีภาวาย สํวตฺตติ.

Além disso, monges, com relação àquela visão que é nobre e libertadora, e que conduz quem a pratica à completa destruição do sofrimento, o monge vive possuindo tal visão em comum com seus companheiros na vida santa, tanto em público quanto em privado. Este também é um princípio que promove a concórdia, que gera afeto e respeito, e que conduz à coesão, à ausência de disputas, à harmonia e à unidade.

‘‘อิเม โข, ภิกฺขเว, ฉ สารณียา ธมฺมา ปิยกรณา ครุกรณา สงฺคหาย อวิวาทาย สามคฺคิยา เอกีภาวาย สํวตฺตนฺติ. อิเมสํ โข, ภิกฺขเว, ฉนฺนํ สารณียานํ ธมฺมานํ เอตํ อคฺคํ เอตํ สงฺคาหิกํ เอตํ สงฺฆาฏนิกํ – ยทิทํ ยายํ ทิฏฺฐิ อริยา นิยฺยานิกา นิยฺยาติ ตกฺกรสฺส สมฺมา ทุกฺขกฺขยาย. เสยฺยถาปิ, ภิกฺขเว, กูฏาคารสฺส เอตํ อคฺคํ เอตํ สงฺคาหิกํ เอตํ สงฺฆาฏนิกํ ยทิทํ กูฏํ; เอวเมว โข, ภิกฺขเว, อิเมสํ ฉนฺนํ สารณียานํ ธมฺมานํ เอตํ อคฺคํ เอตํ สงฺคาหิกํ เอตํ สงฺฆาฏนิกํ [Pg.398] ยทิทํ ยายํ ทิฏฺฐิ อริยา นิยฺยานิกา นิยฺยาติ ตกฺกรสฺส สมฺมา ทุกฺขกฺขยาย.

Monges, estes seis princípios de cordialidade, que geram amor e respeito, conduzem à assistência mútua, à não disputa, à concórdia e à unidade. Desses seis princípios de cordialidade, o principal, o mais agregador, o mais unificador é esta visão que é nobre e libertadora, e que conduz aquele que age de acordo com ela à completa destruição do sofrimento. Assim como a parte principal, mais agregadora e mais unificadora de uma casa de teto pontiagudo é o próprio topo; da mesma forma, monges, desses seis princípios de cordialidade, o principal, o mais agregador, o mais unificador é esta visão que é nobre e libertadora, e que conduz aquele que age de acordo com ela à completa destruição do sofrimento.

๔๙๓. ‘‘กถญฺจ, ภิกฺขเว, ยายํ ทิฏฺฐิ อริยา นิยฺยานิกา นิยฺยาติ ตกฺกรสฺส สมฺมา ทุกฺขกฺขยาย? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อรญฺญคโต วา รุกฺขมูลคโต วา สุญฺญาคารคโต วา อิติ ปฏิสญฺจิกฺขติ – ‘อตฺถิ นุ โข เม ตํ ปริยุฏฺฐานํ อชฺฌตฺตํ อปฺปหีนํ, เยนาหํ ปริยุฏฺฐาเนน ปริยุฏฺฐิตจิตฺโต ยถาภูตํ นปฺปชาเนยฺยํ น ปสฺเสยฺย’นฺติ? สเจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ กามราคปริยุฏฺฐิโต โหติ, ปริยุฏฺฐิตจิตฺโตว โหติ. สเจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ พฺยาปาทปริยุฏฺฐิโต โหติ, ปริยุฏฺฐิตจิตฺโตว โหติ. สเจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ถีนมิทฺธปริยุฏฺฐิโต โหติ, ปริยุฏฺฐิตจิตฺโตว โหติ. สเจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อุทฺธจฺจกุกฺกุจฺจปริยุฏฺฐิโต โหติ, ปริยุฏฺฐิตจิตฺโตว โหติ. สเจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ วิจิกิจฺฉาปริยุฏฺฐิโต โหติ, ปริยุฏฺฐิตจิตฺโตว โหติ. สเจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อิธโลกจินฺตาย ปสุโต โหติ, ปริยุฏฺฐิตจิตฺโตว โหติ. สเจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ปรโลกจินฺตาย ปสุโต โหติ, ปริยุฏฺฐิตจิตฺโตว โหติ. สเจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ภณฺฑนชาโต กลหชาโต วิวาทาปนฺโน อญฺญมญฺญํ มุขสตฺตีหิ วิตุทนฺโต วิหรติ, ปริยุฏฺฐิตจิตฺโตว โหติ. โส เอวํ ปชานาติ – ‘นตฺถิ โข เม ตํ ปริยุฏฺฐานํ อชฺฌตฺตํ อปฺปหีนํ, เยนาหํ ปริยุฏฺฐาเนน ปริยุฏฺฐิตจิตฺโต ยถาภูตํ นปฺปชาเนยฺยํ น ปสฺเสยฺยํ. สุปฺปณิหิตํ เม มานสํ สจฺจานํ โพธายา’ติ. อิทมสฺส ปฐมํ ญาณํ อธิคตํ โหติ อริยํ โลกุตฺตรํ อสาธารณํ ปุถุชฺชเนหิ.

493. E como, monges, esta visão que é nobre e libertadora conduz aquele que age de acordo com ela à completa destruição do sofrimento? Aqui, monges, um monge que foi para a floresta, para a raiz de uma árvore ou para uma cabana vazia, reflete assim: 'Existe em mim alguma obsessão não abandonada que possa de tal modo obsedar minha mente que eu não consiga conhecer ou ver as coisas como elas realmente são?' Se, monges, o monge está obsedado pela cobiça sensual, sua mente está obsedada. Se o monge está obsedado pela má-vontade, sua mente está obsedada. Se o monge está obsedado pela preguiça e torpor, sua mente está obsedada. Se o monge está obsedado pela agitação e remorso, sua mente está obsedada. Se o monge está obsedado pela dúvida, sua mente está obsedada. Se o monge está absorto em especulações sobre este mundo, sua mente está obsedada. Se o monge está absorto em especulações sobre o outro mundo, sua mente está obsedada. Se o monge se envolve em brigas, disputas e contendas, ferindo os outros com adagas verbais, sua mente está obsedada. Ele compreende assim: 'Não há em mim nenhuma obsessão não abandonada que possa de tal modo obsedar minha mente que eu não consiga conhecer e ver as coisas como elas realmente são. Minha mente está bem direcionada para o despertar para as verdades.' Este é o primeiro conhecimento alcançado por ele, que é nobre, supramundano, não compartilhado pelas pessoas comuns.

๔๙๔. ‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, อริยสาวโก อิติ ปฏิสญฺจิกฺขติ – ‘อิมํ นุ โข อหํ ทิฏฺฐึ อาเสวนฺโต ภาเวนฺโต พหุลีกโรนฺโต ลภามิ ปจฺจตฺตํ สมถํ, ลภามิ ปจฺจตฺตํ นิพฺพุติ’นฺติ? โส เอวํ ปชานาติ – ‘อิมํ โข อหํ ทิฏฺฐึ อาเสวนฺโต ภาเวนฺโต พหุลีกโรนฺโต ลภามิ ปจฺจตฺตํ สมถํ, ลภามิ ปจฺจตฺตํ นิพฺพุติ’นฺติ. อิทมสฺส ทุติยํ ญาณํ อธิคตํ โหติ อริยํ โลกุตฺตรํ อสาธารณํ ปุถุชฺชเนหิ.

494. Além disso, monges, o nobre discípulo reflete assim: 'Ao cultivar, desenvolver e praticar frequentemente esta visão, obtenho pessoalmente a serenidade, obtenho pessoalmente a extinção?' Ele compreende assim: 'Ao cultivar, desenvolver e praticar frequentemente esta visão, obtenho pessoalmente a serenidade, obtenho pessoalmente a extinção.' Este é o segundo conhecimento alcançado por ele, que é nobre, supramundano, não compartilhado pelas pessoas comuns.

๔๙๕. ‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, อริยสาวโก อิติ ปฏิสญฺจิกฺขติ – ‘ยถา รูปายาหํ ทิฏฺฐิยา สมนฺนาคโต, อตฺถิ นุ โข อิโต พหิทฺธา อญฺโญ สมโณ [Pg.399] วา พฺราหฺมโณ วา ตถารูปาย ทิฏฺฐิยา สมนฺนาคโต’ติ? โส เอวํ ปชานาติ – ‘ยถารูปายาหํ ทิฏฺฐิยา สมนฺนาคโต, นตฺถิ อิโต พหิทฺธา อญฺโญ สมโณ วา พฺราหฺมโณ วา ตถารูปาย ทิฏฺฐิยา สมนฺนาคโต’ติ. อิทมสฺส ตติยํ ญาณํ อธิคตํ โหติ อริยํ โลกุตฺตรํ อสาธารณํ ปุถุชฺชเนหิ.

495. Além disso, monges, o nobre discípulo reflete assim: 'Existe fora desta Dispensação algum outro asceta ou brâmane que possua uma visão como a que eu possuo?' Ele compreende assim: 'Não existe fora desta Dispensação nenhum outro asceta ou brâmane que possua uma visão como a que eu possuo.' Este é o terceiro conhecimento alcançado por ele, que é nobre, supramundano, não compartilhado pelas pessoas comuns.

๔๙๖. ‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, อริยสาวโก อิติ ปฏิสญฺจิกฺขติ – ‘ยถารูปาย ธมฺมตาย ทิฏฺฐิสมฺปนฺโน ปุคฺคโล สมนฺนาคโต, อหมฺปิ ตถารูปาย ธมฺมตาย สมนฺนาคโต’ติ. กถํรูปาย จ, ภิกฺขเว, ธมฺมตาย ทิฏฺฐิสมฺปนฺโน ปุคฺคโล สมนฺนาคโต? ธมฺมตา เอสา, ภิกฺขเว, ทิฏฺฐิสมฺปนฺนสฺส ปุคฺคลสฺส – ‘กิญฺจาปิ ตถารูปึ อาปตฺตึ อาปชฺชติ, ยถารูปาย อาปตฺติยา วุฏฺฐานํ ปญฺญายติ, อถ โข นํ ขิปฺปเมว สตฺถริ วา วิญฺญูสุ วา สพฺรหฺมจารีสุ เทเสติ วิวรติ อุตฺตานีกโรติ; เทเสตฺวา วิวริตฺวา อุตฺตานีกตฺวา อายตึ สํวรํ อาปชฺชติ’. เสยฺยถาปิ, ภิกฺขเว, ทหโร กุมาโร มนฺโท อุตฺตานเสยฺยโก หตฺเถน วา ปาเทน วา องฺคารํ อกฺกมิตฺวา ขิปฺปเมว ปฏิสํหรติ; เอวเมว โข, ภิกฺขเว, ธมฺมตา เอสา ทิฏฺฐิสมฺปนฺนสฺส ปุคฺคลสฺส – ‘กิญฺจาปิ ตถารูปึ อาปตฺตึ อาปชฺชติ ยถารูปาย อาปตฺติยา วุฏฺฐานํ ปญฺญายติ, อถ โข นํ ขิปฺปเมว สตฺถริ วา วิญฺญูสุ วา สพฺรหฺมจารีสุ เทเสติ วิวรติ อุตฺตานีกโรติ; เทเสตฺวา วิวริตฺวา อุตฺตานีกตฺวา อายตึ สํวรํ อาปชฺชติ’. โส เอวํ ปชานาติ – ‘ยถารูปาย ธมฺมตาย ทิฏฺฐิสมฺปนฺโน ปุคฺคโล สมนฺนาคโต, อหมฺปิ ตถารูปาย ธมฺมตาย สมนฺนาคโต’ติ. อิทมสฺส จตุตฺถํ ญาณํ อธิคตํ โหติ อริยํ โลกุตฺตรํ อสาธารณํ ปุถุชฺชเนหิ.

496. Além disso, monges, o nobre discípulo reflete assim: 'Possuo eu a natureza de uma pessoa dotada de visão correta?' E qual é, monges, a natureza de uma pessoa dotada de visão correta? Esta é a natureza de uma pessoa dotada de visão correta: embora ela possa cometer algum tipo de ofensa para a qual um meio de reabilitação tenha sido estabelecido, ainda assim ela imediatamente a confessa, revela e expõe ao Mestre ou aos companheiros sábios na vida santa e, tendo feito isso, assume a contenção para o futuro. Assim como um bebê jovem, tenro, deitado de costas, imediatamente retira a mão ou o pé ao tocar em uma brasa viva; da mesma forma, monges, esta é a natureza de uma pessoa dotada de visão correta: embora ela possa cometer algum tipo de ofensa para a qual um meio de reabilitação tenha sido estabelecido, ainda assim ela imediatamente a confessa, revela e expõe ao Mestre ou aos companheiros sábios na vida santa e, tendo feito isso, assume a contenção para o futuro. Ele compreende assim: 'Possuo a natureza de uma pessoa dotada de visão correta.' Este é o quarto conhecimento alcançado por ele, que é nobre, supramundano, não compartilhado pelas pessoas comuns.

๔๙๗. ‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, อริยสาวโก อิติ ปฏิสญฺจิกฺขติ – ‘ยถารูปาย ธมฺมตาย ทิฏฺฐิสมฺปนฺโน ปุคฺคโล สมนฺนาคโต, อหมฺปิ ตถารูปาย ธมฺมตาย สมนฺนาคโต’ติ. กถํรูปาย จ, ภิกฺขเว, ธมฺมตาย ทิฏฺฐิสมฺปนฺโน ปุคฺคโล สมนฺนาคโต? ธมฺมตา เอสา, ภิกฺขเว, ทิฏฺฐิสมฺปนฺนสฺส ปุคฺคลสฺส – ‘กิญฺจาปิ ยานิ ตานิ สพฺรหฺมจารีนํ อุจฺจาวจานิ กึกรณียานิ ตตฺถ อุสฺสุกฺกํ อาปนฺโน โหติ, อถ ขฺวาสฺส ติพฺพาเปกฺขา โหติ อธิสีลสิกฺขาย อธิจิตฺตสิกฺขาย อธิปญฺญาสิกฺขาย’. เสยฺยถาปิ, ภิกฺขเว, คาวี ตรุณวจฺฉา ถมฺพญฺจ อาลุมฺปติ วจฺฉกญฺจ อปจินติ; เอวเมว โข, ภิกฺขเว[Pg.400], ธมฺมตา เอสา ทิฏฺฐิสมฺปนฺนสฺส ปุคฺคลสฺส – ‘กิญฺจาปิ ยานิ ตานิ สพฺรหฺมจารีนํ อุจฺจาวจานิ กึกรณียานิ ตตฺถ อุสฺสุกฺกํ อาปนฺโน โหติ, อถ ขฺวาสฺส ติพฺพาเปกฺขา โหติ อธิสีลสิกฺขาย อธิจิตฺตสิกฺขาย อธิปญฺญาสิกฺขาย’. โส เอวํ ปชานาติ – ‘ยถารูปาย ธมฺมตาย ทิฏฺฐิสมฺปนฺโน ปุคฺคโล สมนฺนาคโต, อหมฺปิ ตถารูปาย ธมฺมตาย สมนฺนาคโต’ติ. อิทมสฺส ปญฺจมํ ญาณํ อธิคตํ โหติ อริยํ โลกุตฺตรํ อสาธารณํ ปุถุชฺชเนหิ.

497. Além disso, monges, o nobre discípulo reflete assim: 'Possuo eu a natureza de uma pessoa dotada de visão correta?' E qual é, monges, a natureza de uma pessoa dotada de visão correta? Esta é a natureza de uma pessoa dotada de visão correta: embora ela possa estar ativa em vários afazeres para com seus companheiros na vida santa, ainda assim ela tem um forte zelo pelo treinamento na virtude superior, no treinamento na mente superior e no treinamento na sabedoria superior. Assim como uma vaca com um bezerro novo, enquanto pasta, vigia seu bezerro; da mesma forma, monges, esta é a natureza de uma pessoa dotada de visão correta: embora ela possa estar ativa em vários afazeres para com seus companheiros na vida santa, ainda assim ela tem um forte zelo pelo treinamento na virtude superior, no treinamento na mente superior e no treinamento na sabedoria superior. Ele compreende assim: 'Possuo a natureza de uma pessoa dotada de visão correta.' Este é o quinto conhecimento alcançado por ele, que é nobre, supramundano, não compartilhado pelas pessoas comuns.

๔๙๘. ‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, อริยสาวโก อิติ ปฏิสญฺจิกฺขติ – ‘ยถารูปาย พลตาย ทิฏฺฐิสมฺปนฺโน ปุคฺคโล สมนฺนาคโต, อหมฺปิ ตถารูปาย พลตาย สมนฺนาคโต’ติ. กถํรูปาย จ, ภิกฺขเว, พลตาย ทิฏฺฐิสมฺปนฺโน ปุคฺคโล สมนฺนาคโต? พลตา เอสา, ภิกฺขเว, ทิฏฺฐิสมฺปนฺนสฺส ปุคฺคลสฺส ยํ ตถาคตปฺปเวทิเต ธมฺมวินเย เทสิยมาเน อฏฺฐึกตฺวา มนสิกตฺวา สพฺพเจตสา สมนฺนาหริตฺวา โอหิตโสโต ธมฺมํ สุณาติ. โส เอวํ ปชานาติ – ‘ยถารูปาย พลตาย ทิฏฺฐิสมฺปนฺโน ปุคฺคโล สมนฺนาคโต, อหมฺปิ ตถารูปาย พลตาย สมนฺนาคโต’ติ. อิทมสฺส ฉฏฺฐํ ญาณํ อธิคตํ โหติ อริยํ โลกุตฺตรํ อสาธารณํ ปุถุชฺชเนหิ.

498. Além disso, monges, o nobre discípulo reflete assim: 'Possuo eu a força de uma pessoa dotada de visão correta?' E qual é, monges, a força de uma pessoa dotada de visão correta? Esta é a força de uma pessoa dotada de visão correta: quando o Dhamma e a Disciplina proclamados pelo Tathāgata estão sendo ensinados, ela os ouve com atenção, reflete sobre eles, engaja-se com toda a sua mente e escuta o Dhamma com ouvidos atentos. Ele compreende assim: 'Possuo a força de uma pessoa dotada de visão correta.' Este é o sexto conhecimento alcançado por ele, que é nobre, supramundano, não compartilhado pelas pessoas comuns.

๔๙๙. ‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, อริยสาวโก อิติ ปฏิสญฺจิกฺขติ – ‘ยถารูปาย พลตาย ทิฏฺฐิสมฺปนฺโน ปุคฺคโล สมนฺนาคโต, อหมฺปิ ตถารูปาย พลตาย สมนฺนาคโต’ติ. กถํรูปาย จ, ภิกฺขเว, พลตาย ทิฏฺฐิสมฺปนฺโน ปุคฺคโล สมนฺนาคโต? พลตา เอสา, ภิกฺขเว, ทิฏฺฐิสมฺปนฺนสฺส ปุคฺคลสฺส ยํ ตถาคตปฺปเวทิเต ธมฺมวินเย เทสิยมาเน ลภติ อตฺถเวทํ, ลภติ ธมฺมเวทํ, ลภติ ธมฺมูปสํหิตํ ปาโมชฺชํ. โส เอวํ ปชานาติ – ‘ยถารูปาย พลตาย ทิฏฺฐิสมฺปนฺโน ปุคฺคโล สมนฺนาคโต, อหมฺปิ ตถารูปาย พลตาย สมนฺนาคโต’ติ. อิทมสฺส สตฺตมํ ญาณํ อธิคตํ โหติ อริยํ โลกุตฺตรํ อสาธารณํ ปุถุชฺชเนหิ.

499. Além disso, monges, o nobre discípulo reflete assim: 'Possuo eu a força de uma pessoa dotada de visão correta?' E qual é, monges, a força de uma pessoa dotada de visão correta? Esta é a força de uma pessoa dotada de visão correta: quando o Dhamma e a Disciplina proclamados pelo Tathāgata estão sendo ensinados, ela obtém a compreensão do significado, obtém a compreensão do Dhamma e obtém a alegria associada ao Dhamma. Ele compreende assim: 'Possuo a força de uma pessoa dotada de visão correta.' Este é o sétimo conhecimento alcançado por ele, que é nobre, supramundano, não compartilhado pelas pessoas comuns.

๕๐๐. ‘‘เอวํ สตฺตงฺคสมนฺนาคตสฺส โข, ภิกฺขเว, อริยสาวกสฺส ธมฺมตา สุสมนฺนิฏฺฐา โหติ โสตาปตฺติผลสจฺฉิกิริยาย. เอวํ สตฺตงฺคสมนฺนาคโต [Pg.401] โข, ภิกฺขเว, อริยสาวโก โสตาปตฺติผลสมนฺนาคโต โหตี’’ติ.

500. Monges, quando um nobre discípulo está assim dotado de sete fatores, a natureza está bem investigada por ele para a realização do fruto da entrada na corrente. Quando um nobre discípulo está assim dotado de sete fatores, he possui o fruto da entrada na corrente.

อิทมโวจ ภควา. อตฺตมนา เต ภิกฺขู ภควโต ภาสิตํ อภินนฺทุนฺติ.

Isso foi o que o Abençoado disse. Satisfeitos, os monges alegraram-se com as palavras do Abençoado.

โกสมฺพิยสุตฺตํ นิฏฺฐิตํ อฏฺฐมํ.

O Kosambiya Sutta está concluído, o oitavo.

๙. พฺรหฺมนิมนฺตนิกสุตฺตํ

9. Brahmanimantanika Sutta

๕๐๑. เอวํ เม สุตํ – เอกํ สมยํ ภควา สาวตฺถิยํ วิหรติ เชตวเน อนาถปิณฺฑิกสฺส อาราเม. ตตฺร โข ภควา ภิกฺขู อามนฺเตสิ – ‘‘ภิกฺขโว’’ติ. ‘‘ภทนฺเต’’ติ เต ภิกฺขู ภควโต ปจฺจสฺโสสุํ. ภควา เอตทโวจ –

501. Assim ouvi. Em certa ocasião, o Abençoado estava residindo em Savatthi, no Bosque de Jeta, no Parque de Anathapindika. Lá, o Abençoado dirigiu-se aos monges: 'Monges!' — 'Venerável Senhor', responderam os monges ao Abençoado. O Abençoado disse o seguinte:

‘‘เอกมิทาหํ, ภิกฺขเว, สมยํ อุกฺกฏฺฐายํ วิหรามิ สุภควเน สาลราชมูเล. เตน โข ปน, ภิกฺขเว, สมเยน พกสฺส พฺรหฺมุโน เอวรูปํ ปาปกํ ทิฏฺฐิคตํ อุปฺปนฺนํ โหติ – ‘อิทํ นิจฺจํ, อิทํ ธุวํ, อิทํ สสฺสตํ, อิทํ เกวลํ, อิทํ อจวนธมฺมํ, อิทญฺหิ น ชายติ น ชียติ น มียติ น จวติ น อุปปชฺชติ, อิโต จ ปนญฺญํ อุตฺตริ นิสฺสรณํ นตฺถี’ติ. อถ ขฺวาหํ, ภิกฺขเว, พกสฺส พฺรหฺมุโน เจตสา เจโตปริวิตกฺกมญฺญาย – เสยฺยถาปิ นาม พลวา ปุริโส สมิญฺชิตํ วา พาหํ ปสาเรยฺย, ปสาริตํ วา พาหํ สมิญฺเชยฺย, เอวเมว – อุกฺกฏฺฐายํ สุภควเน สาลราชมูเล อนฺตรหิโต ตสฺมึ พฺรหฺมโลเก ปาตุรโหสึ. อทฺทสา โข มํ, ภิกฺขเว, พโก พฺรหฺมา ทูรโตว อาคจฺฉนฺตํ; ทิสฺวาน มํ เอตทโวจ – ‘เอหิ โข, มาริส, สฺวาคตํ, มาริส! จิรสฺสํ โข, มาริส, อิมํ ปริยายมกาสิ ยทิทํ อิธาคมนาย. อิทญฺหิ, มาริส, นิจฺจํ, อิทํ ธุวํ, อิทํ สสฺสตํ, อิทํ เกวลํ, อิทํ อจวนธมฺมํ, อิทญฺหิ น ชายติ น ชียติ น มียติ น จวติ น อุปปชฺชติ. อิโต จ ปนญฺญํ อุตฺตริ นิสฺสรณํ นตฺถี’’’ติ.

Monges, em certa ocasião, eu estava residindo em Ukkattha, no Bosque Subhaga, à raiz de uma majestosa árvore sala. Naquela ocasião, uma visão perniciosa havia surgido em Baka, o Brahma, da seguinte forma: 'Isto é permanente, isto é estável, isto é eterno, isto é absoluto, isto não está sujeito a desaparecer; pois aqui ninguém nasce, envelhece, morre, falece ou renasce, e além disso não há outra libertação.' Então, monges, conhecendo com a minha mente o pensamento na mente de Baka, o Brahma — assim como um homem forte estende o braço dobrado ou dobra o braço estendido —, desapareci da raiz da majestosa árvore sala no Bosque Subhaga, em Ukkattha, e apareci naquele mundo de Brahma. Baka, o Brahma, viu-me aproximar à distância e disse: 'Venha, nobre senhor! Seja bem-vindo, nobre senhor! Há muito tempo, nobre senhor, não tínheis a oportunidade de vir aqui. Pois isto, nobre senhor, é permanente, isto é estável, isto é eterno, isto é absoluto, isto não está sujeito a desaparecer; pois aqui ninguém nasce, envelhece, morre, falece ou renasce. E além disso não há outra libertação.'

เอวํ วุตฺเต, อหํ, ภิกฺขเว, พกํ พฺรหฺมานํ เอตทโวจํ – ‘‘อวิชฺชาคโต วต, โภ, พโก พฺรหฺมา; อวิชฺชาคโต วต, โภ, พโก พฺรหฺมา; ยตฺร หิ นาม อนิจฺจํเยว สมานํ นิจฺจนฺติ วกฺขติ, อทฺธุวํเยว สมานํ ธุวนฺติ วกฺขติ, อสสฺสตํเยว สมานํ สสฺสตนฺติ วกฺขติ, อเกวลํเยว สมานํ [Pg.402] เกวลนฺติ วกฺขติ, จวนธมฺมํเยว สมานํ อจวนธมฺมนฺติ วกฺขติ; ยตฺถ จ ปน ชายติ ชียติ มียติ จวติ อุปปชฺชติ ตญฺจ วกฺขติ – ‘อิทญฺหิ น ชายติ น ชียติ น มียติ น จวติ น อุปปชฺชตี’ติ; สนฺตญฺจ ปนญฺญํ อุตฺตริ นิสฺสรณํ ‘นตฺถญฺญํ อุตฺตริ นิสฺสรณ’นฺติ วกฺขตี’’ติ.

Quando isso foi dito, monges, eu disse a Baka, o Brahmā: 'O estimado Baka, o Brahmā, caiu na ignorância; o estimado Baka, o Brahmā, caiu na ignorância! Pois ele diz que o impermanente é permanente, que o instável é estável, que o não eterno é eterno, que o incompleto é completo, que aquilo que é sujeito a desaparecer não é sujeito a desaparecer; e sobre onde se nasce, envelhece, morre, falece e renasce, ele diz: "Pois aqui não se nasce, não se envelhece, não se morre, não se falece, não se renasce"; e havendo outra saída além desta, ele diz: "Não há outra saída além desta".'

๕๐๒. ‘‘อถ โข, ภิกฺขเว, มาโร ปาปิมา อญฺญตรํ พฺรหฺมปาริสชฺชํ อนฺวาวิสิตฺวา มํ เอตทโวจ – ‘ภิกฺขุ, ภิกฺขุ, เมตมาสโท เมตมาสโท, เอโส หิ, ภิกฺขุ, พฺรหฺมา มหาพฺรหฺมา อภิภู อนภิภูโต อญฺญทตฺถุทโส วสวตฺตี อิสฺสโร กตฺตา นิมฺมาตา เสฏฺโฐ สชิตา วสี ปิตา ภูตภพฺยานํ. อเหสุํ โข เย, ภิกฺขุ, ตยา ปุพฺเพ สมณพฺราหฺมณา โลกสฺมึ ปถวีครหกา ปถวีชิคุจฺฉกา, อาปครหกา อาปชิคุจฺฉกา, เตชครหกา เตชชิคุจฺฉกา, วายครหกา วายชิคุจฺฉกา, ภูตครหกา ภูตชิคุจฺฉกา, เทวครหกา เทวชิคุจฺฉกา, ปชาปติครหกา ปชาปติชิคุจฺฉกา, พฺรหฺมครหกา พฺรหฺมชิคุจฺฉกา – เต กายสฺส เภทา ปาณุปจฺเฉทา หีเน กาเย ปติฏฺฐิตา อเหสุํ. เย ปน, ภิกฺขุ, ตยา ปุพฺเพ สมณพฺราหฺมณา โลกสฺมึ ปถวีปสํสกา ปถวาภินนฺทิโน, อาปปสํสกา อาปาภินนฺทิโน, เตชปสํสกา เตชาภินนฺทิโน, วายปสํสกา วายาภินนฺทิโน, ภูตปสํสกา ภูตาภินนฺทิโน, เทวปสํสกา เทวาภินนฺทิโน, ปชาปติปสํสกา ปชาปตาภินนฺทิโน, พฺรหฺมปสํสกา พฺรหฺมาภินนฺทิโน – เต กายสฺส เภทา ปาณุปจฺเฉทา ปณีเต กาเย ปติฏฺฐิตา. ตํ ตาหํ, ภิกฺขุ, เอวํ วทามิ – ‘อิงฺฆ ตฺวํ, มาริส, ยเทว เต พฺรหฺมา อาห ตเทว ตฺวํ กโรหิ, มา ตฺวํ พฺรหฺมุโน วจนํ อุปาติวตฺติตฺโถ’. สเจ โข ตฺวํ, ภิกฺขุ, พฺรหฺมุโน วจนํ อุปาติวตฺติสฺสสิ, เสยฺยถาปิ นาม ปุริโส สิรึ อาคจฺฉนฺตึ ทณฺเฑน ปฏิปฺปณาเมยฺย, เสยฺยถาปิ วา ปน, ภิกฺขุ, ปุริโส นรกปฺปปาเต ปปตนฺโต หตฺเถหิ จ ปาเทหิ จ ปถวึ วิราเธยฺย, เอวํ สมฺปทมิทํ, ภิกฺขุ, ตุยฺหํ ภวิสฺสติ. ‘อิงฺฆํ ตฺวํ, มาริส, ยเทว เต พฺรหฺมา อาห ตเทว ตฺวํ กโรหิ, มา ตฺวํ พฺรหฺมุโน วจนํ อุปาติวตฺติตฺโถ. นนุ ตฺวํ, ภิกฺขุ, ปสฺสสิ พฺรหฺมปริสํ สนฺนิปติต’นฺติ? อิติ โข มํ, ภิกฺขเว, มาโร ปาปิมา พฺรหฺมปริสํ อุปเนสิ.

502. Então, monges, Māra, o Maligno, possuindo um dos membros da assembleia de Brahmā, disse-me: 'Monge, monge! Não o afronte, não o afronte! Pois este Brahmā, monge, é o Grande Brahmā, o Soberano, o Invicto, Aquele que Tudo Vê, o Detentor do Poder, o Senhor, o Autor, o Criador, o Supremo, o Ordenador, o Mestre, o Pai daqueles que existem e que existirão. Antes do seu tempo, monge, houve no mundo ascetas e brâmanes que criticavam a terra e tinham aversão à terra, que criticavam a água e tinham aversão à água, que criticavam o fogo e tinham aversão ao fogo, que criticavam o ar e tinham aversão ao ar, que criticavam os seres e tinham aversão aos seres, que criticavam os devas e tinham aversão aos devas, que criticavam Pajāpati e tinham aversão a Pajāpati, que criticavam Brahmā e tinham aversão a Brahmā — e, com a dissolução do corpo, quando a vida se extinguiu, eles se estabeleceram em um corpo inferior. Mas aqueles ascetas e brâmanes, monge, que antes do seu tempo no mundo elogiaram a terra e se deleitaram na terra, elogiaram a água e se deleitaram na água, elogiaram o fogo e se deleitaram no fogo, elogiaram o ar e se deleitaram no ar, elogiaram os seres e se deleitaram nos seres, elogiaram os devas e se deleitaram nos devas, elogiaram Pajāpati e se deleitaram em Pajāpati, elogiaram Brahmā e se deleitaram em Brahmā — com a dissolução do corpo, quando a vida se extinguiu, eles se estabeleceram em um corpo superior. Por isso, monge, eu lhe digo: "Ora, meu caro, faça exatamente o que Brahmā lhe diz; não desobedeça à palavra de Brahmā". Se você, monge, desobedecer à palavra de Brahmā, será como um homem que afasta com um bastão a fortuna que se aproxima, ou como um homem que, caindo em um abismo profundo, tenta em vão agarrar a terra com as mãos e os pés; assim acontecerá com você, monge. "Ora, meu caro, faça exatamente o que Brahmā lhe diz; não desobedeça à palavra de Brahmā. Por acaso você não vê, monge, a assembleia de Brahmā aqui reunida?" Assim, monges, Māra, o Maligno, tentou me induzir a submeter-me à assembleia de Brahmā.

‘‘เอวํ [Pg.403] วุตฺเต, อหํ, ภิกฺขเว, มารํ ปาปิมนฺตํ เอตทโวจํ – ‘ชานามิ โข ตาหํ, ปาปิม; มา ตฺวํ มญฺญิตฺโถ – น มํ ชานาตี’ติ. มาโร ตฺวมสิ, ปาปิม. โย เจว, ปาปิม, พฺรหฺมา, ยา จ พฺรหฺมปริสา, เย จ พฺรหฺมปาริสชฺชา, สพฺเพว ตว หตฺถคตา สพฺเพว ตว วสํคตา. ตุยฺหญฺหิ, ปาปิม, เอวํ โหติ – ‘เอโสปิ เม อสฺส หตฺถคโต, เอโสปิ เม อสฺส วสํคโต’ติ. อหํ โข ปน, ปาปิม, เนว ตว หตฺถคโต เนว ตว วสํคโต’’ติ.

Quando isso foi dito, monges, eu disse a Māra, o Maligno: 'Eu o conheço, Maligno. Não pense: "Ele não me conhece". Você é Māra, o Maligno. Tanto Brahmā, Maligno, quanto a assembleia de Brahmā e os membros da assembleia de Brahmā, todos caíram em suas mãos, todos caíram sob o seu poder. Pois você pensa, Maligno: "Este também cairá em minhas mãos, este também cairá sob o meu poder"; mas eu, Maligno, não caí em suas mãos, nem caí sob o seu poder.'

๕๐๓. ‘‘เอวํ วุตฺเต, ภิกฺขเว, พโก พฺรหฺมา มํ เอตทโวจ – ‘อหญฺหิ, มาริส, นิจฺจํเยว สมานํ นิจฺจนฺติ วทามิ, ธุวํเยว สมานํ ธุวนฺติ วทามิ, สสฺสตํเยว สมานํ สสฺสตนฺติ วทามิ, เกวลํเยว สมานํ เกวลนฺติ วทามิ, อจวนธมฺมํเยว สมานํ อจวนธมฺม’นฺติ วทามิ, ยตฺถ จ ปน น ชายติ น ชียติ น มียติ น จวติ น อุปปชฺชติ ตเทวาหํ วทามิ – ‘อิทญฺหิ น ชายติ น ชียติ น มียติ น จวติ น อุปปชฺชตี’ติ. อสนฺตญฺจ ปนญฺญํ อุตฺตริ นิสฺสรณํ ‘นตฺถญฺญํ อุตฺตริ นิสฺสรณ’นฺติ วทามิ. อเหสุํ โข, ภิกฺขุ, ตยา ปุพฺเพ สมณพฺราหฺมณา โลกสฺมึ ยาวตกํ ตุยฺหํ กสิณํ อายุ ตาวตกํ เตสํ ตโปกมฺมเมว อโหสิ. เต โข เอวํ ชาเนยฺยุํ – ‘สนฺตญฺจ ปนญฺญํ อุตฺตริ นิสฺสรณํ อตฺถญฺญํ อุตฺตริ นิสฺสรณนฺติ, อสนฺตํ วา อญฺญํ อุตฺตริ นิสฺสรณํ นตฺถญฺญํ อุตฺตริ นิสฺสรณ’นฺติ. ตํ ตาหํ, ภิกฺขุ, เอวํ วทามิ – ‘น เจวญฺญํ อุตฺตริ นิสฺสรณํ ทกฺขิสฺสสิ, ยาวเทว จ ปน กิลมถสฺส วิฆาตสฺส ภาคี ภวิสฺสสิ. สเจ โข ตฺวํ, ภิกฺขุ, ปถวึ อชฺโฌสิสฺสสิ, โอปสายิโก เม ภวิสฺสสิ วตฺถุสายิโก, ยถากามกรณีโย พาหิเตยฺโย. สเจ อาปํ… เตชํ… วายํ… ภูเต… เทเว… ปชาปตึ… พฺรหฺมํ อชฺโฌสิสฺสสิ, โอปสายิโก เม ภวิสฺสสิ วตฺถุสายิโก, ยถากามกรณีโย พาหิเตยฺโย’ติ.

503. Quando isso foi dito, monges, Baka, o Brahmā, disse-me: 'Caro senhor, eu digo que o permanente é permanente, que o estável é estável, que o eterno é eterno, que o completo é completo, que aquilo que não é sujeito a desaparecer não é sujeito a desaparecer; e sobre onde não se nasce, não se envelhece, não se morre, não se falece, não se renasce, eu digo: "Pois aqui não se nasce, não se envelhece, não se morre, não se falece, não se renasce"; e não havendo outra saída além desta, eu digo: "Não há outra saída além desta". Houve no mundo, monge, antes do seu tempo, ascetas e brâmanes cuja prática ascética durou tanto quanto toda a sua vida. Eles saberiam se houvesse outra saída além desta, que "há outra saída além desta", ou, se não houvesse outra saída além desta, que "não há outra saída além desta". Por isso, monge, eu lhe digo: "Você não verá outra saída além desta, e no final obterá apenas cansaço e frustração. Se você se apegar à terra, estará perto de mim, sob o meu domínio, para que eu faça de você o que quiser e o puna. Se você se apegar à água... ao fogo... ao ar... aos seres... aos devas... a Pajāpati... a Brahmā, estará perto de mim, sob o meu domínio, para que eu faça de você o que quiser e o puna".'

‘‘อหมฺปิ โข เอวํ, พฺรหฺเม, ชานามิ – สเจ ปถวึ อชฺโฌสิสฺสามิ, โอปสายิโก เต ภวิสฺสามิ วตฺถุสายิโก, ยถากามกรณีโย พาหิเตยฺโย. ‘สเจ อาปํ… เตชํ… วายํ… ภูเต… เทเว… ปชาปตึ… พฺรหฺมํ อชฺโฌสิสฺสามิ, โอปสายิโก เต ภวิสฺสามิ วตฺถุสายิโก, ยถากามกรณีโย พาหิเตยฺโย’ติ อปิ จ เต อหํ, พฺรหฺเม, คติญฺจ ปชานามิ, ชุติญฺจ ปชานามิ – เอวํ มหิทฺธิโก พโก พฺรหฺมา, เอวํ มหานุภาโว พโก พฺรหฺมา, เอวํ มเหสกฺโข พโก พฺรหฺมา’’ติ.

'Eu também sei disso, Brahmā: se eu me apegar à terra, estarei perto de você, sob o seu domínio, para que você faça de mim o que quiser e me puna. Se eu me apegar à água... ao fogo... ao ar... aos seres... aos devas... a Pajāpati... a Brahmā, estarei perto de você, sob o seu domínio, para que você faça de mim o que quiser e me puna. Além disso, Brahmā, eu compreendo o seu alcance e o seu poder: Baka, o Brahmā, tem tanto poder, tanta força, tanta influência.'

‘‘ยถากถํ [Pg.404] ปน เม ตฺวํ, มาริส, คติญฺจ ปชานาสิ, ชุติญฺจ ปชานาสิ – ‘เอวํ มหิทฺธิโก พโก พฺรหฺมา, เอวํ มหานุภาโว พโก พฺรหฺมา, เอวํ มเหสกฺโข พโก พฺรหฺมา’ติ?

'Mas de que maneira, caro senhor, você compreende o meu alcance e o meu poder, dizendo: "Baka, o Brahmā, tem tanto poder, tanta força, tanta influência"?'

‘‘ยาวตา จนฺทิมสูริยา, ปริหรนฺติ ทิสา ภนฺติ วิโรจนา;

ตาว สหสฺสธา โลโก, เอตฺถ เต วตฺตเต วโส.

'Até onde o sol e a lua giram, brilhando e iluminando as direções, por todo esse mundo de mil galáxias estende-se o seu domínio.

‘‘ปโรปรญฺจ ชานาสิ, อโถ ราควิราคินํ;

อิตฺถภาวญฺญถาภาวํ, สตฺตานํ อาคตึ คติ’’นฺติ.

Lá você conhece o superior e o inferior, e também quem tem cobiça e quem está livre da cobiça, a existência aqui e em outros lugares, o vir e o ir dos seres.'

‘‘เอวํ โข เต อหํ, พฺรหฺเม, คติญฺจ ปชานามิ ชุติญฺจ ปชานามิ – ‘เอวํ มหิทฺธิโก พโก พฺรหฺมา, เอวํ มหานุภาโว พโก พฺรหฺมา, เอวํ มเหสกฺโข พโก พฺรหฺมา’ติ.

'Assim, Brahmā, eu compreendo o seu alcance e o seu poder: Baka, o Brahmā, tem tanto poder, tanta força, tanta influência.

๕๐๔. ‘‘อตฺถิ โข, พฺรหฺเม, อญฺโญ กาโย, ตํ ตฺวํ น ชานาสิ น ปสฺสสิ; ตมหํ ชานามิ ปสฺสามิ. อตฺถิ โข, พฺรหฺเม, อาภสฺสรา นาม กาโย ยโต ตฺวํ จุโต อิธูปปนฺโน. ตสฺส เต อติจิรนิวาเสน สา สติ ปมุฏฺฐา, เตน ตํ ตฺวํ น ชานาสิ น ปสฺสสิ; ตมหํ ชานามิ ปสฺสามิ. เอวมฺปิ โข อหํ, พฺรหฺเม, เนว เต สมสโม อภิญฺญาย, กุโต นีเจยฺยํ? อถ โข อหเมว ตยา ภิยฺโย. อตฺถิ โข, พฺรหฺเม, สุภกิณฺโห นาม กาโย, เวหปฺผโล นาม กาโย, อภิภู นาม กาโย, ตํ ตฺวํ น ชานาสิ น ปสฺสสิ; ตมหํ ชานามิ ปสฺสามิ. เอวมฺปิ โข อหํ, พฺรหฺเม, เนว เต สมสโม อภิญฺญาย, กุโต นีเจยฺยํ? อถ โข อหเมว ตยา ภิยฺโย. ปถวึ โข อหํ, พฺรหฺเม, ปถวิโต อภิญฺญาย ยาวตา ปถวิยา ปถวตฺเตน อนนุภูตํ ตทภิญฺญาย ปถวึ นาปโหสึ, ปถวิยา นาปโหสึ, ปถวิโต นาปโหสึ, ปถวึ เมติ นาปโหสึ, ปถวึ นาภิวทึ. เอวมฺปิ โข อหํ, พฺรหฺเม, เนว เต สมสโม อภิญฺญาย, กุโต นีเจยฺยํ? อถ โข อหเมว ตยา ภิยฺโย. อาปํ โข อหํ, พฺรหฺเม…เป… เตชํ โข อหํ, พฺรหฺเม…เป… วายํ โข อหํ, พฺรหฺเม…เป… ภูเต โข อหํ, พฺรหฺเม…เป… เทเว โข อหํ, พฺรหฺเม…เป… ปชาปตึ โข อหํ, พฺรหฺเม…เป… พฺรหฺมํ โข อหํ, พฺรหฺเม…เป… อาภสฺสเร โข อหํ, พฺรหฺเม…เป… สุภกิณฺเห โข อหํ, พฺรหฺเม… [Pg.405] …เป… เวหปฺผเล โข อหํ, พฺรหฺเม…เป… อภิภุํ โข อหํ, พฺรหฺเม…เป… สพฺพํ โข อหํ, พฺรหฺเม, สพฺพโต อภิญฺญาย ยาวตา สพฺพสฺส สพฺพตฺเตน อนนุภูตํ ตทภิญฺญาย สพฺพํ นาปโหสึ สพฺพสฺมึ นาปโหสึ สพฺพโต นาปโหสึ สพฺพํ เมติ นาปโหสึ, สพฺพํ นาภิวทึ. เอวมฺปิ โข อหํ, พฺรหฺเม, เนว เต สมสโม อภิญฺญาย, กุโต นีเจยฺยํ? อถ โข อหเมว ตยา ภิยฺโย’’ติ.

504. 'Mas há, Brahmā, outro plano de existência que você não conhece nem vê, mas que eu conheço e vejo. Há, Brahmā, o plano chamado dos Devas do Brilho Transbordante (Ābhassara), de onde você faleceu para renascer aqui. Devido à sua permanência extremamente longa aqui, a sua memória disso se perdeu, e por isso você não o conhece nem o vê; mas eu o conheço e o vejo. Assim, Brahmā, em termos de conhecimento direto, eu não estou no mesmo nível que você; como então poderia saber menos? Pelo contrário, eu sei mais do que você. Há, Brahmā, o plano chamado dos Devas da Glória Refulgente (Subhakiṇha)... o plano chamado dos Devas dos Grandes Frutos (Vehapphala)... o plano chamado do Conquistador (Abhibhū), que você não conhece nem vê; mas eu o conheço e o vejo. Assim, Brahmā, em termos de conhecimento direto, eu não estou no mesmo nível que você; como então poderia saber menos? Pelo contrário, eu sei mais do que você. Tendo conhecido diretamente a terra como terra, Brahmā, e tendo conhecido diretamente aquilo que não é alcançado pela natureza terrestre da terra, eu não me identifiquei com a terra, não me identifiquei na terra, não me identifiquei à parte da terra, não pensei "a terra é minha", não afirmei a terra. Assim, Brahmā, em termos de conhecimento direto, eu não estou no mesmo nível que você; como então poderia saber menos? Pelo contrário, eu sei mais do que você. Tendo conhecido diretamente a água como água... o fogo como fogo... o ar como ar... os seres como seres... os devas como devas... Pajāpati como Pajāpati... Brahmā como Brahmā... os Devas do Brilho Transbordante como os Devas do Brilho Transbordante... os Devas da Glória Refulgente como os Devas da Glória Refulgente... os Devas dos Grandes Frutos como os Devas dos Grandes Frutos... o Conquistador como o Conquistador... o todo como o todo, e tendo conhecido diretamente aquilo que não é alcançado pela totalidade do todo, eu não me identifiquei com o todo, não me identifiquei no todo, não me identifiquei à parte do todo, não pensei "o todo é meu", não afirmei o todo. Assim, Brahmā, em termos de conhecimento direto, eu não estou no mesmo nível que você; como então poderia saber menos? Pelo contrário, eu sei mais do que você.'

‘‘สเจ โข, มาริส, สพฺพสฺส สพฺพตฺเตน อนนุภูตํ, ตทภิญฺญาย มา เหว เต ริตฺตกเมว อโหสิ, ตุจฺฉกเมว อโหสี’’ติ.

'Se, caro senhor, há aquilo que não é alcançado pela totalidade do todo, tendo conhecido isso diretamente, que isso não seja para você algo vão e vazio!'

‘‘‘วิญฺญาณํ อนิทสฺสนํ อนนฺตํ สพฺพโต ปภํ’, ตํ ปถวิยา ปถวตฺเตน อนนุภูตํ, อาปสฺส อาปตฺเตน อนนุภูตํ, เตชสฺส เตชตฺเตน อนนุภูตํ, วายสฺส วายตฺเตน อนนุภูตํ, ภูตานํ ภูตตฺเตน อนนุภูตํ, เทวานํ เทวตฺเตน อนนุภูตํ, ปชาปติสฺส ปชาปติตฺเตน อนนุภูตํ, พฺรหฺมานํ พฺรหฺมตฺเตน อนนุภูตํ, อาภสฺสรานํ อาภสฺสรตฺเตน อนนุภูตํ, สุภกิณฺหานํ สุภกิณฺหตฺเตน อนนุภูตํ, เวหปฺผลานํ เวหปฺผลตฺเต อนนุภูตํ, อภิภุสฺส อภิภุตฺเตน อนนุภูตํ, สพฺพสฺส สพฺพตฺเตน อนนุภูตํ’’.

'A consciência invisível, infinita, radiante por toda parte', isso não é alcançado pela natureza terrestre da terra, não é alcançado pela natureza aquática da água, não é alcançado pela natureza ígnea do fogo, não é alcançado pela natureza aérea do ar, não é alcançado pela natureza de ser dos seres, não é alcançado pela natureza divina dos devas, não é alcançado pela natureza de Pajāpati de Pajāpati, não é alcançado pela natureza de Brahmā de Brahmā, não é alcançado pela natureza dos Devas do Brilho Transbordante, não é alcançado pela natureza dos Devas da Glória Refulgente, não é alcançado pela natureza dos Devas dos Grandes Frutos, não é alcançado pela natureza do Conquistador, não é alcançado pela totalidade do todo.

‘‘หนฺท จรหิ เต, มาริส, ปสฺส อนฺตรธายามี’’ติ. ‘หนฺท จรหิ เม ตฺวํ, พฺรหฺเม, อนฺตรธายสฺสุ, สเจ วิสหสี’ติ. อถ โข, ภิกฺขเว, พโก พฺรหฺมา ‘อนฺตรธายิสฺสามิ สมณสฺส โคตมสฺส, อนฺตรธายิสฺสามิ สมณสฺส โคตมสฺสา’ติ เนวสฺสุ เม สกฺโกติ อนฺตรธายิตุํ.

'Pois bem, caro senhor, veja, eu vou desaparecer de você!' 'Pois bem, Brahmā, desapareça de mim, se for capaz!' Então, monges, Baka, o Brahmā, dizendo: 'Vou desaparecer do asceta Gotama, vou desaparecer do asceta Gotama!', foi totalmente incapaz de desaparecer de mim.

‘‘เอวํ วุตฺเต, อหํ, ภิกฺขเว, พกํ พฺรหฺมานํ เอตทโวจํ – ‘หนฺท จรหิ เต พฺรหฺเม อนฺตรธายามี’ติ. ‘หนฺท จรหิ เม ตฺวํ, มาริส, อนฺตรธายสฺสุ สเจ วิสหสี’ติ. อถ โข อหํ, ภิกฺขเว, ตถารูปํ อิทฺธาภิสงฺขารํ อภิสงฺขาสึ – ‘เอตฺตาวตา พฺรหฺมา จ พฺรหฺมปริสา จ พฺรหฺมปาริสชฺชา จ สทฺทญฺจ เม โสสฺสนฺติ, น จ มํ ทกฺขนฺตี’ติ. อนฺตรหิโต อิมํ คาถํ อภาสึ –

Quando isso foi dito, monges, eu disse a Baka, o Brahmā: 'Pois bem, Brahmā, agora eu vou desaparecer de você!' 'Pois bem, caro senhor, desapareça de mim, se for capaz!' Então, monges, realizei tal manifestação de poder supranormal que determinei: 'Que Brahmā, a assembleia de Brahmā e os membros da assembleia de Brahmā ouçam apenas a minha voz, mas não me vejam'. E, invisível, proferi este verso:

‘‘ภเววาหํ ภยํ ทิสฺวา, ภวญฺจ วิภเวสินํ;

ภวํ นาภิวทึ กิญฺจิ, นนฺทิญฺจ น อุปาทิยิ’’นฺติ.

'Tendo visto o perigo na existência, e como os que buscam a não existência continuam a existir, não acolhi nenhum tipo de existência, nem me apeguei ao deleite.'

‘‘อถ [Pg.406] โข, ภิกฺขเว, พฺรหฺมา จ พฺรหฺมปริสา จ พฺรหฺมปาริสชฺชา จ อจฺฉริยพฺภุตจิตฺตชาตา อเหสุํ – ‘อจฺฉริยํ วต โภ, อพฺภุตํ วต โภ! สมณสฺส โคตมสฺส มหิทฺธิกตา มหานุภาวตา, น จ วต โน อิโต ปุพฺเพ ทิฏฺโฐ วา, สุโต วา, อญฺโญ สมโณ วา พฺราหฺมโณ วา เอวํ มหิทฺธิโก เอวํ มหานุภาโว ยถายํ สมโณ โคตโม สกฺยปุตฺโต สกฺยกุลา ปพฺพชิโต. ภวรามาย วต, โภ, ปชาย ภวรตาย ภวสมฺมุทิตาย สมูลํ ภวํ อุทพฺพหี’ติ.

Então, monges, o Brahmā, a assembleia de Brahmā e os membros da assembleia de Brahmā ficaram maravilhados e cheios de espanto, dizendo: 'É maravilhoso, senhores! É extraordinário, senhores! O grande poder e a grande majestade do asceta Gotama! Nunca antes havíamos visto ou ouvido falar de qualquer outro asceta ou brâmane que tivesse tão grande poder e tão grande majestade quanto este asceta Gotama, que partiu para a vida sem lar a partir do clã dos Sakyas. Senhores, em meio a uma geração que se deleita na existência, que se compraz na existência, que se regozija na existência, ele extirpou a existência junto com a sua própria raiz!'

๕๐๕. ‘‘อถ โข, ภิกฺขเว, มาโร ปาปิมา อญฺญตรํ พฺรหฺมปาริสชฺชํ อนฺวาวิสิตฺวา มํ เอตทโวจ – ‘สเจ โข ตฺวํ, มาริส, เอวํ ปชานาสิ, สเจ ตฺวํ เอวํ อนุพุทฺโธ, มา สาวเก อุปเนสิ, มา ปพฺพชิเต; มา สาวกานํ ธมฺมํ เทเสสิ, มา ปพฺพชิตานํ; มา สาวเกสุ เคธิมกาสิ, มา ปพฺพชิเตสุ. อเหสุํ โข, ภิกฺขุ, ตยา ปุพฺเพ สมณพฺราหฺมณา โลกสฺมึ อรหนฺโต สมฺมาสมฺพุทฺธา ปฏิชานมานา. เต สาวเก อุปเนสุํ ปพฺพชิเต, สาวกานํ ธมฺมํ เทเสสุํ ปพฺพชิตานํ, สาวเกสุ เคธิมกํสุ ปพฺพชิเตสุ, เต สาวเก อุปเนตฺวา ปพฺพชิเต, สาวกานํ ธมฺมํ เทเสตฺวา ปพฺพชิตานํ, สาวเกสุ เคธิตจิตฺตา ปพฺพชิเตสุ, กายสฺส เภทา ปาณุปจฺเฉทา หีเน กาเย ปติฏฺฐิตา. อเหสุํ เย ปน, ภิกฺขุ, ตยา ปุพฺเพ สมณพฺราหฺมณา โลกสฺมึ อรหนฺโต สมฺมาสมฺพุทฺธา ปฏิชานมานา. เต น สาวเก อุปเนสุํ น ปพฺพชิเต, น สาวกานํ ธมฺมํ เทเสสุํ น ปพฺพชิตานํ, น สาวเกสุ เคธิมกํสุ น ปพฺพชิเตสุ, เต น สาวเก อุปเนตฺวา น ปพฺพชิเต, น สาวกานํ ธมฺมํ เทเสตฺวา น ปพฺพชิตานํ, น สาวเกสุ เคธิตจิตฺตา น ปพฺพชิเตสุ, กายสฺส เภทา ปาณุปจฺเฉทา ปณีเต กาเย ปติฏฺฐิตา. ตํ ตาหํ, ภิกฺขุ, เอวํ วทามิ – อิงฺฆ ตฺวํ, มาริส, อปฺโปสฺสุกฺโก ทิฏฺฐธมฺมสุขวิหารมนุยุตฺโต วิหรสฺสุ, อนกฺขาตํ กุสลญฺหิ, มาริส, มา ปรํ โอวทาหี’ติ.

505. Então, monges, Māra, o Maligno, tomou posse de um dos membros da assembleia de Brahmā e me disse: 'Caro senhor, se é isso o que você sabe, se é isso o que você descobriu, não guie seus discípulos leigos nem aqueles que partiram para a vida sem lar; não ensine o Dhamma aos seus discípulos leigos nem àqueles que partiram para a vida sem lar; não tenha apego por seus discípulos leigos nem por aqueles que partiram para a vida sem lar. Antes de seu tempo, bhikkhu, houve no mundo ascetas e brâmanes que se declaravam consumados e plenamente iluminados, e eles guiaram seus discípulos leigos e aqueles que partiram para a vida sem lar; ensinaram o Dhamma aos seus discípulos leigos e àqueles que partiram para a vida sem lar; tiveram apego por seus discípulos leigos e por aqueles que partiram para a vida sem lar; e, com a dissolução do corpo, após o término da vida, eles se estabeleceram em um corpo inferior. Mas antes de seu tempo, bhikkhu, houve também no mundo ascetas e brâmanes que se declaravam consumados e plenamente iluminados, e eles não guiaram seus discípulos leigos nem aqueles que partiram para a vida sem lar; não ensinaram o Dhamma aos seus discípulos leigos nem àqueles que partiram para a vida sem lar; não tiveram apego por seus discípulos leigos nem por aqueles que partiram para a vida sem lar; e, com a dissolução do corpo, após o término da vida, eles se estabeleceram em um corpo superior. Portanto, bhikkhu, eu lhe digo isto: vamos, caro senhor, permaneça sem preocupações, dedicado a uma estada agradável aqui e agora; o que não é declarado é melhor, caro senhor, por isso não instrua os outros.'

‘‘เอวํ วุตฺเต, อหํ, ภิกฺขเว, มารํ ปาปิมนฺตํ เอตทโวจํ – ‘ชานามิ โข ตาหํ, ปาปิม, มา ตฺวํ มญฺญิตฺโถ – น มํ ชานาตี’ติ. มาโร ตฺวมสิ, ปาปิม. น มํ ตฺวํ, ปาปิม, หิตานุกมฺปี เอวํ วเทสิ; อหิตานุกมฺปี มํ ตฺวํ, ปาปิม, เอวํ วเทสิ. ตุยฺหญฺหิ, ปาปิม, เอวํ โหติ – ‘เยสํ สมโณ โคตโม ธมฺมํ เทเสสฺสติ, เต เม วิสยํ อุปาติวตฺติสฺสนฺตี’ติ. อสมฺมาสมฺพุทฺธาว ปน เต[Pg.407], ปาปิม, สมานา สมฺมาสมฺพุทฺธามฺหาติ ปฏิชานึสุ. อหํ โข ปน, ปาปิม, สมฺมาสมฺพุทฺโธว สมาโน สมฺมาสมฺพุทฺโธมฺหีติ ปฏิชานามิ. เทเสนฺโตปิ หิ, ปาปิม, ตถาคโต สาวกานํ ธมฺมํ ตาทิโสว อเทเสนฺโตปิ หิ, ปาปิม, ตถาคโต สาวกานํ ธมฺมํ ตาทิโสว. อุปเนนฺโตปิ หิ, ปาปิม, ตถาคโต สาวเก ตาทิโสว, อนุปเนนฺโตปิ หิ, ปาปิม, ตถาคโต สาวเก ตาทิโสว. ตํ กิสฺส เหตุ? ตถาคตสฺส, ปาปิม, เย อาสวา สํกิเลสิกา โปโนพฺภวิกา สทรา ทุกฺขวิปากา อายตึ ชาติชรามรณิยา – เต ปหีนา อุจฺฉินฺนมูลา ตาลาวตฺถุกตา อนภาวํกตา อายตึ อนุปฺปาทธมฺมา. เสยฺยถาปิ, ปาปิม, ตาโล มตฺถกจฺฉินฺโน อภพฺโพ ปุน วิรูฬฺหิยา; เอวเมว โข, ปาปิม, ตถาคตสฺส เย อาสวา สํกิเลสิกา โปโนพฺภวิกา สทรา ทุกฺขวิปากา อายตึ ชาติชรามรณิยา – เต ปหีนา อุจฺฉินฺนมูลา ตาลาวตฺถุกตา อนภาวํกตา อายตึ อนุปฺปาทธมฺมาติ.

Quando isso foi dito, monges, eu disse a Māra, o Maligno: 'Eu conheço você, Maligno! Não pense: "Ele não me conhece". Você é Māra, o Maligno. Não é por compaixão pelo meu bem-estar que você fala assim, Maligno; é sem compaixão pelo meu bem-estar que você fala assim. Pois você pensa assim, Maligno: "Aqueles a quem o asceta Gotama ensinar o Dhamma escaparão do meu domínio". Aqueles ascetas e brâmanes, Maligno, que se declaravam plenamente iluminados, não eram plenamente iluminados. Mas eu, que me declaro plenamente iluminado, sou plenamente iluminado. Quer o Tathāgata ensine o Dhamma aos discípulos, ele é o mesmo, Maligno; quer o Tathāgata não ensine o Dhamma aos discípulos, ele é o mesmo. Quer o Tathāgata guie os discípulos, ele é o mesmo, Maligno; quer o Tathāgata não guie os discípulos, ele é o mesmo. E por que isso? Porque o Tathāgata abandonou as impurezas que corrompem, que trazem a renovação da existência, que causam aflição, que amadurecem em sofrimento e que levam ao futuro nascimento, envelhecimento e morte; ele as cortou pela raiz, tornou-as como um tronco de palmeira, eliminou-as de modo que não estejam mais sujeitas a surgir no futuro. Assim como uma palmeira cuja copa foi cortada é incapaz de crescer novamente, da mesma forma o Tathāgata abandonou as impurezas que corrompem, que trazem a renovação da existência, que causam aflição, que amadurecem em sofrimento e que levam ao futuro nascimento, envelhecimento e morte; ele as cortou pela raiz, tornou-as como um tronco de palmeira, eliminou-as de modo que não estejam mais sujeitas a surgir no futuro.'

‘‘อิติ หิทํ มารสฺส จ อนาลปนตาย พฺรหฺมุโน จ อภินิมนฺตนตาย, ตสฺมา อิมสฺส เวยฺยากรณสฺส พฺรหฺมนิมนฺตนิกํเตว อธิวจน’’นฺติ.

Assim, por causa da incapacidade de Māra de responder e devido ao convite do Brahmā, o nome deste discurso é 'O Convite de um Brahmā' (Brahmanimantanika).

พฺรหฺมนิมนฺตนิกสุตฺตํ นิฏฺฐิตํ นวมํ.

O Brahmanimantanika Sutta, o nono, está concluído.

๑๐. มารตชฺชนียสุตฺตํ

10. Māratajjanīya Sutta — A Repreensão a Māra

๕๐๖. เอวํ เม สุตํ – เอกํ สมยํ อายสฺมา มหาโมคฺคลฺลาโน ภคฺเคสุ วิหรติ สุสุมารคิเร เภสกฬาวเน มิคทาเย. เตน โข ปน สมเยน อายสฺมา มหาโมคฺคลฺลาโน อพฺโภกาเส จงฺกมติ. เตน โข ปน สมเยน มาโร ปาปิมา อายสฺมโต มหาโมคฺคลฺลานสฺส กุจฺฉิคโต โหติ โกฏฺฐมนุปวิฏฺโฐ. อถ โข อายสฺมโต มหาโมคฺคลฺลานสฺส เอตทโหสิ – ‘‘กึ นุ โข เม กุจฺฉิ ครุคโร วิย ? มาสาจิตํ มญฺเญ’’ติ. อถ โข อายสฺมา มหาโมคฺคลฺลาโน จงฺกมา โอโรหิตฺวา วิหารํ ปวิสิตฺวา ปญฺญตฺเต อาสเน นิสีทิ. นิสชฺช โข อายสฺมา มหาโมคฺคลฺลาโน ปจฺจตฺตํ โยนิโส มนสากาสิ. อทฺทสา โข อายสฺมา มหาโมคฺคลฺลาโน มารํ ปาปิมนฺตํ กุจฺฉิคตํ โกฏฺฐมนุปวิฏฺฐํ. ทิสฺวาน [Pg.408] มารํ ปาปิมนฺตํ เอตทโวจ – ‘‘นิกฺขม, ปาปิม; นิกฺขม, ปาปิม! มา ตถาคตํ วิเหเสสิ, มา ตถาคตสาวกํ. มา เต อโหสิ ทีฆรตฺตํ อหิตาย ทุกฺขายา’’ติ. อถ โข มารสฺส ปาปิมโต เอตทโหสิ – ‘‘อชานเมว โข มํ อยํ สมโณ อปสฺสํ เอวมาห – ‘นิกฺขม, ปาปิม; นิกฺขม, ปาปิม! มา ตถาคตํ วิเหเสสิ, มา ตถาคตสาวกํ. มา เต อโหสิ ทีฆรตฺตํ อหิตาย ทุกฺขายา’ติ. โยปิสฺส โส สตฺถา โสปิ มํ เนว ขิปฺปํ ชาเนยฺย, กุโต ปน มํ อยํ สาวโก ชานิสฺสตี’’ติ? อถ โข อายสฺมา มหาโมคฺคลฺลาโน มารํ ปาปิมนฺตํ เอตทโวจ – ‘‘เอวมฺปิ โข ตาหํ, ปาปิม, ชานามิ, มา ตฺวํ มญฺญิตฺโถ – ‘น มํ ชานาตี’ติ. มาโร ตฺวมสิ, ปาปิม; ตุยฺหญฺหิ, ปาปิม, เอวํ โหติ – ‘อชานเมว โข มํ อยํ สมโณ อปสฺสํ เอวมาห – นิกฺขม, ปาปิม; นิกฺขม, ปาปิม! มา ตถาคตํ วิเหเสสิ, มา ตถาคตสาวกํ. มา เต อโหสิ ทีฆรตฺตํ อหิตาย ทุกฺขายาติ. โยปิสฺส โส สตฺถา โสปิ มํ เนว ขิปฺปํ ชาเนยฺย, กุโต ปน มํ อยํ สาวโก ชานิสฺสตี’’’ติ?

506. Assim ouvi. Em certa ocasião, o venerável Mahā Moggallāna estava vivendo no país dos Bhaggas, em Suṃsumāragira, no Bosque Bhesakaḷā, no Parque dos Cervos. Naquela ocasião, o venerável Mahā Moggallāna estava caminhando de um lado para o outro ao ar livre. E, naquela ocasião, Māra, o Maligno, entrou na barriga do venerável Mahā Moggallāna, penetrando em suas entranhas. Então, o venerável Mahā Moggallāna refletiu: 'Por que minha barriga está tão pesada? Parece cheia de feijões'. Assim, ele interrompeu a caminhada, entrou em sua cabana e sentou-se no assento preparado. Tendo se sentado, o venerável Mahā Moggallāna aplicou uma atenção minuciosa a si mesmo e viu que Māra, o Maligno, havia entrado em sua barriga, penetrando em suas entranhas. Ao vê-lo, disse a Māra, o Maligno: 'Saia, Maligno! Saia, Maligno! Não perturbe o Tathāgata, não perturbe o discípulo do Tathāgata, para que isso não resulte em seu malefício e sofrimento por muito tempo'. Então, Māra, o Maligno, pensou: 'Este asceta não me conhece, ele não me vê quando diz isso. Mesmo o mestre dele não me reconheceria tão rápido, como então este discípulo poderia me conhecer?'. Então, o venerável Mahā Moggallāna disse a Māra, o Maligno: 'Mesmo assim eu conheço você, Maligno. Não pense: "Ele não me conhece". Você é Māra, o Maligno. Você estava pensando assim, Maligno: "Este asceta não me conhece, ele não me vê quando diz isso. Mesmo o mestre dele não me reconheceria tão rápido, como então este discípulo poderia me conhecer?"'.

อถ โข มารสฺส ปาปิมโต เอตทโหสิ – ‘‘ชานเม โข มํ อยํ สมโณ ปสฺสํ เอวมาห – ‘นิกฺขม, ปาปิม; นิกฺขม, ปาปิม! มา ตถาคตํ วิเหเสสิ, มา ตถาคตสาวกํ. มา เต อโหสิ ทีฆรตฺตํ อหิตาย ทุกฺขายา’’’ติ. อถ โข มาโร ปาปิมา อายสฺมโต มหาโมคฺคลฺลานสฺส มุขโต อุคฺคนฺตฺวา ปจฺจคฺคเฬ อฏฺฐาสิ.

Então, Māra, o Maligno, pensou: 'Este asceta realmente me conhece, ele me vê quando diz isso: "Saia, Maligno! Saia, Maligno! Não perturbe o Tathāgata, não perturbe o discípulo do Tathāgata, para que isso não resulte em seu malefício e sofrimento por muito tempo"'. Então, Māra, o Maligno, saindo pela boca do venerável Mahā Moggallāna, parou junto ao ferrolho da porta.

๕๐๗. อทฺทสา โข อายสฺมา มหาโมคฺคลฺลาโน มารํ ปาปิมนฺตํ ปจฺจคฺคเฬ ฐิตํ; ทิสฺวาน มารํ ปาปิมนฺตํ เอตทโวจ – ‘เอตฺถาปิ โข ตาหํ, ปาปิม, ปสฺสามิ; มา ตฺวํ มญฺญิตฺโถ ‘‘น มํ ปสฺสตี’’ติ. เอโส ตฺวํ, ปาปิม, ปจฺจคฺคเฬ ฐิโต. ภูตปุพฺพาหํ, ปาปิม, ทูสี นาม มาโร อโหสึ, ตสฺส เม กาฬี นาม ภคินี. ตสฺสา ตฺวํ ปุตฺโต. โส เม ตฺวํ ภาคิเนยฺโย อโหสิ. เตน โข ปน, ปาปิม, สมเยน กกุสนฺโธ ภควา อรหํ สมฺมาสมฺพุทฺโธ โลเก อุปฺปนฺโน โหติ. กกุสนฺธสฺส โข ปน, ปาปิม, ภควโต อรหโต สมฺมาสมฺพุทฺธสฺส วิธุรสญฺชีวํ นาม สาวกยุคํ อโหสิ อคฺคํ ภทฺทยุคํ. ยาวตา โข ปน, ปาปิม, กกุสนฺธสฺส ภควโต [Pg.409] อรหโต สมฺมาสมฺพุทฺธสฺส สาวกา. เตสุ น จ โกจิ อายสฺมตา วิธุเรน สมสโม โหติ ยทิทํ ธมฺมเทสนาย. อิมินา โข เอวํ, ปาปิม, ปริยาเยน อายสฺมโต วิธุรสฺส วิธุโรเตว สมญฺญา อุทปาทิ.

507. O venerável Mahā Moggallāna viu Māra, o Maligno, parado junto ao ferrolho da porta e, ao vê-lo, disse-lhe: 'Aí também eu vejo você, Maligno. Não pense: "Ele não me vê". Aí está você, Maligno, parado junto ao ferrolho da porta. No passado, Maligno, eu fui um Māra chamado Dūsī, e tive uma irmã chamada Kālī. Você era o filho dela, portanto você era meu sobrinho. Naquela época, Maligno, o Abençoado Kakusandha, o Arahant, o Plenamente Iluminado, havia surgido no mundo. E o Abençoado Kakusandha, o Arahant, o Plenamente Iluminado, tinha um par de discípulos principais chamado Vidhura e Sañjīva, um par supremo e excelente. Entre todos os discípulos do Abençoado Kakusandha, o Arahant, o Plenamente Iluminado, não havia ninguém que se igualasse ao venerável Vidhura no que diz respeito ao ensino do Dhamma. Foi por essa razão, Maligno, que o venerável Vidhura recebeu o nome de "Vidhura" (o Incomparável).'

‘‘อายสฺมา ปน, ปาปิม, สญฺชีโว อรญฺญคโตปิ รุกฺขมูลคโตปิ สุญฺญาคารคโตปิ อปฺปกสิเรเนว สญฺญาเวทยิตนิโรธํ สมาปชฺชติ. ภูตปุพฺพํ, ปาปิม, อายสฺมา สญฺชีโว อญฺญตรสฺมึ รุกฺขมูเล สญฺญาเวทยิตนิโรธํ สมาปนฺโน นิสินฺโน โหติ. อทฺทสํสุ โข, ปาปิม, โคปาลกา ปสุปาลกา กสฺสกา ปถาวิโน อายสฺมนฺตํ สญฺชีวํ อญฺญตรสฺมึ รุกฺขมูเล สญฺญาเวทยิตนิโรธํ สมาปนฺนํ นิสินฺนํ; ทิสฺวาน เตสํ เอตทโหสิ – ‘อจฺฉริยํ วต, โภ, อพฺภุตํ วต, โภ! อยํ สมโณ นิสินฺนโกว กาลงฺกโต! หนฺท นํ ทหามา’ติ. อถ โข เต, ปาปิม, โคปาลกา ปสุปาลกา กสฺสกา ปถาวิโน ติณญฺจ กฏฺฐญฺจ โคมยญฺจ สํกฑฺฒิตฺวา อายสฺมโต สญฺชีวสฺส กาเย อุปจินิตฺวา อคฺคึ ทตฺวา ปกฺกมึสุ. อถ โข, ปาปิม, อายสฺมา สญฺชีโว ตสฺสา รตฺติยา อจฺจเยน ตาย สมาปตฺติยา วุฏฺฐหิตฺวา จีวรานิ ปปฺโผเฏตฺวา ปุพฺพณฺหสมยํ นิวาเสตฺวา ปตฺตจีวรมาทาย คามํ ปิณฺฑาย ปาวิสิ. อทฺทสํสุ โข เต, ปาปิม, โคปาลกา ปสุปาลกา กสฺสกา ปถาวิโน อายสฺมนฺตํ สญฺชีวํ ปิณฺฑาย จรนฺตํ; ทิสฺวาน เนสํ เอตทโหสิ – ‘อจฺฉริยํ วต, โภ, อพฺภุตํ วต, โภ! อยํ สมโณ นิสินฺนโกว กาลงฺกโต, สฺวายํ ปฏิสญฺชีวิโต’ติ. อิมินา โข เอวํ, ปาปิม, ปริยาเยน อายสฺมโต สญฺชีวสฺส สญฺชีโวเตว สมญฺญา อุทปาทิ.

Mas o venerável Sañjīva, Maligno, quer estivesse na floresta, ao pé de uma árvore ou em uma cabana vazia, entrava sem dificuldade na cessação da percepção e da sensação. No passado, Maligno, o venerável Sañjīva estava sentado ao pé de uma certa árvore, tendo entrado na cessação da percepção e da sensação. Alguns vaqueiros, pastores, agricultores e viajantes viram o venerável Sañjīva sentado ao pé da árvore, tendo entrado na cessação da percepção e da sensação, e pensaram: 'É maravilhoso, senhores! É extraordinário, senhores! Este asceta morreu sentado! Vamos cremá-lo'. Então, Maligno, aqueles vaqueiros, pastores, agricultores e viajantes juntaram capim, lenha e esterco de vaca, empilharam tudo ao redor do corpo do venerável Sañjīva, atearam fogo e seguiram seu caminho. Então, Maligno, ao final daquela noite, o venerável Sañjīva emergiu daquela realização, sacudiu suas vestes e, sendo manhã, vestiu-se, pegou sua tigela e manto externo e entrou na aldeia para esmolar comida. Aqueles vaqueiros, pastores, agricultores e viajantes viram o venerável Sañjīva caminhando em busca de esmolas e pensaram: 'É maravilhoso, senhores! É extraordinário, senhores! Aquele asceta que havia morrido sentado voltou à vida!'. Foi por essa razão, Maligno, que o venerável Sañjīva recebeu o nome de 'Sañjīva' (o que Retorna à Vida).

๕๐๘. ‘‘อถ โข, ปาปิม, ทูสิสฺส มารสฺส เอตทโหสิ – ‘อิเมสํ โข อหํ ภิกฺขูนํ สีลวนฺตานํ กลฺยาณธมฺมานํ เนว ชานามิ อาคตึ วา คตึ วา. ยํนูนาหํ พฺราหฺมณคหปติเก อนฺวาวิเสยฺยํ – เอถ, ตุมฺเห ภิกฺขู สีลวนฺเต กลฺยาณธมฺเม อกฺโกสถ ปริภาสถ โรเสถ วิเหเสถ. อปฺเปว นาม ตุมฺเหหิ อกฺโกสิยมานานํ ปริภาสิยมานานํ โรสิยมานานํ วิเหสิยมานานํ สิยา จิตฺตสฺส อญฺญถตฺตํ, ยถา ตํ ทูสี [Pg.410] มาโร ลเภถ โอตาร’นฺติ. อถ โข เต, ปาปิม, ทูสี มาโร พฺราหฺมณคหปติเก อนฺวาวิสิ – ‘เอถ, ตุมฺเห ภิกฺขู สีลวนฺเต กลฺยาณธมฺเม อกฺโกสถ ปริภาสถ โรเสถ วิเหเสถ. อปฺเปว นาม ตุมฺเหหิ อกฺโกสิยมานานํ ปริภาสิยมานานํ โรสิยมานานํ วิเหสิยมานานํ สิยา จิตฺตสฺส อญฺญถตฺตํ, ยถา ตํ ทูสี มาโร ลเภถ โอตาร’นฺติ.

508. Então, Maligno, o Māra Dūsī refletiu assim: 'Não conheço a vinda nem a partida destes monges virtuosos e de bom caráter. E se eu tomasse posse dos chefes de família brâmanes, dizendo-lhes: "Venham, insultem, abusem, repreendam e assediem os monges virtuosos e de bom caráter; talvez, quando forem insultados, abusados, repreendidos e assediados por vocês, ocorra alguma alteração em suas mentes, de modo que o Māra Dūsī encontre uma oportunidade"?'. Então, Maligno, o Māra Dūsī tomou posse daqueles chefes de família brâmanes, dizendo-lhes: 'Venham, insultem, abusem, repreendam e assediem os monges virtuosos e de bom caráter; talvez, quando forem insultados, abusados, repreendidos e assediados por vocês, ocorra alguma alteração em suas mentes, de modo que o Māra Dūsī encontre uma oportunidade'.

‘‘อถ โข เต, ปาปิม, พฺราหฺมณคหปติกา อนฺวาวิสิฏฺฐา ทูสินา มาเรน ภิกฺขู สีลวนฺเต กลฺยาณธมฺเม อกฺโกสนฺติ ปริภาสนฺติ โรเสนฺติ วิเหเสนฺติ – ‘อิเม ปน มุณฺฑกา สมณกา อิพฺภา กิณฺหา พนฺธุปาทาปจฺจา ‘‘ฌายิโนสฺมา ฌายิโนสฺมา’’ติ ปตฺตกฺขนฺธา อโธมุขา มธุรกชาตา ฌายนฺติ ปชฺฌายนฺติ นิชฺฌายนฺติ อปชฺฌายนฺติ. เสยฺยถาปิ นาม อุลูโก รุกฺขสาขายํ มูสิกํ มคฺคยมาโน ฌายติ ปชฺฌายติ นิชฺฌายติ อปชฺฌายติ; เอวเมวิเม มุณฺฑกา สมณกา อิพฺภา กิณฺหา พนฺธุปาทาปจฺจา ‘‘ฌายิโนสฺมา ฌายิโนสฺมา’’ติ ปตฺตกฺขนฺธา อโธมุขา มธุรกชาตา ฌายนฺติ ปชฺฌายนฺติ นิชฺฌายนฺติ อปชฺฌายนฺติ. เสยฺยถาปิ นาม โกตฺถุ นทีตีเร มจฺเฉ มคฺคยมาโน ฌายติ ปชฺฌายติ นิชฺฌายติ อปชฺฌายติ; เอวเมวิเม มุณฺฑกา สมณกา อิพฺภา กิณฺหา พนฺธุปาทาปจฺจา ‘‘ฌายิโนสฺมา ฌายิโนสฺมา’’ติ ปตฺตกฺขนฺธา อโธมุขา มธุรกชาตา ฌายนฺติ ปชฺฌายนฺติ นิชฺฌายนฺติ อปชฺฌายนฺติ. เสยฺยถาปิ นาม พิฬาโร สนฺธิสมลสงฺกฏีเร มูสิกํ มคฺคยมาโน ฌายติ ปชฺฌายติ นิชฺฌายติ อปชฺฌายติ; เอวเมวิเม มุณฺฑกา สมณกา อิพฺภา กิณฺหา พนฺธุปาทาปจฺจา ‘‘ฌายิโนสฺมา ฌายิโนสฺมา’’ติ ปตฺตกฺขนฺธา อโธมุขา มธุรกชาตา ฌายนฺติ ปชฺฌายนฺติ นิชฺฌายนฺติ อปชฺฌายนฺติ. เสยฺยถาปิ นาม คทฺรโภ วหจฺฉินฺโน สนฺธิสมลสงฺกฏีเร ฌายติ ปชฺฌายติ นิชฺฌายติ อปชฺฌายติ, เอวเมวิเม มุณฺฑกา สมณกา อิพฺภา กิณฺหา พนฺธุปาทาปจฺจา ‘‘ฌายิโนสฺมา ฌายิโนสฺมา’’ติ ปตฺตกฺขนฺธา อโธมุขา มธุรกชาตา ฌายนฺติ ปชฺฌายนฺติ นิชฺฌายนฺติ อปชฺฌายนฺตี’’ติ.

Então, Maligno, aqueles brâmanes e chefes de família, possuídos pelo Mara Dusi, insultavam, ultrajavam, irritavam e importunavam os bhikkhus virtuosos de bom caráter, dizendo: 'Estes ascetas carecas, esses plebeus escuros, descendentes dos pés do Parente, afirmam: “Somos meditadores, somos meditadores!” e, com os ombros caídos, cabeças baixas e totalmente entorpecidos, meditam, premeditam, supermeditam e malmeditam. Assim como uma coruja em um galho de árvore, à espreita de um rato, medita, premedita, supermedita e malmedita; do mesmo modo estes ascetas carecas, esses plebeus escuros, descendentes dos pés do Parente, afirmam: “Somos meditadores, somos meditadores!” e, com os ombros caídos, cabeças baixas e totalmente entorpecidos, meditam, premeditam, supermeditam e malmeditam. Assim como um chacal na margem de um rio, à espreita de peixes, medita, premedita, supermedita e malmedita; do mesmo modo estes ascetas carecas, esses plebeus escuros, descendentes dos pés do Parente, afirmam: “Somos meditadores, somos meditadores!” e, com os ombros caídos, cabeças baixas e totalmente entorpecidos, meditam, premeditam, supermeditam e malmeditam. Assim como um gato, à espreita de um rato junto a uma fresta, esgoto ou lixeira, medita, premedita, supermedita e malmedita; do mesmo modo estes ascetas carecas, esses plebeus escuros, descendentes dos pés do Parente, afirmam: “Somos meditadores, somos meditadores!” e, com os ombros caídos, cabeças baixas e totalmente entorpecidos, meditam, premeditam, supermeditam e malmeditam. Assim como um jumento exausto do fardo, parado junto a uma fresta, esgoto ou lixeira, medita, premedita, supermedita e malmedita; do mesmo modo estes ascetas carecas, esses plebeus escuros, descendentes dos pés do Parente, afirmam: “Somos meditadores, somos meditadores!” e, com os ombros caídos, cabeças baixas e totalmente entorpecidos, meditam, premeditam, supermeditam e malmeditam.'

‘‘เย โข ปน, ปาปิม, เตน สมเยน มนุสฺสา กาลงฺกโรนฺติ เยภุยฺเยน กายสฺส เภทา ปรํ มรณา อปายํ ทุคฺคตึ วินิปาตํ นิรยํ อุปปชฺชนฺติ.

Naquela época, Maligno, a maioria daqueles seres humanos que morriam, com a dissolução do corpo, após a morte, renasciam em um estado de privação, em um destino infeliz, na perdição, até mesmo no inferno.

๕๐๙. ‘‘อถ [Pg.411] โข, ปาปิม, กกุสนฺโธ ภควา อรหํ สมฺมาสมฺพุทฺโธ ภิกฺขู อามนฺเตสิ – ‘อนฺวาวิฏฺฐา โข, ภิกฺขเว, พฺราหฺมณคหปติกา ทูสินา มาเรน – เอถ, ตุมฺเห ภิกฺขู สีลวนฺเต กลฺยาณธมฺเม อกฺโกสถ ปริภาสถ โรเสถ วิเหเสถ, อปฺเปว นาม ตุมฺเหหิ อกฺโกสิยมานานํ ปริภาสิยมานานํ โรสิยมานานํ วิเหสิยมานานํ สิยา จิตฺตสฺส อญฺญถตฺตํ, ยถา ตํ ทูสี มาโร ลเภถ โอตาร’นฺติ. เอถ, ตุมฺเห, ภิกฺขเว, เมตฺตาสหคเตน เจตสา เอกํ ทิสํ ผริตฺวา วิหรถ, ตถา ทุติยํ, ตถา ตติยํ, ตถา จตุตฺถํ. อิติ อุทฺธมโธ ติริยํ สพฺพธิ สพฺพตฺตตาย สพฺพาวนฺตํ โลกํ เมตฺตาสหคเตน เจตสา วิปุเลน มหคฺคเตน อปฺปมาเณน อเวเรน อพฺยาพชฺเฌน ผริตฺวา วิหรถ. กรุณาสหคเตน เจตสา…เป… มุทิตาสหคเตน เจตสา…เป… อุเปกฺขาสหคเตน เจตสา เอกํ ทิสํ ผริตฺวา วิหรถ, ตถา ทุติยํ, ตถา ตติยํ, ตถา จตุตฺถํ. อิติ อุทฺธมโธ ติริยํ สพฺพธิ สพฺพตฺตตาย สพฺพาวนฺตํ โลกํ อุเปกฺขาสหคเตน เจตสา วิปุเลน มหคฺคเตน อปฺปมาเณน อเวเรน อพฺยาพชฺเฌน ผริตฺวา วิหรถา’ติ.

509. Então, Maligno, o Abençoado Kakusandha, o Arahant, o Perfeitamente Iluminado, dirigiu-se aos bhikkhus: 'Bhikkhus, os brâmanes e chefes de família foram possuídos pelo Mara Dusi, que lhes disse: “Ide, insultai, ultrajai, irritai e importunai os bhikkhus virtuosos de bom caráter; talvez assim, quando forem insultados, ultrajados, irritados e importunados por vós, ocorra alguma alteração em suas mentes, de modo que o Mara Dusi encontre uma oportunidade.” Vinde, bhikkhus, permanecei preenchendo uma direção com a mente imbuída de amor-bondade, assim também a segunda, assim também a terceira, assim também a quarta; assim acima, abaixo, ao redor e em toda parte, e a todos como a vós mesmos, permanecei preenchendo o mundo inteiro com a mente imbuída de amor-bondade, abundante, elevada, imensurável, livre de hostilidade e livre de má vontade. Permanecei preenchendo uma direção com a mente imbuída de compaixão... com a mente imbuída de alegria altruísta... com a mente imbuída de equanimidade, abundante, elevada, imensurável, livre de hostilidade e livre de má vontade.'

‘‘อถ โข เต, ปาปิม, ภิกฺขู กกุสนฺเธน ภควตา อรหตา สมฺมาสมฺพุทฺเธน เอวํ โอวทิยมานา เอวํ อนุสาสิยมานา อรญฺญคตาปิ รุกฺขมูลคตาปิ สุญฺญาคารคตาปิ เมตฺตาสหคเตน เจตสา เอกํ ทิสํ ผริตฺวา วิหรึสุ, ตถา ทุติยํ, ตถา ตติยํ, ตถา จตุตฺถํ. อิติ อุทฺธมโธ ติริยํ สพฺพธิ สพฺพตฺตตาย สพฺพาวนฺตํ โลกํ เมตฺตาสหคเตน เจตสา วิปุเลน มหคฺคเตน อปฺปมาเณน อเวเรน อพฺยาพชฺเฌน ผริตฺวา วิหรึสุ. กรุณาสหคเตน เจตสา…เป… มุทิตาสหคเตน เจตสา…เป… อุเปกฺขาสหคเตน เจตสา เอกํ ทิสํ ผริตฺวา วิหรึสุ, ตถา ทุติยํ, ตถา ตติยํ, ตถา จตุตฺถํ. อิติ อุทฺธมโธ ติริยํ สพฺพธิ สพฺพตฺตตาย สพฺพาวนฺตํ โลกํ อุเปกฺขาสหคเตน เจตสา วิปุเลน มหคฺคเตน อปฺปมาเณน อเวเรน อพฺยาพชฺเฌน ผริตฺวา วิหรึสุ.

Então, Maligno, aqueles bhikkhus, tendo sido assim aconselhados e instruídos pelo Abençoado Kakusandha, o Arahant, o Perfeitamente Iluminado, retirando-se para a floresta, para o pé de uma árvore ou para uma cabana vazia, permaneciam preenchendo uma direção com a mente imbuída de amor-bondade, assim também a segunda, assim também a terceira, assim também a quarta; assim acima, abaixo, ao redor e em toda parte, e a todos como a si mesmos, permaneciam preenchendo o mundo inteiro com a mente imbuída de amor-bondade, abundante, elevada, imensurável, livre de hostilidade e livre de má vontade. Com a mente imbuída de compaixão... com a mente imbuída de alegria altruísta... com a mente imbuída de equanimidade, abundante, elevada, imensurável, livre de hostilidade e livre de má vontade.

๕๑๐. ‘‘อถ โข, ปาปิม, ทูสิสฺส มารสฺส เอตทโหสิ – ‘เอวมฺปิ โข อหํ กโรนฺโต อิเมสํ ภิกฺขูนํ สีลวนฺตานํ กลฺยาณธมฺมานํ เนว ชานามิ อาคตึ วา คตึ วา, ยํนูนาหํ พฺราหฺมณคหปติเก อนฺวาวิเสยฺยํ – เอถ, ตุมฺเห ภิกฺขู สีลวนฺเต กลฺยาณธมฺเม สกฺกโรถ ครุํ กโรถ มาเนถ [Pg.412] ปูเชถ, อปฺเปว นาม ตุมฺเหหิ สกฺกริยมานานํ ครุกริยมานานํ มานิยมานานํ ปูชิยมานานํ สิยา จิตฺตสฺส อญฺญถตฺตํ, ยถา ตํ ทูสี มาโร ลเภถ โอตาร’นฺติ. อถ โข เต, ปาปิม, ทูสี มาโร พฺราหฺมณคหปติเก อนฺวาวิสิ – ‘เอถ, ตุมฺเห ภิกฺขู สีลวนฺเต กลฺยาณธมฺเม สกฺกโรถ ครุํ กโรถ มาเนถ ปูเชถ, อปฺเปว นาม ตุมฺเหหิ สกฺกริยมานานํ ครุกริยมานานํ มานิยมานานํ ปูชิยมานานํ สิยา จิตฺตสฺส อญฺญถตฺตํ, ยถา ตํ ทูสี มาโร ลเภถ โอตาร’นฺติ. อถ โข เต, ปาปิม, พฺราหฺมณคหปติกา อนฺวาวิฏฺฐา ทูสินา มาเรน ภิกฺขู สีลวนฺเต กลฺยาณธมฺเม สกฺกโรนฺติ ครุํ กโรนฺติ มาเนนฺติ ปูเชนฺติ.

510. Então, Maligno, o Mara Dusi pensou: 'Mesmo agindo assim, ainda não conheço a vinda nem a partida destes bhikkhus virtuosos de bom caráter. E se eu possuísse os brâmanes e chefes de família, dizendo-lhes: “Ide, honrai, respeitai, reverenciai e venerai os bhikkhus virtuosos de bom caráter; talvez assim, quando forem honrados, respeitados, reverenciados e venerados por vós, ocorra alguma alteração em suas mentes, de modo que o Mara Dusi encontre uma oportunidade”?' Então, Maligno, o Mara Dusi possuiu aqueles brâmanes e chefes de família, dizendo-lhes: 'Ide, honrai, respeitai, reverenciai e venerai os bhikkhus virtuosos de bom caráter; talvez assim, quando forem honrados, respeitados, reverenciados e venerados por vós, ocorra alguma alteração em suas mentes, de modo que o Mara Dusi encontre uma oportunidade.' Então, Maligno, aqueles brâmanes e chefes de família, possuídos pelo Mara Dusi, honravam, respeitavam, reverenciavam e veneravam os bhikkhus virtuosos de bom caráter.

‘‘เย โข ปน, ปาปิม, เตน สมเยน มนุสฺสา กาลงฺกโรนฺติ เยภุยฺเยน กายสฺส เภทา ปรํ มรณา สุคตึ สคฺคํ โลกํ อุปปชฺชนฺติ.

Naquela época, Maligno, a maioria daqueles seres humanos que morriam, com a dissolução do corpo, após a morte, renasciam em um destino feliz, até mesmo no mundo celestial.

๕๑๑. ‘‘อถ โข, ปาปิม, กกุสนฺโธ ภควา อรหํ สมฺมาสมฺพุทฺโธ ภิกฺขู อามนฺเตสิ – ‘อนฺวาวิฏฺฐา โข, ภิกฺขเว, พฺราหฺมณคหปติกา ทูสินา มาเรน – เอถ, ตุมฺเห ภิกฺขู สีลวนฺเต กลฺยาณธมฺเม สกฺกโรถ ครุํ กโรถ มาเนถ ปูเชถ, อปฺเปว นาม ตุมฺเหหิ สกฺกริยมานานํ ครุกริยมานานํ มานิยมานานํ ปูชิยมานานํ สิยา จิตฺตสฺส อญฺญถตฺตํ, ยถา ตํ ทูสี มาโร ลเภถ โอตารนฺติ. เอถ, ตุมฺเห, ภิกฺขเว, อสุภานุปสฺสิโน กาเย วิหรถ, อาหาเร ปฏิกูลสญฺญิโน, สพฺพโลเก อนภิรติสญฺญิโน, สพฺพสงฺขาเรสุ อนิจฺจานุปสฺสิโน’ติ.

511. Então, Maligno, o Abençoado Kakusandha, o Arahant, o Perfeitamente Iluminado, dirigiu-se aos bhikkhus: 'Bhikkhus, os brâmanes e chefes de família foram possuídos pelo Mara Dusi, que lhes disse: “Ide, honrai, respeitai, reverenciai e venerai os bhikkhus virtuosos de bom caráter; talvez assim, quando forem honrados, respeitados, reverenciados e venerados por vós, ocorra alguma alteração em suas mentes, de modo que o Mara Dusi encontre uma oportunidade.” Vinde, bhikkhus, permanecei contemplando a impureza no corpo, percebendo a repulsa no alimento, percebendo o descontentamento com o mundo inteiro, contemplando a impermanência em todas as formações.'

‘‘อถ โข เต, ปาปิม, ภิกฺขู กกุสนฺเธน ภควตา อรหตา สมฺมาสมฺพุทฺเธน เอวํ โอวทิยมานา เอวํ อนุสาสิยมานา อรญฺญคตาปิ รุกฺขมูลคตาปิ สุญฺญาคารคตาปิ อสุภานุปสฺสิโน กาเย วิหรึสุ, อาหาเร ปฏิกูลสญฺญิโน, สพฺพโลเก อนภิรติสญฺญิโน, สพฺพสงฺขาเรสุ อนิจฺจานุปสฺสิโน.

Então, Maligno, aqueles bhikkhus, tendo sido assim aconselhados e instruídos pelo Abençoado Kakusandha, o Arahant, o Perfeitamente Iluminado, retirando-se para a floresta, para o pé de uma árvore ou para uma cabana vazia, permaneciam contemplando a impureza no corpo, percebendo a repulsa no alimento, percebendo o descontentamento com o mundo inteiro, contemplando a impermanência em todas as formações.

๕๑๒. ‘‘อถ โข, ปาปิม, กกุสนฺโธ ภควา อรหํ สมฺมาสมฺพุทฺโธ ปุพฺพณฺหสมยํ นิวาเสตฺวา ปตฺตจีวรมาทาย อายสฺมตา วิธุเรน ปจฺฉาสมเณน คามํ ปิณฺฑาย ปาวิสิ. อถ โข, ปาปิม, ทูสี มาโร อญฺญตรํ กุมารกํ [Pg.413] อนฺวาวิสิตฺวา สกฺขรํ คเหตฺวา อายสฺมโต วิธุรสฺส สีเส ปหารมทาสิ; สีสํ โวภินฺทิ. อถ โข, ปาปิม, อายสฺมา วิธุโร ภินฺเนน สีเสน โลหิเตน คฬนฺเตน กกุสนฺธํเยว ภควนฺตํ อรหนฺตํ สมฺมาสมฺพุทฺธํ ปิฏฺฐิโต ปิฏฺฐิโต อนุพนฺธิ. อถ โข, ปาปิม, กกุสนฺโธ ภควา อรหํ สมฺมาสมฺพุทฺโธ นาคาปโลกิตํ อปโลเกสิ – ‘น วายํ ทูสี มาโร มตฺตมญฺญาสี’ติ. สหาปโลกนาย จ ปน, ปาปิม, ทูสี มาโร ตมฺหา จ ฐานา จวิ มหานิรยญฺจ อุปปชฺชิ.

512. Então, Maligno, pela manhã, o Abençoado Kakusandha, o Arahant, o Perfeitamente Iluminado, vestiu-se e, tomando sua tigela e manto externo, entrou na aldeia para esmolas de alimento com o venerável Vidhura como seu assistente. Então, Maligno, o Mara Dusi possuiu um certo menino e, pegando uma pedra, golpeou a cabeça do venerável Vidhura, ferindo-a gravemente. Com o sangue escorrendo de sua cabeça ferida, o venerável Vidhura seguiu logo atrás do Abençoado Kakusandha, o Arahant, o Perfeitamente Iluminado. Então, Maligno, o Abençoado Kakusandha, o Arahant, o Perfeitamente Iluminado, virou-se e olhou para ele com o olhar de um elefante, pensando: 'Este Mara Dusi não conhece limites.' E com esse olhar, Maligno, o Mara Dusi caiu daquele lugar e renasceu no Grande Inferno.

‘‘ตสฺส โข ปน, ปาปิม, มหานิรยสฺส ตโย นามเธยฺยา โหนฺติ – ฉผสฺสายตนิโก อิติปิ, สงฺกุสมาหโต อิติปิ, ปจฺจตฺตเวทนิโย อิติปิ. อถ โข มํ, ปาปิม, นิรยปาลา อุปสงฺกมิตฺวา เอตทโวจุํ – ยทา โข เต, มาริส, สงฺกุนา สงฺกุ หทเย สมาคจฺเฉยฺย. อถ นํ ตฺวํ ชาเนยฺยาสิ – ‘วสฺสสหสฺสํ เม นิรเย ปจฺจมานสฺสา’ติ. โส โข อหํ, ปาปิม, พหูนิ วสฺสานิ พหูนิ วสฺสสตานิ พหูนิ วสฺสสหสฺสานิ ตสฺมึ มหานิรเย อปจฺจึ. ทสวสฺสสหสฺสานิ ตสฺเสว มหานิรยสฺส อุสฺสเท อปจฺจึ วุฏฺฐานิมํ นาม เวทนํ เวทิยมาโน. ตสฺส มยฺหํ, ปาปิม, เอวรูโป กาโย โหติ, เสยฺยถาปิ มนุสฺสสฺส. เอวรูปํ สีสํ โหติ, เสยฺยถาปิ มจฺฉสฺส.

Ora, Maligno, há três nomes para aquele Grande Inferno: o inferno das seis bases do contato, o inferno do empalamento com estacas e o inferno a ser sentido por si mesmo. Então, Maligno, os guardiões do inferno aproximaram-se de mim e disseram: 'Caro senhor, quando estaca encontrar estaca em seu coração, então você saberá: “Estou assando no inferno há mil anos.”' Por muitos anos, Maligno, por muitos séculos, por muitos milênios, eu assei naquele Grande Inferno. Por dez milênios assei no inferno secundário daquele mesmo Grande Inferno, experimentando a sensação chamada de surgimento do amadurecimento. Meu corpo tinha a mesma forma de um corpo humano, Maligno, mas minha cabeça tinha a forma da cabeça de um peixe.

๕๑๓.

513.

‘‘กีทิโส นิรโย อาสิ, ยตฺถ ทูสี อปจฺจถ;

วิธุรํ สาวกมาสชฺช, กกุสนฺธญฺจ พฺราหฺมณํ.

Como era o inferno onde Dusi assou, por ter agredido o discípulo Vidhura e o brâmane Kakusandha?

‘‘สตํ อาสิ อโยสงฺกู, สพฺเพ ปจฺจตฺตเวทนา;

อีทิโส นิรโย อาสิ, ยตฺถ ทูสี อปจฺจถ;

วิธุรํ สาวกมาสชฺช, กกุสนฺธญฺจ พฺราหฺมณํ.

Havia cem estacas de ferro, cada uma infligindo dor individualmente; assim era o inferno onde Dusi assou, por ter agredido o discípulo Vidhura e o brâmane Kakusandha.

‘‘โย เอตมภิชานาติ, ภิกฺขุ พุทฺธสฺส สาวโก;

ตาทิสํ ภิกฺขุมาสชฺช, กณฺห ทุกฺขํ นิคจฺฉสิ.

O bhikkhu, discípulo do Buda, que compreende isso diretamente — ao agredir tal bhikkhu, ó Ser Escuro, você sofrerá uma terrível dor.

‘‘มชฺเฌ สรสฺส ติฏฺฐนฺติ, วิมานา กปฺปฏฺฐายิโน;

เวฬุริยวณฺณา รุจิรา, อจฺจิมนฺโต ปภสฺสรา;

อจฺฉรา ตตฺถ นจฺจนฺติ, ปุถุ นานตฺตวณฺณิโย.

No meio do oceano erguem-se palácios que duram por um éon, brilhantes como safira, resplandecentes, flamejantes e translúcidos, onde dançam numerosas ninfas celestes de variadas cores.

‘‘โย [Pg.414] เอตมภิชานาติ, ภิกฺขุ พุทฺธสฺส สาวโก;

ตาทิสํ ภิกฺขุมาสชฺช, กณฺห ทุกฺขํ นิคจฺฉสิ.

O bhikkhu, discípulo do Buda, que compreende isso diretamente — ao agredir tal bhikkhu, ó Ser Escuro, você sofrerá uma terrível dor.

‘‘โย เว พุทฺเธน โจทิโต, ภิกฺขุ สงฺฆสฺส เปกฺขโต;

มิคารมาตุปาสาทํ, ปาทงฺคุฏฺเฐน กมฺปยิ.

Aquele bhikkhu que, exortado pelo próprio Buda, sob o olhar de toda a comunidade, fez tremer o Palácio da Mãe de Migara com o seu dedão do pé.

‘‘โย เอตมภิชานาติ, ภิกฺขุ พุทฺธสฺส สาวโก;

ตาทิสํ ภิกฺขุมาสชฺช, กณฺห ทุกฺขํ นิคจฺฉสิ.

O bhikkhu, discípulo do Buda, que compreende isso diretamente — ao agredir tal bhikkhu, ó Ser Escuro, você sofrerá uma terrível dor.

‘‘โย เวชยนฺตํ ปาสาทํ, ปาทงฺคุฏฺเฐน กมฺปยิ;

อิทฺธิพเลนุปตฺถทฺโธ, สํเวเชสิ จ เทวตา.

Aquele que fez tremer o Palácio Vejayanta com o seu dedão do pé, sustentado pelo poder de suas faculdades supranormais, e fez tremer de espanto as divindades.

‘‘โย เอตมภิชานาติ, ภิกฺขุ พุทฺธสฺส สาวโก;

ตาทิสํ ภิกฺขุมาสชฺช, กณฺห ทุกฺขํ นิคจฺฉสิ.

O bhikkhu, discípulo do Buda, que compreende isso diretamente — ao agredir tal bhikkhu, ó Ser Escuro, você sofrerá uma terrível dor.

‘‘โย เวชยนฺตปาสาเท, สกฺกํ โส ปริปุจฺฉติ;

อปิ วาสว ชานาสิ, ตณฺหากฺขยวิมุตฺติโย;

ตสฺส สกฺโก วิยากาสิ, ปญฺหํ ปุฏฺโฐ ยถาตถํ.

Aquele que, no Palácio Vejayanta, perguntou a Sakka: 'Ó Vasava, você conhece a libertação através da completa destruição do desejo?' E Sakka respondeu-lhe com a verdade à pergunta que lhe fora feita.

‘‘โย เอตมภิชานาติ, ภิกฺขุ พุทฺธสฺส สาวโก;

ตาทิสํ ภิกฺขุมาสชฺช, กณฺห ทุกฺขํ นิคจฺฉสิ.

O bhikkhu, discípulo do Buda, que compreende isso diretamente — ao agredir tal bhikkhu, ó Ser Escuro, você sofrerá uma terrível dor.

‘‘โย พฺรหฺมํ ปริปุจฺฉติ, สุธมฺมายาภิโต สภํ;

อชฺชาปิ ตฺยาวุโส ทิฏฺฐิ, ยา เต ทิฏฺฐิ ปุเร อหุ;

ปสฺสสิ วีติวตฺตนฺตํ, พฺรหฺมโลเก ปภสฺสรํ.

Aquele que perguntou a Brahma, diante de toda a assembleia no Salão Sudhamma: 'Amigo, você ainda mantém hoje aquela visão errônea que tinha no passado? Você vê o esplendor resplandecente que ultrapassa o mundo de Brahma?'

‘‘ตสฺส พฺรหฺมา วิยากาสิ, อนุปุพฺพํ ยถาตถํ;

น เม มาริส สา ทิฏฺฐิ, ยา เม ทิฏฺฐิ ปุเร อหุ.

E Brahma respondeu-lhe, ponto por ponto, de acordo com a verdade: 'Não tenho mais, caro senhor, aquela visão errônea que tinha no passado.

‘‘ปสฺสามิ วีติวตฺตนฺตํ, พฺรหฺมโลเก ปภสฺสรํ;

โสหํ อชฺช กถํ วชฺชํ, อหํ นิจฺโจมฺหิ สสฺสโต.

De fato, vejo o esplendor resplandecente que ultrapassa o mundo de Brahma. Como eu poderia hoje afirmar que sou permanente e eterno?'

‘‘โย เอตมภิชานาติ, ภิกฺขุ พุทฺธสฺส สาวโก;

ตาทิสํ ภิกฺขุมาสชฺช, กณฺห ทุกฺขํ นิคจฺฉสิ.

O bhikkhu, discípulo do Buda, que compreende isso diretamente — ao agredir tal bhikkhu, ó Ser Escuro, você sofrerá uma terrível dor.

‘‘โย มหาเมรุโน กูฏํ, วิโมกฺเขน อผสฺสยิ;

วนํ ปุพฺพวิเทหานํ, เย จ ภูมิสยา นรา.

Aquele que, por meio das libertações, tocou o pico do Monte Sineru, visitou o bosque dos Pubbavidehas e os seres humanos que habitam sobre a terra.

‘‘โย เอตมภิชานาติ, ภิกฺขุ พุทฺธสฺส สาวโก;

ตาทิสํ ภิกฺขุมาสชฺช, กณฺห ทุกฺขํ นิคจฺฉสิ.

Ó Ser Sombrio, ao atacar tal bhikkhu, um discípulo do Buda que compreende diretamente isso, você sofrerá o sofrimento.

‘‘น [Pg.415] เว อคฺคิ เจตยติ, ‘อหํ พาลํ ฑหามี’ติ;

พาโล จ ชลิตํ อคฺคึ, อาสชฺช นํ ส ฑยฺหติ.

O fogo certamente não tem a intenção: 'Deixe-me queimar o tolo'; mas o tolo, ao atacar o fogo ardente, é queimado por ele.

‘‘เอวเมว ตุวํ มาร, อาสชฺช นํ ตถาคตํ;

สยํ ฑหิสฺสสิ อตฺตานํ, พาโล อคฺคึว สํผุสํ.

Da mesma forma, ó Mara, ao atacar o Tathāgata, você queimará a si mesmo, como um tolo tocando o fogo.

‘‘อปุญฺญํ ปสวี มาโร, อาสชฺช นํ ตถาคตํ;

กินฺนุ มญฺญสิ ปาปิม, น เม ปาปํ วิปจฺจติ.

Ao atacar o Tathāgata, Mara gerou demérito. Ó Maligno, você por acaso pensa: 'O meu mal não amadurecerá'?

‘‘กโรโต จียติ ปาปํ, จิรรตฺตาย อนฺตก;

มาร นิพฺพินฺท พุทฺธมฺหา, อาสํ มากาสิ ภิกฺขุสุ.

Para quem o pratica, o mal se acumula por muito tempo, ó Ceifador! Mara, desista do Buda; não alimente desejos contra os bhikkhus.

‘‘อิติ มารํ อตชฺเชสิ, ภิกฺขุ เภสกฬาวเน;

ตโต โส ทุมฺมโน ยกฺโข, นตตฺเถวนฺตรธายถา’’ติ.

Assim o bhikkhu repreendeu Mara na floresta de Bhesakaḷā; então, aquele yakkha abatido desapareceu ali mesmo.

มารตชฺชนียสุตฺตํ นิฏฺฐิตํ ทสมํ.

O Māratajjanīya Sutta, o décimo, está concluído.

จูฬยมกวคฺโค นิฏฺฐิโต ปญฺจโม.

O Cūḷayamaka Vagga, o quinto, está concluído.

ตสฺสุทฺทานํ –

O sumário deste vagga:

สาเลยฺย เวรญฺชทุเว จ ตุฏฺฐิ, จูฬมหาธมฺมสมาทานญฺจ;

วีมํสกา โกสมฺพิ จ พฺราหฺมโณ, ทูสี จ มาโร ทสโม จ วคฺโค.

Sāleyya, Verañja, os dois Vedallas, Cūḷadhammasamādāna e Mahādhammasamādāna, Vīmaṃsaka, Kosambī, Brāhmaṇanimantaṇika, e Dūsī Māra como o décimo; este é o vagga.

สาเลยฺยวคฺโค นิฏฺฐิโต ปญฺจโม.

O Sāleyyavagga, o quinto, está concluído.

อิทํ วคฺคานมุทฺทานํ –

Este é o sumário dos vaggas:

มูลปริยาโย เจว, สีหนาโท จ อุตฺตโม;

กกโจ เจว โคสิงฺโค, สาเลยฺโย จ อิเม ปญฺจ.

Mūlapariyāya, o excelente Sīhanāda, Kakaca, Gosiṅga e Sāleyya; estes são os cinco.

มูลปณฺณาสกํ สมตฺตํ.

O Mūlapaṇṇāsaka está concluído.