นโม ตสฺส ภควโต อรหโต สมฺมาสมฺพุทฺธสฺส

Ehre dem Erhabenen, dem Würdigen, dem vollkommen Erwachten.

ทีฆนิกาโย

Dīgha Nikāya

ปาถิกวคฺคปาฬิ

Pāthika-Vagga

๑. ปาถิกสุตฺตํ

1. Das Pāthika-Sutta

สุนกฺขตฺตวตฺถุ

Die Geschichte von Sunakkhatta

๑. เอวํ [Pg.1] เม สุตํ – เอกํ สมยํ ภควา มลฺเลสุ วิหรติ อนุปิยํ นาม มลฺลานํ นิคโม. อถ โข ภควา ปุพฺพณฺหสมยํ นิวาเสตฺวา ปตฺตจีวรมาทาย อนุปิยํ ปิณฺฑาย ปาวิสิ. อถ โข ภควโต เอตทโหสิ – ‘‘อติปฺปโค โข ตาว อนุปิยายํ ปิณฺฑาย จริตุํ. ยํนูนาหํ เยน ภคฺควโคตฺตสฺส ปริพฺพาชกสฺส อาราโม, เยน ภคฺควโคตฺโต ปริพฺพาชโก เตนุปสงฺกเมยฺย’’นฺติ.

1. So habe ich es gehört – zu einer Zeit weilte der Erhabene im Lande der Maller; dort gab es einen Marktflecken der Maller namens Anupiya. Da nun kleidete sich der Erhabene am Morgen an, nahm Schale und Obergewand und ging nach Anupiya um Almosen. Da kam dem Erhabenen dieser Gedanke: „Es ist noch zu früh, um in Anupiya um Almosen zu gehen. Wie wäre es, wenn ich dorthin ginge, wo der Park des Pilgers Bhaggavagotta ist, dorthin, wo der Pilger Bhaggavagotta selbst weilt?“

๒. อถ โข ภควา เยน ภคฺควโคตฺตสฺส ปริพฺพาชกสฺส อาราโม, เยน ภคฺควโคตฺโต ปริพฺพาชโก เตนุปสงฺกมิ. อถ โข ภคฺควโคตฺโต ปริพฺพาชโก ภควนฺตํ เอตทโวจ – ‘‘เอตุ โข, ภนฺเต, ภควา. สฺวาคตํ, ภนฺเต, ภควโต. จิรสฺสํ โข, ภนฺเต, ภควา อิมํ ปริยายมกาสิ ยทิทํ อิธาคมนาย. นิสีทตุ, ภนฺเต, ภควา, อิทมาสนํ ปญฺญตฺต’’นฺติ. นิสีทิ ภควา ปญฺญตฺเต อาสเน. ภคฺควโคตฺโตปิ โข ปริพฺพาชโก อญฺญตรํ นีจํ อาสนํ คเหตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺโน โข ภคฺควโคตฺโต ปริพฺพาชโก ภควนฺตํ เอตทโวจ – ‘‘ปุริมานิ, ภนฺเต, ทิวสานิ [Pg.2] ปุริมตรานิ สุนกฺขตฺโต ลิจฺฉวิปุตฺโต เยนาหํ เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา มํ เอตทโวจ – ‘ปจฺจกฺขาโต ทานิ มยา, ภคฺคว, ภควา. น ทานาหํ ภควนฺตํ อุทฺทิสฺส วิหรามี’ติ. กจฺเจตํ, ภนฺเต, ตเถว, ยถา สุนกฺขตฺโต ลิจฺฉวิปุตฺโต อวจา’’ติ? ‘‘ตเถว โข เอตํ, ภคฺคว, ยถา สุนกฺขตฺโต ลิจฺฉวิปุตฺโต อวจ’’.

2. Da begab sich der Erhabene dorthin, wo der Park des Pilgers Bhaggavagotta war, dorthin, wo der Pilger Bhaggavagotta selbst weilt. Der Pilger Bhaggavagotta sagte zum Erhabenen: „Möge der Erhabene kommen! Willkommen, o Herr, ist der Erhabene. Nach langer Zeit erst hat der Erhabene diese Gelegenheit ergriffen, hierher zu kommen. Möge der Erhabene sich setzen; hier ist ein Sitzplatz bereitet.“ Der Erhabene setzte sich auf den bereiteten Platz. Auch der Pilger Bhaggavagotta nahm einen niedrigen Sitz und setzte sich seitlich nieder. Seitlich sitzend sagte der Pilger Bhaggavagotta zum Erhabenen: „O Herr, vor einigen Tagen, ja vor geraumer Zeit, kam Sunakkhatta, der Sohn der Licchavier, zu mir und sagte: ‚Bhaggava, jetzt habe ich den Erhabenen aufgegeben. Ich lebe nun nicht mehr unter der Leitung des Erhabenen.‘ Ist es tatsächlich so, o Herr, wie Sunakkhatta, der Sohn der Licchavier, sagte?“ — „Genauso ist es, Bhaggava, wie Sunakkhatta, der Sohn der Licchavier, sagte.“

๓. ปุริมานิ, ภคฺคว, ทิวสานิ ปุริมตรานิ สุนกฺขตฺโต ลิจฺฉวิปุตฺโต เยนาหํ เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา มํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺโน โข, ภคฺคว, สุนกฺขตฺโต ลิจฺฉวิปุตฺโต มํ เอตทโวจ – ‘ปจฺจกฺขามิ ทานาหํ, ภนฺเต, ภควนฺตํ. น ทานาหํ, ภนฺเต, ภควนฺตํ อุทฺทิสฺส วิหริสฺสามี’ติ. ‘เอวํ วุตฺเต, อหํ, ภคฺคว, สุนกฺขตฺตํ ลิจฺฉวิปุตฺตํ เอตทโวจํ – ‘อปิ นุ ตาหํ, สุนกฺขตฺต, เอวํ อวจํ, เอหิ ตฺวํ, สุนกฺขตฺต, มมํ อุทฺทิสฺส วิหราหี’ติ? ‘โน เหตํ, ภนฺเต’. ‘ตฺวํ วา ปน มํ เอวํ อวจ – อหํ, ภนฺเต, ภควนฺตํ อุทฺทิสฺส วิหริสฺสามี’ติ? ‘โน เหตํ, ภนฺเต’. ‘อิติ กิร, สุนกฺขตฺต, เนวาหํ ตํ วทามิ – เอหิ ตฺวํ, สุนกฺขตฺต, มมํ อุทฺทิสฺส วิหราหีติ. นปิ กิร มํ ตฺวํ วเทสิ – อหํ, ภนฺเต, ภควนฺตํ อุทฺทิสฺส วิหริสฺสามีติ. เอวํ สนฺเต, โมฆปุริส, โก สนฺโต กํ ปจฺจาจิกฺขสิ? ปสฺส, โมฆปุริส, ยาวญฺจ เต อิทํ อปรทฺธ’นฺติ.

3. „Vor einigen Tagen, Bhaggava, ja vor geraumer Zeit, kam Sunakkhatta, der Sohn der Licchavier, zu mir, grüßte mich ehrfürchtig und setzte sich seitlich nieder. Seitlich sitzend sagte Sunakkhatta, der Sohn der Licchavier, zu mir: ‚O Herr, nun gebe ich den Erhabenen auf. Ich werde nun nicht mehr unter der Leitung des Erhabenen leben.‘ Als dies gesagt war, Bhaggava, sprach ich zu Sunakkhatta, dem Sohn der Licchavier: ‚Habe ich jemals zu dir gesagt: „Komm, Sunakkhatta, lebe unter meiner Leitung“?‘ — ‚Das habt Ihr nicht, o Herr.‘ — ‚Oder hast du etwa zu mir gesagt: „O Herr, ich werde unter der Leitung des Erhabenen leben“?‘ — ‚Das habe ich nicht, o Herr.‘ — ‚Wenn es also so ist, Sunakkhatta, dass weder ich zu dir sagte: „Komm, lebe unter meiner Leitung“, noch du zu mir sagtest: „O Herr, ich werde unter der Leitung des Erhabenen leben“, wer bist du dann, du törichter Mensch, dass du jemanden aufgibst? Sieh nur, du törichter Mensch, wie weit du dich verfehlt hast!‘“

๔. ‘น หิ ปน เม, ภนฺเต, ภควา อุตฺตริมนุสฺสธมฺมา อิทฺธิปาฏิหาริยํ กโรตี’ติ. ‘อปิ นุ ตาหํ, สุนกฺขตฺต, เอวํ อวจํ – เอหิ ตฺวํ, สุนกฺขตฺต, มมํ อุทฺทิสฺส วิหราหิ, อหํ เต อุตฺตริมนุสฺสธมฺมา อิทฺธิปาฏิหาริยํ กริสฺสามี’ติ? ‘โน เหตํ, ภนฺเต’. ‘ตฺวํ วา ปน มํ เอวํ อวจ – อหํ, ภนฺเต, ภควนฺตํ อุทฺทิสฺส วิหริสฺสามิ, ภควา เม อุตฺตริมนุสฺสธมฺมา อิทฺธิปาฏิหาริยํ กริสฺสตี’ติ? ‘โน เหตํ, ภนฺเต’. ‘อิติ กิร, สุนกฺขตฺต, เนวาหํ ตํ วทามิ – เอหิ ตฺวํ, สุนกฺขตฺต, มมํ อุทฺทิสฺส วิหราหิ, อหํ เต อุตฺตริมนุสฺสธมฺมา อิทฺธิปาฏิหาริยํ กริสฺสามี’ติ; นปิ กิร มํ ตฺวํ วเทสิ – อหํ, ภนฺเต, ภควนฺตํ อุทฺทิสฺส วิหริสฺสามิ, ภควา เม อุตฺตริมนุสฺสธมฺมา อิทฺธิปาฏิหาริยํ กริสฺสตี’ติ. เอวํ สนฺเต, โมฆปุริส, โก สนฺโต กํ ปจฺจาจิกฺขสิ? ตํ กึ มญฺญสิ, สุนกฺขตฺต, กเต วา อุตฺตริมนุสฺสธมฺมา อิทฺธิปาฏิหาริเย อกเต วา อุตฺตริมนุสฺสธมฺมา [Pg.3] อิทฺธิปาฏิหาริเย ยสฺสตฺถาย มยา ธมฺโม เทสิโต โส นิยฺยาติ ตกฺกรสฺส สมฺมา ทุกฺขกฺขยายา’ติ? ‘กเต วา, ภนฺเต, อุตฺตริมนุสฺสธมฺมา อิทฺธิปาฏิหาริเย อกเต วา อุตฺตริมนุสฺสธมฺมา อิทฺธิปาฏิหาริเย ยสฺสตฺถาย ภควตา ธมฺโม เทสิโต โส นิยฺยาติ ตกฺกรสฺส สมฺมา ทุกฺขกฺขยายา’ติ. ‘อิติ กิร, สุนกฺขตฺต, กเต วา อุตฺตริมนุสฺสธมฺมา อิทฺธิปาฏิหาริเย, อกเต วา อุตฺตริมนุสฺสธมฺมา อิทฺธิปาฏิหาริเย, ยสฺสตฺถาย มยา ธมฺโม เทสิโต, โส นิยฺยาติ ตกฺกรสฺส สมฺมา ทุกฺขกฺขยาย. ตตฺร, สุนกฺขตฺต, กึ อุตฺตริมนุสฺสธมฺมา อิทฺธิปาฏิหาริยํ กตํ กริสฺสติ? ปสฺส, โมฆปุริส, ยาวญฺจ เต อิทํ อปรทฺธ’นฺติ.

4. „‚Aber der Erhabene, o Herr, wirkt für mich keine Wunder übermenschlicher Art.‘ — ‚Habe ich jemals zu dir gesagt, Sunakkhatta: „Komm, Sunakkhatta, lebe unter meiner Leitung, und ich werde für dich Wunder übermenschlicher Art wirken“?‘ — ‚Das habt Ihr nicht, o Herr.‘ — ‚Oder hast du etwa zu mir gesagt: „O Herr, ich werde unter der Leitung des Erhabenen leben, wenn der Erhabene für mich Wunder übermenschlicher Art wirkt“?‘ — ‚Das habe ich nicht, o Herr.‘ — ‚Wenn es also so ist, Sunakkhatta, dass weder ich zu dir sagte: „Komm, lebe unter meiner Leitung, und ich werde für dich Wunder wirken“, noch du zu mir sagtest: „O Herr, ich werde unter der Leitung des Erhabenen leben, wenn der Erhabene für mich Wunder wirkt“ – wer bist du dann, du törichter Mensch, dass du jemanden aufgibst? Was meinst du, Sunakkhatta: Ob nun Wunder übermenschlicher Art gewirkt werden oder nicht – führt die Lehre, die von mir verkündet wurde, für den, der danach handelt, zur vollkommenen Vernichtung des Leidens?‘ — ‚Ob nun Wunder übermenschlicher Art gewirkt werden oder nicht, o Herr – die Lehre, die vom Erhabenen verkündet wurde, führt für den, der danach handelt, zur vollkommenen Vernichtung des Leidens.‘ — „Wenn also, Sunakkhatta, die von mir verkündete Lehre – ob nun Wunder gewirkt werden oder nicht – zur vollkommenen Vernichtung des Leidens führt, was würde dann das Wirken eines übermenschlichen Wunders nützen? Sieh nur, du törichter Mensch, wie weit du dich verfehlt hast!‘“

๕. ‘น หิ ปน เม, ภนฺเต, ภควา อคฺคญฺญํ ปญฺญเปตี’ติ ? ‘อปิ นุ ตาหํ, สุนกฺขตฺต, เอวํ อวจํ – เอหิ ตฺวํ, สุนกฺขตฺต, มมํ อุทฺทิสฺส วิหราหิ, อหํ เต อคฺคญฺญํ ปญฺญเปสฺสามี’ติ? ‘โน เหตํ, ภนฺเต’. ‘ตฺวํ วา ปน มํ เอวํ อวจ – อหํ, ภนฺเต, ภควนฺตํ อุทฺทิสฺส วิหริสฺสามิ, ภควา เม อคฺคญฺญํ ปญฺญเปสฺสตี’ติ? ‘โน เหตํ, ภนฺเต’. ‘อิติ กิร, สุนกฺขตฺต, เนวาหํ ตํ วทามิ – เอหิ ตฺวํ, สุนกฺขตฺต, มมํ อุทฺทิสฺส วิหราหิ, อหํ เต อคฺคญฺญํ ปญฺญเปสฺสามีติ. นปิ กิร มํ ตฺวํ วเทสิ – อหํ, ภนฺเต, ภควนฺตํ อุทฺทิสฺส วิหริสฺสามิ, ภควา เม อคฺคญฺญํ ปญฺญเปสฺสตี’ติ. เอวํ สนฺเต, โมฆปุริส, โก สนฺโต กํ ปจฺจาจิกฺขสิ? ตํ กึ มญฺญสิ, สุนกฺขตฺต, ปญฺญตฺเต วา อคฺคญฺเญ, อปญฺญตฺเต วา อคฺคญฺเญ, ยสฺสตฺถาย มยา ธมฺโม เทสิโต, โส นิยฺยาติ ตกฺกรสฺส สมฺมา ทุกฺขกฺขยายา’ติ? ‘ปญฺญตฺเต วา, ภนฺเต, อคฺคญฺเญ, อปญฺญตฺเต วา อคฺคญฺเญ, ยสฺสตฺถาย ภควตา ธมฺโม เทสิโต, โส นิยฺยาติ ตกฺกรสฺส สมฺมา ทุกฺขกฺขยายา’ติ. ‘อิติ กิร, สุนกฺขตฺต, ปญฺญตฺเต วา อคฺคญฺเญ, อปญฺญตฺเต วา อคฺคญฺเญ, ยสฺสตฺถาย มยา ธมฺโม เทสิโต, โส นิยฺยาติ ตกฺกรสฺส สมฺมา ทุกฺขกฺขยาย. ตตฺร, สุนกฺขตฺต, กึ อคฺคญฺญํ ปญฺญตฺตํ กริสฺสติ? ปสฺส, โมฆปุริส, ยาวญฺจ เต อิทํ อปรทฺธํ’.

5. „Aber, Herr, der Erhabene legt mir nicht das Wissen um den Ursprung der Welt dar.“ – „Habe ich etwa jemals zu dir gesagt, Sunakkhatta: ‚Komm, Sunakkhatta, lebe unter meiner Anleitung, und ich werde dir das Wissen um den Ursprung darlegen‘?“ – „Gewiss nicht, Herr.“ – „Oder hast du etwa zu mir gesagt: ‚Herr, ich werde unter der Anleitung des Erhabenen leben, wenn der Erhabene mir das Wissen um den Ursprung darlegt‘?“ – „Gewiss nicht, Herr.“ – „So also, Sunakkhatta, habe ich weder zu dir gesagt: ‚Komm, Sunakkhatta, lebe unter meiner Anleitung, ich werde dir das Wissen um den Ursprung darlegen‘, noch hast du zu mir gesagt: ‚Herr, ich werde unter der Anleitung des Erhabenen leben, wenn der Erhabene mir das Wissen um den Ursprung darlegt‘. Da dies so ist, du törichter Mensch, wer bist du dann, und wen weist du ab? Was meinst du, Sunakkhatta? Ob nun das Wissen um den Ursprung dargelegt wird oder ob das Wissen um den Ursprung nicht dargelegt wird – führt die Lehre, die ich zu diesem Zweck verkündet habe, für denjenigen, der danach handelt, zur vollständigen Vernichtung des Leidens?“ – „Ob nun das Wissen um den Ursprung dargelegt wird, Herr, oder ob das Wissen um den Ursprung nicht dargelegt wird – die vom Erhabenen verkündete Lehre führt für denjenigen, der danach handelt, zur vollständigen Vernichtung des Leidens.“ – „So also, Sunakkhatta, führt die von mir zu diesem Zweck verkündete Lehre zur vollständigen Vernichtung des Leidens, ganz gleich, ob das Wissen um den Ursprung dargelegt wird oder nicht. Was nützt in diesem Zusammenhang, Sunakkhatta, die Darlegung des Wissens um den Ursprung? Sieh nur, du törichter Mensch, wie weit du dich bereits vergangen hast.“

๖. ‘อเนกปริยาเยน โข เต, สุนกฺขตฺต, มม วณฺโณ ภาสิโต วชฺชิคาเม – อิติปิ โส ภควา อรหํ สมฺมาสมฺพุทฺโธ วิชฺชาจรณสมฺปนฺโน สุคโต [Pg.4] โลกวิทู อนุตฺตโร ปุริสทมฺมสารถิ สตฺถา เทวมนุสฺสานํ พุทฺโธ ภควาติ. อิติ โข เต, สุนกฺขตฺต, อเนกปริยาเยน มม วณฺโณ ภาสิโต วชฺชิคาเม.

6. „Auf vielfältige Weise hast du doch, Sunakkhatta, mein Lob im Lande der Vajjier verkündet: ‚Eben deshalb ist jener Erhabene ein Heiliger, ein vollkommen Erleuchteter, vollendet in Wissen und Wandel, ein Wohlgegangener, ein Kenner der Welten, ein unvergleichlicher Zähmer von zu bändigenden Menschen, ein Lehrer von Göttern und Menschen, ein Erleuchteter, ein Erhabener.‘ Auf diese Weise hast du, Sunakkhatta, auf vielfältige Weise mein Lob im Lande der Vajjier verkündet.“

‘อเนกปริยาเยน โข เต, สุนกฺขตฺต, ธมฺมสฺส วณฺโณ ภาสิโต วชฺชิคาเม – สฺวากฺขาโต ภควตา ธมฺโม สนฺทิฏฺฐิโก อกาลิโก เอหิปสฺสิโก โอปเนยฺยิโก ปจฺจตฺตํ เวทิตพฺโพ วิญฺญูหีติ. อิติ โข เต, สุนกฺขตฺต, อเนกปริยาเยน ธมฺมสฺส วณฺโณ ภาสิโต วชฺชิคาเม.

„Auf vielfältige Weise hast du doch, Sunakkhatta, das Lob der Lehre im Lande der Vajjier verkündet: ‚Vom Erhabenen wohl verkündet ist die Lehre, selbst zu ersehen, zeitlos, zum Kommen und Sehen einladend, zielführend, von den Verständigen individuell zu erfahren.‘ Auf diese Weise hast du, Sunakkhatta, auf vielfältige Weise das Lob der Lehre im Lande der Vajjier verkündet.“

‘อเนกปริยาเยน โข เต, สุนกฺขตฺต, สงฺฆสฺส วณฺโณ ภาสิโต วชฺชิคาเม – สุปฺปฏิปนฺโน ภควโต สาวกสงฺโฆ, อุชุปฺปฏิปนฺโน ภควโต สาวกสงฺโฆ, ญายปฺปฏิปนฺโน ภควโต สาวกสงฺโฆ, สามีจิปฺปฏิปนฺโน ภควโต สาวกสงฺโฆ, ยทิทํ จตฺตาริ ปุริสยุคานิ อฏฺฐ ปุริสปุคฺคลา, เอส ภควโต สาวกสงฺโฆ, อาหุเนยฺโย ปาหุเนยฺโย ทกฺขิเณยฺโย อญฺชลิกรณีโย อนุตฺตรํ ปุญฺญกฺเขตฺตํ โลกสฺสาติ. อิติ โข เต, สุนกฺขตฺต, อเนกปริยาเยน สงฺฆสฺส วณฺโณ ภาสิโต วชฺชิคาเม.

„Auf vielfältige Weise hast du doch, Sunakkhatta, das Lob der Gemeinde im Lande der Vajjier verkündet: ‚Gut wandelt die Jüngergemeinde des Erhabenen, aufrecht wandelt die Jüngergemeinde des Erhabenen, dem Pfad gemäß wandelt die Jüngergemeinde des Erhabenen, pflichtgemäß wandelt die Jüngergemeinde des Erhabenen; das sind die vier Paare von Männern, die acht Arten von Personen. Diese Jüngergemeinde des Erhabenen ist würdig der Opfergaben, würdig der Gastgeschenke, würdig der Gaben für das Jenseits, würdig des ehrerbietigen Grußes, ein unvergleichliches Feld des Verdienstes für die Welt.‘ Auf diese Weise hast du, Sunakkhatta, auf vielfältige Weise das Lob der Gemeinde im Lande der Vajjier verkündet.“

‘อาโรจยามิ โข เต, สุนกฺขตฺต, ปฏิเวทยามิ โข เต, สุนกฺขตฺต. ภวิสฺสนฺติ โข เต, สุนกฺขตฺต, วตฺตาโร, โน วิสหิ สุนกฺขตฺโต ลิจฺฉวิปุตฺโต สมเณ โคตเม พฺรหฺมจริยํ จริตุํ, โส อวิสหนฺโต สิกฺขํ ปจฺจกฺขาย หีนายาวตฺโตติ. อิติ โข เต, สุนกฺขตฺต, ภวิสฺสนฺติ วตฺตาโร’ติ.

„Ich sage dir, Sunakkhatta, ich kündige dir an, Sunakkhatta: Es wird Leute geben, die über dich sagen werden: ‚Der Licchavier-Sohn Sunakkhatta war nicht fähig, unter dem Asketen Gotama das heilige Leben zu führen; unfähig dazu, hat er die Übungsregeln aufgegeben und ist zum niederen Leben zurückgekehrt.‘ Auf diese Weise, Sunakkhatta, wird man über dich sprechen.“

เอวํ ปิ โข, ภคฺคว, สุนกฺขตฺโต ลิจฺฉวิปุตฺโต มยา วุจฺจมาโน อปกฺกเมว อิมสฺมา ธมฺมวินยา, ยถา ตํ อาปายิโก เนรยิโก.

Obwohl ich dies so sagte, Bhaggava, entfernte sich der Licchavier-Sohn Sunakkhatta von dieser Lehre und Disziplin, gerade so wie einer, der für den Abgrund und die Hölle bestimmt ist.

โกรกฺขตฺติยวตฺถุ

Die Geschichte von Korakkhattiya

๗. ‘‘เอกมิทาหํ, ภคฺคว, สมยํ ถูลูสุ วิหรามิ อุตฺตรกา นาม ถูลูนํ นิคโม. อถ ขฺวาหํ, ภคฺคว, ปุพฺพณฺหสมยํ นิวาเสตฺวา ปตฺตจีวรมาทาย สุนกฺขตฺเตน ลิจฺฉวิปุตฺเตน ปจฺฉาสมเณน อุตฺตรกํ ปิณฺฑาย ปาวิสึ. เตน โข ปน สมเยน อเจโล โกรกฺขตฺติโย กุกฺกุรวติโก จตุกฺกุณฺฑิโก ฉมานิกิณฺณํ ภกฺขสํ มุเขเนว ขาทติ, มุเขเนว ภุญฺชติ. อทฺทสา โข, ภคฺคว, สุนกฺขตฺโต ลิจฺฉวิปุตฺโต อเจลํ โกรกฺขตฺติยํ กุกฺกุรวติกํ [Pg.5] จตุกฺกุณฺฑิกํ ฉมานิกิณฺณํ ภกฺขสํ มุเขเนว ขาทนฺตํ มุเขเนว ภุญฺชนฺตํ. ทิสฺวานสฺส เอตทโหสิ – ‘สาธุรูโป วต, โภ, อยํ สมโณ จตุกฺกุณฺฑิโก ฉมานิกิณฺณํ ภกฺขสํ มุเขเนว ขาทติ, มุเขเนว ภุญฺชตี’ติ.

7. „Einst, Bhaggava, weilte ich im Lande der Thūlū-Leute; dort gibt es eine Ortschaft der Thūlū namens Uttarakā. Da nun, Bhaggava, nachdem ich mich am Morgen angekleidet und mit Almosenschale und Obergewand versehen hatte, betrat ich mit dem Licchavier-Sohn Sunakkhatta als meinem Begleiter Uttarakā für den Almosengang. Zu jener Zeit befand sich dort der nackte Korakkhattiya, der das Hunde-Gelübde praktizierte; auf allen vieren kriechend, fraß er das auf den Boden gestreute Futter nur mit dem Mund und verzehrte es so. Bhaggava, der Licchavier-Sohn Sunakkhatta sah den nackten Korakkhattiya, wie er das Hunde-Gelübde praktizierte, auf allen vieren kroch und das auf den Boden gestreute Futter nur mit dem Mund fraß und verzehrte. Als er dies sah, dachte er bei sich: ‚Wahrhaftig, ein trefflicher Mann ist dieser Asket, der auf allen vieren kriechend das auf den Boden gestreute Futter nur mit dem Mund frisst und verzehrt!‘“

‘‘อถ ขฺวาหํ, ภคฺคว, สุนกฺขตฺตสฺส ลิจฺฉวิปุตฺตสฺส เจตสา เจโตปริวิตกฺกมญฺญาย สุนกฺขตฺตํ ลิจฺฉวิปุตฺตํ เอตทโวจํ – ‘ตฺวมฺปิ นาม, โมฆปุริส, สมโณ สกฺยปุตฺติโย ปฏิชานิสฺสสี’ติ! ‘กึ ปน มํ, ภนฺเต, ภควา เอวมาห – ‘ตฺวมฺปิ นาม, โมฆปุริส, สมโณ สกฺยปุตฺติโย ปฏิชานิสฺสสี’ติ? ‘นนุ เต, สุนกฺขตฺต, อิมํ อเจลํ โกรกฺขตฺติยํ กุกฺกุรวติกํ จตุกฺกุณฺฑิกํ ฉมานิกิณฺณํ ภกฺขสํ มุเขเนว ขาทนฺตํ มุเขเนว ภุญฺชนฺตํ ทิสฺวาน เอตทโหสิ – สาธุรูโป วต, โภ, อยํ สมโณ จตุกฺกุณฺฑิโก ฉมานิกิณฺณํ ภกฺขสํ มุเขเนว ขาทติ, มุเขเนว ภุญฺชตี’ติ? ‘เอวํ, ภนฺเต. กึ ปน, ภนฺเต, ภควา อรหตฺตสฺส มจฺฉรายตี’ติ? ‘น โข อหํ, โมฆปุริส, อรหตฺตสฺส มจฺฉรายามิ. อปิ จ, ตุยฺเหเวตํ ปาปกํ ทิฏฺฐิคตํ อุปฺปนฺนํ, ตํ ปชห. มา เต อโหสิ ทีฆรตฺตํ อหิตาย ทุกฺขาย. ยํ โข ปเนตํ, สุนกฺขตฺต, มญฺญสิ อเจลํ โกรกฺขตฺติยํ – สาธุรูโป อยํ สมโณติ. โส สตฺตมํ ทิวสํ อลสเกน กาลงฺกริสฺสติ. กาลงฺกโต จ กาลกญฺจิกา นาม อสุรา สพฺพนิหีโน อสุรกาโย, ตตฺร อุปปชฺชิสฺสติ. กาลงฺกตญฺจ นํ พีรณตฺถมฺพเก สุสาเน ฉฑฺเฑสฺสนฺติ. อากงฺขมาโน จ ตฺวํ, สุนกฺขตฺต, อเจลํ โกรกฺขตฺติยํ อุปสงฺกมิตฺวา ปุจฺเฉยฺยาสิ – ชานาสิ, อาวุโส โกรกฺขตฺติย, อตฺตโน คตินฺติ? ฐานํ โข ปเนตํ, สุนกฺขตฺต, วิชฺชติ ยํ เต อเจโล โกรกฺขตฺติโย พฺยากริสฺสติ – ชานามิ, อาวุโส สุนกฺขตฺต, อตฺตโน คตึ; กาลกญฺจิกา นาม อสุรา สพฺพนิหีโน อสุรกาโย, ตตฺรามฺหิ อุปปนฺโนติ.

„Da erkannte ich, Bhaggava, mit meinem eigenen Geist die Gedanken im Geist des Licchavi-Sohnes Sunakkhatta und sprach zu ihm: ‚Sogar du, du törichter Mensch, willst behaupten, ein Asket des Sakyer-Sohnes zu sein!‘ — ‚Warum aber, Herr, sagt der Erhabene das zu mir: „Sogar du, du törichter Mensch, willst behaupten, ein Asket des Sakyer-Sohnes zu sein“?‘ — ‚Hattest du nicht, Sunakkhatta, als du diesen nackten Korakkhattiya sahst, der die Hundetugend praktiziert, auf allen Vieren kriecht und auf dem Boden verstreute Nahrung direkt mit dem Mund frisst, den Gedanken: „Wahrlich, dieser Asket ist ein Heiliger, wie er auf allen Vieren kriecht und auf dem Boden verstreute Nahrung direkt mit dem Mund frisst“?‘ — ‚Ja, Herr. Aber warum, Herr, ist der Erhabene so missgünstig gegenüber der Heiligkeit?‘ — ‚Ich bin nicht missgünstig gegenüber der Heiligkeit, du törichter Mensch. Vielmehr ist in dir diese böse falsche Ansicht entstanden; gib sie auf! Möge sie dir nicht lange Zeit zum Unheil und zum Leiden gereichen. Was du nämlich, Sunakkhatta, von diesem nackten Korakkhattiya denkst – dass dieser Asket ein Heiliger sei –, so wird er am siebten Tag an Verdauungsstörungen sterben. Nach seinem Tod wird er unter den Kālakañcika-Asuras wiedergeboren werden, der niedrigsten Schar der Asuras. Nach seinem Tod wird man ihn auf dem Friedhof Bīraṇatthambaka wegwerfen. Wenn du willst, Sunakkhatta, kannst du zu dem nackten Korakkhattiya gehen und ihn fragen: „Weißt du, Freund Korakkhattiya, dein Ziel?“ Es besteht die Möglichkeit, Sunakkhatta, dass der nackte Korakkhattiya dir antworten wird: „Ich kenne mein Ziel, Freund Sunakkhatta; ich bin unter den Kālakañcika-Asuras wiedergeboren, der niedrigsten Schar der Asuras.“‘

‘‘อถ โข, ภคฺคว, สุนกฺขตฺโต ลิจฺฉวิปุตฺโต เยน อเจโล โกรกฺขตฺติโย เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา อเจลํ โกรกฺขตฺติยํ เอตทโวจ [Pg.6] – ‘พฺยากโต โขสิ, อาวุโส โกรกฺขตฺติย, สมเณน โคตเมน – อเจโล โกรกฺขตฺติโย สตฺตมํ ทิวสํ อลสเกน กาลงฺกริสฺสติ. กาลงฺกโต จ กาลกญฺจิกา นาม อสุรา สพฺพนิหีโน อสุรกาโย, ตตฺร อุปปชฺชิสฺสติ. กาลงฺกตญฺจ นํ พีรณตฺถมฺพเก สุสาเน ฉฑฺเฑสฺสนฺตี’ติ. เยน ตฺวํ, อาวุโส โกรกฺขตฺติย, มตฺตํ มตฺตญฺจ ภตฺตํ ภุญฺเชยฺยาสิ, มตฺตํ มตฺตญฺจ ปานียํ ปิเวยฺยาสิ. ยถา สมณสฺส โคตมสฺส มิจฺฉา อสฺส วจน’นฺติ.

Daraufhin, Bhaggava, begab sich der Licchavi-Sohn Sunakkhatta dorthin, wo der nackte Korakkhattiya war. Nachdem er dort angekommen war, sprach er zu dem nackten Korakkhattiya: ‚Freund Korakkhattiya, der Asket Gotama hat über dich vorausgesagt: „Der nackte Korakkhattiya wird am siebten Tag an Verdauungsstörungen sterben. Nach seinem Tod wird er unter den Kālakañcika-Asuras wiedergeboren werden, der niedrigsten Schar der Asuras. Nach seinem Tod wird man ihn auf dem Friedhof Bīraṇatthambaka wegwerfen.“ Daher, Freund Korakkhattiya, solltest du Speise nur in Maßen essen und Wasser nur in Maßen trinken, damit die Worte des Asketen Gotama sich als falsch erweisen.‘

๘. ‘‘อถ โข, ภคฺคว, สุนกฺขตฺโต ลิจฺฉวิปุตฺโต เอกทฺวีหิกาย สตฺตรตฺตินฺทิวานิ คเณสิ, ยถา ตํ ตถาคตสฺส อสทฺทหมาโน. อถ โข, ภคฺคว, อเจโล โกรกฺขตฺติโย สตฺตมํ ทิวสํ อลสเกน กาลมกาสิ. กาลงฺกโต จ กาลกญฺจิกา นาม อสุรา สพฺพนิหีโน อสุรกาโย, ตตฺร อุปปชฺชิ. กาลงฺกตญฺจ นํ พีรณตฺถมฺพเก สุสาเน ฉฑฺเฑสุํ.

8. Daraufhin, Bhaggava, zählte der Licchavi-Sohn Sunakkhatta die sieben Tage und Nächte nacheinander ab, da er dem Vollendeten keinen Glauben schenkte. Doch am siebten Tag, Bhaggava, starb der nackte Korakkhattiya an Verdauungsstörungen. Nach seinem Tod wurde er unter den Kālakañcika-Asuras wiedergeboren, der niedrigsten Schar der Asuras. Und nach seinem Tod warf man ihn auf dem Friedhof Bīraṇatthambaka weg.

๙. ‘‘อสฺโสสิ โข, ภคฺคว, สุนกฺขตฺโต ลิจฺฉวิปุตฺโต – ‘อเจโล กิร โกรกฺขตฺติโย อลสเกน กาลงฺกโต พีรณตฺถมฺพเก สุสาเน ฉฑฺฑิโต’ติ. อถ โข, ภคฺคว, สุนกฺขตฺโต ลิจฺฉวิปุตฺโต เยน พีรณตฺถมฺพกํ สุสานํ, เยน อเจโล โกรกฺขตฺติโย เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา อเจลํ โกรกฺขตฺติยํ ติกฺขตฺตุํ ปาณินา อาโกเฏสิ – ‘ชานาสิ, อาวุโส โกรกฺขตฺติย, อตฺตโน คติ’นฺติ? อถ โข, ภคฺคว, อเจโล โกรกฺขตฺติโย ปาณินา ปิฏฺฐึ ปริปุญฺฉนฺโต วุฏฺฐาสิ. ‘ชานามิ, อาวุโส สุนกฺขตฺต, อตฺตโน คตึ. กาลกญฺจิกา นาม อสุรา สพฺพนิหีโน อสุรกาโย, ตตฺรามฺหิ อุปปนฺโน’ติ วตฺวา ตตฺเถว อุตฺตาโน ปปติ.

9. Der Licchavi-Sohn Sunakkhatta hörte davon, Bhaggava: ‚Der nackte Korakkhattiya ist an Verdauungsstörungen gestorben und wurde auf dem Friedhof Bīraṇatthambaka weggeworfen.‘ Da begab sich der Licchavi-Sohn Sunakkhatta zum Friedhof Bīraṇatthambaka dorthin, wo der nackte Korakkhattiya lag. Er klopfte dreimal mit der Hand auf den nackten Korakkhattiya und fragte: ‚Kennst du, Freund Korakkhattiya, dein Ziel?‘ Da, Bhaggava, richtete sich der nackte Korakkhattiya auf, während er sich mit der Hand den Rücken rieb, und sagte: ‚Ich kenne mein Ziel, Freund Sunakkhatta; ich bin unter den Kālakañcika-Asuras wiedergeboren, der niedrigsten Schar der Asuras.‘ Nachdem er dies gesagt hatte, fiel er genau dort auf den Rücken zurück.

๑๐. ‘‘อถ โข, ภคฺคว, สุนกฺขตฺโต ลิจฺฉวิปุตฺโต เยนาหํ เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา มํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺนํ โข อหํ, ภคฺคว, สุนกฺขตฺตํ ลิจฺฉวิปุตฺตํ เอตทโวจํ – ‘ตํ กึ มญฺญสิ, สุนกฺขตฺต, ยเถว เต อหํ อเจลํ โกรกฺขตฺติยํ อารพฺภ พฺยากาสึ, ตเถว ตํ วิปากํ, อญฺญถา วา’ติ? ‘ยเถว เม, ภนฺเต, ภควา อเจลํ โกรกฺขตฺติยํ อารพฺภ พฺยากาสิ, ตเถว ตํ วิปากํ, โน อญฺญถา’ติ. ‘ตํ [Pg.7] กึ มญฺญสิ, สุนกฺขตฺต, ยทิ เอวํ สนฺเต กตํ วา โหติ อุตฺตริมนุสฺสธมฺมา อิทฺธิปาฏิหาริยํ, อกตํ วาติ? ‘อทฺธา โข, ภนฺเต, เอวํ สนฺเต กตํ โหติ อุตฺตริมนุสฺสธมฺมา อิทฺธิปาฏิหาริยํ, โน อกต’นฺติ. ‘เอวมฺปิ โข มํ ตฺวํ, โมฆปุริส, อุตฺตริมนุสฺสธมฺมา อิทฺธิปาฏิหาริยํ กโรนฺตํ เอวํ วเทสิ – น หิ ปน เม, ภนฺเต, ภควา อุตฺตริมนุสฺสธมฺมา อิทฺธิปาฏิหาริยํ กโรตีติ. ปสฺส, โมฆปุริส, ยาวญฺจ เต อิทํ อปรทฺธ’นฺติ. ‘‘เอวมฺปิ โข, ภคฺคว, สุนกฺขตฺโต ลิจฺฉวิปุตฺโต มยา วุจฺจมาโน อปกฺกเมว อิมสฺมา ธมฺมวินยา, ยถา ตํ อาปายิโก เนรยิโก.

10. Daraufhin, Bhaggava, begab sich der Licchavi-Sohn Sunakkhatta zu mir; er grüßte mich ehrfurchtsvoll und setzte sich beiseite nieder. Zu dem beiseite sitzenden Licchavi-Sohn Sunakkhatta sprach ich: ‚Was meinst du, Sunakkhatta? Ist es genau so eingetroffen, wie ich es dir in Bezug auf den nackten Korakkhattiya vorausgesagt habe, oder anders?‘ — ‚Genauso, Herr, wie der Erhabene es mir in Bezug auf den nackten Korakkhattiya vorausgesagt hat, ist es eingetroffen, nicht anders.‘ — ‚Was meinst du nun, Sunakkhatta? Wenn es sich so verhält, wurde da eine übermenschliche Wunderkraft gewirkt oder nicht?‘ — ‚Wahrlich, Herr, wenn es sich so verhält, wurde eine übermenschliche Wunderkraft gewirkt, und nicht etwa nicht.‘ — ‚Obwohl ich also eine solche übermenschliche Wunderkraft wirke, sagst du, törichter Mensch: „Der Erhabene wirkt mir gegenüber keine übermenschliche Wunderkraft.“ Sieh nur, törichter Mensch, wie weit du dich damit vergangen hast!‘ Und obwohl ich dies so zu ihm sagte, Bhaggava, kehrte der Licchavi-Sohn Sunakkhatta dieser Lehre und Disziplin den Rücken, so wie einer, der für die Apāya-Welten und die Hölle bestimmt ist.

อเจลกฬารมฏฺฏกวตฺถุ

Die Geschichte des nackten Kālāramaṭṭaka

๑๑. ‘‘เอกมิทาหํ, ภคฺคว, สมยํ เวสาลิยํ วิหรามิ มหาวเน กูฏาคารสาลายํ. เตน โข ปน สมเยน อเจโล กฬารมฏฺฏโก เวสาลิยํ ปฏิวสติ ลาภคฺคปฺปตฺโต เจว ยสคฺคปฺปตฺโต จ วชฺชิคาเม. ตสฺส สตฺตวตปทานิ สมตฺตานิ สมาทินฺนานิ โหนฺติ – ‘ยาวชีวํ อเจลโก อสฺสํ, น วตฺถํ ปริทเหยฺยํ, ยาวชีวํ พฺรหฺมจารี อสฺสํ, น เมถุนํ ธมฺมํ ปฏิเสเวยฺยํ, ยาวชีวํ สุรามํเสเนว ยาเปยฺยํ, น โอทนกุมฺมาสํ ภุญฺเชยฺยํ. ปุรตฺถิเมน เวสาลึ อุเทนํ นาม เจติยํ, ตํ นาติกฺกเมยฺยํ, ทกฺขิเณน เวสาลึ โคตมกํ นาม เจติยํ, ตํ นาติกฺกเมยฺยํ, ปจฺฉิเมน เวสาลึ สตฺตมฺพํ นาม เจติยํ, ตํ นาติกฺกเมยฺยํ, อุตฺตเรน เวสาลึ พหุปุตฺตํ นาม เจติยํ ตํ นาติกฺกเมยฺย’นฺติ. โส อิเมสํ สตฺตนฺนํ วตปทานํ สมาทานเหตุ ลาภคฺคปฺปตฺโต เจว ยสคฺคปฺปตฺโต จ วชฺชิคาเม.

11. „Einst, Bhaggava, weilte ich bei Vesālī im Großen Wald in der Giebelhaus-Halle. Zu jener Zeit lebte der nackte Asket Kaḷāramaṭṭaka in Vesālī im Dorf der Vajjier, wo er höchste Gunst und höchsten Ruhm genoss. Er hatte sich sieben Gelübde auferlegt und diese angenommen: ‚Mein Leben lang will ich nackt sein und kein Gewand anlegen; mein Leben lang will ich ein heiliges Leben führen und dem Geschlechtsverkehr entsagen; mein Leben lang will ich mich nur von Wein und Fleisch ernähren und keinen Reis oder Getreidebrei essen. Im Osten von Vesālī werde ich den Udena-Schrein nicht überschreiten; im Süden von Vesālī werde ich den Gotamaka-Schrein nicht überschreiten; im Westen von Vesālī werde ich den Sattamba-Schrein nicht überschreiten; im Norden von Vesālī werde ich den Bahuputta-Schrein nicht überschreiten.‘ Aufgrund der Einhaltung dieser sieben Gelübde genoss er im Dorf der Vajjier höchste Gunst und höchsten Ruhm.“

๑๒. ‘‘อถ โข, ภคฺคว, สุนกฺขตฺโต ลิจฺฉวิปุตฺโต เยน อเจโล กฬารมฏฺฏโก เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา อเจลํ กฬารมฏฺฏกํ ปญฺหํ อปุจฺฉิ. ตสฺส อเจโล กฬารมฏฺฏโก ปญฺหํ ปุฏฺโฐ น สมฺปายาสิ. อสมฺปายนฺโต โกปญฺจ โทสญฺจ อปฺปจฺจยญฺจ ปาตฺวากาสิ. อถ โข, ภคฺคว, สุนกฺขตฺตสฺส ลิจฺฉวิปุตฺตสฺส เอตทโหสิ – ‘สาธุรูปํ วต โภ อรหนฺตํ สมณํ อาสาทิมฺหเส. มา วต โน อโหสิ ทีฆรตฺตํ อหิตาย ทุกฺขายา’ติ.

12. „Da begab sich, Bhaggava, Sunakkhatta, der Sohn der Licchavier, zu dem nackten Kaḷāramaṭṭaka und stellte ihm eine Frage. Als der nackte Kaḷāramaṭṭaka so befragt wurde, konnte er keine erschöpfende Antwort geben. Da er nicht antworten konnte, zeigte er Zorn, Groll und Unwillen. Daraufhin, Bhaggava, dachte Sunakkhatta, der Sohn der Licchavier: ‚Wahrlich, wir haben einen vortrefflichen Arhat, einen heiligen Mann, angegriffen. Möge uns dies nicht für lange Zeit zum Unheil und zum Leiden gereichen.‘“

๑๓. ‘‘อถ [Pg.8] โข, ภคฺคว, สุนกฺขตฺโต ลิจฺฉวิปุตฺโต เยนาหํ เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา มํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺนํ โข อหํ, ภคฺคว, สุนกฺขตฺตํ ลิจฺฉวิปุตฺตํ เอตทโวจํ – ‘ตฺวมฺปิ นาม, โมฆปุริส, สมโณ สกฺยปุตฺติโย ปฏิชานิสฺสสี’ติ! ‘กึ ปน มํ, ภนฺเต, ภควา เอวมาห – ตฺวมฺปิ นาม, โมฆปุริส, สมโณ สกฺยปุตฺติโย ปฏิชานิสฺสสี’ติ? ‘นนุ ตฺวํ, สุนกฺขตฺต, อเจลํ กฬารมฏฺฏกํ อุปสงฺกมิตฺวา ปญฺหํ อปุจฺฉิ. ตสฺส เต อเจโล กฬารมฏฺฏโก ปญฺหํ ปุฏฺโฐ น สมฺปายาสิ. อสมฺปายนฺโต โกปญฺจ โทสญฺจ อปฺปจฺจยญฺจ ปาตฺวากาสิ. ตสฺส เต เอตทโหสิ – ‘‘สาธุรูปํ วต, โภ, อรหนฺตํ สมณํ อาสาทิมฺหเส. มา วต โน อโหสิ ทีฆรตฺตํ อหิตาย ทุกฺขายา’ติ. ‘เอวํ, ภนฺเต. กึ ปน, ภนฺเต, ภควา อรหตฺตสฺส มจฺฉรายตี’ติ? ‘น โข อหํ, โมฆปุริส, อรหตฺตสฺส มจฺฉรายามิ, อปิ จ ตุยฺเหเวตํ ปาปกํ ทิฏฺฐิคตํ อุปฺปนฺนํ, ตํ ปชห. มา เต อโหสิ ทีฆรตฺตํ อหิตาย ทุกฺขาย. ยํ โข ปเนตํ, สุนกฺขตฺต, มญฺญสิ อเจลํ กฬารมฏฺฏกํ – สาธุรูโป อยํ สมโณติ, โส นจิรสฺเสว ปริหิโต สานุจาริโก วิจรนฺโต โอทนกุมฺมาสํ ภุญฺชมาโน สพฺพาเนว เวสาลิยานิ เจติยานิ สมติกฺกมิตฺวา ยสา นิหีโน กาลํ กริสฺสตี’ติ.

13. „Danach, Bhaggava, kam Sunakkhatta, der Sohn der Licchavier, zu mir, grüßte mich ehrfürchtig und setzte sich zur Seite nieder. Zu dem beiseite sitzenden Sunakkhatta sprach ich: ‚Sogar du, törichter Mensch, behauptest wohl noch, ein Nachfolger des Sakyer-Sohnes zu sein!‘ – ‚Warum aber, Herr, spricht der Erhabene so zu mir?‘ – ‚Hast du nicht den nackten Kaḷāramaṭṭaka aufgesucht und ihm eine Frage gestellt? Als er befragt wurde, konnte er nicht antworten und zeigte Zorn, Groll und Unwillen. Da dachtest du: „Wahrlich, wir haben einen vortrefflichen Arhat angegriffen; möge uns dies nicht zum Unheil gereichen.“‘ – ‚Das ist wahr, Herr. Aber warum, Herr, missgönnt der Erhabene die Arhatschaft?‘ – ‚Ich missgönne die Arhatschaft nicht, du törichter Mensch; vielmehr ist in dir diese böse falsche Ansicht entstanden, gib sie auf! Möge sie dir nicht für lange Zeit zum Unheil und zum Leiden gereichen. Was diesen nackten Kaḷāramaṭṭaka betrifft, von dem du glaubst, er sei ein vortrefflicher Asket: Er wird in Kürze bekleidet sein, mit einer Frau umherziehen, Reis und Getreidebrei essen, alle Schreine von Vesālī überschreiten und, seines Ruhmes beraubt, sterben.‘“

‘‘‘อถ โข, ภคฺคว, อเจโล กฬารมฏฺฏโก นจิรสฺเสว ปริหิโต สานุจาริโก วิจรนฺโต โอทนกุมฺมาสํ ภุญฺชมาโน สพฺพาเนว เวสาลิยานิ เจติยานิ สมติกฺกมิตฺวา ยสา นิหีโน กาลมกาสิ.

„Und tatsächlich, Bhaggava, nach nicht langer Zeit war der nackte Kaḷāramaṭṭaka bekleidet, zog mit einer Frau umher, aß Reis und Getreidebrei, überschritt alle Schreine von Vesālī und verstarb, nachdem sein Ruhm vergangen war.“

๑๔. ‘‘อสฺโสสิ โข, ภคฺคว, สุนกฺขตฺโต ลิจฺฉวิปุตฺโต – ‘อเจโล กิร กฬารมฏฺฏโก ปริหิโต สานุจาริโก วิจรนฺโต โอทนกุมฺมาสํ ภุญฺชมาโน สพฺพาเนว เวสาลิยานิ เจติยานิ สมติกฺกมิตฺวา ยสา นิหีโน กาลงฺกโต’ติ. อถ โข, ภคฺคว, สุนกฺขตฺโต ลิจฺฉวิปุตฺโต เยนาหํ เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา มํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺนํ โข อหํ, ภคฺคว, สุนกฺขตฺตํ ลิจฺฉวิปุตฺตํ เอตทโวจํ – ‘ตํ กึ มญฺญสิ, สุนกฺขตฺต, ยเถว เต อหํ อเจลํ กฬารมฏฺฏกํ อารพฺภ พฺยากาสึ, ตเถว ตํ วิปากํ, อญฺญถา วา’ติ? ‘ยเถว เม, ภนฺเต, ภควา อเจลํ กฬารมฏฺฏกํ อารพฺภ พฺยากาสิ, ตเถว ตํ วิปากํ, โน [Pg.9] อญฺญถา’ติ. ‘ตํ กึ มญฺญสิ, สุนกฺขตฺต, ยทิ เอวํ สนฺเต กตํ วา โหติ อุตฺตริมนุสฺสธมฺมา อิทฺธิปาฏิหาริยํ อกตํ วา’ติ? ‘อทฺธา โข, ภนฺเต, เอวํ สนฺเต กตํ โหติ อุตฺตริมนุสฺสธมฺมา อิทฺธิปาฏิหาริยํ, โน อกต’นฺติ. ‘เอวมฺปิ โข มํ ตฺวํ, โมฆปุริส, อุตฺตริมนุสฺสธมฺมา อิทฺธิปาฏิหาริยํ กโรนฺตํ เอวํ วเทสิ – น หิ ปน เม, ภนฺเต, ภควา อุตฺตริมนุสฺสธมฺมา อิทฺธิปาฏิหาริยํ กโรตี’’ติ. ปสฺส, โมฆปุริส, ยาวญฺจ เต อิทํ อปรทฺธ’นฺติ. ‘‘เอว’มฺปิ โข, ภคฺคว, สุนกฺขตฺโต ลิจฺฉวิปุตฺโต มยา วุจฺจมาโน อปกฺกเมว อิมสฺมา ธมฺมวินยา, ยถา ตํ อาปายิโก เนรยิโก.

14. „Bhaggava, Sunakkhatta, der Sohn der Licchavier, hörte: ‚Der nackte Kaḷāramaṭṭaka soll nun Kleidung tragen, mit einer Frau umherziehen, Reis und Getreidebrei essen, alle Schreine von Vesālī überschritten haben und, seines Ruhmes beraubt, gestorben sein.‘ Da kam Sunakkhatta zu mir, grüßte mich und setzte sich nieder. Ich fragte ihn: ‚Was meinst du, Sunakkhatta? Ist das Ergebnis genau so eingetroffen, wie ich es dir in Bezug auf den nackten Kaḷāramaṭṭaka vorausgesagt habe, oder anders?‘ – ‚Genauso, wie der Erhabene es vorausgesagt hat, ist es eingetroffen, nicht anders.‘ – ‚Was meinst du nun, Sunakkhatta? Wurde unter diesen Umständen ein Wunder an übermenschlicher Geisteskraft vollbracht oder nicht?‘ – ‚Gewiss, Herr, unter diesen Umständen wurde ein Wunder an übermenschlicher Geisteskraft vollbracht, nicht etwa keines.‘ – ‚Obwohl ich also, törichter Mensch, ein solches Wunder an übermenschlicher Geisteskraft vollbringe, sagst du zu mir: „Der Erhabene vollbringt für mich kein Wunder an übermenschlicher Geisteskraft.“ Sieh nur, törichter Mensch, wie weit dein Vergehen reicht!‘ Obwohl ich so zu Sunakkhatta sprach, wandte er sich von dieser Lehre und Disziplin ab, wie einer, der für die Apāya-Welt und die Hölle bestimmt ist.“

อเจลปาถิกปุตฺตวตฺถุ

Die Geschichte vom nackten Asketen Pāthikaputta

๑๕. ‘‘เอกมิทาหํ, ภคฺคว, สมยํ ตตฺเถว เวสาลิยํ วิหรามิ มหาวเน กูฏาคารสาลายํ. เตน โข ปน สมเยน อเจโล ปาถิกปุตฺโต เวสาลิยํ ปฏิวสติ ลาภคฺคปฺปตฺโต เจว ยสคฺคปฺปตฺโต จ วชฺชิคาเม. โส เวสาลิยํ ปริสติ เอวํ วาจํ ภาสติ – ‘สมโณปิ โคตโม ญาณวาโท, อหมฺปิ ญาณวาโท. ญาณวาโท โข ปน ญาณวาเทน อรหติ อุตฺตริมนุสฺสธมฺมา อิทฺธิปาฏิหาริยํ ทสฺเสตุํ. สมโณ โคตโม อุปฑฺฒปถํ อาคจฺเฉยฺย, อหมฺปิ อุปฑฺฒปถํ คจฺเฉยฺยํ. เต ตตฺถ อุโภปิ อุตฺตริมนุสฺสธมฺมา อิทฺธิปาฏิหาริยํ กเรยฺยาม. เอกํ เจ สมโณ โคตโม อุตฺตริมนุสฺสธมฺมา อิทฺธิปาฏิหาริยํ กริสฺสติ, ทฺวาหํ กริสฺสามิ. ทฺเว เจ สมโณ โคตโม อุตฺตริมนุสฺสธมฺมา อิทฺธิปาฏิหาริยานิ กริสฺสติ, จตฺตาราหํ กริสฺสามิ. จตฺตาริ เจ สมโณ โคตโม อุตฺตริมนุสฺสธมฺมา อิทฺธิปาฏิหาริยานิ กริสฺสติ, อฏฺฐาหํ กริสฺสามิ. อิติ ยาวตกํ ยาวตกํ สมโณ โคตโม อุตฺตริมนุสฺสธมฺมา อิทฺธิปาฏิหาริยํ กริสฺสติ, ตทฺทิคุณํ ตทฺทิคุณาหํ กริสฺสามี’ติ.

15. „Einst, Bhaggava, weilte ich eben dort in Vesālī im Großen Wald, in der Halle mit dem Giebelhaus. Zu jener Zeit wohnte der nackte Asket Pāthikaputta in Vesālī und stand in den Dörfern der Vajjier im höchsten Ansehen bezüglich der Gaben und des Ruhmes. In einer Versammlung in Vesālī sprach er diese Worte: ‚Auch der Asket Gotama behauptet, Wissen zu besitzen, und auch ich behaupte, Wissen zu besitzen. Einem, der Wissen behauptet, geziemt es, mit einem anderen, der Wissen behauptet, übermenschliche Zustände durch ein übernatürliches Wunder unter Beweis zu stellen. Der Asket Gotama soll die Hälfte des Weges kommen, und auch ich werde die Hälfte des Weges gehen. Dort wollen wir beide übermenschliche Zustände durch übernatürliche Wunder vorführen. Wenn der Asket Gotama ein übermenschliches Wunder vollbringt, werde ich zwei vollbringen. Wenn der Asket Gotama zwei übermenschliche Wunder vollbringt, werde ich vier vollbringen. Wenn der Asket Gotama vier übermenschliche Wunder vollbringt, werde ich acht vollbringen. In eben jenem Maße, wie der Asket Gotama ein übermenschliches Wunder vollbringt, werde ich es ihm jeweils zweifach gleichtun.‘“

๑๖. ‘‘อถ โข, ภคฺคว, สุนกฺขตฺโต ลิจฺฉวิปุตฺโต เยนาหํ เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา มํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺโน โข, ภคฺคว, สุนกฺขตฺโต ลิจฺฉวิปุตฺโต มํ เอตทโวจ – ‘อเจโล, ภนฺเต, ปาถิกปุตฺโต เวสาลิยํ ปฏิวสติ ลาภคฺคปฺปตฺโต เจว ยสคฺคปฺปตฺโต จ วชฺชิคาเม. โส เวสาลิยํ ปริสติ เอวํ วาจํ ภาสติ – สมโณปิ โคตโม [Pg.10] ญาณวาโท, อหมฺปิ ญาณวาโท. ญาณวาโท โข ปน ญาณวาเทน อรหติ อุตฺตริมนุสฺสธมฺมา อิทฺธิปาฏิหาริยํ ทสฺเสตุํ. สมโณ โคตโม อุปฑฺฒปถํ อาคจฺเฉยฺย, อหมฺปิ อุปฑฺฒปถํ คจฺเฉยฺยํ. เต ตตฺถ อุโภปิ อุตฺตริมนุสฺสธมฺมา อิทฺธิปาฏิหาริยํ กเรยฺยาม. เอกํ เจ สมโณ โคตโม อุตฺตริมนุสฺสธมฺมา อิทฺธิปาฏิหาริยํ กริสฺสติ, ทฺวาหํ กริสฺสามิ. ทฺเว เจ สมโณ โคตโม อุตฺตริมนุสฺสธมฺมา อิทฺธิปาฏิหาริยานิ กริสฺสติ, จตฺตาราหํ กริสฺสามิ. จตฺตาริ เจ สมโณ โคตโม อุตฺตริมนุสฺสธมฺมา อิทฺธิปาฏิหาริยานิ กริสฺสติ, อฏฺฐาหํ กริสฺสามิ. อิติ ยาวตกํ ยาวตกํ สมโณ โคตโม อุตฺตริ มนุสฺสธมฺมา อิทฺธิปาฏิหาริยํ กริสฺสติ, ตทฺทิคุณํ ตทฺทิคุณาหํ กริสฺสามี’’ติ.

16. „Da begab sich, Bhaggava, Sunakkhatta, der Licchavier-Sohn, dorthin, wo ich war; nachdem er sich genähert und mich ehrfurchtsvoll gegrüßt hatte, setzte er sich zur Seite nieder. Zur Seite sitzend, Bhaggava, sprach Sunakkhatta, der Licchavier-Sohn, zu mir: ‚Herr, der nackte Asket Pāthikaputta wohnt in Vesālī und steht in den Dörfern der Vajjier im höchsten Ansehen bezüglich der Gaben und des Ruhmes. Er führt in einer Versammlung in Vesālī diese Rede: „Auch der Asket Gotama behauptet, Wissen zu besitzen, und auch ich behaupte, Wissen zu besitzen. Einem, der Wissen behauptet, geziemt es, mit einem anderen, der Wissen behauptet, übermenschliche Zustände durch ein übernatürliches Wunder unter Beweis zu stellen. Der Asket Gotama soll die Hälfte des Weges kommen, und auch ich werde die Hälfte des Weges gehen. Dort wollen wir beide übermenschliche Zustände durch übernatürliche Wunder vorführen. Wenn der Asket Gotama ein übermenschliches Wunder vollbringt, werde ich zwei vollbringen. Wenn der Asket Gotama zwei übermenschliche Wunder vollbringt, werde ich vier vollbringen. Wenn der Asket Gotama vier übermenschliche Wunder vollbringt, werde ich acht vollbringen. In eben jenem Maße, wie der Asket Gotama ein übermenschliches Wunder vollbringt, werde ich es ihm jeweils zweifach gleichtun.“‘“

‘‘เอวํ วุตฺเต, อหํ, ภคฺคว, สุนกฺขตฺตํ ลิจฺฉวิปุตฺตํ เอตทโวจํ – ‘อภพฺโพ โข, สุนกฺขตฺต, อเจโล ปาถิกปุตฺโต ตํ วาจํ อปฺปหาย ตํ จิตฺตํ อปฺปหาย ตํ ทิฏฺฐึ อปฺปฏินิสฺสชฺชิตฺวา มม สมฺมุขีภาวํ อาคนฺตุํ. สเจปิสฺส เอวมสฺส – อหํ ตํ วาจํ อปฺปหาย ตํ จิตฺตํ อปฺปหาย ตํ ทิฏฺฐึ อปฺปฏินิสฺสชฺชิตฺวา สมณสฺส โคตมสฺส สมฺมุขีภาวํ คจฺเฉยฺยนฺติ, มุทฺธาปิ ตสฺส วิปเตยฺยา’ติ.

„Als dies gesagt worden war, Bhaggava, sprach ich zu Sunakkhatta, dem Licchavier-Sohn: ‚Sunakkhatta, der nackte Asket Pāthikaputta ist unfähig, mir gegenüberzutreten, ohne jene Worte aufzugeben, ohne jenen Geisteszustand aufzugeben und ohne jene Ansicht abzulegen. Sollte er bei sich denken: „Ich werde dem Asketen Gotama gegenübertreten, ohne jene Worte aufzugeben, ohne jenen Geisteszustand aufzugeben und ohne jene Ansicht abzulegen“, so würde sein Kopf zerspringen.‘“

๑๗. ‘รกฺขเตตํ, ภนฺเต, ภควา วาจํ, รกฺขเตตํ สุคโต วาจ’นฺติ. ‘กึ ปน มํ ตฺวํ, สุนกฺขตฺต, เอวํ วเทสิ – รกฺขเตตํ, ภนฺเต, ภควา วาจํ, รกฺขเตตํ สุคโต วาจ’นฺติ? ‘ภควตา จสฺส, ภนฺเต, เอสา วาจา เอกํเสน โอธาริตา – อภพฺโพ อเจโล ปาถิกปุตฺโต ตํ วาจํ อปฺปหาย ตํ จิตฺตํ อปฺปหาย ตํ ทิฏฺฐึ อปฺปฏินิสฺสชฺชิตฺวา มม สมฺมุขีภาวํ อาคนฺตุํ. สเจปิสฺส เอวมสฺส – อหํ ตํ วาจํ อปฺปหาย ตํ จิตฺตํ อปฺปหาย ตํ ทิฏฺฐึ อปฺปฏินิสฺสชฺชิตฺวา สมณสฺส โคตมสฺส สมฺมุขีภาวํ คจฺเฉยฺยนฺติ, มุทฺธาปิ ตสฺส วิปเตยฺยาติ. อเจโล จ, ภนฺเต, ปาถิกปุตฺโต วิรูปรูเปน ภควโต สมฺมุขีภาวํ อาคจฺเฉยฺย, ตทสฺส ภควโต มุสา’ติ.

17. „‚Bewahren Sie diese Rede, Herr Erhabener, bewahren Sie diese Rede, o Sugata!‘ – ‚Warum aber, Sunakkhatta, sagst du dies zu mir: „Bewahren Sie diese Rede, Herr Erhabener, bewahren Sie diese Rede, o Sugata“?‘ – ‚Herr, vom Erhabenen wurde diese Rede mit Bestimmtheit geäußert: „Der nackte Asket Pāthikaputta ist unfähig, mir gegenüberzutreten, ohne jene Worte aufzugeben, ohne jenen Geisteszustand aufzugeben und ohne jene Ansicht abzulegen. Sollte er bei sich denken: ‚Ich werde dem Asketen Gotama gegenübertreten, ohne jene Worte aufzugeben, ohne jenen Geisteszustand aufzugeben und ohne jene Ansicht abzulegen‘, so würde sein Kopf zerspringen.“ Wenn nun aber, Herr, der nackte Asket Pāthikaputta in einer veränderten Gestalt vor dem Erhabenen erscheinen sollte, dann wäre jene Aussage des Erhabenen falsch.‘“

๑๘. ‘อปิ นุ, สุนกฺขตฺต, ตถาคโต ตํ วาจํ ภาเสยฺย ยา สา วาจา ทฺวยคามินี’ติ? ‘กึ ปน, ภนฺเต, ภควตา อเจโล ปาถิกปุตฺโต เจตสา [Pg.11] เจโต ปริจฺจ วิทิโต – อภพฺโพ อเจโล ปาถิกปุตฺโต ตํ วาจํ อปฺปหาย ตํ จิตฺตํ อปฺปหาย ตํ ทิฏฺฐึ อปฺปฏินิสฺสชฺชิตฺวา มม สมฺมุขีภาวํ อาคนฺตุํ. สเจปิสฺส เอวมสฺส – อหํ ตํ วาจํ อปฺปหาย ตํ จิตฺตํ อปฺปหาย ตํ ทิฏฺฐึ อปฺปฏินิสฺสชฺชิตฺวา สมณสฺส โคตมสฺส สมฺมุขีภาวํ คจฺเฉยฺยนฺติ, มุทฺธาปิ ตสฺส วิปเตยฺยา’ติ?

18. „‚Würde denn, Sunakkhatta, ein Vollendeter jemals eine Rede führen, die zweideutig sein könnte?‘ – ‚Aber Herr, hat der Erhabene den Geist des nackten Asketen Pāthikaputta mit Seinem eigenen Geist ergründet und erkannt: „Der nackte Asket Pāthikaputta ist unfähig, mir gegenüberzutreten, ohne jene Worte aufzugeben, ohne jenen Geisteszustand aufzugeben und ohne jene Ansicht abzulegen. Sollte er bei sich denken: ‚Ich werde dem Asketen Gotama gegenübertreten, ohne jene Worte aufzugeben, ohne jenen Geisteszustand aufzugeben und ohne jene Ansicht abzulegen‘, so würde sein Kopf zerspringen“?‘“

‘อุทาหุ, เทวตา ภควโต เอตมตฺถํ อาโรเจสุํ – อภพฺโพ, ภนฺเต, อเจโล ปาถิกปุตฺโต ตํ วาจํ อปฺปหาย ตํ จิตฺตํ อปฺปหาย ตํ ทิฏฺฐึ อปฺปฏินิสฺสชฺชิตฺวา ภควโต สมฺมุขีภาวํ อาคนฺตุํ. สเจปิสฺส เอวมสฺส – อหํ ตํ วาจํ อปฺปหาย ตํ จิตฺตํ อปฺปหาย ตํ ทิฏฺฐึ อปฺปฏินิสฺสชฺชิตฺวา สมณสฺส โคตมสฺส สมฺมุขีภาวํ คจฺเฉยฺยนฺติ, มุทฺธาปิ ตสฺส วิปเตยฺยา’ติ?

„‚Oder haben Gottheiten dem Erhabenen diesen Sachverhalt mitgeteilt: „Herr, der nackte Asket Pāthikaputta ist unfähig, dem Erhabenen gegenüberzutreten, ohne jene Worte aufzugeben, ohne jenen Geisteszustand aufzugeben und ohne jene Ansicht abzulegen. Sollte er bei sich denken: ‚Ich werde dem Asketen Gotama gegenübertreten, ohne jene Worte aufzugeben, ohne jenen Geisteszustand aufzugeben und ohne jene Ansicht abzulegen‘, so würde sein Kopf zerspringen“?‘, so fragte Sunakkhatta.“

๑๙. ‘เจตสา เจโต ปริจฺจ วิทิโต เจว เม, สุนกฺขตฺต, อเจโล ปาถิกปุตฺโต อภพฺโพ อเจโล ปาถิกปุตฺโต ตํ วาจํ อปฺปหาย ตํ จิตฺตํ อปฺปหาย ตํ ทิฏฺฐึ อปฺปฏินิสฺสชฺชิตฺวา มม สมฺมุขีภาวํ อาคนฺตุํ. สเจปิสฺส เอวมสฺส – อหํ ตํ วาจํ อปฺปหาย ตํ จิตฺตํ อปฺปหาย ตํ ทิฏฺฐึ อปฺปฏินิสฺสชฺชิตฺวา สมณสฺส โคตมสฺส สมฺมุขีภาวํ คจฺเฉยฺยนฺติ, มุทฺธาปิ ตสฺส วิปเตยฺยา’ติ.

19. „Sunakkhatta, indem ich seinen Geist mit meinem Geist ergründete, erkannte ich: Der nackte Pāthikaputta ist unfähig, vor mir zu erscheinen, ohne jene Worte aufzugeben, ohne jenen Geisteszustand aufzugeben und ohne jene falsche Ansicht abzulegen. Sollte er jedoch denken: ‚Ich werde vor den Asketen Gotama treten, ohne jene Worte aufzugeben, ohne jenen Geisteszustand aufzugeben und ohne jene Ansicht abzulegen‘, dann würde sein Kopf zerspringen.“

‘เทวตาปิ เม เอตมตฺถํ อาโรเจสุํ – อภพฺโพ, ภนฺเต, อเจโล ปาถิกปุตฺโต ตํ วาจํ อปฺปหาย ตํ จิตฺตํ อปฺปหาย ตํ ทิฏฺฐึ อปฺปฏินิสฺสชฺชิตฺวา ภควโต สมฺมุขีภาวํ อาคนฺตุํ. สเจปิสฺส เอวมสฺส – อหํ ตํ วาจํ อปฺปหาย ตํ จิตฺตํ อปฺปหาย ตํ ทิฏฺฐึ อปฺปฏินิสฺสชฺชิตฺวา สมณสฺส โคตมสฺส สมฺมุขีภาวํ คจฺเฉยฺยนฺติ, มุทฺธาปิ ตสฺส วิปเตยฺยา’ติ.

„Auch die Gottheiten berichteten mir dies: ‚Herr, der nackte Pāthikaputta ist unfähig, vor dem Erhabenen zu erscheinen, ohne jene Worte aufzugeben, ohne jenen Geisteszustand aufzugeben und ohne jene Ansicht abzulegen. Sollte er jedoch denken: „Ich werde vor den Asketen Gotama treten, ohne jene Worte aufzugeben, ohne jenen Geisteszustand aufzugeben und ohne jene Ansicht abzulegen“, dann würde sein Kopf zerspringen.‘“

‘อชิโตปิ นาม ลิจฺฉวีนํ เสนาปติ อธุนา กาลงฺกโต ตาวตึสกายํ อุปปนฺโน. โสปิ มํ อุปสงฺกมิตฺวา เอวมาโรเจสิ – อลชฺชี, ภนฺเต, อเจโล ปาถิกปุตฺโต; มุสาวาที, ภนฺเต, อเจโล ปาถิกปุตฺโต. มมฺปิ, ภนฺเต, อเจโล ปาถิกปุตฺโต พฺยากาสิ วชฺชิคาเม – อชิโต ลิจฺฉวีนํ เสนาปติ มหานิรยํ อุปปนฺโนติ. น โข ปนาหํ, ภนฺเต, มหานิรยํ อุปปนฺโน; ตาวตึสกายมฺหิ อุปปนฺโน. อลชฺชี, ภนฺเต, อเจโล ปาถิกปุตฺโต; มุสาวาที, ภนฺเต, อเจโล ปาถิกปุตฺโต; อภพฺโพ จ, ภนฺเต, อเจโล ปาถิกปุตฺโต ตํ วาจํ อปฺปหาย ตํ จิตฺตํ อปฺปหาย ตํ ทิฏฺฐึ อปฺปฏินิสฺสชฺชิตฺวา ภควโต สมฺมุขีภาวํ อาคนฺตุํ. สเจปิสฺส [Pg.12] เอวมสฺส – อหํ ตํ วาจํ อปฺปหาย ตํ จิตฺตํ อปฺปหาย ตํ ทิฏฺฐึ อปฺปฏินิสฺสชฺชิตฺวา สมณสฺส โคตมสฺส สมฺมุขีภาวํ คจฺเฉยฺยนฺติ, มุทฺธาปิ ตสฺส วิปเตยฺยา’ติ.

„Auch Ajita, der Feldherr der Licchavier, ist vor kurzem verstorben und im Bereich der Dreiunddreißig Götter wiedergeboren worden. Auch er kam zu mir und berichtete dies: ‚Herr, der nackte Pāthikaputta ist schamlos; Herr, der nackte Pāthikaputta ist ein Lügner. Herr, der nackte Pāthikaputta machte über mich in dem Dorf der Vajjier die Vorhersage: „Ajita, der Feldherr der Licchavier, ist in der großen Hölle wiedergeboren worden.“ Doch, Herr, ich bin nicht in der großen Hölle wiedergeboren; ich bin im Bereich der Dreiunddreißig Götter wiedergeboren. Herr, der nackte Pāthikaputta ist schamlos; Herr, der nackte Pāthikaputta ist ein Lügner. Herr, der nackte Pāthikaputta ist unfähig, vor dem Erhabenen zu erscheinen, ohne jene Worte aufzugeben, ohne jenen Geisteszustand aufzugeben und ohne jene Ansicht abzulegen. Sollte er jedoch denken: „Ich werde vor den Asketen Gotama treten, ohne jene Worte aufzugeben, ohne jenen Geisteszustand aufzugeben und ohne jene Ansicht abzulegen“, dann würde sein Kopf zerspringen.““

‘อิติ โข, สุนกฺขตฺต, เจตสา เจโต ปริจฺจ วิทิโต เจว เม อเจโล ปาถิกปุตฺโต อภพฺโพ อเจโล ปาถิกปุตฺโต ตํ วาจํ อปฺปหาย ตํ จิตฺตํ อปฺปหาย ตํ ทิฏฺฐึ อปฺปฏินิสฺสชฺชิตฺวา มม สมฺมุขีภาวํ อาคนฺตุํ. สเจปิสฺส เอวมสฺส – อหํ ตํ วาจํ อปฺปหาย ตํ จิตฺตํ อปฺปหาย ตํ ทิฏฺฐึ อปฺปฏินิสฺสชฺชิตฺวา สมณสฺส โคตมสฺส สมฺมุขีภาวํ คจฺเฉยฺยนฺติ, มุทฺธาปิ ตสฺส วิปเตยฺยาติ. เทวตาปิ เม เอตมตฺถํ อาโรเจสุํ – อภพฺโพ, ภนฺเต, อเจโล ปาถิกปุตฺโต ตํ วาจํ อปฺปหาย ตํ จิตฺตํ อปฺปหาย ตํ ทิฏฺฐึ อปฺปฏินิสฺสชฺชิตฺวา ภควโต สมฺมุขีภาวํ อาคนฺตุํ. สเจปิสฺส เอวมสฺส – อหํ ตํ วาจํ อปฺปหาย ตํ จิตฺตํ อปฺปหาย ตํ ทิฏฺฐึ อปฺปฏินิสฺสชฺชิตฺวา สมณสฺส โคตมสฺส สมฺมุขีภาวํ คจฺเฉยฺยนฺติ, มุทฺธาปิ ตสฺส วิปเตยฺยา’ติ.

„So habe ich, Sunakkhatta, indem ich seinen Geist mit meinem Geist ergründete, erkannt: Der nackte Pāthikaputta ist unfähig, vor mir zu erscheinen, ohne jene Worte aufzugeben, ohne jenen Geisteszustand aufzugeben und ohne jene Ansicht abzulegen. Sollte er jedoch denken: ‚Ich werde vor den Asketen Gotama treten, ohne jene Worte aufzugeben, ohne jenen Geisteszustand aufzugeben und ohne jene Ansicht abzulegen‘, dann würde sein Kopf zerspringen. Auch die Gottheiten berichteten mir dies: ‚Herr, der nackte Pāthikaputta ist unfähig, vor dem Erhabenen zu erscheinen, ohne jene Worte aufzugeben, ohne jenen Geisteszustand aufzugeben und ohne jene Ansicht abzulegen. Sollte er jedoch denken: „Ich werde vor den Asketen Gotama treten, ohne jene Worte aufzugeben, ohne jenen Geisteszustand aufzugeben und ohne jene Ansicht abzulegen“, dann würde sein Kopf zerspringen.‘“

‘โส โข ปนาหํ, สุนกฺขตฺต, เวสาลิยํ ปิณฺฑาย จริตฺวา ปจฺฉาภตฺตํ ปิณฺฑปาตปฺปฏิกฺกนฺโต เยน อเจลสฺส ปาถิกปุตฺตสฺส อาราโม เตนุปสงฺกมิสฺสามิ ทิวาวิหาราย. ยสฺสทานิ ตฺวํ, สุนกฺขตฺต, อิจฺฉสิ, ตสฺส อาโรเจหี’ติ.

„Ich werde nun, Sunakkhatta, nachdem ich in Vesālī um Almosen gegangen bin und nach dem Mahl von der Almosensammlung zurückgekehrt bin, zum Park des nackten Pāthikaputta gehen, um dort die Mittagsruhe zu verbringen. Verkünde dies nun, Sunakkhatta, wem immer du willst.“

อิทฺธิปาฏิหาริยกถา

Erzählung über das Wunderwerk der Geisteskräfte

๒๐. ‘‘อถ ขฺวาหํ, ภคฺคว, ปุพฺพณฺหสมยํ นิวาเสตฺวา ปตฺตจีวรมาทาย เวสาลึ ปิณฺฑาย ปาวิสึ. เวสาลิยํ ปิณฺฑาย จริตฺวา ปจฺฉาภตฺตํ ปิณฺฑปาตปฺปฏิกฺกนฺโต เยน อเจลสฺส ปาถิกปุตฺตสฺส อาราโม เตนุปสงฺกมึ ทิวาวิหาราย. อถ โข, ภคฺคว, สุนกฺขตฺโต ลิจฺฉวิปุตฺโต ตรมานรูโป เวสาลึ ปวิสิตฺวา เยน อภิญฺญาตา อภิญฺญาตา ลิจฺฉวี เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา อภิญฺญาเต อภิญฺญาเต ลิจฺฉวี เอตทโวจ – ‘เอสาวุโส, ภควา เวสาลิยํ ปิณฺฑาย จริตฺวา ปจฺฉาภตฺตํ ปิณฺฑปาตปฺปฏิกฺกนฺโต เยน อเจลสฺส ปาถิกปุตฺตสฺส อาราโม เตนุปสงฺกมิ ทิวาวิหาราย. อภิกฺกมถายสฺมนฺโต อภิกฺกมถายสฺมนฺโต, สาธุรูปานํ สมณานํ อุตฺตริมนุสฺสธมฺมา อิทฺธิปาฏิหาริยํ ภวิสฺสตี’ติ[Pg.13]. อถ โข, ภคฺคว, อภิญฺญาตานํ อภิญฺญาตานํ ลิจฺฉวีนํ เอตทโหสิ – ‘สาธุรูปานํ กิร, โภ, สมณานํ อุตฺตริมนุสฺสธมฺมา อิทฺธิปาฏิหาริยํ ภวิสฺสติ; หนฺท วต, โภ, คจฺฉามา’ติ. เยน จ อภิญฺญาตา อภิญฺญาตา พฺราหฺมณมหาสาลา คหปติเนจยิกา นานาติตฺถิยา สมณพฺราหฺมณา เตนุปสงฺกมิ. อุปสงฺกมิตฺวา อภิญฺญาเต อภิญฺญาเต นานาติตฺถิเย สมณพฺราหฺมเณ เอตทโวจ – ‘เอสาวุโส, ภควา เวสาลิยํ ปิณฺฑาย จริตฺวา ปจฺฉาภตฺตํ ปิณฺฑปาตปฺปฏิกฺกนฺโต เยน อเจลสฺส ปาถิกปุตฺตสฺส อาราโม เตนุปสงฺกมิ ทิวาวิหาราย. อภิกฺกมถายสฺมนฺโต อภิกฺกมถายสฺมนฺโต, สาธุรูปานํ สมณานํ อุตฺตริมนุสฺสธมฺมา อิทฺธิปาฏิหาริยํ ภวิสฺสตี’ติ. อถ โข, ภคฺคว, อภิญฺญาตานํ อภิญฺญาตานํ นานาติตฺถิยานํ สมณพฺราหฺมณานํ เอตทโหสิ – ‘สาธุรูปานํ กิร, โภ, สมณานํ อุตฺตริมนุสฺสธมฺมา อิทฺธิปาฏิหาริยํ ภวิสฺสติ; หนฺท วต, โภ, คจฺฉามา’ติ.

20. „Daraufhin, Bhaggava, kleidete ich mich am Morgen an, nahm Schale und Obergewand und ging nach Vesālī um Almosen. Nachdem ich in Vesālī um Almosen gegangen war und nach dem Mahl von der Almosensammlung zurückgekehrt war, begab ich mich zum Park des nackten Pāthikaputta für die Mittagsruhe. Daraufhin, Bhaggava, begab sich Sunakkhatta, der Licchavier-Sohn, in eiliger Hast nach Vesālī zu den namhaften Licchaviern. Er sagte zu den namhaften Licchaviern: ‚Ihr Herrn, der Erhabene ist nach seinem Almosenrundgang in Vesālī und der Rückkehr vom Mahl zum Park des nackten Pāthikaputta gegangen, um die Mittagsruhe zu halten. Geht hin, ihr Ehrwürdigen, geht hin! Es wird ein Wunder der Geisteskräfte geben, das über die menschlichen Fähigkeiten hinausgeht, vollbracht von den vortrefflichen Asketen.‘ Daraufhin, Bhaggava, dachten die namhaften Licchavier: ‚Es soll wohl ein Wunder der Geisteskräfte geben, das über die menschlichen Fähigkeiten hinausgeht, vollbracht von den vortrefflichen Asketen; wohlan, ihr Herrn, gehen wir dorthin!‘ Dann begab er sich dorthin, wo namhafte wohlhabende Brahmanen, reiche Hausväter sowie Asketen und Brahmanen verschiedener Sekten waren. Er sagte zu den namhaften Asketen und Brahmanen der verschiedenen Sekten: ‚Ihr Herrn, der Erhabene ist nach seinem Almosenrundgang in Vesālī und der Rückkehr vom Mahl zum Park des nackten Pāthikaputta gegangen, um die Mittagsruhe zu halten. Geht hin, ihr Ehrwürdigen, geht hin! Es wird ein Wunder der Geisteskräfte geben, das über die menschlichen Fähigkeiten hinausgeht, vollbracht von den vortrefflichen Asketen.‘ Daraufhin, Bhaggava, dachten die namhaften Asketen und Brahmanen der verschiedenen Sekten: ‚Es soll wohl ein Wunder der Geisteskräfte geben, das über die menschlichen Fähigkeiten hinausgeht, vollbracht von den vortrefflichen Asketen; wohlan, ihr Herrn, gehen wir dorthin!‘“

‘‘อถ โข, ภคฺคว, อภิญฺญาตา อภิญฺญาตา ลิจฺฉวี, อภิญฺญาตา อภิญฺญาตา จ พฺราหฺมณมหาสาลา คหปติเนจยิกา นานาติตฺถิยา สมณพฺราหฺมณา เยน อเจลสฺส ปาถิกปุตฺตสฺส อาราโม เตนุปสงฺกมึสุ. สา เอสา, ภคฺคว, ปริสา มหา โหติ อเนกสตา อเนกสหสฺสา.

"Da nun, Bhaggava, begaben sich sehr berühmte Licchavis, sehr berühmte vornehme Brahmanen, wohlhabende Hausväter sowie verschiedene Asketen und Brahmanen dorthin, wo der Park des nackten Asketen Pāthikaputta war. Diese Versammlung, Bhaggava, war groß, bestehend aus vielen Hunderten und vielen Tausenden."

๒๑. ‘‘อสฺโสสิ โข, ภคฺคว, อเจโล ปาถิกปุตฺโต – ‘อภิกฺกนฺตา กิร อภิญฺญาตา อภิญฺญาตา ลิจฺฉวี, อภิกฺกนฺตา อภิญฺญาตา อภิญฺญาตา จ พฺราหฺมณมหาสาลา คหปติเนจยิกา นานาติตฺถิยา สมณพฺราหฺมณา. สมโณปิ โคตโม มยฺหํ อาราเม ทิวาวิหารํ นิสินฺโน’ติ. สุตฺวานสฺส ภยํ ฉมฺภิตตฺตํ โลมหํโส อุทปาทิ. อถ โข, ภคฺคว, อเจโล ปาถิกปุตฺโต ภีโต สํวิคฺโค โลมหฏฺฐชาโต เยน ตินฺทุกขาณุปริพฺพาชการาโม เตนุปสงฺกมิ.

21. "Der nackte Asket Pāthikaputta hörte, Bhaggava: 'Es sind, wie man sagt, sehr berühmte Licchavis gekommen, sowie sehr berühmte vornehme Brahmanen, wohlhabende Hausväter und verschiedene Asketen und Brahmanen. Auch der Asket Gotama sitzt in meinem Park zur Mittagsruhe.' Als er dies hörte, stiegen in ihm Furcht, Zittern und Gänsehaut auf. Da nun, Bhaggava, begab sich der nackte Asket Pāthikaputta, verängstigt, erschüttert und mit gesträubten Haaren, dorthin, wo der Tindukakhāṇu-Park der Wanderasketen war."

‘‘อสฺโสสิ โข, ภคฺคว, สา ปริสา – ‘อเจโล กิร ปาถิกปุตฺโต ภีโต สํวิคฺโค โลมหฏฺฐชาโต เยน ตินฺทุกขาณุปริพฺพาชการาโม [Pg.14] เตนุปสงฺกนฺโต’ติ. อถ โข, ภคฺคว, สา ปริสา อญฺญตรํ ปุริสํ อามนฺเตสิ –

"Die Versammlung hörte, Bhaggava: 'Der nackte Asket Pāthikaputta ist offenbar verängstigt, erschüttert und mit gesträubten Haaren zum Tindukakhāṇu-Park der Wanderasketen geflohen.' Da nun, Bhaggava, rief jene Versammlung einen gewissen Mann herbei:"

‘เอหิ ตฺวํ, โภ ปุริส, เยน ตินฺทุกขาณุปริพฺพาชการาโม, เยน อเจโล ปาถิกปุตฺโต เตนุปสงฺกม. อุปสงฺกมิตฺวา อเจลํ ปาถิกปุตฺตํ เอวํ วเทหิ – อภิกฺกมาวุโส, ปาถิกปุตฺต, อภิกฺกนฺตา อภิญฺญาตา อภิญฺญาตา ลิจฺฉวี, อภิกฺกนฺตา อภิญฺญาตา อภิญฺญาตา จ พฺราหฺมณมหาสาลา คหปติเนจยิกา นานาติตฺถิยา สมณพฺราหฺมณา, สมโณปิ โคตโม อายสฺมโต อาราเม ทิวาวิหารํ นิสินฺโน; ภาสิตา โข ปน เต เอสา, อาวุโส ปาถิกปุตฺต, เวสาลิยํ ปริสติ วาจา สมโณปิ โคตโม ญาณวาโท, อหมฺปิ ญาณวาโท. ญาณวาโท โข ปน ญาณวาเทน อรหติ อุตฺตริมนุสฺสธมฺมา อิทฺธิปาฏิหาริยํ ทสฺเสตุํ. สมโณ โคตโม อุปฑฺฒปถํ อาคจฺเฉยฺย อหมฺปิ อุปฑฺฒปถํ คจฺเฉยฺยํ. เต ตตฺถ อุโภปิ อุตฺตริมนุสฺสธมฺมา อิทฺธิปาฏิหาริยํ กเรยฺยาม. เอกํ เจ สมโณ โคตโม อุตฺตริมนุสฺสธมฺมา อิทฺธิปาฏิหาริยํ กริสฺสติ, ทฺวาหํ กริสฺสามิ. ทฺเว เจ สมโณ โคตโม อุตฺตริมนุสฺสธมฺมา อิทฺธิปาฏิหาริยานิ กริสฺสติ, จตฺตาราหํ กริสฺสามิ. จตฺตาริ เจ สมโณ โคตโม อุตฺตริมนุสฺสธมฺมา อิทฺธิปาฏิหาริยานิ กริสฺสติ, อฏฺฐาหํ กริสฺสามิ. อิติ ยาวตกํ ยาวตกํ สมโณ โคตโม อุตฺตริมนุสฺสธมฺมา อิทฺธิปาฏิหาริยํ กริสฺสติ, ตทฺทิคุณํ ตทฺทิคุณาหํ กริสฺสามี’ติ อภิกฺกมสฺเสว โข; อาวุโส ปาถิกปุตฺต, อุปฑฺฒปถํ. สพฺพปฐมํเยว อาคนฺตฺวา สมโณ โคตโม อายสฺมโต อาราเม ทิวาวิหารํ นิสินฺโน’ติ.

"'Komm, guter Mann, begib dich zum Tindukakhāṇu-Park der Wanderasketen, dorthin, wo der nackte Asket Pāthikaputta ist. Wenn du dort angekommen bist, sprich zum nackten Asketen Pāthikaputta so: »Komm hervor, Freund Pāthikaputta! Sehr berühmte Licchavis sind gekommen, ebenso sehr berühmte vornehme Brahmanen, wohlhabende Hausväter sowie verschiedene Asketen und Brahmanen. Auch der Asket Gotama sitzt in deinem Park zur Mittagsruhe. Doch du, Freund Pāthikaputta, hast doch in der Versammlung in Vesālī diese Worte gesprochen: 'Auch der Asket Gotama behauptet, Wissen zu besitzen, und auch ich behaupte, Wissen zu besitzen. Wer behauptet, Wissen zu besitzen, sollte dem anderen, der ebenfalls Wissen zu besitzen behauptet, übermenschliche Wunderkräfte vorführen. Wenn der Asket Gotama auf halbem Weg entgegenkommt, werde auch ich auf halbem Weg entgegengehen. Dort wollen wir beide übermenschliche Wunderkräfte vorführen. Wenn der Asket Gotama ein übermenschliches Wunder vollbringt, werde ich zwei vollbringen. Wenn der Asket Gotama zwei übermenschliche Wunder vollbringt, werde ich vier vollbringen. Wenn der Asket Gotama vier übermenschliche Wunder vollbringt, werde ich acht vollbringen. Wie viele übermenschliche Wunder der Asket Gotama auch vollbringen mag, ich werde jeweils das Doppelte davon vollbringen.' Komm also hervor, Freund Pāthikaputta, bis auf halbem Wege! Der Asket Gotama ist bereits als Erster angekommen und sitzt nun in deinem Park zur Mittagsruhe.«'he.«'"

๒๒. ‘‘เอวํ, โภติ โข, ภคฺคว, โส ปุริโส ตสฺสา ปริสาย ปฏิสฺสุตฺวา เยน ตินฺทุกขาณุปริพฺพาชการาโม, เยน อเจโล ปาถิกปุตฺโต เตนุปสงฺกมิ. อุปสงฺกมิตฺวา อเจลํ ปาถิกปุตฺตํ เอตทโวจ – ‘อภิกฺกมาวุโส ปาถิกปุตฺต, อภิกฺกนฺตา อภิญฺญาตา อภิญฺญาตา ลิจฺฉวี, อภิกฺกนฺตา อภิญฺญาตา อภิญฺญาตา จ พฺราหฺมณมหาสาลา คหปติเนจยิกา นานาติตฺถิยา สมณพฺราหฺมณา. สมโณปิ โคตโม อายสฺมโต อาราเม ทิวาวิหารํ นิสินฺโน. ภาสิตา [Pg.15] โข ปน เต เอสา, อาวุโส ปาถิกปุตฺต, เวสาลิยํ ปริสติ วาจา – สมโณปิ โคตโม ญาณวาโท; อหมฺปิ ญาณวาโท. ญาณวาโท โข ปน ญาณวาเทน อรหติ อุตฺตริมนุสฺสธมฺมา อิทฺธิปาฏิหาริยํ ทสฺเสตุํ…เป… ตทฺทิคุณํ ตทฺทิคุณาหํ กริสฺสามีติ. อภิกฺกมสฺเสว โข, อาวุโส ปาถิกปุตฺต, อุปฑฺฒปถํ. สพฺพปฐมํเยว อาคนฺตฺวา สมโณ โคตโม อายสฺมโต อาราเม ทิวาวิหารํ นิสินฺโน’ติ.

22. "»Gewiss, meine Herrschaften«, antwortete jener Mann der Versammlung, Bhaggava, und begab sich zum Tindukakhāṇu-Park der Wanderasketen, dorthin, wo der nackte Asket Pāthikaputta war. Dort angekommen, sagte er zum nackten Asketen Pāthikaputta: »Komm hervor, Freund Pāthikaputta! Sehr berühmte Licchavis sind gekommen, ebenso sehr berühmte vornehme Brahmanen, wohlhabende Hausväter sowie verschiedene Asketen und Brahmanen. Auch der Asket Gotama sitzt in deinem Park zur Mittagsruhe. Doch du, Freund Pāthikaputta, hast doch in der Versammlung in Vesālī diese Worte gesprochen: 'Auch der Asket Gotama behauptet, Wissen zu besitzen, und auch ich behaupte, Wissen zu besitzen. Wer behauptet, Wissen zu besitzen, sollte dem anderen, der ebenfalls Wissen zu besitzen behauptet, übermenschliche Wunderkräfte vorführen ... ich werde jeweils das Doppelte davon vollbringen.' Komm also hervor, Freund Pāthikaputta, bis auf halbem Wege! Der Asket Gotama ist bereits als Erster angekommen und sitzt nun in deinem Park zur Mittagsruhe.«"

‘‘เอวํ วุตฺเต, ภคฺคว, อเจโล ปาถิกปุตฺโต ‘อายามิ อาวุโส, อายามิ อาวุโส’ติ วตฺวา ตตฺเถว สํสปฺปติ, น สกฺโกติ อาสนาปิ วุฏฺฐาตุํ. อถ โข โส, ภคฺคว, ปุริโส อเจลํ ปาถิกปุตฺตํ เอตทโวจ – ‘กึ สุ นาม เต, อาวุโส ปาถิกปุตฺต, ปาวฬา สุ นาม เต ปีฐกสฺมึ อลฺลีนา, ปีฐกํ สุ นาม เต ปาวฬาสุ อลฺลีนํ? อายามิ อาวุโส, อายามิ อาวุโสติ วตฺวา ตตฺเถว สํสปฺปสิ, น สกฺโกสิ อาสนาปิ วุฏฺฐาตุ’นฺติ. เอวมฺปิ โข, ภคฺคว, วุจฺจมาโน อเจโล ปาถิกปุตฺโต ‘อายามิ อาวุโส, อายามิ อาวุโส’ติ วตฺวา ตตฺเถว สํสปฺปติ, น สกฺโกติ อาสนาปิ วุฏฺฐาตุํ.

"Als dies so gesagt worden war, Bhaggava, sagte der nackte Asket Pāthikaputta: »Ich komme, Freund, ich komme, Freund!«, doch er wand sich nur an derselben Stelle und vermochte nicht einmal, von seinem Sitz aufzustehen. Da sagte jener Mann zum nackten Asketen Pāthikaputta: »Wie ist das nur, Freund Pāthikaputta? Kleben deine Hinterbacken am Schemel fest oder klebt der Schemel an deinen Hinterbacken? Du sagst: 'Ich komme, Freund, ich komme, Freund!', doch du windest dich nur an derselben Stelle und vermagst nicht einmal, von deinem Sitz aufzustehen.« Doch obwohl er so angesprochen wurde, Bhaggava, sagte der nackte Asket Pāthikaputta wieder: »Ich komme, Freund, ich komme, Freund!«, wand sich aber nur an derselben Stelle und vermochte nicht einmal, von seinem Sitz aufzustehen."

๒๓. ‘‘ยทา โข โส, ภคฺคว, ปุริโส อญฺญาสิ – ‘ปราภูตรูโป อยํ อเจโล ปาถิกปุตฺโต. อายามิ อาวุโส, อายามิ อาวุโสติ วตฺวา ตตฺเถว สํสปฺปติ, น สกฺโกติ อาสนาปิ วุฏฺฐาตุ’นฺติ. อถ ตํ ปริสํ อาคนฺตฺวา เอวมาโรเจสิ – ‘ปราภูตรูโป, โภ, อเจโล ปาถิกปุตฺโต. อายามิ อาวุโส, อายามิ อาวุโสติ วตฺวา ตตฺเถว สํสปฺปติ, น สกฺโกติ อาสนาปิ วุฏฺฐาตุ’นฺติ. เอวํ วุตฺเต, อหํ, ภคฺคว, ตํ ปริสํ เอตทโวจํ – ‘อภพฺโพ โข, อาวุโส, อเจโล ปาถิกปุตฺโต ตํ วาจํ อปฺปหาย ตํ จิตฺตํ อปฺปหาย ตํ ทิฏฺฐึ อปฺปฏินิสฺสชฺชิตฺวา มม สมฺมุขีภาวํ อาคนฺตุํ. สเจปิสฺส เอวมสฺส – ‘อหํ ตํ วาจํ อปฺปหาย ตํ จิตฺตํ อปฺปหาย ตํ ทิฏฺฐึ อปฺปฏินิสฺสชฺชิตฺวา สมณสฺส โคตมสฺส สมฺมุขีภาวํ คจฺเฉยฺย’นฺติ, มุทฺธาปิ ตสฺส วิปเตยฺยาติ.

23. "Als jener Mann, Bhaggava, erkannte: 'Dieser nackte Pāthikaputta ist sichtlich am Ende; er sagt zwar: „Ich komme, Freund, ich komme, Freund“, doch er windet sich nur an Ort und Stelle und kann nicht einmal von seinem Platz aufstehen', da kehrte er zu jener Versammlung zurück und berichtete: 'Ihr Herren, der nackte Pāthikaputta ist sichtlich am Ende; er sagt zwar: „Ich komme, Freund, ich komme, Freund“, doch er windet sich nur an Ort und Stelle und kann nicht einmal von seinem Platz aufstehen.' Als dies gesagt worden war, Bhaggava, sagte ich zu jener Versammlung: 'Es ist dem nackten Pāthikaputta unmöglich, in meine Gegenwart zu treten, ohne jene Rede aufzugeben, ohne jenen Geisteszustand aufzugeben, ohne jene Ansicht abzulegen. Sollte er dennoch denken: „Ich werde in die Gegenwart des Asketen Gotama gehen, ohne jene Rede aufzugeben, ohne jenen Geisteszustand aufzugeben, ohne jene Ansicht abzulegen“, so würde ihm der Kopf zerspringen.'"

ปฐมภาณวาโร นิฏฺฐิโต.

"Der erste Teil der Lesung ist beendet."

๒๔. ‘‘อถ [Pg.16] โข, ภคฺคว, อญฺญตโร ลิจฺฉวิมหามตฺโต อุฏฺฐายาสนา ตํ ปริสํ เอตทโวจ – ‘เตน หิ, โภ, มุหุตฺตํ ตาว อาคเมถ, ยาวาหํ คจฺฉามิ. อปฺเปว นาม อหมฺปิ สกฺกุเณยฺยํ อเจลํ ปาถิกปุตฺตํ อิมํ ปริสํ อาเนตุ’นฺติ.

24. "Daraufhin, Bhaggava, erhob sich ein gewisser hoher Licchavi-Beamter von seinem Sitz und sagte zu jener Versammlung: 'Nun denn, ihr Herren, wartet noch einen Augenblick, während ich hingehe. Vielleicht gelingt es mir ja, den nackten Pāthikaputta zu dieser Versammlung zu bringen.'"

‘‘อถ โข โส, ภคฺคว, ลิจฺฉวิมหามตฺโต เยน ตินฺทุกขาณุปริพฺพาชการาโม, เยน อเจโล ปาถิกปุตฺโต เตนุปสงฺกมิ. อุปสงฺกมิตฺวา อเจลํ ปาถิกปุตฺตํ เอตทโวจ – ‘อภิกฺกมาวุโส ปาถิกปุตฺต, อภิกฺกนฺตํ เต เสยฺโย, อภิกฺกนฺตา อภิญฺญาตา อภิญฺญาตา ลิจฺฉวี, อภิกฺกนฺตา อภิญฺญาตา อภิญฺญาตา จ พฺราหฺมณมหาสาลา คหปติเนจยิกา นานาติตฺถิยา สมณพฺราหฺมณา. สมโณปิ โคตโม อายสฺมโต อาราเม ทิวาวิหารํ นิสินฺโน. ภาสิตา โข ปน เต เอสา, อาวุโส ปาถิกปุตฺต, เวสาลิยํ ปริสติ วาจา – สมโณปิ โคตโม ญาณวาโท…เป… ตทฺทิคุณํ ตทฺทิคุณาหํ กริสฺสามีติ. อภิกฺกมสฺเสว โข, อาวุโส ปาถิกปุตฺต, อุปฑฺฒปถํ. สพฺพปฐมํเยว อาคนฺตฺวา สมโณ โคตโม อายสฺมโต อาราเม ทิวาวิหารํ นิสินฺโน. ภาสิตา โข ปเนสา, อาวุโส ปาถิกปุตฺต, สมเณน โคตเมน ปริสติ วาจา – อภพฺโพ โข อเจโล ปาถิกปุตฺโต ตํ วาจํ อปฺปหาย ตํ จิตฺตํ อปฺปหาย ตํ ทิฏฺฐึ อปฺปฏินิสฺสชฺชิตฺวา มม สมฺมุขีภาวํ อาคนฺตุํ. สเจปิสฺส เอวมสฺส – อหํ ตํ วาจํ อปฺปหาย ตํ จิตฺตํ อปฺปหาย ตํ ทิฏฺฐึ อปฺปฏินิสฺสชฺชิตฺวา สมณสฺส โคตมสฺส สมฺมุขีภาวํ คจฺเฉยฺยนฺติ, มุทฺธาปิ ตสฺส วิปเตยฺยาติ. อภิกฺกมาวุโส ปาถิกปุตฺต, อภิกฺกมเนเนว เต ชยํ กริสฺสาม, สมณสฺส โคตมสฺส ปราชย’นฺติ.

"Daraufhin, Bhaggava, begab sich jener hohe Licchavi-Beamter dorthin, wo sich der Park des Wanderers Tiṇḍukakhāṇu befand und wo der nackte Pāthikaputta war. Nachdem er dorthin gegangen war, sprach er zu dem nackten Pāthikaputta: 'Komm, Freund Pāthikaputta! Es ist besser für dich, wenn du kommst. Namhafte und angesehene Licchavis sind gekommen; namhafte und angesehene vornehme Brahmanen, Hausväter, reiche Leute und Asketen und Brahmanen verschiedenster Schulen sind gekommen. Auch der Asket Gotama sitzt in deinem eigenen Park zur Mittagsruhe. Du hast doch, Freund Pāthikaputta, in der Versammlung von Vesālī diese Worte gesprochen: „Auch der Asket Gotama behauptet, Wissen zu besitzen... ich werde das Doppelte an übermenschlichen Kräften zeigen als er.“ Komm doch, Freund Pāthikaputta, wenigstens die Hälfte des Weges! Der Asket Gotama ist bereits als Erster gekommen und sitzt in deinem Park zur Mittagsruhe. Doch der Asket Gotama hat in der Versammlung dieses Wort gesprochen: „Es ist dem nackten Pāthikaputta unmöglich, in meine Gegenwart zu treten, ohne jene Rede aufzugeben, ohne jenen Geisteszustand aufzugeben, ohne jene Ansicht abzulegen. Sollte er dennoch denken: „Ich werde in die Gegenwart des Asketen Gotama gehen, ohne jene Rede aufzugeben, ohne jenen Geisteszustand aufzugeben, ohne jene Ansicht abzulegen“, so würde ihm der Kopf zerspringen.“ Komm, Freund Pāthikaputta! Durch dein bloßes Erscheinen wollen wir dir zum Sieg und dem Asketen Gotama zur Niederlage verhelfen!'"

‘‘เอวํ วุตฺเต, ภคฺคว, อเจโล ปาถิกปุตฺโต ‘อายามิ อาวุโส, อายามิ อาวุโส’ติ วตฺวา ตตฺเถว สํสปฺปติ, น สกฺโกติ อาสนาปิ วุฏฺฐาตุํ. อถ โข โส, ภคฺคว, ลิจฺฉวิมหามตฺโต อเจลํ ปาถิกปุตฺตํ เอตทโวจ – ‘กึ สุ นาม เต, อาวุโส ปาถิกปุตฺต, ปาวฬา สุ นาม เต ปีฐกสฺมึ อลฺลีนา, ปีฐกํ สุ นาม เต ปาวฬาสุ อลฺลีนํ[Pg.17]? อายามิ อาวุโส, อายามิ อาวุโสติ วตฺวา ตตฺเถว สํสปฺปสิ, น สกฺโกสิ อาสนาปิ วุฏฺฐาตุ’นฺติ. เอวมฺปิ โข, ภคฺคว, วุจฺจมาโน อเจโล ปาถิกปุตฺโต ‘อายามิ อาวุโส, อายามิ อาวุโส’ติ วตฺวา ตตฺเถว สํสปฺปติ, น สกฺโกติ อาสนาปิ วุฏฺฐาตุํ.

"Als dies gesagt wurde, Bhaggava, sagte der nackte Pāthikaputta: 'Ich komme, Freund, ich komme, Freund', doch er wand sich nur an Ort und Stelle und konnte nicht einmal von seinem Platz aufstehen. Daraufhin, Bhaggava, sagte jener hohe Licchavi-Beamter zu dem nackten Pāthikaputta: 'Wie ist das nur, Freund Pāthikaputta? Sind deine Hinterbacken am Sitz festgewachsen oder ist der Sitz an deinen Hinterbacken festgewachsen? Du sagst zwar: „Ich komme, Freund, ich komme, Freund“, doch du windest dich nur an Ort und Stelle und kannst nicht einmal von deinem Platz aufstehen.' Trotz dieser Worte, Bhaggava, sagte der nackte Pāthikaputta nur: 'Ich komme, Freund, ich komme, Freund', wand sich jedoch an Ort und Stelle und konnte nicht einmal von seinem Platz aufstehen."

๒๕. ‘‘ยทา โข โส, ภคฺคว, ลิจฺฉวิมหามตฺโต อญฺญาสิ – ‘ปราภูตรูโป อยํ อเจโล ปาถิกปุตฺโต อายามิ อาวุโส, อายามิ อาวุโสติ วตฺวา ตตฺเถว สํสปฺปติ, น สกฺโกติ อาสนาปิ วุฏฺฐาตุ’นฺติ. อถ ตํ ปริสํ อาคนฺตฺวา เอวมาโรเจสิ – ‘ปราภูตรูโป, โภ, อเจโล ปาถิกปุตฺโต อายามิ อาวุโส, อายามิ อาวุโสติ วตฺวา ตตฺเถว สํสปฺปติ, น สกฺโกติ อาสนาปิ วุฏฺฐาตุ’นฺติ. เอวํ วุตฺเต, อหํ, ภคฺคว, ตํ ปริสํ เอตทโวจํ – ‘อภพฺโพ โข, อาวุโส, อเจโล ปาถิกปุตฺโต ตํ วาจํ อปฺปหาย ตํ จิตฺตํ อปฺปหาย ตํ ทิฏฺฐึ อปฺปฏินิสฺสชฺชิตฺวา มม สมฺมุขีภาวํ อาคนฺตุํ. สเจปิสฺส เอวมสฺส – อหํ ตํ วาจํ อปฺปหาย ตํ จิตฺตํ อปฺปหาย ตํ ทิฏฺฐึ อปฺปฏินิสฺสชฺชิตฺวา สมณสฺส โคตมสฺส สมฺมุขีภาวํ คจฺเฉยฺยนฺติ, มุทฺธาปิ ตสฺส วิปเตยฺย. สเจ ปายสฺมนฺตานํ ลิจฺฉวีนํ เอวมสฺส – มยํ อเจลํ ปาถิกปุตฺตํ วรตฺตาหิ พนฺธิตฺวา โคยุเคหิ อาวิญฺเฉยฺยามาติ, ตา วรตฺตา ฉิชฺเชยฺยุํ ปาถิกปุตฺโต วา. อภพฺโพ ปน อเจโล ปาถิกปุตฺโต ตํ วาจํ อปฺปหาย ตํ จิตฺตํ อปฺปหาย ตํ ทิฏฺฐึ อปฺปฏินิสฺสชฺชิตฺวา มม สมฺมุขีภาวํ อาคนฺตุํ. สเจปิสฺส เอวมสฺส – อหํ ตํ วาจํ อปฺปหาย ตํ จิตฺตํ อปฺปหาย ตํ ทิฏฺฐึ อปฺปฏินิสฺสชฺชิตฺวา สมณสฺส โคตมสฺส สมฺมุขีภาวํ คจฺเฉยฺยนฺติ, มุทฺธาปิ ตสฺส วิปเตยฺยา’ติ.

25. "Als jener hohe Licchavi-Beamter, Bhaggava, erkannte: 'Dieser nackte Pāthikaputta ist sichtlich am Ende; er sagt zwar: „Ich komme, Freund, ich komme, Freund“, doch er windet sich nur an Ort und Stelle und kann nicht einmal von seinem Platz aufstehen', da kehrte er zu jener Versammlung zurück und berichtete: 'Ihr Herren, der nackte Pāthikaputta ist sichtlich am Ende; er sagt zwar: „Ich komme, Freund, ich komme, Freund“, doch er windet sich nur an Ort und Stelle und kann nicht einmal von seinem Platz aufstehen.' Als dies gesagt worden war, Bhaggava, sagte ich zu jener Versammlung: 'Es ist dem nackten Pāthikaputta unmöglich, in meine Gegenwart zu treten, ohne jene Rede aufzugeben, ohne jenen Geisteszustand aufzugeben, ohne jene Ansicht abzulegen. Sollte er dennoch denken: „Ich werde in die Gegenwart des Asketen Gotama gehen, ohne jene Rede aufzugeben...“, so würde ihm der Kopf zerspringen. Selbst wenn die ehrwürdigen Licchavis dächten: „Wir wollen den nackten Pāthikaputta mit Lederriemen fesseln und ihn mit Ochsengespannen herbeiziehen“, so würden eher jene Riemen reißen oder der Pāthikaputta würde auseinanderreißen. Es ist dem nackten Pāthikaputta unmöglich, in meine Gegenwart zu treten, ohne jene Rede aufzugeben, ohne jenen Geisteszustand aufzugeben, ohne jene Ansicht abzulegen. Sollte er dennoch denken: „Ich werde in die Gegenwart des Asketen Gotama gehen, ohne jene Rede aufzugeben, ohne jenen Geisteszustand aufzugeben, ohne jene Ansicht abzulegen“, so würde ihm der Kopf zerspringen.'"

๒๖. ‘‘อถ โข, ภคฺคว, ชาลิโย ทารุปตฺติกนฺเตวาสี อุฏฺฐายาสนา ตํ ปริสํ เอตทโวจ – ‘เตน หิ, โภ, มุหุตฺตํ ตาว อาคเมถ, ยาวาหํ คจฺฉามิ; อปฺเปว นาม อหมฺปิ สกฺกุเณยฺยํ อเจลํ ปาถิกปุตฺตํ อิมํ ปริสํ อาเนตุ’’นฺติ.

26. „Daraufhin, Bhaggava, erhob sich Jāliya, der Schüler des Dārupattika, von seinem Platz und sprach zu jener Versammlung: ‚Wohlan, ihr Herren, wartet einen Augenblick, während ich gehe; vielleicht werde ich in der Lage sein, den nackten Pāthikaputta in diese Versammlung zu bringen.‘“

‘‘อถ [Pg.18] โข, ภคฺคว, ชาลิโย ทารุปตฺติกนฺเตวาสี เยน ตินฺทุกขาณุปริพฺพาชการาโม, เยน อเจโล ปาถิกปุตฺโต เตนุปสงฺกมิ. อุปสงฺกมิตฺวา อเจลํ ปาถิกปุตฺตํ เอตทโวจ – ‘อภิกฺกมาวุโส ปาถิกปุตฺต, อภิกฺกนฺตํ เต เสยฺโย. อภิกฺกนฺตา อภิญฺญาตา อภิญฺญาตา ลิจฺฉวี, อภิกฺกนฺตา อภิญฺญาตา อภิญฺญาตา จ พฺราหฺมณมหาสาลา คหปติเนจยิกา นานาติตฺถิยา สมณพฺราหฺมณา. สมโณปิ โคตโม อายสฺมโต อาราเม ทิวาวิหารํ นิสินฺโน. ภาสิตา โข ปน เต เอสา, อาวุโส ปาถิกปุตฺต, เวสาลิยํ ปริสติ วาจา – สมโณปิ โคตโม ญาณวาโท…เป… ตทฺทิคุณํ ตทฺทิคุณาหํ กริสฺสามีติ. อภิกฺกมสฺเสว, โข อาวุโส ปาถิกปุตฺต, อุปฑฺฒปถํ. สพฺพปฐมํเยว อาคนฺตฺวา สมโณ โคตโม อายสฺมโต อาราเม ทิวาวิหารํ นิสินฺโน. ภาสิตา โข ปเนสา, อาวุโส ปาถิกปุตฺต, สมเณน โคตเมน ปริสติ วาจา – อภพฺโพ อเจโล ปาถิกปุตฺโต ตํ วาจํ อปฺปหาย ตํ จิตฺตํ อปฺปหาย ตํ ทิฏฺฐึ อปฺปฏินิสฺสชฺชิตฺวา มม สมฺมุขีภาวํ อาคนฺตุํ. สเจปิสฺส เอวมสฺส – อหํ ตํ วาจํ อปฺปหาย ตํ จิตฺตํ อปฺปหาย ตํ ทิฏฺฐึ อปฺปฏินิสฺสชฺชิตฺวา สมณสฺส โคตมสฺส สมฺมุขีภาวํ คจฺเฉยฺยนฺติ, มุทฺธาปิ ตสฺส วิปเตยฺย. สเจ ปายสฺมนฺตานํ ลิจฺฉวีนํ เอวมสฺส – มยํ อเจลํ ปาถิกปุตฺตํ วรตฺตาหิ พนฺธิตฺวา โคยุเคหิ อาวิญฺเฉยฺยามาติ. ตา วรตฺตา ฉิชฺเชยฺยุํ ปาถิกปุตฺโต วา. อภพฺโพ ปน อเจโล ปาถิกปุตฺโต ตํ วาจํ อปฺปหาย ตํ จิตฺตํ อปฺปหาย ตํ ทิฏฺฐึ อปฺปฏินิสฺสชฺชิตฺวา มม สมฺมุขีภาวํ อาคนฺตุํ. สเจปิสฺส เอวมสฺส – อหํ ตํ วาจํ อปฺปหาย ตํ จิตฺตํ อปฺปหาย ตํ ทิฏฺฐึ อปฺปฏินิสฺสชฺชิตฺวา สมณสฺส โคตมสฺส สมฺมุขีภาวํ อาคจฺเฉยฺยนฺติ, มุทฺธาปิ ตสฺส วิปเตยฺยาติ. อภิกฺกมาวุโส ปาถิกปุตฺต, อภิกฺกมเนเนว เต ชยํ กริสฺสาม, สมณสฺส โคตมสฺส ปราชย’นฺติ.

„Daraufhin, Bhaggava, begab sich Jāliya, der Schüler des Dārupattika, zum Park des Wanderbeters Tiṇḍukakhāṇu, dorthin, wo sich der nackte Pāthikaputta aufhielt. Nachdem er dort angekommen war, sprach er zum nackten Pāthikaputta: ‚Komm her, Freund Pāthikaputta, dein Kommen ist besser für dich. Es sind viele angesehene Licchavier gekommen, ebenso hochangesehene Brahmanen-Großbesitzer, Hausväter, Männer von Rang und Asketen und Brahmanen verschiedener Schulen. Auch der Asket Gotama sitzt im Park des Ehrwürdigen zur Mittagsruhe. Diese Rede wurde doch von dir, Freund Pāthikaputta, in der Versammlung von Vesālī gehalten: „Auch der Asket Gotama behauptet, Wissen zu besitzen ... ich werde [Wunder] vollbringen, die doppelt so groß sind wie seine.“ Geh nur bis zur Hälfte des Weges, Freund Pāthikaputta. Der Asket Gotama ist bereits als Erster gekommen und sitzt im Park des Ehrwürdigen zur Mittagsruhe. Doch diese Rede wurde vom Asketen Gotama in der Versammlung gesprochen: „Der nackte Pāthikaputta ist unfähig, mir gegenüberzutreten, ohne jene Rede zurückzunehmen, jenen Geisteszustand aufzugeben und jene Ansicht abzulegen. Sollte er jedoch denken: ‚Ich werde dem Asketen Gotama gegenübertreten, ohne jene Rede zurückzunehmen, jenen Geisteszustand aufzugeben und jene Ansicht abzulegen‘, so würde sein Kopf zerspringen. Und wenn die ehrwürdigen Licchavier dächten: ‚Wir wollen den nackten Pāthikaputta mit Seilen binden und mit Ochsenpaaren herbeiziehen‘, so würden eher die Seile reißen oder der Körper Pāthikaputtas zerreißen. Der nackte Pāthikaputta aber ist unfähig, mir gegenüberzutreten, ohne jene Rede zurückzunehmen, jenen Geisteszustand aufzugeben und jene Ansicht abzulegen. Sollte er jedoch denken: ‚Ich werde dem Asketen Gotama gegenübertreten, ohne jene Rede zurückzunehmen, jenen Geisteszustand aufzugeben und jene Ansicht abzulegen‘, so würde sein Kopf zerspringen.“ Komm her, Freund Pāthikaputta! Allein durch dein Kommen werden wir dich zum Sieger machen und den Asketen Gotama zum Verlierer.‘“

‘‘เอวํ วุตฺเต, ภคฺคว, อเจโล ปาถิกปุตฺโต ‘อายามิ อาวุโส, อายามิ อาวุโส’ติ วตฺวา ตตฺเถว สํสปฺปติ, น สกฺโกติ อาสนาปิ วุฏฺฐาตุํ. อถ โข, ภคฺคว, ชาลิโย ทารุปตฺติกนฺเตวาสี อเจลํ ปาถิกปุตฺตํ เอตทโวจ – ‘กึ สุ นาม เต, อาวุโส ปาถิกปุตฺต, ปาวฬา สุ นาม เต ปีฐกสฺมึ อลฺลีนา, ปีฐกํ สุ นาม เต ปาวฬาสุ อลฺลีนํ? อายามิ อาวุโส, อายามิ อาวุโสติ วตฺวา ตตฺเถว [Pg.19] สํสปฺปสิ, น สกฺโกสิ อาสนาปิ วุฏฺฐาตุ’นฺติ. เอวมฺปิ โข, ภคฺคว, วุจฺจมาโน อเจโล ปาถิกปุตฺโต ‘‘อายามิ อาวุโส, อายามิ อาวุโส’’ติ วตฺวา ตตฺเถว สํสปฺปติ, น สกฺโกติ อาสนาปิ วุฏฺฐาตุนฺติ.

„Als dies gesagt worden war, Bhaggava, sagte der nackte Pāthikaputta: ‚Ich komme, Freund; ich komme, Freund‘, doch er wand sich nur an derselben Stelle und konnte nicht einmal von seinem Platz aufstehen. Daraufhin, Bhaggava, sprach Jāliya, der Schüler des Dārupattika, zum nackten Pāthikaputta: ‚Was ist das nur, Freund Pāthikaputta? Sind deine Hinterbacken an der Bank festgewachsen oder ist die Bank an deinen Hinterbacken festgewachsen? Du sagst: „Ich komme, Freund; ich komme, Freund“, doch du windest dich nur an derselben Stelle und kannst nicht einmal von deinem Platz aufstehen.‘ Obwohl er so angesprochen wurde, Bhaggava, sagte der nackte Pāthikaputta: ‚Ich komme, Freund; ich komme, Freund‘, doch er wand sich nur an derselben Stelle und konnte nicht einmal von seinem Platz aufstehen.“

๒๗. ‘‘ยทา โข, ภคฺคว, ชาลิโย ทารุปตฺติกนฺเตวาสี อญฺญาสิ – ‘ปราภูตรูโป อยํ อเจโล ปาถิกปุตฺโต ‘อายามิ อาวุโส, อายามิ อาวุโสติ วตฺวา ตตฺเถว สํสปฺปติ, น สกฺโกติ อาสนาปิ วุฏฺฐาตุ’นฺติ, อถ นํ เอตทโวจ –

27. „Als Jāliya, der Schüler des Dārupattika, erkannte: ‚Dieser nackte Pāthikaputta zeigt das Bild eines Besiegten; er sagt zwar: „Ich komme, Freund; ich komme, Freund“, doch er windet sich nur an derselben Stelle und kann nicht einmal von seinem Platz aufstehen‘, da sprach er zu ihm folgendes:“

‘ภูตปุพฺพํ, อาวุโส ปาถิกปุตฺต, สีหสฺส มิครญฺโญ เอตทโหสิ – ยํนูนาหํ อญฺญตรํ วนสณฺฑํ นิสฺสาย อาสยํ กปฺเปยฺยํ. ตตฺราสยํ กปฺเปตฺวา สายนฺหสมยํ อาสยา นิกฺขเมยฺยํ, อาสยา นิกฺขมิตฺวา วิชมฺเภยฺยํ, วิชมฺภิตฺวา สมนฺตา จตุทฺทิสา อนุวิโลเกยฺยํ, สมนฺตา จตุทฺทิสา อนุวิโลเกตฺวา ติกฺขตฺตุํ สีหนาทํ นเทยฺยํ, ติกฺขตฺตุํ สีหนาทํ นทิตฺวา โคจราย ปกฺกเมยฺยํ. โส วรํ วรํ มิคสํเฆ วธิตฺวา มุทุมํสานิ มุทุมํสานิ ภกฺขยิตฺวา ตเมว อาสยํ อชฺฌุเปยฺย’นฺติ.

„‚Vorzeiten, Freund Pāthikaputta, kam dem Löwen, dem König der Tiere, folgender Gedanke: „Wie wäre es, wenn ich mir im Schutze eines Waldstücks ein Lager bereitete? Dort ein Lager bereitend, möchte ich am Abend das Lager verlassen. Nach dem Verlassen des Lagers möchte ich mich recken. Nach dem Recken möchte ich ringsum in die vier Himmelsrichtungen schauen. Nach dem Umschauen in die vier Himmelsrichtungen möchte ich dreimal ein Löwengebrüll ausstoßen. Nach dem Ausstoßen des dreimaligen Löwengebrülls möchte ich mich auf Nahrungssuche begeben. Ich werde das beste Wild aus der Herde schlagen, das zarte Fleisch verzehren und dann zu genau diesem Lager zurückkehren.“‘“

‘อถ โข, อาวุโส, โส สีโห มิคราชา อญฺญตรํ วนสณฺฑํ นิสฺสาย อาสยํ กปฺเปสิ. ตตฺราสยํ กปฺเปตฺวา สายนฺหสมยํ อาสยา นิกฺขมิ, อาสยา นิกฺขมิตฺวา วิชมฺภิ, วิชมฺภิตฺวา สมนฺตา จตุทฺทิสา อนุวิโลเกสิ, สมนฺตา จตุทฺทิสา อนุวิโลเกตฺวา ติกฺขตฺตุํ สีหนาทํ นทิ, ติกฺขตฺตุํ สีหนาทํ นทิตฺวา โคจราย ปกฺกามิ. โส วรํ วรํ มิคสงฺเฆ วธิตฺวา มุทุมํสานิ มุทุมํสานิ ภกฺขยิตฺวา ตเมว อาสยํ อชฺฌุเปสิ.

„‚Daraufhin, Freund, bereitete jener Löwe, der König der Tiere, im Schutze eines Waldstücks sein Lager. Dort sein Lager bereitend, verließ er am Abend das Lager. Nach dem Verlassen des Lagers reckte er sich. Nach dem Recken schaute er ringsum in die vier Himmelsrichtungen. Nach dem Umschauen in die vier Himmelsrichtungen stieß er dreimal ein Löwengebrüll aus. Nach dem Ausstoßen des dreimaligen Löwengebrülls begab er sich auf Nahrungssuche. Er schlug das beste Wild aus der Herde, verzehrte das zarte Fleisch und kehrte dann zu genau diesem Lager zurück.‘“

๒๘. ‘ตสฺเสว โข, อาวุโส ปาถิกปุตฺต, สีหสฺส มิครญฺโญ วิฆาสสํวฑฺโฒ ชรสิงฺคาโล ทิตฺโต เจว พลวา จ. อถ โข, อาวุโส, ตสฺส ชรสิงฺคาลสฺส เอตทโหสิ – โก จาหํ, โก สีโห มิคราชา. ยํนูนาหมฺปิ อญฺญตรํ วนสณฺฑํ นิสฺสาย อาสยํ กปฺเปยฺยํ. ตตฺราสยํ กปฺเปตฺวา สายนฺหสมยํ อาสยา นิกฺขเมยฺยํ, อาสยา [Pg.20] นิกฺขมิตฺวา วิชมฺเภยฺยํ, วิชมฺภิตฺวา สมนฺตา จตุทฺทิสา อนุวิโลเกยฺยํ, สมนฺตา จตุทฺทิสา อนุวิโลเกตฺวา ติกฺขตฺตุํ สีหนาทํ นเทยฺยํ, ติกฺขตฺตุํ สีหนาทํ นทิตฺวา โคจราย ปกฺกเมยฺยํ. โส วรํ วรํ มิคสงฺเฆ วธิตฺวา มุทุมํสานิ มุทุมํสานิ ภกฺขยิตฺวา ตเมว อาสยํ อชฺฌุเปยฺย’นฺติ.

28. „Derselbe alte Schakal, o Freund Pāthikaputta, wurde von den Speiseresten eben jenes Löwen, des Königs der Tiere, großgezogen und wurde fett und kräftig. Da dachte dieser alte Schakal bei sich: ‚Wer bin ich, und wer ist der Löwe, der König der Tiere? Was wäre, wenn auch ich mir in einem Waldstück ein Lager suchte? Dort würde ich mir ein Lager bereiten, zur Abendzeit aus dem Lager hervorkommen, mich strecken, mich nach allen vier Himmelsrichtungen umsehen, dreimal ein Löwengebrüll ausstoßen und dann auf Nahrungssuche gehen. Ich würde die besten Tiere aus den Herden reißen, zartes Fleisch fressen und dann genau in dieses Lager zurückkehren.‘“

‘อถ โข โส, อาวุโส, ชรสิงฺคาโล อญฺญตรํ วนสณฺฑํ นิสฺสาย อาสยํ กปฺเปสิ. ตตฺราสยํ กปฺเปตฺวา สายนฺหสมยํ อาสยา นิกฺขมิ, อาสยา นิกฺขมิตฺวา วิชมฺภิ, วิชมฺภิตฺวา สมนฺตา จตุทฺทิสา อนุวิโลเกสิ, สมนฺตา จตุทฺทิสา อนุวิโลเกตฺวา ติกฺขตฺตุํ สีหนาทํ นทิสฺสามีติ สิงฺคาลกํเยว อนทิ เภรณฺฑกํเยว อนทิ, เก จ ฉเว สิงฺคาเล, เก ปน สีหนาเทติ.

„Daraufhin, o Freund, suchte sich dieser alte Schakal in einem Waldstück ein Lager. Dort bereitete er sich ein Lager, kam zur Abendzeit aus dem Lager hervor, streckte sich, blickte nach allen vier Himmelsrichtungen umher, dachte ‚Ich werde nun dreimal ein Löwengebrüll ausstoßen‘ und jaulte stattdessen wie ein Schakal, gab nur ein klägliches Geheul von sich. Was ist ein erbärmlicher Schakal im Vergleich zum Brüllen eines Löwen?“

‘เอวเมว โข ตฺวํ, อาวุโส ปาถิกปุตฺต, สุคตาปทาเนสุ ชีวมาโน สุคตาติริตฺตานิ ภุญฺชมาโน ตถาคเต อรหนฺเต สมฺมาสมฺพุทฺเธ อาสาเทตพฺพํ มญฺญสิ. เก จ ฉเว ปาถิกปุตฺเต, กา จ ตถาคตานํ อรหนฺตานํ สมฺมาสมฺพุทฺธานํ อาสาทนา’ติ.

„Ebenso, o Freund Pāthikaputta, meinst du, der du von den Taten des Sugata lebst und die Überbleibsel des Sugata verzehrst, den Tathāgata, den Arahant, den vollkommen Erwachten, herausfordern zu können. Wer ist schon der erbärmliche Pāthikaputta, und was ist eine Herausforderung gegenüber den Tathāgatas, den Arahants, den vollkommen Erwachten?“

๒๙. ‘‘ยโต โข, ภคฺคว, ชาลิโย ทารุปตฺติกนฺเตวาสี อิมินา โอปมฺเมน เนว อสกฺขิ อเจลํ ปาถิกปุตฺตํ ตมฺหา อาสนา จาเวตุํ. อถ นํ เอตทโวจ –

29. „Als nun, Bhaggava, Jāliya, der Schüler des Dārupattika, mit diesem Gleichnis nicht in der Lage war, den nackten Pāthikaputta von seinem Platz zu bewegen, sagte er zu ihm Folgendes:“

‘สีโหติ อตฺตานํ สเมกฺขิยาน,อมญฺญิ โกตฺถุ มิคราชาหมสฺมิ;

ตเถว โส สิงฺคาลกํ อนทิ,เก จ ฉเว สิงฺคาเล เก ปน สีหนาเท’ติ.

„‚Als er sich selbst betrachtete, dachte er: „Ich bin ein Löwe.“ Der Schakal bildete sich ein: „Ich bin der König der Tiere.“ Doch er jaulte nur wie ein Schakal. Was ist ein erbärmlicher Schakal im Vergleich zum Brüllen eines Löwen?‘“

‘เอวเมว โข ตฺวํ, อาวุโส ปาถิกปุตฺต, สุคตาปทาเนสุ ชีวมาโน สุคตาติริตฺตานิ ภุญฺชมาโน ตถาคเต อรหนฺเต สมฺมาสมฺพุทฺเธ อาสาเทตพฺพํ มญฺญสิ. เก จ ฉเว ปาถิกปุตฺเต, กา จ ตถาคตานํ อรหนฺตานํ สมฺมาสมฺพุทฺธานํ อาสาทนา’ติ.

„Ebenso, o Freund Pāthikaputta, meinst du, der du von den Taten des Sugata lebst und die Überbleibsel des Sugata verzehrst, den Tathāgata, den Arahant, den vollkommen Erwachten, herausfordern zu können. Wer ist schon der erbärmliche Pāthikaputta, und was ist eine Herausforderung gegenüber den Tathāgatas, den Arahants, den vollkommen Erwachten?“

๓๐. ‘‘ยโต โข, ภคฺคว, ชาลิโย ทารุปตฺติกนฺเตวาสี อิมินาปิ โอปมฺเมน เนว อสกฺขิ อเจลํ ปาถิกปุตฺตํ ตมฺหา อาสนา จาเวตุํ. อถ นํ เอตทโวจ –

30. „Als nun, Bhaggava, Jāliya, der Schüler des Dārupattika, auch mit diesem Gleichnis nicht in der Lage war, den nackten Pāthikaputta von seinem Platz zu bewegen, sagte er zu ihm Folgendes:“

‘อญฺญํ [Pg.21] อนุจงฺกมนํ, อตฺตานํ วิฆาเส สเมกฺขิย;

ยาว อตฺตานํ น ปสฺสติ, โกตฺถุ ตาว พฺยคฺโฆติ มญฺญติ.

„‚Wenn er einen anderen umherwandern sieht und sich selbst von Speiseresten gesättigt betrachtet, solange er sich nicht so sieht, wie er wirklich ist, hält sich der Schakal für einen Tiger.‘“

ตเถว โส สิงฺคาลกํ อนทิ;

เก จ ฉเว สิงฺคาเล เก ปน สีหนาเท’ติ.

„‚Doch er jaulte nur wie ein Schakal. Was ist ein erbärmlicher Schakal im Vergleich zum Brüllen eines Löwen?‘“

‘เอวเมว โข ตฺวํ, อาวุโส ปาถิกปุตฺต, สุคตาปทาเนสุ ชีวมาโน สุคตาติริตฺตานิ ภุญฺชมาโน ตถาคเต อรหนฺเต สมฺมาสมฺพุทฺเธ อาสาเทตพฺพํ มญฺญสิ. เก จ ฉเว ปาถิกปุตฺเต, กา จ ตถาคตานํ อรหนฺตานํ สมฺมาสมฺพุทฺธานํ อาสาทนา’ติ.

„Ebenso, o Freund Pāthikaputta, meinst du, der du von den Taten des Sugata lebst und die Überbleibsel des Sugata verzehrst, den Tathāgata, den Arahant, den vollkommen Erwachten, herausfordern zu können. Wer ist schon der erbärmliche Pāthikaputta, und was ist eine Herausforderung gegenüber den Tathāgatas, den Arahants, den vollkommen Erwachten?“

๓๑. ‘‘ยโต โข, ภคฺคว, ชาลิโย ทารุปตฺติกนฺเตวาสี อิมินาปิ โอปมฺเมน เนว อสกฺขิ อเจลํ ปาถิกปุตฺตํ ตมฺหา อาสนา จาเวตุํ. อถ นํ เอตทโวจ –

31. „Als nun, Bhaggava, Jāliya, der Schüler des Dārupattika, auch mit diesem Gleichnis nicht in der Lage war, den nackten Pāthikaputta von seinem Platz zu bewegen, sagte er zu ihm Folgendes:“

‘ภุตฺวาน เภเก ขลมูสิกาโย,กฏสีสุ ขิตฺตานิ จ โกณปานิ ;

มหาวเน สุญฺญวเน วิวฑฺโฒ,อมญฺญิ โกตฺถุ มิคราชาหมสฺมิ.

„‚Nachdem er Frösche und Feldmäuse gefressen hat, sowie Leichen, die auf Friedhöfen weggeworfen wurden, bildete sich der im großen, einsamen Wald aufgewachsene Schakal ein: „Ich bin der König der Tiere.“‘“

ตเถว โส สิงฺคาลกํ อนทิ;

เก จ ฉเว สิงฺคาเล เก ปน สีหนาเท’ติ.

„‚Doch er jaulte nur wie ein Schakal. Was ist ein erbärmlicher Schakal im Vergleich zum Brüllen eines Löwen?‘, so sprach er.“

‘เอวเมว โข ตฺวํ, อาวุโส ปาถิกปุตฺต, สุคตาปทาเนสุ ชีวมาโน สุคตาติริตฺตานิ ภุญฺชมาโน ตถาคเต อรหนฺเต สมฺมาสมฺพุทฺเธ อาสาเทตพฺพํ มญฺญสิ. เก จ ฉเว ปาถิกปุตฺเต, กา จ ตถาคตานํ อรหนฺตานํ สมฺมาสมฺพุทฺธานํ อาสาทนา’ติ.

„Ebenso, o Freund Pāthikaputta, meinst du, der du von den Taten des Sugata lebst und die Überbleibsel des Sugata verzehrst, den Tathāgata, den Arahant, den vollkommen Erwachten, herausfordern zu können. Wer ist schon der erbärmliche Pāthikaputta, und was ist eine Herausforderung gegenüber den Tathāgatas, den Arahants, den vollkommen Erwachten?“

๓๒. ‘‘ยโต โข, ภคฺคว, ชาลิโย ทารุปตฺติกนฺเตวาสี อิมินาปิ โอปมฺเมน เนว อสกฺขิ อเจลํ ปาถิกปุตฺตํ ตมฺหา อาสนา จาเวตุํ. อถ ตํ ปริสํ อาคนฺตฺวา เอวมาโรเจสิ – ‘ปราภูตรูโป, โภ, อเจโล ปาถิกปุตฺโต อายามิ อาวุโส, อายามิ อาวุโสติ วตฺวา ตตฺเถว สํสปฺปติ, น สกฺโกติ อาสนาปิ วุฏฺฐาตุ’นฺติ.

32. „Als nun, Bhaggava, Jāliya, der Schüler des Dārupattika, auch mit diesem Gleichnis nicht in der Lage war, den nackten Pāthikaputta von seinem Platz zu bewegen, kehrte er zur Versammlung zurück und berichtete Folgendes: ‚Ihr Herrn, der nackte Pāthikaputta ist völlig am Ende. Er sagt: „Ich komme, o Freund, ich komme, o Freund“, aber er windet sich nur an Ort und Stelle und kann nicht einmal von seinem Platz aufstehen.‘“

๓๓. ‘‘เอวํ [Pg.22] วุตฺเต, อหํ, ภคฺคว, ตํ ปริสํ เอตทโวจํ – ‘อภพฺโพ โข, อาวุโส, อเจโล ปาถิกปุตฺโต ตํ วาจํ อปฺปหาย ตํ จิตฺตํ อปฺปหาย ตํ ทิฏฺฐึ อปฺปฏินิสฺสชฺชิตฺวา มม สมฺมุขีภาวํ อาคนฺตุํ. สเจปิสฺส เอวมสฺส – อหํ ตํ วาจํ อปฺปหาย ตํ จิตฺตํ อปฺปหาย ตํ ทิฏฺฐึ อปฺปฏินิสฺสชฺชิตฺวา สมณสฺส โคตมสฺส สมฺมุขีภาวํ คจฺเฉยฺยนฺติ, มุทฺธาปิ ตสฺส วิปเตยฺย. สเจปายสฺมนฺตานํ ลิจฺฉวีนํ เอวมสฺส – มยํ อเจลํ ปาถิกปุตฺตํ วรตฺตาหิ พนฺธิตฺวา นาเคหิ อาวิญฺเฉยฺยามาติ. ตา วรตฺตา ฉิชฺเชยฺยุํ ปาถิกปุตฺโต วา. อภพฺโพ ปน อเจโล ปาถิกปุตฺโต ตํ วาจํ อปฺปหาย ตํ จิตฺตํ อปฺปหาย ตํ ทิฏฺฐึ อปฺปฏินิสฺสชฺชิตฺวา มม สมฺมุขีภาวํ อาคนฺตุํ. สเจปิสฺส เอวมสฺส – อหํ ตํ วาจํ อปฺปหาย ตํ จิตฺตํ อปฺปหาย ตํ ทิฏฺฐึ อปฺปฏินิสฺสชฺชิตฺวา สมณสฺส โคตมสฺส สมฺมุขีภาวํ คจฺเฉยฺยนฺติ, มุทฺธาปิ ตสฺส วิปเตยฺยา’ติ.

33. „Auf diese Worte hin, Bhaggava, sagte ich zu jener Versammlung: ‚Es ist dem nackten Pāthikaputta unmöglich, mir gegenüberzutreten, solange er diese Rede nicht aufgibt, jenen Geisteszustand nicht aufgibt und jene Ansicht nicht ablegt. Wenn er dächte: „Ohne jene Rede aufzugeben, ohne jenen Geisteszustand aufzugeben, ohne jene Ansicht abzulegen, werde ich dem Asketen Gotama gegenübertreten“, dann würde sein Kopf zerspringen. Selbst wenn die ehrwürdigen Licchavier dächten: „Wir werden den nackten Pāthikaputta mit Riemen fesseln und mit Elefanten herbeizerren“, so würden eher die Riemen reißen oder Pāthikaputta selbst zerrissen werden. Es ist dem nackten Pāthikaputta unmöglich, mir gegenüberzutreten, solange er diese Rede nicht aufgibt, jenen Geisteszustand nicht aufgibt und jene Ansicht nicht ablegt. Wenn er dächte: „Ohne jene Rede aufzugeben, ohne jenen Geisteszustand aufzugeben, ohne jene Ansicht abzulegen, werde ich dem Asketen Gotama gegenübertreten“, dann würde sein Kopf zerspringen.‘“

๓๔. ‘‘อถ ขฺวาหํ, ภคฺคว, ตํ ปริสํ ธมฺมิยา กถาย สนฺทสฺเสสึ สมาทเปสึ สมุตฺเตเชสึ สมฺปหํเสสึ, ตํ ปริสํ ธมฺมิยา กถาย สนฺทสฺเสตฺวา สมาทเปตฺวา สมุตฺเตเชตฺวา สมฺปหํเสตฺวา มหาพนฺธนา โมกฺขํ กริตฺวา จตุราสีติปาณสหสฺสานิ มหาวิทุคฺคา อุทฺธริตฺวา เตโชธาตุํ สมาปชฺชิตฺวา สตฺตตาลํ เวหาสํ อพฺภุคฺคนฺตฺวา อญฺญํ สตฺตตาลมฺปิ อจฺจึ อภินิมฺมินิตฺวา ปชฺชลิตฺวา ธูมายิตฺวา มหาวเน กูฏาคารสาลายํ ปจฺจุฏฺฐาสึ.

34. „Danach, Bhaggava, belehrte, ermutigte, begeisterte und erfreute ich jene Versammlung mit einer Lehrrede. Nachdem ich jene Versammlung mit einer Lehrrede belehrt, ermutigt, begeistert und erfreut hatte, befreite ich sie aus der großen Fessel; ich rettete vierundachtzigtausend Lebewesen aus der großen Flut. Dann trat ich in das Element des Feuers ein, stieg sieben Palmenhöhen weit in die Luft empor, erschuf eine weitere Flamme von sieben Palmenhöhen, ließ sie brennen und rauchen und kehrte zur Giebelhalle im Großen Wald zurück.“

๓๕. ‘‘อถ โข, ภคฺคว, สุนกฺขตฺโต ลิจฺฉวิปุตฺโต เยนาหํ เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา มํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺนํ โข อหํ, ภคฺคว, สุนกฺขตฺตํ ลิจฺฉวิปุตฺตํ เอตทโวจํ – ‘ตํ กึ มญฺญสิ, สุนกฺขตฺต, ยเถว เต อหํ อเจลํ ปาถิกปุตฺตํ อารพฺภ พฺยากาสึ, ตเถว ตํ วิปากํ อญฺญถา วา’ติ? ‘ยเถว เม, ภนฺเต, ภควา อเจลํ ปาถิกปุตฺตํ อารพฺภ พฺยากาสิ, ตเถว ตํ วิปากํ, โน อญฺญถา’ติ.

35. „Daraufhin, Bhaggava, begab sich Sunakkhatta, der Sohn der Licchavier, dorthin, wo ich mich befand; nachdem er sich genähert hatte, grüßte er mich ehrfurchtsvoll und setzte sich beiseite nieder. Als er beiseite saß, sagte ich zu Sunakkhatta, dem Sohn der Licchavier: ‚Was meinst du, Sunakkhatta, ist das Ergebnis in Bezug auf den nackten Asketen Pathikaputta genau so eingetreten, wie ich es dir gegenüber erklärt hatte, oder anders?‘ ‚Genauso, wie der Erhabene es mir in Bezug auf den nackten Asketen Pathikaputta erklärt hatte, Herr, genauso ist das Ergebnis eingetreten, nicht anders.‘“

‘ตํ กึ มญฺญสิ, สุนกฺขตฺต, ยทิ เอวํ สนฺเต กตํ วา โหติ อุตฺตริมนุสฺสธมฺมา อิทฺธิปาฏิหาริยํ, อกตํ วา’ติ? ‘อทฺธา โข, ภนฺเต, เอวํ สนฺเต กตํ โหติ อุตฺตริมนุสฺสธมฺมา อิทฺธิปาฏิหาริยํ, โน อกต’นฺติ. ‘เอวมฺปิ โข [Pg.23] มํ ตฺวํ, โมฆปุริส, อุตฺตริมนุสฺสธมฺมา อิทฺธิปาฏิหาริยํ กโรนฺตํ เอวํ วเทสิ – น หิ ปน เม, ภนฺเต, ภควา อุตฺตริมนุสฺสธมฺมา อิทฺธิปาฏิหาริยํ กโรตีติ. ปสฺส, โมฆปุริส, ยาวญฺจ เต อิทํ อปรทฺธํ’ติ.

„‚Was meinst du, Sunakkhatta, ist unter diesen Umständen ein Wunder an übermenschlicher Geisteskraft vollbracht worden oder nicht?‘ ‚Gewiss, Herr, unter diesen Umständen ist ein Wunder an übermenschlicher Geisteskraft vollbracht worden, nicht etwa nicht.‘ ‚Obwohl ich nun ein solches Wunder an übermenschlicher Geisteskraft vollbringe, sagst du, törichter Mensch, zu mir: „Aber der Erhabene, Herr, vollbringt für mich kein Wunder an übermenschlicher Geisteskraft“. Sieh nur, törichter Mensch, wie weit du dich darin vergangen hast.‘“

‘‘เอวมฺปิ โข, ภคฺคว, สุนกฺขตฺโต ลิจฺฉวิปุตฺโต มยา วุจฺจมาโน อปกฺกเมว อิมสฺมา ธมฺมวินยา, ยถา ตํ อาปายิโก เนรยิโก.

„Obwohl er von mir so angesprochen wurde, Bhaggava, wandte sich Sunakkhatta, der Sohn der Licchavier, von dieser Lehre und Disziplin ab, wie einer, der für die Apāya-Welten und die Hölle bestimmt ist.“

อคฺคญฺญปญฺญตฺติกถา

Die Abhandlung über die Darlegung der Uranfänge

๓๖. ‘‘อคฺคญฺญญฺจาหํ, ภคฺคว, ปชานามิ. ตญฺจ ปชานามิ, ตโต จ อุตฺตริตรํ ปชานามิ, ตญฺจ ปชานํ น ปรามสามิ, อปรามสโต จ เม ปจฺจตฺตญฺเญว นิพฺพุติ วิทิตา, ยทภิชานํ ตถาคโต โน อนยํ อาปชฺชติ.

36. „Ich kenne das Uranfängliche, Bhaggava. Und ich kenne nicht nur das, sondern ich kenne auch das, was noch darüber hinausgeht. Doch dieses Wissen ergreife ich nicht mit Verlangen oder Ansichten; und da ich es nicht ergreife, habe ich die Erlöschung in mir selbst erkannt. Da der Tathāgata dies erkennt, gerät er nicht ins Verderben.“

๓๗. ‘‘สนฺติ, ภคฺคว, เอเก สมณพฺราหฺมณา อิสฺสรกุตฺตํ พฺรหฺมกุตฺตํ อาจริยกํ อคฺคญฺญํ ปญฺญเปนฺติ. ตฺยาหํ อุปสงฺกมิตฺวา เอวํ วทามิ – ‘สจฺจํ กิร ตุมฺเห อายสฺมนฺโต อิสฺสรกุตฺตํ พฺรหฺมกุตฺตํ อาจริยกํ อคฺคญฺญํ ปญฺญเปถา’ติ? เต จ เม เอวํ ปุฏฺฐา, ‘อาโม’ติ ปฏิชานนฺติ. ตฺยาหํ เอวํ วทามิ – ‘กถํวิหิตกํ ปน ตุมฺเห อายสฺมนฺโต อิสฺสรกุตฺตํ พฺรหฺมกุตฺตํ อาจริยกํ อคฺคญฺญํ ปญฺญเปถา’ติ? เต มยา ปุฏฺฐา น สมฺปายนฺติ, อสมฺปายนฺตา มมญฺเญว ปฏิปุจฺฉนฺติ. เตสาหํ ปุฏฺโฐ พฺยากโรมิ –

37. „Es gibt, Bhaggava, einige Asketen und Brahmanen, die als Uranfängliches lehren, dass die Welt von einem Gott oder von Brahma erschaffen wurde, gemäß ihrer Lehrtradition. Ich begebe mich zu ihnen und frage sie: ‚Ist es wahr, ihr Ehrwürdigen, dass ihr lehrt, die Welt sei von einem Gott oder von Brahma erschaffen worden?‘ Wenn sie so von mir gefragt werden, bestätigen sie es mit: ‚Ja‘. Dann frage ich sie: ‚Auf welche Weise lehrt ihr Ehrwürdigen denn, dass die Welt von einem Gott oder von Brahma erschaffen wurde?‘ Wenn sie so von mir gefragt werden, können sie es nicht erklären; unfähig zu antworten, fragen sie mich stattdessen. Von ihnen gefragt, erkläre ich es so:“

๓๘. ‘โหติ โข โส, อาวุโส, สมโย ยํ กทาจิ กรหจิ ทีฆสฺส อทฺธุโน อจฺจเยน อยํ โลโก สํวฏฺฏติ. สํวฏฺฏมาเน โลเก เยภุยฺเยน สตฺตา อาภสฺสรสํวตฺตนิกา โหนฺติ. เต ตตฺถ โหนฺติ มโนมยา ปีติภกฺขา สยํปภา อนฺตลิกฺขจรา สุภฏฺฐายิโน จิรํ ทีฆมทฺธานํ ติฏฺฐนฺติ.

38. „‚Es kommt eine Zeit, ihr Freunde, da sich nach einem sehr langen Zeitraum diese Welt zusammenzieht. Wenn die Welt sich zusammenzieht, werden die Wesen zumeist in die Welt des strahlenden Glanzes hineingeboren. Dort sind sie aus Geist geschaffen, ernähren sich von Entzücken, sind selbstleuchtend, bewegen sich durch den Luftraum, verweilen in Herrlichkeit und bleiben so für lange, lange Zeit bestehen.‘“

‘โหติ โข โส, อาวุโส, สมโย ยํ กทาจิ กรหจิ ทีฆสฺส อทฺธุโน อจฺจเยน อยํ โลโก วิวฏฺฏติ. วิวฏฺฏมาเน โลเก สุญฺญํ พฺรหฺมวิมานํ ปาตุภวติ. อถ โข อญฺญตโร สตฺโต อายุกฺขยา วา ปุญฺญกฺขยา วา อาภสฺสรกายา จวิตฺวา สุญฺญํ พฺรหฺมวิมานํ อุปปชฺชติ. โส [Pg.24] ตตฺถ โหติ มโนมโย ปีติภกฺโข สยํปโภ อนฺตลิกฺขจโร สุภฏฺฐายี, จิรํ ทีฆมทฺธานํ ติฏฺฐติ.

„‚Es kommt eine Zeit, ihr Freunde, da sich nach einem sehr langen Zeitraum diese Welt wieder ausdehnt. Wenn die Welt sich ausdehnt, erscheint ein leerer Brahma-Palast. Dann stirbt ein gewisses Wesen entweder wegen des Endes seiner Lebensspanne oder wegen des Versiegens seines Verdienstes aus der Welt des strahlenden Glanzes herab und wird in dem leeren Brahma-Palast wiedergeboren. Dort ist es aus Geist geschaffen, ernährt sich von Entzücken, ist selbstleuchtend, bewegt sich durch den Luftraum, verweilen in Herrlichkeit und bleiben so für lange, lange Zeit bestehen.‘“

‘ตสฺส ตตฺถ เอกกสฺส ทีฆรตฺตํ นิวุสิตตฺตา อนภิรติ ปริตสฺสนา อุปฺปชฺชติ – อโห วต อญฺเญปิ สตฺตา อิตฺถตฺตํ อาคจฺเฉยฺยุนฺติ. อถ อญฺเญปิ สตฺตา อายุกฺขยา วา ปุญฺญกฺขยา วา อาภสฺสรกายา จวิตฺวา พฺรหฺมวิมานํ อุปปชฺชนฺติ ตสฺส สตฺตสฺส สหพฺยตํ. เตปิ ตตฺถ โหนฺติ มโนมยา ปีติภกฺขา สยํปภา อนฺตลิกฺขจรา สุภฏฺฐายิโน, จิรํ ทีฆมทฺธานํ ติฏฺฐนฺติ.

„‚Da jenes Wesen dort nun lange Zeit allein gelebt hat, entsteht in ihm Unbehagen und Sehnsucht: „O weh, wenn doch auch andere Wesen hierher kämen!“ Dann sterben auch andere Wesen wegen des Endes ihrer Lebensspanne oder wegen des Versiegens ihres Verdienstes aus der Welt des strahlenden Glanzes herab und werden im Brahma-Palast als Gefährten jenes Wesens wiedergeboren. Auch sie sind dort aus Geist geschaffen, ernähren sich von Entzücken, sind selbstleuchtend, bewegen sich durch den Luftraum, verweilen in Herrlichkeit und bleiben so für lange, lange Zeit bestehen.‘“

๓๙. ‘ตตฺราวุโส, โย โส สตฺโต ปฐมํ อุปปนฺโน, ตสฺส เอวํ โหติ – อหมสฺมิ พฺรหฺมา มหาพฺรหฺมา อภิภู อนภิภูโต อญฺญทตฺถุทโส วสวตฺตี อิสฺสโร กตฺตา นิมฺมาตา เสฏฺโฐ สชิตา วสี ปิตา ภูตภพฺยานํ, มยา อิเม สตฺตา นิมฺมิตา. ตํ กิสฺส เหตุ? มมญฺหิ ปุพฺเพ เอตทโหสิ – อโห วต อญฺเญปิ สตฺตา อิตฺถตฺตํ อาคจฺเฉยฺยุนฺติ; อิติ มม จ มโนปณิธิ. อิเม จ สตฺตา อิตฺถตฺตํ อาคตาติ.

39. „‚Dabei, ihr Freunde, denkt das Wesen, das zuerst dort geboren wurde: „Ich bin Brahma, der große Brahma, der Sieger, der Unbesiegte, der Allsehende, der alles seiner Gewalt Unterwerfende, der Herr, der Macher, der Schöpfer, der Höchste, der Einsetzer, der Meister, der Vater derer, die geworden sind und die noch werden sollen. Von mir sind diese Wesen erschaffen worden. Und warum? Weil ich zuvor den Gedanken hatte: „O weh, wenn doch auch andere Wesen hierher kämen!“ So war mein geistiges Streben, und diese Wesen sind hierher gekommen.“‘“

‘เยปิ เต สตฺตา ปจฺฉา อุปปนฺนา, เตสมฺปิ เอวํ โหติ – อยํ โข ภวํ พฺรหฺมา มหาพฺรหฺมา อภิภู อนภิภูโต อญฺญทตฺถุทโส วสวตฺตี อิสฺสโร กตฺตา นิมฺมาตา เสฏฺโฐ สชิตา วสี ปิตา ภูตภพฺยานํ; อิมินา มยํ โภตา พฺรหฺมุนา นิมฺมิตา. ตํ กิสฺส เหตุ? อิมญฺหิ มยํ อทฺทสาม อิธ ปฐมํ อุปปนฺนํ; มยํ ปนามฺห ปจฺฉา อุปปนฺนาติ.

„‚Auch jene Wesen, die später geboren wurden, denken: „Dieser ehrwürdige Brahma ist der große Brahma, der Sieger, der Unbesiegte, der Allsehende, der alles seiner Gewalt Unterwerfende, der Herr, der Macher, der Schöpfer, der Höchste, der Einsetzer, der Meister, der Vater derer, die geworden sind und die noch werden sollen. Von diesem ehrwürdigen Brahma wurden wir erschaffen. Und warum? Weil wir ihn hier zuerst geboren sahen, wir aber erst danach geboren wurden.“‘“

๔๐. ‘ตตฺราวุโส, โย โส สตฺโต ปฐมํ อุปปนฺโน, โส ทีฆายุกตโร จ โหติ วณฺณวนฺตตโร จ มเหสกฺขตโร จ. เย ปน เต สตฺตา ปจฺฉา อุปปนฺนา, เต อปฺปายุกตรา จ โหนฺติ ทุพฺพณฺณตรา จ อปฺเปสกฺขตรา จ.

40. „‚Dabei, ihr Freunde, ist jenes Wesen, das zuerst geboren wurde, langlebiger, schöner und einflussreicher. Jene Wesen aber, die später geboren wurden, sind kurzlebiger, unansehnlicher und weniger einflussreich.‘“

‘ฐานํ โข ปเนตํ, อาวุโส, วิชฺชติ, ยํ อญฺญตโร สตฺโต ตมฺหา กายา จวิตฺวา อิตฺถตฺตํ อาคจฺฉติ. อิตฺถตฺตํ อาคโต สมาโน อคารสฺมา อนคาริยํ ปพฺพชติ. อคารสฺมา อนคาริยํ ปพฺพชิโต สมาโน [Pg.25] อาตปฺปมนฺวาย ปธานมนฺวาย อนุโยคมนฺวาย อปฺปมาทมนฺวาย สมฺมามนสิการมนฺวาย ตถารูปํ เจโตสมาธึ ผุสติ, ยถาสมาหิเต จิตฺเต ตํ ปุพฺเพนิวาสํ อนุสฺสรติ; ตโต ปรํ นานุสฺสรติ.

„Es gibt die Möglichkeit, ihr Freunde, dass ein gewisses Wesen aus jener Brahma-Welt verscheidet und in diese Welt gelangt. In diese Welt gelangt, zieht es aus dem häuslichen Leben in die Hauslosigkeit aus. Aus dem häuslichen Leben in die Hauslosigkeit ausgezogen, erlangt es durch Eifer, Anstrengung, Hingabe, Wachsamkeit und rechtes Aufmerken eine solche geistige Sammlung, dass es sich bei gesammeltem Geist an jenes frühere Leben erinnert, aber nicht darüber hinaus.“

‘โส เอวมาห – โย โข โส ภวํ พฺรหฺมา มหาพฺรหฺมา อภิภู อนภิภูโต อญฺญทตฺถุทโส วสวตฺตี อิสฺสโร กตฺตา นิมฺมาตา เสฏฺโฐ สชิตา วสี ปิตา ภูตภพฺยานํ, เยน มยํ โภตา พฺรหฺมุนา นิมฺมิตา. โส นิจฺโจ ธุโว สสฺสโต อวิปริณามธมฺโม สสฺสติสมํ ตเถว ฐสฺสติ. เย ปน มยํ อหุมฺหา เตน โภตา พฺรหฺมุนา นิมฺมิตา, เต มยํ อนิจฺจา อทฺธุวา อปฺปายุกา จวนธมฺมา อิตฺถตฺตํ อาคตา’ติ. เอวํวิหิตกํ โน ตุมฺเห อายสฺมนฺโต อิสฺสรกุตฺตํ พฺรหฺมกุตฺตํ อาจริยกํ อคฺคญฺญํ ปญฺญเปถาติ. ‘เต เอวมาหํสุ – เอวํ โข โน, อาวุโส โคตม, สุตํ, ยเถวายสฺมา โคตโม อาหา’ติ. ‘‘อคฺคญฺญญฺจาหํ, ภคฺคว, ปชานามิ. ตญฺจ ปชานามิ, ตโต จ อุตฺตริตรํ ปชานามิ, ตญฺจ ปชานํ น ปรามสามิ, อปรามสโต จ เม ปจฺจตฺตญฺเญว นิพฺพุติ วิทิตา. ยทภิชานํ ตถาคโต โน อนยํ อาปชฺชติ.

„Dieses Wesen spricht dann so: ‚Jener ehrwürdige Brahma, der Große Brahma, der Bezwinger, der Unbezwungene, der Allsehende, der Gebieter, der Herr, der Urheber, der Schöpfer, der Höchste, der Anordner, der Meister, der Vater der gewordenen und künftigen Wesen, von jenem ehrwürdigen Brahma wurden wir erschaffen. Er ist beständig, dauerhaft, ewig, unveränderlich und wird für immer so bleiben. Wir aber, die wir von jenem ehrwürdigen Brahma erschaffen wurden, sind unbeständig, nicht dauerhaft, kurzlebig, dem Verscheiden unterworfen und hierher gelangt.‘ Lehrt ihr, ihr Ehrwürdigen, eine solche auf einen Schöpfer-Brahma zurückgehende Überlieferung als den Urbeginn der Welt? Sie antworteten: ‚So, Freund Gotama, haben wir es gehört, wie der ehrwürdige Gotama es berichtet.‘ Bhaggava, ich kenne den Urbeginn, und ich kenne noch mehr als das; und obgleich ich dies kenne, hänge ich nicht daran; und da ich nicht daran hänge, habe ich den inneren Frieden in mir selbst erfahren. Da der Tathāgata dies erkennt, verfällt er nicht dem Unheil.“

๔๑. ‘‘สนฺติ, ภคฺคว, เอเก สมณพฺราหฺมณา ขิฑฺฑาปโทสิกํ อาจริยกํ อคฺคญฺญํ ปญฺญเปนฺติ. ตฺยาหํ อุปสงฺกมิตฺวา เอวํ วทามิ – ‘สจฺจํ กิร ตุมฺเห อายสฺมนฺโต ขิฑฺฑาปโทสิกํ อาจริยกํ อคฺคญฺญํ ปญฺญเปถา’ติ? เต จ เม เอวํ ปุฏฺฐา ‘อาโม’ติ ปฏิชานนฺติ. ตฺยาหํ เอวํ วทามิ – ‘กถํวิหิตกํ ปน ตุมฺเห อายสฺมนฺโต ขิฑฺฑาปโทสิกํ อาจริยกํ อคฺคญฺญํ ปญฺญเปถา’ติ? เต มยา ปุฏฺฐา น สมฺปายนฺติ, อสมฺปายนฺตา มมญฺเญว ปฏิปุจฺฉนฺติ, เตสาหํ ปุฏฺโฐ พฺยากโรมิ –

41. „Es gibt, Bhaggava, einige Asketen und Brahmanen, die den Urbeginn auf die ‚durch Vergnügung Verderbten‘ zurückführen. Ich gehe zu ihnen und frage: ‚Stimmt es, ihr Ehrwürdigen, dass ihr den Urbeginn auf die durch Vergnügung Verderbten zurückführt?‘ Wenn sie so von mir gefragt werden, bejahen sie es. Dann frage ich sie: ‚Wie begründet ihr, ihr Ehrwürdigen, diese Überlieferung vom Urbeginn?‘ Von mir so gefragt, können sie keine ausreichende Antwort geben, sondern fragen mich stattdessen. Wenn ich so gefragt werde, erkläre ich es ihnen:“

๔๒. ‘สนฺตาวุโส, ขิฑฺฑาปโทสิกา นาม เทวา. เต อติเวลํ หสฺสขิฑฺฑารติธมฺมสมาปนฺนา วิหรนฺติ. เตสํ อติเวลํ หสฺสขิฑฺฑารติธมฺมสมาปนฺนานํ วิหรตํ สติ สมฺมุสฺสติ, สติยา สมฺโมสา เต เทวา ตมฺหา กายา จวนฺติ.

42. „‚Es gibt, ihr Freunde, Götter, die durch Vergnügung verderbt genannt werden. Diese verbringen übermäßig viel Zeit mit Lachen, Spiel und Sinnesfreude. Da sie so übermäßig viel Zeit mit Lachen, Spiel und Sinnesfreude verbringen, schwindet ihre Achtsamkeit. Durch das Schwinden der Achtsamkeit verscheiden diese Götter aus jenem Dasein.‘“

‘ฐานํ [Pg.26] โข ปเนตํ, อาวุโส, วิชฺชติ, ยํ อญฺญตโร สตฺโต ตมฺหา กายา จวิตฺวา อิตฺถตฺตํ อาคจฺฉติ, อิตฺถตฺตํ อาคโต สมาโน อคารสฺมา อนคาริยํ ปพฺพชติ, อคารสฺมา อนคาริยํ ปพฺพชิโต สมาโน อาตปฺปมนฺวาย ปธานมนฺวาย อนุโยคมนฺวาย อปฺปมาทมนฺวาย สมฺมามนสิการมนฺวาย ตถารูปํ เจโตสมาธึ ผุสติ, ยถาสมาหิเต จิตฺเต ตํ ปุพฺเพนิวาสํ อนุสฺสรติ; ตโต ปรํ นานุสฺสรติ.

„‚Es gibt die Möglichkeit, ihr Freunde, dass ein gewisses Wesen aus jener Welt verscheidet und hierher gelangt. Hierher gelangt, zieht es aus dem häuslichen Leben in die Hauslosigkeit aus. Aus dem häuslichen Leben in die Hauslosigkeit ausgezogen, erlangt es durch Eifer, Anstrengung, Hingabe, Wachsamkeit und rechtes Aufmerken eine solche geistige Sammlung, dass es sich bei gesammeltem Geist an jenes frühere Leben erinnert, aber nicht darüber hinaus.‘“

‘โส เอวมาห – เย โข เต โภนฺโต เทวา น ขิฑฺฑาปโทสิกา เต น อติเวลํ หสฺสขิฑฺฑารติธมฺมสมาปนฺนา วิหรนฺติ. เตสํ นาติเวลํ หสฺสขิฑฺฑารติธมฺมสมาปนฺนานํ วิหรตํ สติ น สมฺมุสฺสติ, สติยา อสมฺโมสา เต เทวา ตมฺหา กายา น จวนฺติ, นิจฺจา ธุวา สสฺสตา อวิปริณามธมฺมา สสฺสติสมํ ตเถว ฐสฺสนฺติ. เย ปน มยํ อหุมฺหา ขิฑฺฑาปโทสิกา เต มยํ อติเวลํ หสฺสขิฑฺฑารติธมฺมสมาปนฺนา วิหริมฺหา, เตสํ โน อติเวลํ หสฺสขิฑฺฑารติธมฺมสมาปนฺนานํ วิหรตํ สติ สมฺมุสฺสติ, สติยา สมฺโมสา เอวํ มยํ ตมฺหา กายา จุตา, อนิจฺจา อทฺธุวา อปฺปายุกา จวนธมฺมา อิตฺถตฺตํ อาคตาติ. เอวํวิหิตกํ โน ตุมฺเห อายสฺมนฺโต ขิฑฺฑาปโทสิกํ อาจริยกํ อคฺคญฺญํ ปญฺญเปถา’ติ. ‘เต เอวมาหํสุ – เอวํ โข โน, อาวุโส โคตม, สุตํ, ยเถวายสฺมา โคตโม อาหา’ติ. ‘‘อคฺคญฺญญฺจาหํ, ภคฺคว, ปชานามิ…เป… ยทภิชานํ ตถาคโต โน อนยํ อาปชฺชติ.

„‚Dieses Wesen spricht dann so: „Jene ehrwürdigen Götter, die nicht durch Vergnügung verderbt sind, verbringen nicht übermäßig viel Zeit mit Lachen, Spiel und Sinnesfreude. Da sie nicht übermäßig viel Zeit damit verbringen, schwindet ihre Achtsamkeit nicht. Da ihre Achtsamkeit nicht schwindet, verscheiden jene Götter nicht aus jener Welt; sie sind beständig, dauerhaft, ewig, unveränderlich und werden für immer so bleiben. Wir aber, die wir durch Vergnügung verderbt waren, verbrachten übermäßig viel Zeit mit Lachen, Spiel und Sinnesfreude. Da wir so viel Zeit damit verbrachten, schwand unsere Achtsamkeit. Durch das Schwinden der Achtsamkeit sind wir aus jener Welt geschieden; wir sind unbeständig, nicht dauerhaft, kurzlebig, dem Verscheiden unterworfen und hierher gelangt.“ Lehrt ihr, ihr Ehrwürdigen, eine solche auf die durch Vergnügung Verderbten zurückgehende Überlieferung als den Urbeginn?‘ Sie antworteten: ‚So, Freund Gotama, haben wir es gehört, wie der ehrwürdige Gotama es sagt.‘ Bhaggava, ich kenne den Urbeginn … und da der Tathāgata dies erkennt, verfällt er nicht dem Unheil.“

๔๓. ‘‘สนฺติ, ภคฺคว, เอเก สมณพฺราหฺมณา มโนปโทสิกํ อาจริยกํ อคฺคญฺญํ ปญฺญเปนฺติ. ตฺยาหํ อุปสงฺกมิตฺวา เอวํ วทามิ – ‘สจฺจํ กิร ตุมฺเห อายสฺมนฺโต มโนปโทสิกํ อาจริยกํ อคฺคญฺญํ ปญฺญเปถา’ติ? เต จ เม เอวํ ปุฏฺฐา ‘อาโม’ติ ปฏิชานนฺติ. ตฺยาหํ เอวํ วทามิ – ‘กถํวิหิตกํ ปน ตุมฺเห อายสฺมนฺโต มโนปโทสิกํ อาจริยกํ อคฺคญฺญํ ปญฺญเปถา’ติ? เต มยา ปุฏฺฐา น สมฺปายนฺติ, อสมฺปายนฺตา มมญฺเญว ปฏิปุจฺฉนฺติ. เตสาหํ ปุฏฺโฐ พฺยากโรมิ –

43. „Es gibt, Bhaggava, einige Asketen und Brahmanen, die den Urbeginn auf die ‚durch den Geist Verderbten‘ zurückführen. Ich gehe zu ihnen und frage: ‚Stimmt es, ihr Ehrwürdigen, dass ihr den Urbeginn auf die durch den Geist Verderbten zurückführt?‘ Wenn sie so von mir gefragt werden, bejahen sie es. Dann frage ich sie: ‚Wie begründet ihr, ihr Ehrwürdigen, diese Überlieferung vom Urbeginn?‘ Von mir so gefragt, können sie keine ausreichende Antwort geben, sondern fragen mich stattdessen. Wenn ich so gefragt werde, erkläre ich es ihnen:“

๔๔. ‘สนฺตาวุโส, มโนปโทสิกา นาม เทวา. เต อติเวลํ อญฺญมญฺญํ อุปนิชฺฌายนฺติ. เต อติเวลํ อญฺญมญฺญํ อุปนิชฺฌายนฺตา อญฺญมญฺญมฺหิ จิตฺตานิ [Pg.27] ปทูเสนฺติ. เต อญฺญมญฺญํ ปทุฏฺฐจิตฺตา กิลนฺตกายา กิลนฺตจิตฺตา. เต เทวา ตมฺหา กายา จวนฺติ.

44. „‚Es gibt, ihr Freunde, Götter, die durch den Geist verderbt genannt werden. Diese blicken einander übermäßig lange feindselig an. Da sie einander übermäßig lange feindselig anblicken, verderben sie ihren Geist gegeneinander. Da sie einen gegenseitig verdorbenen Geist haben, werden ihre Körper erschöpft und ihr Geist wird erschöpft. Diese Götter verscheiden aus jenem Dasein.‘“

‘ฐานํ โข ปเนตํ, อาวุโส, วิชฺชติ, ยํ อญฺญตโร สตฺโต ตมฺหา กายา จวิตฺวา อิตฺถตฺตํ อาคจฺฉติ. อิตฺถตฺตํ อาคโต สมาโน อคารสฺมา อนคาริยํ ปพฺพชติ. อคารสฺมา อนคาริยํ ปพฺพชิโต สมาโน อาตปฺปมนฺวาย ปธานมนฺวาย อนุโยคมนฺวาย อปฺปมาทมนฺวาย สมฺมามนสิการมนฺวาย ตถารูปํ เจโตสมาธึ ผุสติ, ยถาสมาหิเต จิตฺเต ตํ ปุพฺเพนิวาสํ อนุสฺสรติ, ตโต ปรํ นานุสฺสรติ.

„Es gibt durchaus den Fall, ihr Freunde, dass ein bestimmtes Wesen aus jener Daseinsform verscheidet und in diesen Zustand (das Menschendasein) gelangt. In diesen Zustand gelangt, geht es aus dem Hausstand in die Hauslosigkeit hinaus. Aus dem Hausstand in die Hauslosigkeit hinausgegangen, erlangt es durch Eifer, durch Anstrengung, durch Hingabe, durch Wachsamkeit und durch rechte Aufmerksamkeit eine solche geistige Sammlung, dass es bei gesammeltem Geist sich an jenes frühere Leben erinnert, darüber hinaus jedoch nicht.“

‘โส เอวมาห – เย โข เต โภนฺโต เทวา น มโนปโทสิกา เต นาติเวลํ อญฺญมญฺญํ อุปนิชฺฌายนฺติ. เต นาติเวลํ อญฺญมญฺญํ อุปนิชฺฌายนฺตา อญฺญมญฺญมฺหิ จิตฺตานิ นปฺปทูเสนฺติ. เต อญฺญมญฺญํ อปฺปทุฏฺฐจิตฺตา อกิลนฺตกายา อกิลนฺตจิตฺตา. เต เทวา ตมฺหา กายา น จวนฺติ, นิจฺจา ธุวา สสฺสตา อวิปริณามธมฺมา สสฺสติสมํ ตเถว ฐสฺสนฺติ. เย ปน มยํ อหุมฺหา มโนปโทสิกา, เต มยํ อติเวลํ อญฺญมญฺญํ อุปนิชฺฌายิมฺหา. เต มยํ อติเวลํ อญฺญมญฺญํ อุปนิชฺฌายนฺตา อญฺญมญฺญมฺหิ จิตฺตานิ ปทูสิมฺหา. เต มยํ อญฺญมญฺญํ ปทุฏฺฐจิตฺตา กิลนฺตกายา กิลนฺตจิตฺตา. เอวํ มยํ ตมฺหา กายา จุตา, อนิจฺจา อทฺธุวา อปฺปายุกา จวนธมฺมา อิตฺถตฺตํ อาคตาติ. เอวํวิหิตกํ โน ตุมฺเห อายสฺมนฺโต มโนปโทสิกํ อาจริยกํ อคฺคญฺญํ ปญฺญเปถา’ติ. ‘เต เอวมาหํสุ – เอวํ โข โน, อาวุโส โคตม, สุตํ, ยเถวายสฺมา โคตโม อาหา’ติ. ‘‘อคฺคญฺญญฺจาหํ, ภคฺคว, ปชานามิ…เป… ยทภิชานํ ตถาคโต โน อนยํ อาปชฺชติ.

„Er spricht dann so: ‚Jene verehrten Götter, die nicht durch geistige Verderbtheit (durch Zorn) beeinträchtigt sind, schauen einander nicht übermäßig lange an. Weil sie einander nicht übermäßig lange anschauen, wird ihr Geist gegeneinander nicht verdorben. Weil sie gegeneinander keinen verdorbenen Geist haben, ermüden weder ihr Körper noch ihr Geist. Jene Götter verscheiden nicht aus jener Daseinsform; sie sind beständig, fest, ewig, unterliegen nicht der Veränderung und werden auf ewig so bestehen bleiben. Wir aber, die wir durch geistige Verderbtheit beeinträchtigt waren, wir schauten einander übermäßig lange an. Weil wir einander übermäßig lange anschauten, wurde unser Geist gegeneinander verdorben. Weil wir gegeneinander einen verdorbenen Geist hatten, ermüdeten unser Körper und unser Geist. So sind wir aus jener Daseinsform verschieden; unbeständig, nicht fest, von kurzer Lebensdauer und dem Verscheiden unterworfen, sind wir in diesen Zustand gelangt.‘ Lehrt ihr, ihr Ehrwürdigen, etwa einen solchen durch geistige Verderbtheit begründeten Lehrer-Standpunkt als das Ursprüngliche?“ — „Sie antworteten: ‚So haben wir es gehört, Freund Gotama, genau wie der ehrwürdige Gotama sagt.‘ — „Das Ursprüngliche aber, Bhaggava, kenne ich... [und so weiter]... was der Tathāgata erkennend nicht ins Verderben gerät.“

๔๕. ‘‘สนฺติ, ภคฺคว, เอเก สมณพฺราหฺมณา อธิจฺจสมุปฺปนฺนํ อาจริยกํ อคฺคญฺญํ ปญฺญเปนฺติ. ตฺยาหํ อุปสงฺกมิตฺวา เอวํ วทามิ – ‘สจฺจํ กิร ตุมฺเห อายสฺมนฺโต อธิจฺจสมุปฺปนฺนํ อาจริยกํ อคฺคญฺญํ ปญฺญเปถา’ติ? เต จ เม เอวํ ปุฏฺฐา ‘อาโม’ติ ปฏิชานนฺติ. ตฺยาหํ เอวํ วทามิ – ‘กถํวิหิตกํ ปน ตุมฺเห อายสฺมนฺโต อธิจฺจสมุปฺปนฺนํ อาจริยกํ อคฺคญฺญํ ปญฺญเปถา’ติ? เต [Pg.28] มยา ปุฏฺฐา น สมฺปายนฺติ, อสมฺปายนฺตา มมญฺเญว ปฏิปุจฺฉนฺติ. เตสาหํ ปุฏฺโฐ พฺยากโรมิ –

45. „Es gibt, Bhaggava, einige Asketen und Brahmanen, die eine ohne Ursache entstandene Lehrer-Lehre als das Ursprüngliche verkünden. Ich suche sie auf und sage zu ihnen: ‚Stimmt es, dass ihr Ehrwürdigen eine ohne Ursache entstandene Lehrer-Lehre als das Ursprüngliche verkündet?‘ Wenn sie so von mir gefragt werden, bestätigen sie es mit ‚Ja‘. Dann frage ich sie: ‚Auf welche Weise verkündet ihr Ehrwürdigen eine ohne Ursache entstandene Lehrer-Lehre als das Ursprüngliche?‘ Wenn sie so von mir gefragt werden, können sie keine befriedigende Antwort geben; unfähig zu antworten, fragen sie stattdessen mich. Denen antworte ich, wenn ich gefragt werde:“

๔๖. ‘สนฺตาวุโส, อสญฺญสตฺตา นาม เทวา. สญฺญุปฺปาทา จ ปน เต เทวา ตมฺหา กายา จวนฺติ.

46. „‚Es gibt, ihr Freunde, Götter, die „bewusstlose Wesen“ genannt werden. Sobald bei diesen Göttern die Wahrnehmung entsteht, verscheiden sie aus jener Daseinsform.‘“

‘ฐานํ โข ปเนตํ, อาวุโส, วิชฺชติ. ยํ อญฺญตโร สตฺโต ตมฺหา กายา จวิตฺวา อิตฺถตฺตํ อาคจฺฉติ. อิตฺถตฺตํ อาคโต สมาโน อคารสฺมา อนคาริยํ ปพฺพชติ. อคารสฺมา อนคาริยํ ปพฺพชิโต สมาโน อาตปฺปมนฺวาย ปธานมนฺวาย อนุโยคมนฺวาย อปฺปมาทมนฺวาย สมฺมามนสิการมนฺวาย ตถารูปํ เจโตสมาธึ ผุสติ, ยถาสมาหิเต จิตฺเต ตํ สญฺญุปฺปาทํ อนุสฺสรติ, ตโต ปรํ นานุสฺสรติ.

„‚Es gibt durchaus den Fall, ihr Freunde, dass ein bestimmtes Wesen aus jener Daseinsform verscheidet und in diesen Zustand gelangt. In diesen Zustand gelangt, geht es aus dem Hausstand in die Hauslosigkeit hinaus. Aus dem Hausstand in die Hauslosigkeit hinausgegangen, erlangt es durch Eifer, durch Anstrengung, durch Hingabe, durch Wachsamkeit und durch rechte Aufmerksamkeit eine solche geistige Sammlung, dass es bei gesammeltem Geist sich an das Entstehen jener Wahrnehmung erinnert, darüber hinaus jedoch nicht.‘“

‘โส เอวมาห – อธิจฺจสมุปฺปนฺโน อตฺตา จ โลโก จ. ตํ กิสฺส เหตุ? อหญฺหิ ปุพฺเพ นาโหสึ, โสมฺหิ เอตรหิ อหุตฺวา สนฺตตาย ปริณโตติ. เอวํวิหิตกํ โน ตุมฺเห อายสฺมนฺโต อธิจฺจสมุปฺปนฺนํ อาจริยกํ อคฺคญฺญํ ปญฺญเปถา’ติ? ‘เต เอวมาหํสุ – เอวํ โข โน, อาวุโส โคตม, สุตํ ยเถวายสฺมา โคตโม อาหา’ติ. ‘‘อคฺคญฺญญฺจาหํ, ภคฺคว, ปชานามิ ตญฺจ ปชานามิ, ตโต จ อุตฺตริตรํ ปชานามิ, ตญฺจ ปชานํ น ปรามสามิ, อปรามสโต จ เม ปจฺจตฺตญฺเญว นิพฺพุติ วิทิตา. ยทภิชานํ ตถาคโต โน อนยํ อาปชฺชติ.

„‚Er spricht dann so: „Ohne Ursache sind das Selbst und die Welt entstanden. Warum ist das so? Denn früher existierte ich nicht; so bin ich jetzt entstanden, ohne vorher gewesen zu sein, durch eine Umwandlung des Seinsstroms.“ Lehrt ihr, ihr Ehrwürdigen, etwa einen solchen ohne Ursache begründeten Lehrer-Standpunkt als das Ursprüngliche?‘ — ‚Sie antworteten: „So haben wir es gehört, Freund Gotama, genau wie der ehrwürdige Gotama sagt.“ — „Das Ursprüngliche aber, Bhaggava, kenne ich, und ich kenne auch das, [was sie behaupten], und darüber hinaus kenne ich noch Höheres. Doch dieses Wissen ergreife ich nicht [mit Begehren oder Ansichten], und da ich es nicht ergreife, ist in mir selbst das Erlöschen (nibbuti) erkannt worden. Was der Tathāgata erkennend nicht ins Verderben gerät.““

๔๗. ‘‘เอวํวาทึ โข มํ, ภคฺคว, เอวมกฺขายึ เอเก สมณพฺราหฺมณา อสตา ตุจฺฉา มุสา อภูเตน อพฺภาจิกฺขนฺติ – ‘วิปรีโต สมโณ โคตโม ภิกฺขโว จ. สมโณ โคตโม เอวมาห – ยสฺมึ สมเย สุภํ วิโมกฺขํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ, สพฺพํ ตสฺมึ สมเย อสุภนฺตฺเวว ปชานาตี’ติ. น โข ปนาหํ, ภคฺคว, เอวํ วทามิ – ‘ยสฺมึ สมเย สุภํ วิโมกฺขํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ, สพฺพํ ตสฺมึ สมเย อสุภนฺตฺเวว ปชานาตี’ติ. เอวญฺจ ขฺวาหํ, ภคฺคว, วทามิ – ‘ยสฺมึ สมเย สุภํ วิโมกฺขํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ, สุภนฺตฺเวว ตสฺมึ สมเย ปชานาตี’ติ.

47. „Obwohl ich so spreche und so lehre, Bhaggava, klagen mich einige Asketen und Brahmanen fälschlich, nichtig, verlogen und der Wahrheit zuwider an: ‚Der Asket Gotama und seine Mönche sind auf dem Irrweg. Der Asket Gotama sagt: „Zu der Zeit, in der man in der Befreiung des Schönen (subha vimokkha) verweilt, nimmt man in jener Zeit alles nur als das Unschöne wahr.“‘ Doch ich, Bhaggava, sage nicht so: ‚Zu der Zeit, in der man in der Befreiung des Schönen verweilt, nimmt man in jener Zeit alles nur als das Unschöne wahr.‘ Vielmehr sage ich dies, Bhaggava: ‚Zu der Zeit, in der man in der Befreiung des Schönen verweilt, nimmt man in jener Zeit eben das Schöne wahr.‘“

‘‘เต [Pg.29] จ, ภนฺเต, วิปรีตา, เย ภควนฺตํ วิปรีตโต ทหนฺติ ภิกฺขโว จ. เอวํปสนฺโน อหํ, ภนฺเต, ภควติ. ปโหติ เม ภควา ตถา ธมฺมํ เทเสตุํ, ยถา อหํ สุภํ วิโมกฺขํ อุปสมฺปชฺช วิหเรยฺย’’นฺติ.

„‚Diejenigen aber sind auf dem Irrweg, o Herr, die den Erhabenen und die Mönche fälschlich beschuldigen. Ich habe solches Vertrauen zum Erhabenen. Der Erhabene vermag mir die Lehre so zu verkünden, dass auch ich in der Befreiung des Schönen verweilen kann.‘“

๔๘. ‘‘ทุกฺกรํ โข เอตํ, ภคฺคว, ตยา อญฺญทิฏฺฐิเกน อญฺญขนฺติเกน อญฺญรุจิเกน อญฺญตฺราโยเคน อญฺญตฺราจริยเกน สุภํ วิโมกฺขํ อุปสมฺปชฺช วิหริตุํ. อิงฺฆ ตฺวํ, ภคฺคว, โย จ เต อยํ มยิ ปสาโท, ตเมว ตฺวํ สาธุกมนุรกฺขา’’ติ. ‘‘สเจ ตํ, ภนฺเต, มยา ทุกฺกรํ อญฺญทิฏฺฐิเกน อญฺญขนฺติเกน อญฺญรุจิเกน อญฺญตฺราโยเคน อญฺญตฺราจริยเกน สุภํ วิโมกฺขํ อุปสมฺปชฺช วิหริตุํ. โย จ เม อยํ, ภนฺเต, ภควติ ปสาโท, ตเมวาหํ สาธุกมนุรกฺขิสฺสามี’’ติ. อิทมโวจ ภควา. อตฺตมโน ภคฺควโคตฺโต ปริพฺพาชโก ภควโต ภาสิตํ อภินนฺทีติ.

48. „‚Das ist schwer für dich, Bhaggava, der du eine andere Ansicht hast, einer anderen Neigung folgst, eine andere Vorliebe hast, dich in einer anderen Praxis übst und einem anderen Lehrer folgst, in jener Befreiung des Schönen zu verweilen. Wohlan denn, Bhaggava, bewahre du eben dieses Vertrauen, das du zu mir hast, sorgfältig.‘ — ‚Wenn es für mich, o Herr, der ich eine andere Ansicht, eine andere Neigung, eine andere Vorliebe habe, mich in einer anderen Praxis übe und einem anderen Lehrer folge, schwer ist, in jener Befreiung des Schönen zu verweilen, so werde ich eben dieses Vertrauen, das ich zum Erhabenen habe, sorgfältig bewahren.‘ Dies sprach der Erhabene. Der Wanderer Bhaggavagotta war erfreut und hieß die Worte des Erhabenen willkommen.“

ปาถิกสุตฺตํ นิฏฺฐิตํ ปฐมํ.

„Das Pāthika-Suttanta, das erste, ist abgeschlossen.“

๒. อุทุมฺพริกสุตฺตํ

2. „Udumbarika-Sutta“

นิคฺโรธปริพฺพาชกวตฺถุ

Die Geschichte vom Wanderer Nigrodha

๔๙. เอวํ [Pg.30] เม สุตํ – เอกํ สมยํ ภควา ราชคเห วิหรติ คิชฺฌกูเฏ ปพฺพเต. เตน โข ปน สมเยน นิคฺโรโธ ปริพฺพาชโก อุทุมฺพริกาย ปริพฺพาชการาเม ปฏิวสติ มหติยา ปริพฺพาชกปริสาย สทฺธึ ตึสมตฺเตหิ ปริพฺพาชกสเตหิ. อถ โข สนฺธาโน คหปติ ทิวา ทิวสฺส ราชคหา นิกฺขมิ ภควนฺตํ ทสฺสนาย. อถ โข สนฺธานสฺส คหปติสฺส เอตทโหสิ – ‘‘อกาโล โข ภควนฺตํ ทสฺสนาย. ปฏิสลฺลีโน ภควา. มโนภาวนียานมฺปิ ภิกฺขูนํ อสมโย ทสฺสนาย. ปฏิสลฺลีนา มโนภาวนียา ภิกฺขู. ยํนูนาหํ เยน อุทุมฺพริกาย ปริพฺพาชการาโม, เยน นิคฺโรโธ ปริพฺพาชโก เตนุปสงฺกเมยฺย’’นฺติ. อถ โข สนฺธาโน คหปติ เยน อุทุมฺพริกาย ปริพฺพาชการาโม, เตนุปสงฺกมิ.

49. So habe ich es gehört – zu einer Zeit weilte der Erhabene bei Rājagaha auf dem Berg Gijjhakūṭa. Zu jener Zeit hielt sich der Wanderer Nigrodha im Wandererpark der Udumbarikā zusammen mit einer großen Schar von Wanderern auf, etwa dreitausend an der Zahl. Da begab sich der Hausvater Sandhāna am helllichten Tag von Rājagaha hinaus, um den Erhabenen zu sehen. Da dachte der Hausvater Sandhāna: „Es ist nicht die rechte Zeit, den Erhabenen zu sehen. Der Erhabene weilt in der Zurückgezogenheit. Auch für die geistig ehrwürdigen Mönche ist es nicht die Zeit, sie zu sehen; auch sie weilen in der Zurückgezogenheit. Wie wäre es, wenn ich dorthin ginge, wo sich der Wandererpark der Udumbarikā befindet, dorthin, wo der Wanderer Nigrodha weilt?“ Da begab sich der Hausvater Sandhāna zum Wandererpark der Udumbarikā.

๕๐. เตน โข ปน สมเยน นิคฺโรโธ ปริพฺพาชโก มหติยา ปริพฺพาชกปริสาย สทฺธึ นิสินฺโน โหติ อุนฺนาทินิยา อุจฺจาสทฺทมหาสทฺทาย อเนกวิหิตํ ติรจฺฉานกถํ กเถนฺติยา. เสยฺยถิทํ – ราชกถํ โจรกถํ มหามตฺตกถํ เสนากถํ ภยกถํ ยุทฺธกถํ อนฺนกถํ ปานกถํ วตฺถกถํ สยนกถํ มาลากถํ คนฺธกถํ ญาติกถํ ยานกถํ คามกถํ นิคมกถํ นครกถํ ชนปทกถํ อิตฺถิกถํ สูรกถํ วิสิขากถํ กุมฺภฏฺฐานกถํ ปุพฺพเปตกถํ นานตฺตกถํ โลกกฺขายิกํ สมุทฺทกฺขายิกํ อิติภวาภวกถํ อิติ วา.

50. Zu jener Zeit saß der Wanderer Nigrodha inmitten einer großen Schar von Wanderern, die mit lautem Geschrei und großem Lärm vielfältige unpassende Gespräche führten. Das heißt: Gespräche über Könige, Diebe, Minister, Armeen, Gefahren, Kriege, Speisen, Getränke, Kleidung, Betten, Blumenkränze, Wohlgerüche, Verwandte, Fahrzeuge, Dörfer, Marktflecken, Städte, Länder, Frauen, Helden, Straßen, Brunnenplätze, Verstorbene, allerlei Gerede, Fabeln über die Welt und das Meer sowie Reden über Gedeihen und Vergehen.

๕๑. อทฺทสา โข นิคฺโรโธ ปริพฺพาชโก สนฺธานํ คหปตึ ทูรโตว อาคจฺฉนฺตํ. ทิสฺวา สกํ ปริสํ สณฺฐาเปสิ – ‘‘อปฺปสทฺทา โภนฺโต โหนฺตุ, มา โภนฺโต สทฺทมกตฺถ. อยํ สมณสฺส โคตมสฺส สาวโก อาคจฺฉติ สนฺธาโน คหปติ. ยาวตา โข ปน สมณสฺส โคตมสฺส สาวกา คิหี โอทาตวสนา ราชคเห ปฏิวสนฺติ, อยํ เตสํ อญฺญตโร สนฺธาโน คหปติ. อปฺปสทฺทกามา โข ปเนเต อายสฺมนฺโต อปฺปสทฺทวินีตา[Pg.31], อปฺปสทฺทสฺส วณฺณวาทิโน. อปฺเปว นาม อปฺปสทฺทํ ปริสํ วิทิตฺวา อุปสงฺกมิตพฺพํ มญฺเญยฺยา’’ติ. เอวํ วุตฺเต เต ปริพฺพาชกา ตุณฺหี อเหสุํ.

51. Der Wanderer Nigrodha sah den Hausvater Sandhāna schon von weitem herankommen. Als er ihn sah, brachte er seine Schar zur Ruhe: „Seid still, ihr Herren! Macht keinen Lärm! Da kommt Sandhāna, ein Schüler des Asketen Gotama. Unter all den in Weiß gekleideten Hausvätern, den Schülern des Asketen Gotama, die in Rājagaha leben, ist dieser Hausvater Sandhāna einer von ihnen. Diese Verehrten schätzen die Stille, sind in der Stille geschult und loben die Stille. Gewiss wird er es für angemessen halten, näher zu kommen, wenn er bemerkt, dass die Versammlung still ist.“ Auf diese Worte hin wurden jene Wanderer still.

๕๒. อถ โข สนฺธาโน คหปติ เยน นิคฺโรโธ ปริพฺพาชโก เตนุปสงฺกมิ, อุปสงฺกมิตฺวา นิคฺโรเธน ปริพฺพาชเกน สทฺธึ สมฺโมทิ. สมฺโมทนียํ กถํ สารณียํ วีติสาเรตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺโน โข สนฺธาโน คหปติ นิคฺโรธํ ปริพฺพาชกํ เอตทโวจ – ‘‘อญฺญถา โข อิเม โภนฺโต อญฺญติตฺถิยา ปริพฺพาชกา สงฺคมฺม สมาคมฺม อุนฺนาทิโน อุจฺจาสทฺทมหาสทฺทา อเนกวิหิตํ ติรจฺฉานกถํ อนุยุตฺตา วิหรนฺติ. เสยฺยถิทํ – ราชกถํ…เป… อิติภวาภวกถํ อิติ วา. อญฺญถา โข ปน โส ภควา อรญฺญวนปตฺถานิ ปนฺตานิ เสนาสนานิ ปฏิเสวติ อปฺปสทฺทานิ อปฺปนิคฺโฆสานิ วิชนวาตานิ มนุสฺสราหสฺเสยฺยกานิ ปฏิสลฺลานสารุปฺปานี’’ติ.

52. Da begab sich der Hausvater Sandhāna zum Wanderer Nigrodha. Dort angekommen, tauschte er mit dem Wanderer Nigrodha freundliche Grüße aus. Nach diesen höflichen und denkwürdigen Worten setzte er sich zur Seite nieder. Zur Seite sitzend sprach der Hausvater Sandhāna zum Wanderer Nigrodha: „Ganz anders verhalten sich diese verehrten Wanderer anderer Schulen, wenn sie zusammenkommen; sie lärmen mit lautem Geschrei und großem Getöse und geben sich vielfältigen unpassenden Gesprächen hin, wie zum Beispiel Gesprächen über Könige und so weiter bis hin zu Reden über Gedeihen und Vergehen. Der Erhabene hingegen sucht entlegene Lagerstätten in Wäldern und Dschungeln auf, wo es still ist, ohne Getümmel, fern vom Wind der Menschenmassen, geeignet für einsame Verrichtungen und passend für die Zurückgezogenheit.“

๕๓. เอวํ วุตฺเต นิคฺโรโธ ปริพฺพาชโก สนฺธานํ คหปตึ เอตทโวจ – ‘‘ยคฺเฆ คหปติ, ชาเนยฺยาสิ, เกน สมโณ โคตโม สทฺธึ สลฺลปติ, เกน สากจฺฉํ สมาปชฺชติ, เกน ปญฺญาเวยฺยตฺติยํ สมาปชฺชติ? สุญฺญาคารหตา สมณสฺส โคตมสฺส ปญฺญา อปริสาวจโร สมโณ โคตโม นาลํ สลฺลาปาย. โส อนฺตมนฺตาเนว เสวติ. เสยฺยถาปิ นาม โคกาณา ปริยนฺตจารินี อนฺตมนฺตาเนว เสวติ. เอวเมว สุญฺญาคารหตา สมณสฺส โคตมสฺส ปญฺญา; อปริสาวจโร สมโณ โคตโม; นาลํ สลฺลาปาย. โส อนฺตมนฺตาเนว เสวติ. อิงฺฆ, คหปติ, สมโณ โคตโม อิมํ ปริสํ อาคจฺเฉยฺย, เอกปญฺเหเนว นํ สํสาเทยฺยาม, ตุจฺฉกุมฺภีว นํ มญฺเญ โอโรเธยฺยามา’’ติ.

53. Als dies gesagt worden war, sprach der Wanderer Nigrodha zum Hausvater Sandhāna: „Hör mal, Hausvater, wüsstest du wohl, mit wem der Asket Gotama spricht, mit wem er sich unterhält, mit wem er zur Entfaltung von Weisheit gelangt? Die Weisheit des Asketen Gotama ist durch das Verweilen in leeren Häusern verkümmert; der Asket Gotama ist nicht gewohnt, sich in Versammlungen zu bewegen, und er ist unfähig zum Gespräch. Er hält sich nur an den äußersten Rändern auf. Wie eine einäugige Kuh, die nur am Rand umherstreift und sich nur an den äußersten Enden aufhält, genau so ist die Weisheit des Asketen Gotama verkümmert; er meidet Versammlungen und ist unfähig zum Gespräch; er hält sich nur an den äußersten Rändern auf. Wohlan, Hausvater, käme der Asket Gotama zu dieser Versammlung, so würden wir ihn mit einer einzigen Frage zum Schweigen bringen; wie einen leeren Topf würden wir ihn umwerfen, meine ich.“

๕๔. อสฺโสสิ โข ภควา ทิพฺพาย โสตธาตุยา วิสุทฺธาย อติกฺกนฺตมานุสิกาย สนฺธานสฺส คหปติสฺส นิคฺโรเธน ปริพฺพาชเกน สทฺธึ อิมํ กถาสลฺลาปํ. อถ โข ภควา คิชฺฌกูฏา ปพฺพตา โอโรหิตฺวา เยน สุมาคธาย ตีเร โมรนิวาโป เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา [Pg.32] สุมาคธาย ตีเร โมรนิวาเป อพฺโภกาเส จงฺกมิ. อทฺทสา โข นิคฺโรโธ ปริพฺพาชโก ภควนฺตํ สุมาคธาย ตีเร โมรนิวาเป อพฺโภกาเส จงฺกมนฺตํ. ทิสฺวาน สกํ ปริสํ สณฺฐาเปสิ – ‘‘อปฺปสทฺทา โภนฺโต โหนฺตุ, มา โภนฺโต สทฺทมกตฺถ, อยํ สมโณ โคตโม สุมาคธาย ตีเร โมรนิวาเป อพฺโภกาเส จงฺกมติ. อปฺปสทฺทกาโม โข ปน โส อายสฺมา, อปฺปสทฺทสฺส วณฺณวาที. อปฺเปว นาม อปฺปสทฺทํ ปริสํ วิทิตฺวา อุปสงฺกมิตพฺพํ มญฺเญยฺย. สเจ สมโณ โคตโม อิมํ ปริสํ อาคจฺเฉยฺย, อิมํ ตํ ปญฺหํ ปุจฺเฉยฺยาม – ‘โก นาม โส, ภนฺเต, ภควโต ธมฺโม, เยน ภควา สาวเก วิเนติ, เยน ภควตา สาวกา วินีตา อสฺสาสปฺปตฺตา ปฏิชานนฺติ อชฺฌาสยํ อาทิพฺรหฺมจริย’นฺติ? เอวํ วุตฺเต เต ปริพฺพาชกา ตุณฺหี อเหสุํ.

54. Der Erhabene hörte mit dem himmlischen Gehör, das rein ist und das menschliche übertrifft, dieses Gespräch zwischen dem Hausvater Sandhāna und dem Wanderer Nigrodha. Da stieg der Erhabene vom Berg Gijjhakūṭa herab und begab sich zum Ufer des Sumāgadhā-Teichs, zum Platz der Pfauenfütterung. Dort angekommen, schritt er am Ufer des Sumāgadhā-Teichs im Freien auf und ab. Der Wanderer Nigrodha sah den Erhabenen am Ufer des Sumāgadhā-Teichs am Platz der Pfauenfütterung im Freien auf und ab schreiten. Als er ihn sah, brachte er seine Schar zur Ruhe: „Seid still, ihr Herren! Macht keinen Lärm! Da schreitet der Asket Gotama am Ufer des Sumāgadhā-Teichs im Freien auf und ab. Jener Verehrte schätzt die Stille und loben die Stille. Gewiss wird er es für angemessen halten, näher zu kommen, wenn er bemerkt, dass die Versammlung still ist. Falls der Asket Gotama zu dieser Versammlung kommt, wollen wir ihm diese Frage stellen: ‚Herr, welches ist die Lehre des Erhabenen, durch die er seine Schüler zähmt, und durch die jene Schüler, wenn sie gezähmt sind, Trost finden und das Ziel des heiligen Lebens als ihre höchste Grundlage bekennen?‘“ Auf diese Worte hin wurden jene Wanderer still.

ตโปชิคุจฺฉาวาโท

Die Darlegung über den Abscheu vor Askese

๕๕. อถ โข ภควา เยน นิคฺโรโธ ปริพฺพาชโก เตนุปสงฺกมิ. อถ โข นิคฺโรโธ ปริพฺพาชโก ภควนฺตํ เอตทโวจ – ‘‘เอตุ โข, ภนฺเต, ภควา, สฺวาคตํ, ภนฺเต, ภควโต. จิรสฺสํ โข, ภนฺเต, ภควา อิมํ ปริยายมกาสิ ยทิทํ อิธาคมนาย. นิสีทตุ, ภนฺเต, ภควา, อิทมาสนํ ปญฺญตฺต’’นฺติ. นิสีทิ ภควา ปญฺญตฺเต อาสเน. นิคฺโรโธปิ โข ปริพฺพาชโก อญฺญตรํ นีจาสนํ คเหตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺนํ โข นิคฺโรธํ ปริพฺพาชกํ ภควา เอตทโวจ – ‘‘กาย นุตฺถ, นิคฺโรธ, เอตรหิ กถาย สนฺนิสินฺนา, กา จ ปน โว อนฺตรากถา วิปฺปกตา’’ติ? เอวํ วุตฺเต, นิคฺโรโธ ปริพฺพาชโก ภควนฺตํ เอตทโวจ, ‘‘อิธ มยํ, ภนฺเต, อทฺทสาม ภควนฺตํ สุมาคธาย ตีเร โมรนิวาเป อพฺโภกาเส จงฺกมนฺตํ, ทิสฺวาน เอวํ อโวจุมฺหา – ‘สเจ สมโณ โคตโม อิมํ ปริสํ อาคจฺเฉยฺย, อิมํ ตํ ปญฺหํ ปุจฺเฉยฺยาม – โก นาม โส, ภนฺเต, ภควโต ธมฺโม, เยน ภควา สาวเก วิเนติ, เยน ภควตา สาวกา วินีตา อสฺสาสปฺปตฺตา ปฏิชานนฺติ อชฺฌาสยํ อาทิพฺรหฺมจริย’นฺติ? อยํ โข โน, ภนฺเต, อนฺตรากถา วิปฺปกตา; อถ ภควา อนุปฺปตฺโต’’ติ.

55. Da begab sich der Erhabene dorthin, wo der Wanderphilosoph Nigrodha war. Da sprach der Wanderphilosoph Nigrodha zum Erhabenen: „Komm nur, Herr, Erhabener! Willkommen, Herr, dem Erhabenen! Nach langer Zeit, Herr, hat der Erhabene den Anlass gefunden, hierher zu kommen. Möge der Erhabene Platz nehmen, Herr; hier ist ein Sitz bereitet.“ Der Erhabene setzte sich auf den bereiteten Platz. Auch der Wanderphilosoph Nigrodha nahm einen niedrigen Sitz und setzte sich seitlich nieder. Zu dem seitlich sitzenden Wanderphilosophen Nigrodha sprach der Erhabene: „Zu welchem Gespräch habt ihr euch jetzt hier versammelt, Nigrodha, und welches Gespräch unter euch wurde unterbrochen?“ Als dies gesagt war, sprach der Wanderphilosoph Nigrodha zum Erhabenen: „Hier sahen wir, Herr, den Erhabenen am Ufer des Sumāgadhā-Teiches beim Moranivāpa im Freien auf und ab gehen. Nachdem wir ihn gesehen hatten, sagten wir: ‚Wenn der Asket Gotama zu dieser Versammlung käme, würden wir ihm diese Frage stellen: Welcher Art ist wohl die Lehre des Erhabenen, durch die der Erhabene seine Schüler schult, durch die die vom Erhabenen geschulten Schüler Trost gefunden haben und bekennen, dass dies die Grundlage des heiligen Lebens ist?‘ Dies war unser Gespräch, Herr, das unterbrochen wurde; da traf der Erhabene ein.“

๕๖. ‘‘ทุชฺชานํ โข เอตํ, นิคฺโรธ, ตยา อญฺญทิฏฺฐิเกน อญฺญขนฺติเกน อญฺญรุจิเกน อญฺญตฺราโยเคน อญฺญตฺราจริยเกน, เยนาหํ สาวเก วิเนมิ[Pg.33], เยน มยา สาวกา วินีตา อสฺสาสปฺปตฺตา ปฏิชานนฺติ อชฺฌาสยํ อาทิพฺรหฺมจริยํ. อิงฺฆ ตฺวํ มํ, นิคฺโรธ, สเก อาจริยเก อธิเชคุจฺเฉ ปญฺหํ ปุจฺฉ – ‘กถํ สนฺตา นุ โข, ภนฺเต, ตโปชิคุจฺฉา ปริปุณฺณา โหติ, กถํ อปริปุณฺณา’ติ? เอวํ วุตฺเต เต ปริพฺพาชกา อุนฺนาทิโน อุจฺจาสทฺทมหาสทฺทา อเหสุํ – ‘‘อจฺฉริยํ วต โภ, อพฺภุตํ วต โภ, สมณสฺส โคตมสฺส มหิทฺธิกตา มหานุภาวตา, ยตฺร หิ นาม สกวาทํ ฐเปสฺสติ, ปรวาเทน ปวาเรสฺสตี’’ติ.

56. „Es ist schwer für dich zu verstehen, Nigrodha, der du eine andere Ansicht, eine andere Neigung, ein anderes Gefallen, ein anderes Streben und einen anderen Lehrer hast, wie ich meine Schüler schule und wie die von mir geschulten Schüler Trost gefunden haben und bekennen, dass dies die Grundlage des heiligen Lebens ist. Wohlan, Nigrodha, frage du mich über deine eigene Lehrer-Lehre bezüglich der extremen Askese (Adhijegucche): ‚Unter welchen Umständen, Herr, ist die Askese der Abscheu vor dem Bösen (Tapojigucchā) vollkommen und unter welchen unvollkommen?‘“ Als dies gesagt war, riefen jene Wanderphilosophen laut und lärmend aus: „O wie wunderbar, o wie erstaunlich ist doch die große Macht und Herrlichkeit des Asketen Gotama, dass er seine eigene Lehre zurückstellt und zur Erörterung der Lehre anderer auffordert!“

๕๗. อถ โข นิคฺโรโธ ปริพฺพาชโก เต ปริพฺพาชเก อปฺปสทฺเท กตฺวา ภควนฺตํ เอตทโวจ – ‘‘มยํ โข, ภนฺเต, ตโปชิคุจฺฉาวาทา ตโปชิคุจฺฉาสารา ตโปชิคุจฺฉาอลฺลีนา วิหราม. กถํ สนฺตา นุ โข, ภนฺเต, ตโปชิคุจฺฉา ปริปุณฺณา โหติ, กถํ อปริปุณฺณา’’ติ?

57. Daraufhin brachte der Wanderphilosoph Nigrodha jene Wanderphilosophen zur Ruhe und sprach zum Erhabenen: „Herr, wir lehren die Askese der Abscheu vor dem Bösen, wir schätzen die Askese der Abscheu vor dem Bösen als wesentlich und leben der Askese der Abscheu vor dem Bösen ergeben. Unter welchen Umständen, Herr, ist die Askese der Abscheu vor dem Bösen vollkommen und unter welchen unvollkommen?“

‘‘อิธ, นิคฺโรธ, ตปสฺสี อเจลโก โหติ มุตฺตาจาโร, หตฺถาปเลขโน, น เอหิภทฺทนฺติโก, น ติฏฺฐภทฺทนฺติโก, นาภิหฏํ, น อุทฺทิสฺสกตํ, น นิมนฺตนํ สาทิยติ, โส น กุมฺภิมุขา ปฏิคฺคณฺหาติ, น กโฬปิมุขา ปฏิคฺคณฺหาติ, น เอฬกมนฺตรํ, น ทณฺฑมนฺตรํ, น มุสลมนฺตรํ, น ทฺวินฺนํ ภุญฺชมานานํ, น คพฺภินิยา, น ปายมานาย, น ปุริสนฺตรคตาย, น สงฺกิตฺตีสุ, น ยตฺถ สา อุปฏฺฐิโต โหติ, น ยตฺถ มกฺขิกา สณฺฑสณฺฑจารินี, น มจฺฉํ, น มํสํ, น สุรํ, น เมรยํ, น ถุโสทกํ ปิวติ, โส เอกาคาริโก วา โหติ เอกาโลปิโก, ทฺวาคาริโก วา โหติ ทฺวาโลปิโก, สตฺตาคาริโก วา โหติ สตฺตาโลปิโก, เอกิสฺสาปิ ทตฺติยา ยาเปติ, ทฺวีหิปิ ทตฺตีหิ ยาเปติ, สตฺตหิปิ ทตฺตีหิ ยาเปติ; เอกาหิกมฺปิ อาหารํ อาหาเรติ, ทฺวีหิกมฺปิ อาหารํ อาหาเรติ, สตฺตาหิกมฺปิ อาหารํ อาหาเรติ, อิติ เอวรูปํ อทฺธมาสิกมฺปิ ปริยายภตฺตโภชนานุโยคมนุยุตฺโต วิหรติ. โส สากภกฺโข วา โหติ, สามากภกฺโข วา โหติ, นีวารภกฺโข วา โหติ, ททฺทุลภกฺโข วา โหติ, หฏภกฺโข วา โหติ, กณภกฺโข วา โหติ, อาจามภกฺโข วา โหติ, ปิญฺญากภกฺโข วา โหติ, ติณภกฺโข วา โหติ, โคมยภกฺโข วา โหติ; วนมูลผลาหาโร ยาเปติ ปวตฺตผลโภชี. โส สาณานิปิ ธาเรติ[Pg.34], มสาณานิปิ ธาเรติ, ฉวทุสฺสานิปิ ธาเรติ, ปํสุกูลานิปิ ธาเรติ, ติรีฏานิปิ ธาเรติ, อชินมฺปิ ธาเรติ, อชินกฺขิปมฺปิ ธาเรติ, กุสจีรมฺปิ ธาเรติ, วากจีรมฺปิ ธาเรติ, ผลกจีรมฺปิ ธาเรติ, เกสกมฺพลมฺปิ ธาเรติ, วาฬกมฺพลมฺปิ ธาเรติ, อุลูกปกฺขมฺปิ ธาเรติ, เกสมสฺสุโลจโกปิ โหติ เกสมสฺสุโลจนานุโยคมนุยุตฺโต, อุพฺภฏฺฐโกปิ โหติ อาสนปฏิกฺขิตฺโต, อุกฺกุฏิโกปิ โหติ อุกฺกุฏิกปฺปธานมนุยุตฺโต, กณฺฏกาปสฺสยิโกปิ โหติ กณฺฏกาปสฺสเย เสยฺยํ กปฺเปติ, ผลกเสยฺยมฺปิ กปฺเปติ, ถณฺฑิลเสยฺยมฺปิ กปฺเปติ, เอกปสฺสยิโกปิ โหติ รโชชลฺลธโร, อพฺโภกาสิโกปิ โหติ ยถาสนฺถติโก, เวกฏิโกปิ โหติ วิกฏโภชนานุโยคมนุยุตฺโต, อปานโกปิ โหติ อปานกตฺตมนุยุตฺโต, สายตติยกมฺปิ อุทโกโรหนานุโยคมนุยุตฺโต วิหรติ. ตํ กึ มญฺญสิ, นิคฺโรธ, ยทิ เอวํ สนฺเต ตโปชิคุจฺฉา ปริปุณฺณา วา โหติ อปริปุณฺณา วา’’ติ? ‘‘อทฺธา โข, ภนฺเต, เอวํ สนฺเต ตโปชิคุจฺฉา ปริปุณฺณา โหติ, โน อปริปุณฺณา’’ติ. ‘‘เอวํ ปริปุณฺณายปิ โข อหํ, นิคฺโรธ, ตโปชิคุจฺฉาย อเนกวิหิเต อุปกฺกิเลเส วทามี’’ติ.

„Da, Nigrodha, ist ein Asket unbekleidet, von lockeren Sitten, wischt sich mit der Hand ab, kommt nicht auf Rufen herbei, bleibt nicht auf Bitte stehen, nimmt nichts Gebrachtes an, nichts eigens für ihn Bereitetes, keine Einladung. Er nimmt nichts aus der Öffnung eines Topfes an, nichts aus der Öffnung eines Korbes an, nichts über eine Schwelle hinweg, nichts über einen Stock hinweg, nichts über einen Mörser hinweg, nichts von zwei essenden Personen, nichts von einer Schwangeren, nichts von einer Stillenden, nichts von einer Frau, die bei einem Mann ist, nichts von gesammelten Speisen, nichts, wo ein Hund dabei steht, nichts, wo Fliegen schwarmweise umherfliegen. Er isst weder Fisch noch Fleisch, trinkt keinen Wein, keinen Schnaps, keinen Treber-Essig. Er geht nur zu einem Haus und nimmt nur einen Bissen, oder zu zwei Häusern und nimmt zwei Bissen, oder zu sieben Häusern und nimmt sieben Bissen. Er erhält sich von einer Schale, von zwei Schalen, von sieben Schalen. Er nimmt nur einmal am Tag Nahrung zu sich, nur einmal alle zwei Tage, nur einmal alle sieben Tage. So übt er sich darin, die Nahrung in Abständen bis zu einem halben Monat einzunehmen. Er nährt sich von Kräutern, von Hirse, von Wildreis, von Lederstücken, von Wasserpflanzen, von Kleie, von angebranntem Reis, von Ölkuchen, von Gras, von Kuhdung. Er erhält sich von Wurzeln und Früchten aus dem Wald, wobei er nur Fallobst isst. Er trägt Gewänder aus Hanf, aus Hanfgemisch, Leichentücher, Lumpen, Rindenstoff, Antilopenfelle, Streifen von Antilopenfellen, Matten aus Kusagras, Kleidung aus Bast, Kleidung aus Holzplatten, Decken aus Menschenhaar, Decken aus Tierhaar, Kleidung aus Eulenflügeln. Er ist einer, der sich Haupthaar und Bart ausrauft und dieser Übung ergeben ist. Er steht ständig und lehnt einen Sitz ab. Er hockt dauernd und ist der Übung des Hockens ergeben. Er schläft auf einem Dornenbett, nutzt ein Dornenbett als Lager. Er schläft auf einem Holzbrett, auf nackter Erde, schläft nur auf einer Seite. Er ist mit Staub und Schmutz bedeckt. Er lebt unter freiem Himmel, nimmt den Sitzplatz ein, wie er gerade bereitet ist. Er isst Unrat und ist der Übung des Unrat-Essens ergeben. Er trinkt kein kaltes Wasser und ist der Übung des Nicht-Wassertrinkens ergeben. Er ist der Übung ergeben, dreimal am Abend ins Wasser zu steigen. Was meinst du, Nigrodha: Ist unter diesen Umständen die Askese der Abscheu vor dem Bösen vollkommen oder unvollkommen?“ „Sicherlich, Herr, ist die Askese unter diesen Umständen vollkommen, nicht unvollkommen.“ „Nigrodha, selbst bei einer so vollkommenen Askese der Abscheu vor dem Bösen nenne ich doch mannigfache Befleckungen.“

อุปกฺกิเลโส

Die Befleckungen

๕๘. ‘‘ยถา กถํ ปน, ภนฺเต, ภควา เอวํ ปริปุณฺณาย ตโปชิคุจฺฉาย อเนกวิหิเต อุปกฺกิเลเส วทตี’’ติ? ‘‘อิธ, นิคฺโรธ, ตปสฺสี ตปํ สมาทิยติ, โส เตน ตปสา อตฺตมโน โหติ ปริปุณฺณสงฺกปฺโป. ยมฺปิ, นิคฺโรธ, ตปสฺสี ตปํ สมาทิยติ, โส เตน ตปสา อตฺตมโน โหติ ปริปุณฺณสงฺกปฺโป. อยมฺปิ โข, นิคฺโรธ, ตปสฺสิโน อุปกฺกิเลโส โหติ.

58. „Wie aber, Herr, lehrt der Erhabene bei einer so vollkommenen Askese-Vermeidung die verschiedenen Arten von Befleckungen?“ „Hier, Nigrodha, nimmt ein Asket eine asketische Übung auf sich; er ist durch diese Askese frohgemut und meint, sein Ziel sei vollkommen erreicht. Dass ein Asket eine asketische Übung aufnimmt und durch diese Askese frohgemut ist und meint, sein Ziel sei vollkommen erreicht – dies, Nigrodha, ist eine Befleckung für den Asketen.“

‘‘ปุน จปรํ, นิคฺโรธ, ตปสฺสี ตปํ สมาทิยติ, โส เตน ตปสา อตฺตานุกฺกํเสติ ปรํ วมฺเภติ. ยมฺปิ, นิคฺโรธ, ตปสฺสี ตปํ สมาทิยติ, โส เตน ตปสา อตฺตานุกฺกํเสติ ปรํ วมฺเภติ. อยมฺปิ โข, นิคฺโรธ, ตปสฺสิโน อุปกฺกิเลโส โหติ.

„Weiterhin, Nigrodha, nimmt ein Asket eine asketische Übung auf sich; er rühmt sich selbst wegen dieser Askese und setzt andere herab. Dass ein Asket eine asketische Übung aufnimmt und sich wegen dieser Askese selbst rühmt und andere herabsetzt – dies, Nigrodha, ist ebenfalls eine Befleckung für den Asketen.“

‘‘ปุน จปรํ, นิคฺโรธ, ตปสฺสี ตปํ สมาทิยติ, โส เตน ตปสา มชฺชติ มุจฺฉติ ปมาทมาปชฺชติ. ยมฺปิ, นิคฺโรธ, ตปสฺสี ตปํ สมาทิยติ, โส [Pg.35] เตน ตปสา มชฺชติ มุจฺฉติ ปมาทมาปชฺชติ. อยมฺปิ โข, นิคฺโรธ, ตปสฺสิโน อุปกฺกิเลโส โหติ.

„Weiterhin, Nigrodha, nimmt ein Asket eine asketische Übung auf sich; er wird durch diese Askese berauscht, hingerissen und verfällt in Unachtsamkeit. Dass ein Asket eine asketische Übung aufnimmt und durch diese Askese berauscht und hingerissen wird und in Unachtsamkeit verfällt – dies, Nigrodha, ist ebenfalls eine Befleckung für den Asketen.“

๕๙. ‘‘ปุน จปรํ, นิคฺโรธ, ตปสฺสี ตปํ สมาทิยติ, โส เตน ตปสา ลาภสกฺการสิโลกํ อภินิพฺพตฺเตติ, โส เตน ลาภสกฺการสิโลเกน อตฺตมโน โหติ ปริปุณฺณสงฺกปฺโป. ยมฺปิ, นิคฺโรธ, ตปสฺสี ตปํ สมาทิยติ, โส เตน ตปสา ลาภสกฺการสิโลกํ อภินิพฺพตฺเตติ, โส เตน ลาภสกฺการสิโลเกน อตฺตมโน โหติ ปริปุณฺณสงฺกปฺโป. อยมฺปิ โข, นิคฺโรธ, ตปสฺสิโน อุปกฺกิเลโส โหติ.

59. „Weiterhin, Nigrodha, nimmt ein Asket eine asketische Übung auf sich; er erlangt durch diese Askese Gewinn, Ehre und Ruhm. Er ist wegen dieses Gewinns, dieser Ehre und dieses Ruhms frohgemut und meint, sein Ziel sei vollkommen erreicht. Dass ein Asket eine asketische Übung aufnimmt, dadurch Gewinn, Ehre und Ruhm erlangt und deswegen frohgemut ist und meint, sein Ziel sei vollkommen erreicht – dies, Nigrodha, ist ebenfalls eine Befleckung für den Asketen.“

‘‘ปุน จปรํ, นิคฺโรธ, ตปสฺสี ตปํ สมาทิยติ, โส เตน ตปสา ลาภสกฺการสิโลกํ อภินิพฺพตฺเตติ, โส เตน ลาภสกฺการสิโลเกน อตฺตานุกฺกํเสติ ปรํ วมฺเภติ. ยมฺปิ, นิคฺโรธ, ตปสฺสี ตปํ สมาทิยติ, โส เตน ตปสา ลาภสกฺการสิโลกํ อภินิพฺพตฺเตติ, โส เตน ลาภสกฺการสิโลเกน อตฺตานุกฺกํเสติ ปรํ วมฺเภติ. อยมฺปิ โข, นิคฺโรธ, ตปสฺสิโน อุปกฺกิเลโส โหติ.

„Weiterhin, Nigrodha, nimmt ein Asket eine asketische Übung auf sich; er erlangt durch diese Askese Gewinn, Ehre und Ruhm. Wegen dieses Gewinns, dieser Ehre und dieses Ruhms rühmt er sich selbst und setzt andere herab. Dass ein Asket eine asketische Übung aufnimmt, dadurch Gewinn, Ehre und Ruhm erlangt und sich deswegen selbst rühmt und andere herabsetzt – dies, Nigrodha, ist ebenfalls eine Befleckung für den Asketen.“

‘‘ปุน จปรํ, นิคฺโรธ, ตปสฺสี ตปํ สมาทิยติ, โส เตน ตปสา ลาภสกฺการสิโลกํ อภินิพฺพตฺเตติ, โส เตน ลาภสกฺการสิโลเกน มชฺชติ มุจฺฉติ ปมาทมาปชฺชติ. ยมฺปิ, นิคฺโรธ, ตปสฺสี ตปํ สมาทิยติ, โส เตน ตปสา ลาภสกฺการสิโลกํ อภินิพฺพตฺเตติ, โส เตน ลาภสกฺการสิโลเกน มชฺชติ มุจฺฉติ ปมาทมาปชฺชติ. อยมฺปิ โข, นิคฺโรธ, ตปสฺสิโน อุปกฺกิเลโส โหติ.

„Weiterhin, Nigrodha, nimmt ein Asket eine asketische Übung auf sich; er erlangt durch diese Askese Gewinn, Ehre und Ruhm. Wegen dieses Gewinns, dieser Ehre und dieses Ruhms wird er berauscht, hingerissen und verfällt in Unachtsamkeit. Dass ein Asket eine asketische Übung aufnimmt, dadurch Gewinn, Ehre und Ruhm erlangt und deswegen berauscht und hingerissen wird und in Unachtsamkeit verfällt – dies, Nigrodha, ist ebenfalls eine Befleckung für den Asketen.“

๖๐. ‘‘ปุน จปรํ, นิคฺโรธ, ตปสฺสี โภชเนสุ โวทาสํ อาปชฺชติ – ‘อิทํ เม ขมติ, อิทํ เม นกฺขมตี’ติ. โส ยญฺจ ขฺวสฺส นกฺขมติ, ตํ สาเปกฺโข ปชหติ. ยํ ปนสฺส ขมติ, ตํ คธิโต มุจฺฉิโต อชฺฌาปนฺโน อนาทีนวทสฺสาวี อนิสฺสรณปญฺโญ ปริภุญฺชติ…เป… อยมฺปิ โข, นิคฺโรธ, ตปสฺสิโน อุปกฺกิเลโส โหติ.

60. „Weiterhin, Nigrodha, wird ein Asket bei den Speisen wählerisch: ‚Dies behagt mir, dies behagt mir nicht.‘ Was ihm nun nicht behagt, das gibt er zwar auf, doch mit Sehnsucht danach. Was ihm aber behagt, das genießt er gierig, hingerissen, verstrickt, ohne die Gefahr zu sehen und ohne die Weisheit des Entkommens ... dies, Nigrodha, ist ebenfalls eine Befleckung für den Asketen.“

‘‘ปุน จปรํ, นิคฺโรธ, ตปสฺสี ตปํ สมาทิยติ ลาภสกฺการสิโลกนิกนฺติเหตุ – ‘สกฺกริสฺสนฺติ มํ ราชาโน ราชมหามตฺตา ขตฺติยา พฺราหฺมณา [Pg.36] คหปติกา ติตฺถิยา’ติ…เป… อยมฺปิ โข, นิคฺโรธ, ตปสฺสิโน อุปกฺกิเลโส โหติ.

„Weiterhin, Nigrodha, nimmt ein Asket eine asketische Übung auf sich aus Verlangen nach Gewinn, Ehre und Ruhm, in der Absicht: ‚Könige werden mich ehren, hohe Staatsbeamte, Adlige, Brahmanen, Hausväter und Sektenführer‘ ... dies, Nigrodha, ist ebenfalls eine Befleckung für den Asketen.“

๖๑. ‘‘ปุน จปรํ, นิคฺโรธ, ตปสฺสี อญฺญตรํ สมณํ วา พฺราหฺมณํ วา อปสาเทตา โหติ – ‘กึ ปนายํ สมฺพหุลาชีโว สพฺพํ สํภกฺเขติ. เสยฺยถิทํ – มูลพีชํ ขนฺธพีชํ ผฬุพีชํ อคฺคพีชํ พีชพีชเมว ปญฺจมํ, อสนิวิจกฺกํ ทนฺตกูฏํ, สมณปฺปวาเทนา’ติ…เป… อยมฺปิ โข, นิคฺโรธ, ตปสฺสิโน อุปกฺกิเลโส โหติ.

61. „Weiterhin, Nigrodha, ist ein Asket einer, der andere Asketen oder Brahmanen herabsetzt: ‚Was isst dieser da mit seinem vielfältigen Lebensunterhalt alles in sich hinein! Nämlich: Wurzelkeime, Stängelkeime, Gelenkkeime, Triebkeime und als fünftes Samenkörner – er hat ein Gebiss wie ein Donnerschlag und wird doch als Asket bezeichnet‘ ... dies, Nigrodha, ist ebenfalls eine Befleckung für den Asketen.“

‘‘ปุน จปรํ, นิคฺโรธ, ตปสฺสี ปสฺสติ อญฺญตรํ สมณํ วา พฺราหฺมณํ วา กุเลสุ สกฺกริยมานํ ครุกริยมานํ มานิยมานํ ปูชิยมานํ. ทิสฺวา ตสฺส เอวํ โหติ – ‘อิมญฺหิ นาม สมฺพหุลาชีวํ กุเลสุ สกฺกโรนฺติ ครุํ กโรนฺติ มาเนนฺติ ปูเชนฺติ. มํ ปน ตปสฺสึ ลูขาชีวึ กุเลสุ น สกฺกโรนฺติ น ครุํ กโรนฺติ น มาเนนฺติ น ปูเชนฺตี’ติ, อิติ โส อิสฺสามจฺฉริยํ กุเลสุ อุปฺปาเทตา โหติ…เป… อยมฺปิ โข, นิคฺโรธ, ตปสฺสิโน อุปกฺกิเลโส โหติ.

„Weiterhin, Nigrodha, sieht ein Asket einen anderen Asketen oder Brahmanen, der in den Familien geehrt, verehrt, geschätzt und beschenkt wird. Wenn er dies sieht, denkt er so: ‚Diesen da mit seinem vielfältigen Lebensunterhalt ehren, verehren, schätzen und beschenken sie in den Familien. Mich aber, den Asketen mit der kargen Lebensweise, ehren, verehren, schätzen und beschenken sie nicht.‘ So lässt er Neid und Missgunst gegenüber den Familien entstehen ... dies, Nigrodha, ist ebenfalls eine Befleckung für den Asketen.“

๖๒. ‘‘ปุน จปรํ, นิคฺโรธ, ตปสฺสี อาปาถกนิสาที โหติ…เป… อยมฺปิ โข, นิคฺโรธ, ตปสฺสิโน อุปกฺกิเลโส โหติ.

62. „Weiterhin, Nigrodha, ist ein Asket einer, der sich an öffentlich sichtbaren Orten niedersetzt ... dies, Nigrodha, ist ebenfalls eine Befleckung für den Asketen.“

‘‘ปุน จปรํ, นิคฺโรธ, ตปสฺสี อตฺตานํ อทสฺสยมาโน กุเลสุ จรติ – ‘อิทมฺปิ เม ตปสฺมึ อิทมฺปิ เม ตปสฺมิ’นฺติ…เป… อยมฺปิ โข, นิคฺโรธ, ตปสฺสิโน อุปกฺกิเลโส โหติ.

„Weiterhin, Nigrodha, zieht ein Asket umher und zeigt sich den Familien: ‚Auch dies gehört zu meiner Askese, auch jenes gehört zu meiner Askese‘ ... dies, Nigrodha, ist ebenfalls eine Befleckung für den Asketen.“

‘‘ปุน จปรํ, นิคฺโรธ, ตปสฺสี กิญฺจิเทว ปฏิจฺฉนฺนํ เสวติ. โส ‘ขมติ เต อิท’นฺติ ปุฏฺโฐ สมาโน อกฺขมมานํ อาห – ‘ขมตี’ติ. ขมมานํ อาห – ‘นกฺขมตี’ติ. อิติ โส สมฺปชานมุสา ภาสิตา โหติ…เป… อยมฺปิ โข, นิคฺโรธ, ตปสฺสิโน อุปกฺกิเลโส โหติ.

„Weiterhin, Nigrodha, pflegt ein Asket irgendetwas im Verborgenen. Wenn er gefragt wird: ‚Behagt dir dies?‘, sagt er von etwas, das ihm nicht behagt: ‚Es behagt mir.‘ Und von etwas, das ihm behagt, sagt er: ‚Es behagt mir nicht.‘ So spricht er bewusst die Unwahrheit ... dies, Nigrodha, ist ebenfalls eine Befleckung für den Asketen.“

‘‘ปุน จปรํ, นิคฺโรธ, ตปสฺสี ตถาคตสฺส วา ตถาคตสาวกสฺส วา ธมฺมํ เทเสนฺตสฺส สนฺตํเยว ปริยายํ อนุญฺเญยฺยํ นานุชานาติ…เป… อยมฺปิ โข, นิคฺโรธ, ตปสฺสิโน อุปกฺกิเลโส โหติ.

„Weiterhin, Nigrodha, erkennt ein Asket, wenn der Tathāgata oder ein Jünger des Tathāgata die Lehre darlegt, eine dargelegte wahre Begründung, die anzuerkennen wäre, nicht an ... dies, Nigrodha, ist ebenfalls eine Befleckung für den Asketen.“

๖๓. ‘‘ปุน [Pg.37] จปรํ, นิคฺโรธ, ตปสฺสี โกธโน โหติ อุปนาหี. ยมฺปิ, นิคฺโรธ, ตปสฺสี โกธโน โหติ อุปนาหี. อยมฺปิ โข, นิคฺโรธ, ตปสฺสิโน อุปกฺกิเลโส โหติ.

63. „Wiederum, Nigrodha, ist ein Asket zornig und grollend. Dass ein Asket zornig und grollend ist, Nigrodha, auch dies ist eine Befleckung für den Asketen.“

‘‘ปุน จปรํ, นิคฺโรธ, ตปสฺสี มกฺขี โหติ ปฬาสี …เป… อิสฺสุกี โหติ มจฺฉรี… สโฐ โหติ มายาวี… ถทฺโธ โหติ อติมานี… ปาปิจฺโฉ โหติ ปาปิกานํ อิจฺฉานํ วสํ คโต… มิจฺฉาทิฏฺฐิโก โหติ อนฺตคฺคาหิกาย ทิฏฺฐิยา สมนฺนาคโต… สนฺทิฏฺฐิปรามาสี โหติ อาธานคฺคาหี ทุปฺปฏินิสฺสคฺคี. ยมฺปิ, นิคฺโรธ, ตปสฺสี สนฺทิฏฺฐิปรามาสี โหติ อาธานคฺคาหี ทุปฺปฏินิสฺสคฺคี. อยมฺปิ โข, นิคฺโรธ, ตปสฺสิโน อุปกฺกิเลโส โหติ.

„Wiederum, Nigrodha, ist ein Asket herabsetzend und streitlustig ...beziehungsweise... neidisch und geizig ... betrügerisch und heuchlerisch ... starrsinnig und hochmütig ... von schlechten Wünschen erfüllt und der Macht schlechter Wünsche unterworfen ... von falscher Ansicht und von einer extremen Ansicht geprägt ... er hält an seinen eigenen Ansichten fest, klammert sich an sie und lässt nur schwer von ihnen ab. Dass ein Asket an seinen eigenen Ansichten festhält, sich an sie klammert und nur schwer von ihnen ablässt, Nigrodha, auch dies ist eine Befleckung für den Asketen.“

‘‘ตํ กึ มญฺญสิ, นิคฺโรธ, ยทิเม ตโปชิคุจฺฉา อุปกฺกิเลสา วา อนุปกฺกิเลสา วา’’ติ? ‘‘อทฺธา โข อิเม, ภนฺเต, ตโปชิคุจฺฉา อุปกฺกิเลสา, โน อนุปกฺกิเลสา. ฐานํ โข ปเนตํ, ภนฺเต, วิชฺชติ ยํ อิเธกจฺโจ ตปสฺสี สพฺเพเหว อิเมหิ อุปกฺกิเลเสหิ สมนฺนาคโต อสฺส; โก ปน วาโท อญฺญตรญฺญตเรนา’’ติ.

„Was meinst du, Nigrodha: Sind diese Dinge in der Askese-Selbstbeherrschung Befleckungen oder Nicht-Befleckungen?“ – „Zweifellos, Herr, sind dies Befleckungen und keine Nicht-Befleckungen. Es ist durchaus möglich, Herr, dass hier ein gewisser Asket mit all diesen Befleckungen behaftet ist, geschweige denn mit der einen oder anderen.“

ปริสุทฺธปปฏิกปฺปตฺตกถา

Abhandlung über die Erlangung der gereinigten Borke

๖๔. ‘‘อิธ, นิคฺโรธ, ตปสฺสี ตปํ สมาทิยติ, โส เตน ตปสา น อตฺตมโน โหติ น ปริปุณฺณสงฺกปฺโป. ยมฺปิ, นิคฺโรธ, ตปสฺสี ตปํ สมาทิยติ, โส เตน ตปสา น อตฺตมโน โหติ น ปริปุณฺณสงฺกปฺโป. เอวํ โส ตสฺมึ ฐาเน ปริสุทฺโธ โหติ.

64. „Hier, Nigrodha, nimmt ein Asket eine Askeseübung auf, doch er ist durch diese Askese weder hochmütig erfreut noch denkt er, sein Vorhaben sei damit schon vollendet. Dass ein Asket eine Askeseübung aufnimmt, Nigrodha, und durch diese Askese weder hochmütig erfreut ist noch denkt, sein Vorhaben sei vollendet, so ist er in diesem Punkt gereinigt.“

‘‘ปุน จปรํ, นิคฺโรธ, ตปสฺสี ตปํ สมาทิยติ, โส เตน ตปสา น อตฺตานุกฺกํเสติ น ปรํ วมฺเภติ…เป… เอวํ โส ตสฺมึ ฐาเน ปริสุทฺโธ โหติ.

„Wiederum, Nigrodha, nimmt ein Asket eine Askeseübung auf, doch er erhebt sich durch diese Askese nicht selbst und herabwürdigt keine anderen ...beziehungsweise... so ist er in diesem Punkt gereinigt.“

‘‘ปุน จปรํ, นิคฺโรธ, ตปสฺสี ตปํ สมาทิยติ, โส เตน ตปสา น มชฺชติ น มุจฺฉติ น ปมาทมาปชฺชติ…เป… เอวํ โส ตสฺมึ ฐาเน ปริสุทฺโธ โหติ.

„Wiederum, Nigrodha, nimmt ein Asket eine Askeseübung auf, doch er wird durch diese Askese nicht berauscht, nicht betört und verfällt nicht in Nachlässigkeit ...beziehungsweise... so ist er in diesem Punkt gereinigt.“

๖๕. ‘‘ปุน [Pg.38] จปรํ, นิคฺโรธ, ตปสฺสี ตปํ สมาทิยติ, โส เตน ตปสา ลาภสกฺการสิโลกํ อภินิพฺพตฺเตติ, โส เตน ลาภสกฺการสิโลเกน น อตฺตมโน โหติ น ปริปุณฺณสงฺกปฺโป…เป… เอวํ โส ตสฺมึ ฐาเน ปริสุทฺโธ โหติ.

65. „Wiederum, Nigrodha, nimmt ein Asket eine Askeseübung auf und erlangt durch diese Askese Gewinn, Ehre und Ruhm; doch er ist durch diesen Gewinn, diese Ehre und diesen Ruhm nicht hochmütig erfreut und denkt nicht, sein Vorhaben sei vollendet ...beziehungsweise... so ist er in diesem Punkt gereinigt.“

‘‘ปุน จปรํ, นิคฺโรธ, ตปสฺสี ตปํ สมาทิยติ, โส เตน ตปสา ลาภสกฺการสิโลกํ อภินิพฺพตฺเตติ, โส เตน ลาภสกฺการสิโลเกน น อตฺตานุกฺกํเสติ น ปรํ วมฺเภติ…เป… เอวํ โส ตสฺมึ ฐาเน ปริสุทฺโธ โหติ.

„Wiederum, Nigrodha, nimmt ein Asket eine Askeseübung auf und erlangt durch diese Askese Gewinn, Ehre und Ruhm; doch er erhebt sich durch diesen Gewinn, diese Ehre und diesen Ruhm nicht selbst und herabwürdigt keine anderen ...beziehungsweise... so ist er in diesem Punkt gereinigt.“

‘‘ปุน จปรํ, นิคฺโรธ, ตปสฺสี ตปํ สมาทิยติ, โส เตน ตปสา ลาภสกฺการสิโลกํ อภินิพฺพตฺเตติ, โส เตน ลาภสกฺการสิโลเกน น มชฺชติ น มุจฺฉติ น ปมาทมาปชฺชติ…เป… เอวํ โส ตสฺมึ ฐาเน ปริสุทฺโธ โหติ.

„Wiederum, Nigrodha, nimmt ein Asket eine Askeseübung auf und erlangt durch diese Askese Gewinn, Ehre und Ruhm; doch er wird durch diesen Gewinn, diese Ehre und diesen Ruhm nicht berauscht, nicht betört und verfällt nicht in Nachlässigkeit ...beziehungsweise... so ist er in diesem Punkt gereinigt.“

๖๖. ‘‘ปุน จปรํ, นิคฺโรธ, ตปสฺสี โภชเนสุ น โวทาสํ อาปชฺชติ – ‘อิทํ เม ขมติ, อิทํ เม นกฺขมตี’ติ. โส ยญฺจ ขฺวสฺส นกฺขมติ, ตํ อนเปกฺโข ปชหติ. ยํ ปนสฺส ขมติ, ตํ อคธิโต อมุจฺฉิโต อนชฺฌาปนฺโน อาทีนวทสฺสาวี นิสฺสรณปญฺโญ ปริภุญฺชติ…เป… เอวํ โส ตสฺมึ ฐาเน ปริสุทฺโธ โหติ.

66. „Wiederum, Nigrodha, macht ein Asket bei Speisen keine Unterschiede: ‚Dies behagt mir, das behagt mir nicht.‘ Was ihm nicht behagt, das gibt er ohne Verlangen auf. Was ihm aber behagt, das genießt er ohne Gier, ohne Betörung, ohne Verstrickung, die Gefahr sehend und um den Ausweg wissend ...beziehungsweise... so ist er in diesem Punkt gereinigt.“

‘‘ปุน จปรํ, นิคฺโรธ, ตปสฺสี น ตปํ สมาทิยติ ลาภสกฺการสิโลกนิกนฺติเหตุ – ‘สกฺกริสฺสนฺติ มํ ราชาโน ราชมหามตฺตา ขตฺติยา พฺราหฺมณา คหปติกา ติตฺถิยา’ติ…เป… เอวํ โส ตสฺมึ ฐาเน ปริสุทฺโธ โหติ.

„Wiederum, Nigrodha, nimmt ein Asket die Askese nicht aus Verlangen nach Gewinn, Ehre und Ruhm auf, denkend: ‚Könige, Minister, Adlige, Brahmanen, Hausväter und Sektenanhänger werden mich verehren‘ ...beziehungsweise... so ist er in diesem Punkt gereinigt.“

๖๗. ‘‘ปุน จปรํ, นิคฺโรธ, ตปสฺสี อญฺญตรํ สมณํ วา พฺราหฺมณํ วา นาปสาเทตา โหติ – ‘กึ ปนายํ สมฺพหุลาชีโว สพฺพํ สํภกฺเขติ. เสยฺยถิทํ – มูลพีชํ ขนฺธพีชํ ผฬุพีชํ อคฺคพีชํ พีชพีชเมว ปญฺจมํ, อสนิวิจกฺกํ ทนฺตกูฏํ, สมณปฺปวาเทนา’ติ…เป… เอวํ โส ตสฺมึ ฐาเน ปริสุทฺโธ โหติ.

67. „Wiederum, Nigrodha, ist ein Asket keiner, der einen anderen Asketen oder Brahmanen herabsetzt: ‚Warum lebt dieser nur von vielfältiger Nahrung und frisst alles? Nämlich: Wurzelkeime, Stammkeime, Gelenkkeime, Triebkeime und als fünftes Samenkörner – dieses Blitzrad der Zähne, und das nennt sich ein Asket!‘ ...beziehungsweise... so ist er in diesem Punkt gereinigt.“

‘‘ปุน จปรํ, นิคฺโรธ, ตปสฺสี ปสฺสติ อญฺญตรํ สมณํ วา พฺราหฺมณํ วา กุเลสุ สกฺกริยมานํ ครุ กริยมานํ มานิยมานํ ปูชิยมานํ. ทิสฺวา ตสฺส น เอวํ [Pg.39] โหติ – ‘อิมญฺหิ นาม สมฺพหุลาชีวํ กุเลสุ สกฺกโรนฺติ ครุํ กโรนฺติ มาเนนฺติ ปูเชนฺติ. มํ ปน ตปสฺสึ ลูขาชีวึ กุเลสุ น สกฺกโรนฺติ น ครุํ กโรนฺติ น มาเนนฺติ น ปูเชนฺตี’ติ, อิติ โส อิสฺสามจฺฉริยํ กุเลสุ นุปฺปาเทตา โหติ…เป… เอวํ โส ตสฺมึ ฐาเน ปริสุทฺโธ โหติ.

„Wiederum, Nigrodha, sieht ein Asket einen anderen Asketen oder Brahmanen, der in Familien verehrt, geachtet, wertgeschätzt und beschenkt wird. Wenn er dies sieht, denkt er nicht: ‚Diesen, der von vielfältiger Nahrung lebt, verehren sie ... aber mich, den Asketen, der karg lebt, verehren sie nicht.‘ So erzeugt er keinen Neid und keinen Geiz gegenüber den Familien ...beziehungsweise... so ist er in diesem Punkt gereinigt.“

๖๘. ‘‘ปุน จปรํ, นิคฺโรธ, ตปสฺสี น อาปาถกนิสาที โหติ…เป… เอวํ โส ตสฺมึ ฐาเน ปริสุทฺโธ โหติ.

68. „Wiederum, Nigrodha, sitzt ein Asket nicht an auffälligen Orten [um gesehen zu werden] ...beziehungsweise... so ist er in diesem Punkt gereinigt.“

‘‘ปุน จปรํ, นิคฺโรธ, ตปสฺสี น อตฺตานํ อทสฺสยมาโน กุเลสุ จรติ – ‘อิทมฺปิ เม ตปสฺมึ, อิทมฺปิ เม ตปสฺมิ’นฺติ…เป… เอวํ โส ตสฺมึ ฐาเน ปริสุทฺโธ โหติ.

„Wiederum, Nigrodha, geht ein Asket nicht in Familien umher, um sich selbst zur Schau zu stellen: ‚Dies gehört zu meiner Askese, jenes gehört zu meiner Askese‘ ...beziehungsweise... so ist er in diesem Punkt gereinigt.“

‘‘ปุน จปรํ, นิคฺโรธ, ตปสฺสี น กญฺจิเทว ปฏิจฺฉนฺนํ เสวติ, โส – ‘ขมติ เต อิท’นฺติ ปุฏฺโฐ สมาโน อกฺขมมานํ อาห – ‘นกฺขมตี’ติ. ขมมานํ อาห – ‘ขมตี’ติ. อิติ โส สมฺปชานมุสา น ภาสิตา โหติ…เป… เอวํ โส ตสฺมึ ฐาเน ปริสุทฺโธ โหติ.

„Wiederum, Nigrodha, betreibt ein Asket keine geheimen Machenschaften. Wenn er gefragt wird: ‚Behagt dir dies?‘, antwortet er bei Unbehagen: ‚Es behagt mir nicht‘, und bei Behagen antwortet er: ‚Es behagt mir.‘ So spricht er keine bewusste Lüge ...beziehungsweise... so ist er in diesem Punkt gereinigt.“

‘‘ปุน จปรํ, นิคฺโรธ, ตปสฺสี ตถาคตสฺส วา ตถาคตสาวกสฺส วา ธมฺมํ เทเสนฺตสฺส สนฺตํเยว ปริยายํ อนุญฺเญยฺยํ อนุชานาติ…เป… เอวํ โส ตสฺมึ ฐาเน ปริสุทฺโธ โหติ.

„Wiederum, Nigrodha, erkennt ein Asket, wenn der Vollendete oder ein Jünger des Vollendeten die Lehre darlegt, die dargelegte Wahrheit und das Zustimmenswerte als solches an ...beziehungsweise... so ist er in diesem Punkt gereinigt.“

๖๙. ‘‘ปุน จปรํ, นิคฺโรธ, ตปสฺสี อกฺโกธโน โหติ อนุปนาหี. ยมฺปิ, นิคฺโรธ, ตปสฺสี อกฺโกธโน โหติ อนุปนาหี เอวํ โส ตสฺมึ ฐาเน ปริสุทฺโธ โหติ.

69. „Ferner, Nigrodha, ist ein Asket nicht zornig und nicht nachtragend. Da nun, Nigrodha, ein Asket nicht zornig und nicht nachtragend ist, ist er in dieser Hinsicht gereinigt.“

‘‘ปุน จปรํ, นิคฺโรธ, ตปสฺสี อมกฺขี โหติ อปฬาสี…เป… อนิสฺสุกี โหติ อมจฺฉรี… อสโฐ โหติ อมายาวี… อตฺถทฺโธ โหติ อนติมานี… น ปาปิจฺโฉ โหติ น ปาปิกานํ อิจฺฉานํ วสํ คโต… น มิจฺฉาทิฏฺฐิโก โหติ น อนฺตคฺคาหิกาย ทิฏฺฐิยา สมนฺนาคโต… น สนฺทิฏฺฐิปรามาสี โหติ น อาธานคฺคาหี สุปฺปฏินิสฺสคฺคี. ยมฺปิ, นิคฺโรธ, ตปสฺสี น สนฺทิฏฺฐิปรามาสี โหติ น อาธานคฺคาหี สุปฺปฏินิสฺสคฺคี. เอวํ โส ตสฺมึ ฐาเน ปริสุทฺโธ โหติ.

„Ferner, Nigrodha, ist ein Asket nicht herabwürdigend und nicht boshaft... nicht neidisch und nicht geizig... nicht arglistig und nicht betrügerisch... nicht halsstarrig und nicht überheblich... er hat keine schlechten Wünsche und verfällt nicht der Macht schlechter Wünsche... er ist nicht von falscher Ansicht und besitzt keine extremistische Sichtweise... er hält nicht starrsinnig an eigenen Ansichten fest, ergreift sie nicht hartnäckig und lässt leicht von ihnen ab. Da nun, Nigrodha, ein Asket nicht starrsinnig an eigenen Ansichten festhält, sie nicht hartnäckig ergreift und leicht von ihnen ablässt, ist er in dieser Hinsicht gereinigt.“

‘‘ตํ กึ มญฺญสิ, นิคฺโรธ, ยทิ เอวํ สนฺเต ตโปชิคุจฺฉา ปริสุทฺธา วา โหติ อปริสุทฺธา วา’’ติ? ‘‘อทฺธา โข, ภนฺเต, เอวํ สนฺเต ตโปชิคุจฺฉา ปริสุทฺธา [Pg.40] โหติ โน อปริสุทฺธา, อคฺคปฺปตฺตา จ สารปฺปตฺตา จา’’ติ. ‘‘น โข, นิคฺโรธ, เอตฺตาวตา ตโปชิคุจฺฉา อคฺคปฺปตฺตา จ โหติ สารปฺปตฺตา จ; อปิ จ โข ปปฏิกปฺปตฺตา โหตี’’ติ.

„Was meinst du, Nigrodha? Ist unter diesen Umständen die Askese zur Läuterung rein oder unrein?“ – „Gewiss, Herr, unter diesen Umständen ist die Askese zur Läuterung rein und nicht unrein; sie hat den Gipfel erreicht und das Wesentliche erlangt.“ – „Nein, Nigrodha, damit hat die Askese zur Läuterung weder den Gipfel erreicht noch das Wesentliche erlangt; vielmehr hat sie erst die äußere Schuppenrinde erreicht.“

ปริสุทฺธตจปฺปตฺตกถา

Abhandlung über das Erreichen der gereinigten Rinde

๗๐. ‘‘กิตฺตาวตา ปน, ภนฺเต, ตโปชิคุจฺฉา อคฺคปฺปตฺตา จ โหติ สารปฺปตฺตา จ? สาธุ เม, ภนฺเต, ภควา ตโปชิคุจฺฉาย อคฺคญฺเญว ปาเปตุ, สารญฺเญว ปาเปตู’’ติ. ‘‘อิธ, นิคฺโรธ, ตปสฺสี จาตุยามสํวรสํวุโต โหติ. กถญฺจ, นิคฺโรธ, ตปสฺสี จาตุยามสํวรสํวุโต โหติ? อิธ, นิคฺโรธ, ตปสฺสี น ปาณํ อติปาเตติ, น ปาณํ อติปาตยติ, น ปาณมติปาตยโต สมนุญฺโญ โหติ. น อทินฺนํ อาทิยติ, น อทินฺนํ อาทิยาเปติ, น อทินฺนํ อาทิยโต สมนุญฺโญ โหติ. น มุสา ภณติ, น มุสา ภณาเปติ, น มุสา ภณโต สมนุญฺโญ โหติ. น ภาวิตมาสีสติ, น ภาวิตมาสีสาเปติ, น ภาวิตมาสีสโต สมนุญฺโญ โหติ. เอวํ โข, นิคฺโรธ, ตปสฺสี จาตุยามสํวรสํวุโต โหติ.

70. „Wie aber, Herr, erreicht die Askese zur Läuterung den Gipfel und das Wesentliche? Es wäre gut, Herr, wenn der Erhabene mich zum Gipfel und zum Wesentlichen der Askese zur Läuterung führen würde.“ – „Hier, Nigrodha, ist ein Asket durch die vierfache Zügelung gezügelt. Und wie, Nigrodha, ist ein Asket durch die vierfache Zügelung gezügelt? Hier, Nigrodha, tötet ein Asket keine Lebewesen, lässt keine töten und billigt das Töten von Lebewesen nicht. Er nimmt nichts Nichtgegebenes, lässt nichts Nichtgegebenes nehmen und billigt das Nehmen von Nichtgegebenem nicht. Er spricht keine Lüge, lässt keine Lüge sprechen und billigt das Lügen nicht. Er begehrt keine Sinnenfreuden, lässt keine Sinnenfreuden begehren und billigt das Begehren von Sinnenfreuden nicht. So, Nigrodha, ist ein Asket durch die vierfache Zügelung gezügelt.“

‘‘ยโต โข, นิคฺโรธ, ตปสฺสี จาตุยามสํวรสํวุโต โหติ, อทุํ จสฺส โหติ ตปสฺสิตาย. โส อภิหรติ โน หีนายาวตฺตติ. โส วิวิตฺตํ เสนาสนํ ภชติ อรญฺญํ รุกฺขมูลํ ปพฺพตํ กนฺทรํ คิริคุหํ สุสานํ วนปตฺถํ อพฺโภกาสํ ปลาลปุญฺชํ. โส ปจฺฉาภตฺตํ ปิณฺฑปาตปฺปฏิกฺกนฺโต นิสีทติ ปลฺลงฺกํ อาภุชิตฺวา อุชุํ กายํ ปณิธาย ปริมุขํ สตึ อุปฏฺฐเปตฺวา. โส อภิชฺฌํ โลเก ปหาย วิคตาภิชฺเฌน เจตสา วิหรติ, อภิชฺฌาย จิตฺตํ ปริโสเธติ. พฺยาปาทปฺปโทสํ ปหาย อพฺยาปนฺนจิตฺโต วิหรติ สพฺพปาณภูตหิตานุกมฺปี, พฺยาปาทปฺปโทสา จิตฺตํ ปริโสเธติ. ถินมิทฺธํ ปหาย วิคตถินมิทฺโธ วิหรติ อาโลกสญฺญี สโต สมฺปชาโน, ถินมิทฺธา จิตฺตํ ปริโสเธติ. อุทฺธจฺจกุกฺกุจฺจํ ปหาย อนุทฺธโต วิหรติ อชฺฌตฺตํ วูปสนฺตจิตฺโต, อุทฺธจฺจกุกฺกุจฺจา จิตฺตํ ปริโสเธติ. วิจิกิจฺฉํ ปหาย ติณฺณวิจิกิจฺโฉ วิหรติ อกถํกถี กุสเลสุ ธมฺเมสุ, วิจิกิจฺฉาย จิตฺตํ ปริโสเธติ.

„Sobald nun, Nigrodha, ein Asket durch die vierfache Zügelung gezügelt ist, gehört dies zu seiner asketischen Praxis. Er pflegt diese Tugend und wendet sich nicht dem Niedrigen zu. Er sucht eine abgelegene Wohnstätte auf: den Wald, den Fuß eines Baumes, ein Gebirge, eine Schlucht, eine Bergshöhle, einen Friedhof, die Waldeinsamkeit, einen Platz im Freien oder einen Strohhaufen. Nach der Mahlzeit, wenn er vom Almosengang zurückgekehrt ist, setzt er sich mit gekreuzten Beinen nieder, hält den Körper gerade und richtet die Achtsamkeit vor sich auf. Er lässt das Verlangen nach der Welt hinter sich und verweilt mit einem Geist, der frei von Verlangen ist; er reinigt seinen Geist von Verlangen. Er lässt Übelwollen und Groll hinter sich und verweilt mit einem Geist ohne Übelwollen, voller Mitgefühl für das Wohl aller Lebewesen; er reinigt seinen Geist von Übelwollen und Groll. Er lässt Starrheit und Mattheit hinter sich und verweilt frei von Starrheit und Mattheit, lichtbewusst, achtsam und klar wissend; er reinigt seinen Geist von Starrheit und Mattheit. Er lässt Unruhe und Gewissensbisse hinter sich und verweilt ohne Aufregung, mit innerlich beruhigtem Geist; er reinigt seinen Geist von Unruhe und Gewissensbissen. Er lässt Zweifel hinter sich, hat den Zweifel überwunden und verweilt ohne Unsicherheit gegenüber den heilsamen Dingen; er reinigt seinen Geist von Zweifel.“

๗๑. ‘‘โส [Pg.41] อิเม ปญฺจ นีวรเณ ปหาย เจตโส อุปกฺกิเลเส ปญฺญาย ทุพฺพลีกรเณ เมตฺตาสหคเตน เจตสา เอกํ ทิสํ ผริตฺวา วิหรติ. ตถา ทุติยํ. ตถา ตติยํ. ตถา จตุตฺถํ. อิติ อุทฺธมโธ ติริยํ สพฺพธิ สพฺพตฺตตาย สพฺพาวนฺตํ โลกํ เมตฺตาสหคเตน เจตสา วิปุเลน มหคฺคเตน อปฺปมาเณน อเวเรน อพฺยาปชฺเชน ผริตฺวา วิหรติ. กรุณาสหคเตน เจตสา…เป… มุทิตาสหคเตน เจตสา…เป… อุเปกฺขาสหคเตน เจตสา เอกํ ทิสํ ผริตฺวา วิหรติ. ตถา ทุติยํ. ตถา ตติยํ. ตถา จตุตฺถํ. อิติ อุทฺธมโธ ติริยํ สพฺพธิ สพฺพตฺตตาย สพฺพาวนฺตํ โลกํ อุเปกฺขาสหคเตน เจตสา วิปุเลน มหคฺคเตน อปฺปมาเณน อเวเรน อพฺยาปชฺเชน ผริตฺวา วิหรติ.

71. „Nachdem er diese fünf Hemmnisse, welche die Trübungen des Geistes sind und die Weisheit schwächen, abgelegt hat, verweilt er, indem er eine Himmelsrichtung mit einem von liebevoller Güte erfüllten Geist durchstrahlt. Ebenso die zweite, ebenso die dritte, ebenso die vierte. So durchstrahlt er oben, unten, quer hindurch, überallhin, die ganze Welt, sich selbst mit allen gleichsetzend, mit einem von liebevoller Güte erfüllten Geist – weit, großartig, unermesslich, frei von Feindschaft und frei von Übelwollen. Er verweilt, indem er eine Himmelsrichtung mit einem von Mitgefühl erfüllten Geist... mit einem von Mitfreude erfüllten Geist... mit einem von Gleichmut erfüllten Geist durchstrahlt. Ebenso die zweite, ebenso die dritte, ebenso die vierte. So durchstrahlt er oben, unten, quer hindurch, überallhin, die ganze Welt, sich selbst mit allen gleichsetzend, mit einem von Gleichmut erfüllten Geist – weit, großartig, unermesslich, frei von Feindschaft und frei von Übelwollen.“

‘‘ตํ กึ มญฺญสิ, นิคฺโรธ. ยทิ เอวํ สนฺเต ตโปชิคุจฺฉา ปริสุทฺธา วา โหติ อปริสุทฺธา วา’’ติ? ‘‘อทฺธา โข, ภนฺเต, เอวํ สนฺเต ตโปชิคุจฺฉา ปริสุทฺธา โหติ โน อปริสุทฺธา, อคฺคปฺปตฺตา จ สารปฺปตฺตา จา’’ติ. ‘‘น โข, นิคฺโรธ, เอตฺตาวตา ตโปชิคุจฺฉา อคฺคปฺปตฺตา จ โหติ สารปฺปตฺตา จ; อปิ จ โข ตจปฺปตฺตา โหตี’’ติ.

„Was meinst du, Nigrodha? Ist unter diesen Umständen die Askese zur Läuterung rein oder unrein?“ – „Gewiss, Herr, unter diesen Umständen ist die Askese zur Läuterung rein und nicht unrein; sie hat den Gipfel erreicht und das Wesentliche erlangt.“ – „Nein, Nigrodha, damit hat die Askese zur Läuterung weder den Gipfel erreicht noch das Wesentliche erlangt; vielmehr hat sie erst die Bastschicht [die innere Rinde] erreicht.“

ปริสุทฺธเผคฺคุปฺปตฺตกถา

Abhandlung über das Erreichen des gereinigten Splintholzes

๗๒. ‘‘กิตฺตาวตา ปน, ภนฺเต, ตโปชิคุจฺฉา อคฺคปฺปตฺตา จ โหติ สารปฺปตฺตา จ? สาธุ เม, ภนฺเต, ภควา ตโปชิคุจฺฉาย อคฺคญฺเญว ปาเปตุ, สารญฺเญว ปาเปตู’’ติ. ‘‘อิธ, นิคฺโรธ, ตปสฺสี จาตุยามสํวรสํวุโต โหติ. กถญฺจ, นิคฺโรธ, ตปสฺสี จาตุยามสํวรสํวุโต โหติ…เป… ยโต โข, นิคฺโรธ, ตปสฺสี จาตุยามสํวรสํวุโต โหติ, อทุํ จสฺส โหติ ตปสฺสิตาย. โส อภิหรติ โน หีนายาวตฺตติ. โส วิวิตฺตํ เสนาสนํ ภชติ…เป… โส อิเม ปญฺจ นีวรเณ ปหาย เจตโส อุปกฺกิเลเส ปญฺญาย ทุพฺพลีกรเณ เมตฺตาสหคเตน เจตสา…เป… กรุณาสหคเตน เจตสา…เป… มุทิตาสหคเตน เจตสา…เป… อุเปกฺขาสหคเตน เจตสา วิปุเลน มหคฺคเตน อปฺปมาเณน อเวเรน อพฺยาปชฺเชน ผริตฺวา วิหรติ. โส อเนกวิหิตํ ปุพฺเพนิวาสํ อนุสฺสรติ เสยฺยถิทํ – เอกมฺปิ ชาตึ ทฺเวปิ ชาติโย ติสฺโสปิ ชาติโย จตสฺโสปิ ชาติโย ปญฺจปิ ชาติโย ทสปิ ชาติโย วีสมฺปิ ชาติโย ตึสมฺปิ ชาติโย จตฺตาลีสมฺปิ [Pg.42] ชาติโย ปญฺญาสมฺปิ ชาติโย ชาติสตมฺปิ ชาติสหสฺสมฺปิ ชาติสตสหสฺสมฺปิ อเนเกปิ สํวฏฺฏกปฺเป อเนเกปิ วิวฏฺฏกปฺเป อเนเกปิ สํวฏฺฏวิวฏฺฏกปฺเป – ‘อมุตฺราสึ เอวํนาโม เอวํโคตฺโต เอวํวณฺโณ เอวมาหาโร เอวํสุขทุกฺขปฺปฏิสํเวที เอวมายุปริยนฺโต, โส ตโต จุโต อมุตฺร อุทปาทึ, ตตฺราปาสึ เอวํนาโม เอวํโคตฺโต เอวํวณฺโณ เอวมาหาโร เอวํสุขทุกฺขปฺปฏิสํเวที เอวมายุปริยนฺโต, โส ตโต จุโต อิธูปปนฺโน’ติ. อิติ สาการํ สอุทฺเทสํ อเนกวิหิตํ ปุพฺเพนิวาสํ อนุสฺสรติ.

72. „Ab welchem Punkt aber, Herr, erreicht der Abscheu durch Askese seinen Höhepunkt und seinen Kern? Es wäre gut, Herr, wenn der Erhabene mich zum bloßen Höhepunkt und zum bloßen Kern des Abscheus durch Askese führen würde.“ – „Hier, Nigrodha, ist ein Asket durch die vierfache Zügelung gezügelt. Und wie, Nigrodha, ist ein Asket durch die vierfache Zügelung gezügelt? ... [wie zuvor beschrieben] ... Wenn nun, Nigrodha, ein Asket durch die vierfache Zügelung gezügelt ist, so ist dies ein Merkmal seiner asketischen Praxis. Er führt dies weiter und kehrt nicht zum Niederen zurück. Er sucht eine abgelegene Wohnstätte auf ... [wie zuvor beschrieben] ... Er gibt diese fünf Hemmnisse auf, welche die Verunreinigungen des Geistes sind und die Weisheit schwächen, und verweilt, indem er mit einem von Güte erfüllten Geist ... [wie zuvor beschrieben] ... mit einem von Mitgefühl erfüllten Geist ... mit einem von Mitfreude erfüllten Geist ... mit einem von Gleichmut erfüllten Geist, weitreichend, erhaben, unermesslich, frei von Feindschaft und frei von Bedrängnis, die ganze Welt durchdringt. Er erinnert sich an viele frühere Existenzen, nämlich an eine Geburt, zwei Geburten, drei Geburten, vier Geburten, fünf Geburten, zehn Geburten, zwanzig Geburten, dreißig Geburten, vierzig Geburten, fünfzig Geburten, hundert Geburten, tausend Geburten, hunderttausend Geburten, an viele Perioden des Weltuntergangs, an viele Perioden des Weltentstehens, an viele Perioden des Weltuntergangs und Weltentstehens: ‚Dort hatte ich jenen Namen, jene Clanzugehörigkeit, jenes Aussehen, jene Nahrung, jenes Erleben von Glück und Leid, jene Lebensspanne; von dort verschieden, erschien ich dort wieder; auch dort hatte ich jenen Namen, jene Clanzugehörigkeit, jenes Aussehen, jene Nahrung, jenes Erleben von Glück und Leid, jene Lebensspanne; von dort verschieden, bin ich hier wiedererschienen.‘ So erinnert er sich mit allen Merkmalen und Einzelheiten an seine vielfältigen früheren Existenzen.“

‘‘ตํ กึ มญฺญสิ, นิคฺโรธ, ยทิ เอวํ สนฺเต ตโปชิคุจฺฉา ปริสุทฺธา วา โหติ อปริสุทฺธา วา’’ติ? ‘‘อทฺธา โข, ภนฺเต, เอวํ สนฺเต ตโปชิคุจฺฉา ปริสุทฺธา โหติ, โน อปริสุทฺธา, อคฺคปฺปตฺตา จ สารปฺปตฺตา จา’’ติ. ‘‘น โข, นิคฺโรธ, เอตฺตาวตา ตโปชิคุจฺฉา อคฺคปฺปตฺตา จ โหติ สารปฺปตฺตา จ; อปิ จ โข เผคฺคุปฺปตฺตา โหตี’’ติ.

„Was meinst du, Nigrodha, ist unter diesen Umständen der Abscheu durch Askese rein oder unrein?“ – „Gewiss, Herr, unter diesen Umständen ist der Abscheu durch Askese rein und nicht unrein, und er hat den Höhepunkt und den Kern erreicht.“ – „Nigrodha, allein dadurch erreicht der Abscheu durch Askese noch nicht den Höhepunkt und den Kern; vielmehr hat er erst das Splintholz erreicht.“

ปริสุทฺธอคฺคปฺปตฺตสารปฺปตฺตกถา

Abhandlung über die Reinheit, das Erreichen des Höhepunktes und des Kerns

๗๓. ‘‘กิตฺตาวตา ปน, ภนฺเต, ตโปชิคุจฺฉา อคฺคปฺปตฺตา จ โหติ สารปฺปตฺตา จ? สาธุ เม, ภนฺเต, ภควา ตโปชิคุจฺฉาย อคฺคญฺเญว ปาเปตุ, สารญฺเญว ปาเปตู’’ติ. ‘‘อิธ, นิคฺโรธ, ตปสฺสี จาตุยามสํวรสํวุโต โหติ. กถญฺจ, นิคฺโรธ, ตปสฺสี จาตุยามสํวรสํวุโต โหติ…เป… ยโต โข, นิคฺโรธ, ตปสฺสี จาตุยามสํวรสํวุโต โหติ, อทุํ จสฺส โหติ ตปสฺสิตาย. โส อภิหรติ โน หีนายาวตฺตติ. โส วิวิตฺตํ เสนาสนํ ภชติ…เป… โส อิเม ปญฺจ นีวรเณ ปหาย เจตโส อุปกฺกิเลเส ปญฺญาย ทุพฺพลีกรเณ เมตฺตาสหคเตน เจตสา…เป… อุเปกฺขาสหคเตน เจตสา วิปุเลน มหคฺคเตน อปฺปมาเณน อเวเรน อพฺยาปชฺเชน ผริตฺวา วิหรติ. โส อเนกวิหิตํ ปุพฺเพนิวาสํ อนุสฺสรติ. เสยฺยถิทํ – เอกมฺปิ ชาตึ ทฺเวปิ ชาติโย ติสฺโสปิ ชาติโย จตสฺโสปิ ชาติโย ปญฺจปิ ชาติโย…เป… อิติ สาการํ สอุทฺเทสํ อเนกวิหิตํ ปุพฺเพนิวาสํ อนุสฺสรติ. โส ทิพฺเพน จกฺขุนา วิสุทฺเธน อติกฺกนฺตมานุสเกน สตฺเต ปสฺสติ จวมาเน อุปปชฺชมาเน หีเน ปณีเต สุวณฺเณ ทุพฺพณฺเณ สุคเต ทุคฺคเต, ยถากมฺมูปเค สตฺเต ปชานาติ – ‘อิเม วต โภนฺโต สตฺตา กายทุจฺจริเตน [Pg.43] สมนฺนาคตา วจีทุจฺจริเตน สมนฺนาคตา มโนทุจฺจริเตน สมนฺนาคตา อริยานํ อุปวาทกา มิจฺฉาทิฏฺฐิกา มิจฺฉาทิฏฺฐิกมฺมสมาทานา. เต กายสฺส เภทา ปรํ มรณา อปายํ ทุคฺคตึ วินิปาตํ นิรยํ อุปปนฺนา. อิเม วา ปน โภนฺโต สตฺตา กายสุจริเตน สมนฺนาคตา วจีสุจริเตน สมนฺนาคตา มโนสุจริเตน สมนฺนาคตา อริยานํ อนุปวาทกา สมฺมาทิฏฺฐิกา สมฺมาทิฏฺฐิกมฺมสมาทานา. เต กายสฺส เภทา ปรํ มรณา สุคตึ สคฺคํ โลกํ อุปปนฺนา’ติ. อิติ ทิพฺเพน จกฺขุนา วิสุทฺเธน อติกฺกนฺตมานุสเกน สตฺเต ปสฺสติ จวมาเน อุปปชฺชมาเน หีเน ปณีเต สุวณฺเณ ทุพฺพณฺเณ สุคเต ทุคฺคเต, ยถากมฺมูปเค สตฺเต ปชานาติ.

73. „Ab welchem Punkt aber, Herr, erreicht der Abscheu durch Askese seinen Höhepunkt und seinen Kern? Es wäre gut, Herr, wenn der Erhabene mich zum bloßen Höhepunkt und zum bloßen Kern des Abscheus durch Askese führen würde.“ – „Hier, Nigrodha, ist ein Asket durch die vierfache Zügelung gezügelt. Und wie, Nigrodha, ist ein Asket durch die vierfache Zügelung gezügelt? ... [wie zuvor] ... Wenn nun, Nigrodha, ein Asket durch die vierfache Zügelung gezügelt ist, so ist dies ein Merkmal seiner asketischen Praxis. Er führt dies weiter und kehrt nicht zum Niederen zurück. Er sucht eine abgelegene Wohnstätte auf ... [wie zuvor] ... Er gibt diese fünf Hemmnisse auf, welche die Verunreinigungen des Geistes sind und die Weisheit schwächen, und verweilt, indem er mit einem von Güte erfüllten Geist ... [wie zuvor] ... mit einem von Gleichmut erfüllten Geist, weitreichend, erhaben, unermesslich, frei von Feindschaft und frei von Bedrängnis, die ganze Welt durchdringt. Er erinnert sich an viele frühere Existenzen, nämlich an eine Geburt, zwei Geburten, drei Geburten, vier Geburten, fünf Geburten ... [wie zuvor] ... so erinnert er sich mit allen Merkmalen und Einzelheiten an seine vielfältigen früheren Existenzen. Er sieht mit dem himmlischen Auge, dem geläuterten, das die menschliche Sehkraft übersteigt, die Wesen, wie sie verscheiden und wiedererscheinen, die niedrigen und die edlen, die schönen und die hässlichen, die glücklichen und die unglücklichen; er erkennt, wie die Wesen ihren Taten entsprechend weiterziehen: ‚Diese werten Wesen, die mit körperlichem Fehlverhalten, sprachlichem Fehlverhalten und geistigem Fehlverhalten behaftet waren, die Edle schmähten, falsche Ansichten hegten und Handlungen aus falschen Ansichten ausführten, sind nach dem Zerfall des Körpers, nach dem Tod, auf einen Abweg, auf eine unglückliche Fährte, in den Untergang, in die Hölle gelangt. Jene werten Wesen aber, die über gutes körperliches, sprachliches und geistiges Verhalten verfügten, die Edle nicht schmähten, rechte Ansichten hegten und Handlungen aus rechten Ansichten ausführten, sind nach dem Zerfall des Körpers, nach dem Tod, auf eine glückliche Fährte, in eine himmlische Welt gelangt.‘ So sieht er mit dem himmlischen Auge, dem geläuterten, das die menschliche Sehkraft übersteigt, die Wesen verscheiden und wiedererscheinen ... er erkennt, wie die Wesen ihren Taten entsprechend weiterziehen.“

‘‘ตํ กึ มญฺญสิ, นิคฺโรธ, ยทิ เอวํ สนฺเต ตโปชิคุจฺฉา ปริสุทฺธา วา โหติ อปริสุทฺธา วา’’ติ? ‘‘อทฺธา โข, ภนฺเต, เอวํ สนฺเต ตโปชิคุจฺฉา ปริสุทฺธา โหติ โน อปริสุทฺธา, อคฺคปฺปตฺตา จ สารปฺปตฺตา จา’’ติ.

„Was meinst du, Nigrodha, ist unter diesen Umständen der Abscheu durch Askese rein oder unrein?“ – „Gewiss, Herr, unter diesen Umständen ist der Abscheu durch Askese rein und nicht unrein, und er hat den Höhepunkt und den Kern erreicht.“

๗๔. ‘‘เอตฺตาวตา โข, นิคฺโรธ, ตโปชิคุจฺฉา อคฺคปฺปตฺตา จ โหติ สารปฺปตฺตา จ. อิติ โข, นิคฺโรธ, ยํ มํ ตฺวํ อวจาสิ – ‘โก นาม โส, ภนฺเต, ภควโต ธมฺโม, เยน ภควา สาวเก วิเนติ, เยน ภควตา สาวกา วินีตา อสฺสาสปฺปตฺตา ปฏิชานนฺติ อชฺฌาสยํ อาทิพฺรหฺมจริย’นฺติ. อิติ โข ตํ, นิคฺโรธ, ฐานํ อุตฺตริตรญฺจ ปณีตตรญฺจ, เยนาหํ สาวเก วิเนมิ, เยน มยา สาวกา วินีตา อสฺสาสปฺปตฺตา ปฏิชานนฺติ อชฺฌาสยํ อาทิพฺรหฺมจริย’’นฺติ.

74. „In diesem Maße, Nigrodha, erreicht der Abscheu durch Askese den Höhepunkt und den Kern. Was nun das betrifft, Nigrodha, was du mich gefragt hast: ‚Was ist das für eine Lehre des Erhabenen, durch die der Erhabene seine Schüler schult, und durch die geschult die Schüler des Erhabenen Trost finden und sich zum grundlegenden heiligen Leben bekennen?‘ – Nigrodha, jener Grund, durch den ich meine Schüler schule und durch den geschult meine Schüler Trost finden und sich zum grundlegenden heiligen Leben bekennen, ist noch höher und noch vorzüglicher als dies.“

เอวํ วุตฺเต, เต ปริพฺพาชกา อุนฺนาทิโน อุจฺจาสทฺทมหาสทฺทา อเหสุํ – ‘‘เอตฺถ มยํ อนสฺสาม สาจริยกา, น มยํ อิโต ภิยฺโย อุตฺตริตรํ ปชานามา’’ติ.

Als dies gesagt wurde, erhoben jene Wanderphilosophen ein lautes Geschrei und Getöse: „Hierin sind wir samt unseren Lehrern verloren gegangen; wir kennen nichts, was höher und vorzüglicher wäre als dies.“

นิคฺโรธสฺส ปชฺฌายนํ

Nigrodhas Grübeln

๗๕. ยทา อญฺญาสิ สนฺธาโน คหปติ – ‘‘อญฺญทตฺถุ โข ทานิเม อญฺญติตฺถิยา ปริพฺพาชกา ภควโต ภาสิตํ สุสฺสูสนฺติ, โสตํ โอทหนฺติ, อญฺญาจิตฺตํ อุปฏฺฐาเปนฺตี’’ติ. อถ นิคฺโรธํ ปริพฺพาชกํ เอตทโวจ [Pg.44] – ‘‘อิติ โข, ภนฺเต นิคฺโรธ, ยํ มํ ตฺวํ อวจาสิ – ‘ยคฺเฆ, คหปติ, ชาเนยฺยาสิ, เกน สมโณ โคตโม สทฺธึ สลฺลปติ, เกน สากจฺฉํ สมาปชฺชติ, เกน ปญฺญาเวยฺยตฺติยํ สมาปชฺชติ, สุญฺญาคารหตา สมณสฺส โคตมสฺส ปญฺญา, อปริสาวจโร สมโณ โคตโม นาลํ สลฺลาปาย, โส อนฺตมนฺตาเนว เสวติ; เสยฺยถาปิ นาม โคกาณา ปริยนฺตจารินี อนฺตมนฺตาเนว เสวติ. เอวเมว สุญฺญาคารหตา สมณสฺส โคตมสฺส ปญฺญา, อปริสาวจโร สมโณ โคตโม นาลํ สลฺลาปาย; โส อนฺตมนฺตาเนว เสวติ; อิงฺฆ, คหปติ, สมโณ โคตโม อิมํ ปริสํ อาคจฺเฉยฺย, เอกปญฺเหเนว นํ สํสาเทยฺยาม, ตุจฺฉกุมฺภีว นํ มญฺเญ โอโรเธยฺยามา’ติ. อยํ โข โส, ภนฺเต, ภควา อรหํ สมฺมาสมฺพุทฺโธ อิธานุปฺปตฺโต, อปริสาวจรํ ปน นํ กโรถ, โคกาณํ ปริยนฺตจารินึ กโรถ, เอกปญฺเหเนว นํ สํสาเทถ, ตุจฺฉกุมฺภีว นํ โอโรเธถา’’ติ. เอวํ วุตฺเต, นิคฺโรโธ ปริพฺพาชโก ตุณฺหีภูโต มงฺกุภูโต ปตฺตกฺขนฺโธ อโธมุโข ปชฺฌายนฺโต อปฺปฏิภาโน นิสีทิ.

75. Als der Hausvater Sandhana erkannte: „Gewiss wollen diese andersgläubigen Wanderphilosophen nun der Rede des Erhabenen lauschen, sie leihen ihm das Ohr und richten ihren Geist auf Erkenntnis“, da sprach er zu dem Wanderphilosophen Nigrodha: „Nun denn, Ehrwürdiger Nigrodha, was jene Worte betrifft, die Ihr mir gegenüber geäußert habt: ‚Wohlan, Hausvater, wüsstest du doch, mit wem der Asket Gotama spricht, mit wem er eine Unterredung führt, mit wem er im Austausch von Weisheit glänzt? Die Weisheit des Asketen Gotama wird durch das Leben in leerer Einsamkeit zunichtegemacht. Der Asket Gotama meidet Versammlungen, er ist unfähig zum Gespräch, er hält sich nur an abgelegenen Orten auf. Wie eine einäugige Kuh, die nur am Rande weidet und sich nur an den äußeren Grenzen aufhält, so wird die Weisheit des Asketen Gotama durch das Leben in leerer Einsamkeit zunichtegemacht. Der Asket Gotama meidet Versammlungen, er ist unfähig zum Gespräch; er hält sich nur an abgelegenen Orten auf. Wohlan, Hausvater, wenn der Asket Gotama doch nur in diese Versammlung käme! Mit einer einzigen Frage würden wir ihn in Verlegenheit bringen, wie einen leeren Topf würden wir ihn einkreisen.‘ Hier nun, Ehrwürdiger, ist jener Erhabene, der Heilige, vollkommen Erwachte, hierhergekommen. Nun macht ihn doch zum Meider von Versammlungen! Macht ihn zur einäugigen Kuh, die am Rande weidet! Bringt ihn mit einer einzigen Frage in Verlegenheit! Umstellt ihn wie einen leeren Topf!“ Als dies gesagt wurde, saß der Wanderphilosoph Nigrodha schweigend, niedergeschlagen, mit hängenden Schultern und gesenktem Haupt da, grübelnd und ohne Geistesgegenwart.

๗๖. อถ โข ภควา นิคฺโรธํ ปริพฺพาชกํ ตุณฺหีภูตํ มงฺกุภูตํ ปตฺตกฺขนฺธํ อโธมุขํ ปชฺฌายนฺตํ อปฺปฏิภานํ วิทิตฺวา นิคฺโรธํ ปริพฺพาชกํ เอตทโวจ – ‘‘สจฺจํ กิร, นิคฺโรธ, ภาสิตา เต เอสา วาจา’’ติ? ‘‘สจฺจํ, ภนฺเต, ภาสิตา เม เอสา วาจา, ยถาพาเลน ยถามูฬฺเหน ยถาอกุสเลนา’’ติ. ‘‘ตํ กึ มญฺญสิ, นิคฺโรธ. กินฺติ เต สุตํ ปริพฺพาชกานํ วุฑฺฒานํ มหลฺลกานํ อาจริยปาจริยานํ ภาสมานานํ – ‘เย เต อเหสุํ อตีตมทฺธานํ อรหนฺโต สมฺมาสมฺพุทฺธา, เอวํ สุ เต ภควนฺโต สํคมฺม สมาคมฺม อุนฺนาทิโน อุจฺจาสทฺทมหาสทฺทา อเนกวิหิตํ ติรจฺฉานกถํ อนุยุตฺตา วิหรนฺติ. เสยฺยถิทํ – ราชกถํ โจรกถํ…เป… อิติภวาภวกถํ อิติ วา. เสยฺยถาปิ ตฺวํ เอตรหิ สาจริยโก. อุทาหุ, เอวํ สุ เต ภควนฺโต อรญฺญวนปตฺถานิ ปนฺตานิ เสนาสนานิ ปฏิเสวนฺติ อปฺปสทฺทานิ อปฺปนิคฺโฆสานิ วิชนวาตานิ มนุสฺสราหสฺเสยฺยกานิ ปฏิสลฺลานสารุปฺปานิ, เสยฺยถาปาหํ เอตรหี’ติ.

76. Da erkannte der Erhabene, dass der Wanderphilosoph Nigrodha schweigend, niedergeschlagen, mit hängenden Schultern und gesenktem Haupt, grübelnd und ohne Geistesgegenwart dasaß, und er sprach zum Wanderphilosophen Nigrodha: „Ist es wahr, Nigrodha, dass diese Worte von dir gesprochen wurden?“ – „Es ist wahr, Herr, diese Worte wurden von mir gesprochen, wie von einem Toren, wie von einem Verwirrten, wie von einem Unwissenden.“ – „Was meinst du, Nigrodha? Was hast du von den alten, betagten Wanderphilosophen, den Lehrern und Lehrerslehrern, gehört, wenn sie sprachen: ‚Jene Erhabenen, Heiligen, vollkommen Erwachten, die in vergangenen Zeiten lebten – verbrachten jene Erhabenen ihre Zeit etwa in Versammlungen und Zusammenkünften, lärmend mit lauter Stimme und großem Geschrei, vielfältigen niedrigen Gesprächen (tiracchānakatha) hingegeben, wie etwa Gesprächen über Könige, Diebe... oder über Werden und Vergehen, so wie du es jetzt samt deinen Lehrern tust? Oder suchten jene Erhabenen vielmehr abgelegene Lagerstätten in Wäldern und Dschungeln auf, die geräuscharm und frei von Getümmel sind, fernab von der Masse der Menschen, geeignet für die Zurückgezogenheit, so wie ich es jetzt tue?‘“}, {

‘‘สุตํ เมตํ, ภนฺเต. ปริพฺพาชกานํ วุฑฺฒานํ มหลฺลกานํ อาจริยปาจริยานํ ภาสมานานํ – ‘เย เต อเหสุํ อตีตมทฺธานํ อรหนฺโต สมฺมาสมฺพุทฺธา[Pg.45], น เอวํ สุ เต ภควนฺโต สํคมฺม สมาคมฺม อุนฺนาทิโน อุจฺจาสทฺทมหาสทฺทา อเนกวิหิตํ ติรจฺฉานกถํ อนุยุตฺตา วิหรนฺติ. เสยฺยถิทํ – ราชกถํ โจรกถํ…เป… อิติภวาภวกถํ อิติ วา, เสยฺยถาปาหํ เอตรหิ สาจริยโก. เอวํ สุ เต ภควนฺโต อรญฺญวนปตฺถานิ ปนฺตานิ เสนาสนานิ ปฏิเสวนฺติ อปฺปสทฺทานิ อปฺปนิคฺโฆสานิ วิชนวาตานิ มนุสฺสราหสฺเสยฺยกานิ ปฏิสลฺลานสารุปฺปานิ, เสยฺยถาปิ ภควา เอตรหี’’’ติ.

„So habe ich es gehört, Herr. Von den alten, betagten Wanderphilosophen, den Lehrern und Lehrerslehrern, die sprachen: ‚Jene Erhabenen, Heiligen, vollkommen Erwachten, die in vergangenen Zeiten lebten – jene Erhabenen verbrachten ihre Zeit nicht in Versammlungen und Zusammenkünften, lärmend mit lauter Stimme und großem Geschrei, vielfältigen niedrigen Gesprächen hingegeben, wie etwa Gesprächen über Könige, Diebe... oder über Werden und Vergehen, so wie ich es jetzt samt meinen Lehrern tue. Vielmehr suchten jene Erhabenen abgelegene Lagerstätten in Wäldern und Dschungeln auf, die geräuscharm und frei von Getümmel sind, fernab von der Masse der Menschen, geeignet für die Zurückgezogenheit, so wie der Erhabene es jetzt tut.‘“}, {

‘‘ตสฺส เต, นิคฺโรธ, วิญฺญุสฺส สโต มหลฺลกสฺส น เอตทโหสิ – ‘พุทฺโธ โส ภควา โพธาย ธมฺมํ เทเสติ, ทนฺโต โส ภควา ทมถาย ธมฺมํ เทเสติ, สนฺโต โส ภควา สมถาย ธมฺมํ เทเสติ, ติณฺโณ โส ภควา ตรณาย ธมฺมํ เทเสติ, ปรินิพฺพุโต โส ภควา ปรินิพฺพานาย ธมฺมํ เทเสตี’’’ติ?

„Kam dir, Nigrodha, der du doch verständig und betagt bist, nicht dieser Gedanke: ‚Jener Erhabene ist erwacht und lehrt das Dhamma zum Zwecke des Erwachens; jener Erhabene ist gezähmt und lehrt das Dhamma zum Zwecke der Zähmung; jener Erhabene ist gestillt und lehrt das Dhamma zum Zwecke der Stillung; jener Erhabene ist hinübergegangen und lehrt das Dhamma zum Zwecke des Hinübergehens; jener Erhabene ist erloschen und lehrt das Dhamma zum Zwecke des Erlöschens‘?“}, {

พฺรหฺมจริยปริโยสานสจฺฉิกิริยา

Die Verwirklichung des Zieles des heiligen Lebens

๗๗. เอวํ วุตฺเต, นิคฺโรโธ ปริพฺพาชโก ภควนฺตํ เอตทโวจ – ‘‘อจฺจโย มํ, ภนฺเต, อจฺจคมา ยถาพาลํ ยถามูฬฺหํ ยถาอกุสลํ, ยฺวาหํ เอวํ ภควนฺตํ อวจาสึ. ตสฺส เม, ภนฺเต, ภควา อจฺจยํ อจฺจยโต ปฏิคฺคณฺหาตุ อายตึ สํวรายา’’ติ. ‘‘ตคฺฆ ตฺวํ, นิคฺโรธ, อจฺจโย อจฺจคมา ยถาพาลํ ยถามูฬฺหํ ยถาอกุสลํ, โย มํ ตฺวํ เอวํ อวจาสิ. ยโต จ โข ตฺวํ, นิคฺโรธ, อจฺจยํ อจฺจยโต ทิสฺวา ยถาธมฺมํ ปฏิกโรสิ, ตํ เต มยํ ปฏิคฺคณฺหาม. วุทฺธิ เหสา, นิคฺโรธ, อริยสฺส วินเย, โย อจฺจยํ อจฺจยโต ทิสฺวา ยถาธมฺมํ ปฏิกโรติ อายตึ สํวรํ อาปชฺชติ. อหํ โข ปน, นิคฺโรธ, เอวํ วทามิ –

77. Als dies gesagt wurde, sprach der Wanderphilosoph Nigrodha zum Erhabenen: „Ein Vergehen hat mich überkommen, Herr, wie einen Toren, wie einen Verwirrten, wie einen Unwissenden, dass ich so über den Erhabenen sprach. Möge der Erhabene mein Vergehen als Vergehen annehmen, damit ich mich in Zukunft darin mäßige.“ – „Gewiss, Nigrodha, ein Vergehen hat dich überkommen, wie einen Toren, wie einen Verwirrten, wie einen Unwissenden, dass du so über mich sprachst. Da du aber, Nigrodha, dein Vergehen als Vergehen einsiehst und es der Regel entsprechend wiedergutzumachen suchst, nehmen wir dies von dir an. Denn das ist Wachstum in der Disziplin des Edlen, wenn man sein Vergehen als Vergehen einsieht, es der Regel entsprechend wiedergutmacht und in Zukunft Zügelung übt. Ich aber, Nigrodha, sage Folgendes:“}]```

‘เอตุ วิญฺญู ปุริโส อสโฐ อมายาวี อุชุชาติโก, อหมนุสาสามิ อหํ ธมฺมํ เทเสมิ. ยถานุสิฏฺฐํ ตถา ปฏิปชฺชมาโน, ยสฺสตฺถาย กุลปุตฺตา สมฺมเทว อคารสฺมา อนคาริยํ ปพฺพชนฺติ, ตทนุตฺตรํ พฺรหฺมจริยปริโยสานํ ทิฏฺเฐว ธมฺเม สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหริสฺสติ สตฺตวสฺสานิ. ติฏฺฐนฺตุ, นิคฺโรธ, สตฺต วสฺสานิ. เอตุ วิญฺญู ปุริโส อสโฐ อมายาวี อุชุชาติโก, อหมนุสาสามิ อหํ ธมฺมํ เทเสมิ. ยถานุสิฏฺฐํ ตถา ปฏิปชฺชมาโน, ยสฺสตฺถาย กุลปุตฺตา [Pg.46] สมฺมเทว อคารสฺมา อนคาริยํ ปพฺพชนฺติ, ตทนุตฺตรํ พฺรหฺมจริยปริโยสานํ ทิฏฺเฐว ธมฺเม สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหริสฺสติ ฉ วสฺสานิ. ปญฺจ วสฺสานิ… จตฺตาริ วสฺสานิ… ตีณิ วสฺสานิ… ทฺเว วสฺสานิ… เอกํ วสฺสํ. ติฏฺฐตุ, นิคฺโรธ, เอกํ วสฺสํ. เอตุ วิญฺญู ปุริโส อสโฐ อมายาวี อุชุชาติโก อหมนุสาสามิ อหํ ธมฺมํ เทเสมิ. ยถานุสิฏฺฐํ ตถา ปฏิปชฺชมาโน, ยสฺสตฺถาย กุลปุตฺตา สมฺมเทว อคารสฺมา อนคาริยํ ปพฺพชนฺติ, ตทนุตฺตรํ พฺรหฺมจริยปริโยสานํ ทิฏฺเฐว ธมฺเม สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหริสฺสติ สตฺต มาสานิ. ติฏฺฐนฺตุ, นิคฺโรธ, สตฺต มาสานิ… ฉ มาสานิ… ปญฺจ มาสานิ … จตฺตาริ มาสานิ… ตีณิ มาสานิ… ทฺเว มาสานิ… เอกํ มาสํ… อฑฺฒมาสํ. ติฏฺฐตุ, นิคฺโรธ, อฑฺฒมาโส. เอตุ วิญฺญู ปุริโส อสโฐ อมายาวี อุชุชาติโก, อหมนุสาสามิ อหํ ธมฺมํ เทเสมิ. ยถานุสิฏฺฐํ ตถา ปฏิปชฺชมาโน, ยสฺสตฺถาย กุลปุตฺตา สมฺมเทว อคารสฺมา อนคาริยํ ปพฺพชนฺติ, ตทนุตฺตรํ พฺรหฺมจริยปริโยสานํ ทิฏฺเฐว ธมฺเม สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหริสฺสติ สตฺตาหํ’.

„Es möge ein weiser Mensch kommen, einer, der nicht betrügerisch, nicht täuschend und von aufrechter Gesinnung ist; ich werde ihn unterweisen, ich werde die Lehre verkünden. Wenn er so praktiziert, wie er unterwiesen wurde, wird er jenes Ziel, um dessentwillen Söhne aus gutem Hause rechtmäßig vom häuslichen Leben in die Hauslosigkeit ziehen – jene unübertreffliche Vollendung des heiligen Lebens – noch in diesem Leben selbst durch eigene höhere Erkenntnis verwirklichen, erlangen und darin verweilen, und zwar in sieben Jahren. Lasst die sieben Jahre beiseite, Nigrodha. Es möge ein weiser Mensch kommen, einer, der nicht betrügerisch, nicht täuschend und von aufrechter Gesinnung ist; ich werde ihn unterweisen, ich werde die Lehre verkünden. Wenn er so praktiziert, wie er unterwiesen wurde, wird er jene unübertreffliche Vollendung des heiligen Lebens noch in diesem Leben selbst durch höhere Erkenntnis verwirklichen, erlangen und darin verweilen, und zwar in sechs Jahren. In fünf Jahren ... vier Jahren ... drei Jahren ... zwei Jahren ... einem Jahr. Lass das eine Jahr beiseite, Nigrodha. Es möge ein weiser Mensch kommen, einer, der nicht betrügerisch, nicht täuschend und von aufrechter Gesinnung ist; ich werde ihn unterweisen, ich werde die Lehre verkünden. Wenn er so praktiziert, wie er unterwiesen wurde, wird er jene unübertreffliche Vollendung des heiligen Lebens noch in diesem Leben selbst durch höhere Erkenntnis verwirklichen, erlangen und darin verweilen, und zwar in sieben Monaten. Lasst die sieben Monate beiseite, Nigrodha ... sechs Monate ... fünf Monate ... vier Monate ... drei Monate ... zwei Monate ... einen Monat ... einen halben Monat. Lass den halben Monat beiseite, Nigrodha. Es möge ein weiser Mensch kommen, einer, der nicht betrügerisch, nicht täuschend und von aufrechter Gesinnung ist; ich werde ihn unterweisen, ich werde die Lehre verkünden. Wenn er so praktiziert, wie er unterwiesen wurde, wird er jene unübertreffliche Vollendung des heiligen Lebens noch in diesem Leben selbst durch höhere Erkenntnis verwirklichen, erlangen und darin verweilen, und zwar in sieben Tagen.“

ปริพฺพาชกานํ ปชฺฌายนํ

Die Niedergeschlagenheit der Wanderer

๗๘. ‘‘สิยา โข ปน เต, นิคฺโรธ, เอวมสฺส – ‘อนฺเตวาสิกมฺยตา โน สมโณ โคตโม เอวมาหา’ติ. น โข ปเนตํ, นิคฺโรธ, เอวํ ทฏฺฐพฺพํ. โย เอว โว อาจริโย, โส เอว โว อาจริโย โหตุ. สิยา โข ปน เต, นิคฺโรธ, เอวมสฺส – ‘อุทฺเทสา โน จาเวตุกาโม สมโณ โคตโม เอวมาหา’ติ. น โข ปเนตํ, นิคฺโรธ, เอวํ ทฏฺฐพฺพํ. โย เอว โว อุทฺเทโส โส เอว โว อุทฺเทโส โหตุ. สิยา โข ปน เต, นิคฺโรธ, เอวมสฺส – ‘อาชีวา โน จาเวตุกาโม สมโณ โคตโม เอวมาหา’ติ. น โข ปเนตํ, นิคฺโรธ, เอวํ ทฏฺฐพฺพํ. โย เอว โว อาชีโว, โส เอว โว อาชีโว โหตุ. สิยา โข ปน เต, นิคฺโรธ, เอวมสฺส – ‘เย โน ธมฺมา อกุสลา อกุสลสงฺขาตา สาจริยกานํ, เตสุ ปติฏฺฐาเปตุกาโม สมโณ โคตโม เอวมาหา’ติ. น โข ปเนตํ, นิคฺโรธ, เอวํ ทฏฺฐพฺพํ. อกุสลา เจว โว เต ธมฺมา โหนฺตุ อกุสลสงฺขาตา จ สาจริยกานํ. สิยา โข ปน เต[Pg.47], นิคฺโรธ, เอวมสฺส – ‘เย โน ธมฺมา กุสลา กุสลสงฺขาตา สาจริยกานํ, เตหิ วิเวเจตุกาโม สมโณ โคตโม เอวมาหา’ติ. น โข ปเนตํ, นิคฺโรธ, เอวํ ทฏฺฐพฺพํ. กุสลา เจว โว เต ธมฺมา โหนฺตุ กุสลสงฺขาตา จ สาจริยกานํ. อิติ ขฺวาหํ, นิคฺโรธ, เนว อนฺเตวาสิกมฺยตา เอวํ วทามิ, นปิ อุทฺเทสา จาเวตุกาโม เอวํ วทามิ, นปิ อาชีวา จาเวตุกาโม เอวํ วทามิ, นปิ เย โว ธมฺมา อกุสลา อกุสลสงฺขาตา สาจริยกานํ, เตสุ ปติฏฺฐาเปตุกาโม เอวํ วทามิ, นปิ เย โว ธมฺมา กุสลา กุสลสงฺขาตา สาจริยกานํ, เตหิ วิเวเจตุกาโม เอวํ วทามิ. สนฺติ จ โข, นิคฺโรธ, อกุสลา ธมฺมา อปฺปหีนา สํกิเลสิกา โปโนพฺภวิกา สทรา ทุกฺขวิปากา อายตึ ชาติชรามรณิยา, เยสาหํ ปหานาย ธมฺมํ เทเสมิ. ยถาปฏิปนฺนานํ โว สํกิเลสิกา ธมฺมา ปหียิสฺสนฺติ, โวทานียา ธมฺมา อภิวฑฺฒิสฺสนฺติ, ปญฺญาปาริปูรึ เวปุลฺลตฺตญฺจ ทิฏฺเฐว ธมฺเม สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหริสฺสถา’’ติ.

78. „Es könnte wohl sein, Nigrodha, dass du denkst: ‚Der Asket Gotama sagt dies nur, weil er uns als seine Schüler gewinnen möchte.‘ Doch so, Nigrodha, sollte man dies nicht sehen. Wer euer Lehrer ist, der bleibe euer Lehrer. Es könnte wohl sein, Nigrodha, dass du denkst: ‚Der Asket Gotama sagt dies, weil er uns von unserem Studium abringen möchte.‘ Doch so sollte man dies nicht sehen. Was euer Studium ist, das bleibe euer Studium. Es könnte wohl sein, Nigrodha, dass du denkst: ‚Der Asket Gotama sagt dies, weil er uns von unserem Lebensunterhalt abringen möchte.‘ Doch so sollte man dies nicht sehen. Was euer Lebensunterhalt ist, das bleibe euer Lebensunterhalt. Es könnte wohl sein, Nigrodha, dass du denkst: ‚Der Asket Gotama sagt dies, weil er uns in jenen unheilsamen Dingen, die von unseren Lehrern als unheilsam bezeichnet werden, festigen möchte.‘ Doch so sollte man dies nicht sehen. Jene Dinge, die für euch und eure Lehrer unheilsam sind, mögen auch weiterhin als unheilsam gelten. Es könnte wohl sein, Nigrodha, dass du denkst: ‚Der Asket Gotama sagt dies, weil er uns von jenen heilsamen Dingen, die von unseren Lehrern als heilsam bezeichnet werden, abbringen möchte.‘ Doch so sollte man dies nicht sehen. Jene Dinge, die für euch und eure Lehrer heilsam sind, mögen auch weiterhin als heilsam gelten. So also, Nigrodha, sage ich dies weder aus dem Wunsch nach Schülerschaft, noch um euch vom Studium oder vom Lebensunterhalt abzubringen, noch um euch in unheilsamen Dingen festzusetzen oder von heilsamen Dingen abzubringen. Vielmehr gibt es unheilsame Dinge, die nicht aufgegeben sind, die verunreinigend sind, die zu neuer Wiedergeburt führen, die voller Qual sind, die Leid als Frucht tragen und in der Zukunft zu Geburt, Alter und Tod führen. Um diese aufzugeben, verkünde ich die Lehre. Wenn ihr danach praktiziert, werden die verunreinigenden Dinge verschwinden, die reinigenden Zustände werden zunehmen, und ihr werdet die Vollendung und Fülle der Weisheit noch in diesem Leben selbst durch höhere Erkenntnis verwirklichen, erlangen und darin verweilen.“

๗๙. เอวํ วุตฺเต, เต ปริพฺพาชกา ตุณฺหีภูตา มงฺกุภูตา ปตฺตกฺขนฺธา อโธมุขา ปชฺฌายนฺตา อปฺปฏิภานา นิสีทึสุ ยถา ตํ มาเรน ปริยุฏฺฐิตจิตฺตา. อถ โข ภควโต เอตทโหสิ – ‘‘สพฺเพ ปิเม โมฆปุริสา ผุฏฺฐา ปาปิมตา. ยตฺร หิ นาม เอกสฺสปิ น เอวํ ภวิสฺสติ – ‘หนฺท มยํ อญฺญาณตฺถมฺปิ สมเณ โคตเม พฺรหฺมจริยํ จราม, กึ กริสฺสติ สตฺตาโห’’’ติ? อถ โข ภควา อุทุมฺพริกาย ปริพฺพาชการาเม สีหนาทํ นทิตฺวา เวหาสํ อพฺภุคฺคนฺตฺวา คิชฺฌกูเฏ ปพฺพเต ปจฺจุปฏฺฐาสิ. สนฺธาโน ปน คหปติ ตาวเทว ราชคหํ ปาวิสีติ.

79. Als dies gesagt worden war, saßen jene Wanderer schweigend, niedergeschlagen, mit hängenden Schultern und gesenktem Blick da, grübelnd und ohne Antwort, so als ob ihr Geist von Mara besessen wäre. Da dachte der Erhabene: „Alle diese hohlen Menschen sind vom Bösen berührt. Wie ist es möglich, dass auch nicht einem von ihnen der Gedanke kommt: ‚Wohlan, wir wollen unter dem Asketen Gotama das heilige Leben führen, sei es auch nur um der Erkenntnis willen – was machen schon sieben Tage aus?‘“ Daraufhin stieß der Erhabene im Park der Wanderer von Udumbarikā seinen Löwenruf aus, erhob sich in die Luft und erschien auf dem Geierberg wieder. Der Hausvater Sandhāna aber betrat in jenem Augenblick Rājagaha.

อุทุมฺพริกสุตฺตํ นิฏฺฐิตํ ทุติยํ.

Das Udumbarika-Sutta, das zweite, ist abgeschlossen.

๓. จกฺกวตฺติสุตฺตํ

3. Cakkavatti-Sutta

อตฺตทีปสรณตา

Sich selbst als Insel und Zuflucht haben

๘๐. เอวํ [Pg.48] เม สุตํ – เอกํ สมยํ ภควา มคเธสุ วิหรติ มาตุลายํ. ตตฺร โข ภควา ภิกฺขู อามนฺเตสิ – ‘‘ภิกฺขโว’’ติ. ‘‘ภทฺทนฺเต’’ติ เต ภิกฺขู ภควโต ปจฺจสฺโสสุํ. ภควา เอตทโวจ – ‘‘อตฺตทีปา, ภิกฺขเว, วิหรถ อตฺตสรณา อนญฺญสรณา, ธมฺมทีปา ธมฺมสรณา อนญฺญสรณา. กถญฺจ ปน, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อตฺตทีโป วิหรติ อตฺตสรโณ อนญฺญสรโณ, ธมฺมทีโป ธมฺมสรโณ อนญฺญสรโณ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ กาเย กายานุปสฺสี วิหรติ อาตาปี สมฺปชาโน สติมา วิเนยฺย โลเก อภิชฺฌาโทมนสฺสํ. เวทนาสุ เวทนานุปสฺสี…เป… จิตฺเต จิตฺตานุปสฺสี…เป… ธมฺเมสุ ธมฺมานุปสฺสี วิหรติ อาตาปี สมฺปชาโน สติมา วิเนยฺย โลเก อภิชฺฌาโทมนสฺสํ. เอวํ โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อตฺตทีโป วิหรติ อตฺตสรโณ อนญฺญสรโณ, ธมฺมทีโป ธมฺมสรโณ อนญฺญสรโณ.

80. So habe ich gehört. Zu einer Zeit weilte der Erhabene bei den Magadhern in Mātulā. Dort wandte sich der Erhabene an die Mönche: „Mönche!“ – „Ehrwürdiger Herr“, antworteten jene Mönche dem Erhabenen. Der Erhabene sprach dies: „Mönche, verweilt mit euch selbst als Insel, mit euch selbst als Zuflucht, ohne eine andere Zuflucht; mit dem Dhamma als Insel, mit dem Dhamma als Zuflucht, ohne eine andere Zuflucht. Und wie, Mönche, verweilt ein Mönch mit sich selbst als Insel, mit sich selbst als Zuflucht, ohne eine andere Zuflucht, mit dem Dhamma als Insel, mit dem Dhamma als Zuflucht, ohne eine andere Zuflucht? Da, Mönche, verweilt ein Mönch, indem er den Körper im Körper betrachtet, eifrig, besonnen und achtsam, nachdem er Verlangen und Trübsal hinsichtlich der Welt überwunden hat. Er verweilt, indem er die Gefühle in den Gefühlen betrachtet... (ebenso)... den Geist im Geist betrachtet... (ebenso)... die Geistesobjekte in den Geistesobjekten betrachtet, eifrig, besonnen und achtsam, nachdem er Verlangen und Trübsal hinsichtlich der Welt überwunden hat. So, Mönche, verweilt ein Mönch mit sich selbst als Insel, mit sich selbst als Zuflucht, ohne eine andere Zuflucht, mit dem Dhamma als Insel, mit dem Dhamma als Zuflucht, ohne eine andere Zuflucht.“

‘‘โคจเร, ภิกฺขเว, จรถ สเก เปตฺติเก วิสเย. โคจเร, ภิกฺขเว, จรตํ สเก เปตฺติเก วิสเย น ลจฺฉติ มาโร โอตารํ, น ลจฺฉติ มาโร อารมฺมณํ. กุสลานํ, ภิกฺขเว, ธมฺมานํ สมาทานเหตุ เอวมิทํ ปุญฺญํ ปวฑฺฒติ.

„Mönche, wandelt in eurem eigenen Bereich, im Wirkungskreis eures Vaters. Mönche, bei jenen, die in ihrem eigenen Bereich, im väterlichen Wirkungskreis wandeln, wird Māra keinen Zugang finden, wird Māra keinen Anlass finden. Mönche, aufgrund der Aneignung heilsamer Dinge nimmt das Verdienst auf diese Weise stetig zu.“

ทฬฺหเนมิจกฺกวตฺติราชา

Der Weltbeherrscher-König Daḷhanemi

๘๑. ‘‘ภูตปุพฺพํ, ภิกฺขเว, ราชา ทฬฺหเนมิ นาม อโหสิ จกฺกวตฺตี ธมฺมิโก ธมฺมราชา จาตุรนฺโต วิชิตาวี ชนปทตฺถาวริยปฺปตฺโต สตฺตรตนสมนฺนาคโต. ตสฺสิมานิ สตฺต รตนานิ อเหสุํ เสยฺยถิทํ – จกฺกรตนํอุ หตฺถิรตนํ อสฺสรตนํ มณิรตนํ อิตฺถิรตนํ คหปติรตนํ ปริณายกรตนเมว สตฺตมํ. ปโรสหสฺสํ โข ปนสฺส ปุตฺตา อเหสุํ สูรา วีรงฺครูปา ปรเสนปฺปมทฺทนา. โส อิมํ ปถวึ สาครปริยนฺตํ อทณฺเฑน อสตฺเถน ธมฺเมน อภิวิชิย อชฺฌาวสิ.

81. „Mönche, in der Vergangenheit gab es einen König namens Daḷhanemi, ein Weltbeherrscher, ein gerechter Rechtskönig, Herrscher über die vier Weltgegenden, ein Sieger, der seinem Land Stabilität verlieh und mit den sieben Juwelen ausgestattet war. Er besaß diese sieben Juwelen, nämlich: das Rad-Juwel, das Elefanten-Juwel, das Ross-Juwel, das Edelstein-Juwel, das Frauen-Juwel, das Schatzmeister-Juwel und als siebtes das Berater-Juwel. Er hatte mehr als tausend Söhne, tapfer, von heldenhafter Gestalt, Bezwinger fremder Heere. Er regierte diese Erde bis zum Ozean, nachdem er sie ohne Stock und ohne Schwert, allein durch Gerechtigkeit, rechtmäßig erobert hatte.“

๘๒. ‘‘อถ [Pg.49] โข, ภิกฺขเว, ราชา ทฬฺหเนมิ พหุนฺนํ วสฺสานํ พหุนฺนํ วสฺสสตานํ พหุนฺนํ วสฺสสหสฺสานํ อจฺจเยน อญฺญตรํ ปุริสํ อามนฺเตสิ – ‘ยทา ตฺวํ, อมฺโภ ปุริส, ปสฺเสยฺยาสิ ทิพฺพํ จกฺกรตนํ โอสกฺกิตํ ฐานา จุตํ, อถ เม อาโรเจยฺยาสี’ติ. ‘เอวํ, เทวา’ติ โข, ภิกฺขเว, โส ปุริโส รญฺโญ ทฬฺหเนมิสฺส ปจฺจสฺโสสิ. อทฺทสา โข, ภิกฺขเว, โส ปุริโส พหุนฺนํ วสฺสานํ พหุนฺนํ วสฺสสตานํ พหุนฺนํ วสฺสสหสฺสานํ อจฺจเยน ทิพฺพํ จกฺกรตนํ โอสกฺกิตํ ฐานา จุตํ, ทิสฺวาน เยน ราชา ทฬฺหเนมิ เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ราชานํ ทฬฺหเนมึ เอตทโวจ – ‘ยคฺเฆ, เทว, ชาเนยฺยาสิ, ทิพฺพํ เต จกฺกรตนํ โอสกฺกิตํ ฐานา จุต’นฺติ. อถ โข, ภิกฺขเว, ราชา ทฬฺหเนมิ เชฏฺฐปุตฺตํ กุมารํ อามนฺตาเปตฺวา เอตทโวจ – ‘ทิพฺพํ กิร เม, ตาต กุมาร, จกฺกรตนํ โอสกฺกิตํ ฐานา จุตํ. สุตํ โข ปน เมตํ – ยสฺส รญฺโญ จกฺกวตฺติสฺส ทิพฺพํ จกฺกรตนํ โอสกฺกติ ฐานา จวติ, น ทานิ เตน รญฺญา จิรํ ชีวิตพฺพํ โหตีติ. ภุตฺตา โข ปน เม มานุสกา กามา, สมโย ทานิ เม ทิพฺเพ กาเม ปริเยสิตุํ. เอหิ ตฺวํ, ตาต กุมาร, อิมํ สมุทฺทปริยนฺตํ ปถวึ ปฏิปชฺช. อหํ ปน เกสมสฺสุํ โอหาเรตฺวา กาสายานิ วตฺถานิ อจฺฉาเทตฺวา อคารสฺมา อนคาริยํ ปพฺพชิสฺสามี’ติ.

82. „Nach dem Verlauf vieler Jahre, vieler Jahrhunderte, vieler Jahrtausende, Mönche, wandte sich König Daḷhanemi an einen gewissen Mann: ‚Sobald du, werter Mann, siehst, dass das himmlische Rad-Juwel von seinem Platz herabgesunken und gewichen ist, so melde es mir.‘ – ‚Jawohl, Herr‘, antwortete jener Mann dem König Daḷhanemi. Nach dem Verlauf vieler Jahre, vieler Jahrhunderte, vieler Jahrtausende, Mönche, sah jener Mann, dass das himmlische Rad-Juwel von seinem Platz herabgesunken und gewichen war. Als er dies sah, begab er sich zu König Daḷhanemi und sprach: ‚Möget Ihr wissen, Herr, Euer himmlisches Rad-Juwel ist von seinem Platz herabgesunken und gewichen.‘ Daraufhin, Mönche, ließ König Daḷhanemi den Kronprinzen rufen und sprach: ‚Mein lieber Sohn, man sagt mir, mein himmlisches Rad-Juwel sei von seinem Platz herabgesunken und gewichen. Ich habe jedoch gehört: Wenn bei einem Weltbeherrscher das himmlische Rad-Juwel von seinem Platz sinkt und weicht, hat jener König nicht mehr lange zu leben. Die menschlichen Genüsse habe ich genossen; nun ist es Zeit für mich, nach göttlichen Genüssen zu streben. Komm, mein lieber Sohn, überimm dieses Land bis zum Ozean. Ich aber werde Haupthaar und Bart scheren, die gelben Gewänder anlegen und aus der Hauslosigkeit in die Hauslosigkeit ziehen.‘“

๘๓. ‘‘อถ โข, ภิกฺขเว, ราชา ทฬฺหเนมิ เชฏฺฐปุตฺตํ กุมารํ สาธุกํ รชฺเช สมนุสาสิตฺวา เกสมสฺสุํ โอหาเรตฺวา กาสายานิ วตฺถานิ อจฺฉาเทตฺวา อคารสฺมา อนคาริยํ ปพฺพชิ. สตฺตาหปพฺพชิเต โข ปน, ภิกฺขเว, ราชิสิมฺหิ ทิพฺพํ จกฺกรตนํ อนฺตรธายิ.

83. „Nachdem König Daḷhanemi, Mönche, den Kronprinzen ordnungsgemäß in die Regierungsgeschäfte eingewiesen hatte, schor er Haupthaar und Bart, legte die gelben Gewänder an und zog aus dem Haus in die Hauslosigkeit fort. Sieben Tage nach dem Fortgang des königlichen Weisen, Mönche, verschwand das himmlische Rad-Juwel.“

‘‘อถ โข, ภิกฺขเว, อญฺญตโร ปุริโส เยน ราชา ขตฺติโย มุทฺธาภิสิตฺโต เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ราชานํ ขตฺติยํ มุทฺธาภิสิตฺตํ เอตทโวจ – ‘ยคฺเฆ, เทว, ชาเนยฺยาสิ, ทิพฺพํ จกฺกรตนํ อนฺตรหิต’นฺติ. อถ โข, ภิกฺขเว, ราชา ขตฺติโย มุทฺธาภิสิตฺโต ทิพฺเพ จกฺกรตเน อนฺตรหิเต อนตฺตมโน อโหสิ, อนตฺตมนตญฺจ ปฏิสํเวเทสิ. โส เยน ราชิสิ เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ราชิสึ เอตทโวจ – ‘ยคฺเฆ, เทว, ชาเนยฺยาสิ, ทิพฺพํ จกฺกรตนํ อนฺตรหิต’นฺติ. เอวํ วุตฺเต, ภิกฺขเว, ราชิสิ ราชานํ ขตฺติยํ มุทฺธาภิสิตฺตํ เอตทโวจ – ‘มา โข ตฺวํ, ตาต, ทิพฺเพ [Pg.50] จกฺกรตเน อนฺตรหิเต อนตฺตมโน อโหสิ, มา อนตฺตมนตญฺจ ปฏิสํเวเทสิ, น หิ เต, ตาต, ทิพฺพํ จกฺกรตนํ เปตฺติกํ ทายชฺชํ. อิงฺฆ ตฺวํ, ตาต, อริเย จกฺกวตฺติวตฺเต วตฺตาหิ. ฐานํ โข ปเนตํ วิชฺชติ, ยํ เต อริเย จกฺกวตฺติวตฺเต วตฺตมานสฺส ตทหุโปสเถ ปนฺนรเส สีสํนฺหาตสฺส อุโปสถิกสฺส อุปริปาสาทวรคตสฺส ทิพฺพํ จกฺกรตนํ ปาตุภวิสฺสติ สหสฺสารํ สเนมิกํ สนาภิกํ สพฺพาการปริปูร’นฺติ.

„Daraufhin, Mönche, begab sich ein gewisser Mann zu dem gesalbten Kriegerkönig und sprach: ‚Möget Ihr wissen, Herr, das himmlische Rad-Juwel ist verschwunden.‘ Da wurde der gesalbte Kriegerkönig über das Verschwinden des himmlischen Rad-Juwels unglücklich und verlieh seiner Unzufriedenheit Ausdruck. Er begab sich zu dem königlichen Weisen und sprach: ‚Möget Ihr wissen, Herr, das himmlische Rad-Juwel ist verschwunden.‘ Als dies gesagt war, Mönche, sprach der königliche Weise zum gesalbten Kriegerkönig: ‚Mein lieber Sohn, sei nicht unglücklich über das Verschwinden des himmlischen Rad-Juwels und verleihe deiner Unzufriedenheit keinen Ausdruck. Denn das himmlische Rad-Juwel, mein Sohn, ist kein Erbgut deines Vaters. Wohlan, mein Sohn, übe dich in den edlen Pflichten eines Weltbeherrschers. Wenn du dich in den edlen Pflichten eines Weltbeherrschers übst, besteht die Möglichkeit, dass dir am fünfzehnten Tag, dem Uposatha-Tag, wenn du das Haupt gewaschen hast, den Uposatha fastest und dich im obersten Stockwerk des Palastes befindest, das himmlische Rad-Juwel mit tausend Speichen, mit Felgen und Nabe, in jeder Hinsicht vollkommen, erscheinen wird.‘“

จกฺกวตฺติอริยวตฺตํ

Die edle Pflicht des Weltbeherrschers

๘๔. ‘‘‘กตมํ ปน ตํ, เทว, อริยํ จกฺกวตฺติวตฺต’นฺติ? ‘เตน หิ ตฺวํ, ตาต, ธมฺมํเยว นิสฺสาย ธมฺมํ สกฺกโรนฺโต ธมฺมํ ครุํ กโรนฺโต ธมฺมํ มาเนนฺโต ธมฺมํ ปูเชนฺโต ธมฺมํ อปจายมาโน ธมฺมทฺธโช ธมฺมเกตุ ธมฺมาธิปเตยฺโย ธมฺมิกํ รกฺขาวรณคุตฺตึ สํวิทหสฺสุ อนฺโตชนสฺมึ พลกายสฺมึ ขตฺติเยสุ อนุยนฺเตสุ พฺราหฺมณคหปติเกสุ เนคมชานปเทสุ สมณพฺราหฺมเณสุ มิคปกฺขีสุ. มา จ เต, ตาต, วิชิเต อธมฺมกาโร ปวตฺติตฺถ. เย จ เต, ตาต, วิชิเต อธนา อสฺสุ, เตสญฺจ ธนมนุปฺปเทยฺยาสิ. เย จ เต, ตาต, วิชิเต สมณพฺราหฺมณา มทปฺปมาทา ปฏิวิรตา ขนฺติโสรจฺเจ นิวิฏฺฐา เอกมตฺตานํ ทเมนฺติ, เอกมตฺตานํ สเมนฺติ, เอกมตฺตานํ ปรินิพฺพาเปนฺติ, เต กาเลน กาลํ อุปสงฺกมิตฺวา ปริปุจฺเฉยฺยาสิ ปริคฺคณฺเหยฺยาสิ – ‘‘กึ, ภนฺเต, กุสลํ, กึ อกุสลํ, กึ สาวชฺชํ, กึ อนวชฺชํ, กึ เสวิตพฺพํ, กึ น เสวิตพฺพํ, กึ เม กรียมานํ ทีฆรตฺตํ อหิตาย ทุกฺขาย อสฺส, กึ วา ปน เม กรียมานํ ทีฆรตฺตํ หิตาย สุขาย อสฺสา’’ติ? เตสํ สุตฺวา ยํ อกุสลํ ตํ อภินิวชฺเชยฺยาสิ, ยํ กุสลํ ตํ สมาทาย วตฺเตยฺยาสิ. อิทํ โข, ตาต, ตํ อริยํ จกฺกวตฺติวตฺต’นฺติ.

84. „‚Was aber ist diese edle Pflicht eines Radbegehrenden Königs, Majestät?‘ – ‚Wohlan denn, mein Lieber, stütze dich allein auf das Dhamma, ehre das Dhamma, achte das Dhamma, verehre das Dhamma, huldige dem Dhamma, mache das Dhamma zu deiner Fahne, das Dhamma zu deinem Banner, das Dhamma zu deinem Oberherrn. Gewähre den Deinen im Hause, dem Heer, den verbündeten Edelleuten, den Brahmanen und Hausvätern, den Stadt- und Landbewohnern, den Asketen und Brahmanen sowie den Tieren und Vögeln rechten Schutz, Schirm und Obhut. Lass in deinem Reich kein unrechtmäßiges Handeln zu. Denen, die in deinem Reich arm sind, sollst du Mittel zum Lebensunterhalt geben. Und jene Asketen und Brahmanen in deinem Reich, die von Rausch und Nachlässigkeit abstehen, in Geduld und Sanftmut gefestigt sind und allein sich selbst zähmen, allein sich selbst beruhigen, allein sich selbst zur völligen Ruhe führen – diese sollst du von Zeit zu Zeit aufsuchen und fragen: „Was, Ehrwürdige, ist heilsam? Was ist unheilsam? Was ist tadelnswert? Was ist tadellos? Was soll man pflegen? Was soll man nicht pflegen? Was gereicht mir, wenn ich es tue, lange Zeit zum Unheil und Leiden, oder was gereicht mir, wenn ich es tue, lange Zeit zum Wohl und Glück?“ Wenn du sie gehört hast, sollst du das meiden, was unheilsam ist, und das aufgreifen und befolgen, was heilsam ist. Dies, mein Lieber, ist die edle Pflicht eines Radbegehrenden Königs.‘“

จกฺกรตนปาตุภาโว

Das Erscheinen des Rad-Kleinods

๘๕. ‘‘‘เอวํ, เทวา’ติ โข, ภิกฺขเว, ราชา ขตฺติโย มุทฺธาภิสิตฺโต ราชิสิสฺส ปฏิสฺสุตฺวา อริเย จกฺกวตฺติวตฺเต วตฺติ. ตสฺส อริเย จกฺกวตฺติวตฺเต วตฺตมานสฺส ตทหุโปสเถ ปนฺนรเส สีสํนฺหาตสฺส อุโปสถิกสฺส [Pg.51] อุปริปาสาทวรคตสฺส ทิพฺพํ จกฺกรตนํ ปาตุรโหสิ สหสฺสารํ สเนมิกํ สนาภิกํ สพฺพาการปริปูรํ. ทิสฺวาน รญฺโญ ขตฺติยสฺส มุทฺธาภิสิตฺตสฺส เอตทโหสิ – ‘สุตํ โข ปน เมตํ – ยสฺส รญฺโญ ขตฺติยสฺส มุทฺธาภิสิตฺตสฺส ตทหุโปสเถ ปนฺนรเส สีสํนฺหาตสฺส อุโปสถิกสฺส อุปริปาสาทวรคตสฺส ทิพฺพํ จกฺกรตนํ ปาตุภวติ สหสฺสารํ สเนมิกํ สนาภิกํ สพฺพาการปริปูรํ, โส โหติ ราชา จกฺกวตฺตี’ติ. อสฺสํ นุ โข อหํ ราชา จกฺกวตฺตีติ.

85. „‚Gewiss, Majestät‘, antwortete der kriegerische, gesalbte König dem königlichen Seher, ihr Mönche, und befolgte die edle Pflicht eines Radbegehrenden Königs. Während er die edle Pflicht eines Radbegehrenden Königs befolgte, erschien ihm am fünfzehnten Tag, dem Uposatha-Tag, nachdem er sich das Haupt gewaschen hatte und den Uposatha beging, auf der obersten Terrasse seines Palastes das göttliche Rad-Kleinod mit tausend Speichen, mit Felge und Nabe, in jeder Hinsicht vollkommen. Als der kriegerische, gesalbte König dies sah, dachte er: ‚Gehört habe ich dies: Wenn einem kriegerischen, gesalbten König am fünfzehnten Tag, dem Uposatha-Tag, nachdem er sich das Haupt gewaschen hat und den Uposatha begeht, auf der obersten Terrasse seines Palastes das göttliche Rad-Kleinod mit tausend Speichen, mit Felge und Nabe, in jeder Hinsicht vollkommen erscheint, dann ist er ein Radbegehrender König. Bin ich nun wohl ein Radbegehrender König?‘“

‘‘อถ โข, ภิกฺขเว, ราชา ขตฺติโย มุทฺธาภิสิตฺโต อุฏฺฐายาสนา เอกํสํ อุตราสงฺคํ กริตฺวา วาเมน หตฺเถน ภิงฺการํ คเหตฺวา ทกฺขิเณน หตฺเถน จกฺกรตนํ อพฺภุกฺกิริ – ‘ปวตฺตตุ ภวํ จกฺกรตนํ, อภิวิชินาตุ ภวํ จกฺกรตน’นฺติ.

„Daraufhin, ihr Mönche, erhob sich der kriegerische, gesalbte König von seinem Sitz, legte sein Obergewand über eine Schulter, nahm mit der linken Hand einen goldenen Krug und besprengte mit der rechten Hand das Rad-Kleinod, wobei er sprach: ‚Möge das edle Rad-Kleinod rollen! Möge das edle Rad-Kleinod siegreich sein!‘“

‘‘อถ โข ตํ, ภิกฺขเว, จกฺกรตนํ ปุรตฺถิมํ ทิสํ ปวตฺติ, อนฺวเทว ราชา จกฺกวตฺตี สทฺธึ จตุรงฺคินิยา เสนาย. ยสฺมึ โข ปน, ภิกฺขเว, ปเทเส จกฺกรตนํ ปติฏฺฐาสิ, ตตฺถ ราชา จกฺกวตฺตี วาสํ อุปคจฺฉิ สทฺธึ จตุรงฺคินิยา เสนาย. เย โข ปน, ภิกฺขเว, ปุรตฺถิมาย ทิสาย ปฏิราชาโน, เต ราชานํ จกฺกวตฺตึ อุปสงฺกมิตฺวา เอวมาหํสุ – ‘เอหิ โข, มหาราช, สฺวาคตํ เต มหาราช, สกํ เต, มหาราช, อนุสาส, มหาราชา’ติ. ราชา จกฺกวตฺตี เอวมาห – ‘ปาโณ น หนฺตพฺโพ, อทินฺนํ นาทาตพฺพํ, กาเมสุมิจฺฉา น จริตพฺพา, มุสา น ภาสิตพฺพา, มชฺชํ น ปาตพฺพํ, ยถาภุตฺตญฺจ ภุญฺชถา’ติ. เย โข ปน, ภิกฺขเว, ปุรตฺถิมาย ทิสาย ปฏิราชาโน, เต รญฺโญ จกฺกวตฺติสฺส อนุยนฺตา อเหสุํ.

„Daraufhin, ihr Mönche, rollte das Rad-Kleinod in Richtung Osten, und der Radbegehrende König folgte ihm mit seinem viergliedrigen Heer nach. An welchem Ort das Rad-Kleinod haltmachte, dort schlug der Radbegehrende König mit seinem viergliedrigen Heer sein Lager auf. Die Kleinkönige im Osten kamen zum Radbegehrenden König und sprachen: ‚Komm, o Großer König! Willkommen, o Großer König! Alles gehört Dir, o Großer König! Herrsche, o Großer König!‘ Der Radbegehrende König sprach: ‚Kein Lebewesen soll getötet werden. Nichtgegebenes soll nicht genommen werden. In den Sinnenlüsten soll kein Fehlverhalten begangen werden. Unwahrheit soll nicht gesprochen werden. Berauschendes soll nicht getrunken werden. Bezieht eure Einkünfte so, wie es bisher gebräuchlich war.‘ Die Kleinkönige im Osten wurden so zu Gefolgsleuten des Radbegehrenden Königs.“

๘๖. ‘‘อถ โข ตํ, ภิกฺขเว, จกฺกรตนํ ปุรตฺถิมํ สมุทฺทํ อชฺโฌคาเหตฺวา ปจฺจุตฺตริตฺวา ทกฺขิณํ ทิสํ ปวตฺติ…เป… ทกฺขิณํ สมุทฺทํ อชฺโฌคาเหตฺวา ปจฺจุตฺตริตฺวา ปจฺฉิมํ ทิสํ ปวตฺติ, อนฺวเทว ราชา จกฺกวตฺตี สทฺธึ จตุรงฺคินิยา เสนาย. ยสฺมึ โข ปน, ภิกฺขเว, ปเทเส จกฺกรตนํ ปติฏฺฐาสิ, ตตฺถ ราชา จกฺกวตฺตี วาสํ อุปคจฺฉิ สทฺธึ จตุรงฺคินิยา เสนาย. เย โข ปน, ภิกฺขเว, ปจฺฉิมาย ทิสาย ปฏิราชาโน, เต ราชานํ จกฺกวตฺตึ อุปสงฺกมิตฺวา เอวมาหํสุ – ‘เอหิ โข, มหาราช, สฺวาคตํ เต, มหาราช, สกํ เต, มหาราช, อนุสาส, มหาราชา’ติ. ราชา จกฺกวตฺตี [Pg.52] เอวมาห – ‘ปาโณ น หนฺตพฺโพ, อทินฺนํ นาทาตพฺพํ, กาเมสุมิจฺฉา น จริตพฺพา, มุสา น ภาสิตพฺพา, มชฺชํ น ปาตพฺพํ, ยถาภุตฺตญฺจ ภุญฺชถา’ติ. เย โข ปน, ภิกฺขเว, ปจฺฉิมาย ทิสาย ปฏิราชาโน, เต รญฺโญ จกฺกวตฺติสฺส อนุยนฺตา อเหสุํ.

86. „Daraufhin, ihr Mönche, tauchte das Rad-Kleinod in das östliche Meer ein, kam wieder hervor und rollte in Richtung Süden ... (und so weiter) ... tauchte in das südliche Meer ein, kam wieder hervor und rollte in Richtung Westen, und der Radbegehrende König folgte ihm mit seinem viergliedrigen Heer nach. An welchem Ort das Rad-Kleinod haltmachte, dort schlug der Radbegehrende König mit seinem viergliedrigen Heer sein Lager auf. Die Kleinkönige im Westen kamen zum Radbegehrenden König und sprachen: ‚Komm, o Großer König! Willkommen, o Großer König! Alles gehört Dir, o Großer König! Herrsche, o Großer König!‘ Der Radbegehrende König sprach: ‚Kein Lebewesen soll getötet werden. Nichtgegebenes soll nicht genommen werden. In den Sinnenlüsten soll kein Fehlverhalten begangen werden. Unwahrheit soll nicht gesprochen werden. Berauschendes soll nicht getrunken werden. Bezieht eure Einkünfte so, wie es bisher gebräuchlich war.‘ Die Kleinkönige im Westen wurden so zu Gefolgsleuten des Radbegehrenden Königs.“

๘๗. ‘‘อถ โข ตํ, ภิกฺขเว, จกฺกรตนํ ปจฺฉิมํ สมุทฺทํ อชฺโฌคาเหตฺวา ปจฺจุตฺตริตฺวา อุตฺตรํ ทิสํ ปวตฺติ, อนฺวเทว ราชา จกฺกวตฺตี สทฺธึ จตุรงฺคินิยา เสนาย. ยสฺมึ โข ปน, ภิกฺขเว, ปเทเส จกฺกรตนํ ปติฏฺฐาสิ, ตตฺถ ราชา จกฺกวตฺตี วาสํ อุปคจฺฉิ สทฺธึ จตุรงฺคินิยา เสนาย. เย โข ปน, ภิกฺขเว, อุตฺตราย ทิสาย ปฏิราชาโน, เต ราชานํ จกฺกวตฺตึ อุปสงฺกมิตฺวา เอวมาหํสุ – ‘เอหิ โข, มหาราช, สฺวาคตํ เต, มหาราช, สกํ เต, มหาราช, อนุสาส, มหาราชา’ติ. ราชา จกฺกวตฺตี เอวมาห – ‘ปาโณ น หนฺตพฺโพ, อทินฺนํ นาทาตพฺพํ, กาเมสุมิจฺฉา น จริตพฺพา, มุสา น ภาสิตพฺพา, มชฺชํ น ปาตพฺพํ, ยถาภุตฺตญฺจ ภุญฺชถา’ติ. เย โข ปน, ภิกฺขเว, อุตฺตราย ทิสาย ปฏิราชาโน, เต รญฺโญ จกฺกวตฺติสฺส อนุยนฺตา อเหสุํ.

87. „Dann, ihr Mönche, tauchte jenes Radjuwel in den westlichen Ozean ein, kam wieder heraus und rollte in die nördliche Himmelsrichtung; der Weltmonarch folgte ihm unmittelbar zusammen mit seinem viergliedrigen Heer. An welcher Stelle auch immer, ihr Mönche, das Radjuwel verweilte, dort schlug der Weltmonarch zusammen mit seinem viergliedrigen Heer sein Lager auf. Die Unterkönige in der nördlichen Himmelsrichtung traten an den Weltmonarchen heran und sprachen: ‚Komm, o Großer König! Willkommen, o Großer König! Dies ist dein eigenes Reich, o Großer König! Belehre uns, o Großer König!‘ Der Weltmonarch sprach: ‚Kein Lebewesen soll getötet werden, nichts Ungegebenes soll genommen werden, kein sexuelles Fehlverhalten soll begangen werden, keine Lüge soll gesprochen werden, kein Rauschmittel soll getrunken werden; und genießt eure Einkünfte wie bisher durch rechtmäßige Abgaben.‘ Die Unterkönige in der nördlichen Himmelsrichtung wurden so zu Gefolgsleuten des Weltmonarchen.“

‘‘อถ โข ตํ, ภิกฺขเว, จกฺกรตนํ สมุทฺทปริยนฺตํ ปถวึ อภิวิชินิตฺวา ตเมว ราชธานึ ปจฺจาคนฺตฺวา รญฺโญ จกฺกวตฺติสฺส อนฺเตปุรทฺวาเร อตฺถกรณปมุเข อกฺขาหตํ มญฺเญ อฏฺฐาสิ รญฺโญ จกฺกวตฺติสฺส อนฺเตปุรํ อุปโสภยมานํ.

„Dann, ihr Mönche, nachdem jenes Radjuwel die Erde bis zur Meeresgrenze unterworfen hatte, kehrte es zu eben jener königlichen Hauptstadt zurück und blieb vor dem Tor des inneren Palastes des Weltmonarchen am Eingang der Gerichtshalle stehen, als wäre es fest an einer Achse montiert, und zierte so den inneren Palast des Weltmonarchen.“

ทุติยาทิจกฺกวตฺติกถา

Die Abhandlung über den zweiten Weltmonarchen und die folgenden

๘๘. ‘‘ทุติโยปิ โข, ภิกฺขเว, ราชา จกฺกวตฺตี…เป… ตติโยปิ โข, ภิกฺขเว, ราชา จกฺกวตฺตี… จตุตฺโถปิ โข, ภิกฺขเว, ราชา จกฺกวตฺตี… ปญฺจโมปิ โข, ภิกฺขเว, ราชา จกฺกวตฺตี… ฉฏฺโฐปิ โข, ภิกฺขเว, ราชา จกฺกวตฺตี… สตฺตโมปิ โข, ภิกฺขเว, ราชา จกฺกวตฺตี พหุนฺนํ วสฺสานํ พหุนฺนํ วสฺสสตานํ พหุนฺนํ วสฺสสหสฺสานํ อจฺจเยน อญฺญตรํ ปุริสํ อามนฺเตสิ – ‘ยทา ตฺวํ, อมฺโภ ปุริส, ปสฺเสยฺยาสิ ทิพฺพํ จกฺกรตนํ โอสกฺกิตํ ฐานา จุตํ, อถ เม อาโรเจยฺยาสี’ติ. ‘เอวํ, เทวา’ติ โข, ภิกฺขเว, โส ปุริโส รญฺโญ จกฺกวตฺติสฺส ปจฺจสฺโสสิ. อทฺทสา โข[Pg.53], ภิกฺขเว, โส ปุริโส พหุนฺนํ วสฺสานํ พหุนฺนํ วสฺสสตานํ พหุนฺนํ วสฺสสหสฺสานํ อจฺจเยน ทิพฺพํ จกฺกรตนํ โอสกฺกิตํ ฐานา จุตํ. ทิสฺวาน เยน ราชา จกฺกวตฺตี เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ราชานํ จกฺกวตฺตึ เอตทโวจ – ‘ยคฺเฆ, เทว, ชาเนยฺยาสิ, ทิพฺพํ เต จกฺกรตนํ โอสกฺกิตํ ฐานา จุต’นฺติ?

88. „Auch der zweite Weltmonarch, ihr Mönche … der dritte … der vierte … der fünfte … der sechste … der siebte Weltmonarch rief nach dem Ablauf vieler Jahre, vieler Jahrhunderte, vieler Jahrtausende einen Mann zu sich und sprach: ‚Wenn du, guter Mann, sehen solltest, dass das himmlische Radjuwel von seiner Stelle gewichen oder herabgesunken ist, dann teile es mir mit.‘ ‚Sehr wohl, Herr‘, antwortete jener Mann dem Weltmonarchen, ihr Mönche. Nach dem Ablauf vieler Jahre, vieler Jahrhunderte, vieler Jahrtausende sah jener Mann tatsächlich, dass das himmlische Radjuwel von seiner Stelle gewichen und herabgesunken war. Als er dies sah, begab er sich dorthin, wo der Weltmonarch war, und sprach zum Weltmonarchen: ‚Wisse, o Herr, dein himmlisches Radjuwel ist von seiner Stelle gewichen und herabgesunken.‘“

๘๙. ‘‘อถ โข, ภิกฺขเว, ราชา จกฺกวตฺตี เชฏฺฐปุตฺตํ กุมารํ อามนฺตาเปตฺวา เอตทโวจ – ‘ทิพฺพํ กิร เม, ตาต กุมาร, จกฺกรตนํ โอสกฺกิตํ, ฐานา จุตํ, สุตํ โข ปน เมตํ – ยสฺส รญฺโญ จกฺกวตฺติสฺส ทิพฺพํ จกฺกรตนํ โอสกฺกติ, ฐานา จวติ, น ทานิ เตน รญฺญา จิรํ ชีวิตพฺพํ โหตีติ. ภุตฺตา โข ปน เม มานุสกา กามา, สมโย ทานิ เม ทิพฺเพ กาเม ปริเยสิตุํ, เอหิ ตฺวํ, ตาต กุมาร, อิมํ สมุทฺทปริยนฺตํ ปถวึ ปฏิปชฺช. อหํ ปน เกสมสฺสุํ โอหาเรตฺวา กาสายานิ วตฺถานิ อจฺฉาเทตฺวา อคารสฺมา อนคาริยํ ปพฺพชิสฺสามี’ติ.

89. „Dann, ihr Mönche, ließ der Weltmonarch den Kronprinzen, seinen ältesten Sohn, rufen und sprach: ‚Mein lieber Sohn, wie man sagt, ist mein himmlisches Radjuwel von seiner Stelle gewichen und herabgesunken. Ich habe aber gehört: Wenn einem Weltmonarchen das himmlische Radjuwel von der Stelle weicht und herabsinkt, so hat dieser König nicht mehr lange zu leben. Ich habe die menschlichen Sinnenfreuden genossen; nun ist es Zeit für mich, nach himmlischen Freuden zu suchen. Komm, mein lieber Sohn, nimm diese Erde bis zur Meeresgrenze in deine Obhut. Ich aber werde mir Haar und Bart scheren, die gelben Gewänder anlegen und vom häuslichen Leben in die Hauslosigkeit ziehen.‘“

‘‘อถ โข, ภิกฺขเว, ราชา จกฺกวตฺตี เชฏฺฐปุตฺตํ กุมารํ สาธุกํ รชฺเช สมนุสาสิตฺวา เกสมสฺสุํ โอหาเรตฺวา กาสายานิ วตฺถานิ อจฺฉาเทตฺวา อคารสฺมา อนคาริยํ ปพฺพชิ. สตฺตาหปพฺพชิเต โข ปน, ภิกฺขเว, ราชิสิมฺหิ ทิพฺพํ จกฺกรตนํ อนฺตรธายิ.

„Dann, ihr Mönche, nachdem der Weltmonarch den Kronprinzen, seinen ältesten Sohn, gründlich in der Regierungsführung unterwiesen hatte, schor er sich Haar und Bart, legte die gelben Gewänder an und zog vom häuslichen Leben in die Hauslosigkeit. Sieben Tage nach dem Auszug des königlichen Sehers, ihr Mönche, verschwand das himmlische Radjuwel.“

๙๐. ‘‘อถ โข, ภิกฺขเว, อญฺญตโร ปุริโส เยน ราชา ขตฺติโย มุทฺธาภิสิตฺโต เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ราชานํ ขตฺติยํ มุทฺธาภิสิตฺตํ เอตทโวจ – ‘ยคฺเฆ, เทว, ชาเนยฺยาสิ, ทิพฺพํ จกฺกรตนํ อนฺตรหิต’นฺติ? อถ โข, ภิกฺขเว, ราชา ขตฺติโย มุทฺธาภิสิตฺโต ทิพฺเพ จกฺกรตเน อนฺตรหิเต อนตฺตมโน อโหสิ. อนตฺตมนตญฺจ ปฏิสํเวเทสิ; โน จ โข ราชิสึ อุปสงฺกมิตฺวา อริยํ จกฺกวตฺติวตฺตํ ปุจฺฉิ. โส สมเตเนว สุทํ ชนปทํ ปสาสติ. ตสฺส สมเตน ชนปทํ ปสาสโต ปุพฺเพนาปรํ ชนปทา น ปพฺพนฺติ, ยถา ตํ ปุพฺพกานํ ราชูนํ อริเย จกฺกวตฺติวตฺเต วตฺตมานานํ.

90. „Dann, ihr Mönche, begab sich ein gewisser Mann zu dem gesalbten Kriegerkönig und sprach: ‚Wisse, o Herr, das himmlische Radjuwel ist verschwunden.‘ Da wurde der gesalbte Kriegerkönig, ihr Mönche, unruhig über das Verschwinden des himmlischen Radjuwels. Er empfand großen Unmut; doch er suchte den königlichen Seher nicht auf, um ihn nach der edlen Pflicht eines Weltmonarchen zu fragen. Er regierte das Land nur nach seinem eigenen Ermessen. Während er das Land nach eigenem Ermessen regierte, gediehen die Provinzen im Vergleich zu früher nicht mehr so, wie es bei den früheren Königen der Fall war, die nach der edlen Pflicht eines Weltmonarchen gehandelt hatten.“

‘‘อถ โข, ภิกฺขเว, อมจฺจา ปาริสชฺชา คณกมหามตฺตา อนีกฏฺฐา โทวาริกา มนฺตสฺสาชีวิโน สนฺนิปติตฺวา ราชานํ ขตฺติยํ มุทฺธาภิสิตฺตํ เอตทโวจุํ – ‘น โข เต, เทว, สมเตน (สุทํ) ชนปทํ ปสาสโต ปุพฺเพนาปรํ [Pg.54] ชนปทา ปพฺพนฺติ, ยถา ตํ ปุพฺพกานํ ราชูนํ อริเย จกฺกวตฺติวตฺเต วตฺตมานานํ. สํวิชฺชนฺติ โข เต, เทว, วิชิเต อมจฺจา ปาริสชฺชา คณกมหามตฺตา อนีกฏฺฐา โทวาริกา มนฺตสฺสาชีวิโน มยญฺเจว อญฺเญ จ เย มยํ อริยํ จกฺกวตฺติวตฺตํ ธาเรม. อิงฺฆ ตฺวํ, เทว, อมฺเห อริยํ จกฺกวตฺติวตฺตํ ปุจฺฉ. ตสฺส เต มยํ อริยํ จกฺกวตฺติวตฺตํ ปุฏฺฐา พฺยากริสฺสามา’ติ.

„Dann, ihr Mönche, versammelten sich die Minister, die Berater, die Finanzbeamten, die Befehlshaber, die Torhüter und die Weisen und sprachen zu dem gesalbten Kriegerkönig: ‚O Herr, während du das Land nach deinem eigenen Ermessen regierst, gedeihen die Provinzen im Vergleich zu früher nicht mehr so, wie es bei den früheren Königen der Fall war, die nach der edlen Pflicht eines Weltmonarchen gehandelt hatten. In deinem Reich, o Herr, gibt es Minister, Berater, Finanzbeamte, Befehlshaber, Torhüter und Weise — wir selbst und auch andere —, die die edle Pflicht eines Weltmonarchen kennen. Wohlan, o Herr, frage uns nach der edlen Pflicht eines Weltmonarchen. Wir werden dir die edle Pflicht eines Weltmonarchen erklären, wenn wir danach gefragt werden.‘“

อายุวณฺณาทิปริยานิกถา

Die Abhandlung über das Schwinden von Lebensdauer, Schönheit usw.

๙๑. ‘‘อถ โข, ภิกฺขเว, ราชา ขตฺติโย มุทฺธาภิสิตฺโต อมจฺเจ ปาริสชฺเช คณกมหามตฺเต อนีกฏฺเฐ โทวาริเก มนฺตสฺสาชีวิโน สนฺนิปาเตตฺวา อริยํ จกฺกวตฺติวตฺตํ ปุจฺฉิ. ตสฺส เต อริยํ จกฺกวตฺติวตฺตํ ปุฏฺฐา พฺยากรึสุ. เตสํ สุตฺวา ธมฺมิกญฺหิ โข รกฺขาวรณคุตฺตึ สํวิทหิ, โน จ โข อธนานํ ธนมนุปฺปทาสิ. อธนานํ ธเน อนนุปฺปทิยมาเน ทาลิทฺทิยํ เวปุลฺลมคมาสิ. ทาลิทฺทิเย เวปุลฺลํ คเต อญฺญตโร ปุริโส ปเรสํ อทินฺนํ เถยฺยสงฺขาตํ อาทิยิ. ตเมนํ อคฺคเหสุํ. คเหตฺวา รญฺโญ ขตฺติยสฺส มุทฺธาภิสิตฺตสฺส ทสฺเสสุํ – ‘อยํ, เทว, ปุริโส ปเรสํ อทินฺนํ เถยฺยสงฺขาตํ อาทิยี’ติ. เอวํ วุตฺเต, ภิกฺขเว, ราชา ขตฺติโย มุทฺธาภิสิตฺโต ตํ ปุริสํ เอตทโวจ – ‘สจฺจํ กิร ตฺวํ, อมฺโภ ปุริส, ปเรสํ อทินฺนํ เถยฺยสงฺขาตํ อาทิยี’ติ ? ‘สจฺจํ, เทวา’ติ. ‘กึ การณา’ติ? ‘น หิ, เทว, ชีวามี’ติ. อถ โข, ภิกฺขเว, ราชา ขตฺติโย มุทฺธาภิสิตฺโต ตสฺส ปุริสสฺส ธนมนุปฺปทาสิ – ‘อิมินา ตฺวํ, อมฺโภ ปุริส, ธเนน อตฺตนา จ ชีวาหิ, มาตาปิตโร จ โปเสหิ, ปุตฺตทารญฺจ โปเสหิ, กมฺมนฺเต จ ปโยเชหิ, สมณพฺราหฺมเณสุ อุทฺธคฺคิกํ ทกฺขิณํ ปติฏฺฐาเปหิ โสวคฺคิกํ สุขวิปากํ สคฺคสํวตฺตนิก’นฺติ. ‘เอวํ, เทวา’ติ โข, ภิกฺขเว, โส ปุริโส รญฺโญ ขตฺติยสฺส มุทฺธาภิสิตฺตสฺส ปจฺจสฺโสสิ.

91. „Daraufhin, ihr Mönche, versammelte der kriegerische, gesalbte König die Minister, die Ratsmitglieder, die obersten Finanzbeamten, die Leibwächter, die Torhüter und jene, die ihren Lebensunterhalt durch Ratertätigkeit bestritten, und befragte sie über die edle Pflicht eines Raddreher-Königs. Nachdem sie über die edle Pflicht eines Raddreher-Königs befragt worden waren, erklärten sie sie ihm. Nachdem er sie angehört hatte, ordnete er zwar rechtmäßige Bewachung, Schutz und Schirm an, gab aber den Mittellosen keinen Besitz. Da den Mittellosen kein Besitz gegeben wurde, nahm die Armut überhand. Als die Armut überhandgenommen hatte, nahm ein gewisser Mann das Ungegebene von anderen in diebischer Absicht. Man ergriff ihn. Nachdem man ihn ergriffen hatte, führte man ihn dem kriegerischen, gesalbten König vor und sprach: ‚Majestät, dieser Mann hat das Ungegebene von anderen in diebischer Absicht genommen.‘ Als dies gesagt worden war, ihr Mönche, sprach der kriegerische, gesalbte König zu jenem Mann: ‚Stimmt es wirklich, o Mann, dass du das Ungegebene von anderen in diebischer Absicht genommen hast?‘ — ‚Es stimmt, Majestät.‘ — ‚Aus welchem Grund?‘ — ‚Majestät, ich kann so nicht leben.‘ Daraufhin, ihr Mönche, gab der kriegerische, gesalbte König jenem Mann Besitz und sprach: ‚O Mann, bestreite mit diesem Besitz deinen eigenen Lebensunterhalt, ernähre deine Eltern, ernähre Frau und Kinder, betreibe ein Gewerbe und stifte bei Asketen und Brahmanen eine Gabe, die nach oben führt, die den Himmel zum Ziel hat, die Glück als Frucht hat und zur himmlischen Wiedergeburt führt.‘ — ‚Gewiss, Majestät‘, antwortete jener Mann, ihr Mönche, dem kriegerischen, gesalbten König.“

‘‘อญฺญตโรปิ โข, ภิกฺขเว, ปุริโส ปเรสํ อทินฺนํ เถยฺยสงฺขาตํ อาทิยิ. ตเมนํ อคฺคเหสุํ. คเหตฺวา รญฺโญ ขตฺติยสฺส มุทฺธาภิสิตฺตสฺส ทสฺเสสุํ – ‘อยํ, เทว, ปุริโส ปเรสํ อทินฺนํ เถยฺยสงฺขาตํ อาทิยี’ติ. เอวํ วุตฺเต, ภิกฺขเว, ราชา ขตฺติโย มุทฺธาภิสิตฺโต ตํ ปุริสํ เอตทโวจ – ‘สจฺจํ [Pg.55] กิร ตฺวํ, อมฺโภ ปุริส, ปเรสํ อทินฺนํ เถยฺยสงฺขาตํ อาทิยี’ติ? ‘สจฺจํ, เทวา’ติ. ‘กึ การณา’ติ? ‘น หิ, เทว, ชีวามี’ติ. อถ โข, ภิกฺขเว, ราชา ขตฺติโย มุทฺธาภิสิตฺโต ตสฺส ปุริสสฺส ธนมนุปฺปทาสิ – ‘อิมินา ตฺวํ, อมฺโภ ปุริส, ธเนน อตฺตนา จ ชีวาหิ, มาตาปิตโร จ โปเสหิ, ปุตฺตทารญฺจ โปเสหิ, กมฺมนฺเต จ ปโยเชหิ, สมณพฺราหฺมเณสุ อุทฺธคฺคิกํ ทกฺขิณํ ปติฏฺฐาเปหิ โสวคฺคิกํ สุขวิปากํ สคฺคสํวตฺตนิก’นฺติ. ‘เอวํ, เทวา’ติ โข, ภิกฺขเว, โส ปุริโส รญฺโญ ขตฺติยสฺส มุทฺธาภิสิตฺตสฺส ปจฺจสฺโสสิ.

„Auch ein anderer Mann, ihr Mönche, nahm das Ungegebene von anderen in diebischer Absicht. Man ergriff ihn. Nachdem man ihn ergriffen hatte, führte man ihn dem kriegerischen, gesalbten König vor und sprach: ‚Majestät, dieser Mann hat das Ungegebene von anderen in diebischer Absicht genommen.‘ Als dies gesagt worden war, ihr Mönche, sprach der kriegerische, gesalbte König zu jenem Mann: ‚Stimmt es wirklich, o Mann, dass du das Ungegebene von anderen in diebischer Absicht genommen hast?‘ — ‚Es stimmt, Majestät.‘ — ‚Aus welchem Grund?‘ — ‚Majestät, ich kann so nicht leben.‘ Daraufhin, ihr Mönche, gab der kriegerische, gesalbte König jenem Mann Besitz und sprach: ‚O Mann, bestreite mit diesem Besitz deinen eigenen Lebensunterhalt, ernähre deine Eltern, ernähre Frau und Kinder, betreibe ein Gewerbe und stifte bei Asketen und Brahmanen eine Gabe, die nach oben führt, die den Himmel zum Ziel hat, die Glück als Frucht hat und zur himmlischen Wiedergeburt führt.‘ — ‚Gewiss, Majestät‘, antwortete jener Mann, ihr Mönche, dem kriegerischen, gesalbten König.“

๙๒. ‘‘อสฺโสสุํ โข, ภิกฺขเว, มนุสฺสา – ‘เย กิร, โภ, ปเรสํ อทินฺนํ เถยฺยสงฺขาตํ อาทิยนฺติ, เตสํ ราชา ธนมนุปฺปเทตี’ติ. สุตฺวาน เตสํ เอตทโหสิ – ‘ยํนูน มยมฺปิ ปเรสํ อทินฺนํ เถยฺยสงฺขาตํ อาทิเยยฺยามา’ติ. อถ โข, ภิกฺขเว, อญฺญตโร ปุริโส ปเรสํ อทินฺนํ เถยฺยสงฺขาตํ อาทิยิ. ตเมนํ อคฺคเหสุํ. คเหตฺวา รญฺโญ ขตฺติยสฺส มุทฺธาภิสิตฺตสฺส ทสฺเสสุํ – ‘อยํ, เทว, ปุริโส ปเรสํ อทินฺนํ เถยฺยสงฺขาตํ อาทิยี’ติ. เอวํ วุตฺเต, ภิกฺขเว, ราชา ขตฺติโย มุทฺธาภิสิตฺโต ตํ ปุริสํ เอตทโวจ – ‘สจฺจํ กิร ตฺวํ, อมฺโภ ปุริส, ปเรสํ อทินฺนํ เถยฺยสงฺขาตํ อาทิยี’ติ? ‘สจฺจํ, เทวา’ติ. ‘กึ การณา’ติ? ‘น หิ, เทว, ชีวามี’ติ. อถ โข, ภิกฺขเว, รญฺโญ ขตฺติยสฺส มุทฺธาภิสิตฺตสฺส เอตทโหสิ – ‘สเจ โข อหํ โย โย ปเรสํ อทินฺนํ เถยฺยสงฺขาตํ อาทิยิสฺสติ, ตสฺส ตสฺส ธนมนุปฺปทสฺสามิ, เอวมิทํ อทินฺนาทานํ ปวฑฺฒิสฺสติ. ยํนูนาหํ อิมํ ปุริสํ สุนิเสธํ นิเสเธยฺยํ, มูลฆจฺจํ กเรยฺยํ, สีสมสฺส ฉินฺเทยฺย’นฺติ. อถ โข, ภิกฺขเว, ราชา ขตฺติโย มุทฺธาภิสิตฺโต ปุริเส อาณาเปสิ – ‘เตน หิ, ภเณ, อิมํ ปุริสํ ทฬฺหาย รชฺชุยา ปจฺฉาพาหํ คาฬฺหพนฺธนํ พนฺธิตฺวา ขุรมุณฺฑํ กริตฺวา ขรสฺสเรน ปณเวน รถิกาย รถิกํ สิงฺฆาฏเกน สิงฺฆาฏกํ ปริเนตฺวา ทกฺขิเณน ทฺวาเรน นิกฺขมิตฺวา ทกฺขิณโต นครสฺส สุนิเสธํ นิเสเธถ, มูลฆจฺจํ กโรถ, สีสมสฺส ฉินฺทถา’ติ. ‘เอวํ, เทวา’ติ โข, ภิกฺขเว, เต ปุริสา รญฺโญ ขตฺติยสฺส มุทฺธาภิสิตฺตสฺส ปฏิสฺสุตฺวา ตํ ปุริสํ ทฬฺหาย รชฺชุยา ปจฺฉาพาหํ คาฬฺหพนฺธนํ พนฺธิตฺวา ขุรมุณฺฑํ กริตฺวา ขรสฺสเรน ปณเวน รถิกาย รถิกํ สิงฺฆาฏเกน สิงฺฆาฏกํ ปริเนตฺวา [Pg.56] ทกฺขิเณน ทฺวาเรน นิกฺขมิตฺวา ทกฺขิณโต นครสฺส สุนิเสธํ นิเสเธสุํ, มูลฆจฺจํ อกํสุ, สีสมสฺส ฉินฺทึสุ.

92. „Die Menschen hörten nun, ihr Mönche: ‚Wer das Ungegebene von anderen in diebischer Absicht nimmt, dem gibt der König Besitz.‘ Nachdem sie das gehört hatten, dachten sie: ‚Wie wäre es, wenn auch wir das Ungegebene von anderen in diebischer Absicht nähmen?‘ Daraufhin, ihr Mönche, nahm ein gewisser Mann das Ungegebene von anderen in diebischer Absicht. Man ergriff ihn. Nachdem man ihn ergriffen hatte, führte man ihn dem kriegerischen, gesalbten König vor und sprach: ‚Majestät, dieser Mann hat das Ungegebene von anderen in diebischer Absicht genommen.‘ Als dies gesagt worden war, ihr Mönche, sprach der kriegerische, gesalbte König zu jenem Mann: ‚Stimmt es wirklich, o Mann, dass du das Ungegebene von anderen in diebischer Absicht genommen hast?‘ — ‚Es stimmt, Majestät.‘ — ‚Aus welchem Grund?‘ — ‚Majestät, ich kann so nicht leben.‘ Daraufhin, ihr Mönche, dachte der kriegerische, gesalbte König: ‚Wenn ich nun jedem, der das Ungegebene von anderen in diebischer Absicht nimmt, Besitz gebe, dann wird dieser Diebstahl nur noch mehr zunehmen. Wie wäre es, wenn ich diesem Mann eine harte Bestrafung auferlegen würde, ihn gänzlich vernichten und ihm den Kopf abschlagen ließe?‘ Daraufhin, ihr Mönche, befahl der kriegerische, gesalbte König seinen Männern: ‚Wohlan, Männer, bindet diesen Mann mit einem starken Strick, die Arme fest auf den Rücken gebunden, schert ihm den Kopf kahl und führt ihn mit einer laut schallenden Trommel von Straße zu Straße, von Platz zu Platz, führt ihn zum Südtor hinaus und vollzieht südlich der Stadt die harte Bestrafung, merzt ihn völlig aus und schlagt ihm den Kopf ab.‘ — ‚Gewiss, Majestät‘, antworteten jene Männer, ihr Mönche, dem kriegerischen, gesalbten König, banden den Mann mit einem starken Strick, die Arme fest auf den Rücken gebunden, schoren ihm den Kopf kahl, führten ihn mit einer laut schallenden Trommel von Straße zu Straße, von Platz zu Platz, führten ihn zum Südtor hinaus und vollzogen südlich der Stadt die harte Bestrafung, merzten ihn völlig aus und schlugen ihm den Kopf ab.“

๙๓. ‘‘อสฺโสสุํ โข, ภิกฺขเว, มนุสฺสา – ‘เย กิร, โภ, ปเรสํ อทินฺนํ เถยฺยสงฺขาตํ อาทิยนฺติ, เต ราชา สุนิเสธํ นิเสเธติ, มูลฆจฺจํ กโรติ, สีสานิ เตสํ ฉินฺทตี’ติ. สุตฺวาน เตสํ เอตทโหสิ – ‘ยํนูน มยมฺปิ ติณฺหานิ สตฺถานิ การาเปสฺสาม, ติณฺหานิ สตฺถานิ การาเปตฺวา เยสํ อทินฺนํ เถยฺยสงฺขาตํ อาทิยิสฺสาม, เต สุนิเสธํ นิเสเธสฺสาม, มูลฆจฺจํ กริสฺสาม, สีสานิ เตสํ ฉินฺทิสฺสามา’ติ. เต ติณฺหานิ สตฺถานิ การาเปสุํ, ติณฺหานิ สตฺถานิ การาเปตฺวา คามฆาตมฺปิ อุปกฺกมึสุ กาตุํ, นิคมฆาตมฺปิ อุปกฺกมึสุ กาตุํ, นครฆาตมฺปิ อุปกฺกมึสุ กาตุํ, ปนฺถทุหนมฺปิ อุปกฺกมึสุ กาตุํ. เยสํ เต อทินฺนํ เถยฺยสงฺขาตํ อาทิยนฺติ, เต สุนิเสธํ นิเสเธนฺติ, มูลฆจฺจํ กโรนฺติ, สีสานิ เตสํ ฉินฺทนฺติ.

93. "Mönche, die Menschen hörten: 'Es heißt, o ihr Herren, dass der König jene, die in diebischer Absicht nehmen, was ihnen nicht gegeben wurde, streng bestraft, sie vernichtend ausrottet und ihnen die Köpfe abschneiden lässt.' Als sie dies hörten, dachten sie: 'Wie wäre es, wenn auch wir uns scharfe Waffen anfertigen ließen? Nachdem wir uns scharfe Waffen haben anfertigen lassen, werden wir diejenigen, von denen wir in diebischer Absicht nehmen, was uns nicht gegeben wurde, streng bestrafen, sie vernichtend ausrotten und ihnen die Köpfe abschneiden.' Sie ließen sich scharfe Waffen anfertigen, und nachdem sie diese hatten anfertigen lassen, begannen sie, Dörfer zu überfallen, Marktflecken zu überfallen, Städte zu überfallen und Wegelagerei zu betreiben. Jene, von denen sie in diebischer Absicht nahmen, was ihnen nicht gegeben wurde, bestraften sie streng, rotteten sie vernichtend aus und schnitten ihnen die Köpfe ab."

๙๔. ‘‘อิติ โข, ภิกฺขเว, อธนานํ ธเน อนนุปฺปทิยมาเน ทาลิทฺทิยํ เวปุลฺลมคมาสิ, ทาลิทฺทิเย เวปุลฺลํ คเต อทินฺนาทานํ เวปุลฺลมคมาสิ, อทินฺนาทาเน เวปุลฺลํ คเต สตฺถํ เวปุลฺลมคมาสิ, สตฺเถ เวปุลฺลํ คเต ปาณาติปาโต เวปุลฺลมคมาสิ, ปาณาติปาเต เวปุลฺลํ คเต เตสํ สตฺตานํ อายุปิ ปริหายิ, วณฺโณปิ ปริหายิ. เตสํ อายุนาปิ ปริหายมานานํ วณฺเณนปิ ปริหายมานานํ อสีติวสฺสสหสฺสายุกานํ มนุสฺสานํ จตฺตารีสวสฺสสหสฺสายุกา ปุตฺตา อเหสุํ.

94. "So geschah es, Mönche, dass dadurch, dass den Besitzlosen kein Reichtum gegeben wurde, die Armut überhandnahm. Als die Armut überhandnahm, nahm das Nehmen von Nichtgegebenem überhand. Als das Nehmen von Nichtgegebenem überhandnahm, nahm der Gebrauch von Waffen überhand. Als der Gebrauch von Waffen überhandnahm, nahm das Töten von Lebewesen überhand. Als das Töten von Lebewesen überhandnahm, verringerte sich sowohl die Lebensdauer als auch die Schönheit dieser Wesen. Bei denen, deren Lebensdauer und Schönheit sich verringerten, wurden den Menschen, die eine Lebensdauer von achtzigtausend Jahren hatten, Kinder geboren, die eine Lebensdauer von vierzigtausend Jahren hatten."

‘‘จตฺตารีสวสฺสสหสฺสายุเกสุ, ภิกฺขเว, มนุสฺเสสุ อญฺญตโร ปุริโส ปเรสํ อทินฺนํ เถยฺยสงฺขาตํ อาทิยิ. ตเมนํ อคฺคเหสุํ. คเหตฺวา รญฺโญ ขตฺติยสฺส มุทฺธาภิสิตฺตสฺส ทสฺเสสุํ – ‘อยํ, เทว, ปุริโส ปเรสํ อทินฺนํ เถยฺยสงฺขาตํ อาทิยี’ติ. เอวํ วุตฺเต, ภิกฺขเว, ราชา ขตฺติโย มุทฺธาภิสิตฺโต ตํ ปุริสํ เอตทโวจ – ‘สจฺจํ กิร ตฺวํ, อมฺโภ ปุริส, ปเรสํ อทินฺนํ เถยฺยสงฺขาตํ อาทิยี’ติ? ‘น หิ, เทวา’ติ สมฺปชานมุสา อภาสิ.

"Unter den Menschen mit einer Lebensdauer von vierzigtausend Jahren, Mönche, nahm ein gewisser Mann in diebischer Absicht das Nichtgegebene von anderen. Man ergriff ihn. Nachdem man ihn ergriffen hatte, führte man ihn vor den rechtmäßig gesalbten Kriegerkönig und sagte: 'O Herr, dieser Mann hat in diebischer Absicht das Nichtgegebene von anderen genommen.' Als dies gesagt worden war, Mönche, sprach der rechtmäßig gesalbte Kriegerkönig zu dem Mann: 'Ist es wahr, o Mann, dass du in diebischer Absicht das Nichtgegebene von anderen genommen hast?' 'Nein, o Herr', sprach er und log somit bewusst."

๙๕. ‘‘อิติ [Pg.57] โข, ภิกฺขเว, อธนานํ ธเน อนนุปฺปทิยมาเน ทาลิทฺทิยํ เวปุลฺลมคมาสิ. ทาลิทฺทิเย เวปุลฺลํ คเต อทินฺนาทานํ เวปุลฺลมคมาสิ, อทินฺนาทาเน เวปุลฺลํ คเต สตฺถํ เวปุลฺลมคมาสิ. สตฺเถ เวปุลฺลํ คเต ปาณาติปาโต เวปุลฺลมคมาสิ, ปาณาติปาเต เวปุลฺลํ คเต มุสาวาโท เวปุลฺลมคมาสิ, มุสาวาเท เวปุลฺลํ คเต เตสํ สตฺตานํ อายุปิ ปริหายิ, วณฺโณปิ ปริหายิ. เตสํ อายุนาปิ ปริหายมานานํ วณฺเณนปิ ปริหายมานานํ จตฺตารีสวสฺสสหสฺสายุกานํ มนุสฺสานํ วีสติวสฺสสหสฺสายุกา ปุตฺตา อเหสุํ.

95. "So geschah es, Mönche, dass dadurch, dass den Besitzlosen kein Reichtum gegeben wurde, die Armut überhandnahm. Als die Armut überhandnahm, nahm das Nehmen von Nichtgegebenem überhand. Als das Nehmen von Nichtgegebenem überhandnahm, nahm der Gebrauch von Waffen überhand. Als der Gebrauch von Waffen überhandnahm, nahm das Töten von Lebewesen überhand. Als das Töten von Lebewesen überhandnahm, nahm das Lügen überhand. Als das Lügen überhandnahm, verringerte sich sowohl die Lebensdauer als auch die Schönheit dieser Wesen. Bei denen, deren Lebensdauer und Schönheit sich verringerten, wurden den Menschen, die eine Lebensdauer von vierzigtausend Jahren hatten, Kinder geboren, die eine Lebensdauer von zwanzigtausend Jahren hatten."

‘‘วีสติวสฺสสหสฺสายุเกสุ, ภิกฺขเว, มนุสฺเสสุ อญฺญตโร ปุริโส ปเรสํ อทินฺนํ เถยฺยสงฺขาตํ อาทิยิ. ตเมนํ อญฺญตโร ปุริโส รญฺโญ ขตฺติยสฺส มุทฺธาภิสิตฺตสฺส อาโรเจสิ – ‘อิตฺถนฺนาโม, เทว, ปุริโส ปเรสํ อทินฺนํ เถยฺยสงฺขาตํ อาทิยี’ติ เปสุญฺญมกาสิ.

"Unter den Menschen mit einer Lebensdauer von zwanzigtausend Jahren, Mönche, nahm ein gewisser Mann in diebischer Absicht das Nichtgegebene von anderen. Ein anderer Mann berichtete dies dem rechtmäßig gesalbten Kriegerkönig: 'O Herr, jener Mann mit diesem Namen hat in diebischer Absicht das Nichtgegebene von anderen genommen', und beging so Verleumdung."

๙๖. ‘‘อิติ โข, ภิกฺขเว, อธนานํ ธเน อนนุปฺปทิยมาเน ทาลิทฺทิยํ เวปุลฺลมคมาสิ. ทาลิทฺทิเย เวปุลฺลํ คเต อทินฺนาทานํ เวปุลฺลมคมาสิ, อทินฺนาทาเน เวปุลฺลํ คเต สตฺถํ เวปุลฺลมคมาสิ, สตฺเถ เวปุลฺลํ คเต ปาณาติปาโต เวปุลฺลมคมาสิ, ปาณาติปาเต เวปุลฺลํ คเต มุสาวาโท เวปุลฺลมคมาสิ, มุสาวาเท เวปุลฺลํ คเต ปิสุณา วาจา เวปุลฺลมคมาสิ, ปิสุณาย วาจาย เวปุลฺลํ คตาย เตสํ สตฺตานํ อายุปิ ปริหายิ, วณฺโณปิ ปริหายิ. เตสํ อายุนาปิ ปริหายมานานํ วณฺเณนปิ ปริหายมานานํ วีสติวสฺสสหสฺสายุกานํ มนุสฺสานํ ทสวสฺสสหสฺสายุกา ปุตฺตา อเหสุํ.

96. "So geschah es, Mönche, dass dadurch, dass den Besitzlosen kein Reichtum gegeben wurde, die Armut überhandnahm. Als die Armut überhandnahm, nahm das Nehmen von Nichtgegebenem überhand. Als das Nehmen von Nichtgegebenem überhandnahm, nahm der Gebrauch von Waffen überhand. Als der Gebrauch von Waffen überhandnahm, nahm das Töten von Lebewesen überhand. Als das Töten von Lebewesen überhandnahm, nahm das Lügen überhand. Als das Lügen überhandnahm, nahm die verleumderische Rede überhand. Als die verleumderische Rede überhandnahm, verringerte sich sowohl die Lebensdauer als auch die Schönheit dieser Wesen. Bei denen, deren Lebensdauer und Schönheit sich verringerten, wurden den Menschen, die eine Lebensdauer von zwanzigtausend Jahren hatten, Kinder geboren, die eine Lebensdauer von zehntausend Jahren hatten."

‘‘ทสวสฺสสหสฺสายุเกสุ, ภิกฺขเว, มนุสฺเสสุ เอกิทํ สตฺตา วณฺณวนฺโต โหนฺติ, เอกิทํ สตฺตา ทุพฺพณฺณา. ตตฺถ เย เต สตฺตา ทุพฺพณฺณา, เต วณฺณวนฺเต สตฺเต อภิชฺฌายนฺตา ปเรสํ ทาเรสุ จาริตฺตํ อาปชฺชึสุ.

"Unter den Menschen mit einer Lebensdauer von zehntausend Jahren, Mönche, waren manche Wesen schön anzusehen und manche hässlich. Da begehrten jene Wesen, die hässlich waren, die schönen Wesen und begingen Ehebruch mit den Frauen anderer."

๙๗. ‘‘อิติ โข, ภิกฺขเว, อธนานํ ธเน อนนุปฺปทิยมาเน ทาลิทฺทิยํ เวปุลฺลมคมาสิ. ทาลิทฺทิเย เวปุลฺลํ คเต…เป… กาเมสุมิจฺฉาจาโร เวปุลฺลมคมาสิ, กาเมสุมิจฺฉาจาเร เวปุลฺลํ คเต เตสํ สตฺตานํ อายุปิ ปริหายิ, วณฺโณปิ ปริหายิ. เตสํ อายุนาปิ ปริหายมานานํ วณฺเณนปิ [Pg.58] ปริหายมานานํ ทสวสฺสสหสฺสายุกานํ มนุสฺสานํ ปญฺจวสฺสสหสฺสายุกา ปุตฺตา อเหสุํ.

97. "So geschah es, Mönche, dass dadurch, dass den Besitzlosen kein Reichtum gegeben wurde, die Armut überhandnahm. Als die Armut überhandnahm... [ebenso] ...nahm sexuelles Fehlverhalten überhand. Als sexuelles Fehlverhalten überhandnahm, verringerte sich sowohl die Lebensdauer als auch die Schönheit dieser Wesen. Bei denen, deren Lebensdauer und Schönheit sich verringerten, wurden den Menschen, die eine Lebensdauer von zehntausend Jahren hatten, Kinder geboren, die eine Lebensdauer von fünftausend Jahren hatten."

๙๘. ‘‘ปญฺจวสฺสสหสฺสายุเกสุ, ภิกฺขเว, มนุสฺเสสุ ทฺเว ธมฺมา เวปุลฺลมคมํสุ – ผรุสาวาจา สมฺผปฺปลาโป จ. ทฺวีสุ ธมฺเมสุ เวปุลฺลํ คเตสุ เตสํ สตฺตานํ อายุปิ ปริหายิ, วณฺโณปิ ปริหายิ. เตสํ อายุนาปิ ปริหายมานานํ วณฺเณนปิ ปริหายมานานํ ปญฺจวสฺสสหสฺสายุกานํ มนุสฺสานํ อปฺเปกจฺเจ อฑฺฒเตยฺยวสฺสสหสฺสายุกา, อปฺเปกจฺเจ ทฺเววสฺสสหสฺสายุกา ปุตฺตา อเหสุํ.

98. "Unter den Menschen mit einer Lebensdauer von fünftausend Jahren, Mönche, nahmen zwei Dinge überhand: grobe Rede und leeres Geschwätz. Als diese zwei Dinge überhandnahmen, verringerte sich sowohl die Lebensdauer als auch die Schönheit dieser Wesen. Bei denen, deren Lebensdauer und Schönheit sich verringerten, wurden den Menschen, die eine Lebensdauer von fünftausend Jahren hatten, Kinder geboren, von denen einige eine Lebensdauer von zweitausendfünfhundert Jahren und andere eine Lebensdauer von zweitausend Jahren hatten."

๙๙. ‘‘อฑฺฒเตยฺยวสฺสสหสฺสายุเกสุ, ภิกฺขเว, มนุสฺเสสุ อภิชฺฌาพฺยาปาทา เวปุลฺลมคมํสุ. อภิชฺฌาพฺยาปาเทสุ เวปุลฺลํ คเตสุ เตสํ สตฺตานํ อายุปิ ปริหายิ, วณฺโณปิ ปริหายิ. เตสํ อายุนาปิ ปริหายมานานํ วณฺเณนปิ ปริหายมานานํ อฑฺฒเตยฺยวสฺสสหสฺสายุกานํ มนุสฺสานํ วสฺสสหสฺสายุกา ปุตฺตา อเหสุํ.

99. "Mönche, als die Menschen eine Lebensspanne von zweitausendfünfhundert Jahren hatten, nahmen Begehren und Übelwollen überhand. Da Begehren und Übelwollen überhandnahmen, nahmen sowohl die Lebensspanne als auch die Schönheit jener Wesen ab. Bei jenen Menschen mit einer Lebensspanne von zweitausendfünfhundert Jahren, deren Lebensspanne und Schönheit abnahmen, gab es Nachkommen, die eine Lebensspanne von tausend Jahren hatten."

๑๐๐. ‘‘วสฺสสหสฺสายุเกสุ, ภิกฺขเว, มนุสฺเสสุ มิจฺฉาทิฏฺฐิ เวปุลฺลมคมาสิ. มิจฺฉาทิฏฺฐิยา เวปุลฺลํ คตาย เตสํ สตฺตานํ อายุปิ ปริหายิ, วณฺโณปิ ปริหายิ. เตสํ อายุนาปิ ปริหายมานานํ วณฺเณนปิ ปริหายมานานํ วสฺสสหสฺสายุกานํ มนุสฺสานํ ปญฺจวสฺสสตายุกา ปุตฺตา อเหสุํ.

100. "Mönche, als die Menschen eine Lebensspanne von tausend Jahren hatten, nahm die falsche Ansicht überhand. Da die falsche Ansicht überhandnahm, nahmen sowohl die Lebensspanne als auch die Schönheit jener Wesen ab. Bei jenen Menschen mit einer Lebensspanne von tausend Jahren, deren Lebensspanne und Schönheit abnahmen, gab es Nachkommen, die eine Lebensspanne von fünfhundert Jahren hatten."

๑๐๑. ‘‘ปญฺจวสฺสสตายุเกสุ, ภิกฺขเว, มนุสฺเสสุ ตโย ธมฺมา เวปุลฺลมคมํสุ. อธมฺมราโค วิสมโลโภ มิจฺฉาธมฺโม. ตีสุ ธมฺเมสุ เวปุลฺลํ คเตสุ เตสํ สตฺตานํ อายุปิ ปริหายิ, วณฺโณปิ ปริหายิ. เตสํ อายุนาปิ ปริหายมานานํ วณฺเณนปิ ปริหายมานานํ ปญฺจวสฺสสตายุกานํ มนุสฺสานํ อปฺเปกจฺเจ อฑฺฒเตยฺยวสฺสสตายุกา, อปฺเปกจฺเจ ทฺเววสฺสสตายุกา ปุตฺตา อเหสุํ.

101. "Mönche, als die Menschen eine Lebensspanne von fünfhundert Jahren hatten, nahmen drei Dinge überhand: unrechtmäßige Leidenschaft, maßlose Gier und verkehrte Sitten. Da diese drei Dinge überhandnahmen, nahmen sowohl die Lebensspanne als auch die Schönheit jener Wesen ab. Bei jenen Menschen mit einer Lebensspanne von fünfhundert Jahren, deren Lebensspanne und Schönheit abnahmen, gab es Nachkommen, von denen einige eine Lebensspanne von zweihundertfünfzig Jahren und andere eine Lebensspanne von zweihundert Jahren hatten."

‘‘อฑฺฒเตยฺยวสฺสสตายุเกสุ, ภิกฺขเว, มนุสฺเสสุ อิเม ธมฺมา เวปุลฺลมคมํสุ. อมตฺเตยฺยตา อเปตฺเตยฺยตา อสามญฺญตา อพฺรหฺมญฺญตา น กุเล เชฏฺฐาปจายิตา.

"Mönche, als die Menschen eine Lebensspanne von zweihundertfünfzig Jahren hatten, nahmen diese Dinge überhand: mangelnde Ehrfurcht gegenüber der Mutter, mangelnde Ehrfurcht gegenüber dem Vater, mangelnde Ehrfurcht gegenüber den Asketen, mangelnde Ehrfurcht gegenüber den Brahmanen und mangelnder Respekt gegenüber den Ältesten in der Familie."

๑๐๒. ‘‘อิติ [Pg.59] โข, ภิกฺขเว, อธนานํ ธเน อนนุปฺปทิยมาเน ทาลิทฺทิยํ เวปุลฺลมคมาสิ. ทาลิทฺทิเย เวปุลฺลํ คเต อทินฺนาทานํ เวปุลฺลมคมาสิ. อทินฺนาทาเน เวปุลฺลํ คเต สตฺถํ เวปุลฺลมคมาสิ. สตฺเถ เวปุลฺลํ คเต ปาณาติปาโต เวปุลฺลมคมาสิ. ปาณาติปาเต เวปุลฺลํ คเต มุสาวาโท เวปุลฺลมคมาสิ. มุสาวาเท เวปุลฺลํ คเต ปิสุณา วาจา เวปุลฺลมคมาสิ. ปิสุณาย วาจาย เวปุลฺลํ คตาย กาเมสุมิจฺฉาจาโร เวปุลฺลมคมาสิ. กาเมสุมิจฺฉาจาเร เวปุลฺลํ คเต ทฺเว ธมฺมา เวปุลฺลมคมํสุ, ผรุสา วาจา สมฺผปฺปลาโป จ. ทฺวีสุ ธมฺเมสุ เวปุลฺลํ คเตสุ อภิชฺฌาพฺยาปาทา เวปุลฺลมคมํสุ. อภิชฺฌาพฺยาปาเทสุ เวปุลฺลํ คเตสุ มิจฺฉาทิฏฺฐิ เวปุลฺลมคมาสิ. มิจฺฉาทิฏฺฐิยา เวปุลฺลํ คตาย ตโย ธมฺมา เวปุลฺลมคมํสุ, อธมฺมราโค วิสมโลโภ มิจฺฉาธมฺโม. ตีสุ ธมฺเมสุ เวปุลฺลํ คเตสุ อิเม ธมฺมา เวปุลฺลมคมํสุ, อมตฺเตยฺยตา อเปตฺเตยฺยตา อสามญฺญตา อพฺรหฺมญฺญตา น กุเล เชฏฺฐาปจายิตา. อิเมสุ ธมฺเมสุ เวปุลฺลํ คเตสุ เตสํ สตฺตานํ อายุปิ ปริหายิ, วณฺโณปิ ปริหายิ. เตสํ อายุนาปิ ปริหายมานานํ วณฺเณนปิ ปริหายมานานํ อฑฺฒเตยฺยวสฺสสตายุกานํ มนุสฺสานํ วสฺสสตายุกา ปุตฺตา อเหสุํ.

102. "Mönche, so nahm also, weil den Besitzlosen kein Reichtum gegeben wurde, die Armut überhand. Da die Armut überhandnahm, nahm das Stehlen überhand. Da das Stehlen überhandnahm, nahm der Gebrauch von Waffen überhand. Da der Gebrauch von Waffen überhandnahm, nahm das Töten von Lebewesen überhand. Da das Töten von Lebewesen überhandnahm, nahm das Lügen überhand. Da das Lügen überhandnahm, nahm die Verleumdung überhand. Da die Verleumdung überhandnahm, nahm das sexuelle Fehlverhalten überhand. Da das sexuelle Fehlverhalten überhandnahm, nahmen zwei Dinge überhand: grobe Rede und leeres Geschwätz. Da diese zwei Dinge überhandnahmen, nahmen Begehren und Übelwollen überhand. Da Begehren und Übelwollen überhandnahmen, nahm die falsche Ansicht überhand. Da die falsche Ansicht überhandnahm, nahmen drei Dinge überhand: unrechtmäßige Leidenschaft, maßlose Gier und verkehrte Sitten. Da diese drei Dinge überhandnahmen, nahmen diese Dinge überhand: mangelnde Ehrfurcht gegenüber der Mutter, mangelnde Ehrfurcht gegenüber dem Vater, mangelnde Ehrfurcht gegenüber den Asketen, mangelnde Ehrfurcht gegenüber den Brahmanen und mangelnder Respekt gegenüber den Ältesten in der Familie. Da diese Dinge überhandnahmen, nahmen sowohl die Lebensspanne als auch die Schönheit jener Wesen ab. Bei jenen Menschen mit einer Lebensspanne von zweihundertfünfzig Jahren, deren Lebensspanne und Schönheit abnahmen, gab es Nachkommen, die eine Lebensspanne von hundert Jahren hatten."

ทสวสฺสายุกสมโย

Die Zeit der zehnjährigen Lebensspanne

๑๐๓. ‘‘ภวิสฺสติ, ภิกฺขเว, โส สมโย, ยํ อิเมสํ มนุสฺสานํ ทสวสฺสายุกา ปุตฺตา ภวิสฺสนฺติ. ทสวสฺสายุเกสุ, ภิกฺขเว, มนุสฺเสสุ ปญฺจวสฺสิกา กุมาริกา อลํปเตยฺยา ภวิสฺสนฺติ. ทสวสฺสายุเกสุ, ภิกฺขเว, มนุสฺเสสุ อิมานิ รสานิ อนฺตรธายิสฺสนฺติ, เสยฺยถิทํ, สปฺปิ นวนีตํ เตลํ มธุ ผาณิตํ โลณํ. ทสวสฺสายุเกสุ, ภิกฺขเว, มนุสฺเสสุ กุทฺรูสโก อคฺคํ โภชนานํ ภวิสฺสติ. เสยฺยถาปิ, ภิกฺขเว, เอตรหิ สาลิมํโสทโน อคฺคํ โภชนานํ; เอวเมว โข, ภิกฺขเว, ทสวสฺสายุเกสุ มนุสฺเสสุ กุทฺรูสโก อคฺคํ โภชนานํ ภวิสฺสติ.

103. "Mönche, es wird die Zeit kommen, in der die Nachkommen dieser Menschen eine Lebensspanne von zehn Jahren haben werden. Mönche, unter den Menschen mit einer zehnjährigen Lebensspanne werden fünfjährige Mädchen heiratsfähig sein. Mönche, unter den Menschen mit einer zehnjährigen Lebensspanne werden diese köstlichen Geschmacksrichtungen verschwinden: Ghee, frische Butter, Öl, Honig, Melasse und Salz. Mönche, unter den Menschen mit einer zehnjährigen Lebensspanne wird das Kudrūsaka-Getreide die vorzüglichste Speise sein. So wie heute, Mönche, feiner Reis mit Fleisch die vorzüglichste Speise ist, ebenso wird unter den Menschen mit einer zehnjährigen Lebensspanne das Kudrūsaka-Getreide die vorzüglichste Speise sein."

‘‘ทสวสฺสายุเกสุ, ภิกฺขเว, มนุสฺเสสุ ทส กุสลกมฺมปถา สพฺเพน สพฺพํ อนฺตรธายิสฺสนฺติ, ทส อกุสลกมฺมปถา อติพฺยาทิปฺปิสฺสนฺติ. ทสวสฺสายุเกสุ[Pg.60], ภิกฺขเว, มนุสฺเสสุ กุสลนฺติปิ น ภวิสฺสติ, กุโต ปน กุสลสฺส การโก. ทสวสฺสายุเกสุ, ภิกฺขเว, มนุสฺเสสุ เย เต ภวิสฺสนฺติ อมตฺเตยฺยา อเปตฺเตยฺยา อสามญฺญา อพฺรหฺมญฺญา น กุเล เชฏฺฐาปจายิโน, เต ปุชฺชา จ ภวิสฺสนฺติ ปาสํสา จ. เสยฺยถาปิ, ภิกฺขเว, เอตรหิ มตฺเตยฺยา เปตฺเตยฺยา สามญฺญา พฺรหฺมญฺญา กุเล เชฏฺฐาปจายิโน ปุชฺชา จ ปาสํสา จ; เอวเมว โข, ภิกฺขเว, ทสวสฺสายุเกสุ มนุสฺเสสุ เย เต ภวิสฺสนฺติ อมตฺเตยฺยา อเปตฺเตยฺยา อสามญฺญา อพฺรหฺมญฺญา น กุเล เชฏฺฐาปจายิโน, เต ปุชฺชา จ ภวิสฺสนฺติ ปาสํสา จ.

"Mönche, unter den Menschen mit einer zehnjährigen Lebensspanne werden die zehn heilsamen Wirkungswege gänzlich verschwinden und die zehn unheilsamen Wirkungswege werden überaus stark hervortreten. Mönche, unter den Menschen mit einer zehnjährigen Lebensspanne wird es nicht einmal mehr den Begriff 'heilsam' geben, wie sollte es da erst einen Ausübenden des Heilsamen geben? Mönche, unter den Menschen mit einer zehnjährigen Lebensspanne werden diejenigen, die keine Ehrfurcht gegenüber der Mutter, keine Ehrfurcht gegenüber dem Vater, keine Ehrfurcht gegenüber den Asketen, keine Ehrfurcht gegenüber den Brahmanen und keinen Respekt gegenüber den Ältesten in der Familie haben, geehrt und gepriesen werden. So wie heute, Mönche, diejenigen, die Ehrfurcht gegenüber der Mutter, Ehrfurcht gegenüber dem Vater, Ehrfurcht gegenüber den Asketen, Ehrfurcht gegenüber den Brahmanen und Respekt gegenüber den Ältesten in der Familie haben, geehrt und gepriesen werden, ebenso werden unter den Menschen mit einer zehnjährigen Lebensspanne diejenigen, die keine Ehrfurcht gegenüber der Mutter, keine Ehrfurcht gegenüber dem Vater, keine Ehrfurcht gegenüber den Asketen, keine Ehrfurcht gegenüber den Brahmanen und keinen Respekt gegenüber den Ältesten in der Familie haben, geehrt und gepriesen werden."

‘‘ทสวสฺสายุเกสุ, ภิกฺขเว, มนุสฺเสสุ น ภวิสฺสติ มาตาติ วา มาตุจฺฉาติ วา มาตุลานีติ วา อาจริยภริยาติ วา ครูนํ ทาราติ วา. สมฺเภทํ โลโก คมิสฺสติ ยถา อเชฬกา กุกฺกุฏสูกรา โสณสิงฺคาลา.

"Mönche, unter den Menschen mit einer zehnjährigen Lebensspanne wird es keine Vorstellung mehr geben von 'Mutter' oder 'Tante mütterlicherseits' oder 'Frau des Onkels' oder 'Frau des Lehrers' oder 'Frau von Respektspersonen'. Die Welt wird in völlige Zügellosigkeit geraten, so wie Ziegen und Schafe, Hühner und Schweine, Hunde und Schakale."

‘‘ทสวสฺสายุเกสุ, ภิกฺขเว, มนุสฺเสสุ เตสํ สตฺตานํ อญฺญมญฺญมฺหิ ติพฺโพ อาฆาโต ปจฺจุปฏฺฐิโต ภวิสฺสติ ติพฺโพ พฺยาปาโท ติพฺโพ มโนปโทโส ติพฺพํ วธกจิตฺตํ. มาตุปิ ปุตฺตมฺหิ ปุตฺตสฺสปิ มาตริ; ปิตุปิ ปุตฺตมฺหิ ปุตฺตสฺสปิ ปิตริ; ภาตุปิ ภคินิยา ภคินิยาปิ ภาตริ ติพฺโพ อาฆาโต ปจฺจุปฏฺฐิโต ภวิสฺสติ ติพฺโพ พฺยาปาโท ติพฺโพ มโนปโทโส ติพฺพํ วธกจิตฺตํ. เสยฺยถาปิ, ภิกฺขเว, มาควิกสฺส มิคํ ทิสฺวา ติพฺโพ อาฆาโต ปจฺจุปฏฺฐิโต โหติ ติพฺโพ พฺยาปาโท ติพฺโพ มโนปโทโส ติพฺพํ วธกจิตฺตํ; เอวเมว โข, ภิกฺขเว, ทสวสฺสายุเกสุ มนุสฺเสสุ เตสํ สตฺตานํ อญฺญมญฺญมฺหิ ติพฺโพ อาฆาโต ปจฺจุปฏฺฐิโต ภวิสฺสติ ติพฺโพ พฺยาปาโท ติพฺโพ มโนปโทโส ติพฺพํ วธกจิตฺตํ. มาตุปิ ปุตฺตมฺหิ ปุตฺตสฺสปิ มาตริ; ปิตุปิ ปุตฺตมฺหิ ปุตฺตสฺสปิ ปิตริ; ภาตุปิ ภคินิยา ภคินิยาปิ ภาตริ ติพฺโพ อาฆาโต ปจฺจุปฏฺฐิโต ภวิสฺสติ ติพฺโพ พฺยาปาโท ติพฺโพ มโนปโทโส ติพฺพํ วธกจิตฺตํ.

„Mönche, unter den Menschen mit einer Lebensspanne von zehn Jahren wird sich unter jenen Wesen intensiver Groll entwickeln, intensive Feindseligkeit, intensive geistige Verderbtheit und eine intensive Tötungsabsicht. Zwischen der Mutter und dem Sohn sowie dem Sohn und der Mutter; zwischen dem Vater und dem Sohn sowie dem Sohn und dem Vater; zwischen dem Bruder und der Schwester sowie der Schwester und dem Bruder wird sich intensiver Groll entwickeln, intensive Feindseligkeit, intensive geistige Verderbtheit und eine intensive Tötungsabsicht. So wie, Mönche, ein Jäger beim Anblick eines Wildtieres intensiven Groll empfindet, intensive Feindseligkeit, intensive geistige Verderbtheit und eine intensive Tötungsabsicht, genau so, Mönche, wird sich unter den Menschen mit einer Lebensspanne von zehn Jahren unter jenen Wesen gegenseitig intensiver Groll entwickeln, intensive Feindseligkeit, intensive geistige Verderbtheit und eine intensive Tötungsabsicht. Zwischen der Mutter und dem Sohn sowie dem Sohn und der Mutter; zwischen dem Vater und dem Sohn sowie dem Sohn und dem Vater; zwischen dem Bruder und der Schwester sowie der Schwester und dem Bruder wird sich intensiver Groll entwickeln, intensive Feindseligkeit, intensive geistige Verderbtheit und eine intensive Tötungsabsicht.“

๑๐๔. ‘‘ทสวสฺสายุเกสุ, ภิกฺขเว, มนุสฺเสสุ สตฺตาหํ สตฺถนฺตรกปฺโป ภวิสฺสติ. เต อญฺญมญฺญมฺหิ มิคสญฺญํ ปฏิลภิสฺสนฺติ. เตสํ ติณฺหานิ สตฺถานิ [Pg.61] หตฺเถสุ ปาตุภวิสฺสนฺติ. เต ติณฺเหน สตฺเถน ‘เอส มิโค เอส มิโค’ติ อญฺญมญฺญํ ชีวิตา โวโรเปสฺสนฺติ.

104. „Mönche, unter den Menschen mit einer Lebensspanne von zehn Jahren wird ein sieben Tage währendes Waffenzeitalter (Satthantarakappa) eintreten. Sie werden einander als Wildtiere wahrnehmen. Scharfe Waffen werden in ihren Händen erscheinen. Mit diesen scharfen Waffen werden sie einander das Leben nehmen, wobei sie denken: ‚Dies ist ein Wildtier, dies ist ein Wildtier!‘“

‘‘อถ โข เตสํ, ภิกฺขเว, สตฺตานํ เอกจฺจานํ เอวํ ภวิสฺสติ – ‘มา จ มยํ กญฺจิ, มา จ อมฺเห โกจิ, ยํนูน มยํ ติณคหนํ วา วนคหนํ วา รุกฺขคหนํ วา นทีวิทุคฺคํ วา ปพฺพตวิสมํ วา ปวิสิตฺวา วนมูลผลาหารา ยาเปยฺยามา’ติ. เต ติณคหนํ วา วนคหนํ วา รุกฺขคหนํ วา นทีวิทุคฺคํ วา ปพฺพตวิสมํ วา ปวิสิตฺวา สตฺตาหํ วนมูลผลาหารา ยาเปสฺสนฺติ. เต ตสฺส สตฺตาหสฺส อจฺจเยน ติณคหนา วนคหนา รุกฺขคหนา นทีวิทุคฺคา ปพฺพตวิสมา นิกฺขมิตฺวา อญฺญมญฺญํ อาลิงฺคิตฺวา สภาคายิสฺสนฺติ สมสฺสาสิสฺสนฺติ – ‘ทิฏฺฐา, โภ, สตฺตา ชีวสิ, ทิฏฺฐา, โภ, สตฺตา ชีวสี’ติ.

„Daraufhin, Mönche, wird bei einigen dieser Wesen folgender Gedanke aufkommen: ‚Mögen wir niemanden töten und möge uns niemand töten! Was wäre, wenn wir uns in Grasdickichte, Dschungelgestrüpp, Baumgruppen, schwer zugängliche Flussgebiete oder unwegsame Gebirgsschluchten zurückziehen würden und uns dort von Wurzeln und Früchten des Waldes ernährten?‘ Sie werden sich in Grasdickichte, Dschungelgestrüpp, Baumgruppen, schwer zugängliche Flussgebiete oder unwegsame Gebirgsschluchten zurückziehen und sieben Tage lang von Wurzeln und Früchten des Waldes leben. Nach Ablauf dieser sieben Tage werden sie aus den Grasdickichten, dem Dschungelgestrüpp, den Baumgruppen, den schwer zugänglichen Flussgebieten und den unwegsamen Gebirgsschluchten hervorkommen, einander umarmen, sich gegenseitig Mut machen und sich trösten: ‚Oh Wesen, es ist ein Glück, dass man dich sieht! Du lebst! Oh Wesen, es ist ein Glück, dass man dich sieht! Du lebst!‘“

อายุวณฺณาทิวฑฺฒนกถา

Die Darlegung über die Zunahme von Lebensdauer, Aussehen und anderem

๑๐๕. ‘‘อถ โข เตสํ, ภิกฺขเว, สตฺตานํ เอวํ ภวิสฺสติ – ‘มยํ โข อกุสลานํ ธมฺมานํ สมาทานเหตุ เอวรูปํ อายตํ ญาติกฺขยํ ปตฺตา. ยํนูน มยํ กุสลํ กเรยฺยาม. กึ กุสลํ กเรยฺยาม? ยํนูน มยํ ปาณาติปาตา วิรเมยฺยาม, อิทํ กุสลํ ธมฺมํ สมาทาย วตฺเตยฺยามา’ติ. เต ปาณาติปาตา วิรมิสฺสนฺติ, อิทํ กุสลํ ธมฺมํ สมาทาย วตฺติสฺสนฺติ. เต กุสลานํ ธมฺมานํ สมาทานเหตุ อายุนาปิ วฑฺฒิสฺสนฺติ, วณฺเณนปิ วฑฺฒิสฺสนฺติ. เตสํ อายุนาปิ วฑฺฒมานานํ วณฺเณนปิ วฑฺฒมานานํ ทสวสฺสายุกานํ มนุสฺสานํ วีสติวสฺสายุกา ปุตฺตา ภวิสฺสนฺติ.

105. „Daraufhin, Mönche, wird bei jenen Wesen folgender Gedanke aufkommen: ‚Durch das Ergreifen unheilsamer Dinge haben wir den Verlust so vieler Verwandter erlitten. Was wäre, wenn wir Heilsames täten? Welches Heilsame sollten wir tun? Was wäre, wenn wir davon abließen, Leben zu nehmen, und dieses heilsame Verhalten auf uns nähmen und danach handelten?‘ Sie werden davon ablassen, Leben zu nehmen, und dieses heilsame Verhalten auf sich nehmen und danach handeln. Durch das Ergreifen heilsamer Dinge werden sie an Lebensdauer zunehmen und an Schönheit zunehmen. Bei jenen Menschen mit einer Lebensspanne von zehn Jahren, die an Lebensdauer und Schönheit zunehmen, werden die Kinder eine Lebensspanne von zwanzig Jahren haben.“

‘‘อถ โข เตสํ, ภิกฺขเว, สตฺตานํ เอวํ ภวิสฺสติ – ‘มยํ โข กุสลานํ ธมฺมานํ สมาทานเหตุ อายุนาปิ วฑฺฒาม, วณฺเณนปิ วฑฺฒาม. ยํนูน มยํ ภิยฺโยโสมตฺตาย กุสลํ กเรยฺยาม. กึ กุสลํ กเรยฺยาม? ยํนูน มยํ อทินฺนาทานา วิรเมยฺยาม… กาเมสุมิจฺฉาจารา วิรเมยฺยาม… มุสาวาทา วิรเมยฺยาม… ปิสุณาย วาจาย วิรเมยฺยาม… ผรุสาย วาจาย วิรเมยฺยาม… สมฺผปฺปลาปา วิรเมยฺยาม… อภิชฺฌํ ปชเหยฺยาม… พฺยาปาทํ ปชเหยฺยาม… มิจฺฉาทิฏฺฐึ ปชเหยฺยาม… ตโย ธมฺเม ปชเหยฺยาม – อธมฺมราคํ วิสมโลภํ มิจฺฉาธมฺมํ… ยํนูน มยํ มตฺเตยฺยา อสฺสาม เปตฺเตยฺยา สามญฺญา พฺรหฺมญฺญา กุเล เชฏฺฐาปจายิโน, อิทํ กุสลํ ธมฺมํ สมาทาย วตฺเตยฺยามา’ติ. เต มตฺเตยฺยา ภวิสฺสนฺติ เปตฺเตยฺยา สามญฺญา [Pg.62] พฺรหฺมญฺญา กุเล เชฏฺฐาปจายิโน, อิทํ กุสลํ ธมฺมํ สมาทาย วตฺติสฺสนฺติ.

„Daraufhin, Mönche, wird bei jenen Wesen folgender Gedanke aufkommen: ‚Durch das Ergreifen heilsamer Dinge nehmen wir an Lebensdauer zu und an Schönheit zu. Was wäre, wenn wir Heilsames in noch größerem Maße täten? Welches Heilsame sollten wir tun? Was wäre, wenn wir davon abließen, Ungegebenes zu nehmen ... von sexuellem Fehlverhalten abließen ... von falscher Rede abließen ... von entzweiender Rede abließen ... von harten Worten abließen ... von leerem Geschwätz abließen ... die Gier aufgäben ... das Übelwollen aufgäben ... die falsche Ansicht aufgäben ... die drei Dinge aufgäben: unrechtes Verlangen, maßlose Gier und verkehrte Sitte ... Was wäre, wenn wir unsere Mütter und Väter ehren würden, die Asketen und Brahmanen ehren würden und die Ältesten in der Familie respektieren würden, und dieses heilsame Verhalten auf uns nähmen und danach handelten?‘ Sie werden ihre Mütter und Väter ehren, die Asketen und Brahmanen ehren und die Ältesten in der Familie respektieren, und sie werden dieses heilsame Verhalten auf sich nehmen und danach handeln.“

‘‘เต กุสลานํ ธมฺมานํ สมาทานเหตุ อายุนาปิ วฑฺฒิสฺสนฺติ, วณฺเณนปิ วฑฺฒิสฺสนฺติ. เตสํ อายุนาปิ วฑฺฒมานานํ วณฺเณนปิ วฑฺฒมานานํ วีสติวสฺสายุกานํ มนุสฺสานํ จตฺตารีสวสฺสายุกา ปุตฺตา ภวิสฺสนฺติ… จตฺตารีสวสฺสายุกานํ มนุสฺสานํ อสีติวสฺสายุกา ปุตฺตา ภวิสฺสนฺติ… อสีติวสฺสายุกานํ มนุสฺสานํ สฏฺฐิวสฺสสตายุกา ปุตฺตา ภวิสฺสนฺติ… สฏฺฐิวสฺสสตายุกานํ มนุสฺสานํ วีสติติวสฺสสตายุกา ปุตฺตา ภวิสฺสนฺติ… วีสติติวสฺสสตายุกานํ มนุสฺสานํ จตฺตารีสฉพฺพสฺสสตายุกา ปุตฺตา ภวิสฺสนฺติ. จตฺตารีสฉพฺพสฺสสตายุกานํ มนุสฺสานํ ทฺเววสฺสสหสฺสายุกา ปุตฺตา ภวิสฺสนฺติ… ทฺเววสฺสสหสฺสายุกานํ มนุสฺสานํ จตฺตาริวสฺสสหสฺสายุกา ปุตฺตา ภวิสฺสนฺติ… จตฺตาริวสฺสสหสฺสายุกานํ มนุสฺสานํ อฏฺฐวสฺสสหสฺสายุกา ปุตฺตา ภวิสฺสนฺติ… อฏฺฐวสฺสสหสฺสายุกานํ มนุสฺสานํ วีสติวสฺสสหสฺสายุกา ปุตฺตา ภวิสฺสนฺติ… วีสติวสฺสสหสฺสายุกานํ มนุสฺสานํ จตฺตารีสวสฺสสหสฺสายุกา ปุตฺตา ภวิสฺสนฺติ… จตฺตารีสวสฺสสหสฺสายุกานํ มนุสฺสานํ อสีติวสฺสสหสฺสายุกา ปุตฺตา ภวิสฺสนฺติ… อสีติวสฺสสหสฺสายุเกสุ, ภิกฺขเว, มนุสฺเสสุ ปญฺจวสฺสสติกา กุมาริกา อลํปเตยฺยา ภวิสฺสนฺติ.

„Diese werden aufgrund der Annahme heilsamer Handlungsweisen sowohl an Lebensdauer als auch an Schönheit zunehmen. Durch das Zunehmen an Lebensdauer und Schönheit werden die Menschen, die eine Lebensdauer von zwanzig Jahren haben, Kinder haben, die vierzig Jahre leben werden. Die Menschen mit einer Lebensdauer von vierzig Jahren werden Kinder haben, die achtzig Jahre leben werden. Die Menschen mit einer Lebensdauer von achtzig Jahren werden Kinder haben, die einhundertsechzig Jahre leben werden. Die Menschen mit einer Lebensdauer von einhundertsechzig Jahren werden Kinder haben, die dreihundertzwanzig Jahre leben werden. Die Menschen mit einer Lebensdauer von dreihundertzwanzig Jahren werden Kinder haben, die sechshundertvierzig Jahre leben werden. Die Menschen mit einer Lebensdauer von sechshundertvierzig Jahren werden Kinder haben, die zweitausend Jahre leben werden. Die Menschen mit einer Lebensdauer von zweitausend Jahren werden Kinder haben, die viertausend Jahre leben werden. Die Menschen mit einer Lebensdauer von viertausend Jahren werden Kinder haben, die achttausend Jahre leben werden. Die Menschen mit einer Lebensdauer von achttausend Jahren werden Kinder haben, die zwanzigtausend Jahre leben werden. Die Menschen mit einer Lebensdauer von zwanzigtausend Jahren werden Kinder haben, die vierzigtausend Jahre leben werden. Die Menschen mit einer Lebensdauer von vierzigtausend Jahren werden Kinder haben, die achtzigtausend Jahre leben werden. Bei Menschen mit einer Lebensdauer von achtzigtausend Jahren, ihr Mönche, werden Mädchen im Alter von fünfhundert Jahren heiratsfähig sein.“

สงฺขราชอุปฺปตฺติ

„Das Erscheinen des Königs Saṅkha“

๑๐๖. ‘‘อสีติวสฺสสหสฺสายุเกสุ, ภิกฺขเว, มนุสฺเสสุ ตโย อาพาธา ภวิสฺสนฺติ, อิจฺฉา, อนสนํ, ชรา. อสีติวสฺสสหสฺสายุเกสุ, ภิกฺขเว, มนุสฺเสสุ อยํ ชมฺพุทีโป อิทฺโธ เจว ภวิสฺสติ ผีโต จ, กุกฺกุฏสมฺปาติกา คามนิคมราชธานิโย. อสีติวสฺสสหสฺสายุเกสุ, ภิกฺขเว, มนุสฺเสสุ อยํ ชมฺพุทีโป อวีจิ มญฺเญ ผุโฏ ภวิสฺสติ มนุสฺเสหิ, เสยฺยถาปิ นฬวนํ วา สรวนํ วา. อสีติวสฺสสหสฺสายุเกสุ, ภิกฺขเว, มนุสฺเสสุ อยํ พาราณสี เกตุมตี นาม ราชธานี ภวิสฺสติ อิทฺธา เจว ผีตา จ พหุชนา จ อากิณฺณมนุสฺสา จ สุภิกฺขา จ. อสีติวสฺสสหสฺสายุเกสุ, ภิกฺขเว, มนุสฺเสสุ [Pg.63] อิมสฺมึ ชมฺพุทีเป จตุราสีตินครสหสฺสานิ ภวิสฺสนฺติ เกตุมตีราชธานีปมุขานิ. อสีติวสฺสสหสฺสายุเกสุ, ภิกฺขเว, มนุสฺเสสุ เกตุมติยา ราชธานิยา สงฺโข นาม ราชา อุปฺปชฺชิสฺสติ จกฺกวตฺตี ธมฺมิโก ธมฺมราชา จาตุรนฺโต วิชิตาวี ชนปทตฺถาวริยปฺปตฺโต สตฺตรตนสมนฺนาคโต. ตสฺสิมานิ สตฺต รตนานิ ภวิสฺสนฺติ, เสยฺยถิทํ, จกฺกรตนํ หตฺถิรตนํ อสฺสรตนํ มณิรตนํ อิตฺถิรตนํ คหปติรตนํ ปริณายกรตนเมว สตฺตมํ. ปโรสหสฺสํ โข ปนสฺส ปุตฺตา ภวิสฺสนฺติ สูรา วีรงฺครูปา ปรเสนปฺปมทฺทนา. โส อิมํ ปถวึ สาครปริยนฺตํ อทณฺเฑน อสตฺเถน ธมฺเมน อภิวิชิย อชฺฌาวสิสฺสติ.

106. „Mönche, wenn die Menschen eine Lebensdauer von achtzigtausend Jahren haben, wird es nur drei Krankheiten geben: Verlangen, Hunger und Alter. Mönche, wenn die Menschen achtzigtausend Jahre leben, wird dieser Jambudīpa sowohl erfolgreich als auch blühend sein; Dörfer, Marktflecken und Hauptstädte werden so nah beieinander liegen, dass ein Hahn von einem Dach zum nächsten fliegen kann. Mönche, wenn die Menschen achtzigtausend Jahre leben, wird dieser Jambudīpa – so meine ich – von Menschen so dicht bevölkert sein wie die Hölle Avīci, gleich einem Dickicht aus Schilf oder Wald. Mönche, wenn die Menschen achtzigtausend Jahre leben, wird dieses Bārāṇasī die Hauptstadt namens Ketumatī sein, prächtig, blühend, volksreich, von Menschen aller Art wimmelnd und reich an Nahrung. Mönche, wenn die Menschen achtzigtausend Jahre leben, wird es in diesem Jambudīpa vierundachtzigtausend Städte geben, mit der Hauptstadt Ketumatī an der Spitze. Mönche, wenn die Menschen achtzigtausend Jahre leben, wird in der Hauptstadt Ketumatī ein König namens Saṅkha erscheinen, ein Raddreher, ein gerechter Dharmakönig, Herrscher über die vier Weltgegenden, Sieger, der seinem Land Beständigkeit verleiht und mit den sieben Juwelen ausgestattet ist. Er wird diese sieben Juwelen besitzen: das Rad-Juwel, das Elefanten-Juwel, das Ross-Juwel, das Edelstein-Juwel, das Frauen-Juwel, das Hausvater-Juwel und als siebtes das Berater-Juwel. Er wird mehr als tausend Söhne haben, Helden von kräftiger Gestalt, Überwinder feindlicher Heere. Er wird diese Erde bis an die Grenzen des Ozeans ohne Gewalt und ohne Schwert, allein durch das Dhamma, erobern und beherrschen.“

เมตฺเตยฺยพุทฺธุปฺปาโท

„Das Erscheinen des Buddha Metteyya“

๑๐๗. ‘‘อสีติวสฺสสหสฺสายุเกสุ, ภิกฺขเว, มนุสฺเสสุ เมตฺเตยฺโย นาม ภควา โลเก อุปฺปชฺชิสฺสติ อรหํ สมฺมาสมฺพุทฺโธ วิชฺชาจรณสมฺปนฺโน สุคโต โลกวิทู อนุตฺตโร ปุริสทมฺมสารถิ สตฺถา เทวมนุสฺสานํ พุทฺโธ ภควา. เสยฺยถาปาหเมตรหิ โลเก อุปฺปนฺโน อรหํ สมฺมาสมฺพุทฺโธ วิชฺชาจรณสมฺปนฺโน สุคโต โลกวิทู อนุตฺตโร ปุริสทมฺมสารถิ สตฺถา เทวมนุสฺสานํ พุทฺโธ ภควา. โส อิมํ โลกํ สเทวกํ สมารกํ สพฺรหฺมกํ สสฺสมณพฺราหฺมณึ ปชํ สเทวมนุสฺสํ สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา ปเวเทสฺสติ, เสยฺยถาปาหเมตรหิ อิมํ โลกํ สเทวกํ สมารกํ สพฺรหฺมกํ สสฺสมณพฺราหฺมณึ ปชํ สเทวมนุสฺสํ สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา ปเวเทมิ. โส ธมฺมํ เทเสสฺสติ อาทิกลฺยาณํ มชฺเฌกลฺยาณํ ปริโยสานกลฺยาณํ สาตฺถํ สพฺยญฺชนํ เกวลปริปุณฺณํ ปริสุทฺธํ พฺรหฺมจริยํ ปกาเสสฺสติ; เสยฺยถาปาหเมตรหิ ธมฺมํ เทเสมิ อาทิกลฺยาณํ มชฺเฌกลฺยาณํ ปริโยสานกลฺยาณํ สาตฺถํ สพฺยญฺชนํ เกวลปริปุณฺณํ ปริสุทฺธํ พฺรหฺมจริยํ ปกาเสมิ. โส อเนกสหสฺสํ ภิกฺขุสํฆํ ปริหริสฺสติ, เสยฺยถาปาหเมตรหิ อเนกสตํ ภิกฺขุสํฆํ ปริหรามิ.

107. „Mönche, wenn die Menschen achtzigtausend Jahre leben, wird der Erhabene namens Metteyya in der Welt erscheinen, ein Heiliger, ein vollkommen Erleuchteter, vollkommen in Wissen und Wandel, ein Glückseliger, ein Weltenkenner, ein unvergleichlicher Lenker zähmbarer Menschen, ein Lehrer von Göttern und Menschen, ein Erwachter, ein Erhabener. So wie ich jetzt in der Welt erschienen bin, ein Heiliger, ein vollkommen Erleuchteter, vollkommen in Wissen und Wandel, ein Glückseliger, ein Weltenkenner, ein unvergleichlicher Lenker zähmbarer Menschen, ein Lehrer von Göttern und Menschen, ein Erwachter, ein Erhabener. Er wird diese Welt mit ihren Göttern, Māras und Brahmas, diese Generation mit ihren Asketen und Brahmanen, ihren Herrschern und Menschen aus eigener höherer Erkenntnis durchschauen, verwirklichen und verkünden, so wie ich jetzt diese Welt mit ihren Göttern, Māras und Brahmas, diese Generation mit ihren Asketen und Brahmanen, ihren Herrschern und Menschen aus eigener höherer Erkenntnis durchschaut, verwirklicht und verkündet habe. Er wird die Lehre verkünden, die am Anfang gut ist, in der Mitte gut ist und am Ende gut ist, mit Sinn und Wortlaut; er wird das völlig vollkommene, reine heilige Leben darlegen, so wie ich jetzt die Lehre verkünde, die am Anfang gut ist, in der Mitte gut ist und am Ende gut ist, mit Sinn und Wortlaut, und das völlig vollkommene, reine heilige Leben darlege. Er wird eine Mönchsgemeinde von vielen Tausenden führen, so wie ich jetzt eine Mönchsgemeinde von vielen Hunderten führe.“

๑๐๘. ‘‘อถ โข, ภิกฺขเว, สงฺโข นาม ราชา โย โส ยูโป รญฺญา มหาปนาเทน การาปิโต. ตํ ยูปํ อุสฺสาเปตฺวา อชฺฌาวสิตฺวา ตํ ทตฺวา [Pg.64] วิสฺสชฺชิตฺวา สมณพฺราหฺมณกปณทฺธิกวณิพฺพกยาจกานํ ทานํ ทตฺวา เมตฺเตยฺยสฺส ภควโต อรหโต สมฺมาสมฺพุทฺธสฺส สนฺติเก เกสมสฺสุํ โอหาเรตฺวา กาสายานิ วตฺถานิ อจฺฉาเทตฺวา อคารสฺมา อนคาริยํ ปพฺพชิสฺสติ. โส เอวํ ปพฺพชิโต สมาโน เอโก วูปกฏฺโฐ อปฺปมตฺโต อาตาปี ปหิตตฺโต วิหรนฺโต นจิรสฺเสว ยสฺสตฺถาย กุลปุตฺตา สมฺมเทว อคารสฺมา อนคาริยํ ปพฺพชนฺติ, ตทนุตฺตรํ พฺรหฺมจริยปริโยสานํ ทิฏฺเฐว ธมฺเม สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหริสฺสติ.

108. „Dann, Mönche, wird der König namens Saṅkha jenen Palast, den König Mahāpanāda einst erbauen ließ, wieder errichten, darin wohnen und ihn schließlich verschenken und aufgeben. Nachdem er Gaben an Asketen, Brahmanen, Arme, Reisende, Bettler und Suchende gegeben hat, wird er im Beisein des erhabenen Metteyya, des Heiligen, des vollkommen Erleuchteten, sein Haar und seinen Bart abscheren, die safrangelben Gewänder anlegen und aus dem Hausleben in die Hauslosigkeit ziehen. Als ein so Hinausgegangener wird er allein, zurückgezogen, unermüdlich, eifrig und entschlossen leben und nach nicht langer Zeit das Ziel erreichen, um dessentwillen Söhne aus gutem Hause rechtmäßig vom Hausleben in die Hauslosigkeit ziehen: die unübertreffliche Vollendung des heiligen Lebens, die er noch in diesem Leben durch eigene höhere Erkenntnis verwirklicht, erlangt und darin verweilt.“

๑๐๙. ‘‘อตฺตทีปา, ภิกฺขเว, วิหรถ อตฺตสรณา อนญฺญสรณา, ธมฺมทีปา ธมฺมสรณา อนญฺญสรณา. กถญฺจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อตฺตทีโป วิหรติ อตฺตสรโณ อนญฺญสรโณ ธมฺมทีโป ธมฺมสรโณ อนญฺญสรโณ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ กาเย กายานุปสฺสี วิหรติ อาตาปี สมฺปชาโน สติมา วิเนยฺย โลเก อภิชฺฌาโทมนสฺสํ. เวทนาสุ เวทนานุปสฺสี…เป… จิตฺเต จิตฺตานุปสฺสี…เป… ธมฺเมสุ ธมฺมานุปสฺสี วิหรติ อาตาปี สมฺปชาโน สติมา วิเนยฺย โลเก อภิชฺฌาโทมนสฺสํ. เอวํ โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อตฺตทีโป วิหรติ อตฺตสรโณ อนญฺญสรโณ ธมฺมทีโป ธมฺมสรโณ อนญฺญสรโณ.

109. „Lebt, o Mönche, als Inseln für euch selbst, mit euch selbst als Zuflucht, ohne eine andere Zuflucht; lebt mit dem Dhamma als Insel, mit dem Dhamma als Zuflucht, ohne eine andere Zuflucht. Und wie, o Mönche, lebt ein Mönch als Insel für sich selbst, mit sich selbst als Zuflucht, ohne eine andere Zuflucht, mit dem Dhamma als Insel, mit dem Dhamma als Zuflucht, ohne eine andere Zuflucht? Da, o Mönche, verweilt ein Mönch, indem er den Körper im Körper betrachtet, eifrig, besonnen und achtsam, nach Überwindung von Begehren und Missmut gegenüber der Welt. Bei den Gefühlen betrachtet er die Gefühle... beim Geist betrachtet er den Geist... bei den Geistesobjekten betrachtet er die Geistesobjekte, eifrig, besonnen und achtsam, nach Überwindung von Begehren und Missmut gegenüber der Welt. In dieser Weise, o Mönche, lebt ein Mönch als Insel für sich selbst, mit sich selbst als Zuflucht, ohne eine andere Zuflucht, mit dem Dhamma als Insel, mit dem Dhamma als Zuflucht, ohne eine andere Zuflucht.“

ภิกฺขุโนอายุวณฺณาทิวฑฺฒนกถา

Darlegung über die Zunahme von Lebensdauer, Schönheit und anderem bei einem Mönch

๑๑๐. ‘‘โคจเร, ภิกฺขเว, จรถ สเก เปตฺติเก วิสเย. โคจเร, ภิกฺขเว, จรนฺตา สเก เปตฺติเก วิสเย อายุนาปิ วฑฺฒิสฺสถ, วณฺเณนปิ วฑฺฒิสฺสถ, สุเขนปิ วฑฺฒิสฺสถ, โภเคนปิ วฑฺฒิสฺสถ, พเลนปิ วฑฺฒิสฺสถ.

110. „O Mönche, wandelt in eurem eigenen Bereich, dem angestammten Gebiet eures Vaters. O Mönche, wenn ihr in eurem eigenen Bereich wandelt, dem angestammten Gebiet eures Vaters, werdet ihr an Lebensdauer zunehmen, an Schönheit zunehmen, an Glück zunehmen, an Wohlstand zunehmen und an Kraft zunehmen.“

‘‘กิญฺจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุโน อายุสฺมึ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ ฉนฺทสมาธิปธานสงฺขารสมนฺนาคตํ อิทฺธิปาทํ ภาเวติ, วีริยสมาธิปธานสงฺขารสมนฺนาคตํ อิทฺธิปาทํ ภาเวติ, จิตฺตสมาธิปธานสงฺขารสมนฺนาคตํ อิทฺธิปาทํ ภาเวติ, วีมํสาสมาธิปธานสงฺขารสมนฺนาคตํ อิทฺธิปาทํ ภาเวติ. โส อิเมสํ จตุนฺนํ อิทฺธิปาทานํ ภาวิตตฺตา พหุลีกตตฺตา อากงฺขมาโน กปฺปํ วา ติฏฺเฐยฺย กปฺปาวเสสํ วา. อิทํ โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุโน อายุสฺมึ.

„Und was, o Mönche, ist die Lebensdauer eines Mönchs? Da, o Mönche, entfaltet ein Mönch die Grundlage der Erfolgskraft, die mit Konzentration durch Willen und Anstrengungen verbunden ist; er entfaltet die Grundlage der Erfolgskraft, die mit Konzentration durch Energie und Anstrengungen verbunden ist; er entfaltet die Grundlage der Erfolgskraft, die mit Konzentration durch Geist und Anstrengungen verbunden ist; er entfaltet die Grundlage der Erfolgskraft, die mit Konzentration durch Untersuchung und Anstrengungen verbunden ist. Aufgrund der Entfaltung und häufigen Übung dieser vier Grundlagen der Erfolgskraft kann er, wenn er es wünscht, ein ganzes Äon lang verweilen oder für den Rest eines Äons. Dies, o Mönche, ist die Lebensdauer eines Mönchs.“

‘‘กิญฺจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุโน วณฺณสฺมึ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ สีลวา โหติ, ปาติโมกฺขสํวรสํวุโต วิหรติ อาจารโคจรสมฺปนฺโน, อณุมตฺเตสุ วชฺเชสุ [Pg.65] ภยทสฺสาวี, สมาทาย สิกฺขติ สิกฺขาปเทสุ. อิทํ โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุโน วณฺณสฺมึ.

„Und was, o Mönche, ist die Schönheit eines Mönchs? Da, o Mönche, ist ein Mönch tugendhaft; er lebt gezügelt durch die Zügelung des Pātimokkha, ist vollkommen in Verhalten und Umgang, sieht Gefahr selbst in den kleinsten Vergehen und übt sich in den übernommenen Übungsregeln. Dies, o Mönche, ist die Schönheit eines Mönchs.“

‘‘กิญฺจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุโน สุขสฺมึ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ วิวิจฺเจว กาเมหิ วิวิจฺจ อกุสเลหิ ธมฺเมหิ สวิตกฺกํ สวิจารํ วิเวกชํ ปีติสุขํ ปฐมํ ฌานํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ. วิตกฺกวิจารานํ วูปสมา…เป… ทุติยํ ฌานํ…เป… ตติยํ ฌานํ…เป… จตุตฺถํ ฌานํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ. อิทํ โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุโน, สุขสฺมึ.

„Und was, o Mönche, ist das Glück eines Mönchs? Da, o Mönche, tritt ein Mönch, abgeschieden von den Sinnesvergnügen, abgeschieden von unheilsamen Dingen, in die erste Vertiefung ein, die von Gedankenfassung und diskursivem Denken begleitet ist und die aus der Abgeschiedenheit geborene Verzückung und Glückseligkeit besitzt, und verweilt darin. Mit dem Zur-Ruhe-Kommen von Gedankenfassung und diskursivem Denken... die zweite Vertiefung... die dritte Vertiefung... die vierte Vertiefung erreicht er und verweilt darin. Dies, o Mönche, ist das Glück eines Mönchs.“

‘‘กิญฺจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุโน โภคสฺมึ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ เมตฺตาสหคเตน เจตสา เอกํ ทิสํ ผริตฺวา วิหรติ ตถา ทุติยํ. ตถา ตติยํ. ตถา จตุตฺถํ. อิติ อุทฺธมโธ ติริยํ สพฺพธิ สพฺพตฺตตาย สพฺพาวนฺตํ โลกํ เมตฺตาสหคเตน เจตสา วิปุเลน มหคฺคเตน อปฺปมาเณน อเวเรน อพฺยาปชฺเชน ผริตฺวา วิหรติ. กรุณาสหคเตน เจตสา…เป… มุทิตาสหคเตน เจตสา…เป… อุเปกฺขาสหคเตน เจตสา เอกํ ทิสํ ผริตฺวา วิหรติ. ตถา ทุติยํ. ตถา ตติยํ. ตถา จตุตฺถํ. อิติ อุทฺธมโธ ติริยํ สพฺพธิ สพฺพตฺตตาย สพฺพาวนฺตํ โลกํ อุเปกฺขาสหคเตน เจตสา วิปุเลน มหคฺคเตน อปฺปมาเณน อเวเรน อพฺยาปชฺเชน ผริตฺวา วิหรติ. อิทํ โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุโน โภคสฺมึ.

„Und was, o Mönche, ist der Wohlstand eines Mönchs? Da, o Mönche, verweilt ein Mönch, indem er eine Himmelsrichtung mit einem von liebender Güte erfüllten Geist durchstrahlt, ebenso die zweite, ebenso die dritte, ebenso die vierte. So durchstrahlt er oben, unten, querherum, überall, die ganze Welt als sich selbst gleichsetzend, mit einem von liebender Güte erfüllten Geist, weitläufig, erhaben, unermesslich, ohne Feindschaft und ohne Übelwollen. Mit einem von Mitgefühl erfüllten Geist... mit einem von Mitfreude erfüllten Geist... mit einem von Gleichmut erfüllten Geist durchstrahlt er eine Himmelsrichtung... ebenso die zweite, die dritte, die vierte. So durchstrahlt er oben, unten, querherum, überall, die ganze Welt als sich selbst gleichsetzend, mit einem von Gleichmut erfüllten Geist, weitläufig, erhaben, unermesslich, ohne Feindschaft und ohne Übelwollen. Dies, o Mönche, ist der Wohlstand eines Mönchs.“

‘‘กิญฺจ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุโน พลสฺมึ? อิธ, ภิกฺขเว, ภิกฺขุ อาสวานํ ขยา อนาสวํ เจโตวิมุตฺตึ ปญฺญาวิมุตฺตึ ทิฏฺเฐว ธมฺเม สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหรติ. อิทํ โข, ภิกฺขเว, ภิกฺขุโน พลสฺมึ.

„Und was, o Mönche, ist die Kraft eines Mönchs? Da, o Mönche, verweilt ein Mönch, nachdem er durch die Versiegung der Triebe die triebfreie Befreiung des Geistes und Befreiung durch Weisheit noch in diesem Leben selbst durch höheres Wissen erkannt und verwirklicht hat. Dies, o Mönche, ist die Kraft eines Mönchs.“

‘‘นาหํ, ภิกฺขเว, อญฺญํ เอกพลมฺปิ สมนุปสฺสามิ ยํ เอวํ ทุปฺปสหํ, ยถยิทํ, ภิกฺขเว, มารพลํ. กุสลานํ, ภิกฺขเว, ธมฺมานํ สมาทานเหตุ เอวมิทํ ปุญฺญํ ปวฑฺฒตี’’ติ. อิทมโวจ ภควา. อตฺตมนา เต ภิกฺขู ภควโต ภาสิตํ อภินนฺทุนฺติ.

„Ich sehe, o Mönche, keine andere einzige Kraft, die so schwer zu bezwingen ist wie die Kraft Māras. O Mönche, aufgrund des Ergreifens heilsamer Dinge nimmt das Verdienst in dieser Weise zu.“ Dies sprach der Erhabene. Erfreut stimmten jene Mönche den Worten des Erhabenen zu.

จกฺกวตฺติสุตฺตํ นิฏฺฐิตํ ตติยํ.

Das Cakkavatti-Sutta, das dritte, ist abgeschlossen.

๔. อคฺคญฺญสุตฺตํ

4. Aggañña-Sutta

วาเสฏฺฐภารทฺวาชา

Vāseṭṭha und Bhāradvāja

๑๑๑. เอวํ [Pg.66] เม สุตํ – เอกํ สมยํ ภควา สาวตฺถิยํ วิหรติ ปุพฺพาราเม มิคารมาตุปาสาเท. เตน โข ปน สมเยน วาเสฏฺฐภารทฺวาชา ภิกฺขูสุ ปริวสนฺติ ภิกฺขุภาวํ อากงฺขมานา. อถ โข ภควา สายนฺหสมยํ ปฏิสลฺลานา วุฏฺฐิโต ปาสาทา โอโรหิตฺวา ปาสาทปจฺฉายายํ อพฺโภกาเส จงฺกมติ.

111. So habe ich es gehört – zu einer Zeit weilte der Erhabene in Sāvatthī im Pubbārāma, im Palast der Migāramātā. Zu jener Zeit hielten sich Vāseṭṭha und Bhāradvāja bei den Mönchen auf, in der Erwartung, das Mönchsamt zu erlangen. Da erhob sich der Erhabene am Abend aus seiner Meditation, stieg vom Palast herab und schritt im Freien im Schatten des Palastes auf und ab.

๑๑๒. อทฺทสา โข วาเสฏฺโฐ ภควนฺตํ สายนฺหสมยํ ปฏิสลฺลานา วุฏฺฐิตํ ปาสาทา โอโรหิตฺวา ปาสาทปจฺฉายายํ อพฺโภกาเส จงฺกมนฺตํ. ทิสฺวาน ภารทฺวาชํ อามนฺเตสิ – ‘‘อยํ, อาวุโส ภารทฺวาช, ภควา สายนฺหสมยํ ปฏิสลฺลานา วุฏฺฐิโต ปาสาทา โอโรหิตฺวา ปาสาทปจฺฉายายํ อพฺโภกาเส จงฺกมติ. อายามาวุโส ภารทฺวาช, เยน ภควา เตนุปสงฺกมิสฺสาม; อปฺเปว นาม ลเภยฺยาม ภควโต สนฺติกา ธมฺมึ กถํ สวนายา’’ติ. ‘‘เอวมาวุโส’’ติ โข ภารทฺวาโช วาเสฏฺฐสฺส ปจฺจสฺโสสิ.

112. Vāseṭṭha sah den Erhabenen, wie er am Abend aus seiner Meditation erhoben vom Palast herabgestiegen war und im Freien im Schatten des Palastes auf und ab schritt. Als er dies sah, sprach er zu Bhāradvāja: „Freund Bhāradvāja, dieser Erhabene ist am Abend aus seiner Meditation erhoben vom Palast herabgestiegen und schreitet im Freien im Schatten des Palastes auf und ab. Kommen wir, Freund Bhāradvāja, gehen wir dorthin, wo der Erhabene ist; vielleicht erhalten wir die Gelegenheit, vom Erhabenen eine Lehrrede zu hören.“ „Gewiss, Freund“, antwortete Bhāradvāja dem Vāseṭṭha.

๑๑๓. อถ โข วาเสฏฺฐภารทฺวาชา เยน ภควา เตนุปสงฺกมึสุ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา ภควนฺตํ จงฺกมนฺตํ อนุจงฺกมึสุ. อถ โข ภควา วาเสฏฺฐํ อามนฺเตสิ – ‘‘ตุมฺเห ขฺวตฺถ, วาเสฏฺฐ, พฺราหฺมณชจฺจา พฺราหฺมณกุลีนา พฺราหฺมณกุลา อคารสฺมา อนคาริยํ ปพฺพชิตา, กจฺจิ โว, วาเสฏฺฐ, พฺราหฺมณา น อกฺโกสนฺติ น ปริภาสนฺตี’’ติ? ‘‘ตคฺฆ โน, ภนฺเต, พฺราหฺมณา อกฺโกสนฺติ ปริภาสนฺติ อตฺตรูปาย ปริภาสาย ปริปุณฺณาย, โน อปริปุณฺณายา’’ติ. ‘‘ยถา กถํ ปน โว, วาเสฏฺฐ, พฺราหฺมณา อกฺโกสนฺติ ปริภาสนฺติ อตฺตรูปาย ปริภาสาย ปริปุณฺณาย, โน อปริปุณฺณายา’’ติ? ‘‘พฺราหฺมณา, ภนฺเต, เอวมาหํสุ – ‘พฺราหฺมโณว เสฏฺโฐ วณฺโณ, หีนา อญฺเญ วณฺณา. พฺราหฺมโณว สุกฺโก วณฺโณ[Pg.67], กณฺหา อญฺเญ วณฺณา. พฺราหฺมณาว สุชฺฌนฺติ, โน อพฺราหฺมณา. พฺราหฺมณาว พฺรหฺมุโน ปุตฺตา โอรสา มุขโต ชาตา พฺรหฺมชา พฺรหฺมนิมฺมิตา พฺรหฺมทายาทา. เต ตุมฺเห เสฏฺฐํ วณฺณํ หิตฺวา หีนมตฺถ วณฺณํ อชฺฌุปคตา, ยทิทํ มุณฺฑเก สมณเก อิพฺเภ กณฺเห พนฺธุปาทาปจฺเจ. ตยิทํ น สาธุ, ตยิทํ นปฺปติรูปํ, ยํ ตุมฺเห เสฏฺฐํ วณฺณํ หิตฺวา หีนมตฺถ วณฺณํ อชฺฌุปคตา ยทิทํ มุณฺฑเก สมณเก อิพฺเภ กณฺเห พนฺธุปาทาปจฺเจ’ติ. เอวํ โข โน, ภนฺเต, พฺราหฺมณา อกฺโกสนฺติ ปริภาสนฺติ อตฺตรูปาย ปริภาสาย ปริปุณฺณาย, โน อปริปุณฺณายา’’ติ.

113. Da begaben sich Vāseṭṭha und Bhāradvāja dorthin, wo sich der Erhabene befand; nachdem sie sich ihm genähert und den Erhabenen ehrerbietig begrüßt hatten, folgten sie dem Erhabenen, der gerade auf und ab schritt. Da sprach der Erhabene zu Vāseṭṭha: „Vāseṭṭha, ihr seid doch als Brahmanen geboren, stammt aus Brahmanenfamilien und seid aus einer Brahmanenfamilie vom Haus in die Hauslosigkeit gezogen. Werdet ihr denn, Vāseṭṭha, nicht von den Brahmanen beschimpft und geschmäht?“ – „Gewiss, Herr, die Brahmanen beschimpfen und schmähen uns mit einer ihnen eigenen, vollkommenen Schmähung, nicht mit einer unvollkommenen.“ – „Inwiefern aber, Vāseṭṭha, beschimpfen und schmähen euch die Brahmanen mit einer ihnen eigenen, vollkommenen Schmähung, nicht mit einer unvollkommenen?“ – „Herr, die Brahmanen sagen dies: ‚Nur der Stand der Brahmanen ist der höchste, die anderen Stände sind niedrig. Nur der Stand der Brahmanen ist hell, die anderen Stände sind dunkel. Nur die Brahmanen werden rein, nicht die Nicht-Brahmanen. Nur die Brahmanen sind die echten Söhne Brahmas, aus seinem Mund geboren, von Brahma erzeugt, von Brahma geschaffen, Erben Brahmas. Ihr aber habt den höchsten Stand verlassen und seid zu diesem niedrigen Stand übergegangen, nämlich zu diesen kahlköpfigen Mönchlein, Unwürdigen, Dunklen, Abkömmlingen von den Füßen des Verwandten. Das ist nicht gut, das ist nicht geziemend, dass ihr den höchsten Stand verlassen habt und zu diesem niedrigen Stand übergegangen seid, nämlich zu diesen kahlköpfigen Mönchlein, Unwürdigen, Dunklen, Abkömmlingen von den Füßen des Verwandten.‘ In dieser Weise, Herr, beschimpfen und schmähen uns die Brahmanen mit einer ihnen eigenen, vollkommenen Schmähung, nicht mit einer unvollkommenen.“

๑๑๔. ‘‘ตคฺฆ โว, วาเสฏฺฐ, พฺราหฺมณา โปราณํ อสฺสรนฺตา เอวมาหํสุ – ‘พฺราหฺมโณว เสฏฺโฐ วณฺโณ, หีนา อญฺเญ วณฺณา; พฺราหฺมโณว สุกฺโก วณฺโณ, กณฺหา อญฺเญ วณฺณา; พฺราหฺมณาว สุชฺฌนฺติ, โน อพฺราหฺมณา; พฺราหฺมณาว พฺรหฺมุโน ปุตฺตา โอรสา มุขโต ชาตา พฺรหฺมชา พฺรหฺมนิมฺมิตา พฺรหฺมทายาทา’ติ. ทิสฺสนฺติ โข ปน, วาเสฏฺฐ, พฺราหฺมณานํ พฺราหฺมณิโย อุตุนิโยปิ คพฺภินิโยปิ วิชายมานาปิ ปายมานาปิ. เต จ พฺราหฺมณา โยนิชาว สมานา เอวมาหํสุ – ‘พฺราหฺมโณว เสฏฺโฐ วณฺโณ, หีนา อญฺเญ วณฺณา; พฺราหฺมโณว สุกฺโก วณฺโณ, กณฺหา อญฺเญ วณฺณา; พฺราหฺมณาว สุชฺฌนฺติ, โน อพฺราหฺมณา; พฺราหฺมณาว พฺรหฺมุโน ปุตฺตา โอรสา มุขโต ชาตา พฺรหฺมชา พฺรหฺมนิมฺมิตา พฺรหฺมทายาทา’ติ. เต พฺรหฺมานญฺเจว อพฺภาจิกฺขนฺติ, มุสา จ ภาสนฺติ, พหุญฺจ อปุญฺญํ ปสวนฺติ.

114. „Gewiss, Vāseṭṭha, die Brahmanen sagen dies nur, weil sie sich nicht an die alte Überlieferung erinnern: ‚Nur der Stand der Brahmanen ist der höchste, die anderen Stände sind niedrig; nur der Stand der Brahmanen ist hell, die anderen Stände sind dunkel; nur die Brahmanen werden rein, nicht die Nicht-Brahmanen; nur die Brahmanen sind die echten Söhne Brahmas, aus seinem Mund geboren, von Brahma erzeugt, von Brahma geschaffen, Erben Brahmas.‘ Man sieht doch aber, Vāseṭṭha, dass die Brahmaninnen der Brahmanen ihre Regel haben, schwanger werden, gebären und stillen. Und obwohl diese Brahmanen doch aus einem Mutterschoß geboren sind, behaupten sie: ‚Nur der Stand der Brahmanen ist der höchste, die anderen Stände sind niedrig; nur der Stand der Brahmanen ist hell, die anderen Stände sind dunkel; nur die Brahmanen werden rein, nicht die Nicht-Brahmanen; nur die Brahmanen sind die echten Söhne Brahmas, aus seinem Mund geboren, von Brahma erzeugt, von Brahma geschaffen, Erben Brahmas.‘ Damit verleumden sie Brahma selbst, sprechen die Unwahrheit und häufen viel Unheil an.“

จตุวณฺณสุทฺธิ

Die Reinheit der vier Stände

๑๑๕. ‘‘จตฺตาโรเม, วาเสฏฺฐ, วณฺณา – ขตฺติยา, พฺราหฺมณา, เวสฺสา, สุทฺทา. ขตฺติโยปิ โข, วาเสฏฺฐ, อิเธกจฺโจ ปาณาติปาตี โหติ อทินฺนาทายี กาเมสุมิจฺฉาจารี มุสาวาที ปิสุณวาโจ ผรุสวาโจ สมฺผปฺปลาปี อภิชฺฌาลุ พฺยาปนฺนจิตฺโต มิจฺฉาทิฏฺฐี. อิติ โข, วาเสฏฺฐ, เยเม ธมฺมา อกุสลา อกุสลสงฺขาตา สาวชฺชา สาวชฺชสงฺขาตา อเสวิตพฺพา อเสวิตพฺพสงฺขาตา นอลมริยา นอลมริยสงฺขาตา กณฺหา กณฺหวิปากา วิญฺญุครหิตา, ขตฺติเยปิ เต อิเธกจฺเจ สนฺทิสฺสนฺติ. พฺราหฺมโณปิ โข, วาเสฏฺฐ…เป… เวสฺโสปิ โข, วาเสฏฺฐ…เป… สุทฺโทปิ โข, วาเสฏฺฐ, อิเธกจฺโจ [Pg.68] ปาณาติปาตี โหติ อทินฺนาทายี กาเมสุมิจฺฉาจารี มุสาวาที ปิสุณวาโจ ผรุสวาโจ สมฺผปฺปลาปี อภิชฺฌาลุ พฺยาปนฺนจิตฺโต มิจฺฉาทิฏฺฐี. อิติ โข, วาเสฏฺฐ, เยเม ธมฺมา อกุสลา อกุสลสงฺขาตา…เป… กณฺหา กณฺหวิปากา วิญฺญุครหิตา; สุทฺเทปิ เต อิเธกจฺเจ สนฺทิสฺสนฺติ.

115. „Es gibt diese vier Stände, Vāseṭṭha: Krieger, Brahmanen, Kaufleute und Diener. Auch ein Krieger, Vāseṭṭha, ist hier bisweilen einer, der Lebewesen tötet, Nichtgegebenes nimmt, sich im geschlechtlichen Umgang falsch verhält, lügt, Verleumdung sät, harte Worte spricht, leeres Geschwätz von sich gibt, voller Habgier ist, von Bosheit erfüllt ist und eine falsche Ansicht hat. So ist es, Vāseṭṭha: Diese Dinge, die unheilsam sind, als unheilsam bezeichnet werden, tadelnswert sind, als tadelnswert bezeichnet werden, die man nicht pflegen sollte, als nicht pflegenswert bezeichnet werden, die eines Edlen nicht würdig sind, als eines Edlen nicht würdig bezeichnet werden, die dunkel sind, dunkle Folgen haben und von den Verständigen getadelt werden – diese findet man hier bisweilen auch bei Kriegern. Auch ein Brahmane, Vāseṭṭha ... auch ein Kaufmann, Vāseṭṭha ... auch ein Diener, Vāseṭṭha, ist hier bisweilen einer, der Lebewesen tötet, Nichtgegebenes nimmt, sich im geschlechtlichen Umgang falsch verhält, lügt, Verleumdung sät, harte Worte spricht, leeres Geschwätz von sich gibt, voller Habgier ist, von Bosheit erfüllt ist und eine falsche Ansicht hat. So ist es, Vāseṭṭha: Diese Dinge, die unheilsam sind, als unheilsam bezeichnet werden ... dunkel sind, dunkle Folgen haben und von den Verständigen getadelt werden; diese findet man hier bisweilen auch bei Dienern.“

‘‘ขตฺติโยปิ โข, วาเสฏฺฐ, อิเธกจฺโจ ปาณาติปาตา ปฏิวิรโต โหติ, อทินฺนาทานา ปฏิวิรโต, กาเมสุมิจฺฉาจารา ปฏิวิรโต, มุสาวาทา ปฏิวิรโต, ปิสุณาย วาจาย ปฏิวิรโต, ผรุสาย วาจาย ปฏิวิรโต, สมฺผปฺปลาปา ปฏิวิรโต, อนภิชฺฌาลุ อพฺยาปนฺนจิตฺโต, สมฺมาทิฏฺฐี. อิติ โข, วาเสฏฺฐ, เยเม ธมฺมา กุสลา กุสลสงฺขาตา อนวชฺชา อนวชฺชสงฺขาตา เสวิตพฺพา เสวิตพฺพสงฺขาตา อลมริยา อลมริยสงฺขาตา สุกฺกา สุกฺกวิปากา วิญฺญุปฺปสตฺถา, ขตฺติเยปิ เต อิเธกจฺเจ สนฺทิสฺสนฺติ. พฺราหฺมโณปิ โข, วาเสฏฺฐ…เป… เวสฺโสปิ โข, วาเสฏฺฐ…เป… สุทฺโทปิ โข, วาเสฏฺฐ, อิเธกจฺโจ ปาณาติปาตา ปฏิวิรโต โหติ…เป… อนภิชฺฌาลุ, อพฺยาปนฺนจิตฺโต, สมฺมาทิฏฺฐี. อิติ โข, วาเสฏฺฐ, เยเม ธมฺมา กุสลา กุสลสงฺขาตา อนวชฺชา อนวชฺชสงฺขาตา เสวิตพฺพา เสวิตพฺพสงฺขาตา อลมริยา อลมริยสงฺขาตา สุกฺกา สุกฺกวิปากา วิญฺญุปฺปสตฺถา; สุทฺเทปิ เต อิเธกจฺเจ สนฺทิสฺสนฺติ.

„Auch ein Krieger, Vāseṭṭha, ist hier bisweilen einer, der vom Töten von Lebewesen ablässt, vom Nehmen des Nichtgegebenen ablässt, vom falschen Verhalten im geschlechtlichen Umgang ablässt, vom Lügen ablässt, von verleumderischer Rede ablässt, von harter Rede ablässt, von leerem Geschwätz ablässt, nicht habgierig ist, ohne Bosheit im Herzen ist und eine rechte Ansicht hat. So ist es, Vāseṭṭha: Diese Dinge, die heilsam sind, als heilsam bezeichnet werden, untadelig sind, als untadelig bezeichnet werden, die man pflegen sollte, als pflegenswert bezeichnet werden, die eines Edlen würdig sind, als eines Edlen würdig bezeichnet werden, die hell sind, helle Folgen haben und von den Verständigen gelobt werden – diese findet man hier bisweilen auch bei Kriegern. Auch ein Brahmane, Vāseṭṭha ... auch ein Kaufmann, Vāseṭṭha ... auch ein Diener, Vāseṭṭha, ist hier bisweilen einer, der vom Töten von Lebewesen ablässt ... nicht habgierig ist, ohne Bosheit im Herzen ist und eine rechte Ansicht hat. So ist es, Vāseṭṭha: Diese Dinge, die heilsam sind, als heilsam bezeichnet werden, untadelig sind, als untadelig bezeichnet werden, die man pflegen sollte, als pflegenswert bezeichnet werden, die eines Edlen würdig sind, als eines Edlen würdig bezeichnet werden, die hell sind, helle Folgen haben und von den Verständigen gelobt werden; diese findet man hier bisweilen auch bei Dienern.“

๑๑๖. ‘‘อิเมสุ โข, วาเสฏฺฐ, จตูสุ วณฺเณสุ เอวํ อุภยโวกิณฺเณสุ วตฺตมาเนสุ กณฺหสุกฺเกสุ ธมฺเมสุ วิญฺญุครหิเตสุ เจว วิญฺญุปฺปสตฺเถสุ จ ยเทตฺถ พฺราหฺมณา เอวมาหํสุ – ‘พฺราหฺมโณว เสฏฺโฐ วณฺโณ, หีนา อญฺเญ วณฺณา; พฺราหฺมโณว สุกฺโก วณฺโณ, กณฺหา อญฺเญ วณฺณา; พฺราหฺมณาว สุชฺฌนฺติ, โน อพฺราหฺมณา; พฺราหฺมณาว พฺรหฺมุโน ปุตฺตา โอรสา มุขโต ชาตา พฺรหฺมชา พฺรหฺมนิมฺมิตา พฺรหฺมทายาทา’ติ. ตํ เตสํ วิญฺญู นานุชานนฺติ. ตํ กิสฺส เหตุ? อิเมสญฺหิ, วาเสฏฺฐ, จตุนฺนํ วณฺณานํ โย โหติ ภิกฺขุ อรหํ ขีณาสโว วุสิตวา กตกรณีโย โอหิตภาโร อนุปฺปตฺตสทตฺโถ ปริกฺขีณภวสํโยชโน สมฺมทญฺญาวิมุตฺโต, โส เนสํ อคฺคมกฺขายติ ธมฺเมเนว, โน อธมฺเมน. ธมฺโม หิ, วาเสฏฺฐ, เสฏฺโฐ ชเนตสฺมึ, ทิฏฺเฐ เจว ธมฺเม อภิสมฺปรายญฺจ.

116. Vāseṭṭha, da in diesen vier Ständen (Kasten) beide Arten von Eigenschaften – die dunklen und die hellen, die sowohl von den Weisen getadelt als auch von den Weisen gepriesen werden – vermischt vorkommen, behaupten die Brahmanen: 'Nur der Stand der Brahmanen ist der höchste, die anderen Stände sind nieder; nur der Stand der Brahmanen ist hell, die anderen Stände sind dunkel; nur Brahmanen werden rein, Nicht-Brahmanen nicht; nur Brahmanen sind die leibhaftigen Söhne des Brahmā, aus seinem Mund geboren, von Brahmā gezeugt, von Brahmā geschaffen, Erben des Brahmā.' Das lassen die Weisen ihnen nicht durchgehen. Und warum? Denn, Vāseṭṭha, wer auch immer von diesen vier Ständen ein Mönch ist, ein Heiliger (Arahant), dessen Triebe versiegt sind, der den Wandel vollendet hat, getan hat, was zu tun war, die Last abgelegt hat, das eigene Ziel erreicht hat, die Fesseln des Werdens vernichtet hat und durch vollkommenes Wissen befreit ist – er wird als der Höchste unter ihnen bezeichnet, und zwar gemäß dem Dhamma (der Wahrheit), nicht unrechtmäßig. Denn der Dhamma, Vāseṭṭha, ist das Beste unter den Menschen, sowohl in diesem gegenwärtigen Leben als auch in der zukünftigen Welt.

๑๑๗. ‘‘ตทมินาเปตํ, วาเสฏฺฐ, ปริยาเยน เวทิตพฺพํ, ยถา ธมฺโมว เสฏฺโฐ ชเนตสฺมึ, ทิฏฺเฐ เจว ธมฺเม อภิสมฺปรายญฺจ.

117. Dies, Vāseṭṭha, ist auch aus folgendem Grund zu verstehen, weshalb der Dhamma allein das Beste unter den Menschen ist, sowohl im gegenwärtigen Leben als auch in der zukünftigen Welt.

‘‘ชานาติ [Pg.69] โข, วาเสฏฺฐ, ราชา ปเสนทิ โกสโล – ‘สมโณ โคตโม อนนฺตรา สกฺยกุลา ปพฺพชิโต’ติ. สกฺยา โข ปน, วาเสฏฺฐ, รญฺโญ ปเสนทิสฺส โกสลสฺส อนุยุตฺตา ภวนฺติ. กโรนฺติ โข, วาเสฏฺฐ, สกฺยา รญฺเญ ปเสนทิมฺหิ โกสเล นิปจฺจการํ อภิวาทนํ ปจฺจุฏฺฐานํ อญฺชลิกมฺมํ สามีจิกมฺมํ. อิติ โข, วาเสฏฺฐ, ยํ กโรนฺติ สกฺยา รญฺเญ ปเสนทิมฺหิ โกสเล นิปจฺจการํ อภิวาทนํ ปจฺจุฏฺฐานํ อญฺชลิกมฺมํ สามีจิกมฺมํ, กโรติ ตํ ราชา ปเสนทิ โกสโล ตถาคเต นิปจฺจการํ อภิวาทนํ ปจฺจุฏฺฐานํ อญฺชลิกมฺมํ สามีจิกมฺมํ, น นํ ‘สุชาโต สมโณ โคตโม, ทุชฺชาโตหมสฺมิ. พลวา สมโณ โคตโม, ทุพฺพโลหมสฺมิ. ปาสาทิโก สมโณ โคตโม, ทุพฺพณฺโณหมสฺมิ. มเหสกฺโข สมโณ โคตโม, อปฺเปสกฺโขหมสฺมี’ติ. อถ โข นํ ธมฺมํเยว สกฺกโรนฺโต ธมฺมํ ครุํ กโรนฺโต ธมฺมํ มาเนนฺโต ธมฺมํ ปูเชนฺโต ธมฺมํ อปจายมาโน เอวํ ราชา ปเสนทิ โกสโล ตถาคเต นิปจฺจการํ กโรติ, อภิวาทนํ ปจฺจุฏฺฐานํ อญฺชลิกมฺมํ สามีจิกมฺมํ. อิมินาปิ โข เอตํ, วาเสฏฺฐ, ปริยาเยน เวทิตพฺพํ, ยถา ธมฺโมว เสฏฺโฐ ชเนตสฺมึ, ทิฏฺเฐ เจว ธมฺเม อภิสมฺปรายญฺจ.

Vāseṭṭha, König Pasenadi von Kosala weiß: 'Der Asket Gotama ist aus dem Geschlecht der Sakyer in die Hauslosigkeit gezogen.' Nun sind aber die Sakyer, Vāseṭṭha, Untertanen des Königs Pasenadi von Kosala. Die Sakyer erweisen dem König Pasenadi von Kosala Demut, Ehrerbietung, Aufstehen, Händefalten und ehrerbietige Dienste. Doch genau diese Demut, Ehrerbietung, das Aufstehen, Händefalten und die ehrerbietigen Dienste, die die Sakyer dem König Pasenadi erweisen, erweist der König Pasenadi dem Tathāgata. Er tut dies nicht etwa im Gedanken: 'Der Asket Gotama ist von edler Geburt, ich aber bin von unedler Geburt; der Asket Gotama ist stark, ich aber bin schwach; der Asket Gotama ist anmutig, ich aber bin unansehnlich; der Asket Gotama ist einflussreich, ich aber bin unbedeutend.' Vielmehr erweist der König Pasenadi dem Tathāgata Demut, Ehrerbietung, Aufstehen, Händefalten und ehrerbietige Dienste, indem er allein den Dhamma ehrt, den Dhamma achtet, den Dhamma würdigt, den Dhamma verehrt und dem Dhamma huldigen will. Auch aus diesem Grund, Vāseṭṭha, ist zu verstehen, weshalb der Dhamma allein das Beste unter den Menschen ist, sowohl im gegenwärtigen Leben als auch in der zukünftigen Welt.

๑๑๘. ‘‘ตุมฺเห ขฺวตฺถ, วาเสฏฺฐ, นานาชจฺจา นานานามา นานาโคตฺตา นานากุลา อคารสฺมา อนคาริยํ ปพฺพชิตา. ‘เก ตุมฺเห’ติ – ปุฏฺฐา สมานา ‘สมณา สกฺยปุตฺติยามฺหา’ติ – ปฏิชานาถ. ยสฺส โข ปนสฺส, วาเสฏฺฐ, ตถาคเต สทฺธา นิวิฏฺฐา มูลชาตา ปติฏฺฐิตา ทฬฺหา อสํหาริยา สมเณน วา พฺราหฺมเณน วา เทเวน วา มาเรน วา พฺรหฺมุนา วา เกนจิ วา โลกสฺมึ, ตสฺเสตํ กลฺลํ วจนาย – ‘ภควโตมฺหิ ปุตฺโต โอรโส มุขโต ชาโต ธมฺมโช ธมฺมนิมฺมิโต ธมฺมทายาโท’ติ. ตํ กิสฺส เหตุ? ตถาคตสฺส เหตํ, วาเสฏฺฐ, อธิวจนํ ‘ธมฺมกาโย’ อิติปิ, ‘พฺรหฺมกาโย’ อิติปิ, ‘ธมฺมภูโต’ อิติปิ, ‘พฺรหฺมภูโต’ อิติปิ.

118. Vāseṭṭha, ihr seid Menschen von verschiedener Herkunft, verschiedenen Namen, verschiedenen Geschlechtern und verschiedenen Familien, die aus dem Haus in die Hauslosigkeit gezogen sind. Wenn ihr gefragt werdet: 'Wer seid ihr?', dann bekennt ihr: 'Wir sind Asketen, Söhne des Sakyers (Sakyaputtiyā).' Vāseṭṭha, wenn jemandes Vertrauen (Saddhā) zum Tathāgata festgewurzelt, begründet, beständig und unerschütterlich ist – durch keinen Asketen, Brahmanen, Gott, Māra, Brahmā oder sonst jemanden in der Welt –, dann ist es für ihn angemessen zu sagen: 'Ich bin ein Sohn des Erhabenen, sein leibhaftiger Sohn, aus seinem Mund geboren, durch den Dhamma entstanden, vom Dhamma geschaffen, ein Erbe des Dhamma.' Und warum? Denn dies, Vāseṭṭha, sind Bezeichnungen für den Tathāgata: 'Körper des Dhamma' (Dhammakāya), 'Körper des Höchsten' (Brahmakāya), 'Einsgewordener mit dem Dhamma' (Dhammabhūta) und 'Einsgewordener mit dem Höchsten' (Brahmabhūta).

๑๑๙. ‘‘โหติ โข โส, วาเสฏฺฐ, สมโย ยํ กทาจิ กรหจิ ทีฆสฺส อทฺธุโน อจฺจเยน อยํ โลโก สํวฏฺฏติ. สํวฏฺฏมาเน โลเก เยภุยฺเยน สตฺตา อาภสฺสรสํวตฺตนิกา โหนฺติ. เต ตตฺถ โหนฺติ [Pg.70] มโนมยา ปีติภกฺขา สยํปภา อนฺตลิกฺขจรา สุภฏฺฐายิโน จิรํ ทีฆมทฺธานํ ติฏฺฐนฺติ.

119. Es kommt eine Zeit, Vāseṭṭha, nach Ablauf eines langen Zeitraums, da diese Welt sich zusammenzieht. Während sich die Welt zusammenzieht, werden die Wesen zumeist in die Welt des strahlenden Glanzes (Ābhassara) hineingeboren. Dort sind sie aus Geist geschaffen, nähren sich von Verzückung (Pīti), leuchten aus sich selbst, wandeln durch den Luftraum, verweilen in Herrlichkeit und bleiben so für lange, lange Zeit bestehen.

‘‘โหติ โข โส, วาเสฏฺฐ, สมโย ยํ กทาจิ กรหจิ ทีฆสฺส อทฺธุโน อจฺจเยน อยํ โลโก วิวฏฺฏติ. วิวฏฺฏมาเน โลเก เยภุยฺเยน สตฺตา อาภสฺสรกายา จวิตฺวา อิตฺถตฺตํ อาคจฺฉนฺติ. เตธ โหนฺติ มโนมยา ปีติภกฺขา สยํปภา อนฺตลิกฺขจรา สุภฏฺฐายิโน จิรํ ทีฆมทฺธานํ ติฏฺฐนฺติ.

Es kommt eine Zeit, Vāseṭṭha, nach Ablauf eines langen Zeitraums, da diese Welt sich wieder entfaltet. Während sich die Welt entfaltet, verscheiden die Wesen zumeist aus der Welt des strahlenden Glanzes (Ābhassara) und kehren in diesen Zustand hierher zurück. Hier sind sie aus Geist geschaffen, nähren sich von Verzückung (Pīti), leuchten aus sich selbst, wandeln durch den Luftraum, verweilen in Herrlichkeit und bleiben so für lange, lange Zeit bestehen.

รสปถวิปาตุภาโว

Das Erscheinen des Erdsahnes

๑๒๐. ‘‘เอโกทกีภูตํ โข ปน, วาเสฏฺฐ, เตน สมเยน โหติ อนฺธกาโร อนฺธการติมิสา. น จนฺทิมสูริยา ปญฺญายนฺติ, น นกฺขตฺตานิ ตารกรูปานิ ปญฺญายนฺติ, น รตฺตินฺทิวา ปญฺญายนฺติ, น มาสฑฺฒมาสา ปญฺญายนฺติ, น อุตุสํวจฺฉรา ปญฺญายนฺติ, น อิตฺถิปุมา ปญฺญายนฺติ, สตฺตา สตฺตาตฺเวว สงฺขฺยํ คจฺฉนฺติ. อถ โข เตสํ, วาเสฏฺฐ, สตฺตานํ กทาจิ กรหจิ ทีฆสฺส อทฺธุโน อจฺจเยน รสปถวี อุทกสฺมึ สมตนิ ; เสยฺยถาปิ นาม ปยโส ตตฺตสฺส นิพฺพายมานสฺส อุปริ สนฺตานกํ โหติ, เอวเมว ปาตุรโหสิ. สา อโหสิ วณฺณสมฺปนฺนา คนฺธสมฺปนฺนา รสสมฺปนฺนา, เสยฺยถาปิ นาม สมฺปนฺนํ วา สปฺปิ สมฺปนฺนํ วา นวนีตํ เอวํวณฺณา อโหสิ. เสยฺยถาปิ นาม ขุทฺทมธุํ อเนฬกํ, เอวมสฺสาทา อโหสิ. อถ โข, วาเสฏฺฐ, อญฺญตโร สตฺโต โลลชาติโก – ‘อมฺโภ, กิเมวิทํ ภวิสฺสตี’ติ รสปถวึ องฺคุลิยา สายิ. ตสฺส รสปถวึ องฺคุลิยา สายโต อจฺฉาเทสิ, ตณฺหา จสฺส โอกฺกมิ. อญฺเญปิ โข, วาเสฏฺฐ, สตฺตา ตสฺส สตฺตสฺส ทิฏฺฐานุคตึ อาปชฺชมานา รสปถวึ องฺคุลิยา สายึสุ. เตสํ รสปถวึ องฺคุลิยา สายตํ อจฺฉาเทสิ, ตณฺหา จ เตสํ โอกฺกมิ.

120. „Zu jener Zeit, Vāseṭṭha, war alles eine einzige Wassermasse, und es herrschte Finsternis, eine dichte Dunkelheit. Weder Mond noch Sonne waren zu sehen, keine Sternbilder oder Gestirne erschienen, weder Nacht noch Tag waren erkennbar, weder Monate noch Halbmonate, weder Jahreszeiten noch Jahre ließen sich unterscheiden. Es gab weder Frauen noch Männer; die Wesen wurden lediglich als ‚Wesen‘ bezeichnet. Dann, Vāseṭṭha, nach Verlauf eines sehr langen Zeitraums, bildete sich auf dem Wasser die Erdessenz (rasapathavī) heraus. So wie sich auf heißer Milch, während sie abkühlt, eine Rahmhaut bildet, ebenso erschien sie. Sie war vollkommen in Farbe, Duft und Geschmack. Sie war von der Farbe feinster Butter oder feinsten Butterschmalzes und so süß wie reiner, makelloser Honig. Da kostete ein gewisses Wesen von gieriger Natur: ‚He, was mag das wohl sein?‘ und probierte die Erdessenz mit dem Finger. Als es die Erdessenz mit dem Finger kostete, durchdrang der Geschmack seine Sinne, und Verlangen (taṇhā) stieg in ihm auf. Auch andere Wesen, Vāseṭṭha, folgten dem Beispiel jenes Wesens und kosteten die Erdessenz mit dem Finger. Als sie die Erdessenz kosteten, durchdrang der Geschmack auch ihre Sinne, und Verlangen stieg in ihnen auf.“

จนฺทิมสูริยาทิปาตุภาโว

Das Erscheinen von Mond, Sonne und den Himmelskörpern

๑๒๑. ‘‘อถ โข เต, วาเสฏฺฐ, สตฺตา รสปถวึ หตฺเถหิ อาลุปฺปการกํ อุปกฺกมึสุ ปริภุญฺชิตุํ. ยโต โข เต, วาเสฏฺฐ, สตฺตา รสปถวึ [Pg.71] หตฺเถหิ อาลุปฺปการกํ อุปกฺกมึสุ ปริภุญฺชิตุํ. อถ เตสํ สตฺตานํ สยํปภา อนฺตรธายิ. สยํปภาย อนฺตรหิตาย จนฺทิมสูริยา ปาตุรเหสุํ. จนฺทิมสูริเยสุ ปาตุภูเตสุ นกฺขตฺตานิ ตารกรูปานิ ปาตุรเหสุํ. นกฺขตฺเตสุ ตารกรูเปสุ ปาตุภูเตสุ รตฺตินฺทิวา ปญฺญายึสุ. รตฺตินฺทิเวสุ ปญฺญายมาเนสุ มาสฑฺฒมาสา ปญฺญายึสุ. มาสฑฺฒมาเสสุ ปญฺญายมาเนสุ อุตุสํวจฺฉรา ปญฺญายึสุ. เอตฺตาวตา โข, วาเสฏฺฐ, อยํ โลโก ปุน วิวฏฺโฏ โหติ.

121. „Daraufhin, Vāseṭṭha, begannen jene Wesen, die Erdessenz mit den Händen zu Klumpen zu formen und zu verzehren. In dem Maße, wie sie dies taten, verschwand ihr eigenes Körperlicht. Als ihr Körperlicht verschwunden war, erschienen Mond und Sonne. Mit dem Erscheinen von Mond und Sonne erschienen auch die Sternbilder und Gestirne. Mit dem Erscheinen der Sternbilder und Gestirne wurden Nacht und Tag erkennbar. Durch das Erkennen von Nacht und Tag wurden Monate und Halbmonate erkennbar. Durch das Erkennen von Monaten und Halbmonaten wurden Jahreszeiten und Jahre erkennbar. In diesem Ausmaß, Vāseṭṭha, entfaltet sich diese Welt von Neuem.“

๑๒๒. ‘‘อถ โข เต, วาเสฏฺฐ, สตฺตา รสปถวึ ปริภุญฺชนฺตา ตํภกฺขา ตทาหารา จิรํ ทีฆมทฺธานํ อฏฺฐํสุ. ยถา ยถา โข เต, วาเสฏฺฐ, สตฺตา รสปถวึ ปริภุญฺชนฺตา ตํภกฺขา ตทาหารา จิรํ ทีฆมทฺธานํ อฏฺฐํสุ, ตถา ตถา เตสํ สตฺตานํ (รสปถวึ ปริภุญฺชนฺตานํ) ขรตฺตญฺเจว กายสฺมึ โอกฺกมิ, วณฺณเววณฺณตา จ ปญฺญายิตฺถ. เอกิทํ สตฺตา วณฺณวนฺโต โหนฺติ, เอกิทํ สตฺตา ทุพฺพณฺณา. ตตฺถ เย เต สตฺตา วณฺณวนฺโต, เต ทุพฺพณฺเณ สตฺเต อติมญฺญนฺติ – ‘มยเมเตหิ วณฺณวนฺตตรา, อมฺเหเหเต ทุพฺพณฺณตรา’ติ. เตสํ วณฺณาติมานปจฺจยา มานาติมานชาติกานํ รสปถวี อนฺตรธายิ. รสาย ปถวิยา อนฺตรหิตาย สนฺนิปตึสุ. สนฺนิปติตฺวา อนุตฺถุนึสุ – ‘อโห รสํ, อโห รส’นฺติ! ตเทตรหิปิ มนุสฺสา กญฺจิเทว สุรสํ ลภิตฺวา เอวมาหํสุ – ‘อโห รสํ, อโห รส’นฺติ! ตเทว โปราณํ อคฺคญฺญํ อกฺขรํ อนุสรนฺติ, น ตฺเววสฺส อตฺถํ อาชานนฺติ.

122. „Daraufhin, Vāseṭṭha, blieben jene Wesen für eine sehr lange Zeit bestehen, indem sie sich von der Erdessenz ernährten und diese als ihre Nahrung hatten. Je länger sie dies taten, desto mehr stellte sich bei ihren Körpern eine gewisse Vergröberung ein, und Unterschiede in ihrer äußeren Erscheinung wurden sichtbar. Einige Wesen waren ansehnlich, andere unansehnlich. Dabei begannen die ansehnlichen Wesen, die unansehnlichen geringzuschätzen: ‚Wir sind schöner als diese, diese sind hässlicher als wir.‘ Aufgrund dieses Stolzes auf ihre Erscheinung verschwand die Erdessenz bei jenen Wesen, die von Dünkel und Hochmut erfüllt waren. Als die Erdessenz verschwunden war, kamen sie zusammen und klagten: ‚O welch ein Geschmack! O welch ein Geschmack!‘ Noch heute rufen die Menschen, wenn sie eine köstliche Speise erhalten: ‚O wie köstlich! O wie köstlich!‘ Sie wiederholen damit lediglich jenes uralte, ursprüngliche Wort, ohne jedoch dessen eigentliche Bedeutung zu kennen.“

ภูมิปปฺปฏกปาตุภาโว

Das Erscheinen der Erdkruste

๑๒๓. ‘‘อถ โข เตสํ, วาเสฏฺฐ, สตฺตานํ รสาย ปถวิยา อนฺตรหิตาย ภูมิปปฺปฏโก ปาตุรโหสิ. เสยฺยถาปิ นาม อหิจฺฉตฺตโก, เอวเมว ปาตุรโหสิ. โส อโหสิ วณฺณสมฺปนฺโน คนฺธสมฺปนฺโน รสสมฺปนฺโน, เสยฺยถาปิ นาม สมฺปนฺนํ วา สปฺปิ สมฺปนฺนํ วา นวนีตํ เอวํวณฺโณ อโหสิ. เสยฺยถาปิ นาม ขุทฺทมธุํ อเนฬกํ, เอวมสฺสาโท อโหสิ.

123. „Als dann, Vāseṭṭha, die Erdessenz verschwunden war, erschien für jene Wesen eine Erdkruste (bhūmipappaṭako). So wie ein Erdpilz hervorkommt, so erschien sie. Sie war vollkommen in Farbe, Duft und Geschmack. Sie war von der Farbe feinster Butter oder feinsten Butterschmalzes und so süß wie reiner, makelloser Honig.“

‘‘อถ [Pg.72] โข เต, วาเสฏฺฐ, สตฺตา ภูมิปปฺปฏกํ อุปกฺกมึสุ ปริภุญฺชิตุํ. เต ตํ ปริภุญฺชนฺตา ตํภกฺขา ตทาหารา จิรํ ทีฆมทฺธานํ อฏฺฐํสุ. ยถา ยถา โข เต, วาเสฏฺฐ, สตฺตา ภูมิปปฺปฏกํ ปริภุญฺชนฺตา ตํภกฺขา ตทาหารา จิรํ ทีฆมทฺธานํ อฏฺฐํสุ, ตถา ตถา เตสํ สตฺตานํ ภิยฺโยโส มตฺตาย ขรตฺตญฺเจว กายสฺมึ โอกฺกมิ, วณฺณเววณฺณตา จ ปญฺญายิตฺถ. เอกิทํ สตฺตา วณฺณวนฺโต โหนฺติ, เอกิทํ สตฺตา ทุพฺพณฺณา. ตตฺถ เย เต สตฺตา วณฺณวนฺโต, เต ทุพฺพณฺเณ สตฺเต อติมญฺญนฺติ – ‘มยเมเตหิ วณฺณวนฺตตรา, อมฺเหเหเต ทุพฺพณฺณตรา’ติ. เตสํ วณฺณาติมานปจฺจยา มานาติมานชาติกานํ ภูมิปปฺปฏโก อนฺตรธายิ.

„Daraufhin, Vāseṭṭha, begannen jene Wesen, die Erdkruste zu verzehren. Sie blieben für eine sehr lange Zeit bestehen, indem sie sich von der Erdkruste ernährten und diese als ihre Nahrung hatten. Je länger sie dies taten, desto mehr nahm die Vergröberung ihrer Körper zu, und die Unterschiede in ihrer äußeren Erscheinung wurden noch deutlicher. Einige Wesen waren ansehnlich, andere unansehnlich. Die ansehnlichen Wesen begannen die unansehnlichen geringzuschätzen: ‚Wir sind schöner als diese, diese sind hässlicher als wir.‘ Aufgrund dieses Stolzes auf ihre Erscheinung verschwand die Erdkruste bei jenen Wesen, die von Dünkel und Hochmut erfüllt waren.“

ปทาลตาปาตุภาโว

Das Erscheinen der Rankenpflanze

๑๒๔. ‘‘ภูมิปปฺปฏเก อนฺตรหิเต ปทาลตา ปาตุรโหสิ, เสยฺยถาปิ นาม กลมฺพุกา, เอวเมว ปาตุรโหสิ. สา อโหสิ วณฺณสมฺปนฺนา คนฺธสมฺปนฺนา รสสมฺปนฺนา, เสยฺยถาปิ นาม สมฺปนฺนํ วา สปฺปิ สมฺปนฺนํ วา นวนีตํ เอวํวณฺณา อโหสิ. เสยฺยถาปิ นาม ขุทฺทมธุํ อเนฬกํ, เอวมสฺสาทา อโหสิ.

124. „Als die Erdkruste verschwunden war, erschien die Rankenpflanze (padālatā). So wie die Kalambukā-Ranke hervorkommt, so erschien sie. Sie war vollkommen in Farbe, Duft und Geschmack. Sie war von der Farbe feinster Butter oder feinsten Butterschmalzes und so süß wie reiner, makelloser Honig.“

‘‘อถ โข เต, วาเสฏฺฐ, สตฺตา ปทาลตํ อุปกฺกมึสุ ปริภุญฺชิตุํ. เต ตํ ปริภุญฺชนฺตา ตํภกฺขา ตทาหารา จิรํ ทีฆมทฺธานํ อฏฺฐํสุ. ยถา ยถา โข เต, วาเสฏฺฐ, สตฺตา ปทาลตํ ปริภุญฺชนฺตา ตํภกฺขา ตทาหารา จิรํ ทีฆมทฺธานํ อฏฺฐํสุ, ตถา ตถา เตสํ สตฺตานํ ภิยฺโยโสมตฺตาย ขรตฺตญฺเจว กายสฺมึ โอกฺกมิ, วณฺณเววณฺณตา จ ปญฺญายิตฺถ. เอกิทํ สตฺตา วณฺณวนฺโต โหนฺติ, เอกิทํ สตฺตา ทุพฺพณฺณา. ตตฺถ เย เต สตฺตา วณฺณวนฺโต, เต ทุพฺพณฺเณ สตฺเต อติมญฺญนฺติ – ‘มยเมเตหิ วณฺณวนฺตตรา, อมฺเหเหเต ทุพฺพณฺณตรา’ติ. เตสํ วณฺณาติมานปจฺจยา มานาติมานชาติกานํ ปทาลตา อนฺตรธายิ.

"Dann, Vāseṭṭha, begannen jene Wesen, die süße Kletterpflanze zu verzehren. Indem sie diese verzehrten und sie als ihre Nahrung und ihren Lebensunterhalt nutzten, blieben sie für eine lange, geraume Zeit bestehen. In dem Maße, wie jene Wesen, Vāseṭṭha, die süße Kletterpflanze verzehrten und sich davon ernährten, drang in zunehmendem Maße Grobheit in ihre Körper ein, und eine Verschiedenheit in ihrer äußeren Erscheinung wurde erkennbar. Einige Wesen waren von schöner Gestalt, andere waren unansehnlich. Unter ihnen überhoben sich jene Wesen, die von schöner Gestalt waren, über die unansehnlichen Wesen: 'Wir sind schöner als diese, diese sind unansehnlicher als wir.' Aufgrund ihres Stolzes auf ihre Schönheit verschwand bei diesen Wesen, die in Stolz und Hochmut verfielen, die süße Kletterpflanze."

‘‘ปทาลตาย อนฺตรหิตาย สนฺนิปตึสุ. สนฺนิปติตฺวา อนุตฺถุนึสุ – ‘อหุ วต โน, อหายิ วต โน ปทาลตา’ติ! ตเทตรหิปิ มนุสฺสา เกนจิ ทุกฺขธมฺเมน ผุฏฺฐา เอวมาหํสุ – ‘อหุ วต โน, อหายิ [Pg.73] วต โน’ติ! ตเทว โปราณํ อคฺคญฺญํ อกฺขรํ อนุสรนฺติ, น ตฺเววสฺส อตฺถํ อาชานนฺติ.

"Als die süße Kletterpflanze verschwunden war, kamen sie zusammen. Nachdem sie zusammengekommen waren, jammerten sie: 'O weh, wir hatten die süße Kletterpflanze! O weh, unsere süße Kletterpflanze ist verloren!' Auch heutzutage sagen Menschen, wenn sie von irgendeinem leidvollen Umstand getroffen werden: 'O weh, wir hatten es! O weh, es ist verloren!' Sie folgen damit nur jener alten, ursprünglichen Redensart, ohne jedoch deren wahre Bedeutung zu verstehen."

อกฏฺฐปากสาลิปาตุภาโว

Das Erscheinen von Sāli-Reis, der ohne Pflügen reift

๑๒๕. ‘‘อถ โข เตสํ, วาเสฏฺฐ, สตฺตานํ ปทาลตาย อนฺตรหิตาย อกฏฺฐปาโก สาลิ ปาตุรโหสิ อกโณ อถุโส สุทฺโธ สุคนฺโธ ตณฺฑุลปฺผโล. ยํ ตํ สายํ สายมาสาย อาหรนฺติ, ปาโต ตํ โหติ ปกฺกํ ปฏิวิรูฬฺหํ. ยํ ตํ ปาโต ปาตราสาย อาหรนฺติ, สายํ ตํ โหติ ปกฺกํ ปฏิวิรูฬฺหํ; นาปทานํ ปญฺญายติ. อถ โข เต, วาเสฏฺฐ, สตฺตา อกฏฺฐปากํ สาลึ ปริภุญฺชนฺตา ตํภกฺขา ตทาหารา จิรํ ทีฆมทฺธานํ อฏฺฐํสุ.

125. "Dann, Vāseṭṭha, nachdem die süße Kletterpflanze verschwunden war, erschien für jene Wesen Sāli-Reis, der ohne Pflügen reift, ohne Kleie, ohne Spelzen, rein, duftend und mit fertigen Körnern. Was sie am Abend für das Abendessen holten, war am Morgen gereift und nachgewachsen. Was sie am Morgen für das Frühstück holten, war am Abend gereift und nachgewachsen; eine Stelle der Ernte war nicht zu sehen. Dann, Vāseṭṭha, indem jene Wesen den uncultivierten Sāli-Reis verzehrten und sich davon ernährten, blieben sie für eine lange, geraume Zeit bestehen."

อิตฺถิปุริสลิงฺคปาตุภาโว

Das Erscheinen der weiblichen und männlichen Geschlechtsmerkmale

๑๒๖. ‘‘ยถา ยถา โข เต, วาเสฏฺฐ, สตฺตา อกฏฺฐปากํ สาลึ ปริภุญฺชนฺตา ตํภกฺขา ตทาหารา จิรํ ทีฆมทฺธานํ อฏฺฐํสุ, ตถา ตถา เตสํ สตฺตานํ ภิยฺโยโสมตฺตาย ขรตฺตญฺเจว กายสฺมึ โอกฺกมิ, วณฺณเววณฺณตา จ ปญฺญายิตฺถ, อิตฺถิยา จ อิตฺถิลิงฺคํ ปาตุรโหสิ ปุริสสฺส จ ปุริสลิงฺคํ. อิตฺถี จ ปุริสํ อติเวลํ อุปนิชฺฌายติ ปุริโส จ อิตฺถึ. เตสํ อติเวลํ อญฺญมญฺญํ อุปนิชฺฌายตํ สาราโค อุทปาทิ, ปริฬาโห กายสฺมึ โอกฺกมิ. เต ปริฬาหปจฺจยา เมถุนํ ธมฺมํ ปฏิเสวึสุ.

126. "In dem Maße, wie jene Wesen, Vāseṭṭha, den uncultivierten Sāli-Reis verzehrten und sich davon ernährten, drang in zunehmendem Maße Grobheit in ihre Körper ein, und eine Verschiedenheit in ihrer äußeren Erscheinung wurde erkennbar; bei der Frau erschienen die weiblichen Geschlechtsmerkmale und beim Mann die männlichen Geschlechtsmerkmale. Die Frau betrachtete den Mann übermäßig intensiv, und der Mann die Frau. Während sie einander so übermäßig intensiv betrachteten, entstand leidenschaftliches Begehren, und ein brennendes Verlangen drang in ihre Körper ein. Aufgrund dieses brennenden Verlangens gaben sie sich dem Geschlechtsverkehr hin."

‘‘เย โข ปน เต, วาเสฏฺฐ, เตน สมเยน สตฺตา ปสฺสนฺติ เมถุนํ ธมฺมํ ปฏิเสวนฺเต, อญฺเญ ปํสุํ ขิปนฺติ, อญฺเญ เสฏฺฐึ ขิปนฺติ, อญฺเญ โคมยํ ขิปนฺติ – ‘นสฺส อสุจิ, นสฺส อสุจี’ติ. ‘กถญฺหิ นาม สตฺโต สตฺตสฺส เอวรูปํ กริสฺสตี’ติ! ตเทตรหิปิ มนุสฺสา เอกจฺเจสุ ชนปเทสุ วธุยา นิพฺพุยฺหมานาย อญฺเญ ปํสุํ ขิปนฺติ, อญฺเญ เสฏฺฐึ ขิปนฺติ, อญฺเญ โคมยํ ขิปนฺติ. ตเทว โปราณํ อคฺคญฺญํ อกฺขรํ อนุสรนฺติ, น ตฺเววสฺส อตฺถํ อาชานนฺติ.

"Diejenigen Wesen aber, Vāseṭṭha, die zu jener Zeit sahen, wie andere sich dem Geschlechtsverkehr hingaben, bewarfen sie – die einen mit Staub, die anderen mit Asche, wieder andere mit Kuhdung – und riefen: 'Vergeh, du Unreiner! Vergeh, du Unreiner!' 'Wie kann ein Wesen einem anderen Wesen so etwas antun!' Auch heutzutage bewerfen Menschen in manchen Gegenden eine Braut, wenn sie weggeführt wird, die einen mit Staub, die anderen mit Asche, wieder andere mit Kuhdung. Sie folgen damit nur jener alten, ursprünglichen Sitte, ohne jedoch deren wahre Bedeutung zu verstehen."

เมถุนธมฺมสมาจาโร

Die Praxis des Geschlechtsverkehrs

๑๒๗. ‘‘อธมฺมสมฺมตํ [Pg.74] โข ปน, วาเสฏฺฐ, เตน สมเยน โหติ, ตเทตรหิ ธมฺมสมฺมตํ. เย โข ปน, วาเสฏฺฐ, เตน สมเยน สตฺตา เมถุนํ ธมฺมํ ปฏิเสวนฺติ, เต มาสมฺปิ ทฺเวมาสมฺปิ น ลภนฺติ คามํ วา นิคมํ วา ปวิสิตุํ. ยโต โข เต, วาเสฏฺฐ, สตฺตา ตสฺมึ อสทฺธมฺเม อติเวลํ ปาตพฺยตํ อาปชฺชึสุ. อถ อคารานิ อุปกฺกมึสุ กาตุํ ตสฺเสว อสทฺธมฺมสฺส ปฏิจฺฉาทนตฺถํ. อถ โข, วาเสฏฺฐ, อญฺญตรสฺส สตฺตสฺส อลสชาติกสฺส เอตทโหสิ – ‘อมฺโภ, กิเมวาหํ วิหญฺญามิ สาลึ อาหรนฺโต สายํ สายมาสาย ปาโต ปาตราสาย! ยํนูนาหํ สาลึ อาหเรยฺยํ สกึเทว สายปาตราสายา’ติ!

127. "Vāseṭṭha, was zu jener Zeit als unrechtmäßig galt, gilt heutzutage als rechtmäßig. Jene Wesen, Vāseṭṭha, die sich zu jener Zeit dem Geschlechtsverkehr hingaben, durften für einen Monat oder zwei Monate kein Dorf und keine Stadt betreten. Da sich jene Wesen, Vāseṭṭha, dieser unheilsamen Sache übermäßig hingaben, begannen sie, Häuser zu bauen, um eben diese unheilsame Tat zu verbergen. Da kam einem Wesen von träger Natur folgender Gedanke: 'He, warum sollte ich mich abmühen, den Sāli-Reis am Abend für das Abendessen und am Morgen für das Frühstück zu holen? Wie wäre es, wenn ich den Sāli-Reis auf einmal für Abendessen und Frühstück zusammen holen würde?'"

‘‘อถ โข โส, วาเสฏฺฐ, สตฺโต สาลึ อาหาสิ สกึเทว สายปาตราสาย. อถ โข, วาเสฏฺฐ, อญฺญตโร สตฺโต เยน โส สตฺโต เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ตํ สตฺตํ เอตทโวจ – ‘เอหิ, โภ สตฺต, สาลาหารํ คมิสฺสามา’ติ. ‘อลํ, โภ สตฺต, อาหโต เม สาลิ สกึเทว สายปาตราสายา’ติ. อถ โข โส, วาเสฏฺฐ, สตฺโต ตสฺส สตฺตสฺส ทิฏฺฐานุคตึ อาปชฺชมาโน สาลึ อาหาสิ สกึเทว ทฺวีหาย. ‘เอวมฺปิ กิร, โภ, สาธู’ติ.

"Dann, Vāseṭṭha, holte jenes Wesen den Sāli-Reis auf einmal für das Abendessen und das Frühstück. Daraufhin, Vāseṭṭha, ging ein anderes Wesen zu jenem Wesen und sagte: 'Komm, Freund, lass uns Sāli-Reis holen gehen.' 'Schon gut, Freund, ich habe bereits Sāli-Reis auf einmal für mein Abendessen und Frühstück geholt.' Da folgte jenes Wesen, Vāseṭṭha, dem Beispiel des anderen und holte Sāli-Reis auf einmal für zwei Tage und sagte: 'Das ist wahrlich eine gute Sache, Freund!'"

‘‘อถ โข, วาเสฏฺฐ, อญฺญตโร สตฺโต เยน โส สตฺโต เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ตํ สตฺตํ เอตทโวจ – ‘เอหิ, โภ สตฺต, สาลาหารํ คมิสฺสามา’ติ. ‘อลํ, โภ สตฺต, อาหโต เม สาลิ สกึเทว ทฺวีหายา’ติ. อถ โข โส, วาเสฏฺฐ, สตฺโต ตสฺส สตฺตสฺส ทิฏฺฐานุคตึ อาปชฺชมาโน สาลึ อาหาสิ สกึเทว จตูหาย, ‘เอวมฺปิ กิร, โภ, สาธู’ติ.

"Dann, Vāseṭṭha, ging ein anderes Wesen zu jenem Wesen und sagte: 'Komm, Freund, lass uns Sāli-Reis holen gehen.' 'Schon gut, Freund, ich habe bereits Sāli-Reis auf einmal für zwei Tage geholt.' Da folgte jenes Wesen, Vāseṭṭha, dem Beispiel des anderen und holte Sāli-Reis auf einmal für vier Tage und sagte: 'Das ist wahrlich eine gute Sache, Freund!'"

‘‘อถ โข, วาเสฏฺฐ, อญฺญตโร สตฺโต เยน โส สตฺโต เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ตํ สตฺตํ เอตทโวจ – ‘เอหิ, โภ สตฺต, สาลาหารํ คมิสฺสามา’ติ. ‘อลํ, โภ สตฺต, อาหโต เม สาลิ สกิเทว จตูหายา’ติ. อถ โข โส, วาเสฏฺฐ, สตฺโต ตสฺส สตฺตสฺส [Pg.75] ทิฏฺฐานุคตึ อาปชฺชมาโน สาลึ อาหาสิ สกิเทว อฏฺฐาหาย, ‘เอวมฺปิ กิร, โภ, สาธู’ติ.

"Dann, Vāseṭṭha, ging ein anderes Wesen zu jenem Wesen und sagte: 'Komm, Freund, lass uns Sāli-Reis holen gehen.' 'Schon gut, Freund, ich habe bereits Sāli-Reis auf einmal für vier Tage geholt.' Da folgte jenes Wesen, Vāseṭṭha, dem Beispiel des anderen und holte Sāli-Reis auf einmal für acht Tage und sagte: 'Das ist wahrlich eine gute Sache, Freund!'"

‘‘ยโต โข เต, วาเสฏฺฐ, สตฺตา สนฺนิธิการกํ สาลึ อุปกฺกมึสุ ปริภุญฺชิตุํ. อถ กโณปิ ตณฺฑุลํ ปริโยนนฺธิ, ถุโสปิ ตณฺฑุลํ ปริโยนนฺธิ; ลูนมฺปิ นปฺปฏิวิรูฬฺหํ, อปทานํ ปญฺญายิตฺถ, สณฺฑสณฺฑา สาลโย อฏฺฐํสุ.

Vāseṭṭha, als jene Wesen begannen, den Reis zu horten, um ihn zu essen, da überzog die Kleie das Korn und die Spelze umschloss das Korn; das Abgeerntete wuchs nicht mehr nach, die Schnittstellen wurden sichtbar, und der Reis stand in Büscheln da.

สาลิวิภาโค

Die Aufteilung des Reises

๑๒๘. ‘‘อถ โข เต, วาเสฏฺฐ, สตฺตา สนฺนิปตึสุ, สนฺนิปติตฺวา อนุตฺถุนึสุ – ‘ปาปกา วต, โภ, ธมฺมา สตฺเตสุ ปาตุภูตา. มยญฺหิ ปุพฺเพ มโนมยา อหุมฺหา ปีติภกฺขา สยํปภา อนฺตลิกฺขจรา สุภฏฺฐายิโน, จิรํ ทีฆมทฺธานํ อฏฺฐมฺหา. เตสํ โน อมฺหากํ กทาจิ กรหจิ ทีฆสฺส อทฺธุโน อจฺจเยน รสปถวี อุทกสฺมึ สมตนิ. สา อโหสิ วณฺณสมฺปนฺนา คนฺธสมฺปนฺนา รสสมฺปนฺนา. เต มยํ รสปถวึ หตฺเถหิ อาลุปฺปการกํ อุปกฺกมิมฺห ปริภุญฺชิตุํ, เตสํ โน รสปถวึ หตฺเถหิ อาลุปฺปการกํ อุปกฺกมตํ ปริภุญฺชิตุํ สยํปภา อนฺตรธายิ. สยํปภาย อนฺตรหิตาย จนฺทิมสูริยา ปาตุรเหสุํ, จนฺทิมสูริเยสุ ปาตุภูเตสุ นกฺขตฺตานิ ตารกรูปานิ ปาตุรเหสุํ, นกฺขตฺเตสุ ตารกรูเปสุ ปาตุภูเตสุ รตฺตินฺทิวา ปญฺญายึสุ, รตฺตินฺทิเวสุ ปญฺญายมาเนสุ มาสฑฺฒมาสา ปญฺญายึสุ. มาสฑฺฒมาเสสุ ปญฺญายมาเนสุ อุตุสํวจฺฉรา ปญฺญายึสุ. เต มยํ รสปถวึ ปริภุญฺชนฺตา ตํภกฺขา ตทาหารา จิรํ ทีฆมทฺธานํ อฏฺฐมฺหา. เตสํ โน ปาปกานํเยว อกุสลานํ ธมฺมานํ ปาตุภาวา รสปถวี อนฺตรธายิ. รสปถวิยา อนฺตรหิตาย ภูมิปปฺปฏโก ปาตุรโหสิ. โส อโหสิ วณฺณสมฺปนฺโน คนฺธสมฺปนฺโน รสสมฺปนฺโน. เต มยํ ภูมิปปฺปฏกํ อุปกฺกมิมฺห ปริภุญฺชิตุํ. เต มยํ ตํ ปริภุญฺชนฺตา ตํภกฺขา ตทาหารา จิรํ ทีฆมทฺธานํ อฏฺฐมฺหา. เตสํ โน ปาปกานํเยว อกุสลานํ ธมฺมานํ ปาตุภาวา ภูมิปปฺปฏโก อนฺตรธายิ. ภูมิปปฺปฏเก อนฺตรหิเต ปทาลตา ปาตุรโหสิ. สา อโหสิ วณฺณสมฺปนฺนา คนฺธสมฺปนฺนา รสสมฺปนฺนา. เต มยํ ปทาลตํ อุปกฺกมิมฺห ปริภุญฺชิตุํ. เต มยํ ตํ ปริภุญฺชนฺตา ตํภกฺขา ตทาหารา จิรํ ทีฆมทฺธานํ อฏฺฐมฺหา. เตสํ โน ปาปกานํเยว อกุสลานํ ธมฺมานํ ปาตุภาวา [Pg.76] ปทาลตา อนฺตรธายิ. ปทาลตาย อนฺตรหิตาย อกฏฺฐปาโก สาลิ ปาตุรโหสิ อกโณ อถุโส สุทฺโธ สุคนฺโธ ตณฺฑุลปฺผโล. ยํ ตํ สายํ สายมาสาย อาหราม, ปาโต ตํ โหติ ปกฺกํ ปฏิวิรูฬฺหํ. ยํ ตํ ปาโต ปาตราสาย อาหราม, สายํ ตํ โหติ ปกฺกํ ปฏิวิรูฬฺหํ. นาปทานํ ปญฺญายิตฺถ. เต มยํ อกฏฺฐปากํ สาลึ ปริภุญฺชนฺตา ตํภกฺขา ตทาหารา จิรํ ทีฆมทฺธานํ อฏฺฐมฺหา. เตสํ โน ปาปกานํเยว อกุสลานํ ธมฺมานํ ปาตุภาวา กโณปิ ตณฺฑุลํ ปริโยนนฺธิ, ถุโสปิ ตณฺฑุลํ ปริโยนนฺธิ, ลูนมฺปิ นปฺปฏิวิรูฬฺหํ, อปทานํ ปญฺญายิตฺถ, สณฺฑสณฺฑา สาลโย ฐิตา. ยํนูน มยํ สาลึ วิภเชยฺยาม, มริยาทํ ฐเปยฺยามา’ติ! อถ โข เต, วาเสฏฺฐ, สตฺตา สาลึ วิภชึสุ, มริยาทํ ฐเปสุํ.

128. Da versammelten sich jene Wesen, Vāseṭṭha, und nach ihrer Versammlung klagten sie: 'Wahrlich, ihr Herren, böse Dinge sind unter den Wesen erschienen. Früher waren wir wahrlich aus Geist geschaffen, ernährten uns von Freude, waren selbststrahlend, wandelten durch die Luft, verweilten in Herrlichkeit und bestanden so für eine lange Zeit. Nach Ablauf eines sehr langen Zeitraums breitete sich für uns die Erdessenz auf dem Wasser aus. Sie war vollkommen in Farbe, Duft und Geschmack. Wir machten uns daran, diese Erdessenz mit den Händen in Bissen zu formen und zu essen. Als wir begannen, die Erdessenz mit den Händen in Bissen zu essen, verschwand unser eigenes Leuchten. Als das eigene Leuchten verschwunden war, erschienen Mond und Sonne; als Mond und Sonne erschienen waren, erschienen die Sternbilder und Planeten; als die Sternbilder und Planeten erschienen waren, wurden Nächte und Tage erkennbar; als Nächte und Tage erkennbar wurden, wurden Monate und Halbmonate erkennbar; als Monate und Halbmonate erkennbar wurden, wurden die Jahreszeiten und Jahre erkennbar. Wir, die wir die Erdessenz aßen, uns von ihr ernährten und sie als Nahrung hatten, bestanden so für eine lange Zeit. Doch durch das Erscheinen böser, unheilsamer Dinge bei uns verschwand die Erdessenz. Als die Erdessenz verschwunden war, erschien die Erdhaut. Sie war vollkommen in Farbe, Duft und Geschmack. Wir machten uns daran, die Erdhaut zu essen. Wir, die wir jene Erdhaut aßen, uns von ihr ernährten und sie als Nahrung hatten, bestanden so für eine lange Zeit. Doch durch das Erscheinen böser, unheilsamer Dinge bei uns verschwand die Erdhaut. Als die Erdhaut verschwunden war, erschien die Waldrebe. Sie war vollkommen in Farbe, Duft und Geschmack. Wir machten uns daran, die Waldrebe zu essen. Wir, die wir jene Waldrebe aßen, uns von ihr ernährten und sie als Nahrung hatten, bestanden so für eine lange Zeit. Doch durch das Erscheinen böser, unheilsamer Dinge bei uns verschwand die Waldrebe. Als die Waldrebe verschwunden war, erschien der ohne Bestellung reifende Reis, ohne Kleie und Spelzen, rein, wohlriechend, mit dem Korn als Frucht. Was wir am Abend für das Abendessen holten, war am Morgen reif und nachgewachsen. Was wir am Morgen für das Frühstück holten, war am Abend reif und nachgewachsen. Es waren keine Schnittstellen zu sehen. Wir, die wir den ohne Bestellung reifenden Reis aßen, uns von ihm ernährten und ihn als Nahrung hatten, bestanden so für eine lange Zeit. Doch durch das Erscheinen böser, unheilsamer Dinge bei uns überzog die Kleie das Korn und die Spelze umschloss das Korn; das Abgeerntete wuchs nicht mehr nach, die Schnittstellen wurden sichtbar und der Reis stand nur noch in Büscheln da. Wie wäre es, wenn wir den Reis aufteilen und Grenzen festlegen würden!' Und so, Vāseṭṭha, teilten jene Wesen den Reis auf und legten Grenzen fest.

๑๒๙. ‘‘อถ โข, วาเสฏฺฐ, อญฺญตโร สตฺโต โลลชาติโก สกํ ภาคํ ปริรกฺขนฺโต อญฺญตรํ ภาคํ อทินฺนํ อาทิยิตฺวา ปริภุญฺชิ. ตเมนํ อคฺคเหสุํ, คเหตฺวา เอตทโวจุํ – ‘ปาปกํ วต, โภ สตฺต, กโรสิ, ยตฺร หิ นาม สกํ ภาคํ ปริรกฺขนฺโต อญฺญตรํ ภาคํ อทินฺนํ อาทิยิตฺวา ปริภุญฺชสิ. มาสฺสุ, โภ สตฺต, ปุนปิ เอวรูปมกาสี’ติ. ‘เอวํ, โภ’ติ โข, วาเสฏฺฐ, โส สตฺโต เตสํ สตฺตานํ ปจฺจสฺโสสิ. ทุติยมฺปิ โข, วาเสฏฺฐ, โส สตฺโต…เป… ตติยมฺปิ โข, วาเสฏฺฐ, โส สตฺโต สกํ ภาคํ ปริรกฺขนฺโต อญฺญตรํ ภาคํ อทินฺนํ อาทิยิตฺวา ปริภุญฺชิ. ตเมนํ อคฺคเหสุํ, คเหตฺวา เอตทโวจุํ – ‘ปาปกํ วต, โภ สตฺต, กโรสิ, ยตฺร หิ นาม สกํ ภาคํ ปริรกฺขนฺโต อญฺญตรํ ภาคํ อทินฺนํ อาทิยิตฺวา ปริภุญฺชสิ. มาสฺสุ, โภ สตฺต, ปุนปิ เอวรูปมกาสี’ติ. อญฺเญ ปาณินา ปหรึสุ, อญฺเญ เลฑฺฑุนา ปหรึสุ, อญฺเญ ทณฺเฑน ปหรึสุ. ตทคฺเค โข, วาเสฏฺฐ, อทินฺนาทานํ ปญฺญายติ, ครหา ปญฺญายติ, มุสาวาโท ปญฺญายติ, ทณฺฑาทานํ ปญฺญายติ.

129. Da geschah es, Vāseṭṭha, dass ein gewisses Wesen von gieriger Natur, während es seinen eigenen Teil hütete, einen anderen Teil nahm, der ihm nicht gegeben worden war, und ihn verzehrte. Sie ergriffen ihn und sprachen zu ihm: 'Wahrlich, werter Freund, du tust etwas Böses, indem du deinen eigenen Teil hütest und einen anderen Teil nimmst, der dir nicht gegeben wurde, und ihn verzehrst. Tu so etwas nicht wieder, werter Freund!' 'Jawohl, ihr Herren', antwortete jenes Wesen jenen Wesen, Vāseṭṭha. Ein zweites Mal, Vāseṭṭha, tat jenes Wesen dasselbe... ein drittes Mal, Vāseṭṭha, hütete jenes Wesen seinen eigenen Teil und nahm einen anderen Teil, der ihm nicht gegeben worden war, und verzehrte ihn. Sie ergriffen ihn und sprachen zu ihm: 'Wahrlich, werter Freund, du tust etwas Böses...' Einige schlugen ihn mit der Hand, andere bewarfen ihn mit Erdschollen, wieder andere schlugen ihn mit einem Stock. Von jener Zeit an, Vāseṭṭha, wurde der Diebstahl bekannt, der Tadel wurde bekannt, die Lüge wurde bekannt, und der Gebrauch von Gewalt wurde bekannt.

มหาสมฺมตราชา

König Mahāsammata

๑๓๐. ‘‘อถ โข เต, วาเสฏฺฐ, สตฺตา สนฺนิปตึสุ, สนฺนิปติตฺวา อนุตฺถุนึสุ – ‘ปาปกา วต โภ ธมฺมา สตฺเตสุ ปาตุภูตา, ยตฺร หิ นาม [Pg.77] อทินฺนาทานํ ปญฺญายิสฺสติ, ครหา ปญฺญายิสฺสติ, มุสาวาโท ปญฺญายิสฺสติ, ทณฺฑาทานํ ปญฺญายิสฺสติ. ยํนูน มยํ เอกํ สตฺตํ สมฺมนฺเนยฺยาม, โย โน สมฺมา ขียิตพฺพํ ขีเยยฺย, สมฺมา ครหิตพฺพํ ครเหยฺย, สมฺมา ปพฺพาเชตพฺพํ ปพฺพาเชยฺย. มยํ ปนสฺส สาลีนํ ภาคํ อนุปฺปทสฺสามา’ติ.

130. Da versammelten sich jene Wesen, Vāseṭṭha, und nach ihrer Versammlung klagten sie: 'Wahrlich, ihr Herren, böse Dinge sind unter den Wesen erschienen, da nun Diebstahl bekannt wird, Tadel bekannt wird, Lüge bekannt wird und der Gebrauch von Gewalt bekannt wird. Wie wäre es, wenn wir ein Wesen bestimmen würden, das jene zurechtweist, die zurechtgewiesen werden müssen, jene tadelt, die getadelt werden müssen, und jene vertreibt, die vertrieben werden müssen. Wir aber werden ihm dafür einen Teil des Reises geben.'

‘‘อถ โข เต, วาเสฏฺฐ, สตฺตา โย เนสํ สตฺโต อภิรูปตโร จ ทสฺสนียตโร จ ปาสาทิกตโร จ มเหสกฺขตโร จ ตํ สตฺตํ อุปสงฺกมิตฺวา เอตทโวจุํ – ‘เอหิ, โภ สตฺต, สมฺมา ขียิตพฺพํ ขีย, สมฺมา ครหิตพฺพํ ครห, สมฺมา ปพฺพาเชตพฺพํ ปพฺพาเชหิ. มยํ ปน เต สาลีนํ ภาคํ อนุปฺปทสฺสามา’ติ. ‘เอวํ, โภ’ติ โข, วาเสฏฺฐ, โส สตฺโต เตสํ สตฺตานํ ปฏิสฺสุณิตฺวา สมฺมา ขียิตพฺพํ ขียิ, สมฺมา ครหิตพฺพํ ครหิ, สมฺมา ปพฺพาเชตพฺพํ ปพฺพาเชสิ. เต ปนสฺส สาลีนํ ภาคํ อนุปฺปทํสุ.

Vāseṭṭha, daraufhin traten jene Wesen zu demjenigen unter ihnen, der am schönsten, ansehnlichsten, vertrauenerweckendsten und mächtigsten war, und sagten: 'Komm, oh Wesen, weise in angemessener Weise zurecht, wer zurechtgewiesen werden muss; tadle in angemessener Weise, wer getadelt werden muss; weise in angemessener Weise aus, wer ausgewiesen werden muss. Wir aber werden dir einen Anteil vom Reis geben.' 'So sei es, oh Herr', antwortete jenes Wesen jenen Wesen, und es wies in angemessener Weise zurecht, wer zurechtgewiesen werden musste; es tadelte in angemessener Weise, wer getadelt werden musste; es wies in angemessener Weise aus, wer ausgewiesen werden musste. Jene aber gaben ihm seinen Anteil vom Reis.

๑๓๑. ‘‘มหาชนสมฺมโตติ โข, วาเสฏฺฐ, ‘มหาสมฺมโต, มหาสมฺมโต’ ตฺเวว ปฐมํ อกฺขรํ อุปนิพฺพตฺตํ. เขตฺตานํ อธิปตีติ โข, วาเสฏฺฐ, ‘ขตฺติโย, ขตฺติโย’ ตฺเวว ทุติยํ อกฺขรํ อุปนิพฺพตฺตํ. ธมฺเมน ปเร รญฺเชตีติ โข, วาเสฏฺฐ, ‘ราชา, ราชา’ ตฺเวว ตติยํ อกฺขรํ อุปนิพฺพตฺตํ. อิติ โข, วาเสฏฺฐ, เอวเมตสฺส ขตฺติยมณฺฑลสฺส โปราเณน อคฺคญฺเญน อกฺขเรน อภินิพฺพตฺติ อโหสิ เตสํเยว สตฺตานํ, อนญฺเญสํ. สทิสานํเยว, โน อสทิสานํ. ธมฺเมเนว, โน อธมฺเมน. ธมฺโม หิ, วาเสฏฺฐ, เสฏฺโฐ ชเนตสฺมึ ทิฏฺเฐ เจว ธมฺเม อภิสมฺปรายญฺจ.

131. 'Vom Volk erwählt' (Mahājanasammato), Vāseṭṭha, so entstand die erste Bezeichnung 'Mahāsammata'. 'Herr der Felder' (Khettānaṃ adhipati), Vāseṭṭha, so entstand die zweite Bezeichnung 'Khattiya'. 'Er erfreut andere durch das Gesetz' (Dhammena pare rañjeti), Vāseṭṭha, so entstand die dritte Bezeichnung 'Rājā'. So, Vāseṭṭha, entstand dieser Stand der Kriegeradeligen durch eine uralte, ursprüngliche Bezeichnung allein unter jenen Wesen und nicht unter anderen; unter Gleichen und nicht unter Ungleichen; allein durch das Gesetz und nicht durch Gesetzlosigkeit. Denn das Gesetz, Vāseṭṭha, ist das Beste unter den Menschen, sowohl in diesem Leben als auch in der künftigen Welt.

พฺราหฺมณมณฺฑลํ

Der Stand der Brahmanen

๑๓๒. ‘‘อถ โข เตสํ, วาเสฏฺฐ, สตฺตานํเยว เอกจฺจานํ เอตทโหสิ – ‘ปาปกา วต, โภ, ธมฺมา สตฺเตสุ ปาตุภูตา, ยตฺร หิ นาม อทินฺนาทานํ ปญฺญายิสฺสติ, ครหา ปญฺญายิสฺสติ, มุสาวาโท ปญฺญายิสฺสติ, ทณฺฑาทานํ ปญฺญายิสฺสติ, ปพฺพาชนํ ปญฺญายิสฺสติ. ยํนูน มยํ ปาปเก อกุสเล ธมฺเม วาเหยฺยามา’ติ. เต ปาปเก อกุสเล ธมฺเม วาเหสุํ. ปาปเก อกุสเล ธมฺเม วาเหนฺตีติ โข, วาเสฏฺฐ, ‘พฺราหฺมณา, พฺราหฺมณา’ ตฺเวว ปฐมํ อกฺขรํ อุปนิพฺพตฺตํ. เต อรญฺญายตเน ปณฺณกุฏิโย [Pg.78] กริตฺวา ปณฺณกุฏีสุ ฌายนฺติ วีตงฺคารา วีตธูมา ปนฺนมุสลา สายํ สายมาสาย ปาโต ปาตราสาย คามนิคมราชธานิโย โอสรนฺติ ฆาสเมสมานา. เต ฆาสํ ปฏิลภิตฺวา ปุนเทว อรญฺญายตเน ปณฺณกุฏีสุ ฌายนฺติ. ตเมนํ มนุสฺสา ทิสฺวา เอวมาหํสุ – ‘อิเม โข, โภ, สตฺตา อรญฺญายตเน ปณฺณกุฏิโย กริตฺวา ปณฺณกุฏีสุ ฌายนฺติ, วีตงฺคารา วีตธูมา ปนฺนมุสลา สายํ สายมาสาย ปาโต ปาตราสาย คามนิคมราชธานิโย โอสรนฺติ ฆาสเมสมานา. เต ฆาสํ ปฏิลภิตฺวา ปุนเทว อรญฺญายตเน ปณฺณกุฏีสุ ฌายนฺตี’ติ, ฌายนฺตีติ โข, วาเสฏฺฐ, ‘ฌายกา, ฌายกา’ ตฺเวว ทุติยํ อกฺขรํ อุปนิพฺพตฺตํ. เตสํเยว โข, วาเสฏฺฐ, สตฺตานํ เอกจฺเจ สตฺตา อรญฺญายตเน ปณฺณกุฏีสุ ตํ ฌานํ อนภิสมฺภุณมานา คามสามนฺตํ นิคมสามนฺตํ โอสริตฺวา คนฺเถ กโรนฺตา อจฺฉนฺติ. ตเมนํ มนุสฺสา ทิสฺวา เอวมาหํสุ – ‘อิเม โข, โภ, สตฺตา อรญฺญายตเน ปณฺณกุฏีสุ ตํ ฌานํ อนภิสมฺภุณมานา คามสามนฺตํ นิคมสามนฺตํ โอสริตฺวา คนฺเถ กโรนฺตา อจฺฉนฺติ, น ทานิเม ฌายนฺตี’ติ. น ทานิเม ฌายนฺตีติ โข, วาเสฏฺฐ, ‘อชฺฌายกา อชฺฌายกา’ ตฺเวว ตติยํ อกฺขรํ อุปนิพฺพตฺตํ. หีนสมฺมตํ โข ปน, วาเสฏฺฐ, เตน สมเยน โหติ, ตเทตรหิ เสฏฺฐสมฺมตํ. อิติ โข, วาเสฏฺฐ, เอวเมตสฺส พฺราหฺมณมณฺฑลสฺส โปราเณน อคฺคญฺเญน อกฺขเรน อภินิพฺพตฺติ อโหสิ เตสํเยว สตฺตานํ, อนญฺเญสํ สทิสานํเยว โน อสทิสานํ ธมฺเมเนว, โน อธมฺเมน. ธมฺโม หิ, วาเสฏฺฐ, เสฏฺโฐ ชเนตสฺมึ ทิฏฺเฐ เจว ธมฺเม อภิสมฺปรายญฺจ.

132. Daraufhin, Vāseṭṭha, kam einigen jener Wesen dieser Gedanke: 'Wahrlich, schlechte Dinge sind unter den Wesen erschienen, da Diebstahl bekannt wird, Tadel bekannt wird, Lüge bekannt wird, Gewalt bekannt wird, Ausweisung bekannt wird. Wie wäre es, wenn wir die schlechten, unheilsamen Dinge fortspülen?' Sie spülten die schlechten, unheilsamen Dinge fort. 'Sie spülen die schlechten, unheilsamen Dinge fort' (Pāpake akusale dhamme vāhenti), Vāseṭṭha, so entstand die erste Bezeichnung 'Brāhmaṇa'. Sie errichteten Blätterhütten in Waldgebieten und meditierten in diesen Hütten, ohne Kohlefeuer, ohne Rauch, ohne Mörser und Stößel; abends für die Abendmahlzeit und morgens für die Morgenmahlzeit suchten sie Dörfer, Marktflecken und Königsstädte auf, um nach Nahrung zu suchen. Wenn sie Nahrung erhalten hatten, meditierten sie wieder in den Blätterhütten im Wald. Menschen sahen sie und sagten: 'Diese Wesen bauen Blätterhütten im Wald... und meditieren...' 'Sie meditieren' (Jhāyanti), Vāseṭṭha, so entstand die zweite Bezeichnung 'Jhāyakā'. Unter eben diesen Wesen, Vāseṭṭha, gab es einige, die in den Blätterhütten im Wald jene Meditation nicht bewältigen konnten. Sie ließen sich am Rande von Dörfern oder Marktflecken nieder und verfassten Texte. Menschen sahen sie und sagten: 'Diese Wesen können jene Meditation nicht bewältigen... sie meditieren jetzt nicht mehr.' 'Sie meditieren jetzt nicht mehr' (Na dāni ime jhāyanti), Vāseṭṭha, so entstand die dritte Bezeichnung 'Ajjhāyakā'. Damals, Vāseṭṭha, galt dies als geringgeschätzt, heutzutage gilt es als hochgeschätzt. So, Vāseṭṭha, entstand dieser Stand der Brahmanen durch eine uralte, ursprüngliche Bezeichnung allein unter jenen Wesen, nicht unter anderen; unter Gleichen, nicht unter Ungleichen; allein durch das Gesetz, nicht durch Gesetzlosigkeit. Denn das Gesetz, Vāseṭṭha, ist das Beste unter den Menschen, sowohl in diesem Leben als auch in der künftigen Welt.

เวสฺสมณฺฑลํ

Der Stand der Vessas

๑๓๓. ‘‘เตสํเยว โข, วาเสฏฺฐ, สตฺตานํ เอกจฺเจ สตฺตา เมถุนํ ธมฺมํ สมาทาย วิสุกมฺมนฺเต ปโยเชสุํ. เมถุนํ ธมฺมํ สมาทาย วิสุกมฺมนฺเต ปโยเชนฺตีติ โข, วาเสฏฺฐ, ‘เวสฺสา, เวสฺสา’ ตฺเวว อกฺขรํ อุปนิพฺพตฺตํ. อิติ โข, วาเสฏฺฐ, เอวเมตสฺส เวสฺสมณฺฑลสฺส โปราเณน อคฺคญฺเญน อกฺขเรน อภินิพฺพตฺติ อโหสิ เตสญฺเญว สตฺตานํ อนญฺเญสํ สทิสานํเยว[Pg.79], โน อสทิสานํ, ธมฺเมเนว โน อธมฺเมน. ธมฺโม หิ, วาเสฏฺฐ, เสฏฺโฐ ชเนตสฺมึ ทิฏฺเฐ เจว ธมฺเม อภิสมฺปรายญฺจ.

133. Unter eben jenen Wesen, Vāseṭṭha, gab es einige, die sich dem häuslichen Leben hingaben und verschiedenen Tätigkeiten nachgingen. 'Weil sie sich dem häuslichen Leben hingeben und verschiedenen Tätigkeiten nachgehen', Vāseṭṭha, so entstand die Bezeichnung 'Vessā'. So, Vāseṭṭha, entstand dieser Stand der Vessas durch eine uralte, ursprüngliche Bezeichnung allein unter jenen Wesen, nicht unter anderen; unter Gleichen, nicht unter Ungleichen; allein durch das Gesetz, nicht durch Gesetzlosigkeit. Denn das Gesetz, Vāseṭṭha, ist das Beste unter den Menschen, sowohl in diesem Leben als auch in der künftigen Welt.

สุทฺทมณฺฑลํ

Der Stand der Suddas

๑๓๔. ‘‘เตสญฺเญว โข, วาเสฏฺฐ, สตฺตานํ เย เต สตฺตา อวเสสา เต ลุทฺทาจารา ขุทฺทาจารา อเหสุํ. ลุทฺทาจารา ขุทฺทาจาราติ โข, วาเสฏฺฐ, ‘สุทฺทา, สุทฺทา’ ตฺเวว อกฺขรํ อุปนิพฺพตฺตํ. อิติ โข, วาเสฏฺฐ, เอวเมตสฺส สุทฺทมณฺฑลสฺส โปราเณน อคฺคญฺเญน อกฺขเรน อภินิพฺพตฺติ อโหสิ เตสํเยว สตฺตานํ อนญฺเญสํ, สทิสานํเยว โน อสทิสานํ, ธมฺเมเนว, โน อธมฺเมน. ธมฺโม หิ, วาเสฏฺฐ, เสฏฺโฐ ชเนตสฺมึ ทิฏฺเฐ เจว ธมฺเม อภิสมฺปรายญฺจ.

134. Unter eben jenen Wesen, Vāseṭṭha, waren diejenigen, die übrig geblieben waren, von rauher und geringer Lebensweise. 'Wegen ihrer rauhen und geringen Lebensweise', Vāseṭṭha, so entstand die Bezeichnung 'Suddā'. So, Vāseṭṭha, entstand dieser Stand der Suddas durch eine uralte, ursprüngliche Bezeichnung allein unter jenen Wesen, nicht unter anderen; unter Gleichen, nicht unter Ungleichen; allein durch das Gesetz, nicht durch Gesetzlosigkeit. Denn das Gesetz, Vāseṭṭha, ist das Beste unter den Menschen, sowohl in diesem Leben als auch in der künftigen Welt.

๑๓๕. ‘‘อหุ โข โส, วาเสฏฺฐ, สมโย, ยํ ขตฺติโยปิ สกํ ธมฺมํ ครหมาโน อคารสฺมา อนคาริยํ ปพฺพชติ – ‘สมโณ ภวิสฺสามี’ติ. พฺราหฺมโณปิ โข, วาเสฏฺฐ…เป… เวสฺโสปิ โข, วาเสฏฺฐ…เป… สุทฺโทปิ โข, วาเสฏฺฐ, สกํ ธมฺมํ ครหมาโน อคารสฺมา อนคาริยํ ปพฺพชติ – ‘สมโณ ภวิสฺสามี’ติ. อิเมหิ โข, วาเสฏฺฐ, จตูหิ มณฺฑเลหิ สมณมณฺฑลสฺส อภินิพฺพตฺติ อโหสิ, เตสํเยว สตฺตานํ อนญฺเญสํ, สทิสานํเยว โน อสทิสานํ, ธมฺเมเนว โน อธมฺเมน. ธมฺโม หิ, วาเสฏฺฐ, เสฏฺโฐ ชเนตสฺมึ ทิฏฺเฐ เจว ธมฺเม อภิสมฺปรายญฺจ.

135. Es kam die Zeit, Vāseṭṭha, in der auch ein Khattiya, seine eigene Standespflicht tadelnd, aus dem Haus in die Hauslosigkeit zog, mit dem Gedanken: 'Ich will ein Asket werden.' Auch ein Brāhmaṇa... auch ein Vessa... auch ein Sudda, Vāseṭṭha, seine eigene Standespflicht tadelnd, zog aus dem Haus in die Hauslosigkeit, mit dem Gedanken: 'Ich will ein Asket werden.' Aus diesen vier Ständen, Vāseṭṭha, entstand der Stand der Asketen. Er entsprang eben jenen Wesen, keinen anderen; jenen Gleichen, nicht Ungleichen; durch das Dhamma allein, nicht durch das Nicht-Dhamma. Denn das Dhamma, Vāseṭṭha, ist das Beste unter den Menschen, sowohl in diesem sichtbaren Leben als auch im jenseitigen.

ทุจฺจริตาทิกถา

Abhandlung über Fehlverhalten und Weiteres

๑๓๖. ‘‘ขตฺติโยปิ โข, วาเสฏฺฐ, กาเยน ทุจฺจริตํ จริตฺวา วาจาย ทุจฺจริตํ จริตฺวา มนสา ทุจฺจริตํ จริตฺวา มิจฺฉาทิฏฺฐิโก มิจฺฉาทิฏฺฐิกมฺมสมาทาโน มิจฺฉาทิฏฺฐิกมฺมสมาทานเหตุ กายสฺส เภทา ปรํ มรณา อปายํ ทุคฺคตึ วินิปาตํ นิรยํ อุปปชฺชติ. พฺราหฺมโณปิ โข, วาเสฏฺฐ…เป… เวสฺโสปิ โข, วาเสฏฺฐ… สุทฺโทปิ โข, วาเสฏฺฐ… สมโณปิ โข, วาเสฏฺฐ, กาเยน ทุจฺจริตํ จริตฺวา วาจาย ทุจฺจริตํ จริตฺวา มนสา ทุจฺจริตํ จริตฺวา มิจฺฉาทิฏฺฐิโก มิจฺฉาทิฏฺฐิกมฺมสมาทาโน มิจฺฉาทิฏฺฐิกมฺมสมาทานเหตุ กายสฺส เภทา ปรํ มรณา อปายํ ทุคฺคตึ วินิปาตํ นิรยํ อุปปชฺชติ.

136. Wenn nun, Vāseṭṭha, ein Khattiya durch den Körper Fehlverhalten ausübt, durch die Rede Fehlverhalten ausübt, durch den Geist Fehlverhalten ausübt, falsche Ansichten hegt und Handlungen aus falscher Ansicht annimmt, dann gelangt er infolge der Annahme von Handlungen aus falscher Ansicht nach der Auflösung des Körpers, nach dem Tod, auf einen Abweg, auf eine unglückliche Fährte, in den Verfall, in die Hölle. Auch ein Brāhmaṇa... auch ein Vessa... auch ein Sudda... auch ein Asket, Vāseṭṭha, der durch den Körper Fehlverhalten ausübt, durch die Rede Fehlverhalten ausübt, durch den Geist Fehlverhalten ausübt, falsche Ansichten hegt und Handlungen aus falscher Ansicht annimmt, gelangt nach der Auflösung des Körpers, nach dem Tod, auf einen Abweg, auf eine unglückliche Fährte, in den Verfall, in die Hölle.

‘‘ขตฺติโยปิ [Pg.80] โข, วาเสฏฺฐ, กาเยน สุจริตํ จริตฺวา วาจาย สุจริตํ จริตฺวา มนสา สุจริตํ จริตฺวา สมฺมาทิฏฺฐิโก สมฺมาทิฏฺฐิกมฺมสมาทาโน สมฺมาทิฏฺฐิกมฺมสมาทานเหตุ กายสฺส เภทา ปรํ มรณา สุคตึ สคฺคํ โลกํ อุปปชฺชติ. พฺราหฺมโณปิ โข, วาเสฏฺฐ…เป… เวสฺโสปิ โข, วาเสฏฺฐ… สุทฺโทปิ โข, วาเสฏฺฐ… สมโณปิ โข, วาเสฏฺฐ, กาเยน สุจริตํ จริตฺวา วาจาย สุจริตํ จริตฺวา มนสา สุจริตํ จริตฺวา สมฺมาทิฏฺฐิโก สมฺมาทิฏฺฐิกมฺมสมาทาโน สมฺมาทิฏฺฐิกมฺมสมาทานเหตุ กายสฺส เภทา ปรํ มรณา สุคตึ สคฺคํ โลกํ อุปปชฺชติ.

Wenn nun, Vāseṭṭha, ein Khattiya durch den Körper rechtes Verhalten ausübt, durch die Rede rechtes Verhalten ausübt, durch den Geist rechtes Verhalten ausübt, rechte Ansichten hegt und Handlungen aus rechter Ansicht annimmt, dann gelangt er infolge der Annahme von Handlungen aus rechter Ansicht nach der Auflösung des Körpers, nach dem Tod, auf eine glückliche Fährte, in eine himmlische Welt. Auch ein Brāhmaṇa... auch ein Vessa... auch ein Sudda... auch ein Asket, Vāseṭṭha, der durch den Körper rechtes Verhalten ausübt, durch die Rede rechtes Verhalten ausübt, durch den Geist rechtes Verhalten ausübt, rechte Ansichten hegt und Handlungen aus rechter Ansicht annimmt, gelangt nach der Auflösung des Körpers, nach dem Tod, auf eine glückliche Fährte, in eine himmlische Welt.

๑๓๗. ‘‘ขตฺติโยปิ โข, วาเสฏฺฐ, กาเยน ทฺวยการี, วาจาย ทฺวยการี, มนสา ทฺวยการี, วิมิสฺสทิฏฺฐิโก วิมิสฺสทิฏฺฐิกมฺมสมาทาโน วิมิสฺสทิฏฺฐิกมฺมสมาทานเหตุ กายสฺส เภทา ปรํ มรณา สุขทุกฺขปฺปฏิสํเวที โหติ. พฺราหฺมโณปิ โข, วาเสฏฺฐ …เป… เวสฺโสปิ โข, วาเสฏฺฐ… สุทฺโทปิ โข, วาเสฏฺฐ… สมโณปิ โข, วาเสฏฺฐ, กาเยน ทฺวยการี, วาจาย ทฺวยการี, มนสา ทฺวยการี, วิมิสฺสทิฏฺฐิโก วิมิสฺสทิฏฺฐิกมฺมสมาทาโน วิมิสฺสทิฏฺฐิกมฺมสมาทานเหตุ กายสฺส เภทา ปรํ มรณา สุขทุกฺขปฺปฏิสํเวที โหติ.

137. Wenn nun, Vāseṭṭha, ein Khattiya durch den Körper beiderlei tut, durch die Rede beiderlei tut, durch den Geist beiderlei tut, eine gemischte Ansicht hegt und Handlungen aus gemischter Ansicht annimmt, dann erfährt er infolge der Annahme von Handlungen aus gemischter Ansicht nach der Auflösung des Körpers, nach dem Tod, sowohl Glück als auch Leid. Auch ein Brāhmaṇa... auch ein Vessa... auch ein Sudda... auch ein Asket, Vāseṭṭha, der durch den Körper beiderlei tut, durch die Rede beiderlei tut, durch den Geist beiderlei tut, eine gemischte Ansicht hegt und Handlungen aus gemischter Ansicht annimmt, erfährt nach der Auflösung des Körpers, nach dem Tod, sowohl Glück als auch Leid.

โพธิปกฺขิยภาวนา

Die Entfaltung der zur Erleuchtung beitragenden Faktoren

๑๓๘. ‘‘ขตฺติโยปิ โข, วาเสฏฺฐ, กาเยน สํวุโต วาจาย สํวุโต มนสา สํวุโต สตฺตนฺนํ โพธิปกฺขิยานํ ธมฺมานํ ภาวนมนฺวาย ทิฏฺเฐว ธมฺเม ปรินิพฺพายติ. พฺราหฺมโณปิ โข, วาเสฏฺฐ…เป… เวสฺโสปิ โข วาเสฏฺฐ… สุทฺโทปิ โข, วาเสฏฺฐ … สมโณปิ โข, วาเสฏฺฐ, กาเยน สํวุโต วาจาย สํวุโต มนสา สํวุโต สตฺตนฺนํ โพธิปกฺขิยานํ ธมฺมานํ ภาวนมนฺวาย ทิฏฺเฐว ธมฺเม ปรินิพฺพายติ.

138. Wenn nun, Vāseṭṭha, ein Khattiya im Körper gezügelt ist, in der Rede gezügelt ist, im Geist gezügelt ist und durch die Entfaltung der sieben Gruppen der zur Erleuchtung beitragenden Faktoren noch in diesem Leben das vollständige Erlöschen erlangt... auch ein Brāhmaṇa... auch ein Vessa... auch ein Sudda... auch ein Asket, Vāseṭṭha, der im Körper, in der Rede und im Geist gezügelt ist und durch die Entfaltung der sieben Gruppen der zur Erleuchtung beitragenden Faktoren noch in diesem Leben das vollständige Erlöschen erlangt.

๑๓๙. ‘‘อิเมสญฺหิ, วาเสฏฺฐ, จตุนฺนํ วณฺณานํ โย โหติ ภิกฺขุ อรหํ ขีณาสโว วุสิตวา กตกรณีโย โอหิตภาโร อนุปฺปตฺตสทตฺโถ ปริกฺขีณภวสํโยชโน [Pg.81] สมฺมทญฺญา วิมุตฺโต โส เนสํ อคฺคมกฺขายติ ธมฺเมเนว. โน อธมฺเมน. ธมฺโม หิ, วาเสฏฺฐ, เสฏฺโฐ ชเนตสฺมึ ทิฏฺเฐ เจว ธมฺเม อภิสมฺปรายญฺจ.

139. Wer auch immer, Vāseṭṭha, unter diesen vier Ständen ein Mönch ist, ein Heiliger, dessen Triebe versiegt sind, der den Wandel vollendet hat, der getan hat, was zu tun war, der die Last abgelegt hat, der das wahre Ziel erreicht hat, dessen Fesseln an das Werden vernichtet sind, der durch vollkommenes Wissen befreit ist – dieser wird unter ihnen als der Höchste bezeichnet, und zwar gemäß dem Dhamma, nicht im Widerspruch zum Dhamma. Denn das Dhamma, Vāseṭṭha, ist das Beste unter den Menschen, sowohl in diesem sichtbaren Leben als auch im jenseitigen.

๑๔๐. ‘‘พฺรหฺมุนา เปสา, วาเสฏฺฐ, สนงฺกุมาเรน คาถา ภาสิตา –

140. Vāseṭṭha, vom Brahma Sanaṅkumāra wurde dieser Vers gesprochen:

‘ขตฺติโย เสฏฺโฐ ชเนตสฺมึ, เย โคตฺตปฏิสาริโน;

วิชฺชาจรณสมฺปนฺโน, โส เสฏฺโฐ เทวมานุเส’ติ.

'Der Khattiya ist der Beste unter jenen Menschen, die auf die Abstammung Wert legen; doch wer an Wissen und Wandel vollkommen ist, der ist der Beste unter Göttern und Menschen.'

‘‘สา โข ปเนสา, วาเสฏฺฐ, พฺรหฺมุนา สนงฺกุมาเรน คาถา สุคีตา, โน ทุคฺคีตา. สุภาสิตา, โน ทุพฺภาสิตา. อตฺถสํหิตา, โน อนตฺถสํหิตา. อนุมตา มยา. อหมฺปิ, วาเสฏฺฐ, เอวํ วทามิ –

Dieser Vers, Vāseṭṭha, wurde vom Brahma Sanaṅkumāra wohlgesungen, nicht schlechtgesungen; wohlgesprochen, nicht schlechtgesprochen; er ist heilbringend, nicht unheilbringend. Er ist von mir gutgeheißen. Auch ich, Vāseṭṭha, sage dies:

‘ขตฺติโย เสฏฺโฐ ชเนตสฺมึ, เย โคตฺตปฏิสาริโน;

วิชฺชาจรณสมฺปนฺโน, โส เสฏฺโฐ เทวมานุเส’ติ.

'Der Khattiya ist der Beste unter jenen Menschen, die auf die Abstammung Wert legen; doch wer an Wissen und Wandel vollkommen ist, der ist der Beste unter Göttern und Menschen.'

อิทมโวจ ภควา. อตฺตมนา วาเสฏฺฐภารทฺวาชา ภควโต ภาสิตํ อภินนฺทุนฺติ.

Dies sprach der Erhabene. Erfreuten Herzens stimmten Vāseṭṭha und Bhāradvāja den Worten des Erhabenen zu.

อคฺคญฺญสุตฺตํ นิฏฺฐิตํ จตุตฺถํ.

Das Aggañña Sutta, das vierte, ist abgeschlossen.

๕. สมฺปสาทนียสุตฺตํ

5. Das Sampasādanīya Sutta

สาริปุตฺตสีหนาโท

Sāriputtas Löwenruf

๑๔๑. เอวํ [Pg.82] เม สุตํ – เอกํ สมยํ ภควา นาฬนฺทายํ วิหรติ ปาวาริกมฺพวเน. อถ โข อายสฺมา สาริปุตฺโต เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺโน โข อายสฺมา สาริปุตฺโต ภควนฺตํ เอตทโวจ – ‘‘เอวํปสนฺโน อหํ, ภนฺเต, ภควติ, น จาหุ น จ ภวิสฺสติ น เจตรหิ วิชฺชติ อญฺโญ สมโณ วา พฺราหฺมโณ วา ภควตา ภิยฺโยภิญฺญตโร ยทิทํ สมฺโพธิย’’นฺติ.

141. So habe ich gehört: Einmal verweilte der Erhabene bei Nāḷandā im Pāvārika-Mangohain. Da begab sich der ehrwürdige Sāriputta dorthin, wo der Erhabene war; nachdem er herangetreten war, grüßte er den Erhabenen ehrfurchtsvoll und setzte sich beiseite nieder. Zur Seite sitzend sprach der ehrwürdige Sāriputta zum Erhabenen: 'So vertrauensvoll bin ich, Herr, gegenüber dem Erhabenen, dass es weder früher gab noch in Zukunft geben wird, noch jetzt einen anderen Asketen oder Brahmanen gibt, der hinsichtlich der vollkommenen Erleuchtung wissender wäre als der Erhabene.'

๑๔๒. ‘‘อุฬารา โข เต อยํ, สาริปุตฺต, อาสภี วาจา ภาสิตา, เอกํโส คหิโต, สีหนาโท นทิโต – ‘เอวํปสนฺโน อหํ, ภนฺเต, ภควติ; น จาหุ น จ ภวิสฺสติ น เจตรหิ วิชฺชติ อญฺโญ สมโณ วา พฺราหฺมโณ วา ภควตา ภิยฺโยภิญฺญตโร ยทิทํ สมฺโพธิย’นฺติ. กึ เต, สาริปุตฺต, เย เต อเหสุํ อตีตมทฺธานํ อรหนฺโต สมฺมาสมฺพุทฺธา, สพฺเพ เต ภควนฺโต เจตสา เจโต ปริจฺจ วิทิตา – ‘เอวํสีลา เต ภควนฺโต อเหสุํ อิติปิ, เอวํธมฺมา เต ภควนฺโต อเหสุํ อิติปิ, เอวํปญฺญา เต ภควนฺโต อเหสุํ อิติปิ, เอวํวิหารี เต ภควนฺโต อเหสุํ อิติปิ, เอวํวิมุตฺตา เต ภควนฺโต อเหสุํ อิติปี’’’ติ? ‘‘โน เหตํ, ภนฺเต’’.

142. „Großartig ist diese majestätische Rede, die du gesprochen hast, Sāriputta; ein definitiver Standpunkt wurde eingenommen, ein Löwengebrüll wurde ausgestoßen: ‚So vertraue ich, Herr, dem Erhabenen; es gab keinen, es wird keinen geben und es gibt auch jetzt keinen anderen Asketen oder Brahmanen, der über ein höheres Wissen als der Erhabene verfügt, was die vollkommene Erleuchtung betrifft.‘ Aber wie ist es, Sāriputta, hast du alle jene Erhabenen, die in der Vergangenheit Arahants, vollkommen Erleuchtete waren, mit deinem Geist so weit erfasst, dass du ihren Geist kennst: ‚So war die Tugend jener Erhabenen, so war ihre Lehre, so war ihre Weisheit, so war ihre Lebensweise, so war ihre Befreiung‘?“ — „Nein, Herr.“

‘‘กึ ปน เต, สาริปุตฺต, เย เต ภวิสฺสนฺติ อนาคตมทฺธานํ อรหนฺโต สมฺมาสมฺพุทฺธา, สพฺเพ เต ภควนฺโต เจตสา เจโต ปริจฺจ วิทิตา, `เอวํสีลา เต ภควนฺโต ภวิสฺสนฺติ อิติปิ, เอวํธมฺมา…เป… เอวํปญฺญา… เอวํวิหารี… เอวํวิมุตฺตา เต ภควนฺโต ภวิสฺสนฺติ อิติปี’’’ติ? ‘‘โน เหตํ, ภนฺเต’’.

„Und wie ist es, Sāriputta, hast du alle jene Erhabenen, die in der Zukunft Arahants, vollkommen Erleuchtete sein werden, mit deinem Geist so weit erfasst, dass du ihren Geist kennst: ‚So wird die Tugend jener Erhabenen sein, so wird ihre Lehre sein, so wird ihre Weisheit sein, so wird ihre Lebensweise sein, so wird ihre Befreiung sein‘?“ — „Nein, Herr.“

‘‘กึ ปน เต, สาริปุตฺต, อหํ เอตรหิ อรหํ สมฺมาสมฺพุทฺโธ เจตสา เจโต ปริจฺจ วิทิโต – ‘เอวํสีโล ภควา อิติปิ, เอวํธมฺโม…เป… เอวํปญฺโญ [Pg.83]… เอวํวิหารี… เอวํวิมุตฺโต ภควา อิติปี’’’ติ? ‘‘โน เหตํ, ภนฺเต’’.

„Und wie ist es, Sāriputta, hast du mich, der ich jetzt der Arahant, der vollkommen Erleuchtete bin, mit deinem Geist so weit erfasst, dass du meinen Geist kennst: ‚So ist die Tugend des Erhabenen, so ist seine Lehre, so ist seine Weisheit, so ist seine Lebensweise, so ist die Befreiung des Erhabenen‘?“ — „Nein, Herr.“

‘‘เอตฺถ จ หิ เต, สาริปุตฺต, อตีตานาคตปจฺจุปฺปนฺเนสุ อรหนฺเตสุ สมฺมาสมฺพุทฺเธสุ เจโตปริยญาณํ นตฺถิ. อถ กึ จรหิ เต อยํ, สาริปุตฺต, อุฬารา อาสภี วาจา ภาสิตา, เอกํโส คหิโต, สีหนาโท นทิโต – ‘เอวํปสนฺโน อหํ, ภนฺเต, ภควติ, น จาหุ น จ ภวิสฺสติ น เจตรหิ วิชฺชติ อญฺโญ สมโณ วา พฺราหฺมโณ วา ภควตา ภิยฺโยภิญฺญตโร ยทิทํ สมฺโพธิย’’’นฺติ?

„In diesem Punkt also, Sāriputta, hast du kein Wissen durch Durchdringung des Geistes (cetopariyañāṇa) bezüglich der Arahants, der vollkommen Erleuchteten der Vergangenheit, Zukunft und Gegenwart. Warum also hast du, Sāriputta, diese großartige, majestätische Rede gesprochen, diesen definitiven Standpunkt eingenommen und dieses Löwengebrüll ausgestoßen: ‚So vertraue ich, Herr, dem Erhabenen; es gab keinen, es wird keinen geben und es gibt auch jetzt keinen anderen Asketen oder Brahmanen, der über ein höheres Wissen als der Erhabene verfügt, was die vollkommene Erleuchtung betrifft‘?“

๑๔๓. ‘‘น โข เม, ภนฺเต, อตีตานาคตปจฺจุปฺปนฺเนสุ อรหนฺเตสุ สมฺมาสมฺพุทฺเธสุ เจโตปริยญาณํ อตฺถิ. อปิ จ, เม ธมฺมนฺวโย วิทิโต. เสยฺยถาปิ, ภนฺเต, รญฺโญ ปจฺจนฺติมํ นครํ ทฬฺหุทฺธาปํ ทฬฺหปาการโตรณํ เอกทฺวารํ. ตตฺรสฺส โทวาริโก ปณฺฑิโต พฺยตฺโต เมธาวี อญฺญาตานํ นิวาเรตา, ญาตานํ ปเวเสตา. โส ตสฺส นครสฺส สมนฺตา อนุปริยายปถํ อนุกฺกมมาโน น ปสฺเสยฺย ปาการสนฺธึ วา ปาการวิวรํ วา อนฺตมโส พิฬารนิกฺขมนมตฺตมฺปิ. ตสฺส เอวมสฺส – ‘เย โข เกจิ โอฬาริกา ปาณา อิมํ นครํ ปวิสนฺติ วา นิกฺขมนฺติ วา, สพฺเพ เต อิมินาว ทฺวาเรน ปวิสนฺติ วา นิกฺขมนฺติ วา’ติ. เอวเมว โข เม, ภนฺเต, ธมฺมนฺวโย วิทิโต. เย เต, ภนฺเต, อเหสุํ อตีตมทฺธานํ อรหนฺโต สมฺมาสมฺพุทฺธา, สพฺเพ เต ภควนฺโต ปญฺจ นีวรเณ ปหาย เจตโส อุปกฺกิเลเส ปญฺญาย ทุพฺพลีกรเณ จตูสุ สติปฏฺฐาเนสุ สุปฺปติฏฺฐิตจิตฺตา, สตฺต สมฺโพชฺฌงฺเค ยถาภูตํ ภาเวตฺวา อนุตฺตรํ สมฺมาสมฺโพธึ อภิสมฺพุชฺฌึสุ. เยปิ เต, ภนฺเต, ภวิสฺสนฺติ อนาคตมทฺธานํ อรหนฺโต สมฺมาสมฺพุทฺธา, สพฺเพ เต ภควนฺโต ปญฺจ นีวรเณ ปหาย เจตโส อุปกฺกิเลเส ปญฺญาย ทุพฺพลีกรเณ จตูสุ สติปฏฺฐาเนสุ สุปฺปติฏฺฐิตจิตฺตา, สตฺต สมฺโพชฺฌงฺเค ยถาภูตํ ภาเวตฺวา อนุตฺตรํ สมฺมาสมฺโพธึ อภิสมฺพุชฺฌิสฺสนฺติ. ภควาปิ, ภนฺเต, เอตรหิ อรหํ สมฺมาสมฺพุทฺโธ ปญฺจ นีวรเณ ปหาย เจตโส อุปกฺกิเลเส ปญฺญาย ทุพฺพลีกรเณ จตูสุ สติปฏฺฐาเนสุ สุปฺปติฏฺฐิตจิตฺโต [Pg.84] สตฺต สมฺโพชฺฌงฺเค ยถาภูตํ ภาเวตฺวา อนุตฺตรํ สมฺมาสมฺโพธึ อภิสมฺพุทฺโธ.

143. „Ich habe zwar, Herr, kein Wissen durch Durchdringung des Geistes bezüglich der Arahants, der vollkommen Erleuchteten der Vergangenheit, Zukunft und Gegenwart. Aber dennoch ist mir die Folgerichtigkeit der Lehre (dhammanvaya) bekannt. Wie wenn, Herr, ein König eine Grenzstadt hätte mit festem Fundament, festen Mauern und Torbauten und mit nur einem einzigen Tor. Dort gäbe es einen Torhüter, klug, erfahren und weise, der Fremde abweist und Bekannte einlässt. Wenn dieser den Ringsum-Pfad entlang der Mauer dieser Stadt abschreiten würde, würde er keine Mauerspalte oder Maueröffnung sehen, nicht einmal eine solche, durch die eine Katze hinausgelangen könnte. Er käme zu dem Schluss: ‚Was immer an größeren Lebewesen in diese Stadt hineingeht oder sie verlässt, sie alle treten durch genau dieses Tor ein oder aus.‘ Ebenso, Herr, ist mir die Folgerichtigkeit der Lehre bekannt. Alle jene Erhabenen, die in der Vergangenheit Arahants, vollkommen Erleuchtete waren, sie alle sind zur unübertrefflichen vollkommenen Erleuchtung gelangt, nachdem sie die fünf Hemmnisse – die Verunreinigungen des Geistes, welche die Weisheit schwächen – aufgegeben hatten, ihren Geist fest in den vier Grundlagen der Achtsamkeit verankert hatten und die sieben Erleuchtungsglieder der Wirklichkeit entsprechend entfaltet hatten. Auch alle jene Erhabenen, die in der Zukunft Arahants, vollkommen Erleuchtete sein werden, sie alle werden zur unübertrefflichen vollkommenen Erleuchtung gelangen, nachdem sie die fünf Hemmnisse aufgegeben haben... und die sieben Erleuchtungsglieder der Wirklichkeit entsprechend entfaltet haben. Auch der Erhabene, Herr, der jetzt der Arahant, der vollkommen Erleuchtete ist, ist zur unübertrefflichen vollkommenen Erleuchtung gelangt, nachdem er die fünf Hemmnisse aufgegeben hatte, seinen Geist fest in den vier Grundlagen der Achtsamkeit verankert hatte und die sieben Erleuchtungsglieder der Wirklichkeit entsprechend entfaltet hatte.“

๑๔๔. ‘‘อิธาหํ, ภนฺเต, เยน ภควา เตนุปสงฺกมึ ธมฺมสฺสวนาย. ตสฺส เม, ภนฺเต, ภควา ธมฺมํ เทเสติ อุตฺตรุตฺตรํ ปณีตปณีตํ กณฺหสุกฺกสปฺปฏิภาคํ. ยถา ยถา เม, ภนฺเต, ภควา ธมฺมํ เทเสสิ อุตฺตรุตฺตรํ ปณีตปณีตํ กณฺหสุกฺกสปฺปฏิภาคํ, ตถา ตถาหํ ตสฺมึ ธมฺเม อภิญฺญา อิเธกจฺจํ ธมฺมํ ธมฺเมสุ นิฏฺฐมคมํ; สตฺถริ ปสีทึ – ‘สมฺมาสมฺพุทฺโธ ภควา, สฺวากฺขาโต ภควตา ธมฺโม, สุปฺปฏิปนฺโน สาวกสงฺโฆ’ติ.

144. „Hierbei bin ich, Herr, dorthin gegangen, wo der Erhabene war, um die Lehre zu hören. Da lehrte mich der Erhabene das Dhamma, immer höher und immer feiner, unterteilt in das Dunkle und das Helle und deren jeweilige Entsprechungen. In dem Maße, wie der Erhabene mir das Dhamma lehrte, gelangte ich in Bezug auf jene Lehre durch direktes Wissen zu einer Gewissheit über einen Teil der Lehren unter den Phänomenen. Ich gewann Vertrauen in den Lehrer: ‚Der Erhabene ist vollkommen erleuchtet, das Dhamma ist vom Erhabenen gut verkündet, die Jüngergemeinschaft des Erhabenen folgt dem guten Pfad.‘“

กุสลธมฺมเทสนา

„Die Darlegung der heilsamen Dinge (Kusaladhammadesanā)“

๑๔๕. ‘‘อปรํ ปน, ภนฺเต, เอตทานุตฺตริยํ, ยถา ภควา ธมฺมํ เทเสติ กุสเลสุ ธมฺเมสุ. ตตฺริเม กุสลา ธมฺมา เสยฺยถิทํ, จตฺตาโร สติปฏฺฐานา, จตฺตาโร สมฺมปฺปธานา, จตฺตาโร อิทฺธิปาทา, ปญฺจินฺทฺริยานิ, ปญฺจ พลานิ, สตฺต โพชฺฌงฺคา, อริโย อฏฺฐงฺคิโก มคฺโค. อิธ, ภนฺเต, ภิกฺขุ อาสวานํ ขยา อนาสวํ เจโตวิมุตฺตึ ปญฺญาวิมุตฺตึ ทิฏฺเฐว ธมฺเม สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหรติ. เอตทานุตฺตริยํ, ภนฺเต, กุสเลสุ ธมฺเมสุ. ตํ ภควา อเสสมภิชานาติ, ตํ ภควโต อเสสมภิชานโต อุตฺตริ อภิญฺเญยฺยํ นตฺถิ, ยทภิชานํ อญฺโญ สมโณ วา พฺราหฺมโณ วา ภควตา ภิยฺโยภิญฺญตโร อสฺส, ยทิทํ กุสเลสุ ธมฺเมสุ.

145. „Ferner noch, Herr, ist dies unübertrefflich: wie der Erhabene das Dhamma bezüglich der heilsamen Dinge lehrt. Hier sind diese heilsamen Dinge, nämlich: die vier Grundlagen der Achtsamkeit, die vier rechten Anstrengungen, die vier Grundlagen der Wunderkraft, die fünf Fähigkeiten, die fünf Kräfte, die sieben Erleuchtungsglieder und der edle achtfache Pfad. Hierbei verweilt, Herr, ein Mönch, indem er durch die Versiegung der Triebe die trieblose Befreiung des Geistes und die Befreiung durch Weisheit noch in diesem Leben selbst durch direktes Wissen verwirklicht, erreicht und darin verweilt. Dies ist unübertrefflich, Herr, in Bezug auf die heilsamen Dinge. Der Erhabene erkennt diese Darlegung restlos; für den Erhabenen, der sie restlos erkennt, gibt es nichts darüber hinaus, was noch durch direktes Wissen zu erkennen wäre; es gibt keinen anderen Asketen oder Brahmanen, der über ein höheres Wissen als der Erhabene verfügt, was diese heilsamen Dinge betrifft.“

อายตนปณฺณตฺติเทสนา

„Die Darlegung der Festsetzung der Sinnesbereiche (Āyatanapaṇṇattidesanā)“

๑๔๖. ‘‘อปรํ ปน, ภนฺเต, เอตทานุตฺตริยํ, ยถา ภควา ธมฺมํ เทเสติ อายตนปณฺณตฺตีสุ. ฉยิมานิ, ภนฺเต, อชฺฌตฺติกพาหิรานิ อายตนานิ. จกฺขุญฺเจว รูปา จ, โสตญฺเจว สทฺทา จ, ฆานญฺเจว คนฺธา จ, ชิวฺหา เจว รสา จ, กาโย เจว โผฏฺฐพฺพา จ, มโน เจว ธมฺมา จ. เอตทานุตฺตริยํ, ภนฺเต, อายตนปณฺณตฺตีสุ. ตํ ภควา อเสสมภิชานาติ, ตํ ภควโต อเสสมภิชานโต อุตฺตริ อภิญฺเญยฺยํ นตฺถิ, ยทภิชานํ อญฺโญ สมโณ วา พฺราหฺมโณ วา ภควตา ภิยฺโยภิญฺญตโร อสฺส ยทิทํ อายตนปณฺณตฺตีสุ.

146. Weiterhin, Herr, ist dies unübertrefflich, wie der Erhabene die Lehre über die Festlegung der Sinnesbereiche darlegt. Es gibt diese sechs inneren und äußeren Sinnesbereiche: Das Auge und die Formen, das Ohr und die Töne, die Nase und die Gerüche, die Zunge und die Geschmäcker, der Körper und die Berührungen, der Geist und die Geistobjekte. Dies, Herr, ist unübertrefflich hinsichtlich der Festlegung der Sinnesbereiche. Das erkennt der Erhabene ohne Rest; für den Erhabenen, der dies ohne Rest erkennt, gibt es nichts darüber hinaus zu Erkennendes. Es gibt keinen anderen Asketen oder Brahmanen, der durch höheres Wissen den Erhabenen überträfe, was die Festlegung der Sinnesbereiche betrifft.

คพฺภาวกฺกนฺติเทสนา

Darlegung über das Eingehen in den Mutterleib

๑๔๗. ‘‘อปรํ [Pg.85] ปน, ภนฺเต, เอตทานุตฺตริยํ, ยถา ภควา ธมฺมํ เทเสติ คพฺภาวกฺกนฺตีสุ. จตสฺโส อิมา, ภนฺเต, คพฺภาวกฺกนฺติโย. อิธ, ภนฺเต, เอกจฺโจ อสมฺปชาโน มาตุกุจฺฉึ โอกฺกมติ; อสมฺปชาโน มาตุกุจฺฉิสฺมึ ฐาติ; อสมฺปชาโน มาตุกุจฺฉิมฺหา นิกฺขมติ. อยํ ปฐมา คพฺภาวกฺกนฺติ.

147. Weiterhin, Herr, ist dies unübertrefflich, wie der Erhabene die Lehre über das Eingehen in den Mutterleib darlegt. Es gibt, Herr, vier Arten des Eingehens in den Mutterleib. Hier, Herr, geht jemand unbewusst in den Mutterleib ein; er verweilt unbewusst im Mutterleib; er tritt unbewusst aus dem Mutterleib aus. Dies ist die erste Art des Eingehens in den Mutterleib.

‘‘ปุน จปรํ, ภนฺเต, อิเธกจฺโจ สมฺปชาโน มาตุกุจฺฉึ โอกฺกมติ; อสมฺปชาโน มาตุกุจฺฉิสฺมึ ฐาติ; อสมฺปชาโน มาตุกุจฺฉิมฺหา นิกฺขมติ. อยํ ทุติยา คพฺภาวกฺกนฺติ.

Ferner, Herr, geht hier jemand bewusst in den Mutterleib ein; er verweilt unbewusst im Mutterleib; er tritt unbewusst aus dem Mutterleib aus. Dies ist die zweite Art des Eingehens in den Mutterleib.

‘‘ปุน จปรํ, ภนฺเต, อิเธกจฺโจ สมฺปชาโน มาตุกุจฺฉึ โอกฺกมติ; สมฺปชาโน มาตุกุจฺฉิสฺมึ ฐาติ; อสมฺปชาโน มาตุกุจฺฉิมฺหา นิกฺขมติ. อยํ ตติยา คพฺภาวกฺกนฺติ.

Ferner, Herr, geht hier jemand bewusst in den Mutterleib ein; er verweilt bewusst im Mutterleib; er tritt unbewusst aus dem Mutterleib aus. Dies ist die dritte Art des Eingehens in den Mutterleib.

‘‘ปุน จปรํ, ภนฺเต, อิเธกจฺโจ สมฺปชาโน มาตุกุจฺฉึ โอกฺกมติ; สมฺปชาโน มาตุกุจฺฉิสฺมึ ฐาติ; สมฺปชาโน มาตุกุจฺฉิมฺหา นิกฺขมติ. อยํ จตุตฺถา คพฺภาวกฺกนฺติ. เอตทานุตฺตริยํ, ภนฺเต, คพฺภาวกฺกนฺตีสุ.

Ferner, Herr, geht hier jemand bewusst in den Mutterleib ein; er verweilt bewusst im Mutterleib; er tritt bewusst aus dem Mutterleib aus. Dies ist die vierte Art des Eingehens in den Mutterleib. Dies, Herr, ist unübertrefflich hinsichtlich des Eingehens in den Mutterleib.

อาเทสนวิธาเทสนา

Darlegung über die Arten der Gedankenlesung

๑๔๘. ‘‘อปรํ ปน, ภนฺเต, เอตทานุตฺตริยํ, ยถา ภควา ธมฺมํ เทเสติ อาเทสนวิธาสุ. จตสฺโส อิมา, ภนฺเต, อาเทสนวิธา. อิธ, ภนฺเต, เอกจฺโจ นิมิตฺเตน อาทิสติ – ‘เอวมฺปิ เต มโน, อิตฺถมฺปิ เต มโน, อิติปิ เต จิตฺต’นฺติ. โส พหุํ เจปิ อาทิสติ, ตเถว ตํ โหติ, โน อญฺญถา. อยํ ปฐมา อาเทสนวิธา.

148. Weiterhin, Herr, ist dies unübertrefflich, wie der Erhabene die Lehre über die Arten der Gedankenlesung darlegt. Es gibt, Herr, vier Arten der Gedankenlesung. Hier, Herr, liest jemand durch ein Zeichen: 'So ist dein Geist, auf diese Weise ist dein Geist, so ist dein Bewusstsein.' Auch wenn er vieles liest, so verhält es sich genau so und nicht anders. Dies ist die erste Art der Gedankenlesung.

‘‘ปุน จปรํ, ภนฺเต, อิเธกจฺโจ น เหว โข นิมิตฺเตน อาทิสติ. อปิ จ โข มนุสฺสานํ วา อมนุสฺสานํ วา เทวตานํ วา สทฺทํ สุตฺวา อาทิสติ – ‘เอวมฺปิ เต มโน, อิตฺถมฺปิ เต มโน, อิติปิ เต จิตฺต’นฺติ. โส พหุํ เจปิ อาทิสติ, ตเถว ตํ โหติ, โน อญฺญถา. อยํ ทุติยา อาเทสนวิธา.

Ferner, Herr, liest hier jemand keineswegs durch ein Zeichen, sondern er liest, nachdem er die Stimme von Menschen, Nichtmenschen oder Devas gehört hat: 'So ist dein Geist, auf diese Weise ist dein Geist, so ist dein Bewusstsein.' Auch wenn er vieles liest, so verhält es sich genau so und nicht anders. Dies ist die zweite Art der Gedankenlesung.

‘‘ปุน จปรํ, ภนฺเต, อิเธกจฺโจ น เหว โข นิมิตฺเตน อาทิสติ, นาปิ มนุสฺสานํ วา อมนุสฺสานํ วา เทวตานํ วา สทฺทํ สุตฺวา อาทิสติ. อปิ จ โข วิตกฺกยโต วิจารยโต วิตกฺกวิปฺผารสทฺทํ สุตฺวา อาทิสติ [Pg.86] – ‘เอวมฺปิ เต มโน, อิตฺถมฺปิ เต มโน, อิติปิ เต จิตฺต’นฺติ. โส พหุํ เจปิ อาทิสติ, ตเถว ตํ โหติ, โน อญฺญถา. อยํ ตติยา อาเทสนวิธา.

Ferner, Herr, liest hier jemand weder durch ein Zeichen, noch nachdem er die Stimme von Menschen, Nichtmenschen oder Devas gehört hat, sondern er liest, nachdem er den Klang der Gedankenvibrationen eines Denkenden und Überlegenden gehört hat: 'So ist dein Geist, auf diese Weise ist dein Geist, so ist dein Bewusstsein.' Auch wenn er vieles liest, so verhält es sich genau so und nicht anders. Dies ist die dritte Art der Gedankenlesung.

‘‘ปุน จปรํ, ภนฺเต, อิเธกจฺโจ น เหว โข นิมิตฺเตน อาทิสติ, นาปิ มนุสฺสานํ วา อมนุสฺสานํ วา เทวตานํ วา สทฺทํ สุตฺวา อาทิสติ, นาปิ วิตกฺกยโต วิจารยโต วิตกฺกวิปฺผารสทฺทํ สุตฺวา อาทิสติ. อปิ จ โข อวิตกฺกํ อวิจารํ สมาธึ สมาปนฺนสฺส เจตสา เจโต ปริจฺจ ปชานาติ – ‘ยถา อิมสฺส โภโต มโนสงฺขารา ปณิหิตา. ตถา อิมสฺส จิตฺตสฺส อนนฺตรา อิมํ นาม วิตกฺกํ วิตกฺเกสฺสตี’ติ. โส พหุํ เจปิ อาทิสติ, ตเถว ตํ โหติ, โน อญฺญถา. อยํ จตุตฺถา อาเทสนวิธา. เอตทานุตฺตริยํ, ภนฺเต, อาเทสนวิธาสุ.

Ferner, Herr, liest hier jemand weder durch ein Zeichen, noch nachdem er die Stimme von Menschen, Nichtmenschen oder Devas gehört hat, noch nachdem er den Klang der Gedankenvibrationen eines Denkenden und Überlegenden gehört hat. Vielmehr erkennt er mit seinem Geist den Geist eines Menschen, der eine Konzentration ohne Gedankenfassung und ohne Überlegung erreicht hat: 'So wie die Geistesformationen dieses Ehrwürdigen ausgerichtet sind, so wird er unmittelbar nach diesem Bewusstsein jenen Gedanken denken.' Auch wenn er vieles liest, so verhält es sich genau so und nicht anders. Dies ist die vierte Art der Gedankenlesung. Dies, Herr, ist unübertrefflich hinsichtlich der Arten der Gedankenlesung.

ทสฺสนสมาปตฺติเทสนา

Darlegung über die Errungenschaften der Schau

๑๔๙. ‘‘อปรํ ปน, ภนฺเต, เอตทานุตฺตริยํ, ยถา ภควา ธมฺมํ เทเสติ ทสฺสนสมาปตฺตีสุ. จตสฺโส อิมา, ภนฺเต, ทสฺสนสมาปตฺติโย. อิธ, ภนฺเต, เอกจฺโจ สมโณ วา พฺราหฺมโณ วา อาตปฺปมนฺวาย ปธานมนฺวาย อนุโยคมนฺวาย อปฺปมาทมนฺวาย สมฺมามนสิการมนฺวาย ตถารูปํ เจโตสมาธึ ผุสติ, ยถาสมาหิเต จิตฺเต อิมเมว กายํ อุทฺธํ ปาทตลา อโธ เกสมตฺถกา ตจปริยนฺตํ ปูรํ นานปฺปการสฺส อสุจิโน ปจฺจเวกฺขติ – ‘อตฺถิ อิมสฺมึ กาเย เกสา โลมา นขา ทนฺตา ตโจ มํสํ นฺหารุ อฏฺฐิ อฏฺฐิมิญฺชํ วกฺกํ หทยํ ยกนํ กิโลมกํ ปิหกํ ปปฺผาสํ อนฺตํ อนฺตคุณํ อุทริยํ กรีสํ ปิตฺตํ เสมฺหํ ปุพฺโพ โลหิตํ เสโท เมโท อสฺสุ วสา เขโฬ สิงฺฆานิกา ลสิกา มุตฺต’นฺติ. อยํ ปฐมา ทสฺสนสมาปตฺติ.

149. Weiterhin, Herr, ist dies unübertrefflich, wie der Erhabene die Lehre über die Errungenschaften der Schau darlegt. Es gibt, Herr, vier Errungenschaften der Schau. Hier, Herr, erlangt ein Asket oder Brahmane durch Eifer, durch Anstrengung, durch Hingabe, durch Wachsamkeit und durch rechte Aufmerksamkeit eine solche Konzentration des Geistes, dass er bei konzentriertem Geist eben diesen Körper von der Fußsohle aufwärts und von den Kopfhaaren abwärts, begrenzt von der Haut, als voll von vielerlei Unreinheiten betrachtet: 'Es gibt in diesem Körper Kopfhaare, Körperhaare, Nägel, Zähne, Haut, Fleisch, Sehnen, Knochen, Knochenmark, Nieren, Herz, Leber, Zwerchfell, Milz, Lunge, Darm, Gekröse, Mageninhalt, Kot, Galle, Schleim, Eiter, Blut, Schweiß, Fett, Tränen, Hautfett, Speichel, Nasenschleim, Gelenkschmiere, Urin.' Dies ist die erste Errungenschaft der Schau.

‘‘ปุน จปรํ, ภนฺเต, อิเธกจฺโจ สมโณ วา พฺราหฺมโณ วา อาตปฺปมนฺวาย…เป… ตถารูปํ เจโตสมาธึ ผุสติ, ยถาสมาหิเต จิตฺเต อิมเมว กายํ อุทฺธํ ปาทตลา อโธ เกสมตฺถกา ตจปริยนฺตํ ปูรํ นานปฺปการสฺส อสุจิโน ปจฺจเวกฺขติ – ‘อตฺถิ อิมสฺมึ กาเย เกสา [Pg.87] โลมา…เป… ลสิกา มุตฺต’นฺติ. อติกฺกมฺม จ ปุริสสฺส ฉวิมํสโลหิตํ อฏฺฐึ ปจฺจเวกฺขติ. อยํ ทุติยา ทสฺสนสมาปตฺติ.

Ferner, Herr, erlangt hier ein Asket oder Brahmane durch Eifer... (wie oben) ...eine solche Konzentration des Geistes, dass er bei konzentriertem Geist eben diesen Körper... als voll von vielerlei Unreinheiten betrachtet: 'Es gibt in diesem Körper Kopfhaare, Körperhaare... Gelenkschmiere, Urin.' Und über die Haut, das Fleisch und das Blut eines Menschen hinausgehend, betrachtet er die Knochen. Dies ist die zweite Errungenschaft der Schau.

‘‘ปุน จปรํ, ภนฺเต, อิเธกจฺโจ สมโณ วา พฺราหฺมโณ วา อาตปฺปมนฺวาย…เป… ตถารูปํ เจโตสมาธึ ผุสติ, ยถาสมาหิเต จิตฺเต อิมเมว กายํ อุทฺธํ ปาทตลา อโธ เกสมตฺถกา ตจปริยนฺตํ ปูรํ นานปฺปการสฺส อสุจิโน ปจฺจเวกฺขติ – ‘อตฺถิ อิมสฺมึ กาเย เกสา โลมา…เป… ลสิกา มุตฺต’นฺติ. อติกฺกมฺม จ ปุริสสฺส ฉวิมํสโลหิตํ อฏฺฐึ ปจฺจเวกฺขติ. ปุริสสฺส จ วิญฺญาณโสตํ ปชานาติ, อุภยโต อพฺโพจฺฉินฺนํ อิธ โลเก ปติฏฺฐิตญฺจ ปรโลเก ปติฏฺฐิตญฺจ. อยํ ตติยา ทสฺสนสมาปตฺติ.

Weiterhin, 149. Herr, gibt es hier einen gewissen Asketen oder Brahmanen, der sich auf Eifer stützt, auf Anstrengung, auf Hingabe, auf Unermüdlichkeit und auf rechtes Erwägen, und so eine solche Konzentration des Geistes erlangt, dass er bei gesammeltem Geist eben diesen Körper von der Fußsohle aufwärts und von den Haarspitzen abwärts, umschlossen von der Haut, als voll von vielfältigen Unreinheiten betrachtet: 'In diesem Körper gibt es Kopfhaare, Körperhaare, Nägel, Zähne, Haut, Fleisch, Sehnen, Knochen, Knochenmark, Nieren, Herz, Leber, Zwerchfell, Milz, Lunge, Darm, Gekröse, Mageninhalt, Kot, Galle, Schleim, Eiter, Blut, Schweiß, Fett, Tränen, Hauttalg, Speichel, Nasenschleim, Gelenkschmiere, Urin.' Er geht über die Haut, das Fleisch und das Blut des Mannes hinaus und betrachtet die Knochen. Er erkennt zudem den Bewusstseinsstrom des Mannes, der an beiden Enden ununterbrochen ist und sowohl in dieser Welt als auch in der nächsten Welt fest verankert ist. Dies ist die dritte Erreichung der Schauung.

‘‘ปุน จปรํ, ภนฺเต, อิเธกจฺโจ สมโณ วา พฺราหฺมโณ วา อาตปฺปมนฺวาย…เป… ตถารูปํ เจโตสมาธึ ผุสติ, ยถาสมาหิเต จิตฺเต อิมเมว กายํ อุทฺธํ ปาทตลา อโธ เกสมตฺถกา ตจปริยนฺตํ ปูรํ นานปฺปการสฺส อสุจิโน ปจฺจเวกฺขติ – ‘อตฺถิ อิมสฺมึ กาเย เกสา โลมา…เป… ลสิกา มุตฺต’นฺติ. อติกฺกมฺม จ ปุริสสฺส ฉวิมํสโลหิตํ อฏฺฐึ ปจฺจเวกฺขติ. ปุริสสฺส จ วิญฺญาณโสตํ ปชานาติ, อุภยโต อพฺโพจฺฉินฺนํ อิธ โลเก อปฺปติฏฺฐิตญฺจ ปรโลเก อปฺปติฏฺฐิตญฺจ. อยํ จตุตฺถา ทสฺสนสมาปตฺติ. เอตทานุตฺตริยํ, ภนฺเต, ทสฺสนสมาปตฺตีสุ.

Weiterhin, Herr, gibt es hier einen gewissen Asketen oder Brahmanen, der sich auf Eifer stützt... eine solche Konzentration des Geistes erlangt, dass er bei gesammeltem Geist eben diesen Körper... als voll von vielfältigen Unreinheiten betrachtet: 'In diesem Körper gibt es Kopfhaare... Gelenkschmiere, Urin.' Er geht über die Haut, das Fleisch und das Blut des Mannes hinaus und betrachtet die Knochen. Er erkennt zudem den Bewusstseinsstrom des Mannes, der an beiden Enden ununterbrochen ist und weder in dieser Welt noch in der nächsten Welt fest verankert ist. Dies ist die vierte Erreichung der Schauung. Dies ist das Höchste, Herr, unter den Erreichungen der Schauung.

ปุคฺคลปณฺณตฺติเทสนา

Darlegung über die Bezeichnung von Personen

๑๕๐. ‘‘อปรํ ปน, ภนฺเต, เอตทานุตฺตริยํ, ยถา ภควา ธมฺมํ เทเสติ ปุคฺคลปณฺณตฺตีสุ. สตฺติเม, ภนฺเต, ปุคฺคลา. อุภโตภาควิมุตฺโต ปญฺญาวิมุตฺโต กายสกฺขี ทิฏฺฐิปฺปตฺโต สทฺธาวิมุตฺโต ธมฺมานุสารี สทฺธานุสารี. เอตทานุตฺตริยํ, ภนฺเต, ปุคฺคลปณฺณตฺตีสุ.

150. 150. Weiterhin, Herr, ist dies das Höchste, wie der Erhabene die Lehre über die Bezeichnungen von Personen verkündet. Diese sieben Personen gibt es, Herr: Der in beiderlei Hinsicht Befreite, der Weisheitsbefreite, der Körperzeuge, der Ansichtsgewonnene, der Glaubensbefreite, der Dhamma-Nachfolger und der Glaubens-Nachfolger. Dies ist das Höchste, Herr, unter den Bezeichnungen von Personen.

ปธานเทสนา

Darlegung über die Tatkraft

๑๕๑. ‘‘อปรํ ปน, ภนฺเต, เอตทานุตฺตริยํ, ยถา ภควา ธมฺมํ เทเสติ ปธาเนสุ. สตฺติเม, ภนฺเต สมฺโพชฺฌงฺคา สติสมฺโพชฺฌงฺโค ธมฺมวิจยสมฺโพชฺฌงฺโค วีริยสมฺโพชฺฌงฺโค ปีติสมฺโพชฺฌงฺโค ปสฺสทฺธิสมฺโพชฺฌงฺโค สมาธิสมฺโพชฺฌงฺโค [Pg.88] อุเปกฺขาสมฺโพชฺฌงฺโค. เอตทานุตฺตริยํ, ภนฺเต, ปธาเนสุ.

151. 151. Weiterhin, Herr, ist dies das Höchste, wie der Erhabene die Lehre über die Tatkraft verkündet. Diese sieben Glieder der Erleuchtung gibt es, Herr: Das Erleuchtungsglied der Achtsamkeit, das Erleuchtungsglied der Wirklichkeitserforschung, das Erleuchtungsglied der Tatkraft, das Erleuchtungsglied des Entzückens, das Erleuchtungsglied der Gestilltheit, das Erleuchtungsglied der Sammlung und das Erleuchtungsglied des Gleichmuts. Dies ist das Höchste, Herr, in Bezug auf die Tatkraft.

ปฏิปทาเทสนา

Darlegung über die Modi des Fortschritts

๑๕๒. ‘‘อปรํ ปน, ภนฺเต, เอตทานุตฺตริยํ, ยถา ภควา ธมฺมํ เทเสติ ปฏิปทาสุ. จตสฺโส อิมา, ภนฺเต, ปฏิปทา ทุกฺขา ปฏิปทา ทนฺธาภิญฺญา, ทุกฺขา ปฏิปทา ขิปฺปาภิญฺญา, สุขา ปฏิปทา ทนฺธาภิญฺญา, สุขา ปฏิปทา ขิปฺปาภิญฺญาติ. ตตฺร, ภนฺเต, ยายํ ปฏิปทา ทุกฺขา ทนฺธาภิญฺญา, อยํ, ภนฺเต, ปฏิปทา อุภเยเนว หีนา อกฺขายติ ทุกฺขตฺตา จ ทนฺธตฺตา จ. ตตฺร, ภนฺเต, ยายํ ปฏิปทา ทุกฺขา ขิปฺปาภิญฺญา, อยํ ปน, ภนฺเต, ปฏิปทา ทุกฺขตฺตา หีนา อกฺขายติ. ตตฺร, ภนฺเต, ยายํ ปฏิปทา สุขา ทนฺธาภิญฺญา, อยํ ปน, ภนฺเต, ปฏิปทา ทนฺธตฺตา หีนา อกฺขายติ. ตตฺร, ภนฺเต, ยายํ ปฏิปทา สุขา ขิปฺปาภิญฺญา, อยํ ปน, ภนฺเต, ปฏิปทา อุภเยเนว ปณีตา อกฺขายติ สุขตฺตา จ ขิปฺปตฺตา จ. เอตทานุตฺตริยํ, ภนฺเต, ปฏิปทาสุ.

152. 152. Weiterhin, Herr, ist dies das Höchste, wie der Erhabene die Lehre über die Modi des Fortschritts verkündet. Es gibt diese vier Modi des Fortschritts, Herr: mühsamer Fortschritt mit langsamer Erkenntnis, mühsamer Fortschritt mit schneller Erkenntnis, angenehmer Fortschritt mit langsamer Erkenntnis und angenehmer Fortschritt mit schneller Erkenntnis. Dabei, Herr, wird jener Modus des Fortschritts, der mühsam und mit langsamer Erkenntnis verbunden ist, aufgrund beider Merkmale als minderwertig bezeichnet, nämlich wegen der Mühsal und wegen der Langsamkeit. Jener Modus des Fortschritts jedoch, der mühsam aber mit schneller Erkenntnis verbunden ist, wird wegen der Mühsal als minderwertig bezeichnet. Jener Modus des Fortschritts, der angenehm aber mit langsamer Erkenntnis verbunden ist, wird wegen der Langsamkeit als minderwertig bezeichnet. Jener Modus des Fortschritts jedoch, Herr, der angenehm und mit schneller Erkenntnis verbunden ist, wird aufgrund beider Merkmale als vortrefflich bezeichnet, nämlich wegen der Annehmlichkeit und wegen der Schnelligkeit. Dies ist das Höchste, Herr, unter den Modi des Fortschritts.

ภสฺสสมาจาราทิเทสนา

Darlegung über das Verhalten in der Rede

๑๕๓. ‘‘อปรํ ปน, ภนฺเต, เอตทานุตฺตริยํ, ยถา ภควา ธมฺมํ เทเสติ ภสฺสสมาจาเร. อิธ, ภนฺเต, เอกจฺโจ น เจว มุสาวาทุปสญฺหิตํ วาจํ ภาสติ น จ เวภูติยํ น จ เปสุณิยํ น จ สารมฺภชํ ชยาเปกฺโข; มนฺตา มนฺตา จ วาจํ ภาสติ นิธานวตึ กาเลน. เอตทานุตฺตริยํ, ภนฺเต, ภสฺสสมาจาเร.

153. 153. Weiterhin, Herr, ist dies das Höchste, wie der Erhabene die Lehre über das Verhalten in der Rede verkündet. Hierbei, Herr, spricht jemand weder Worte, die von Lüge begleitet sind, noch Worte der Entzweiung, noch der Verleumdung, noch Worte, die aus hitzigem Wetteifer in der Hoffnung auf Sieg geboren sind; er spricht mit Bedacht, abwägend, gehaltvolle Worte zur rechten Zeit. Dies ist das Höchste, Herr, in Bezug auf das Verhalten in der Rede.

‘‘อปรํ ปน, ภนฺเต, เอตทานุตฺตริยํ, ยถา ภควา ธมฺมํ เทเสติ ปุริสสีลสมาจาเร. อิธ, ภนฺเต, เอกจฺโจ สจฺโจ จสฺส สทฺโธ จ, น จ กุหโก, น จ ลปโก, น จ เนมิตฺติโก, น จ นิปฺเปสิโก, น จ ลาเภน ลาภํ นิชิคีสนโก, อินฺทฺริเยสุ คุตฺตทฺวาโร, โภชเน มตฺตญฺญู, สมการี, ชาคริยานุโยคมนุยุตฺโต, อตนฺทิโต, อารทฺธวีริโย, ฌายี, สติมา, กลฺยาณปฏิภาโน, คติมา, ธิติมา, มติมา, น จ กาเมสุ คิทฺโธ, สโต จ นิปโก จ. เอตทานุตฺตริยํ, ภนฺเต, ปุริสสีลสมาจาเร.

Weiterhin, Herr, ist dies das Höchste, wie der Erhabene die Lehre über das sittliche Verhalten des Mannes verkündet. Hierbei, Herr, ist jemand wahrhaftig und gläubig, kein Heuchler, kein Prahler, kein Zeichendeuter, kein Bedränger, kein gewinnsüchtiger Sucher von Gewinn durch Gewinn; er ist an den Sinnen bewacht, maßvoll beim Essen, handelt lauter, ist dem Wachsein hingegeben, unermüdlich, tatkräftig, meditierend, achtsam, von gewandter Beredsamkeit, einsichtsvoll, beharrlich, klug, nicht gierig nach Sinnenfreuden, achtsam und verständig. Dies ist das Höchste, Herr, in Bezug auf das sittliche Verhalten des Mannes.

อนุสาสนวิธาเทสนา

Darlegung über die Methoden der Unterweisung

๑๕๔. ‘‘อปรํ [Pg.89] ปน, ภนฺเต, เอตทานุตฺตริยํ, ยถา ภควา ธมฺมํ เทเสติ อนุสาสนวิธาสุ. จตสฺโส อิมา ภนฺเต อนุสาสนวิธา – ชานาติ, ภนฺเต, ภควา อปรํ ปุคฺคลํ ปจฺจตฺตํ โยนิโสมนสิการา ‘อยํ ปุคฺคโล ยถานุสิฏฺฐํ ตถา ปฏิปชฺชมาโน ติณฺณํ สํโยชนานํ ปริกฺขยา โสตาปนฺโน ภวิสฺสติ อวินิปาตธมฺโม นิยโต สมฺโพธิปรายโณ’ติ. ชานาติ, ภนฺเต, ภควา ปรํ ปุคฺคลํ ปจฺจตฺตํ โยนิโสมนสิการา – ‘อยํ ปุคฺคโล ยถานุสิฏฺฐํ ตถา ปฏิปชฺชมาโน ติณฺณํ สํโยชนานํ ปริกฺขยา ราคโทสโมหานํ ตนุตฺตา สกทาคามี ภวิสฺสติ, สกิเทว อิมํ โลกํ อาคนฺตฺวา ทุกฺขสฺสนฺตํ กริสฺสตี’ติ. ชานาติ, ภนฺเต, ภควา ปรํ ปุคฺคลํ ปจฺจตฺตํ โยนิโสมนสิการา – ‘อยํ ปุคฺคโล ยถานุสิฏฺฐํ ตถา ปฏิปชฺชมาโน ปญฺจนฺนํ โอรมฺภาคิยานํ สํโยชนานํ ปริกฺขยา โอปปาติโก ภวิสฺสติ ตตฺถ ปรินิพฺพายี อนาวตฺติธมฺโม ตสฺมา โลกา’ติ. ชานาติ, ภนฺเต, ภควา ปรํ ปุคฺคลํ ปจฺจตฺตํ โยนิโสมนสิการา – ‘อยํ ปุคฺคโล ยถานุสิฏฺฐํ ตถา ปฏิปชฺชมาโน อาสวานํ ขยา อนาสวํ เจโตวิมุตฺตึ ปญฺญาวิมุตฺตึ ทิฏฺเฐว ธมฺเม สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหริสฺสตี’ติ. เอตทานุตฺตริยํ, ภนฺเต, อนุสาสนวิธาสุ.

154. "Weiterhin, Herr, ist dies unübertrefflich, wie der Erhabene die Lehre hinsichtlich der Methoden der Unterweisung darlegt. Es gibt diese vier Arten von Methoden der Unterweisung, Herr: Der Erhabene erkennt eine andere Person durch seine eigene gründliche Aufmerksamkeit: 'Diese Person, wenn sie so praktiziert, wie sie unterwiesen wurde, wird durch das Versiegen der drei Fesseln ein Stromeingetretener sein, dem Verderben in niederen Welten nicht mehr unterworfen, in ihrer Erlösung gewiss und der vollen Erleuchtung entgegengehend.' Der Erhabene erkennt eine andere Person durch seine eigene gründliche Aufmerksamkeit: 'Diese Person, wenn sie so praktiziert, wie sie unterwiesen wurde, wird durch das Versiegen der drei Fesseln und durch die Abschwächung von Gier, Hass und Verblendung ein Einmalwiederkehrer sein, der nur noch einmal in diese Welt zurückkehrt und dann dem Leiden ein Ende bereitet.' Der Erhabene erkennt eine andere Person durch seine eigene gründliche Aufmerksamkeit: 'Diese Person, wenn sie so praktiziert, wie sie unterwiesen wurde, wird durch das Versiegen der fünf niederen Fesseln ein Wesen von übernatürlicher Geburt sein, dort das Parinibbāna erlangen und von jener Welt nicht mehr zurückkehren.' Der Erhabene erkennt eine andere Person durch seine eigene gründliche Aufmerksamkeit: 'Diese Person, wenn sie so praktiziert, wie sie unterwiesen wurde, wird durch das Versiegen der Triebe die trieblose Gemütsbefreiung und Weisheitsbefreiung noch in diesem Leben selbst durch höhere Erkenntnis verwirklichen, erlangen und darin verweilen.' Dies, Herr, ist unübertrefflich hinsichtlich der Methoden der Unterweisung."

ปรปุคฺคลวิมุตฺติญาณเทสนา

Darlegung über das Wissen bezüglich der Befreiung anderer Personen

๑๕๕. ‘‘อปรํ ปน, ภนฺเต, เอตทานุตฺตริยํ, ยถา ภควา ธมฺมํ เทเสติ ปรปุคฺคลวิมุตฺติญาเณ. ชานาติ, ภนฺเต, ภควา ปรํ ปุคฺคลํ ปจฺจตฺตํ โยนิโสมนสิการา – ‘อยํ ปุคฺคโล ติณฺณํ สํโยชนานํ ปริกฺขยา โสตาปนฺโน ภวิสฺสติ อวินิปาตธมฺโม นิยโต สมฺโพธิปรายโณ’ติ. ชานาติ, ภนฺเต, ภควา ปรํ ปุคฺคลํ ปจฺจตฺตํ โยนิโสมนสิการา – ‘อยํ ปุคฺคโล ติณฺณํ สํโยชนานํ ปริกฺขยา ราคโทสโมหานํ ตนุตฺตา สกทาคามี ภวิสฺสติ, สกิเทว อิมํ โลกํ อาคนฺตฺวา ทุกฺขสฺสนฺตํ กริสฺสตี’ติ. ชานาติ, ภนฺเต, ภควา ปรํ ปุคฺคลํ ปจฺจตฺตํ โยนิโสมนสิการา – ‘อยํ ปุคฺคโล ปญฺจนฺนํ โอรมฺภาคิยานํ สํโยชนานํ ปริกฺขยา โอปปาติโก ภวิสฺสติ ตตฺถ ปรินิพฺพายี อนาวตฺติธมฺโม ตสฺมา โลกา’ติ. ชานาติ, ภนฺเต, ภควา ปรํ ปุคฺคลํ ปจฺจตฺตํ โยนิโสมนสิการา – ‘อยํ ปุคฺคโล อาสวานํ ขยา อนาสวํ เจโตวิมุตฺตึ ปญฺญาวิมุตฺตึ [Pg.90] ทิฏฺเฐว ธมฺเม สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหริสฺสตี’ติ. เอตทานุตฺตริยํ, ภนฺเต, ปรปุคฺคลวิมุตฺติญาเณ.

155. "Weiterhin, Herr, ist dies unübertrefflich, wie der Erhabene die Lehre hinsichtlich des Wissens über die Befreiung anderer Personen darlegt. Der Erhabene erkennt eine andere Person durch seine eigene gründliche Aufmerksamkeit: 'Diese Person wird durch das Versiegen der drei Fesseln ein Stromeingetretener sein, dem Verderben nicht mehr unterworfen, gewiss und der Erleuchtung entgegengehend.' Der Erhabene erkennt eine andere Person durch seine eigene gründliche Aufmerksamkeit: 'Diese Person wird durch das Versiegen der drei Fesseln und durch die Abschwächung von Gier, Hass und Verblendung ein Einmalwiederkehrer sein, der nur noch einmal in diese Welt zurückkehrt und dann dem Leiden ein Ende bereitet.' Der Erhabene erkennt eine andere Person durch seine eigene gründliche Aufmerksamkeit: 'Diese Person wird durch das Versiegen der fünf niederen Fesseln ein Wesen von übernatürlicher Geburt sein, dort das Parinibbāna erlangen und von jener Welt nicht mehr zurückkehren.' Der Erhabene erkennt eine andere Person durch seine eigene gründliche Aufmerksamkeit: 'Diese Person wird durch das Versiegen der Triebe die trieblose Gemütsbefreiung und Weisheitsbefreiung noch in diesem Leben selbst durch höhere Erkenntnis verwirklichen, erlangen und darin verweilen.' Dies, Herr, ist unübertrefflich hinsichtlich des Wissens über die Befreiung anderer Personen."

สสฺสตวาทเทสนา

Darlegung über die Lehren vom Ewigkeitsschluss (Eternalismus)

๑๕๖. ‘‘อปรํ ปน, ภนฺเต, เอตทานุตฺตริยํ, ยถา ภควา ธมฺมํ เทเสติ สสฺสตวาเทสุ. ตโยเม, ภนฺเต, สสฺสตวาทา. อิธ, ภนฺเต, เอกจฺโจ สมโณ วา พฺราหฺมโณ วา อาตปฺปมนฺวาย…เป… ตถารูปํ เจโตสมาธึ ผุสติ, ยถาสมาหิเต จิตฺเต อเนกวิหิตํ ปุพฺเพนิวาสํ อนุสฺสรติ. เสยฺยถิทํ, เอกมฺปิ ชาตึ ทฺเวปิ ชาติโย ติสฺโสปิ ชาติโย จตสฺโสปิ ชาติโย ปญฺจปิ ชาติโย ทสปิ ชาติโย วีสมฺปิ ชาติโย ตึสมฺปิ ชาติโย จตฺตาลีสมฺปิ ชาติโย ปญฺญาสมฺปิ ชาติโย ชาติสตมฺปิ ชาติสหสฺสมฺปิ ชาติสตสหสฺสมฺปิ อเนกานิปิ ชาติสตานิ อเนกานิปิ ชาติสหสฺสานิ อเนกานิปิ ชาติสตสหสฺสานิ, ‘อมุตฺราสึ เอวํนาโม เอวํโคตฺโต เอวํวณฺโณ เอวมาหาโร เอวํสุขทุกฺขปฺปฏิสํเวที เอวมายุปริยนฺโต, โส ตโต จุโต อมุตฺร อุทปาทึ; ตตฺราปาสึ เอวํนาโม เอวํโคตฺโต เอวํวณฺโณ เอวมาหาโร เอวํสุขทุกฺขปฺปฏิสํเวที เอวมายุปริยนฺโต, โส ตโต จุโต อิธูปปนฺโน’ติ. อิติ สาการํ สอุทฺเทสํ อเนกวิหิตํ ปุพฺเพนิวาสํ อนุสฺสรติ. โส เอวมาห – ‘อตีตํปาหํ อทฺธานํ ชานามิ – สํวฏฺฏิ วา โลโก วิวฏฺฏิ วาติ. อนาคตํปาหํ อทฺธานํ ชานามิ – สํวฏฺฏิสฺสติ วา โลโก วิวฏฺฏิสฺสติ วาติ. สสฺสโต อตฺตา จ โลโก จ วญฺโฌ กูฏฏฺโฐ เอสิกฏฺฐายิฏฺฐิโต. เต จ สตฺตา สนฺธาวนฺติ สํสรนฺติ จวนฺติ อุปปชฺชนฺติ, อตฺถิตฺเวว สสฺสติสม’นฺติ. อยํ ปฐโม สสฺสตวาโท.

156. "Weiterhin, Herr, ist dies unübertrefflich, wie der Erhabene die Lehre hinsichtlich der Lehren vom Ewigkeitsschluss darlegt. Es gibt diese drei Lehren vom Ewigkeitsschluss, Herr. Da, Herr, erlangt ein gewisser Asket oder Brahmane durch Eifer, Anstrengung, Hingabe, Achtsamkeit und gründliche Aufmerksamkeit eine solche geistige Sammlung, dass er bei gesammeltem Geist sich an viele verschiedene frühere Existenzen erinnert. Nämlich an eine Geburt, zwei Geburten, drei Geburten, vier Geburten, fünf Geburten, zehn Geburten, zwanzig Geburten, dreißig Geburten, vierzig Geburten, fünfzig Geburten, hundert Geburten, tausend Geburten, hunderttausend Geburten, viele hundert Geburten, viele tausend Geburten, viele hunderttausend Geburten: 'Dort hatte ich jenen Namen, jene Clanzugehörigkeit, jenes Aussehen, jene Nahrung, erfuhr solches Glück und Leid und hatte jene Lebensdauer; von dort verschieden, entstand ich an jenem Ort wieder; auch dort hatte ich jenen Namen, jene Clanzugehörigkeit, jenes Aussehen, jene Nahrung, erfuhr solches Glück und Leid und hatte jene Lebensdauer; von dort verschieden, bin ich hier wiedergeboren.' So erinnert er sich mit allen Einzelheiten und Umständen an seine vielen verschiedenen früheren Existenzen. Er sagt dann: 'Ich kenne die vergangene Zeit – dass die Welt verging oder entstand. Ich kenne auch die zukünftige Zeit – dass die Welt vergehen oder entstehen wird. Das Selbst und die Welt sind ewig, unfruchtbar, wie ein Berggipfel feststehend, wie ein fest verankerter Pfeiler. Und diese Wesen eilen umher, wandern durch den Daseinskreislauf, verscheiden und werden wiedergeboren, doch es besteht ewiglich fort.' Dies ist die erste Lehre vom Ewigkeitsschluss."

‘‘ปุน จปรํ, ภนฺเต, อิเธกจฺโจ สมโณ วา พฺราหฺมโณ วา อาตปฺปมนฺวาย…เป… ตถารูปํ เจโตสมาธึ ผุสติ, ยถาสมาหิเต จิตฺเต อเนกวิหิตํ ปุพฺเพนิวาสํ อนุสฺสรติ. เสยฺยถิทํ, เอกมฺปิ สํวฏฺฏวิวฏฺฏํ ทฺเวปิ สํวฏฺฏวิวฏฺฏานิ ตีณิปิ สํวฏฺฏวิวฏฺฏานิ จตฺตาริปิ สํวฏฺฏวิวฏฺฏานิ ปญฺจปิ สํวฏฺฏวิวฏฺฏานิ ทสปิ สํวฏฺฏวิวฏฺฏานิ, ‘อมุตฺราสึ เอวํนาโม เอวํโคตฺโต [Pg.91] เอวํวณฺโณ เอวมาหาโร เอวํสุขทุกฺขปฺปฏิสํเวที เอวมายุปริยนฺโต, โส ตโต จุโต อมุตฺร อุทปาทึ; ตตฺราปาสึ เอวํนาโม เอวํโคตฺโต เอวํวณฺโณ เอวมาหาโร เอวํสุขทุกฺขปฺปฏิสํเวที เอวมายุปริยนฺโต, โส ตโต จุโต อิธูปปนฺโน’ติ. อิติ สาการํ สอุทฺเทสํ อเนกวิหิตํ ปุพฺเพนิวาสํ อนุสฺสรติ. โส เอวมาห – ‘อตีตํปาหํ อทฺธานํ ชานามิ สํวฏฺฏิ วา โลโก วิวฏฺฏิ วาติ. อนาคตํปาหํ อทฺธานํ ชานามิ สํวฏฺฏิสฺสติ วา โลโก วิวฏฺฏิสฺสติ วาติ. สสฺสโต อตฺตา จ โลโก จ วญฺโฌ กูฏฏฺโฐ เอสิกฏฺฐายิฏฺฐิโต. เต จ สตฺตา สนฺธาวนฺติ สํสรนฺติ จวนฺติ อุปปชฺชนฺติ, อตฺถิตฺเวว สสฺสติสม’นฺติ. อยํ ทุติโย สสฺสตวาโท.

„Weiterhin, Herr, erreicht hier ein gewisser Asket oder Brahmane durch Anstrengung ... eine solche geistige Konzentration, dass er sich bei konzentriertem Geist an seine vielfältigen früheren Leben erinnert. Und zwar an einen Weltzyklus des Vergehens und Entstehens, an zwei, drei, vier, fünf, an zehn Weltzyklen des Vergehens und Entstehens: ‚Dort hatte ich jenen Namen, jene Clanzugehörigkeit, jenes Aussehen, jene Nahrung, jenes Erleben von Glück und Leid, jene Lebensspanne. Nach meinem Verscheiden von dort entstand ich an jenem anderen Ort wieder; auch dort hatte ich jenen Namen, jene Clanzugehörigkeit, jenes Aussehen, jene Nahrung, jenes Erleben von Glück und Leid, jene Lebensspanne. Nach meinem Verscheiden von dort bin ich hier wiedererschienen.‘ So erinnert er sich mit allen Einzelheiten und Merkmalen an seine vielfältigen früheren Leben. Er sagt: ‚Ich kenne die vergangene Zeit, ob die Welt verging oder entstand. Ich kenne die künftige Zeit, ob die Welt vergehen oder entstehen wird. Das Selbst und die Welt sind ewig, unfruchtbar, feststehend wie ein Berggipfel, beständig wie eine Pfeilersäule. Und jene Wesen eilen umher, wandern im Daseinskreislauf, verscheiden und werden wiedergeboren, doch es besteht ewiglich dasselbe.‘ Dies ist die zweite Lehre vom Ewigkeitismus.“

‘‘ปุน จปรํ, ภนฺเต, อิเธกจฺโจ สมโณ วา พฺราหฺมโณ วา อาตปฺปมนฺวาย…เป… ตถารูปํ เจโตสมาธึ ผุสติ, ยถาสมาหิเต จิตฺเต อเนกวิหิตํ ปุพฺเพนิวาสํ อนุสฺสรติ. เสยฺยถิทํ, ทสปิ สํวฏฺฏวิวฏฺฏานิ วีสมฺปิ สํวฏฺฏวิวฏฺฏานิ ตึสมฺปิ สํวฏฺฏวิวฏฺฏานิ จตฺตาลีสมฺปิ สํวฏฺฏวิวฏฺฏานิ, ‘อมุตฺราสึ เอวํนาโม เอวํโคตฺโต เอวํวณฺโณ เอวมาหาโร เอวํสุขทุกฺขปฺปฏิสํเวที เอวมายุปริยนฺโต, โส ตโต จุโต อมุตฺร อุทปาทึ; ตตฺราปาสึ เอวํนาโม เอวํโคตฺโต เอวํวณฺโณ เอวมาหาโร เอวํสุขทุกฺขปฺปฏิสํเวที เอวมายุปริยนฺโต, โส ตโต จุโต อิธูปปนฺโน’ติ. อิติ สาการํ สอุทฺเทสํ อเนกวิหิตํ ปุพฺเพนิวาสํ อนุสฺสรติ. โส เอวมาห – ‘อตีตํปาหํ อทฺธานํ ชานามิ สํวฏฺฏิปิ โลโก วิวฏฺฏิปีติ; อนาคตํปาหํ อทฺธานํ ชานามิ สํวฏฺฏิสฺสติปิ โลโก วิวฏฺฏิสฺสติปีติ. สสฺสโต อตฺตา จ โลโก จ วญฺโฌ กูฏฏฺโฐ เอสิกฏฺฐายิฏฺฐิโต. เต จ สตฺตา สนฺธาวนฺติ สํสรนฺติ จวนฺติ อุปปชฺชนฺติ, อตฺถิตฺเวว สสฺสติสม’นฺติ. อยํ ตติโย สสฺสตวาโท, เอตทานุตฺตริยํ, ภนฺเต, สสฺสตวาเทสุ.

„Weiterhin, Herr, erreicht hier ein gewisser Asket oder Brahmane durch Anstrengung ... eine solche geistige Konzentration, dass er sich bei konzentriertem Geist an seine vielfältigen früheren Leben erinnert. Und zwar an zehn Weltzyklen des Vergehens und Entstehens, an zwanzig, dreißig, an vierzig Weltzyklen des Vergehens und Entstehens: ‚Dort hatte ich jenen Namen, jene Clanzugehörigkeit, jenes Aussehen, jene Nahrung, jenes Erleben von Glück und Leid, jene Lebensspanne. Nach meinem Verscheiden von dort entstand ich an jenem anderen Ort wieder; auch dort hatte ich jenen Namen, jene Clanzugehörigkeit, jenes Aussehen, jene Nahrung, jenes Erleben von Glück und Leid, jene Lebensspanne. Nach meinem Verscheiden von dort bin ich hier wiedererschienen.‘ So erinnert er sich mit allen Einzelheiten und Merkmalen an seine vielfältigen früheren Leben. Er sagt: ‚Ich kenne die vergangene Zeit, ob die Welt verging oder entstand. Ich kenne die künftige Zeit, ob die Welt vergehen oder entstehen wird. Das Selbst und die Welt sind ewig, unfruchtbar, feststehend wie ein Berggipfel, beständig wie eine Pfeilersäule. Und jene Wesen eilen umher, wandern im Daseinskreislauf, verscheiden und werden wiedergeboren, doch es besteht ewiglich dasselbe.‘ Dies ist die dritte Lehre vom Ewigkeitismus. Dies ist, Herr, das Unübertreffliche unter den Lehren vom Ewigkeitismus.“

ปุพฺเพนิวาสานุสฺสติญาณเทสนา

Die Unterweisung über das Wissen der Erinnerung an frühere Existenzen

๑๕๗. ‘‘อปรํ ปน, ภนฺเต, เอตทานุตฺตริยํ, ยถา ภควา ธมฺมํ เทเสติ ปุพฺเพนิวาสานุสฺสติญาเณ. อิธ, ภนฺเต, เอกจฺโจ สมโณ วา พฺราหฺมโณ วา อาตปฺปมนฺวาย…เป… ตถารูปํ เจโตสมาธึ ผุสติ, ยถาสมาหิเต จิตฺเต อเนกวิหิตํ ปุพฺเพนิวาสํ อนุสฺสรติ. เสยฺยถิทํ, เอกมฺปิ ชาตึ ทฺเวปิ ชาติโย ติสฺโสปิ ชาติโย จตสฺโสปิ ชาติโย ปญฺจปิ ชาติโย ทสปิ ชาติโย วีสมฺปิ ชาติโย ตึสมฺปิ ชาติโย จตฺตาลีสมฺปิ [Pg.92] ชาติโย ปญฺญาสมฺปิ ชาติโย ชาติสตมฺปิ ชาติสหสฺสมฺปิ ชาติสตสหสฺสมฺปิ อเนเกปิ สํวฏฺฏกปฺเป อเนเกปิ วิวฏฺฏกปฺเป อเนเกปิ สํวฏฺฏวิวฏฺฏกปฺเป, ‘อมุตฺราสึ เอวํนาโม เอวํโคตฺโต เอวํวณฺโณ เอวมาหาโร เอวํสุขทุกฺขปฺปฏิสํเวที เอวมายุปริยนฺโต, โส ตโต จุโต อมุตฺร อุทปาทึ; ตตฺราปาสึ เอวํนาโม เอวํโคตฺโต เอวํวณฺโณ เอวมาหาโร เอวํสุขทุกฺขปฺปฏิสํเวที เอวมายุปริยนฺโต, โส ตโต จุโต อิธูปปนฺโน’ติ. อิติ สาการํ สอุทฺเทสํ อเนกวิหิตํ ปุพฺเพนิวาสํ อนุสฺสรติ. สนฺติ, ภนฺเต, เทวา, เยสํ น สกฺกา คณนาย วา สงฺขาเนน วา อายุ สงฺขาตุํ. อปิ จ, ยสฺมึ ยสฺมึ อตฺตภาเว อภินิวุฏฺฐปุพฺโพ โหติ ยทิ วา รูปีสุ ยทิ วา อรูปีสุ ยทิ วา สญฺญีสุ ยทิ วา อสญฺญีสุ ยทิ วา เนวสญฺญีนาสญฺญีสุ. อิติ สาการํ สอุทฺเทสํ อเนกวิหิตํ ปุพฺเพนิวาสํ อนุสฺสรติ. เอตทานุตฺตริยํ, ภนฺเต, ปุพฺเพนิวาสานุสฺสติญาเณ.

157. „Zudem, Herr, ist dies unübertrefflich, wie der Erhabene die Lehre über das Wissen der Erinnerung an frühere Existenzen darlegt. Hierbei, Herr, erreicht ein gewisser Asket oder Brahmane durch Anstrengung ... eine solche geistige Konzentration, dass er sich bei konzentriertem Geist an seine vielfältigen früheren Leben erinnert. Und zwar an ein Leben, zwei, drei, vier, fünf, zehn, zwanzig, dreißig, vierzig, fünfzig Leben, an hundert Leben, tausend Leben, hunderttausend Leben, an viele Weltzyklen des Vergehens, an viele Weltzyklen des Entstehens, an viele Weltzyklen des Vergehens und Entstehens: ‚Dort hatte ich jenen Namen, jene Clanzugehörigkeit, jenes Aussehen, jene Nahrung, jenes Erleben von Glück und Leid, jene Lebensspanne. Nach meinem Verscheiden von dort entstand ich an jenem anderen Ort wieder; auch dort hatte ich jenen Namen, jene Clanzugehörigkeit, jenes Aussehen, jene Nahrung, jenes Erleben von Glück und Leid, jene Lebensspanne. Nach meinem Verscheiden von dort bin ich hier wiedererschienen.‘ So erinnert er sich mit allen Einzelheiten und Merkmalen an seine vielfältigen früheren Leben. Es gibt, Herr, Götter, deren Lebensdauer man weder durch Zählen noch durch Rechnen bestimmen kann. Aber in was für einer Daseinsform er auch zuvor gelebt hat, ob als körperhaftes oder körperloses Wesen, als wahrnehmendes oder wahrnehmungsloses Wesen, oder als ein Wesen, das weder wahrnehmend noch nicht-wahrnehmend ist – so erinnert er sich mit allen Einzelheiten und Merkmalen an seine vielfältigen früheren Leben. Dies ist das Unübertreffliche, Herr, in Bezug auf das Wissen der Erinnerung an frühere Existenzen.“

จุตูปปาตญาณเทสนา

Die Unterweisung über das Wissen vom Verscheiden und Wiedererscheinen der Wesen

๑๕๘. ‘‘อปรํ ปน, ภนฺเต, เอตทานุตฺตริยํ, ยถา ภควา ธมฺมํ เทเสติ สตฺตานํ จุตูปปาตญาเณ. อิธ, ภนฺเต, เอกจฺโจ สมโณ วา พฺราหฺมโณ วา อาตปฺปมนฺวาย…เป… ตถารูปํ เจโตสมาธึ ผุสติ, ยถาสมาหิเต จิตฺเต ทิพฺเพน จกฺขุนา วิสุทฺเธน อติกฺกนฺตมานุสเกน สตฺเต ปสฺสติ จวมาเน อุปปชฺชมาเน หีเน ปณีเต สุวณฺเณ ทุพฺพณฺเณ สุคเต ทุคฺคเต ยถากมฺมูปเค สตฺเต ปชานาติ – ‘อิเม วต โภนฺโต สตฺตา กายทุจฺจริเตน สมนฺนาคตา วจีทุจฺจริเตน สมนฺนาคตา มโนทุจฺจริเตน สมนฺนาคตา อริยานํ อุปวาทกา มิจฺฉาทิฏฺฐิกา มิจฺฉาทิฏฺฐิกมฺมสมาทานา. เต กายสฺส เภทา ปรํ มรณา อปายํ ทุคฺคตึ วินิปาตํ นิรยํ อุปปนฺนา. อิเม วา ปน โภนฺโต สตฺตา กายสุจริเตน สมนฺนาคตา วจีสุจริเตน สมนฺนาคตา มโนสุจริเตน สมนฺนาคตา อริยานํ อนุปวาทกา สมฺมาทิฏฺฐิกา สมฺมาทิฏฺฐิกมฺมสมาทานา. เต กายสฺส เภทา ปรํ มรณา สุคตึ สคฺคํ โลกํ อุปปนฺนา’ติ. อิติ ทิพฺเพน จกฺขุนา วิสุทฺเธน อติกฺกนฺตมานุสเกน สตฺเต ปสฺสติ จวมาเน อุปปชฺชมาเน หีเน ปณีเต [Pg.93] สุวณฺเณ ทุพฺพณฺเณ สุคเต ทุคฺคเต ยถากมฺมูปเค สตฺเต ปชานาติ. เอตทานุตฺตริยํ, ภนฺเต, สตฺตานํ จุตูปปาตญาเณ.

158. „Weiterhin, Herr, ist dies unübertrefflich, wie der Erhabene die Lehre verkündet hinsichtlich des Wissens um das Sterben und Wiedererscheinen der Wesen. Da erlangt, Herr, ein gewisser Asket oder Brāhmaṇa durch ernsthaftes Bemühen, durch Anstrengung, durch Hingabe, durch Wachsamkeit und durch rechte Aufmerksamkeit eine solche geistige Konzentration, dass er mit dem göttlichen Auge, dem geläuterten, das menschliche Auge übersteigenden, die Wesen sieht, wie sie sterben und wiedererscheinen, die niedrigen und edlen, die schönen und hässlichen, die glücklichen und unglücklichen; er erkennt die Wesen entsprechend ihrem gewirkten Kamma: ‚Wahrlich, diese verehrten Wesen waren mit körperlichem Fehlverhalten, sprachlichem Fehlverhalten und geistigem Fehlverhalten behaftet; sie schmähten die Edlen, hegten falsche Ansichten und handelten nach falschen Ansichten. Nach dem Zerfall des Körpers, nach dem Tod, sind sie in einen Zustand des Leids, auf eine unglückliche Fährte, in den Untergang, in die Hölle gelangt. Jene verehrten Wesen jedoch waren mit gutem körperlichem, sprachlichem und geistigem Verhalten ausgestattet; sie schmähten die Edlen nicht, hegten rechte Ansichten und handelten nach rechten Ansichten. Nach dem Zerfall des Körpers, nach dem Tod, sind sie auf eine glückliche Fährte, in eine himmlische Welt gelangt.‘ So sieht er mit dem göttlichen Auge, dem geläuterten, das menschliche übersteigenden, die Wesen, wie sie sterben und wiedererscheinen, die niedrigen und edlen, die schönen und hässlichen, die glücklichen und unglücklichen, und erkennt die Wesen gemäß ihrem Kamma. Dies, Herr, ist das Unübertreffliche hinsichtlich des Wissens um das Sterben und Wiedererscheinen der Wesen.“

อิทฺธิวิธเทสนา

„Die Darlegung der Arten übernatürlicher Kräfte“

๑๕๙. ‘‘อปรํ ปน, ภนฺเต, เอตทานุตฺตริยํ, ยถา ภควา ธมฺมํ เทเสติ อิทฺธิวิธาสุ. ทฺเวมา, ภนฺเต, อิทฺธิวิธาโย – อตฺถิ, ภนฺเต, อิทฺธิ สาสวา สอุปธิกา, ‘โน อริยา’ติ วุจฺจติ. อตฺถิ, ภนฺเต, อิทฺธิ อนาสวา อนุปธิกา ‘อริยา’ติ วุจฺจติ. ‘‘กตมา จ, ภนฺเต, อิทฺธิ สาสวา สอุปธิกา, ‘โน อริยา’ติ วุจฺจติ? อิธ, ภนฺเต, เอกจฺโจ สมโณ วา พฺราหฺมโณ วา อาตปฺปมนฺวาย…เป… ตถารูปํ เจโตสมาธึ ผุสติ, ยถาสมาหิเต จิตฺเต อเนกวิหิตํ อิทฺธิวิธํ ปจฺจนุโภติ. เอโกปิ หุตฺวา พหุธา โหติ, พหุธาปิ หุตฺวา เอโก โหติ; อาวิภาวํ ติโรภาวํ ติโรกุฏฺฏํ ติโรปาการํ ติโรปพฺพตํ อสชฺชมาโน คจฺฉติ เสยฺยถาปิ อากาเส. ปถวิยาปิ อุมฺมุชฺชนิมุชฺชํ กโรติ, เสยฺยถาปิ อุทเก. อุทเกปิ อภิชฺชมาเน คจฺฉติ, เสยฺยถาปิ ปถวิยํ. อากาเสปิ ปลฺลงฺเกน กมติ, เสยฺยถาปิ ปกฺขี สกุโณ. อิเมปิ จนฺทิมสูริเย เอวํมหิทฺธิเก เอวํมหานุภาเว ปาณินา ปรามสติ ปริมชฺชติ. ยาว พฺรหฺมโลกาปิ กาเยน วสํ วตฺเตติ. อยํ, ภนฺเต, อิทฺธิ สาสวา สอุปธิกา, ‘โน อริยา’ติ วุจฺจติ.

159. „Weiterhin, Herr, ist dies unübertrefflich, wie der Erhabene die Lehre hinsichtlich der Arten übernatürlicher Kräfte verkündet. Es gibt, Herr, zwei Arten übernatürlicher Kräfte: Es gibt, Herr, die Kraft, die von Trieben beeinflusst und mit Bindungen behaftet ist, welche ‚nicht-edel‘ genannt wird. Und es gibt, Herr, die Kraft, die frei von Trieben und ohne Bindungen ist, welche ‚edel‘ genannt wird. Welches aber, Herr, ist die Kraft, die von Trieben beeinflusst und mit Bindungen behaftet ist und ‚nicht-edel‘ genannt wird? Da erlangt, Herr, ein gewisser Asket oder Brāhmaṇa durch ernsthaftes Bemühen... eine solche geistige Konzentration, dass er bei konzentriertem Geist verschiedene Arten übernatürlicher Kräfte erfährt: Obwohl er einer ist, wird er vielfach; obwohl er vielfach ist, wird er wieder einer; er erscheint und verschwindet; er geht ungehindert durch Mauern, durch Umwallungen, durch Berge hindurch, als wäre es freier Raum. Er vollbringt auf der Erde das Untertauchen und Auftauchen, als wäre es Wasser. Er geht auf dem Wasser, ohne einzusinken, als wäre es fester Boden. Er wandelt im Lotossitz durch die Luft wie ein gefiederter Vogel. Sogar Mond und Sonne, so mächtig und gewaltig, berührt und streichelt er mit seiner Hand. Er übt mit seinem Körper Macht aus bis hinauf zur Brahma-Welt. Dies, Herr, ist die Kraft, die von Trieben beeinflusst und mit Bindungen behaftet ist und ‚nicht-edel‘ genannt wird.“

‘‘กตมา ปน, ภนฺเต, อิทฺธิ อนาสวา อนุปธิกา, ‘อริยา’ติ วุจฺจติ? อิธ, ภนฺเต, ภิกฺขุ สเจ อากงฺขติ – ‘ปฏิกูเล อปฺปฏิกูลสญฺญี วิหเรยฺย’นฺติ, อปฺปฏิกูลสญฺญี ตตฺถ วิหรติ. สเจ อากงฺขติ – ‘อปฺปฏิกูเล ปฏิกูลสญฺญี วิหเรยฺย’นฺติ, ปฏิกูลสญฺญี ตตฺถ วิหรติ. สเจ อากงฺขติ – ‘ปฏิกูเล จ อปฺปฏิกูเล จ อปฺปฏิกูลสญฺญี วิหเรยฺย’นฺติ, อปฺปฏิกูลสญฺญี ตตฺถ วิหรติ. สเจ อากงฺขติ – ‘ปฏิกูเล จ อปฺปฏิกูเล จ ปฏิกูลสญฺญี วิหเรยฺย’นฺติ, ปฏิกูลสญฺญี ตตฺถ วิหรติ. สเจ อากงฺขติ – ‘ปฏิกูลญฺจ อปฺปฏิกูลญฺจ ตทุภยํ อภินิวชฺเชตฺวา อุเปกฺขโก วิหเรยฺยํ สโต สมฺปชาโน’ติ, อุเปกฺขโก ตตฺถ วิหรติ สโต สมฺปชาโน. อยํ, ภนฺเต, อิทฺธิ อนาสวา อนุปธิกา ‘อริยา’ติ วุจฺจติ. เอตทานุตฺตริยํ, ภนฺเต, อิทฺธิวิธาสุ. ตํ ภควา อเสสมภิชานาติ, ตํ ภควโต อเสสมภิชานโต อุตฺตริ อภิญฺเญยฺยํ นตฺถิ, ยทภิชานํ อญฺโญ สมโณ [Pg.94] วา พฺราหฺมโณ วา ภควตา ภิยฺโยภิญฺญตโร อสฺส ยทิทํ อิทฺธิวิธาสุ.

„Welches aber, Herr, ist die Kraft, die frei von Trieben und ohne Bindungen ist und ‚edel‘ genannt wird? Da verweilt, Herr, ein Mönch, wenn er es wünscht: ‚Ich will im Widerwärtigen mit der Wahrnehmung des Nicht-Widerwärtigen verweilen‘, dann verweilt er dort mit der Wahrnehmung des Nicht-Widerwärtigen. Wenn er es wünscht: ‚Ich will im Nicht-Widerwärtigen mit der Wahrnehmung des Widerwärtigen verweilen‘, dann verweilt er dort mit der Wahrnehmung des Widerwärtigen. Wenn er es wünscht: ‚Ich will sowohl im Widerwärtigen als auch im Nicht-Widerwärtigen mit der Wahrnehmung des Nicht-Widerwärtigen verweilen‘, dann verweilt er dort mit der Wahrnehmung des Nicht-Widerwärtigen. Wenn er es wünscht: ‚Ich will sowohl im Widerwärtigen als auch im Nicht-Widerwärtigen mit der Wahrnehmung des Widerwärtigen verweilen‘, dann verweilt er dort mit der Wahrnehmung des Widerwärtigen. Wenn er es wünscht: ‚Indem ich beides, das Widerwärtige und das Nicht-Widerwärtige, meide, will ich gleichmütig, achtsam und klar wissend verweilen‘, dann verweilt er dort gleichmütig, achtsam und klar wissend. Dies, Herr, wird die Kraft genannt, die frei von Trieben und ohne Bindungen ist, die ‚edel‘ ist. Dies ist das Unübertreffliche hinsichtlich der Arten übernatürlicher Kräfte. Das erkennt der Erhabene restlos; für den Erhabenen, der dies restlos erkennt, gibt es darüber hinaus nichts Höheres zu erkennen, wodurch ein anderer Asket oder Brāhmaṇa bedeutend wissender als der Erhabene sein könnte, was die Arten übernatürlicher Kräfte betrifft.“

อญฺญถาสตฺถุคุณทสฺสนํ

„Das Aufzeigen weiterer Vorzüge des Lehrers“

๑๖๐. ‘‘ยํ ตํ, ภนฺเต, สทฺเธน กุลปุตฺเตน ปตฺตพฺพํ อารทฺธวีริเยน ถามวตา ปุริสถาเมน ปุริสวีริเยน ปุริสปรกฺกเมน ปุริสโธรยฺเหน, อนุปฺปตฺตํ ตํ ภควตา. น จ, ภนฺเต, ภควา กาเมสุ กามสุขลฺลิกานุโยคมนุยุตฺโต หีนํ คมฺมํ โปถุชฺชนิกํ อนริยํ อนตฺถสํหิตํ, น จ อตฺตกิลมถานุโยคมนุยุตฺโต ทุกฺขํ อนริยํ อนตฺถสํหิตํ. จตุนฺนญฺจ ภควา ฌานานํ อาภิเจตสิกานํ ทิฏฺฐธมฺมสุขวิหารานํ นิกามลาภี อกิจฺฉลาภี อกสิรลาภี.

160. „Was, Herr, von einem edlen Sohn durch Glauben, durch Tatkraft, durch Beständigkeit, durch menschliche Stärke, durch menschliche Energie, durch menschliches Bemühen und durch menschliche Ausdauer erreicht werden kann, das ist vom Erhabenen erreicht worden. Und der Erhabene, Herr, ist weder der Hingabe an das Glück der Sinnesgenüsse ergeben, die niedrig, dörfisch, gewöhnlich, unedel und unheilsam ist; noch ist er der Hingabe an die Selbstpeinigung ergeben, die leidvoll, unedel und unheilsam ist. Der Erhabene erlangt die vier Vertiefungen, die zum höheren Bewusstsein gehören und bereits hier und jetzt ein glückliches Verweilen ermöglichen, nach Wunsch, ohne Mühe und ohne Beschwerde.“

อนุโยคทานปฺปกาโร

„Die Art und Weise der Befragung“

๑๖๑. ‘‘สเจ มํ, ภนฺเต, เอวํ ปุจฺเฉยฺย – ‘กึ นุ โข, อาวุโส สาริปุตฺต, อเหสุํ อตีตมทฺธานํ อญฺเญ สมณา วา พฺราหฺมณา วา ภควตา ภิยฺโยภิญฺญตรา สมฺโพธิย’นฺติ, เอวํ ปุฏฺโฐ อหํ, ภนฺเต, ‘โน’ติ วเทยฺยํ. ‘กึ ปนาวุโส สาริปุตฺต, ภวิสฺสนฺติ อนาคตมทฺธานํ อญฺเญ สมณา วา พฺราหฺมณา วา ภควตา ภิยฺโยภิญฺญตรา สมฺโพธิย’นฺติ, เอวํ ปุฏฺโฐ อหํ, ภนฺเต, ‘โน’ติ วเทยฺยํ. ‘กึ ปนาวุโส สาริปุตฺต, อตฺเถตรหิ อญฺโญ สมโณ วา พฺราหฺมโณ วา ภควตา ภิยฺโยภิญฺญตโร สมฺโพธิย’นฺติ, เอวํ ปุฏฺโฐ อหํ, ภนฺเต, ‘โน’ติ วเทยฺยํ.

161. „Wenn man mich, Herr, so fragen würde: ‚Gab es, Freund Sāriputta, in vergangenen Zeiten andere Asketen oder Brāhmaṇas, die hinsichtlich der Erleuchtung bedeutend wissender waren als der Erhabene?‘ – so gefragt, Herr, würde ich sagen: ‚Nein‘. ‚Wird es aber, Freund Sāriputta, in zukünftigen Zeiten andere Asketen oder Brāhmaṇas geben, die hinsichtlich der Erleuchtung bedeutend wissender sein werden als der Erhabene?‘ – so gefragt, Herr, würde ich sagen: ‚Nein‘. ‚Gibt es aber jetzt, Freund Sāriputta, einen anderen Asketen oder Brāhmaṇen, der hinsichtlich der Erleuchtung bedeutend wissender ist als der Erhabene?‘ – so gefragt, Herr, würde ich sagen: ‚Nein‘.“

‘‘สเจ ปน มํ, ภนฺเต, เอวํ ปุจฺเฉยฺย – ‘กึ นุ โข, อาวุโส สาริปุตฺต, อเหสุํ อตีตมทฺธานํ อญฺเญ สมณา วา พฺราหฺมณา วา ภควตา สมสมา สมฺโพธิย’นฺติ, เอวํ ปุฏฺโฐ อหํ, ภนฺเต, ‘เอว’นฺติ วเทยฺยํ. ‘กึ ปนาวุโส สาริปุตฺต, ภวิสฺสนฺติ อนาคตมทฺธานํ อญฺเญ สมณา วา พฺราหฺมณา วา ภควตา สมสมา สมฺโพธิย’นฺติ, เอวํ ปุฏฺโฐ อหํ, ภนฺเต, ‘‘เอว’’นฺติ วเทยฺยํ. ‘กึ ปนาวุโส สาริปุตฺต, อตฺเถตรหิ อญฺเญ สมณา วา พฺราหฺมณา วา ภควตา สมสมา สมฺโพธิย’นฺติ, เอวํ ปุฏฺโฐ อหํ ภนฺเต ‘โน’ติ วเทยฺยํ.

„Wenn man mich, Herr, so fragen würde: ‚Gibt es wohl, Freund Sāriputta, andere Asketen oder Brahmanen, die in der vergangenen Zeit dem Erhabenen in der vollkommenen Erleuchtung gleichkamen?‘, so würde ich auf eine solche Frage, Herr, mit ‚Ja‘ antworten. ‚Wird es wohl, Freund Sāriputta, andere Asketen oder Brahmanen geben, die in der zukünftigen Zeit dem Erhabenen in der vollkommenen Erleuchtung gleichkommen?‘, so würde ich auf eine solche Frage, Herr, mit ‚Ja‘ antworten. ‚Gibt es aber gegenwärtig, Freund Sāriputta, andere Asketen oder Brahmanen, die dem Erhabenen in der vollkommenen Erleuchtung gleichkommen?‘, so würde ich auf eine solche Frage, Herr, mit ‚Nein‘ antworten.“

‘‘สเจ ปน มํ, ภนฺเต, เอวํ ปุจฺเฉยฺย – ‘กึ ปนายสฺมา สาริปุตฺโต เอกจฺจํ อพฺภนุชานาติ, เอกจฺจํ น อพฺภนุชานาตี’ติ, เอวํ ปุฏฺโฐ อหํ, ภนฺเต, เอวํ พฺยากเรยฺยํ [Pg.95] – ‘สมฺมุขา เมตํ, อาวุโส, ภควโต สุตํ, สมฺมุขา ปฏิคฺคหิตํ – ‘‘อเหสุํ อตีตมทฺธานํ อรหนฺโต สมฺมาสมฺพุทฺธา มยา สมสมา สมฺโพธิย’’นฺติ. สมฺมุขา เมตํ, อาวุโส, ภควโต สุตํ, สมฺมุขา ปฏิคฺคหิตํ – ‘‘ภวิสฺสนฺติ อนาคตมทฺธานํ อรหนฺโต สมฺมาสมฺพุทฺธา มยา สมสมา สมฺโพธิย’’นฺติ. สมฺมุขา เมตํ, อาวุโส, ภควโต สุตํ สมฺมุขา ปฏิคฺคหิตํ – ‘‘อฏฺฐานเมตํ อนวกาโส ยํ เอกิสฺสา โลกธาตุยา ทฺเว อรหนฺโต สมฺมาสมฺพุทฺธา อปุพฺพํ อจริมํ อุปฺปชฺเชยฺยุํ, เนตํ ฐานํ วิชฺชตี’’’ติ.

„Wenn man mich aber, Herr, so fragen würde: ‚Warum aber erkennt der ehrwürdige Sāriputta das eine an und das andere nicht?‘, so würde ich auf eine solche Frage, Herr, so antworten: ‚In der Gegenwart des Erhabenen habe ich dies gehört, Freund, aus seinem Munde habe ich es vernommen: „In der vergangenen Zeit gab es Heilige, vollkommen Erleuchtete, die mir in der Erleuchtung gleichkamen.“ In der Gegenwart des Erhabenen habe ich dies gehört, Freund, aus seinem Munde habe ich es vernommen: „In der zukünftigen Zeit wird es Heilige, vollkommen Erleuchtete geben, die mir in der Erleuchtung gleichkommen.“ In der Gegenwart des Erhabenen habe ich dies gehört, Freund, aus seinem Munde habe ich es vernommen: „Es ist unmöglich, es kann nicht sein, dass in einem einzigen Weltsystem zwei Heilige, vollkommen Erleuchtete, gleichzeitig erscheinen; dieser Fall tritt nicht ein.“‘“

‘‘กจฺจาหํ, ภนฺเต, เอวํ ปุฏฺโฐ เอวํ พฺยากรมาโน วุตฺตวาที เจว ภควโต โหมิ, น จ ภควนฺตํ อภูเตน อพฺภาจิกฺขามิ, ธมฺมสฺส จานุธมฺมํ พฺยากโรมิ, น จ โกจิ สหธมฺมิโก วาทานุวาโท คารยฺหํ ฐานํ อาคจฺฉตี’’ติ? ‘‘ตคฺฆ ตฺวํ, สาริปุตฺต, เอวํ ปุฏฺโฐ เอวํ พฺยากรมาโน วุตฺตวาที เจว เม โหสิ, น จ มํ อภูเตน อพฺภาจิกฺขสิ, ธมฺมสฺส จานุธมฺมํ พฺยากโรสิ, น จ โกจิ สหธมฺมิโก วาทานุวาโท คารยฺหํ ฐานํ อาคจฺฉตี’’ติ.

„Spreche ich, Herr, wenn ich so auf eine Frage antworte, gemäß den Worten des Erhabenen, ohne den Erhabenen mit Unwahrem zu verleumden? Erkläre ich die Lehre in Übereinstimmung mit der Lehre, und gibt es keinen Grund für einen anderen rechtmäßigen Mitredner, meine Worte als tadelnswert zu befinden?“ — „Gewiss, Sāriputta, wenn du so auf eine Frage antwortest, sprichst du gemäß meinen Worten; du verleumdest mich nicht mit Unwahrem, du erklärst die Lehre in Übereinstimmung mit der Lehre, und es gibt keinen Grund für einen anderen rechtmäßigen Mitredner, deine Worte als tadelnswert zu befinden.“

อจฺฉริยอพฺภุตํ

Das Wunderbare und Staunenswerte

๑๖๒. เอวํ วุตฺเต, อายสฺมา อุทายี ภควนฺตํ เอตทโวจ – ‘‘อจฺฉริยํ, ภนฺเต, อพฺภุตํ, ภนฺเต, ตถาคตสฺส อปฺปิจฺฉตา สนฺตุฏฺฐิตา สลฺเลขตา. ยตฺร หิ นาม ตถาคโต เอวํมหิทฺธิโก เอวํมหานุภาโว, อถ จ ปน เนวตฺตานํ ปาตุกริสฺสติ! เอกเมกญฺเจปิ อิโต, ภนฺเต, ธมฺมํ อญฺญติตฺถิยา ปริพฺพาชกา อตฺตนิ สมนุปสฺเสยฺยุํ, เต ตาวตเกเนว ปฏากํ ปริหเรยฺยุํ. อจฺฉริยํ, ภนฺเต, อพฺภุตํ, ภนฺเต, ตถาคตสฺส อปฺปิจฺฉตา สนฺตุฏฺฐิตา สลฺเลขตา. ยตฺร หิ นาม ตถาคโต เอวํ มหิทฺธิโก เอวํมหานุภาโว. อถ จ ปน เนวตฺตานํ ปาตุกริสฺสตี’’ติ!

162. Als dies gesagt wurde, sprach der ehrwürdige Udāyi zum Erhabenen: „Es ist wunderbar, Herr, es ist staunenswert, Herr, wie verlangenslos, zufrieden und streng in der Selbstzucht der Tathāgata ist! Da der Tathāgata doch von so großer Macht und so großer Herrlichkeit ist, und sich dennoch nicht zur Schau stellt! Wenn andere sektiererische Wanderbettler auch nur eine einzige dieser Eigenschaften an sich wahrnähmen, würden sie allein deshalb schon wie mit einer Fahne umherziehen. Es ist wunderbar, Herr, es ist staunenswert, Herr, wie verlangenslos, zufrieden und streng in der Selbstzucht der Tathāgata ist! Da der Tathāgata doch von so großer Macht und so großer Herrlichkeit ist, und sich dennoch nicht zur Schau stellt!“

‘‘ปสฺส โข ตฺวํ, อุทายิ, ‘ตถาคตสฺส อปฺปิจฺฉตา สนฺตุฏฺฐิตา สลฺเลขตา. ยตฺร หิ นาม ตถาคโต เอวํมหิทฺธิโก เอวํมหานุภาโว, อถ จ ปน เนวตฺตานํ ปาตุกริสฺสติ’! เอกเมกญฺเจปิ อิโต, อุทายิ, ธมฺมํ อญฺญติตฺถิยา ปริพฺพาชกา อตฺตนิ สมนุปสฺเสยฺยุํ, เต ตาวตเกเนว ปฏากํ [Pg.96] ปริหเรยฺยุํ. ปสฺส โข ตฺวํ, อุทายิ, ‘ตถาคตสฺส อปฺปิจฺฉตา สนฺตุฏฺฐิตา สลฺเลขตา. ยตฺร หิ นาม ตถาคโต เอวํมหิทฺธิโก เอวํมหานุภาโว, อถ จ ปน เนวตฺตานํ ปาตุกริสฺสตี’’’ติ!

„Betrachte doch, Udāyi, die Verlangenslosigkeit, Zufriedenheit und Strenge in der Selbstzucht des Tathāgata! Da der Tathāgata doch von so großer Macht und so großer Herrlichkeit ist, und sich dennoch nicht zur Schau stellt! Wenn andere sektiererische Wanderbettler auch nur eine einzige dieser Eigenschaften an sich wahrnähmen, würden sie allein deshalb schon wie mit einer Fahne umherziehen. Betrachte doch, Udāyi, die Verlangenslosigkeit, Zufriedenheit und Strenge in der Selbstzucht des Tathāgata! Da der Tathāgata doch von so großer Macht und so großer Herrlichkeit ist, und sich dennoch nicht zur Schau stellt!“

๑๖๓. อถ โข ภควา อายสฺมนฺตํ สาริปุตฺตํ อามนฺเตสิ – ‘‘ตสฺมา ติห ตฺวํ, สาริปุตฺต, อิมํ ธมฺมปริยายํ อภิกฺขณํ ภาเสยฺยาสิ ภิกฺขูนํ ภิกฺขุนีนํ อุปาสกานํ อุปาสิกานํ. เยสมฺปิ หิ, สาริปุตฺต, โมฆปุริสานํ ภวิสฺสติ ตถาคเต กงฺขา วา วิมติ วา, เตสมิมํ ธมฺมปริยายํ สุตฺวา ตถาคเต กงฺขา วา วิมติ วา, สา ปหียิสฺสตี’’ติ. อิติ หิทํ อายสฺมา สาริปุตฺโต ภควโต สมฺมุขา สมฺปสาทํ ปเวเทสิ. ตสฺมา อิมสฺส เวยฺยากรณสฺส สมฺปสาทนียํ ตฺเวว อธิวจนนฺติ.

163. Daraufhin wandte sich der Erhabene an den ehrwürdigen Sāriputta: „Darum also, Sāriputta, solltest du diese Lehrdarlegung den Mönchen und Nonnen, den Laienanhängern und Laienanhängerinnen immer wieder vortragen. Denn auch jenen törichten Menschen, Sāriputta, die Zweifel oder Unsicherheit gegenüber dem Tathāgata hegen mögen, wird nach dem Hören dieser Lehrdarlegung der Zweifel oder die Unsicherheit gegenüber dem Tathāgata schwinden.“ So verkündete der ehrwürdige Sāriputta in der Gegenwart des Erhabenen diese vertrauensvolle Hingabe. Deshalb ist ‚Sampasādanīya‘ (Die Vertrauen erweckende) die Bezeichnung für diese Erläuterung.

สมฺปสาทนียสุตฺตํ นิฏฺฐิตํ ปญฺจมํ.

Das Sampasādanīyasutta ist beendet, als fünftes.

๖. ปาสาทิกสุตฺตํ

6. Das Pāsādikasutta

๑๖๔. เอวํ [Pg.97] เม สุตํ – เอกํ สมยํ ภควา สกฺเกสุ วิหรติ เวธญฺญา นาม สกฺยา, เตสํ อมฺพวเน ปาสาเท.

164. So habe ich gehört: Einmal weilte der Erhabene im Land der Sakyer bei den Sakyern namens Vedhañña, in dem Palast in deren Mangohain.

นิคณฺฐนาฏปุตฺตกาลงฺกิริยา

Das Verscheiden des Nigaṇṭha Nāṭaputta

เตน โข ปน สมเยน นิคณฺโฐ นาฏปุตฺโต ปาวายํ อธุนากาลงฺกโต โหติ. ตสฺส กาลงฺกิริยาย ภินฺนา นิคณฺฐา ทฺเวธิกชาตา ภณฺฑนชาตา กลหชาตา วิวาทาปนฺนา อญฺญมญฺญํ มุขสตฺตีหิ วิตุทนฺตา วิหรนฺติ – ‘‘น ตฺวํ อิมํ ธมฺมวินยํ อาชานาสิ, อหํ อิมํ ธมฺมวินยํ อาชานามิ, กึ ตฺวํ อิมํ ธมฺมวินยํ อาชานิสฺสสิ? มิจฺฉาปฏิปนฺโน ตฺวมสิ, อหมสฺมิ สมฺมาปฏิปนฺโน. สหิตํ เม, อสหิตํ เต. ปุเรวจนียํ ปจฺฉา อวจ, ปจฺฉาวจนียํ ปุเร อวจ. อธิจิณฺณํ เต วิปราวตฺตํ, อาโรปิโต เต วาโท, นิคฺคหิโต ตฺวมสิ, จร วาทปฺปโมกฺขาย, นิพฺเพเฐหิ วา สเจ ปโหสี’’ติ. วโธเยว โข มญฺเญ นิคณฺเฐสุ นาฏปุตฺติเยสุ วตฺตติ. เยปิ นิคณฺฐสฺส นาฏปุตฺตสฺส สาวกา คิหี โอทาตวสนา, เตปิ นิคณฺเฐสุ นาฏปุตฺติเยสุ นิพฺพินฺนรูปา วิรตฺตรูปา ปฏิวานรูปา, ยถา ตํ ทุรกฺขาเต ธมฺมวินเย ทุปฺปเวทิเต อนิยฺยานิเก อนุปสมสํวตฺตนิเก อสมฺมาสมฺพุทฺธปฺปเวทิเต ภินฺนถูเป อปฺปฏิสรเณ.

Zu jener Zeit war der Nigaṇṭha Nāṭaputta vor kurzem in Pāvā verstorben. Nach seinem Tod waren die Nigaṇṭhas gespalten, zweigeteilt, in Zank und Streit verfallen, gerieten in Zwiespalt und lebten so, dass sie einander mit Worten wie mit Speeren (Mund-Speeren) verletzten: „Du verstehst diese Lehre und Disziplin nicht, ich verstehe diese Lehre und Disziplin. Was verstehst du schon von dieser Lehre und Disziplin? Du hast einen falschen Weg eingeschlagen, ich habe den richtigen Weg eingeschlagen. Meine Worte sind sinnvoll, deine sind sinnlos. Was zuerst hätte gesagt werden müssen, hast du zuletzt gesagt, und was zuletzt hätte gesagt werden müssen, hast du zuerst gesagt. Dein lange Einstudiertes ist hinfällig. Deine Behauptung wurde widerlegt, du bist besiegt. Geh und lerne, dich aus deiner Behauptung herauszuwinden, oder entwirre sie, wenn du kannst!“ Es war beinahe so, als ob unter den Nigaṇṭhas, den Schülern des Nāṭaputta, ein gegenseitiges Abschlachten stattfand. Sogar die gläubigen Laienanhänger des Nigaṇṭha Nāṭaputta, die weiße Gewänder trugen, waren von den Nigaṇṭhas enttäuscht, abgeneigt und voller Missfallen; genau so, wie es eben geschieht in einer Lehre und Disziplin, die schlecht dargelegt, schlecht verkündet, nicht zum Heil führend, nicht zur inneren Ruhe dienend ist, von jemandem verkündet wurde, der kein vollkommen Erleuchteter ist, und die ein gebrochenes Fundament hat und ohne Zuflucht ist.

๑๖๕. อถ โข จุนฺโท สมณุทฺเทโส ปาวายํ วสฺสํวุฏฺโฐ เยน สามคาโม, เยนายสฺมา อานนฺโท เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา อายสฺมนฺตํ อานนฺทํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทิ. เอกมนฺตํ นิสินฺโน โข จุนฺโท สมณุทฺเทโส อายสฺมนฺตํ อานนฺทํ เอตทโวจ – ‘‘นิคณฺโฐ, ภนฺเต, นาฏปุตฺโต ปาวายํ อธุนากาลงฺกโต. ตสฺส กาลงฺกิริยาย ภินฺนา นิคณฺฐา ทฺเวธิกชาตา…เป… ภินฺนถูเป อปฺปฏิสรเณ’’ติ.

165. Dann begab sich der Novize Cunda, nachdem er die Regenzeit in Pāvā verbracht hatte, dorthin, wo sich der Ort Sāmagāma und der ehrwürdige Ānanda befanden. Nachdem er angekommen war, grüßte er den ehrwürdigen Ānanda ehrerbietig und setzte sich beiseite nieder. Zur Seite sitzend sprach der Novize Cunda zum ehrwürdigen Ānanda: „Ehrwürdiger Herr, der Nigaṇṭha Nāṭaputta ist vor kurzem in Pāvā verstorben. Durch seinen Tod sind die Nigaṇṭhas gespalten, zweigeteilt … (wie oben) … in einer Lehre mit gebrochenem Fundament und ohne Zuflucht.“

เอวํ วุตฺเต, อายสฺมา อานนฺโท จุนฺทํ สมณุทฺเทสํ เอตทโวจ – ‘‘อตฺถิ โข อิทํ, อาวุโส จุนฺท, กถาปาภตํ ภควนฺตํ ทสฺสนาย. อายามาวุโส [Pg.98] จุนฺท, เยน ภควา เตนุปสงฺกมิสฺสาม; อุปสงฺกมิตฺวา เอตมตฺถํ ภควโต อาโรเจสฺสามา’’ติ. ‘‘เอวํ, ภนฺเต’’ติ โข จุนฺโท สมณุทฺเทโส อายสฺมโต อานนฺทสฺส ปจฺจสฺโสสิ.

Als dies gesagt worden war, sprach der ehrwürdige Ānanda zum Novizen Cunda: „Freund Cunda, dies ist wahrlich ein Anlass, den Erhabenen aufzusuchen. Lass uns gehen, Freund Cunda, dorthin, wo sich der Erhabene befindet. Wenn wir dort angekommen sind, wollen wir dem Erhabenen diesen Sachverhalt berichten.“ – „Sehr wohl, ehrwürdiger Herr“, antwortete der Novize Cunda dem ehrwürdigen Ānanda.

อถ โข อายสฺมา จ อานนฺโท จุนฺโท จ สมณุทฺเทโส เยน ภควา เตนุปสงฺกมึสุ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทึสุ. เอกมนฺตํ นิสินฺโน โข อายสฺมา อานนฺโท ภควนฺตํ เอตทโวจ – ‘‘อยํ, ภนฺเต, จุนฺโท สมณุทฺเทโส เอวมาห, ‘นิคณฺโฐ, ภนฺเต, นาฏปุตฺโต ปาวายํ อธุนากาลงฺกโต, ตสฺส กาลงฺกิริยาย ภินฺนา นิคณฺฐา…เป… ภินฺนถูเป อปฺปฏิสรเณ’’’ติ.

Daraufhin begaben sich der ehrwürdige Ānanda und der Novize Cunda zum Erhabenen. Nachdem sie angekommen waren und den Erhabenen ehrerbietig gegrüßt hatten, setzten sie sich beiseite nieder. Zur Seite sitzend sprach der ehrwürdige Ānanda zum Erhabenen: „Ehrwürdiger Herr, dieser Novize Cunda sagt Folgendes: ‚Ehrwürdiger Herr, der Nigaṇṭha Nāṭaputta ist vor kurzem in Pāvā verstorben. Durch seinen Tod sind die Nigaṇṭhas gespalten … (wie oben) … in einer Lehre mit gebrochenem Fundament und ohne Zuflucht.‘“

อสมฺมาสมฺพุทฺธปฺปเวทิตธมฺมวินโย

Eine Lehre und Disziplin, die nicht von einem vollkommen Erleuchteten verkündet wurde.

๑๖๖. ‘‘เอวํ เหตํ, จุนฺท, โหติ ทุรกฺขาเต ธมฺมวินเย ทุปฺปเวทิเต อนิยฺยานิเก อนุปสมสํวตฺตนิเก อสมฺมาสมฺพุทฺธปฺปเวทิเต. อิธ, จุนฺท, สตฺถา จ โหติ อสมฺมาสมฺพุทฺโธ, ธมฺโม จ ทุรกฺขาโต ทุปฺปเวทิโต อนิยฺยานิโก อนุปสมสํวตฺตนิโก อสมฺมาสมฺพุทฺธปฺปเวทิโต, สาวโก จ ตสฺมึ ธมฺเม น ธมฺมานุธมฺมปฺปฏิปนฺโน วิหรติ น สามีจิปฺปฏิปนฺโน น อนุธมฺมจารี, โวกฺกมฺม จ ตมฺหา ธมฺมา วตฺตติ. โส เอวมสฺส วจนีโย – ‘ตสฺส เต, อาวุโส, ลาภา, ตสฺส เต สุลทฺธํ, สตฺถา จ เต อสมฺมาสมฺพุทฺโธ, ธมฺโม จ ทุรกฺขาโต ทุปฺปเวทิโต อนิยฺยานิโก อนุปสมสํวตฺตนิโก อสมฺมาสมฺพุทฺธปฺปเวทิโต. ตฺวญฺจ ตสฺมึ ธมฺเม น ธมฺมานุธมฺมปฺปฏิปนฺโน วิหรสิ, น สามีจิปฺปฏิปนฺโน, น อนุธมฺมจารี, โวกฺกมฺม จ ตมฺหา ธมฺมา วตฺตสี’ติ. อิติ โข, จุนฺท, สตฺถาปิ ตตฺถ คารยฺโห, ธมฺโมปิ ตตฺถ คารยฺโห, สาวโก จ ตตฺถ เอวํ ปาสํโส. โย โข, จุนฺท, เอวรูปํ สาวกํ เอวํ วเทยฺย – ‘เอตายสฺมา ตถา ปฏิปชฺชตุ, ยถา เต สตฺถารา ธมฺโม เทสิโต ปญฺญตฺโต’ติ. โย จ สมาทเปติ, ยญฺจ สมาทเปติ, โย จ สมาทปิโต ตถตฺตาย ปฏิปชฺชติ. สพฺเพ เต พหุํ อปุญฺญํ ปสวนฺติ. ตํ กิสฺส เหตุ? เอวํ เหตํ, จุนฺท, โหติ ทุรกฺขาเต ธมฺมวินเย ทุปฺปเวทิเต อนิยฺยานิเก อนุปสมสํวตฺตนิเก อสมฺมาสมฺพุทฺธปฺปเวทิเต.

166. „So ist es, Cunda, in einer Lehre und Disziplin, die schlecht dargelegt, schlecht verkündet, nicht zum Heil führend, nicht zur inneren Ruhe dienend ist und von jemandem verkündet wurde, der kein vollkommen Erleuchteter ist. Hierbei, Cunda, ist der Lehrer nicht vollkommen erleuchtet; die Lehre ist schlecht dargelegt, schlecht verkündet, nicht zum Heil führend, nicht zur inneren Ruhe dienend und nicht von einem vollkommen Erleuchteten verkündet. Ein Schüler in dieser Lehre lebt jedoch nicht gemäß der Lehre und der Übereinstimmung mit der Lehre, er handelt nicht pflichtbewusst, wandelt nicht im Einklang mit der Lehre, sondern weicht von dieser Lehre ab und handelt entgegen dieser. Zu ihm sollte man sagen: ‚Das ist dein Gewinn, Freund, das ist dein Glück, dass dein Lehrer nicht vollkommen erleuchtet ist, dass die Lehre schlecht dargelegt, schlecht verkündet, nicht zum Heil führend, nicht zur inneren Ruhe dienend und nicht von einem vollkommen Erleuchteten verkündet ist – und dass du in dieser Lehre nicht gemäß der Lehre und der Übereinstimmung mit der Lehre lebst, nicht pflichtbewusst handelst, nicht im Einklang mit der Lehre wandelst, sondern von dieser Lehre abgewichen bist.‘ In diesem Fall, Cunda, ist der Lehrer tadelnswert, die Lehre ist tadelnswert, doch der Schüler ist auf diese Weise lobenswert. Wer aber, Cunda, zu solch einem Schüler sagen würde: ‚Kommt, ehrwürdiger Herr, praktiziert so, wie die Lehre von eurem Lehrer dargelegt und festgesetzt wurde‘ – wer also dazu anleitet, wer dazu angeleitet wird und wer, dazu angeleitet, sich entsprechend bemüht, sie alle häufen viel Unheilsames an. Und warum? Weil es eben so ist, Cunda, in einer Lehre und Disziplin, die schlecht dargelegt, schlecht verkündet, nicht zum Heil führend, nicht zur inneren Ruhe dienend ist und von jemandem verkündet wurde, der kein vollkommen Erleuchteter ist.“

๑๖๗. ‘‘อิธ [Pg.99] ปน, จุนฺท, สตฺถา จ โหติ อสมฺมาสมฺพุทฺโธ, ธมฺโม จ ทุรกฺขาโต ทุปฺปเวทิโต อนิยฺยานิโก อนุปสมสํวตฺตนิโก อสมฺมาสมฺพุทฺธปฺปเวทิโต, สาวโก จ ตสฺมึ ธมฺเม ธมฺมานุธมฺมปฺปฏิปนฺโน วิหรติ สามีจิปฺปฏิปนฺโน อนุธมฺมจารี, สมาทาย ตํ ธมฺมํ วตฺตติ. โส เอวมสฺส วจนีโย – ‘ตสฺส เต, อาวุโส, อลาภา, ตสฺส เต ทุลฺลทฺธํ, สตฺถา จ เต อสมฺมาสมฺพุทฺโธ, ธมฺโม จ ทุรกฺขาโต ทุปฺปเวทิโต อนิยฺยานิโก อนุปสมสํวตฺตนิโก อสมฺมาสมฺพุทฺธปฺปเวทิโต. ตฺวญฺจ ตสฺมึ ธมฺเม ธมฺมานุธมฺมปฺปฏิปนฺโน วิหรสิ สามีจิปฺปฏิปนฺโน อนุธมฺมจารี, สมาทาย ตํ ธมฺมํ วตฺตสี’ติ. อิติ โข, จุนฺท, สตฺถาปิ ตตฺถ คารยฺโห, ธมฺโมปิ ตตฺถ คารยฺโห, สาวโกปิ ตตฺถ เอวํ คารยฺโห. โย โข, จุนฺท, เอวรูปํ สาวกํ เอวํ วเทยฺย – ‘อทฺธายสฺมา ญายปฺปฏิปนฺโน ญายมาราเธสฺสตี’ติ. โย จ ปสํสติ, ยญฺจ ปสํสติ, โย จ ปสํสิโต ภิยฺโยโส มตฺตาย วีริยํ อารภติ. สพฺเพ เต พหุํ อปุญฺญํ ปสวนฺติ. ตํ กิสฺส เหตุ? เอวญฺเหตํ, จุนฺท, โหติ ทุรกฺขาเต ธมฺมวินเย ทุปฺปเวทิเต อนิยฺยานิเก อนุปสมสํวตฺตนิเก อสมฺมาสมฺพุทฺธปฺปเวทิเต.

167. „Hier nun, Cunda, ist ein Lehrer nicht vollkommen erwacht, die Lehre ist schlecht verkündet, schlecht dargelegt, führt nicht zur Befreiung, dient nicht der Beruhigung und wurde von jemandem dargelegt, der nicht vollkommen erwacht ist. Ein Schüler lebt in dieser Lehre und praktiziert gemäß der Lehre, übt die Praxis im Einklang mit der Lehre, wandelt der Lehre entsprechend, nimmt diese Lehre an und befolgt sie. Zu ihm sollte man so sagen: ‚Es ist dein Verlust, o Freund, es ist dein Unglück, dass dein Lehrer nicht vollkommen erwacht ist, dass die Lehre schlecht verkündet, schlecht dargelegt ist, nicht zur Befreiung führt, nicht der Beruhigung dient und von jemandem dargelegt wurde, der nicht vollkommen erwacht ist. Und doch lebst du in dieser Lehre, praktizierst gemäß der Lehre, übst die Praxis im Einklang mit der Lehre, wandelst der Lehre entsprechend, nimmst diese Lehre an und befolgst sie.‘ So, Cunda, ist in diesem Fall der Lehrer tadelnswert, die Lehre ist tadelnswert und auch der Schüler ist in dieser Weise tadelnswert. Wer nun, Cunda, zu einem solchen Schüler sagen würde: ‚Gewiss praktiziert der Ehrwürdige den richtigen Weg und wird das Ziel erreichen‘, und wer ihn lobt, und wer, wenn er gelobt wird, seine Anstrengung noch übermäßig steigert – sie alle häufen viel Unverdienst an. Und warum? Denn so verhält es sich, Cunda, bei einer schlecht verkündeten, schlecht dargelegten Lehre und Disziplin, die nicht zur Befreiung führt, nicht der Beruhigung dient und von jemandem dargelegt wurde, der nicht vollkommen erwacht ist.“

สมฺมาสมฺพุทฺธปฺปเวทิตธมฺมวินโย

Die von einem vollkommen Erwachten dargelegte Lehre und Disziplin

๑๖๘. ‘‘อิธ ปน, จุนฺท, สตฺถา จ โหติ สมฺมาสมฺพุทฺโธ, ธมฺโม จ สฺวากฺขาโต สุปฺปเวทิโต นิยฺยานิโก อุปสมสํวตฺตนิโก สมฺมาสมฺพุทฺธปฺปเวทิโต, สาวโก จ ตสฺมึ ธมฺเม น ธมฺมานุธมฺมปฺปฏิปนฺโน วิหรติ, น สามีจิปฺปฏิปนฺโน, น อนุธมฺมจารี, โวกฺกมฺม จ ตมฺหา ธมฺมา วตฺตติ. โส เอวมสฺส วจนีโย – ‘ตสฺส เต, อาวุโส, อลาภา, ตสฺส เต ทุลฺลทฺธํ, สตฺถา จ เต สมฺมาสมฺพุทฺโธ, ธมฺโม จ สฺวากฺขาโต สุปฺปเวทิโต นิยฺยานิโก อุปสมสํวตฺตนิโก สมฺมาสมฺพุทฺธปฺปเวทิโต. ตฺวญฺจ ตสฺมึ ธมฺเม น ธมฺมานุธมฺมปฺปฏิปนฺโน วิหรสิ, น สามีจิปฺปฏิปนฺโน, น อนุธมฺมจารี, โวกฺกมฺม จ ตมฺหา ธมฺมา วตฺตสี’ติ. อิติ โข, จุนฺท, สตฺถาปิ ตตฺถ ปาสํโส, ธมฺโมปิ ตตฺถ ปาสํโส, สาวโก จ ตตฺถ เอวํ คารยฺโห. โย โข, จุนฺท, เอวรูปํ สาวกํ เอวํ วเทยฺย – ‘เอตายสฺมา ตถา ปฏิปชฺชตุ ยถา เต สตฺถารา ธมฺโม เทสิโต ปญฺญตฺโต’ติ. โย จ สมาทเปติ, ยญฺจ สมาทเปติ, โย จ สมาทปิโต ตถตฺตาย ปฏิปชฺชติ. สพฺเพ เต พหุํ ปุญฺญํ ปสวนฺติ. ตํ กิสฺส เหตุ? เอวญฺเหตํ[Pg.100], จุนฺท, โหติ สฺวากฺขาเต ธมฺมวินเย สุปฺปเวทิเต นิยฺยานิเก อุปสมสํวตฺตนิเก สมฺมาสมฺพุทฺธปฺปเวทิเต.

168. „Hier nun, Cunda, ist ein Lehrer vollkommen erwacht, die Lehre ist wohlverkündet, gut dargelegt, führt zur Befreiung, dient der Beruhigung und wurde von einem vollkommen Erwachten dargelegt. Ein Schüler jedoch lebt in dieser Lehre nicht gemäß der Lehre, übt nicht die Praxis im Einklang mit der Lehre, wandelt nicht der Lehre entsprechend, sondern weicht von dieser Lehre ab und handelt danach. Zu ihm sollte man so sagen: ‚Es ist dein Verlust, o Freund, es ist dein Unglück, dass dein Lehrer zwar vollkommen erwacht ist, die Lehre wohlverkündet, gut dargelegt ist, zur Befreiung führt, der Beruhigung dient und von einem vollkommen Erwachten dargelegt wurde, du jedoch in dieser Lehre nicht gemäß der Lehre lebst, nicht die Praxis im Einklang mit der Lehre übst, nicht der Lehre entsprechend wandelst, sondern von dieser Lehre abweichst und danach handelst.‘ So, Cunda, ist in diesem Fall der Lehrer lobenswert, die Lehre ist lobenswert, doch der Schüler ist in dieser Weise tadelnswert. Wer nun, Cunda, zu einem solchen Schüler sagen würde: ‚Komm, Ehrwürdiger, praktiziere so, wie die Lehre von deinem Lehrer verkündet und dargelegt wurde‘, und wer ihn dazu anhält, und wer, dazu angehalten, sich in dieser Weise um die Praxis bemüht – sie alle häufen viel Verdienst an. Und warum? Denn so verhält es sich, Cunda, bei einer wohlverkündeten, gut dargelegten Lehre und Disziplin, die zur Befreiung führt, der Beruhigung dient und von einem vollkommen Erwachten dargelegt wurde.“

๑๖๙. ‘‘อิธ ปน, จุนฺท, สตฺถา จ โหติ สมฺมาสมฺพุทฺโธ, ธมฺโม จ สฺวากฺขาโต สุปฺปเวทิโต นิยฺยานิโก อุปสมสํวตฺตนิโก สมฺมาสมฺพุทฺธปฺปเวทิโต, สาวโก จ ตสฺมึ ธมฺเม ธมฺมานุธมฺมปฺปฏิปนฺโน วิหรติ สามีจิปฺปฏิปนฺโน อนุธมฺมจารี, สมาทาย ตํ ธมฺมํ วตฺตติ. โส เอวมสฺส วจนีโย – ‘ตสฺส เต, อาวุโส, ลาภา, ตสฺส เต สุลทฺธํ, สตฺถา จ เต สมฺมาสมฺพุทฺโธ, ธมฺโม จ สฺวากฺขาโต สุปฺปเวทิโต นิยฺยานิโก อุปสมสํวตฺตนิโก สมฺมาสมฺพุทฺธปฺปเวทิโต. ตฺวญฺจ ตสฺมึ ธมฺเม ธมฺมานุธมฺมปฺปฏิปนฺโน วิหรสิ สามีจิปฺปฏิปนฺโน อนุธมฺมจารี, สมาทาย ตํ ธมฺมํ วตฺตสี’ติ. อิติ โข, จุนฺท, สตฺถาปิ ตตฺถ ปาสํโส, ธมฺโมปิ ตตฺถ ปาสํโส, สาวโกปิ ตตฺถ เอวํ ปาสํโส. โย โข, จุนฺท, เอวรูปํ สาวกํ เอวํ วเทยฺย – ‘อทฺธายสฺมา ญายปฺปฏิปนฺโน ญายมาราเธสฺสตี’ติ. โย จ ปสํสติ, ยญฺจ ปสํสติ, โย จ ปสํสิโต ภิยฺโยโส มตฺตาย วีริยํ อารภติ. สพฺเพ เต พหุํ ปุญฺญํ ปสวนฺติ. ตํ กิสฺส เหตุ? เอวญฺเหตํ, จุนฺท, โหติ สฺวากฺขาเต ธมฺมวินเย สุปฺปเวทิเต นิยฺยานิเก อุปสมสํวตฺตนิเก สมฺมาสมฺพุทฺธปฺปเวทิเต.

169. „Hier nun, Cunda, ist ein Lehrer vollkommen erwacht, die Lehre ist wohlverkündet, gut dargelegt, führt zur Befreiung, dient der Beruhigung und wurde von einem vollkommen Erwachten dargelegt. Ein Schüler lebt in dieser Lehre und praktiziert gemäß der Lehre, übt die Praxis im Einklang mit der Lehre, wandelt der Lehre entsprechend, nimmt diese Lehre an und befolgt sie. Zu ihm sollte man so sagen: ‚Es ist dein Gewinn, o Freund, es ist dein Glück, dass dein Lehrer vollkommen erwacht ist, die Lehre wohlverkündet, gut dargelegt ist, zur Befreiung führt, der Beruhigung dient und von einem vollkommen Erwachten dargelegt wurde. Und du lebst in dieser Lehre, praktizierst gemäß der Lehre, übst die Praxis im Einklang mit der Lehre, wandelst der Lehre entsprechend, nimmst diese Lehre an und befolgst sie.‘ So, Cunda, ist in diesem Fall der Lehrer lobenswert, die Lehre ist lobenswert und auch der Schüler ist in dieser Weise lobenswert. Wer nun, Cunda, zu einem solchen Schüler sagen würde: ‚Gewiss praktiziert der Ehrwürdige den richtigen Weg und wird das Ziel erreichen‘, und wer ihn lobt, und wer, wenn er gelobt wird, seine Anstrengung noch übermäßig steigert – sie alle häufen viel Verdienst an. Und warum? Denn so verhält es sich, Cunda, bei einer wohlverkündeten, gut dargelegten Lehre und Disziplin, die zur Befreiung führt, der Beruhigung dient und von einem vollkommen Erwachten dargelegt wurde.“

สาวกานุตปฺปสตฺถุ

Ein Lehrer, dessen Verscheiden Bedauern bei den Schülern auslöst

๑๗๐. ‘‘อิธ ปน, จุนฺท, สตฺถา จ โลเก อุทปาทิ อรหํ สมฺมาสมฺพุทฺโธ, ธมฺโม จ สฺวากฺขาโต สุปฺปเวทิโต นิยฺยานิโก อุปสมสํวตฺตนิโก สมฺมาสมฺพุทฺธปฺปเวทิโต, อวิญฺญาปิตตฺถา จสฺส โหนฺติ สาวกา สทฺธมฺเม, น จ เตสํ เกวลํ ปริปูรํ พฺรหฺมจริยํ อาวิกตํ โหติ อุตฺตานีกตํ สพฺพสงฺคาหปทกตํ สปฺปาฏิหีรกตํ ยาว เทวมนุสฺเสหิ สุปฺปกาสิตํ. อถ เนสํ สตฺถุโน อนฺตรธานํ โหติ. เอวรูโป โข, จุนฺท, สตฺถา สาวกานํ กาลงฺกโต อนุตปฺโป โหติ. ตํ กิสฺส เหตุ? สตฺถา จ โน โลเก อุทปาทิ อรหํ สมฺมาสมฺพุทฺโธ, ธมฺโม จ สฺวากฺขาโต สุปฺปเวทิโต นิยฺยานิโก อุปสมสํวตฺตนิโก สมฺมาสมฺพุทฺธปฺปเวทิโต, อวิญฺญาปิตตฺถา จมฺห สทฺธมฺเม, น จ โน เกวลํ ปริปูรํ พฺรหฺมจริยํ อาวิกตํ โหติ [Pg.101] อุตฺตานีกตํ สพฺพสงฺคาหปทกตํ สปฺปาฏิหีรกตํ ยาว เทวมนุสฺเสหิ สุปฺปกาสิตํ. อถ โน สตฺถุโน อนฺตรธานํ โหตีติ. เอวรูโป โข, จุนฺท, สตฺถา สาวกานํ กาลงฺกโต อนุตปฺโป โหติ.

170. „Hier nun, Cunda, ist ein Lehrer in der Welt erschienen, ein Ehrwürdiger, ein vollkommen Erwachter; die Lehre ist wohlverkündet, gut dargelegt, führt zur Befreiung, dient der Beruhigung und wurde von einem vollkommen Erwachten dargelegt. Doch seine Schüler haben den Sinn der wahren Lehre noch nicht begriffen, und das heilige Leben wurde ihnen noch nicht in seiner Ganzheit vollkommen offenbart, verdeutlicht, umfassend dargelegt, mit seiner befreienden Kraft erklärt und bis hin zu den Göttern und Menschen wohl verkündet. Dann tritt das Verscheiden ihres Lehrers ein. Ein solcher Lehrer, Cunda, ist nach seinem Tode für die Schüler ein Grund zur Reue. Und warum? Weil sie denken: ‚Ein Lehrer ist in der Welt erschienen, ein Ehrwürdiger, ein vollkommen Erwachter; die Lehre ist wohlverkündet, gut dargelegt, führt zur Befreiung, dient der Beruhigung und wurde von einem vollkommen Erwachten dargelegt. Doch wir haben den Sinn der wahren Lehre noch nicht begriffen, und das heilige Leben wurde uns noch nicht in seiner Ganzheit vollkommen offenbart, verdeutlicht, umfassend dargelegt, mit seiner befreienden Kraft erklärt und bis hin zu den Göttern und Menschen wohl verkündet. Und nun ist das Verscheiden unseres Lehrers eingetreten.‘ Ein solcher Lehrer, Cunda, ist nach seinem Tode für die Schüler ein Grund zur Reue.“

สาวกานนุตปฺปสตฺถุ

Ein Lehrer, der den Schülern keine Reue bereitet

๑๗๑. ‘‘อิธ ปน, จุนฺท, สตฺถา จ โลเก อุทปาทิ อรหํ สมฺมาสมฺพุทฺโธ. ธมฺโม จ สฺวากฺขาโต สุปฺปเวทิโต นิยฺยานิโก อุปสมสํวตฺตนิโก สมฺมาสมฺพุทฺธปฺปเวทิโต. วิญฺญาปิตตฺถา จสฺส โหนฺติ สาวกา สทฺธมฺเม, เกวลญฺจ เตสํ ปริปูรํ พฺรหฺมจริยํ อาวิกตํ โหติ อุตฺตานีกตํ สพฺพสงฺคาหปทกตํ สปฺปาฏิหีรกตํ ยาว เทวมนุสฺเสหิ สุปฺปกาสิตํ. อถ เนสํ สตฺถุโน อนฺตรธานํ โหติ. เอวรูโป โข, จุนฺท, สตฺถา สาวกานํ กาลงฺกโต อนนุตปฺโป โหติ. ตํ กิสฺส เหตุ? สตฺถา จ โน โลเก อุทปาทิ อรหํ สมฺมาสมฺพุทฺโธ. ธมฺโม จ สฺวากฺขาโต สุปฺปเวทิโต นิยฺยานิโก อุปสมสํวตฺตนิโก สมฺมาสมฺพุทฺธปฺปเวทิโต. วิญฺญาปิตตฺถา จมฺห สทฺธมฺเม, เกวลญฺจ โน ปริปูรํ พฺรหฺมจริยํ อาวิกตํ โหติ อุตฺตานีกตํ สพฺพสงฺคาหปทกตํ สปฺปาฏิหีรกตํ ยาว เทวมนุสฺเสหิ สุปฺปกาสิตํ. อถ โน สตฺถุโน อนฺตรธานํ โหตีติ. เอวรูโป โข, จุนฺท, สตฺถา สาวกานํ กาลงฺกโต อนนุตปฺโป โหติ.

171. „Hier nun, Cunda, ist ein Lehrer in der Welt erschienen, ein Ehrwürdiger, ein vollkommen Erleuchteter. Die Lehre ist wohlverkündet, gut dargelegt, hinausführend, zur inneren Ruhe führend und von einem vollkommen Erleuchteten dargelegt. Seine Schüler haben die Bedeutung der wahren Lehre erfasst, und ihr heiliges Leben ist gänzlich vollkommen, offenbart, klargestellt, in all seinen Bestandteilen zusammengefasst, mit wunderwirksamen Mitteln versehen und bis hin zu den Göttern und Menschen wohlbekannt gemacht worden. Dann ereignet sich das Hinscheiden jenes Lehrers. Ein solcher Lehrer, Cunda, wird nach seinem Tod von seinen Schülern nicht beklagt. Aus welchem Grund? ‚Ein Lehrer ist uns in der Welt erschienen, ein Ehrwürdiger, ein vollkommen Erleuchteter. Die Lehre ist wohlverkündet, gut dargelegt, hinausführend, zur inneren Ruhe führend und von einem vollkommen Erleuchteten dargelegt. Wir haben die Bedeutung der wahren Lehre erfasst, und unser heiliges Leben ist gänzlich vollkommen, offenbart, klargestellt, in all seinen Bestandteilen zusammengefasst, mit wunderwirksamen Mitteln versehen und bis hin zu den Göttern und Menschen wohlbekannt gemacht worden. Nun aber ist unser Lehrer dahingegangen‘. Ein solcher Lehrer, Cunda, wird nach seinem Tod von seinen Schülern nicht beklagt.“

พฺรหฺมจริยอปริปูราทิกถา

Darlegung über die Unvollständigkeit des heiligen Lebens und Weiteres

๑๗๒. ‘‘เอเตหิ เจปิ, จุนฺท, องฺเคหิ สมนฺนาคตํ พฺรหฺมจริยํ โหติ, โน จ โข สตฺถา โหติ เถโร รตฺตญฺญู จิรปพฺพชิโต อทฺธคโต วโยอนุปฺปตฺโต. เอวํ ตํ พฺรหฺมจริยํ อปริปูรํ โหติ เตนงฺเคน.

172. „Auch wenn das heilige Leben, Cunda, mit diesen Faktoren ausgestattet ist, der Lehrer aber kein Ältester ist, kein Erfahrener, keiner, der vor langer Zeit ordiniert wurde, keiner, der ein hohes Alter erreicht hat und betagt ist – dann ist dieses heilige Leben in dieser Hinsicht unvollständig.“

‘‘ยโต จ โข, จุนฺท, เอเตหิ เจว องฺเคหิ สมนฺนาคตํ พฺรหฺมจริยํ โหติ, สตฺถา จ โหติ เถโร รตฺตญฺญู จิรปพฺพชิโต อทฺธคโต วโยอนุปฺปตฺโต. เอวํ ตํ พฺรหฺมจริยํ ปริปูรํ โหติ เตนงฺเคน.

„Wenn aber, Cunda, das heilige Leben mit eben diesen Faktoren ausgestattet ist und der Lehrer ein Ältester ist, ein Erfahrener, einer, der vor langer Zeit ordiniert wurde, einer, der ein hohes Alter erreicht hat und betagt ist – dann ist dieses heilige Leben in dieser Hinsicht vollständig.“

๑๗๓. ‘‘เอเตหิ เจปิ, จุนฺท, องฺเคหิ สมนฺนาคตํ พฺรหฺมจริยํ โหติ, สตฺถา จ โหติ เถโร รตฺตญฺญู จิรปพฺพชิโต อทฺธคโต วโยอนุปฺปตฺโต, โน จ ขฺวสฺส เถรา ภิกฺขู สาวกา โหนฺติ วิยตฺตา วินีตา วิสารทา ปตฺตโยคกฺเขมา. อลํ สมกฺขาตุํ สทฺธมฺมสฺส, อลํ อุปฺปนฺนํ [Pg.102] ปรปฺปวาทํ สหธมฺเมหิ สุนิคฺคหิตํ นิคฺคเหตฺวา สปฺปาฏิหาริยํ ธมฺมํ เทเสตุํ. เอวํ ตํ พฺรหฺมจริยํ อปริปูรํ โหติ เตนงฺเคน.

173. „Auch wenn das heilige Leben, Cunda, mit diesen Faktoren ausgestattet ist und der Lehrer ein Ältester ist, ein Erfahrener, einer, der vor langer Zeit ordiniert wurde, einer, der ein hohes Alter erreicht hat und betagt ist, aber seine Schüler, die älteren Mönche, nicht kundig, nicht geschult, nicht selbstsicher sind und das Ziel, die Sicherheit vor der Knechtung, nicht erreicht haben; wenn sie nicht fähig sind, die wahre Lehre gut zu verkünden, und nicht fähig sind, eine aufgetretene fremde Lehre mit rechtmäßigen Gründen gut zu widerlegen und die wunderwirksame Lehre darzulegen – dann ist dieses heilige Leben in dieser Hinsicht unvollständig.“

‘‘ยโต จ โข, จุนฺท, เอเตหิ เจว องฺเคหิ สมนฺนาคตํ พฺรหฺมจริยํ โหติ, สตฺถา จ โหติ เถโร รตฺตญฺญู จิรปพฺพชิโต อทฺธคโต วโยอนุปฺปตฺโต, เถรา จสฺส ภิกฺขู สาวกา โหนฺติ วิยตฺตา วินีตา วิสารทา ปตฺตโยคกฺเขมา. อลํ สมกฺขาตุํ สทฺธมฺมสฺส, อลํ อุปฺปนฺนํ ปรปฺปวาทํ สหธมฺเมหิ สุนิคฺคหิตํ นิคฺคเหตฺวา สปฺปาฏิหาริยํ ธมฺมํ เทเสตุํ. เอวํ ตํ พฺรหฺมจริยํ ปริปูรํ โหติ เตนงฺเคน.

„Wenn aber, Cunda, das heilige Leben mit eben diesen Faktoren ausgestattet ist und der Lehrer ein Ältester ist, ein Erfahrener, einer, der vor langer Zeit ordiniert wurde, einer, der ein hohes Alter erreicht hat und betagt ist, und seine Schüler, die älteren Mönche, kundig, geschult, selbstsicher sind und die Sicherheit vor der Knechtung erreicht haben; wenn sie fähig sind, die wahre Lehre gut zu verkünden, und fähig sind, eine aufgetretene fremde Lehre mit rechtmäßigen Gründen gut zu widerlegen und die wunderwirksame Lehre darzulegen – dann ist dieses heilige Leben in dieser Hinsicht vollständig.“

๑๗๔. ‘‘เอเตหิ เจปิ, จุนฺท, องฺเคหิ สมนฺนาคตํ พฺรหฺมจริยํ โหติ, สตฺถา จ โหติ เถโร รตฺตญฺญู จิรปพฺพชิโต อทฺธคโต วโยอนุปฺปตฺโต, เถรา จสฺส ภิกฺขู สาวกา โหนฺติ วิยตฺตา วินีตา วิสารทา ปตฺตโยคกฺเขมา. อลํ สมกฺขาตุํ สทฺธมฺมสฺส, อลํ อุปฺปนฺนํ ปรปฺปวาทํ สหธมฺเมหิ สุนิคฺคหิตํ นิคฺคเหตฺวา สปฺปาฏิหาริยํ ธมฺมํ เทเสตุํ. โน จ ขฺวสฺส มชฺฌิมา ภิกฺขู สาวกา โหนฺติ…เป… มชฺฌิมา จสฺส ภิกฺขู สาวกา โหนฺติ, โน จ ขฺวสฺส นวา ภิกฺขู สาวกา โหนฺติ…เป… นวา จสฺส ภิกฺขู สาวกา โหนฺติ, โน จ ขฺวสฺส เถรา ภิกฺขุนิโย สาวิกา โหนฺติ…เป… เถรา จสฺส ภิกฺขุนิโย สาวิกา โหนฺติ, โน จ ขฺวสฺส มชฺฌิมา ภิกฺขุนิโย สาวิกา โหนฺติ…เป… มชฺฌิมา จสฺส ภิกฺขุนิโย สาวิกา โหนฺติ, โน จ ขฺวสฺส นวา ภิกฺขุนิโย สาวิกา โหนฺติ…เป… นวา จสฺส ภิกฺขุนิโย สาวิกา โหนฺติ, โน จ ขฺวสฺส อุปาสกา สาวกา โหนฺติ คิหี โอทาตวสนา พฺรหฺมจาริโน…เป… อุปาสกา จสฺส สาวกา โหนฺติ คิหี โอทาตวสนา พฺรหฺมจาริโน, โน จ ขฺวสฺส อุปาสกา สาวกา โหนฺติ คิหี โอทาตวสนา กามโภคิโน…เป… อุปาสกา จสฺส สาวกา โหนฺติ คิหี โอทาตวสนา กามโภคิโน, โน จ ขฺวสฺส อุปาสิกา สาวิกา โหนฺติ คิหินิโย โอทาตวสนา พฺรหฺมจารินิโย…เป… อุปาสิกา จสฺส สาวิกา โหนฺติ คิหินิโย โอทาตวสนา พฺรหฺมจารินิโย, โน จ ขฺวสฺส อุปาสิกา สาวิกา โหนฺติ คิหินิโย โอทาตวสนา กามโภคินิโย…เป… อุปาสิกา จสฺส สาวิกา โหนฺติ คิหินิโย โอทาตวสนา กามโภคินิโย, โน จ ขฺวสฺส พฺรหฺมจริยํ โหติ อิทฺธญฺเจว ผีตญฺจ วิตฺถาริกํ พาหุชญฺญํ ปุถุภูตํ ยาว เทวมนุสฺเสหิ สุปฺปกาสิตํ…เป… พฺรหฺมจริยญฺจสฺส โหติ อิทฺธญฺเจว ผีตญฺจ วิตฺถาริกํ พาหุชญฺญํ ปุถุภูตํ ยาว [Pg.103] เทวมนุสฺเสหิ สุปฺปกาสิตํ, โน จ โข ลาภคฺคยสคฺคปฺปตฺตํ. เอวํ ตํ พฺรหฺมจริยํ อปริปูรํ โหติ เตนงฺเคน.

174. „Auch wenn das heilige Leben, Cunda, mit diesen Faktoren ausgestattet ist, der Lehrer ein Ältester ist ... und seine älteren Mönche kundige Schüler sind ... wenn aber seine Mönche mittleren Standes keine kundigen Schüler sind ... oder wenn seine Mönche mittleren Standes zwar kundige Schüler sind, aber seine neuordinierten Mönche nicht ... oder wenn seine neuordinierten Mönche zwar kundig sind, aber seine älteren Nonnen nicht ... oder wenn seine älteren Nonnen zwar kundig sind, aber seine Nonnen mittleren Standes nicht ... oder wenn seine Nonnen mittleren Standes zwar kundig sind, aber seine neuordinierten Nonnen nicht ... oder wenn seine neuordinierten Nonnen zwar kundig sind, aber seine männlichen Laienschüler, die im Haus leben, weißgekleidet sind und ein heiliges Leben führen, nicht kundig sind ... oder wenn diese zwar kundig sind, aber seine männlichen Laienschüler, die im Haus leben, weißgekleidet sind und Sinnesgenüsse genießen, nicht kundig sind ... oder wenn diese zwar kundig sind, aber seine weiblichen Laienschülerinnen, die im Haus leben, weißgekleidet sind und ein heiliges Leben führen, nicht kundig sind ... oder wenn diese zwar kundig sind, aber seine weiblichen Laienschülerinnen, die im Haus leben, weißgekleidet sind und Sinnesgenüsse genießen, nicht kundig sind ... oder wenn das heilige Leben zwar erfolgreich, blühend, weit verbreitet, vielen bekannt, ausgedehnt und bis hin zu den Göttern und Menschen wohlbekannt gemacht ist, es aber noch nicht den Gipfel an Gewinn und Ruhm erreicht hat – dann ist dieses heilige Leben in dieser Hinsicht unvollständig.“

‘‘ยโต จ โข, จุนฺท, เอเตหิ เจว องฺเคหิ สมนฺนาคตํ พฺรหฺมจริยํ โหติ, สตฺถา จ โหติ เถโร รตฺตญฺญู จิรปพฺพชิโต อทฺธคโต วโยอนุปฺปตฺโต, เถรา จสฺส ภิกฺขู สาวกา โหนฺติ วิยตฺตา วินีตา วิสารทา ปตฺตโยคกฺเขมา. อลํ สมกฺขาตุํ สทฺธมฺมสฺส, อลํ อุปฺปนฺนํ ปรปฺปวาทํ สหธมฺเมหิ สุนิคฺคหิตํ นิคฺคเหตฺวา สปฺปาฏิหาริยํ ธมฺมํ เทเสตุํ. มชฺฌิมา จสฺส ภิกฺขู สาวกา โหนฺติ…เป… นวา จสฺส ภิกฺขู สาวกา โหนฺติ…เป… เถรา จสฺส ภิกฺขุนิโย สาวิกา โหนฺติ…เป… มชฺฌิมา จสฺส ภิกฺขุนิโย สาวิกา โหนฺติ…เป… นวา จสฺส ภิกฺขุนิโย สาวิกา โหนฺติ…เป… อุปาสกา จสฺส สาวกา โหนฺติ…เป… คิหี โอทาตวสนา พฺรหฺมจาริโน. อุปาสกา จสฺส สาวกา โหนฺติ คิหี โอทาตวสนา กามโภคิโน…เป… อุปาสิกา จสฺส สาวิกา โหนฺติ คิหินิโย โอทาตวสนา พฺรหฺมจารินิโย…เป… อุปาสิกา จสฺส สาวิกา โหนฺติ คิหินิโย โอทาตวสนา กามโภคินิโย…เป… พฺรหฺมจริยญฺจสฺส โหติ อิทฺธญฺเจว ผีตญฺจ วิตฺถาริกํ พาหุชญฺญํ ปุถุภูตํ ยาว เทวมนุสฺเสหิ สุปฺปกาสิตํ, ลาภคฺคปฺปตฺตญฺจ ยสคฺคปฺปตฺตญฺจ. เอวํ ตํ พฺรหฺมจริยํ ปริปูรํ โหติ เตนงฺเคน.

„Wenn aber, Cunda, der heilige Wandel mit eben diesen Faktoren ausgestattet ist, wenn der Lehrer ein Ältester ist, von langer Zugehörigkeit, vor langer Zeit ordiniert, weit fortgeschritten an Jahren und am Ende der Lebensspanne angelangt; wenn seine Schüler, die älteren Mönche, erfahren sind, wohlgeschult, selbstsicher und die vollkommene Sicherheit vor dem Joch erlangt haben; wenn sie fähig sind, die wahre Lehre darzulegen, und fähig sind, eine aufgekommene fremde Lehre mit rechtmäßigen Gründen wirksam zu widerlegen und die Lehre mit überzeugender Kraft zu verkünden; wenn seine Schüler, die Mönche mittleren Standes, erfahren sind …pe… wenn seine Schüler, die neuen Mönche, erfahren sind …pe… wenn seine Schülerinnen, die älteren Nonnen, erfahren sind …pe… wenn seine Schülerinnen, die Nonnen mittleren Standes, erfahren sind …pe… wenn seine Schülerinnen, die neuen Nonnen, erfahren sind …pe… wenn seine Schüler, die weißgekleideten männlichen Laienanhänger, ein heiliges Leben führen; wenn seine Schüler, die weißgekleideten männlichen Laienanhänger, die Sinnesfreuden genießen …pe… wenn seine Schülerinnen, die weißgekleideten weiblichen Laienanhänger, ein heiliges Leben führen …pe… wenn seine Schülerinnen, die weißgekleideten weiblichen Laienanhänger, die Sinnesfreuden genießen …pe… und wenn sein heiliger Wandel erfolgreich ist, blühend, weit verbreitet, von vielen Menschen gekannt, gefestigt und unter Göttern und Menschen wohlverkündet ist, sowie den Gipfel an Gewinn und Ruhm erreicht hat – dann ist dieser heilige Wandel durch jenen Faktor vollkommen.“

๑๗๕. ‘‘อหํ โข ปน, จุนฺท, เอตรหิ สตฺถา โลเก อุปฺปนฺโน อรหํ สมฺมาสมฺพุทฺโธ. ธมฺโม จ สฺวากฺขาโต สุปฺปเวทิโต นิยฺยานิโก อุปสมสํวตฺตนิโก สมฺมาสมฺพุทฺธปฺปเวทิโต. วิญฺญาปิตตฺถา จ เม สาวกา สทฺธมฺเม, เกวลญฺจ เตสํ ปริปูรํ พฺรหฺมจริยํ อาวิกตํ อุตฺตานีกตํ สพฺพสงฺคาหปทกตํ สปฺปาฏิหีรกตํ ยาว เทวมนุสฺเสหิ สุปฺปกาสิตํ. อหํ โข ปน, จุนฺท, เอตรหิ สตฺถา เถโร รตฺตญฺญู จิรปพฺพชิโต อทฺธคโต วโยอนุปฺปตฺโต.

175. „Ich aber, Cunda, bin nun als Lehrer in der Welt erschienen, als ein Heiliger, ein vollkommen Erleuchteter. Die Lehre ist wohlverkündet, gut dargelegt, zum Ziel führend, zur Ruhe gereichend, von einem vollkommen Erleuchteten dargelegt. Meine Schüler sind in der wahren Lehre unterwiesen, und ihnen wurde dieser gänzlich vollkommene heilige Wandel offenbart, verdeutlicht, in all seinen Bestandteilen zusammengefasst, mit überzeugender Kraft versehen und unter Göttern und Menschen wohlverkündet. Ich aber, Cunda, bin nun ein Lehrer, ein Ältester, von langer Zugehörigkeit, vor langer Zeit ordiniert, weit fortgeschritten an Jahren und am Ende der Lebensspanne angelangt.“

‘‘สนฺติ โข ปน เม, จุนฺท, เอตรหิ เถรา ภิกฺขู สาวกา โหนฺติ วิยตฺตา วินีตา วิสารทา ปตฺตโยคกฺเขมา. อลํ สมกฺขาตุํ สทฺธมฺมสฺส, อลํ อุปฺปนฺนํ ปรปฺปวาทํ สหธมฺเมหิ สุนิคฺคหิตํ นิคฺคเหตฺวา สปฺปาฏิหาริยํ ธมฺมํ เทเสตุํ. สนฺติ โข ปน เม, จุนฺท, เอตรหิ มชฺฌิมา ภิกฺขู สาวกา…เป… สนฺติ โข ปน เม, จุนฺท, เอตรหิ นวา ภิกฺขู สาวกา…เป… สนฺติ โข ปน เม, จุนฺท, เอตรหิ เถรา ภิกฺขุนิโย สาวิกา…เป… สนฺติ โข [Pg.104] ปน เม, จุนฺท, เอตรหิ มชฺฌิมา ภิกฺขุนิโย สาวิกา…เป… สนฺติ โข ปน เม, จุนฺท, เอตรหิ นวา ภิกฺขุนิโย สาวิกา…เป… สนฺติ โข ปน เม, จุนฺท, เอตรหิ อุปาสกา สาวกา คิหี โอทาตวสนา พฺรหฺมจาริโน…เป… สนฺติ โข ปน เม, จุนฺท, เอตรหิ อุปาสกา สาวกา คิหี โอทาตวสนา กามโภคิโน…เป… สนฺติ โข ปน เม, จุนฺท, เอตรหิ อุปาสิกา สาวิกา คิหินิโย โอทาตวสนา พฺรหฺมจารินิโย…เป… สนฺติ โข ปน เม, จุนฺท, เอตรหิ อุปาสิกา สาวิกา คิหินิโย โอทาตวสนา กามโภคินิโย…เป… เอตรหิ โข ปน เม, จุนฺท, พฺรหฺมจริยํ อิทฺธญฺเจว ผีตญฺจ วิตฺถาริกํ พาหุชญฺญํ ปุถุภูตํ ยาว เทวมนุสฺเสหิ สุปฺปกาสิตํ.

„Es gibt nun bei mir, Cunda, Schüler, die ältere Mönche sind, erfahren, wohlgeschult, selbstsicher und die vollkommene Sicherheit vor dem Joch erlangt haben. Sie sind fähig, die wahre Lehre darzulegen, und fähig, eine aufgekommene fremde Lehre mit rechtmäßigen Gründen wirksam zu widerlegen und die Lehre mit überzeugender Kraft zu verkünden. Es gibt nun bei mir, Cunda, Schüler, die Mönche mittleren Standes sind …pe… es gibt nun bei mir, Cunda, Schüler, die neue Mönche sind …pe… es gibt nun bei mir, Cunda, Schülerinnen, die ältere Nonnen sind …pe… es gibt nun bei mir, Cunda, Schülerinnen, die Nonnen mittleren Standes sind …pe… es gibt nun bei mir, Cunda, Schülerinnen, die neue Nonnen sind …pe… es gibt nun bei mir, Cunda, Schüler, die weißgekleidete männliche Laienanhänger sind und ein heiliges Leben führen …pe… es gibt nun bei mir, Cunda, Schüler, die weißgekleidete männliche Laienanhänger sind und die Sinnesfreuden genießen …pe… es gibt nun bei mir, Cunda, Schülerinnen, die weißgekleidete weibliche Laienanhänger sind und ein heiliges Leben führen …pe… es gibt nun bei mir, Cunda, Schülerinnen, die weißgekleidete weibliche Laienanhänger sind und die Sinnesfreuden genießen …pe… Jetzt ist, Cunda, mein heiliger Wandel erfolgreich, blühend, weit verbreitet, von vielen Menschen gekannt, gefestigt und unter Göttern und Menschen wohlverkündet.“

๑๗๖. ‘‘ยาวตา โข, จุนฺท, เอตรหิ สตฺถาโร โลเก อุปฺปนฺนา, นาหํ, จุนฺท, อญฺญํ เอกสตฺถารมฺปิ สมนุปสฺสามิ เอวํลาภคฺคยสคฺคปฺปตฺตํ ยถริวาหํ. ยาวตา โข ปน, จุนฺท, เอตรหิ สงฺโฆ วา คโณ วา โลเก อุปฺปนฺโน; นาหํ, จุนฺท, อญฺญํ เอกํ สํฆมฺปิ สมนุปสฺสามิ เอวํลาภคฺคยสคฺคปฺปตฺตํ ยถริวายํ, จุนฺท, ภิกฺขุสงฺโฆ. ยํ โข ตํ, จุนฺท, สมฺมา วทมาโน วเทยฺย – ‘สพฺพาการสมฺปนฺนํ สพฺพาการปริปูรํ อนูนมนธิกํ สฺวากฺขาตํ เกวลํ ปริปูรํ พฺรหฺมจริยํ สุปฺปกาสิต’นฺติ. อิทเมว ตํ สมฺมา วทมาโน วเทยฺย – ‘สพฺพาการสมฺปนฺนํ…เป… สุปฺปกาสิต’นฺติ.

176. „Soweit es, Cunda, gegenwärtig Lehrer gibt, die in der Welt erschienen sind, sehe ich keinen anderen Lehrer, der so den Gipfel an Gewinn und Ruhm erreicht hat, wie ich es habe. Soweit es, Cunda, gegenwärtig eine Gemeinde oder eine Gruppe gibt, die in der Welt entstanden ist, sehe ich keine andere Gemeinde, die so den Gipfel an Gewinn und Ruhm erreicht hat, wie diese Mönchsgemeinde hier. Wenn man von etwas zu Recht sagen könnte: ‚In jeder Hinsicht ausgestattet, in jeder Hinsicht vollkommen, ohne Mangel und ohne Übermaß, wohlverkündet, ein gänzlich vollkommener heiliger Wandel, wohl offenbart‘, dann könnte man dies zu Recht genau von diesem heiligen Wandel sagen: ‚In jeder Hinsicht ausgestattet …pe… wohl offenbart‘.“

‘‘อุทโก สุทํ, จุนฺท, รามปุตฺโต เอวํ วาจํ ภาสติ – ‘ปสฺสํ น ปสฺสตี’ติ. กิญฺจ ปสฺสํ น ปสฺสตีติ? ขุรสฺส สาธุนิสิตสฺส ตลมสฺส ปสฺสติ, ธารญฺจ ขฺวสฺส น ปสฺสติ. อิทํ วุจฺจติ – ‘ปสฺสํ น ปสฺสตี’ติ. ยํ โข ปเนตํ, จุนฺท, อุทเกน รามปุตฺเตน ภาสิตํ หีนํ คมฺมํ โปถุชฺชนิกํ อนริยํ อนตฺถสํหิตํ ขุรเมว สนฺธาย. ยญฺจ ตํ, จุนฺท, สมฺมา วทมาโน วเทยฺย – ‘ปสฺสํ น ปสฺสตี’ติ, อิทเมว ตํ สมฺมา วทมาโน วเทยฺย – ‘ปสฺสํ น ปสฺสตี’ติ. กิญฺจ ปสฺสํ น ปสฺสตีติ? เอวํ สพฺพาการสมฺปนฺนํ สพฺพาการปริปูรํ อนูนมนธิกํ สฺวากฺขาตํ เกวลํ ปริปูรํ พฺรหฺมจริยํ สุปฺปกาสิตนฺติ, อิติ เหตํ ปสฺสติ. อิทเมตฺถ อปกฑฺเฒยฺย, เอวํ ตํ ปริสุทฺธตรํ อสฺสาติ, อิติ เหตํ น ปสฺสติ. อิทเมตฺถ อุปกฑฺเฒยฺย, เอวํ ตํ ปริปูรํ อสฺสาติ, อิติ [Pg.105] เหตํ น ปสฺสติ. อิทํ วุจฺจติ จุนฺท – ‘ปสฺสํ น ปสฺสตี’ติ. ยํ โข ตํ, จุนฺท, สมฺมา วทมาโน วเทยฺย – ‘สพฺพาการสมฺปนฺนํ…เป… พฺรหฺมจริยํ สุปฺปกาสิต’นฺติ. อิทเมว ตํ สมฺมา วทมาโน วเทยฺย – ‘สพฺพาการสมฺปนฺนํ สพฺพาการปริปูรํ อนูนมนธิกํ สฺวากฺขาตํ เกวลํ ปริปูรํ พฺรหฺมจริยํ สุปฺปกาสิต’นฺติ.

Cunda, Udaka, der Sohn des Rāma, pflegte diesen Ausspruch zu tätigen: „Wer sieht, sieht nicht.“ Und was sieht er, wenn er nicht sieht? Er sieht zwar den Körper des wohlgeschärften Rasiermessers, aber die Schneide desselben sieht er nicht. Dies meint man mit: „Wer sieht, sieht nicht.“ Was jedoch, Cunda, von Udaka, dem Sohn des Rāma, gesagt wurde, ist niedrig, gewöhnlich, weltlich, unedel und unheilsam, da es sich lediglich auf ein Rasiermesser bezieht. Wenn man aber, Cunda, den Satz „Wer sieht, sieht nicht“ richtig anwenden wollte, dann sollte man ihn genau in Bezug hierauf [auf diese Lehre] anwenden. Und was sieht man, wenn man nicht sieht? Dass dieses heilige Leben (Brahmacariya) in jeder Weise vollkommen ist, in allen Einzelheiten erfüllt, weder mangelhaft noch übermäßig, wohlverkündet und gänzlich vollendet dargelegt wurde – dies sieht man. Dass es hierbei etwas zu entfernen gäbe, damit es noch reiner würde – dies sieht man nicht. Dass hierbei etwas hinzuzufügen wäre, damit es noch vollkommener würde – dies sieht man nicht. Dies, Cunda, bezeichnet man als: „Wer sieht, sieht nicht.“ Wenn man, Cunda, rechtmäßig sagen wollte: „In jeder Weise vollkommen ... wohl dargelegt ist das heilige Leben“, so könnte man dies in Bezug auf dieses [Dhamma-Vinaya] wahrlich rechtmäßig sagen: „In jeder Weise vollkommen, in allen Einzelheiten erfüllt, weder mangelhaft noch übermäßig, wohlverkündet und gänzlich vollendet dargelegt ist das heilige Leben.“

สงฺคายิตพฺพธมฺโม

Die gemeinsam zu rezitierenden Lehren

๑๗๗. ตสฺมาติห, จุนฺท, เย โว มยา ธมฺมา อภิญฺญา เทสิตา, ตตฺถ สพฺเพเหว สงฺคมฺม สมาคมฺม อตฺเถน อตฺถํ พฺยญฺชเนน พฺยญฺชนํ สงฺคายิตพฺพํ น วิวทิตพฺพํ, ยถยิทํ พฺรหฺมจริยํ อทฺธนิยํ อสฺส จิรฏฺฐิติกํ, ตทสฺส พหุชนหิตาย พหุชนสุขาย โลกานุกมฺปาย อตฺถาย หิตาย สุขาย เทวมนุสฺสานํ. กตเม จ เต, จุนฺท, ธมฺมา มยา อภิญฺญา เทสิตา, ยตฺถ สพฺเพเหว สงฺคมฺม สมาคมฺม อตฺเถน อตฺถํ พฺยญฺชเนน พฺยญฺชนํ สงฺคายิตพฺพํ น วิวทิตพฺพํ, ยถยิทํ พฺรหฺมจริยํ อทฺธนิยํ อสฺส จิรฏฺฐิติกํ, ตทสฺส พหุชนหิตาย พหุชนสุขาย โลกานุกมฺปาย อตฺถาย หิตาย สุขาย เทวมนุสฺสานํ? เสยฺยถิทํ – จตฺตาโร สติปฏฺฐานา, จตฺตาโร สมฺมปฺปธานา, จตฺตาโร อิทฺธิปาทา, ปญฺจินฺทฺริยานิ, ปญฺจ พลานิ, สตฺต โพชฺฌงฺคา, อริโย อฏฺฐงฺคิโก มคฺโค. อิเม โข เต, จุนฺท, ธมฺมา มยา อภิญฺญา เทสิตา. ยตฺถ สพฺเพเหว สงฺคมฺม สมาคมฺม อตฺเถน อตฺถํ พฺยญฺชเนน พฺยญฺชนํ สงฺคายิตพฺพํ น วิวทิตพฺพํ, ยถยิทํ พฺรหฺมจริยํ อทฺธนิยํ อสฺส จิรฏฺฐิติกํ, ตทสฺส พหุชนหิตาย พหุชนสุขาย โลกานุกมฺปาย อตฺถาย หิตาย สุขาย เทวมนุสฺสานํ.

177. Deshalb, Cunda, solltet ihr euch alle bei jenen Lehren, die ich euch durch eigene höhere Erkenntnis dargelegt habe, versammeln und zusammenkommen, um sie Bedeutung für Bedeutung und Wort für Wort gemeinsam zu rezitieren und darüber nicht zu streiten, damit dieses heilige Leben andauern und lange Zeit bestehen möge, zum Wohl und Glück der Vielen, aus Mitgefühl für die Welt, zum Nutzen, Wohl und Glück von Göttern und Menschen. Und welche sind diese Lehren, Cunda, die ich durch eigene höhere Erkenntnis dargelegt habe, bei denen ihr euch alle versammeln und zusammenkommen sollt, um sie Bedeutung für Bedeutung und Wort für Wort gemeinsam zu rezitieren und darüber nicht zu streiten, damit dieses heilige Leben andauern und lange Zeit bestehen möge, zum Wohl und Glück der Vielen, aus Mitgefühl für die Welt, zum Nutzen, Wohl und Glück von Göttern und Menschen? Es sind dies: Die vier Grundlagen der Achtsamkeit, die vier rechten Anstrengungen, die vier Grundlagen der Wunderkraft, die fünf Fähigkeiten, die fünf Kräfte, die sieben Erleuchtungsglieder und der edle achtfache Pfad. Dies sind wahrlich die Lehren, Cunda, die ich euch durch eigene höhere Erkenntnis dargelegt habe, bei denen ihr euch alle versammeln und zusammenkommen sollt, um sie Bedeutung für Bedeutung und Wort für Wort gemeinsam zu rezitieren und darüber nicht zu streiten, damit dieses heilige Leben andauern und lange Zeit bestehen möge, zum Wohl und Glück der Vielen, aus Mitgefühl für die Welt, zum Nutzen, Wohl und Glück von Göttern und Menschen.

สญฺญาเปตพฺพวิธิ

Die Methode der Unterweisung

๑๗๘. ‘‘เตสญฺจ โว, จุนฺท, สมคฺคานํ สมฺโมทมานานํ อวิวทมานานํ สิกฺขตํ อญฺญตโร สพฺรหฺมจารี สงฺเฆ ธมฺมํ ภาเสยฺย. ตตฺร เจ ตุมฺหากํ เอวมสฺส – ‘อยํ โข อายสฺมา อตฺถญฺเจว มิจฺฉา คณฺหาติ, พฺยญฺชนานิ จ มิจฺฉา โรเปตี’ติ. ตสฺส เนว อภินนฺทิตพฺพํ น ปฏิกฺโกสิตพฺพํ, อนภินนฺทิตฺวา อปฺปฏิกฺโกสิตฺวา โส เอวมสฺส วจนีโย – ‘อิมสฺส นุ โข, อาวุโส, อตฺถสฺส อิมานิ วา พฺยญฺชนานิ เอตานิ วา พฺยญฺชนานิ กตมานิ โอปายิกตรานิ, อิเมสญฺจ พฺยญฺชนานํ อยํ วา อตฺโถ เอโส วา อตฺโถ [Pg.106] กตโม โอปายิกตโร’ติ? โส เจ เอวํ วเทยฺย – ‘อิมสฺส โข, อาวุโส, อตฺถสฺส อิมาเนว พฺยญฺชนานิ โอปายิกตรานิ, ยา เจว เอตานิ; อิเมสญฺจ พฺยญฺชนานํ อยเมว อตฺโถ โอปายิกตโร, ยา เจว เอโส’ติ. โส เนว อุสฺสาเทตพฺโพ น อปสาเทตพฺโพ, อนุสฺสาเทตฺวา อนปสาเทตฺวา สฺเวว สาธุกํ สญฺญาเปตพฺโพ ตสฺส จ อตฺถสฺส เตสญฺจ พฺยญฺชนานํ นิสนฺติยา.

178. „Wenn nun, Cunda, während ihr einträchtig, freundlich und ohne Streit übt, einer eurer Mitbrüder im heiligen Leben in der Gemeinschaft die Lehre vorträgt und wenn ihr dabei denkt: ‚Dieser Ehrwürdige erfasst sowohl die Bedeutung falsch als auch die Worte falsch‘, dann solltet ihr ihn weder loben noch tadeln. Ohne ihn zu loben oder zu tadeln, sollte man ihn wie folgt ansprechen: ‚Freund, passen zu dieser Bedeutung eher diese Worte oder jene Worte? Und ist die Bedeutung dieser Worte eher diese oder jene?‘ Wenn er dann antwortet: ‚Freund, zu dieser Bedeutung passen diese Worte am besten, genau diese; und für diese Worte ist genau diese Bedeutung die zutreffende‘, dann sollte er weder erhoben noch herabgesetzt werden. Ohne ihn zu erheben oder herabzusetzen, sollte man ihn sorgfältig anleiten, um jene Bedeutung und jene Worte richtig zu erfassen.‘“},{

๑๗๙. ‘‘อปโรปิ เจ, จุนฺท, สพฺรหฺมจารี สงฺเฆ ธมฺมํ ภาเสยฺย. ตตฺร เจ ตุมฺหากํ เอวมสฺส – ‘อยํ โข อายสฺมา อตฺถญฺหิ โข มิจฺฉา คณฺหาติ พฺยญฺชนานิ สมฺมา โรเปตี’ติ. ตสฺส เนว อภินนฺทิตพฺพํ น ปฏิกฺโกสิตพฺพํ, อนภินนฺทิตฺวา อปฺปฏิกฺโกสิตฺวา โส เอวมสฺส วจนีโย – ‘อิเมสํ นุ โข, อาวุโส, พฺยญฺชนานํ อยํ วา อตฺโถ เอโส วา อตฺโถ กตโม โอปายิกตโร’ติ? โส เจ เอวํ วเทยฺย – ‘อิเมสํ โข, อาวุโส, พฺยญฺชนานํ อยเมว อตฺโถ โอปายิกตโร, ยา เจว เอโส’ติ. โส เนว อุสฺสาเทตพฺโพ น อปสาเทตพฺโพ, อนุสฺสาเทตฺวา อนปสาเทตฺวา สฺเวว สาธุกํ สญฺญาเปตพฺโพ ตสฺเสว อตฺถสฺส นิสนฺติยา.

179. „Wenn ferner, Cunda, ein Ordensbruder inmitten der Gemeinde das Dhamma lehrt und ihr dabei denkt: ‚Dieser Ehrwürdige erfasst zwar den Sinn falsch, bringt aber den Wortlaut korrekt vor‘, dann solltet ihr ihm weder beipflichten noch widersprechen. Ohne Beipflichten oder Widersprechen sollte man zu ihm wie folgt sprechen: ‚Freund, ist für diesen Wortlaut eher diese Bedeutung oder jene Bedeutung zutreffender?‘ Wenn er daraufhin sagt: ‚Freunde, für diesen Wortlaut ist eben diese Bedeutung zutreffender als jene‘, so sollte man ihn weder herabsetzen noch tadeln. Ohne ihn herabzusetzen oder zu tadeln, sollte man ihn sorgfältig dazu anleiten, eben jene Bedeutung gründlich zu prüfen.“

๑๘๐. ‘‘อปโรปิ เจ, จุนฺท, สพฺรหฺมจารี สงฺเฆ ธมฺมํ ภาเสยฺย. ตตฺร เจ ตุมฺหากํ เอวมสฺส – ‘อยํ โข อายสฺมา อตฺถญฺหิ โข สมฺมา คณฺหาติ พฺยญฺชนานิ มิจฺฉา โรเปตี’ติ. ตสฺส เนว อภินนฺทิตพฺพํ น ปฏิกฺโกสิตพฺพํ; อนภินนฺทิตฺวา อปฺปฏิกฺโกสิตฺวา โส เอวมสฺส วจนีโย – ‘อิมสฺส นุ โข, อาวุโส, อตฺถสฺส อิมานิ วา พฺยญฺชนานิ เอตานิ วา พฺยญฺชนานิ กตมานิ โอปายิกตรานี’ติ? โส เจ เอวํ วเทยฺย – ‘อิมสฺส โข, อาวุโส, อตฺถสฺส อิมาเนว พฺยญฺชนานิ โอปยิกตรานิ, ยานิ เจว เอตานี’ติ. โส เนว อุสฺสาเทตพฺโพ น อปสาเทตพฺโพ; อนุสฺสาเทตฺวา อนปสาเทตฺวา สฺเวว สาธุกํ สญฺญาเปตพฺโพ เตสญฺเญว พฺยญฺชนานํ นิสนฺติยา.

180. „Cunda, wenn ein anderer Mitbruder inmitten der Gemeinde (Sangha) das Dhamma lehrt und ihr dabei denkt: ‚Dieser Ehrwürdige erfasst zwar den Sinn richtig, drückt ihn aber mit den falschen Worten aus‘, dann sollt ihr ihn weder preisen noch tadeln. Ohne ihn zu preisen oder zu tadeln, sollte man zu ihm sagen: ‚Freund, sind für diesen Sinn diese Worte oder jene Worte angemessener?‘ Wenn er daraufhin sagt: ‚Freund, für diesen Sinn sind diese Worte angemessener als jene‘, dann soll man ihn weder hervorheben noch herabsetzen. Ohne ihn hervorzuheben oder herabzusetzen, sollte man ihn sorgfältig dazu anleiten, über eben jene Worte gründlich nachzudenken.“

๑๘๑. ‘‘อปโรปิ เจ, จุนฺท, สพฺรหฺมจารี สงฺเฆ ธมฺมํ ภาเสยฺย. ตตฺร เจ ตุมฺหากํ เอวมสฺส – ‘อยํ โข อายสฺมา อตฺถญฺเจว สมฺมา คณฺหาติ พฺยญฺชนานิ [Pg.107] จ สมฺมา โรเปตี’ติ. ตสฺส ‘สาธู’ติ ภาสิตํ อภินนฺทิตพฺพํ อนุโมทิตพฺพํ; ตสฺส ‘สาธู’ติ ภาสิตํ อภินนฺทิตฺวา อนุโมทิตฺวา โส เอวมสฺส วจนีโย – ‘ลาภา โน อาวุโส, สุลทฺธํ โน อาวุโส, เย มยํ อายสฺมนฺตํ ตาทิสํ สพฺรหฺมจารึ ปสฺสาม เอวํ อตฺถุเปตํ พฺยญฺชนุเปต’นฺติ.

181. „Cunda, wenn ein anderer Mitbruder inmitten der Gemeinde das Dhamma lehrt und ihr dabei denkt: ‚Dieser Ehrwürdige erfasst sowohl den Sinn richtig als auch die Worte richtig‘, dann soll seine Rede mit ‚Gut!‘ gepriesen und freudig angenommen werden. Nachdem man seine Rede mit ‚Gut!‘ gepriesen und freudig angenommen hat, sollte man zu ihm sagen: ‚Es ist ein Gewinn für uns, ein Segen für uns, Freund, dass wir einen solchen Mitbruder sehen, der so reich an Sinn und Worten ist.‘“

ปจฺจยานุญฺญาตการณํ

Der Grund für die Erlaubnis der Bedarfsgegenstände

๑๘๒. ‘‘น โว อหํ, จุนฺท, ทิฏฺฐธมฺมิกานํเยว อาสวานํ สํวราย ธมฺมํ เทเสมิ. น ปนาหํ, จุนฺท, สมฺปรายิกานํเยว อาสวานํ ปฏิฆาตาย ธมฺมํ เทเสมิ. ทิฏฺฐธมฺมิกานํ เจวาหํ, จุนฺท, อาสวานํ สํวราย ธมฺมํ เทเสมิ; สมฺปรายิกานญฺจ อาสวานํ ปฏิฆาตาย. ตสฺมาติห, จุนฺท, ยํ โว มยา จีวรํ อนุญฺญาตํ, อลํ โว ตํ – ยาวเทว สีตสฺส ปฏิฆาตาย, อุณฺหสฺส ปฏิฆาตาย, ฑํสมกสวาตาตปสรีสป สมฺผสฺสานํ ปฏิฆาตาย, ยาวเทว หิริโกปีนปฏิจฺฉาทนตฺถํ. โย โว มยา ปิณฺฑปาโต อนุญฺญาโต, อลํ โว โส ยาวเทว อิมสฺส กายสฺส ฐิติยา ยาปนาย วิหึสูปรติยา พฺรหฺมจริยานุคฺคหาย, อิติ ปุราณญฺจ เวทนํ ปฏิหงฺขามิ, นวญฺจ เวทนํ น อุปฺปาเทสฺสามิ, ยาตฺรา จ เม ภวิสฺสติ อนวชฺชตา จ ผาสุวิหาโร จ. ยํ โว มยา เสนาสนํ อนุญฺญาตํ, อลํ โว ตํ ยาวเทว สีตสฺส ปฏิฆาตาย, อุณฺหสฺส ปฏิฆาตาย, ฑํสมกสวาตาตปสรีสปสมฺผสฺสานํ ปฏิฆาตาย, ยาวเทว อุตุปริสฺสยวิโนทน ปฏิสลฺลานารามตฺถํ. โย โว มยา คิลานปจฺจยเภสชฺช ปริกฺขาโร อนุญฺญาโต, อลํ โว โส ยาวเทว อุปฺปนฺนานํ เวยฺยาพาธิกานํ เวทนานํ ปฏิฆาตาย อพฺยาปชฺชปรมตาย.

182. „Cunda, ich lehre euch das Dhamma nicht allein zur Zügelung der Triebversuchungen (Āsavas) im gegenwärtigen Leben. Ich lehre euch das Dhamma auch nicht allein zur Überwindung der Triebversuchungen im künftigen Leben. Vielmehr lehre ich das Dhamma, Cunda, sowohl zur Zügelung der Triebversuchungen im gegenwärtigen Leben als auch zur Überwindung der Triebversuchungen im künftigen Leben. Daher, Cunda, ist das Gewand, das ich euch erlaubt habe, für euch ausreichend – lediglich zum Schutz vor Kälte, zum Schutz vor Hitze, zum Schutz vor der Berührung durch Stechmücken, Mücken, Wind, Sonne und kriechendes Getier, sowie allein zum Zweck der Scham und zur Bedeckung der Blöße. Die Almosenpeise, die ich euch erlaubt habe, ist für euch ausreichend – lediglich zur Erhaltung und zum Fortbestand dieses Körpers, zur Erhaltung des Lebens, zur Beendigung von Hungerqualen und zur Unterstützung des heiligen Lebens, mit dem Gedanken: ‚So werde ich das alte Gefühl (des Hungers) beseitigen und kein neues Gefühl (durch Überessen) entstehen lassen; so wird mein Lebensunterhalt gesichert, meine Makellosigkeit bewahrt und ein angenehmes Verweilen möglich sein.‘ Die Behausung, die ich euch erlaubt habe, ist für euch ausreichend – lediglich zum Schutz vor Kälte, zum Schutz vor Hitze, zum Schutz vor der Berührung durch Stechmücken, Mücken, Wind, Sonne und kriechendes Getier, sowie allein zum Zweck der Abwehr von Gefahren durch die Witterung und zur Freude an der Zurückgezogenheit. Die Arznei und Heilmittel für Kranke, die ich euch erlaubt habe, sind für euch ausreichend – lediglich zur Beseitigung entstandener schmerzhafter Empfindungen infolge von Krankheiten und zum höchsten Ziel der Leidensfreiheit.“

สุขลฺลิกานุโยโค

Die Hingabe an das Vergnügen (Sukhallikānuyogo)

๑๘๓. ‘‘ฐานํ โข ปเนตํ, จุนฺท, วิชฺชติ ยํ อญฺญติตฺถิยา ปริพฺพาชกา เอวํ วเทยฺยุํ – ‘สุขลฺลิกานุโยคมนุยุตฺตา สมณา สกฺยปุตฺติยา วิหรนฺตี’ติ. เอวํวาทิโน, จุนฺท, อญฺญติตฺถิยา ปริพฺพาชกา เอวมสฺสุ วจนียา – ‘กตโม โส[Pg.108], อาวุโส, สุขลฺลิกานุโยโค? สุขลฺลิกานุโยคา หิ พหู อเนกวิหิตา นานปฺปการกา’ติ.

183. „Es ist möglich, Cunda, dass Wanderer anderer Lehren so sprechen: ‚Die Asketen, die Söhne des Sakyers, leben in Hingabe an das Vergnügen.‘ Cunda, jenen Wanderern anderer Lehren, die so sprechen, sollte man so antworten: ‚Freunde, was ist das für eine Hingabe an das Vergnügen? Denn es gibt viele Arten der Hingabe an das Vergnügen, mannigfaltig und von verschiedener Natur.‘“

‘‘จตฺตาโรเม, จุนฺท, สุขลฺลิกานุโยคา หีนา คมฺมา โปถุชฺชนิกา อนริยา อนตฺถสํหิตา น นิพฺพิทาย น วิราคาย น นิโรธาย น อุปสมาย น อภิญฺญาย น สมฺโพธาย น นิพฺพานาย สํวตฺตนฺติ. กตเม จตฺตาโร?

„Cunda, es gibt diese vier Arten der Hingabe an das Vergnügen, die niedrig sind, gewöhnlich, weltlich, unedel und unheilsam, die nicht zur Abkehr, nicht zur Leidenschaftslosigkeit, nicht zum Aufhören, nicht zur Ruhe, nicht zur höheren Erkenntnis, nicht zum Erwachen und nicht zum Nibbāna führen. Welche vier?“

‘‘อิธ, จุนฺท, เอกจฺโจ พาโล ปาเณ วธิตฺวา วธิตฺวา อตฺตานํ สุเขติ ปีเณติ. อยํ ปฐโม สุขลฺลิกานุโยโค.

„Da, Cunda, gibt es einen Toren, der Lebewesen immer wieder tötet und sich dadurch Vergnügen bereitet und sich sättigt. Dies ist die erste Art der Hingabe an das Vergnügen.“

‘‘ปุน จปรํ, จุนฺท, อิเธกจฺโจ อทินฺนํ อาทิยิตฺวา อาทิยิตฺวา อตฺตานํ สุเขติ ปีเณติ. อยํ ทุติโย สุขลฺลิกานุโยโค.

„Wiederum, Cunda, gibt es da jemanden, der Nichtgegebenes immer wieder nimmt und sich dadurch Vergnügen bereitet und sich sättigt. Dies ist die zweite Art der Hingabe an das Vergnügen.“

‘‘ปุน จปรํ, จุนฺท, อิเธกจฺโจ มุสา ภณิตฺวา ภณิตฺวา อตฺตานํ สุเขติ ปีเณติ. อยํ ตติโย สุขลฺลิกานุโยโค.

„Wiederum, Cunda, gibt es da jemanden, der immer wieder Unwahrheit spricht und sich dadurch Vergnügen bereitet und sich sättigt. Dies ist die dritte Art der Hingabe an das Vergnügen.“

‘‘ปุน จปรํ, จุนฺท, อิเธกจฺโจ ปญฺจหิ กามคุเณหิ สมปฺปิโต สมงฺคีภูโต ปริจาเรติ. อยํ จตุตฺโถ สุขลฺลิกานุโยโค.

„Wiederum, Cunda, gibt es da jemanden, der mit den fünf Arten der Sinnesfreuden ausgestattet und versehen ist und sich darin ergeht. Dies ist die vierte Art der Hingabe an das Vergnügen.“

‘‘อิเม โข, จุนฺท, จตฺตาโร สุขลฺลิกานุโยคา หีนา คมฺมา โปถุชฺชนิกา อนริยา อนตฺถสํหิตา น นิพฺพิทาย น วิราคาย น นิโรธาย น อุปสมาย น อภิญฺญาย น สมฺโพธาย น นิพฺพานาย สํวตฺตนฺติ.

„Diese vier Arten der Hingabe an das Vergnügen, Cunda, sind niedrig, gewöhnlich, weltlich, unedel und unheilsam; sie führen nicht zur Abkehr, nicht zur Leidenschaftslosigkeit, nicht zum Aufhören, nicht zur Ruhe, nicht zur höheren Erkenntnis, nicht zum Erwachen und nicht zum Nibbāna.“

‘‘ฐานํ โข ปเนตํ, จุนฺท, วิชฺชติ ยํ อญฺญติตฺถิยา ปริพฺพาชกา เอวํ วเทยฺยุํ – ‘‘อิเม จตฺตาโร สุขลฺลิกานุโยเค อนุยุตฺตา สมณา สกฺยปุตฺติยา วิหรนฺตี’ติ. เต โว ‘มาเหวํ’ ติสฺสุ วจนียา. น เต โว สมฺมา วทมานา วเทยฺยุํ, อพฺภาจิกฺเขยฺยุํ อสตา อภูเตน.

„Es ist möglich, Cunda, dass Wanderer anderer Lehren so sprechen: ‚Die Asketen, die Söhne des Sakyers, leben in Hingabe an diese vier Arten des Vergnügens.‘ Zu ihnen solltet ihr sagen: ‚Sagt das nicht!‘ Sie würden damit nicht die Wahrheit sprechen, sondern euch fälschlicherweise mit Unwahrem und Unwirklichem beschuldigen.“

๑๘๔. ‘‘จตฺตาโรเม, จุนฺท, สุขลฺลิกานุโยคา เอกนฺตนิพฺพิทาย วิราคาย นิโรธาย อุปสมาย อภิญฺญาย สมฺโพธาย นิพฺพานาย สํวตฺตนฺติ. กตเม จตฺตาโร?

184. „Cunda, es gibt diese vier Arten der Hingabe an das Vergnügen, die gänzlich zur Abkehr, zur Leidenschaftslosigkeit, zum Aufhören, zur Ruhe, zur höheren Erkenntnis, zum Erwachen und zum Nibbāna führen. Welche vier?“

‘‘อิธ, จุนฺท, ภิกฺขุ วิวิจฺเจว กาเมหิ วิวิจฺจ อกุสเลหิ ธมฺเมหิ สวิตกฺกํ สวิจารํ วิเวกชํ ปีติสุขํ ปฐมํ ฌานํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ. อยํ ปฐโม สุขลฺลิกานุโยโค.

„Da, Cunda, tritt ein Mönch, ganz abgeschieden von Sinnengenüssen, abgeschieden von unheilsamen Geisteszuständen, in die erste Vertiefung (Jhāna) ein, die von Gedankengang (Vitakka) und Untersuchung (Vicāra) begleitet ist, aus der Abgeschiedenheit geboren und von Verzückung (Pīti) und Glückseligkeit (Sukha) erfüllt ist, und verweilt darin. Dies ist die erste Art der Hingabe an das Vergnügen.“

‘‘ปุน [Pg.109] จปรํ, จุนฺท, ภิกฺขุ วิตกฺกวิจารานํ วูปสมา…เป… ทุติยํ ฌานํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ. อยํ ทุติโย สุขลฺลิกานุโยโค.

„Wiederum, Cunda, tritt ein Mönch durch das Zur-Ruhe-Kommen von Gedankengang und Untersuchung in die zweite Vertiefung ein und verweilt darin. Dies ist die zweite Art der Hingabe an das Vergnügen.“

‘‘ปุน จปรํ, จุนฺท, ภิกฺขุ ปีติยา จ วิราคา…เป… ตติยํ ฌานํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ. อยํ ตติโย สุขลฺลิกานุโยโค.

Ferner, Cunda, tritt ein Mönch durch das Verblassen der Verzückung (Pīti) in die dritte Vertiefung (Jhāna) ein und verweilt darin. Dies ist das dritte Streben nach Glückseligkeit.

‘‘ปุน จปรํ, จุนฺท, ภิกฺขุ สุขสฺส จ ปหานา ทุกฺขสฺส จ ปหานา…เป… จตุตฺถํ ฌานํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ. อยํ จตุตฺโถ สุขลฺลิกานุโยโค.

Ferner, Cunda, tritt ein Mönch durch das Aufgeben von Glück und das Aufgeben von Schmerz in die vierte Vertiefung (Jhāna) ein und verweilt darin. Dies ist das vierte Streben nach Glückseligkeit.

‘‘อิเม โข, จุนฺท, จตฺตาโร สุขลฺลิกานุโยคา เอกนฺตนิพฺพิทาย วิราคาย นิโรธาย อุปสมาย อภิญฺญาย สมฺโพธาย นิพฺพานาย สํวตฺตนฺติ.

Diese vier Bestrebungen nach Glückseligkeit führen, o Cunda, zur gänzlichen Abkehr, zur Leidenschaftslosigkeit, zum Aufhören, zur Beruhigung, zur höheren Erkenntnis, zum Erwachen und zum Nibbāna.

‘‘ฐานํ โข ปเนตํ, จุนฺท, วิชฺชติ ยํ อญฺญติตฺถิยา ปริพฺพาชกา เอวํ วเทยฺยุํ – ‘‘อิเม จตฺตาโร สุขลฺลิกานุโยเค อนุยุตฺตา สมณา สกฺยปุตฺติยา วิหรนฺตี’ติ. เต โว ‘เอวํ’ ติสฺสุ วจนียา. สมฺมา เต โว วทมานา วเทยฺยุํ, น เต โว อพฺภาจิกฺเขยฺยุํ อสตา อภูเตน.

Es ist durchaus möglich, Cunda, dass Wanderer anderer Lehren sagen: 'Die Asketen, die Söhne des Sakyers, verweilen hingegeben an diese vier Bestrebungen nach Glückseligkeit.' Ihnen solltet ihr antworten: 'So ist es.' Wenn sie dies sagen, würden sie die Wahrheit sprechen; sie würden euch nicht fälschlich mit Unwahrheiten beschuldigen.

สุขลฺลิกานุโยคานิสํโส

Der Segen des Strebens nach Glückseligkeit

๑๘๕. ‘‘ฐานํ โข ปเนตํ, จุนฺท, วิชฺชติ, ยํ อญฺญติตฺถิยา ปริพฺพาชกา เอวํ วเทยฺยุํ – ‘อิเม ปนาวุโส, จตฺตาโร สุขลฺลิกานุโยเค อนุยุตฺตานํ วิหรตํ กติ ผลานิ กตานิสํสา ปาฏิกงฺขา’ติ? เอวํวาทิโน, จุนฺท, อญฺญติตฺถิยา ปริพฺพาชกา เอวมสฺสุ วจนียา – ‘อิเม โข, อาวุโส, จตฺตาโร สุขลฺลิกานุโยเค อนุยุตฺตานํ วิหรตํ จตฺตาริ ผลานิ จตฺตาโร อานิสํสา ปาฏิกงฺขา. กตเม จตฺตาโร? อิธาวุโส, ภิกฺขุ ติณฺณํ สํโยชนานํ ปริกฺขยา โสตาปนฺโน โหติ อวินิปาตธมฺโม นิยโต สมฺโพธิปรายโณ. อิทํ ปฐมํ ผลํ, ปฐโม อานิสํโส. ปุน จปรํ, อาวุโส, ภิกฺขุ ติณฺณํ สํโยชนานํ ปริกฺขยา ราคโทสโมหานํ ตนุตฺตา สกทาคามี โหติ, สกิเทว อิมํ โลกํ อาคนฺตฺวา ทุกฺขสฺสนฺตํ กโรติ. อิทํ ทุติยํ ผลํ, ทุติโย อานิสํโส. ปุน จปรํ, อาวุโส, ภิกฺขุ ปญฺจนฺนํ โอรมฺภาคิยานํ สํโยชนานํ ปริกฺขยา โอปปาติโก โหติ, ตตฺถ ปรินิพฺพายี อนาวตฺติธมฺโม ตสฺมา โลกา. อิทํ ตติยํ ผลํ, ตติโย อานิสํโส. ปุน จปรํ, อาวุโส, ภิกฺขุ อาสวานํ ขยา อนาสวํ เจโตวิมุตฺตึ ปญฺญาวิมุตฺตึ ทิฏฺเฐว ธมฺเม สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหรติ. อิทํ จตุตฺถํ ผลํ จตุตฺโถ อานิสํโส. อิเม [Pg.110] โข, อาวุโส, จตฺตาโร สุขลฺลิกานุโยเค อนุยุตฺตานํ วิหรตํ อิมานิ จตฺตาริ ผลานิ, จตฺตาโร อานิสํสา ปาฏิกงฺขา’’ติ.

185. Es ist möglich, Cunda, dass Wanderer anderer Lehren fragen: 'Was für Früchte und was für Segen, ihr Freunde, sind von jenen zu erwarten, die in diesen vier Bestrebungen nach Glückseligkeit verweilen?' Solchen Wanderern anderer Lehren sollte man so antworten: 'Freunde, von jenen, die in diesen vier Bestrebungen nach Glückseligkeit verweilen, sind vier Früchte und vierfacher Segen zu erwarten. Welche vier? Hier, Freunde, wird ein Mönch durch das Versiegen von drei Fesseln zu einem Stromeingetretenen (Sotāpanna), der nicht mehr in niedere Welten fällt, gewiss ist und zum Erwachen bestimmt ist. Dies ist die erste Frucht, der erste Segen. Ferner, Freunde, wird ein Mönch durch das Versiegen von drei Fesseln und durch die Abschwächung von Gier, Hass und Verblendung zu einem Einmal-Wiederkehrer (Sakadāgāmī), der nur noch einmal in diese Welt zurückkehrt und dem Leiden ein Ende macht. Dies ist die zweite Frucht, der zweite Segen. Ferner, Freunde, wird ein Mönch durch das Versiegen der fünf niederen Fesseln zu einem spontan Wiedergeborenen (Anāgāmī), der dort das Nibbāna erlangt und nicht mehr aus jener Welt zurückkehrt. Dies ist die dritte Frucht, der dritte Segen. Ferner, Freunde, verwirklicht ein Mönch durch das Versiegen der Triebe (Āsavas) die trieblose Gemütsbefreiung und Weisheitsbefreiung, indem er sie in diesem Leben selbst durch höhere Erkenntnis erkennt und darin verweilt. Dies ist die vierte Frucht, der vierte Segen. Freunde, diese vier Früchte und dieser vierfache Segen sind von jenen zu erwarten, die in diesen vier Bestrebungen nach Glückseligkeit verweilen.'

ขีณาสวอภพฺพฐานํ

Dinge, zu denen ein Triebversiegter unfähig ist

๑๘๖. ‘‘ฐานํ โข ปเนตํ, จุนฺท, วิชฺชติ ยํ อญฺญติตฺถิยา ปริพฺพาชกา เอวํ วเทยฺยุํ – ‘อฏฺฐิตธมฺมา สมณา สกฺยปุตฺติยา วิหรนฺตี’ติ. เอวํวาทิโน, จุนฺท, อญฺญติตฺถิยา ปริพฺพาชกา เอวมสฺสุ วจนียา – ‘อตฺถิ โข, อาวุโส, เตน ภควตา ชานตา ปสฺสตา อรหตา สมฺมาสมฺพุทฺเธน สาวกานํ ธมฺมา เทสิตา ปญฺญตฺตา ยาวชีวํ อนติกฺกมนียา. เสยฺยถาปิ, อาวุโส, อินฺทขีโล วา อโยขีโล วา คมฺภีรเนโม สุนิขาโต อจโล อสมฺปเวธี. เอวเมว โข, อาวุโส, เตน ภควตา ชานตา ปสฺสตา อรหตา สมฺมาสมฺพุทฺเธน สาวกานํ ธมฺมา เทสิตา ปญฺญตฺตา ยาวชีวํ อนติกฺกมนียา. โย โส, อาวุโส, ภิกฺขุ อรหํ ขีณาสโว วุสิตวา กตกรณีโย โอหิตภาโร อนุปฺปตฺตสทตฺโถ ปริกฺขีณภวสํโยชโน สมฺมทญฺญา วิมุตฺโต, อภพฺโพ โส นว ฐานานิ อชฺฌาจริตุํ. อภพฺโพ, อาวุโส, ขีณาสโว ภิกฺขุ สญฺจิจฺจ ปาณํ ชีวิตา โวโรเปตุํ; อภพฺโพ ขีณาสโว ภิกฺขุ อทินฺนํ เถยฺยสงฺขาตํ อาทิยิตุํ; อภพฺโพ ขีณาสโว ภิกฺขุ เมถุนํ ธมฺมํ ปฏิเสวิตุํ; อภพฺโพ ขีณาสโว ภิกฺขุ สมฺปชานมุสา ภาสิตุํ; อภพฺโพ ขีณาสโว ภิกฺขุ สนฺนิธิการกํ กาเม ปริภุญฺชิตุํ เสยฺยถาปิ ปุพฺเพ อาคาริกภูโต; อภพฺโพ ขีณาสโว ภิกฺขุ ฉนฺทาคตึ คนฺตุํ; อภพฺโพ ขีณาสโว ภิกฺขุ โทสาคตึ คนฺตุํ; อภพฺโพ ขีณาสโว ภิกฺขุ โมหาคตึ คนฺตุํ; อภพฺโพ ขีณาสโว ภิกฺขุ ภยาคตึ คนฺตุํ. โย โส, อาวุโส, ภิกฺขุ อรหํ ขีณาสโว วุสิตวา กตกรณีโย โอหิตภาโร อนุปฺปตฺตสทตฺโถ ปริกฺขีณภวสํโยชโน สมฺมทญฺญา วิมุตฺโต, อภพฺโพ โส อิมานิ นว ฐานานิ อชฺฌาจริตุ’’นฺติ.

186. Es ist möglich, Cunda, dass Wanderer anderer Lehren sagen: 'Die Asketen, die Söhne des Sakyers, verweilen in einer Lehre, die nicht feststeht.' Solchen Wanderern anderer Lehren sollte man so antworten: 'Freunde, von jenem Erhabenen, der Wissende, der Sehende, der Heilige (Arahat), der vollkommen Erwachte ist, wurden den Schülern Dinge dargelegt und vorgeschrieben, die lebenslang nicht überschritten werden dürfen. Gleichwie, Freunde, ein Pfeiler aus Stein oder Eisen, der tief in der Erde gegründet und fest eingegraben ist, unbeweglich und unerschütterlich ist, ebenso sind jene Dinge, die von jenem Erhabenen den Schülern dargelegt und vorgeschrieben wurden, lebenslang unüberschreitbar. Ein Mönch, Freunde, der ein Heiliger ist, dessen Triebe versiegt sind, der das heilige Leben vollendet, das Getane getan, die Last abgelegt, das eigene Ziel erreicht und die Fesseln des Werdens vernichtet hat und durch rechtes Wissen befreit ist, ist unfähig, neun Dinge zu begehen. Ein triebversiegter Mönch ist unfähig, vorsätzlich ein Lebewesen zu töten; ein triebversiegter Mönch ist unfähig, etwas Nichtgegebenes in diebischer Absicht zu nehmen; ein triebversiegter Mönch ist unfähig, den Geschlechtsverkehr auszuüben; ein triebversiegter Mönch ist unfähig, bewusst eine Lüge zu sprechen; ein triebversiegter Mönch ist unfähig, Genussgüter zu speichern und zu genießen, wie er es zuvor im Hausstand tat; ein triebversiegter Mönch ist unfähig, aus Zuneigung den falschen Weg zu gehen; ein triebversiegter Mönch ist unfähig, aus Hass den falschen Weg zu gehen; ein triebversiegter Mönch ist unfähig, aus Verblendung den falschen Weg zu gehen; ein triebversiegter Mönch ist unfähig, aus Furcht den falschen Weg zu gehen. Ein Mönch, Freunde, der ein Heiliger ist, dessen Triebe versiegt sind, der das heilige Leben vollendet, das Getane getan, die Last abgelegt, das eigene Ziel erreicht und die Fesseln des Werdens vernichtet hat und durch rechtes Wissen befreit ist, ist unfähig, diese neun Dinge zu begehen.'

ปญฺหาพฺยากรณํ

Die Beantwortung der Fragen

๑๘๗. ‘‘ฐานํ โข ปเนตํ, จุนฺท, วิชฺชติ, ยํ อญฺญติตฺถิยา ปริพฺพาชกา เอวํ วเทยฺยุํ – ‘อตีตํ โข อทฺธานํ อารพฺภ สมโณ โคตโม อตีรกํ ญาณทสฺสนํ ปญฺญเปติ, โน จ โข อนาคตํ อทฺธานํ อารพฺภ อตีรกํ ญาณทสฺสนํ ปญฺญเปติ, ตยิทํ กึสุ ตยิทํ กถํสู’ติ? เต จ อญฺญติตฺถิยา [Pg.111] ปริพฺพาชกา อญฺญวิหิตเกน ญาณทสฺสเนน อญฺญวิหิตกํ ญาณทสฺสนํ ปญฺญเปตพฺพํ มญฺญนฺติ ยถริว พาลา อพฺยตฺตา. อตีตํ โข, จุนฺท, อทฺธานํ อารพฺภ ตถาคตสฺส สตานุสาริ ญาณํ โหติ; โส ยาวตกํ อากงฺขติ ตาวตกํ อนุสฺสรติ. อนาคตญฺจ โข อทฺธานํ อารพฺภ ตถาคตสฺส โพธิชํ ญาณํ อุปฺปชฺชติ – ‘อยมนฺติมา ชาติ, นตฺถิทานิ ปุนพฺภโว’ติ. ‘อตีตํ เจปิ, จุนฺท, โหติ อภูตํ อตจฺฉํ อนตฺถสํหิตํ, น ตํ ตถาคโต พฺยากโรติ. อตีตํ เจปิ, จุนฺท, โหติ ภูตํ ตจฺฉํ อนตฺถสํหิตํ, ตมฺปิ ตถาคโต น พฺยากโรติ. อตีตํ เจปิ จุนฺท, โหติ ภูตํ ตจฺฉํ อตฺถสํหิตํ, ตตฺร กาลญฺญู ตถาคโต โหติ ตสฺส ปญฺหสฺส เวยฺยากรณาย. อนาคตํ เจปิ, จุนฺท, โหติ อภูตํ อตจฺฉํ อนตฺถสํหิตํ, น ตํ ตถาคโต พฺยากโรติ…เป… ตสฺส ปญฺหสฺส เวยฺยากรณาย. ปจฺจุปฺปนฺนํ เจปิ, จุนฺท, โหติ อภูตํ อตจฺฉํ อนตฺถสํหิตํ, น ตํ ตถาคโต พฺยากโรติ. ปจฺจุปฺปนฺนํ เจปิ, จุนฺท, โหติ ภูตํ ตจฺฉํ อนตฺถสํหิตํ, ตมฺปิ ตถาคโต น พฺยากโรติ. ปจฺจุปฺปนฺนํ เจปิ, จุนฺท, โหติ ภูตํ ตจฺฉํ อตฺถสํหิตํ, ตตฺร กาลญฺญู ตถาคโต โหติ ตสฺส ปญฺหสฺส เวยฺยากรณาย.

187. „Cunda, es besteht die Möglichkeit, dass Wanderer fremder Lehren so sprechen: ‚Hinsichtlich der vergangenen Zeit legt der Asket Gotama ein grenzenloses Wissensschauen dar, doch hinsichtlich der zukünftigen Zeit legt er kein grenzenloses Wissensschauen dar. Wie verhält es sich damit, was ist der Grund dafür?‘ Jene Wanderer fremder Lehren meinen, wie Toren und Unkundige, dass ein Wissensschauen durch ein andersgeartetes Wissensschauen dargelegt werden müsse. Hinsichtlich der vergangenen Zeit, Cunda, besitzt der Tathāgata ein der Erinnerung folgendes Wissen; er erinnert sich an so viel, wie er wünscht. Und hinsichtlich der zukünftigen Zeit entsteht dem Tathāgata das aus der Erleuchtung geborene Wissen: ‚Dies ist die letzte Geburt, nun gibt es kein erneutes Werden mehr.‘ Wenn, Cunda, eine vergangene Sache unwahr ist, unzutreffend und unheilsam, so erklärt der Tathāgata diese nicht. Wenn, Cunda, eine vergangene Sache wahr und zutreffend ist, aber unheilsam, so erklärt der Tathāgata auch diese nicht. Wenn, Cunda, eine vergangene Sache wahr, zutreffend und heilsam ist, so ist der Tathāgata in diesem Fall der Kenner der rechten Zeit für die Beantwortung dieser Frage. Wenn, Cunda, eine zukünftige Sache unwahr, unzutreffend und unheilsam ist, so erklärt der Tathāgata diese nicht... (wie oben) ... für die Beantwortung dieser Frage. Wenn, Cunda, eine gegenwärtige Sache unwahr, unzutreffend und unheilsam ist, so erklärt der Tathāgata diese nicht. Wenn, Cunda, eine gegenwärtige Sache wahr und zutreffend ist, aber unheilsam, so erklärt der Tathāgata auch diese nicht. Wenn, Cunda, eine gegenwärtige Sache wahr, zutreffend und heilsam ist, so ist der Tathāgata in diesem Fall der Kenner der rechten Zeit für die Beantwortung dieser Frage.“

๑๘๘. ‘‘อิติ โข, จุนฺท, อตีตานาคตปจฺจุปฺปนฺเนสุ ธมฺเมสุ ตถาคโต กาลวาที ภูตวาที อตฺถวาที ธมฺมวาที วินยวาที, ตสฺมา ‘ตถาคโต’ติ วุจฺจติ. ยญฺจ โข, จุนฺท, สเทวกสฺส โลกสฺส สมารกสฺส สพฺรหฺมกสฺส สสฺสมณพฺราหฺมณิยา ปชาย สเทวมนุสฺสาย ทิฏฺฐํ สุตํ มุตํ วิญฺญาตํ ปตฺตํ ปริเยสิตํ อนุวิจริตํ มนสา, สพฺพํ ตถาคเตน อภิสมฺพุทฺธํ, ตสฺมา ‘ตถาคโต’ติ วุจฺจติ. ยญฺจ, จุนฺท, รตฺตึ ตถาคโต อนุตฺตรํ สมฺมาสมฺโพธึ อภิสมฺพุชฺฌติ, ยญฺจ รตฺตึ อนุปาทิเสสาย นิพฺพานธาตุยา ปรินิพฺพายติ, ยํ เอตสฺมึ อนฺตเร ภาสติ ลปติ นิทฺทิสติ. สพฺพํ ตํ ตเถว โหติ โน อญฺญถา, ตสฺมา ‘ตถาคโต’ติ วุจฺจติ. ยถาวาที, จุนฺท, ตถาคโต ตถาการี, ยถาการี ตถาวาที. อิติ ยถาวาที ตถาการี, ยถาการี ตถาวาที, ตสฺมา ‘ตถาคโต’ติ วุจฺจติ. สเทวเก โลเก, จุนฺท, สมารเก สพฺรหฺมเก สสฺสมณพฺราหฺมณิยา ปชาย สเทวมนุสฺสาย ตถาคโต อภิภู อนภิภูโต อญฺญทตฺถุทโส วสวตฺตี, ตสฺมา ‘ตถาคโต’ติ วุจฺจติ.

188. „So ist der Tathāgata, Cunda, hinsichtlich der vergangenen, zukünftigen und gegenwärtigen Dinge einer, der zur rechten Zeit spricht (kālavādī), der die Wahrheit spricht (bhūtavādī), der über das Heilsame spricht (atthavādī), der über die Lehre spricht (dhammavādī) und über die Disziplin spricht (vinayavādī); daher wird er ‚Tathāgata‘ genannt. Was auch immer, Cunda, in der Welt mit ihren Göttern, Māras und Brahmas, unter der Schar der Asketen und Brahmanen, der Götter und Menschen gesehen, gehört, empfunden, erkannt, erreicht, gesucht und im Geiste erwogen wurde – all das ist vom Tathāgata vollkommen durchschaut worden; daher wird er ‚Tathāgata‘ genannt. Und was der Tathāgata in der Nacht, in der er die unübertreffliche vollkommene Selbst-Erleuchtung erlangt, bis zu der Nacht, in der er im Element des Erlöschens ohne verbleibende Daseinsgrundlagen völlig erlischt, spricht, äußert und darlegt – all das ist genau so und nicht anders; daher wird er ‚Tathāgata‘ genannt. Wie der Tathāgata spricht, Cunda, so handelt er; wie er handelt, so spricht er. Da er spricht, wie er handelt, und handelt, wie er spricht, daher wird er ‚Tathāgata‘ genannt. In der Welt mit ihren Göttern, Māras und Brahmas, unter der Schar der Asketen und Brahmanen, der Götter und Menschen ist der Tathāgata der Überlegene, der Unbesiegte, der Alles-Sehende, der Gebieter; daher wird er ‚Tathāgata‘ genannt.“

อพฺยากตฏฺฐานํ

„Die nicht erklärten Punkte“

๑๘๙. ‘‘ฐานํ [Pg.112] โข ปเนตํ, จุนฺท, วิชฺชติ ยํ อญฺญติตฺถิยา ปริพฺพาชกา เอวํ วเทยฺยุํ – ‘กึ นุ โข, อาวุโส, โหติ ตถาคโต ปรํ มรณา, อิทเมว สจฺจํ โมฆมญฺญ’นฺติ? เอวํวาทิโน, จุนฺท, อญฺญติตฺถิยา ปริพฺพาชกา เอวมสฺสุ วจนียา – ‘อพฺยากตํ โข, อาวุโส, ภควตา – ‘‘โหติ ตถาคโต ปรํ มรณา, อิทเมว สจฺจํ โมฆมญฺญ’’’นฺติ.

189. „Es besteht die Möglichkeit, Cunda, dass Wanderer fremder Lehren so sprechen: ‚Existiert der Tathāgata nach dem Tode? Nur dies ist wahr, alles andere ist hinfällig.‘ Jene so sprechenden Wanderer fremder Lehren sollten so beantwortet werden: ‚Das, Freunde, wurde vom Erhabenen nicht erklärt: „Der Tathāgata existiert nach dem Tode; nur dies ist wahr, alles andere ist hinfällig.“‘“

‘‘ฐานํ โข ปเนตํ, จุนฺท, วิชฺชติ, ยํ อญฺญติตฺถิยา ปริพฺพาชกา เอวํ วเทยฺยุํ – ‘กึ ปนาวุโส, น โหติ ตถาคโต ปรํ มรณา, อิทเมว สจฺจํ โมฆมญฺญ’นฺติ? เอวํวาทิโน, จุนฺท, อญฺญติตฺถิยา ปริพฺพาชกา เอวมสฺสุ วจนียา – ‘เอตมฺปิ โข, อาวุโส, ภควตา อพฺยากตํ – ‘‘น โหติ ตถาคโต ปรํ มรณา, อิทเมว สจฺจํ โมฆมญฺญ’’’นฺติ.

„Es besteht die Möglichkeit, Cunda, dass Wanderer fremder Lehren so sprechen: ‚Wie aber, Freunde, existiert der Tathāgata nach dem Tode nicht? Nur dies ist wahr, alles andere ist hinfällig.‘ Jene so sprechenden Wanderer fremder Lehren sollten so beantwortet werden: ‚Auch dies, Freunde, wurde vom Erhabenen nicht erklärt: „Der Tathāgata existiert nach dem Tode nicht; nur dies ist wahr, alles andere ist hinfällig.“‘“

‘‘ฐานํ โข ปเนตํ, จุนฺท, วิชฺชติ, ยํ อญฺญติตฺถิยา ปริพฺพาชกา เอวํ วเทยฺยุํ – ‘กึ ปนาวุโส, โหติ จ น จ โหติ ตถาคโต ปรํ มรณา, อิทเมว สจฺจํ โมฆมญฺญ’นฺติ? เอวํวาทิโน, จุนฺท, อญฺญติตฺถิยา ปริพฺพาชกา เอวมสฺสุ วจนียา – ‘อพฺยากตํ โข เอตํ, อาวุโส, ภควตา – ‘‘โหติ จ น จ โหติ ตถาคโต ปรํ มรณา, อิทเมว สจฺจํ โมฆมญฺญ’’’นฺติ.

„Es besteht die Möglichkeit, Cunda, dass Wanderer fremder Lehren so sprechen: ‚Wie aber, Freunde, existiert der Tathāgata nach dem Tode sowohl als auch existiert er nicht? Nur dies ist wahr, alles andere ist hinfällig.‘ Jene so sprechenden Wanderer fremder Lehren sollten so beantwortet werden: ‚Dies wurde, Freunde, vom Erhabenen nicht erklärt: „Der Tathāgata existiert nach dem Tode sowohl als auch existiert er nicht; nur dies ist wahr, alles andere ist hinfällig.“‘“

‘‘ฐานํ โข ปเนตํ, จุนฺท, วิชฺชติ, ยํ อญฺญติตฺถิยา ปริพฺพาชกา เอวํ วเทยฺยุํ – ‘กึ ปนาวุโส, เนว โหติ น น โหติ ตถาคโต ปรํ มรณา, อิทเมว สจฺจํ โมฆมญฺญ’นฺติ? เอวํวาทิโน, จุนฺท, อญฺญติตฺถิยา ปริพฺพาชกา เอวมสฺสุ วจนียา – ‘เอตมฺปิ โข, อาวุโส, ภควตา อพฺยากตํ – ‘‘เนว โหติ น น โหติ ตถาคโต ปรํ มรณา, อิทเมว สจฺจํ โมฆมญฺญ’’’นฺติ.

„Es besteht die Möglichkeit, Cunda, dass Wanderer fremder Lehren so sprechen: ‚Wie aber, Freunde, existiert der Tathāgata nach dem Tode weder noch existiert er nicht? Nur dies ist wahr, alles andere ist hinfällig.‘ Jene so sprechenden Wanderer fremder Lehren sollten so beantwortet werden: ‚Auch dies wurde, Freunde, vom Erhabenen nicht erklärt: „Der Tathāgata existiert nach dem Tode weder noch existiert er nicht; nur dies ist wahr, alles andere ist hinfällig.“‘“

‘‘ฐานํ โข ปเนตํ, จุนฺท, วิชฺชติ, ยํ อญฺญติตฺถิยา ปริพฺพาชกา เอวํ วเทยฺยุํ – ‘กสฺมา ปเนตํ, อาวุโส, สมเณน โคตเมน อพฺยากต’นฺติ? เอวํวาทิโน, จุนฺท, อญฺญติตฺถิยา ปริพฺพาชกา เอวมสฺสุ วจนียา – ‘น เหตํ, อาวุโส, อตฺถสํหิตํ น ธมฺมสํหิตํ น อาทิพฺรหฺมจริยกํ น นิพฺพิทาย น วิราคาย น นิโรธาย น อุปสมาย น อภิญฺญาย น สมฺโพธาย น นิพฺพานาย สํวตฺตติ, ตสฺมา ตํ ภควตา อพฺยากต’นฺติ.

„Es ist gut möglich, Cunda, dass Wandermönche anderer Lehren so sprechen: ‚Warum, Freunde, wurde dies vom Asketen Gotama nicht erklärt?‘ Cunda, jenen Wandermönchen anderer Lehren, die so sprechen, sollte man so antworten: ‚Freunde, dies ist nicht mit dem Wohl verbunden, nicht mit dem Dhamma verbunden, es gehört nicht zum Anfang des heiligen Lebens, es führt nicht zur Ernüchterung, nicht zur Leidenschaftslosigkeit, nicht zum Aufhören, nicht zur Ruhe, nicht zu höherem Wissen, nicht zum Erwachen, nicht zum Nibbana; deshalb wurde es vom Erhabenen nicht erklärt.‘“}, {

พฺยากตฏฺฐานํ

Der Bereich des Erklärten

๑๙๐. ‘‘ฐานํ [Pg.113] โข ปเนตํ, จุนฺท, วิชฺชติ, ยํ อญฺญติตฺถิยา ปริพฺพาชกา เอวํ วเทยฺยุํ – ‘กึ ปนาวุโส, สมเณน โคตเมน พฺยากต’นฺติ? เอวํวาทิโน, จุนฺท, อญฺญติตฺถิยา ปริพฺพาชกา เอวมสฺสุ วจนียา – ‘อิทํ ทุกฺขนฺติ โข, อาวุโส, ภควตา พฺยากตํ, อยํ ทุกฺขสมุทโยติ โข, อาวุโส, ภควตา พฺยากตํ, อยํ ทุกฺขนิโรโธติ โข, อาวุโส, ภควตา พฺยากตํ, อยํ ทุกฺขนิโรธคามินี ปฏิปทาติ โข, อาวุโส, ภควตา พฺยากต’นฺติ.

190. „Es ist gut möglich, Cunda, dass Wandermönche anderer Lehren so sprechen: ‚Was aber, Freunde, wurde vom Asketen Gotama erklärt?‘ Cunda, jenen Wandermönchen anderer Lehren, die so sprechen, sollte man so antworten: ‚„Dies ist das Leiden“, Freunde, wurde vom Erhabenen erklärt; „Dies ist die Entstehung des Leidens“, Freunde, wurde vom Erhabenen erklärt; „Dies ist das Aufhören des Leidens“, Freunde, wurde vom Erhabenen erklärt; „Dies ist der zum Aufhören des Leidens führende Übungsweg“, Freunde, wurde vom Erhabenen erklärt.‘“}, {

‘‘ฐานํ โข ปเนตํ, จุนฺท, วิชฺชติ, ยํ อญฺญติตฺถิยา ปริพฺพาชกา เอวํ วเทยฺยุํ – ‘กสฺมา ปเนตํ, อาวุโส, สมเณน โคตเมน พฺยากต’นฺติ? เอวํวาทิโน, จุนฺท, อญฺญติตฺถิยา ปริพฺพาชกา เอวมสฺสุ วจนียา – ‘เอตญฺหิ, อาวุโส, อตฺถสํหิตํ, เอตํ ธมฺมสํหิตํ, เอตํ อาทิพฺรหฺมจริยกํ เอกนฺตนิพฺพิทาย วิราคาย นิโรธาย อุปสมาย อภิญฺญาย สมฺโพธาย นิพฺพานาย สํวตฺตติ. ตสฺมา ตํ ภควตา พฺยากต’นฺติ.

„Es ist gut möglich, Cunda, dass Wandermönche anderer Lehren so sprechen: ‚Warum aber, Freunde, wurde dies vom Asketen Gotama erklärt?‘ Cunda, jenen Wandermönchen anderer Lehren, die so sprechen, sollte man so antworten: ‚Dies nämlich, Freunde, ist mit dem Wohl verbunden, dies ist mit dem Dhamma verbunden, dies gehört zum Anfang des heiligen Lebens und führt zu vollkommener Ernüchterung, zur Leidenschaftslosigkeit, zum Aufhören, zur Ruhe, zu höherem Wissen, zum Erwachen, zum Nibbana. Deshalb wurde es vom Erhabenen erklärt.‘“}, {

ปุพฺพนฺตสหคตทิฏฺฐินิสฺสยา

Anhänglichkeiten an Ansichten in Bezug auf die Vergangenheit

๑๙๑. ‘‘เยปิ เต, จุนฺท, ปุพฺพนฺตสหคตา ทิฏฺฐินิสฺสยา, เตปิ โว มยา พฺยากตา, ยถา เต พฺยากาตพฺพา. ยถา จ เต น พฺยากาตพฺพา, กึ โว อหํ เต ตถา พฺยากริสฺสามิ? เยปิ เต, จุนฺท, อปรนฺตสหคตา ทิฏฺฐินิสฺสยา, เตปิ โว มยา พฺยากตา, ยถา เต พฺยากาตพฺพา. ยถา จ เต น พฺยากาตพฺพา, กึ โว อหํ เต ตถา พฺยากริสฺสามิ? กตเม จ เต, จุนฺท, ปุพฺพนฺตสหคตา ทิฏฺฐินิสฺสยา, เย โว มยา พฺยากตา, ยถา เต พฺยากาตพฺพา. (ยถา จ เต น พฺยากาตพฺพา, กึ โว อหํ เต ตถา พฺยากริสฺสามิ) ? สนฺติ โข, จุนฺท, เอเก สมณพฺราหฺมณา เอวํวาทิโน เอวํทิฏฺฐิโน – ‘สสฺสโต อตฺตา จ โลโก จ, อิทเมว สจฺจํ โมฆมญฺญ’นฺติ. สนฺติ ปน, จุนฺท, เอเก สมณพฺราหฺมณา เอวํวาทิโน เอวํทิฏฺฐิโน – ‘อสสฺสโต อตฺตา จ โลโก จ…เป… สสฺสโต จ อสสฺสโต จ อตฺตา จ โลโก จ… เนว สสฺสโต นาสสฺสโต อตฺตา จ โลโก จ… สยํกโต อตฺตา จ โลโก จ… ปรํกโต อตฺตา จ โลโก จ… สยํกโต จ [Pg.114] ปรํกโต จ อตฺตา จ โลโก จ… อสยํกาโร อปรํกาโร อธิจฺจสมุปฺปนฺโน อตฺตา จ โลโก จ, อิทเมว สจฺจํ โมฆมญฺญ’นฺติ. สสฺสตํ สุขทุกฺขํ… อสสฺสตํ สุขทุกฺขํ… สสฺสตญฺจ อสสฺสตญฺจ สุขทุกฺขํ… เนวสสฺสตํ นาสสฺสตํ สุขทุกฺขํ… สยํกตํ สุขทุกฺขํ… ปรํกตํ สุขทุกฺขํ… สยํกตญฺจ ปรํกตญฺจ สุขทุกฺขํ… อสยํการํ อปรํการํ อธิจฺจสมุปฺปนฺนํ สุขทุกฺขํ, อิทเมว สจฺจํ โมฆมญฺญ’นฺติ.

191. „Welche Ansichten in Bezug auf die Vergangenheit es auch geben mag, Cunda, diese wurden euch von mir erklärt, so wie sie erklärt werden sollten. Und inwiefern sie nicht erklärt werden sollten, warum sollte ich sie euch in dieser Weise erklären? Welche Ansichten in Bezug auf die Zukunft es auch geben mag, Cunda, diese wurden euch von mir erklärt, so wie sie erklärt werden sollten. Und inwiefern sie nicht erklärt werden sollten, warum sollte ich sie euch in dieser Weise erklären? Und welches, Cunda, sind die Ansichten in Bezug auf die Vergangenheit, die euch von mir erklärt wurden, so wie sie erklärt werden sollten? Es gibt da, Cunda, einige Asketen und Brahmanen, die so lehren und diese Ansicht vertreten: ‚Ewig sind das Selbst und die Welt; dies allein ist wahr, alles andere ist töricht.‘ Es gibt aber, Cunda, einige Asketen und Brahmanen, die so lehren und diese Ansicht vertreten: ‚Nicht ewig sind das Selbst und die Welt ... sowohl ewig als auch nicht ewig sind das Selbst und die Welt ... weder ewig noch nicht ewig sind das Selbst und die Welt ... das Selbst und die Welt sind selbst erschaffen ... das Selbst und die Welt sind von einem anderen erschaffen ... das Selbst und die Welt sind sowohl selbst als auch von einem anderen erschaffen ... das Selbst und die Welt sind weder selbst noch von einem anderen erschaffen, sondern zufällig entstanden; dies allein ist wahr, alles andere ist töricht.‘ Ebenso: ‚Ewig sind Glück und Leid ... nicht ewig sind Glück und Leid ... sowohl ewig als auch nicht ewig sind Glück und Leid ... weder ewig noch nicht ewig sind Glück und Leid ... Glück und Leid sind selbst erschaffen ... Glück und Leid sind von einem anderen erschaffen ... Glück und Leid sind sowohl selbst als auch von einem anderen erschaffen ... Glück und Leid sind weder selbst noch von einem anderen erschaffen, sondern zufällig entstanden; dies allein ist wahr, alles andere ist töricht.‘“}, {

๑๙๒. ‘‘ตตฺร, จุนฺท, เย เต สมณพฺราหฺมณา เอวํวาทิโน เอวํทิฏฺฐิโน – ‘สสฺสโต อตฺตา จ โลโก จ, อิทเมว สจฺจํ โมฆมญฺญ’นฺติ. ตฺยาหํ อุปสงฺกมิตฺวา เอวํ วทามิ – ‘อตฺถิ นุ โข อิทํ, อาวุโส, วุจฺจติ – ‘‘สสฺสโต อตฺตา จ โลโก จา’’ติ? ยญฺจ โข เต เอวมาหํสุ – ‘อิทเมว สจฺจํ โมฆมญฺญ’นฺติ. ตํ เตสํ นานุชานามิ. ตํ กิสฺส เหตุ? อญฺญถาสญฺญิโนปิ เหตฺถ, จุนฺท, สนฺเตเก สตฺตา. อิมายปิ โข อหํ, จุนฺท, ปญฺญตฺติยา เนว อตฺตนา สมสมํ สมนุปสฺสามิ กุโต ภิยฺโย. อถ โข อหเมว ตตฺถ ภิยฺโย ยทิทํ อธิปญฺญตฺติ.

192. „Dabei, Cunda, trete ich an jene Asketen und Brahmanen heran, die so lehren und diese Ansicht vertreten: ‚Ewig sind das Selbst und die Welt; dies allein ist wahr, alles andere ist töricht‘, und sage zu ihnen: ‚Ist es so, Freunde, dass gesagt wird: „Ewig sind das Selbst und die Welt“?‘ Und was sie da behaupten: ‚Dies allein ist wahr, alles andere ist töricht‘ – das gestehe ich ihnen nicht zu. Und warum? Weil es hierbei, Cunda, auch Wesen gibt, die eine andere Wahrnehmung haben. Selbst in Bezug auf diese Festlegung der Ansichten, Cunda, sehe ich niemanden, der mir ebenbürtig ist, wie sollte es da jemanden geben, der mir überlegen ist? Vielmehr bin ich es, der darin überlegen ist, was die höhere Festlegung der Kategorien betrifft.“

๑๙๓. ‘‘ตตฺร, จุนฺท, เย เต สมณพฺราหฺมณา เอวํวาทิโน เอวํทิฏฺฐิโน – ‘อสสฺสโต อตฺตา จ โลโก จ…เป… สสฺสโต จ อสสฺสโต จ อตฺตา จ โลโก จ… เนวสสฺสโต นาสสฺสโต อตฺตา จ โลโก จ… สยํกโต อตฺตา จ โลโก จ… ปรํกโต อตฺตา จ โลโก จ… สยํกโต จ ปรํกโต จ อตฺตา จ โลโก จ… อสยํกาโร อปรํกาโร อธิจฺจสมุปฺปนฺโน อตฺตา จ โลโก จ… สสฺสตํ สุขทุกฺขํ… อสสฺสตํ สุขทุกฺขํ… สสฺสตญฺจ อสสฺสตญฺจ สุขทุกฺขํ… เนวสสฺสตํ นาสสฺสตํ สุขทุกฺขํ… สยํกตํ สุขทุกฺขํ… ปรํกตํ สุขทุกฺขํ… สยํกตญฺจ ปรํกตญฺจ สุขทุกฺขํ… อสยํการํ อปรํการํ อธิจฺจสมุปฺปนฺนํ สุขทุกฺขํ, อิทเมว สจฺจํ โมฆมญฺญ’นฺติ. ตฺยาหํ อุปสงฺกมิตฺวา เอวํ วทามิ – ‘อตฺถิ นุ โข อิทํ, อาวุโส, วุจฺจติ – ‘‘อสยํการํ อปรํการํ อธิจฺจสมุปฺปนฺนํ สุขทุกฺข’’’นฺติ? ยญฺจ โข เต เอวมาหํสุ – ‘อิทเมว สจฺจํ โมฆมญฺญ’นฺติ. ตํ เตสํ นานุชานามิ. ตํ กิสฺส เหตุ? อญฺญถาสญฺญิโนปิ เหตฺถ, จุนฺท, สนฺเตเก สตฺตา. อิมายปิ โข อหํ, จุนฺท, ปญฺญตฺติยา เนว อตฺตนา สมสมํ สมนุปสฺสามิ กุโต ภิยฺโย. อถ โข อหเมว ตตฺถ ภิยฺโย ยทิทํ อธิปญฺญตฺติ. อิเม โข เต, จุนฺท, ปุพฺพนฺตสหคตา ทิฏฺฐินิสฺสยา, เย โว มยา พฺยากตา, ยถา เต พฺยากาตพฺพา[Pg.115]. ยถา จ เต น พฺยากาตพฺพา, กึ โว อหํ เต ตถา พฺยากริสฺสามีติ ?

193. „Dort, Cunda, gibt es jene Asketen und Brahmanen, die solche Lehren und solche Ansichten vertreten: ‚Das Selbst und die Welt sind unbeständig ...‘ oder ‚Das Selbst und die Welt sind sowohl beständig als auch unbeständig ...‘ oder ‚Das Selbst und die Welt sind weder beständig noch unbeständig ...‘ oder ‚Das Selbst und die Welt sind selbst geschaffen ...‘ oder ‚Das Selbst und die Welt sind von einem anderen geschaffen ...‘ oder ‚Das Selbst und die Welt sind sowohl selbst geschaffen als auch von einem anderen geschaffen ...‘ oder ‚Das Selbst und die Welt sind weder selbst geschaffen noch von einem anderen geschaffen, sondern ohne Ursache entstanden ...‘ oder ‚Glück und Leid sind beständig ...‘ oder ‚Glück und Leid sind unbeständig ...‘ oder ‚Glück und Leid sind sowohl beständig als auch unbeständig ...‘ oder ‚Glück und Leid sind weder beständig noch unbeständig ...‘ oder ‚Glück und Leid sind selbst geschaffen ...‘ oder ‚Glück und Leid sind von einem anderen geschaffen ...‘ oder ‚Glück und Leid sind sowohl selbst geschaffen als auch von einem anderen geschaffen ...‘ oder ‚Glück und Leid sind weder selbst geschaffen noch von einem anderen geschaffen, sondern ohne Ursache entstanden; nur dies ist die Wahrheit, alles andere ist töricht.‘ Ich begebe mich zu ihnen und sage: ‚Freunde, wird dies von euch so gesagt: Glück und Leid sind weder selbst geschaffen noch von einem anderen geschaffen, sondern ohne Ursache entstanden?‘ Und was jene so behaupten: ‚Nur dies ist die Wahrheit, alles andere ist töricht‘, das erkenne ich bei ihnen nicht an. Aus welchem Grund? Weil es hierbei, Cunda, auch einige Wesen gibt, die eine andere Wahrnehmung haben. Auch bei dieser Festlegung, Cunda, sehe ich niemanden, der mir selbst gleichgestellt wäre, wie also jemanden, der mir überlegen wäre? Vielmehr bin ich selbst darin überlegen, nämlich in der höheren Erkenntnis dieser Festlegungen. Dies sind, Cunda, jene vergangenheitsbezogenen Abhängigkeiten von Ansichten, die ich euch erklärt habe, so wie sie zu erklären sind. Und warum sollte ich sie euch so erklären, wie sie nicht zu erklären sind?“

อปรนฺตสหคตทิฏฺฐินิสฺสยา

Zukunftsbezogene Abhängigkeiten von Ansichten

๑๙๔. ‘‘กตเม จ เต, จุนฺท, อปรนฺตสหคตา ทิฏฺฐินิสฺสยา, เย โว มยา พฺยากตา, ยถา เต พฺยากาตพฺพา. (ยถา จ เต น พฺยากาตพฺพา, กึ โว อหํ เต ตถา พฺยากริสฺสามี) ? สนฺติ, จุนฺท, เอเก สมณพฺราหฺมณา เอวํวาทิโน เอวํทิฏฺฐิโน – ‘รูปี อตฺตา โหติ อโรโค ปรํ มรณา, อิทเมว สจฺจํ โมฆมญฺญ’นฺติ. สนฺติ ปน, จุนฺท, เอเก สมณพฺราหฺมณา เอวํวาทิโน เอวํทิฏฺฐิโน – ‘อรูปี อตฺตา โหติ…เป… รูปี จ อรูปี จ อตฺตา โหติ… เนวรูปี นารูปี อตฺตา โหติ… สญฺญี อตฺตา โหติ… อสญฺญี อตฺตา โหติ… เนวสญฺญีนาสญฺญี อตฺตา โหติ… อตฺตา อุจฺฉิชฺชติ วินสฺสติ น โหติ ปรํ มรณา, อิทเมว สจฺจํ โมฆมญฺญ’นฺติ. ตตฺร, จุนฺท, เย เต สมณพฺราหฺมณา เอวํวาทิโน เอวํทิฏฺฐิโน – ‘รูปี อตฺตา โหติ อโรโค ปรํ มรณา, อิทเมว สจฺจํ โมฆมญฺญ’นฺติ. ตฺยาหํ อุปสงฺกมิตฺวา เอวํ วทามิ – ‘อตฺถิ นุ โข อิทํ, อาวุโส, วุจฺจติ – ‘‘รูปี อตฺตา โหติ อโรโค ปรํ มรณา’’’ติ? ยญฺจ โข เต เอวมาหํสุ – ‘อิทเมว สจฺจํ โมฆมญฺญ’นฺติ. ตํ เตสํ นานุชานามิ. ตํ กิสฺส เหตุ? อญฺญถาสญฺญิโนปิ เหตฺถ, จุนฺท, สนฺเตเก สตฺตา. อิมายปิ โข อหํ, จุนฺท, ปญฺญตฺติยา เนว อตฺตนา สมสมํ สมนุปสฺสามิ กุโต ภิยฺโย. อถ โข อหเมว ตตฺถ ภิยฺโย ยทิทํ อธิปญฺญตฺติ.

194. „Welches sind nun, Cunda, die zukunftsbezogenen Abhängigkeiten von Ansichten, die ich euch erklärt habe, so wie sie zu erklären sind? Es gibt, Cunda, einige Asketen und Brahmanen, die solche Lehren und Ansichten vertreten: ‚Das Selbst ist körperhaft und unversehrt nach dem Tode; nur dies ist die Wahrheit, alles andere ist töricht.‘ Es gibt aber auch, Cunda, einige Asketen und Brahmanen, die solche Lehren und Ansichten vertreten: ‚Das Selbst ist formlos ...‘ oder ‚Das Selbst ist körperhaft und formlos ...‘ oder ‚Das Selbst ist weder körperhaft noch formlos ...‘ oder ‚Das Selbst ist wahrnehmend ...‘ oder ‚Das Selbst ist ohne Wahrnehmung ...‘ oder ‚Das Selbst ist weder wahrnehmend noch nicht-wahrnehmend ...‘ oder ‚Das Selbst wird vernichtet, geht unter und existiert nicht mehr nach dem Tode; nur dies ist die Wahrheit, alles andere ist töricht.‘ Dort nun, Cunda, sage ich zu jenen Asketen und Brahmanen, die lehren: ‚Das Selbst ist körperhaft und unversehrt nach dem Tode; nur dies ist die Wahrheit, alles andere ist töricht‘, wenn ich mich zu ihnen begebe: ‚Freunde, wird dies von euch so gesagt: Das Selbst ist körperhaft und unversehrt nach dem Tode?‘ Und was jene so behaupten: ‚Nur dies ist die Wahrheit, alles andere ist töricht‘, das erkenne ich bei ihnen nicht an. Aus welchem Grund? Weil es hierbei, Cunda, auch einige Wesen gibt, die eine andere Wahrnehmung haben. Auch bei dieser Festlegung, Cunda, sehe ich niemanden, der mir selbst gleichgestellt wäre, wie also jemanden, der mir überlegen wäre? Vielmehr bin ich selbst darin überlegen, nämlich in der höheren Erkenntnis dieser Festlegung.“

๑๙๕. ‘‘ตตฺร, จุนฺท, เย เต สมณพฺราหฺมณา เอวํวาทิโน เอวํทิฏฺฐิโน – ‘อรูปี อตฺตา โหติ…เป… รูปี จ อรูปี จ อตฺตา โหติ… เนวรูปีนารูปี อตฺตา โหติ… สญฺญี อตฺตา โหติ… อสญฺญี อตฺตา โหติ… เนวสญฺญีนาสญฺญี อตฺตา โหติ… อตฺตา อุจฺฉิชฺชติ วินสฺสติ น โหติ ปรํ มรณา, อิทเมว สจฺจํ โมฆมญฺญ’นฺติ. ตฺยาหํ อุปสงฺกมิตฺวา เอวํ วทามิ – ‘อตฺถิ นุ โข อิทํ, อาวุโส, วุจฺจติ – ‘‘อตฺตา อุจฺฉิชฺชติ วินสฺสติ น โหติ ปรํ มรณา’’’ติ? ยญฺจ โข เต, จุนฺท, เอวมาหํสุ – ‘อิทเมว สจฺจํ โมฆมญฺญ’นฺติ. ตํ เตสํ นานุชานามิ. ตํ กิสฺส เหตุ? อญฺญถาสญฺญิโนปิ เหตฺถ, จุนฺท, สนฺเตเก สตฺตา. อิมายปิ โข อหํ, จุนฺท, ปญฺญตฺติยา เนว อตฺตนา [Pg.116] สมสมํ สมนุปสฺสามิ, กุโต ภิยฺโย. อถ โข อหเมว ตตฺถ ภิยฺโย ยทิทํ อธิปญฺญตฺติ. อิเม โข เต, จุนฺท, อปรนฺตสหคตา ทิฏฺฐินิสฺสยา, เย โว มยา พฺยากตา, ยถา เต พฺยากาตพฺพา. ยถา จ เต น พฺยากาตพฺพา, กึ โว อหํ เต ตถา พฺยากริสฺสามีติ ?

195. „Dort nun, Cunda, sage ich zu jenen Asketen und Brahmanen, die lehren: ‚Das Selbst ist formlos ...‘ oder ‚Das Selbst ist körperhaft und formlos ...‘ oder ‚Das Selbst ist weder körperhaft noch formlos ...‘ oder ‚Das Selbst ist wahrnehmend ...‘ oder ‚Das Selbst ist ohne Wahrnehmung ...‘ oder ‚Das Selbst ist weder wahrnehmend noch nicht-wahrnehmend ...‘ oder ‚Das Selbst wird vernichtet, geht unter und existiert nicht mehr nach dem Tode; nur dies ist die Wahrheit, alles andere ist töricht‘, wenn ich mich zu ihnen begebe: ‚Freunde, wird dies von euch so gesagt: Das Selbst wird vernichtet, geht unter und existiert nicht mehr nach dem Tode?‘ Und was jene, Cunda, so behaupten: ‚Nur dies ist die Wahrheit, alles andere ist töricht‘, das erkenne ich bei ihnen nicht an. Aus welchem Grund? Weil es hierbei, Cunda, auch einige Wesen gibt, die eine andere Wahrnehmung haben. Auch bei dieser Festlegung, Cunda, sehe ich niemanden, der mir selbst gleichgestellt wäre, wie also jemanden, der mir überlegen wäre? Vielmehr bin ich selbst darin überlegen, nämlich in der höheren Erkenntnis dieser Festlegung. Dies sind, Cunda, jene zukunftsbezogenen Abhängigkeiten von Ansichten, die ich euch erklärt habe, so wie sie zu erklären sind. Und warum sollte ich sie euch so erklären, wie sie nicht zu erklären sind?“

๑๙๖. ‘‘อิเมสญฺจ, จุนฺท, ปุพฺพนฺตสหคตานํ ทิฏฺฐินิสฺสยานํ อิเมสญฺจ อปรนฺตสหคตานํ ทิฏฺฐินิสฺสยานํ ปหานาย สมติกฺกมาย เอวํ มยา จตฺตาโร สติปฏฺฐานา เทสิตา ปญฺญตฺตา. กตเม จตฺตาโร? อิธ, จุนฺท, ภิกฺขุ กาเย กายานุปสฺสี วิหรติ อาตาปี สมฺปชาโน สติมา วิเนยฺย โลเก อภิชฺฌาโทมนสฺสํ. เวทนาสุ เวทนานุปสฺสี…เป… จิตฺเต จิตฺตานุปสฺสี… ธมฺเมสุ ธมฺมานุปสฺสี วิหรติ อาตาปี สมฺปชาโน สติมา, วิเนยฺย โลเก อภิชฺฌาโทมนสฺสํ. อิเมสญฺจ จุนฺท, ปุพฺพนฺตสหคตานํ ทิฏฺฐินิสฺสยานํ อิเมสญฺจ อปรนฺตสหคตานํ ทิฏฺฐินิสฺสยานํ ปหานาย สมติกฺกมาย. เอวํ มยา อิเม จตฺตาโร สติปฏฺฐานา เทสิตา ปญฺญตฺตา’’ติ.

196. „Um sowohl diese vergangenheitsbezogenen Abhängigkeiten von Ansichten als auch diese zukunftsbezogenen Abhängigkeiten von Ansichten aufzugeben und zu überwinden, wurden von mir die vier Grundlagen der Achtsamkeit dargelegt und festgelegt. Welche vier? Da, Cunda, verweilt ein Mönch beim Körper, indem er den Körper betrachtet, eifrig, klar wissend und achtsam, nachdem er Verlangen und Trübsinn hinsichtlich der Welt überwunden hat. Bei den Gefühlen betrachtet er die Gefühle ... beim Geist betrachtet er den Geist ... bei den Geistesobjekten verweilt er, indem er die Geistesobjekte betrachtet, eifrig, klar wissend und achtsam, nachdem er Verlangen und Trübsinn hinsichtlich der Welt überwunden hat. Um sowohl diese vergangenheitsbezogenen Abhängigkeiten von Ansichten als auch diese zukunftsbezogenen Abhängigkeiten von Ansichten aufzugeben und zu überwinden, wurden von mir auf diese Weise diese vier Grundlagen der Achtsamkeit dargelegt und festgelegt.“

๑๙๗. เตน โข ปน สมเยน อายสฺมา อุปวาโณ ภควโต ปิฏฺฐิโต ฐิโต โหติ ภควนฺตํ พีชยมาโน. อถ โข อายสฺมา อุปวาโณ ภควนฺตํ เอตทโวจ – ‘‘อจฺฉริยํ, ภนฺเต, อพฺภุตํ, ภนฺเต! ปาสาทิโก วตายํ, ภนฺเต, ธมฺมปริยาโย; สุปาสาทิโก วตายํ ภนฺเต, ธมฺมปริยาโย, โก นามายํ ภนฺเต ธมฺมปริยาโย’’ติ? ‘‘ตสฺมาติห ตฺวํ, อุปวาณ, อิมํ ธมฺมปริยายํ ‘ปาสาทิโก’ ตฺเวว นํ ธาเรหี’’ติ. อิทมโวจ ภควา. อตฺตมโน อายสฺมา อุปวาโณ ภควโต ภาสิตํ อภินนฺทีติ.

197. Zu jener Zeit nun stand der ehrwürdige Upavāṇa hinter dem Erhabenen und fächelte dem Erhabenen Luft zu. Da sprach der ehrwürdige Upavāṇa zum Erhabenen: „Erstaunlich ist es, Herr, wunderbar ist es, Herr! Wie inspirierend ist doch diese Lehrdarlegung, Herr; wie überaus inspirierend ist doch diese Lehrdarlegung, Herr! Welchen Namen trägt diese Lehrdarlegung, Herr?“ „Deshalb, Upavāṇa, behalte diese Lehrdarlegung in diesem Sinne eben unter dem Namen ‚Inspirierend‘ (Pāsādika) in deinem Gedächtnis.“ Dies sprach der Erhabene. Erfreut stimmte der ehrwürdige Upavāṇa den Worten des Erhabenen zu.

ปาสาทิกสุตฺตํ นิฏฺฐิตํ ฉฏฺฐํ.

Das Pāsādika-Sutta, das sechste, ist abgeschlossen.

๗. ลกฺขณสุตฺตํ

7. 7. Lakkhaṇa-Sutta (Die Lehrrede über die Merkmale)

ทฺวตฺตึสมหาปุริสลกฺขณานิ

Die zweiunddreißig Merkmale eines Großen Mannes

๑๙๘. เอวํ [Pg.117] เม สุตํ – เอกํ สมยํ ภควา สาวตฺถิยํ วิหรติ เชตวเน อนาถปิณฺฑิกสฺส อาราเม. ตตฺร โข ภควา ภิกฺขู อามนฺเตสิ – ‘‘ภิกฺขโว’’ติ. ‘‘ภทฺทนฺเต’’ติ เต ภิกฺขู ภควโต ปจฺจสฺโสสุํ. ภควา เอตทโวจ –

198. So habe ich gehört: Einst weilte der Erhabene bei Sāvatthī im Jeta-Hain, im Park des Anāthapiṇḍika. Dort wandte sich der Erhabene an die Mönche mit den Worten: „Ihr Mönche!“ „Ehrwürdiger Herr!“, antworteten jene Mönche dem Erhabenen. Der Erhabene sprach dies:

๑๙๙. ‘‘ทฺวตฺตึสิมานิ, ภิกฺขเว, มหาปุริสสฺส มหาปุริสลกฺขณานิ, เยหิ สมนฺนาคตสฺส มหาปุริสสฺส ทฺเวว คติโย ภวนฺติ อนญฺญา. สเจ อคารํ อชฺฌาวสติ, ราชา โหติ จกฺกวตฺตี ธมฺมิโก ธมฺมราชา จาตุรนฺโต วิชิตาวี ชนปทตฺถาวริยปฺปตฺโต สตฺตรตนสมนฺนาคโต. ตสฺสิมานิ สตฺต รตนานิ ภวนฺติ; เสยฺยถิทํ, จกฺกรตนํ หตฺถิรตนํ อสฺสรตนํ มณิรตนํ อิตฺถิรตนํ คหปติรตนํ ปริณายกรตนเมว สตฺตมํ. ปโรสหสฺสํ โข ปนสฺส ปุตฺตา ภวนฺติ สูรา วีรงฺครูปา ปรเสนปฺปมทฺทนา. โส อิมํ ปถวึ สาครปริยนฺตํ อทณฺเฑน อสตฺเถน ธมฺเมน อภิวิชิย อชฺฌาวสติ. สเจ โข ปน อคารสฺมา อนคาริยํ ปพฺพชติ, อรหํ โหติ สมฺมาสมฺพุทฺโธ โลเก วิวฏฺฏจฺฉโท.

199. „Es gibt zweiunddreißig Merkmale eines Großen Mannes, ihr Mönche. Für einen Großen Mann, der mit diesen ausgestattet ist, gibt es nur zwei Bestimmungen und keine weitere. Wenn er das Hausleben führt, wird er ein Radbeherrscher (Cakkavatti), ein gerechter Herrscher, ein Gerechtigkeitskönig, Bezwinger der vier Weltgegenden, der seinem Land Stabilität verliehen hat und mit den sieben Juwelen ausgestattet ist. Ihm gehören diese sieben Juwelen; nämlich: das Rad-Juwel, das Elefanten-Juwel, das Ross-Juwel, das Edelstein-Juwel, das Frauen-Juwel, das Hausvater-Juwel und als siebtes das Berater-Juwel. Überdies hat er mehr als tausend Söhne, die Helden sind, von mutiger Gestalt, Zerstörer feindlicher Heere. Er regiert diese Erde bis zum Ozean, ohne Gewalt, ohne Waffen, allein durch Gerechtigkeit, nachdem er sie bezwungen hat. Wenn er aber vom Hausleben in die Hauslosigkeit hinauszieht, wird er ein Heiliger (Arahat), ein vollkommen Erleuchteter, der in der Welt den Schleier der Unwissenheit gelüftet hat.“

๒๐๐. ‘‘กตมานิ จ ตานิ, ภิกฺขเว, ทฺวตฺตึส มหาปุริสสฺส มหาปุริสลกฺขณานิ, เยหิ สมนฺนาคตสฺส มหาปุริสสฺส ทฺเวว คติโย ภวนฺติ อนญฺญา? สเจ อคารํ อชฺฌาวสติ, ราชา โหติ จกฺกวตฺตี…เป… สเจ โข ปน อคารสฺมา อนคาริยํ ปพฺพชติ, อรหํ โหติ สมฺมาสมฺพุทฺโธ โลเก วิวฏฺฏจฺฉโท.

200. „Und welches, ihr Mönche, sind jene zweiunddreißig Merkmale eines Großen Mannes, bei deren Vorhandensein einem Großen Mann nur zwei Bestimmungen offenstehen und keine weitere? Wenn er das Hausleben führt, wird er ein Radbeherrscher ... (wie oben) ... wenn er aber vom Hausleben in die Hauslosigkeit hinauszieht, wird er ein Heiliger, ein vollkommen Erleuchteter, der in der Welt den Schleier der Unwissenheit gelüftet hat.“

‘‘อิธ, ภิกฺขเว, มหาปุริโส สุปฺปติฏฺฐิตปาโท โหติ. ยมฺปิ, ภิกฺขเว, มหาปุริโส สุปฺปติฏฺฐิตปาโท โหติ, อิทมฺปิ, ภิกฺขเว, มหาปุริสสฺส มหาปุริสลกฺขณํ ภวติ.

„Hierbei, ihr Mönche, hat der Große Mann fest aufsetzende Füße. Dass der Große Mann fest aufsetzende Füße hat, das, ihr Mönche, ist ein Merkmal eines Großen Mannes an ihm.“

‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, มหาปุริสสฺส เหฏฺฐาปาทตเลสุ จกฺกานิ ชาตานิ โหนฺติ สหสฺสารานิ สเนมิกานิ สนาภิกานิ สพฺพาการปริปูรานิ. ยมฺปิ[Pg.118], ภิกฺขเว, มหาปุริสสฺส เหฏฺฐาปาทตเลสุ จกฺกานิ ชาตานิ โหนฺติ สหสฺสารานิ สเนมิกานิ สนาภิกานิ สพฺพาการปริปูรานิ, อิทมฺปิ, ภิกฺขเว, มหาปุริสสฺส มหาปุริสลกฺขณํ ภวติ.

„Weiterhin, ihr Mönche, sind auf den Fußsohlen des Großen Mannes Räder entstanden, mit tausend Speichen, mit Felgen und mit Naben, in jeder Hinsicht vollkommen. Dass auf den Fußsohlen des Großen Mannes Räder entstanden sind, mit tausend Speichen, mit Felgen und mit Naben, in jeder Hinsicht vollkommen, das, ihr Mönche, ist ein Merkmal eines Großen Mannes an ihm.“

‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, มหาปุริโส อายตปณฺหิ โหติ…เป… ทีฆงฺคุลิ โหติ… มุทุตลุนหตฺถปาโท โหติ… ชาลหตฺถปาโท โหติ… อุสฺสงฺขปาโท โหติ… เอณิชงฺโฆ โหติ… ฐิตโกว อโนนมนฺโต อุโภหิ ปาณิตเลหิ ชณฺณุกานิ ปริมสติ ปริมชฺชติ… โกโสหิตวตฺถคุยฺโห โหติ… สุวณฺณวณฺโณ โหติ กญฺจนสนฺนิภตฺตโจ… สุขุมจฺฉวิ โหติ, สุขุมตฺตา ฉวิยา รโชชลฺลํ กาเย น อุปลิมฺปติ… เอเกกโลโม โหติ, เอเกกานิ โลมานิ โลมกูเปสุ ชาตานิ… อุทฺธคฺคโลโม โหติ, อุทฺธคฺคานิ โลมานิ ชาตานิ นีลานิ อญฺชนวณฺณานิ กุณฺฑลาวฏฺฏานิ ทกฺขิณาวฏฺฏกชาตานิ … พฺรหฺมุชุคตฺโต โหติ… สตฺตุสฺสโท โหติ… สีหปุพฺพทฺธกาโย โหติ… จิตนฺตรํโส โหติ… นิคฺโรธปริมณฺฑโล โหติ, ยาวตกฺวสฺส กาโย ตาวตกฺวสฺส พฺยาโม ยาวตกฺวสฺส พฺยาโม ตาวตกฺวสฺส กาโย… สมวฏฺฏกฺขนฺโธ โหติ… รสคฺคสคฺคี โหติ… สีหหนุ โหติ… จตฺตาลีสทนฺโต โหติ … สมทนฺโต โหติ… อวิรฬทนฺโต โหติ… สุสุกฺกทาโฐ โหติ… ปหูตชิวฺโห โหติ… พฺรหฺมสฺสโร โหติ กรวีกภาณี… อภินีลเนตฺโต โหติ… โคปขุโม โหติ… อุณฺณา ภมุกนฺตเร ชาตา โหติ, โอทาตา มุทุตูลสนฺนิภา. ยมฺปิ, ภิกฺขเว, มหาปุริสสฺส อุณฺณา ภมุกนฺตเร ชาตา โหติ, โอทาตา มุทุตูลสนฺนิภา, อิทมฺปิ, ภิกฺขเว, มหาปุริสสฺส มหาปุริสลกฺขณํ ภวติ.

„Weiterhin, ihr Mönche, hat der Große Mann weit ausladende Fersen ... hat lange Finger und Zehen ... hat zarte und weiche Hände und Füße ... hat netzartig verbundene Hände und Füße ... hat hochsitzende Knöchel ... hat Waden wie eine Gazelle ... kann, während er aufrecht steht, ohne sich zu beugen, mit beiden Handflächen seine Knie berühren und reiben ... hat ein in einer Scheide verborgenes Geschlechtsorgan ... hat eine goldfarbene Haut, von goldglänzendem Aussehen ... hat eine feine Haut; wegen der Feinheit der Haut bleibt kein Staub oder Schmutz an seinem Körper hängen ... hat einzeln stehende Körperhaare; in jeder Pore ist nur ein einziges Haar gewachsen ... hat nach oben gerichtete Körperhaare; die Haare sind nach oben gewachsen, bläulich-schwarz wie Augensalbe, in Locken rechtsherum gewunden ... hat einen Körper, der so gerade wie der eines Brahma-Gottes ist ... hat sieben Wölbungen ... hat einen Oberkörper wie ein Löwe ... hat die Vertiefung zwischen den Schultern ausgefüllt ... hat die Ebenmäßigkeit eines Banyan-Baumes: wie hoch sein Körper ist, so weit reicht seine Spannweite, und wie weit seine Spannweite ist, so hoch ist sein Körper ... hat einen ebenmäßig gerundeten Nacken ... hat einen überaus feinen Geschmackssinn ... hat einen Kiefer wie ein Löwe ... hat vierzig Zähne ... hat ebenmäßige Zähne ... hat lückenlose Zähne ... hat strahlend weiße Eckzähne ... hat eine große Zunge ... hat eine Stimme wie Brahma, lieblich wie der Gesang des Karavīka-Vogels ... hat tiefblaue Augen ... hat Wimpern wie eine Kuh ... hat zwischen den Augenbrauen ein weißes Büschel feiner Haare (Uṇṇā) wachsen, weich wie Watte. Dass der Große Mann zwischen den Augenbrauen ein weißes Büschel feiner Haare wachsen hat, weich wie Watte, das, ihr Mönche, ist ein Merkmal eines Großen Mannes an ihm.“

‘‘ปุน จปรํ, ภิกฺขเว, มหาปุริโส อุณฺหีสสีโส โหติ. ยมฺปิ, ภิกฺขเว, มหาปุริโส อุณฺหีสสีโส โหติ, อิทมฺปิ, ภิกฺขเว, มหาปุริสสฺส มหาปุริสลกฺขณํ ภวติ.

„Weiterhin, ihr Mönche, hat der Große Mann ein Haupt wie mit einem königlichen Diadem gekrönt. Dass der Große Mann ein Haupt wie mit einem königlichen Diadem gekrönt hat, das, ihr Mönche, ist ein Merkmal eines Großen Mannes an ihm.“

‘‘อิมานิ โข ตานิ, ภิกฺขเว, ทฺวตฺตึส มหาปุริสสฺส มหาปุริสลกฺขณานิ, เยหิ สมนฺนาคตสฺส มหาปุริสสฺส ทฺเวว คติโย ภวนฺติ อนญฺญา. สเจ [Pg.119] อคารํ อชฺฌาวสติ, ราชา โหติ จกฺกวตฺตี…เป… สเจ โข ปน อคารสฺมา อนคาริยํ ปพฺพชติ, อรหํ โหติ สมฺมาสมฺพุทฺโธ โลเก วิวฏฺฏจฺฉโท.

„Dies nun, ihr Mönche, sind jene zweiunddreißig Merkmale eines Großen Mannes, bei deren Vorhandensein einem Großen Mann nur zwei Bestimmungen offenstehen und keine weitere. Wenn er das Hausleben führt, wird er ein Radbeherrscher ... wenn er aber vom Hausleben in die Hauslosigkeit hinauszieht, wird er ein Heiliger, ein vollkommen Erleuchteter, der in der Welt den Schleier der Unwissenheit gelüftet hat.“

‘‘อิมานิ โข, ภิกฺขเว, ทฺวตฺตึส มหาปุริสสฺส มหาปุริสลกฺขณานิ พาหิรกาปิ อิสโย ธาเรนฺติ, โน จ โข เต ชานนฺติ – ‘อิมสฺส กมฺมสฺส กฏตฺตา อิทํ ลกฺขณํ ปฏิลภตี’ติ.

„Diese zweiunddreißig Merkmale eines Großen Mannes, ihr Mönche, überliefern auch die außenstehenden Seher; doch sie wissen nicht: ‚Aufgrund der Vollbringung dieser speziellen Tat erlangt man dieses Merkmal.‘“

(๑) สุปฺปติฏฺฐิตปาทตาลกฺขณํ

(1) Das Merkmal der fest aufsetzenden Füße

๒๐๑. ‘‘ยมฺปิ, ภิกฺขเว, ตถาคโต ปุริมํ ชาตึ ปุริมํ ภวํ ปุริมํ นิเกตํ ปุพฺเพ มนุสฺสภูโต สมาโน ทฬฺหสมาทาโน อโหสิ กุสเลสุ ธมฺเมสุ, อวตฺถิตสมาทาโน กายสุจริเต วจีสุจริเต มโนสุจริเต ทานสํวิภาเค สีลสมาทาเน อุโปสถุปวาเส มตฺเตยฺยตาย เปตฺเตยฺยตาย สามญฺญตาย พฺรหฺมญฺญตาย กุเล เชฏฺฐาปจายิตาย อญฺญตรญฺญตเรสุ จ อธิกุสเลสุ ธมฺเมสุ. โส ตสฺส กมฺมสฺส กฏตฺตา อุปจิตตฺตา อุสฺสนฺนตฺตา วิปุลตฺตา กายสฺส เภทา ปรํ มรณา สุคตึ สคฺคํ โลกํ อุปปชฺชติ. โส ตตฺถ อญฺเญ เทเว ทสหิ ฐาเนหิ อธิคฺคณฺหาติ ทิพฺเพน อายุนา ทิพฺเพน วณฺเณน ทิพฺเพน สุเขน ทิพฺเพน ยเสน ทิพฺเพน อาธิปเตยฺเยน ทิพฺเพหิ รูเปหิ ทิพฺเพหิ สทฺเทหิ ทิพฺเพหิ คนฺเธหิ ทิพฺเพหิ รเสหิ ทิพฺเพหิ โผฏฺฐพฺเพหิ. โส ตโต จุโต อิตฺถตฺตํ อาคโต สมาโน อิมํ มหาปุริสลกฺขณํ ปฏิลภติ. สุปฺปติฏฺฐิตปาโท โหติ. สมํ ปาทํ ภูมิยํ นิกฺขิปติ, สมํ อุทฺธรติ, สมํ สพฺพาวนฺเตหิ ปาทตเลหิ ภูมึ ผุสติ.

201. „Mönche, insofern der Tathāgata in früheren Geburten, in früherem Dasein, in früheren Wohnstätten, als er einst ein Mensch war, fest entschlossen in heilsamen Dingen war und unerschütterlich verharrte in rechtem Wandel des Körpers, der Rede und des Geistes, im Geben und Teilen, in der Übung der Tugendregeln, in der Beachtung des Uposatha, in der Ehrfurcht gegenüber Mutter und Vater, in der Achtung vor Asketen und Brahmanen, in der Ehrerbietung gegenüber den Ältesten der Sippe und in anderen überragenden heilsamen Handlungen – durch das Verrichten, das Ansammeln, die Fülle und die Weite dieses Wirkens (Kamma), wurde er nach dem Zerfall des Körpers, nach dem Tode, in einer glücklichen Fährte, in einer himmlischen Welt wiedergeboren. Dort übertraf er die anderen Götter in zehn Belangen: an himmlischer Lebensdauer, himmlischer Schönheit, himmlischem Glück, himmlischem Ansehen, himmlischer Macht sowie an himmlischen Formen, Tönen, Gerüchen, Geschmäckern und Berührungen. Von dort verschieden und in diesen Zustand (als Mensch) gelangt, erlangt er dieses Merkmal eines Großen Mannes: Er hat fest aufstehende Füße. Er setzt den Fuß gleichmäßig auf die Erde, hebt ihn gleichmäßig ab und berührt mit der gesamten Fläche der Fußsohlen gleichmäßig den Boden.“

๒๐๒. ‘‘โส เตน ลกฺขเณน สมนฺนาคโต สเจ อคารํ อชฺฌาวสติ, ราชา โหติ จกฺกวตฺตี ธมฺมิโก ธมฺมราชา จาตุรนฺโต วิชิตาวี ชนปทตฺถาวริยปฺปตฺโต สตฺตรตนสมนฺนาคโต. ตสฺสิมานิ สตฺต รตนานิ ภวนฺติ; เสยฺยถิทํ, จกฺกรตนํ หตฺถิรตนํ อสฺสรตนํ มณิรตนํ อิตฺถิรตนํ คหปติรตนํ ปริณายกรตนเมว สตฺตมํ. ปโรสหสฺสํ โข ปนสฺส ปุตฺตา ภวนฺติ สูรา วีรงฺครูปา ปรเสนปฺปมทฺทนา. โส อิมํ ปถวึ สาครปริยนฺตํ อขิลมนิมิตฺตมกณฺฏกํ อิทฺธํ ผีตํ เขมํ สิวํ นิรพฺพุทํ อทณฺเฑน อสตฺเถน ธมฺเมน อภิวิชิย อชฺฌาวสติ[Pg.120]. ราชา สมาโน กึ ลภติ? อกฺขมฺภิโย โหติ เกนจิ มนุสฺสภูเตน ปจฺจตฺถิเกน ปจฺจามิตฺเตน. ราชา สมาโน อิทํ ลภติ. ‘‘สเจ โข ปน อคารสฺมา อนคาริยํ ปพฺพชติ, อรหํ โหติ สมฺมาสมฺพุทฺโธ โลเก วิวฏฺฏจฺฉโท. พุทฺโธ สมาโน กึ ลภติ? อกฺขมฺภิโย โหติ อพฺภนฺตเรหิ วา พาหิเรหิ วา ปจฺจตฺถิเกหิ ปจฺจามิตฺเตหิ ราเคน วา โทเสน วา โมเหน วา สมเณน วา พฺราหฺมเณน วา เทเวน วา มาเรน วา พฺรหฺมุนา วา เกนจิ วา โลกสฺมึ. พุทฺโธ สมาโน อิทํ ลภติ’’. เอตมตฺถํ ภควา อโวจ.

202. „Ausgestattet mit diesem Merkmal, wird er, wenn er im Hause weilt, ein König, ein Weltherrscher (Cakkavattī), ein gerechter Dharmarāja, Herr über die vier Weltgegenden, ein Sieger, der seinem Land Stabilität verleiht und mit den sieben Juwelen ausgestattet ist. Ihm gehören diese sieben Juwelen, nämlich: das Rad-Juwel, das Elefanten-Juwel, das Ross-Juwel, das Edelstein-Juwel, das Frauen-Juwel, das Schatzmeister-Juwel und als siebtes das Berater-Juwel. Er hat mehr als tausend Söhne, die tapfer, von heldenhafter Gestalt und Bezwinger feindlicher Heere sind. Er herrscht über diese Erde bis zum Ozean, frei von Unruhen, Hindernissen oder Dornen, wohlhabend, blühend, sicher, friedvoll und frei von Gefahr, ohne Strafe oder Waffe, allein durch Gerechtigkeit (Dhamma). Was erlangt er, wenn er König ist? Er ist unerschütterlich und kann von keinem menschlichen Widersacher oder Feind aufgehalten werden. Dies erlangt er als König. Wenn er jedoch vom Haus in die Hauslosigkeit hinauszieht, wird er ein Heiliger (Araha), ein vollkommen Erleuchteter (Sammāsambuddho) in der Welt, der den Schleier (der Unwissenheit) entfernt hat. Was erlangt er, wenn er ein Buddha ist? Er ist unerschütterlich gegenüber inneren oder äußeren Widersachern und Feinden – ob Gier, Hass oder Verblendung, ob Asketen, Brahmanen, Götter, Māra, Brahmā oder irgendjemand sonst in der Welt. Dies erlangt er als Buddha.“ Dies verkündete der Erhabene.

๒๐๓. ตตฺเถตํ วุจฺจติ –

203. Dazu wird dies gesagt:

‘‘สจฺเจ จ ธมฺเม จ ทเม จ สํยเม,โสเจยฺยสีลาลยุโปสเถสุ จ;

ทาเน อหึสาย อสาหเส รโต,ทฬฺหํ สมาทาย สมตฺตมาจริ.

„In Wahrhaftigkeit, Tugend, Selbstzähmung und Beherrschung, in Reinheit, in der Verankerung in der Sittlichkeit und in den Uposatha-Feiern; in Freigebigkeit, Gewaltlosigkeit und Friedfertigkeit verweilte er freudig, hielt fest an seinen Gelübden und vollendete den rechten Wandel.“

‘‘โส เตน กมฺเมน ทิวํ สมกฺกมิ,สุขญฺจ ขิฑฺฑารติโย จ อนฺวภิ ;

ตโต จวิตฺวา ปุนราคโต อิธ,สเมหิ ปาเทหิ ผุสี วสุนฺธรํ.

„Durch dieses Kamma stieg er in die himmlische Welt auf und genoss dort Glück und göttliche Freuden. Von dort verschieden und wieder hierher gelangt, berührt er nun mit ebenmäßigen Füßen die Erde.“

‘‘พฺยากํสุ เวยฺยญฺชนิกา สมาคตา,สมปฺปติฏฺฐสฺส น โหติ ขมฺภนา;

คิหิสฺส วา ปพฺพชิตสฺส วา ปุน,ตํ ลกฺขณํ ภวติ ตทตฺถโชตกํ.

„Die versammelten Zeichenleser erklärten: Für den, dessen Füße gleichmäßig aufstehen, gibt es kein Hindernis; ob als Hausbewohner oder als Hinausgezogener – dieses Merkmal offenbart die entsprechende Frucht.“

‘‘อกฺขมฺภิโย โหติ อคารมาวสํ,ปราภิภู สตฺตุภิ นปฺปมทฺทโน;

มนุสฺสภูเตนิธ โหติ เกนจิ,อกฺขมฺภิโย ตสฺส ผเลน กมฺมุโน.

„Als Hausbewohner ist er unerschütterlich, ein Bezwinger anderer, der von Feinden nicht unterdrückt werden kann; kein Mensch in dieser Welt kann ihn aufhalten, dies ist die Frucht seines Wirkens.“

‘‘สเจ [Pg.121] จ ปพฺพชฺชมุเปติ ตาทิโส,เนกฺขมฺมฉนฺทาภิรโต วิจกฺขโณ;

อคฺโค น โส คจฺฉติ ชาตุ ขมฺภนํ,นรุตฺตโม เอส หิ ตสฺส ธมฺมตา’’ติ.

„Und wenn ein solcher zur Entsagung gelangt, ist er weise und findet Freude am Verlangen nach Befreiung; als der Höchste der Wesen ist er niemals aufzuhalten – wahrlich, dies ist die Wesensart des edelsten aller Menschen.“

(๒) ปาทตลจกฺกลกฺขณํ

(2) Das Merkmal der Räder auf den Fußsohlen

๒๐๔. ‘‘ยมฺปิ, ภิกฺขเว, ตถาคโต ปุริมํ ชาตึ ปุริมํ ภวํ ปุริมํ นิเกตํ ปุพฺเพ มนุสฺสภูโต สมาโน พหุชนสฺส สุขาวโห อโหสิ, อุพฺเพคอุตฺตาสภยํ อปนุทิตา, ธมฺมิกญฺจ รกฺขาวรณคุตฺตึ สํวิธาตา, สปริวารญฺจ ทานํ อทาสิ. โส ตสฺส กมฺมสฺส กฏตฺตา อุปจิตตฺตา อุสฺสนฺนตฺตา วิปุลตฺตา กายสฺส เภทา ปรํ มรณา สุคตึ สคฺคํ โลกํ อุปปชฺชติ…เป… โส ตโต จุโต อิตฺถตฺตํ อาคโต สมาโน อิมํ มหาปุริสลกฺขณํ ปฏิลภติ. เหฏฺฐาปาทตเลสุ จกฺกานิ ชาตานิ โหนฺติ สหสฺสารานิ สเนมิกานิ สนาภิกานิ สพฺพาการปริปูรานิ สุวิภตฺตนฺตรานิ.

204. „Mönche, insofern der Tathāgata in früheren Geburten, in früherem Dasein, in früheren Wohnstätten, als er einst ein Mensch war, vielen Menschen Glück brachte, Furcht, Zittern und Schrecken vertrieb, für gerechten Schutz, Schirm und Sicherheit sorgte und Gaben mitsamt Zubehör darbrachte – durch das Verrichten, das Ansammeln, die Fülle und die Weite dieses Wirkens wurde er nach dem Tode in einer glücklichen Fährte, in einer himmlischen Welt wiedergeboren... Von dort verschieden und hierher gelangt, erlangt er dieses Merkmal eines Großen Mannes: Auf seinen Fußsohlen sind Räder entstanden, mit tausend Speichen, mit Felgen und Naben, in jeder Hinsicht vollkommen und wohlgegliedert.“

‘‘โส เตน ลกฺขเณน สมนฺนาคโต สเจ อคารํ อชฺฌาวสติ, ราชา โหติ จกฺกวตฺตี…เป… ราชา สมาโน กึ ลภติ? มหาปริวาโร โหติ; มหาสฺส โหนฺติ ปริวารา พฺราหฺมณคหปติกา เนคมชานปทา คณกมหามตฺตา อนีกฏฺฐา โทวาริกา อมจฺจา ปาริสชฺชา ราชาโน โภคิยา กุมารา. ราชา สมาโน อิทํ ลภติ. สเจ โข ปน อคารสฺมา อนคาริยํ ปพฺพชติ, อรหํ โหติ สมฺมาสมฺพุทฺโธ โลเก วิวฏฺฏจฺฉโท. พุทฺโธ สมาโน กึ ลภติ? มหาปริวาโร โหติ; มหาสฺส โหนฺติ ปริวารา ภิกฺขู ภิกฺขุนิโย อุปาสกา อุปาสิกาโย เทวา มนุสฺสา อสุรา นาคา คนฺธพฺพา. พุทฺโธ สมาโน อิทํ ลภติ’’. เอตมตฺถํ ภควา อโวจ.

„Ausgestattet mit diesem Merkmal, wird er, wenn er im Hause weilt, ein Weltherrscher... Was erlangt er als König? Er hat ein großes Gefolge; sein Gefolge besteht aus zahlreichen Brahmanen, Hausvätern, Städtern, Landbewohnern, Rechnungsmeistern, hohen Ministern, Kriegern, Torwächtern, Räten, Fürsten, Lehnsherren und Prinzen. Dies erlangt er als König. Wenn er jedoch in die Hauslosigkeit zieht, wird er ein Arahat, ein Sammāsambuddha... Was erlangt er als Buddha? Er hat ein großes Gefolge; sein Gefolge besteht aus zahlreichen Mönchen, Nonnen, Laienanhängern, Laienanhängerinnen, Göttern, Menschen, Asuras, Nagas und Gandharvas. Dies erlangt er als Buddha.“ Dies verkündete der Erhabene.

๒๐๕. ตตฺเถตํ วุจฺจติ –

205. Dazu wird dies gesagt:

‘‘ปุเร ปุรตฺถา ปุริมาสุ ชาติสุ,มนุสฺสภูโต พหุนํ สุขาวโห;

อุพฺเภคอุตฺตาสภยาปนูทโน,คุตฺตีสุ รกฺขาวรเณสุ อุสฺสุโก.

„Einst in früheren Zeiten, in vergangenen Geburten, brachte er als Mensch vielen Glück; er vertrieb Furcht, Zittern und Schrecken und bemühte sich eifrig um Schirm, Schutz und Sicherheit.“

‘‘โส [Pg.122] เตน กมฺเมน ทิวํ สมกฺกมิ,สุขญฺจ ขิฑฺฑารติโย จ อนฺวภิ;

ตโต จวิตฺวา ปุนราคโต อิธ,จกฺกานิ ปาเทสุ ทุเวสุ วินฺทติ.

„Durch dieses Kamma stieg er in die himmlische Welt auf und genoss dort Glück und göttliche Freuden. Von dort verschieden und wieder hierher gelangt, findet er nun Räder auf seinen beiden Füßen vor.“

‘‘สมนฺตเนมีนิ สหสฺสรานิ จ,พฺยากํสุ เวยฺยญฺชนิกา สมาคตา;

ทิสฺวา กุมารํ สตปุญฺญลกฺขณํ,ปริวารวา เหสฺสติ สตฺตุมทฺทโน.

Die Experten für Körpermerkmale kamen zusammen und sahen den Knaben, der die Merkmale von hundertfachem Verdienst besaß, und sagten voraus: „Er wird ein großes Gefolge haben und seine Feinde bezwingen.“

ตถา หี จกฺกานิ สมนฺตเนมินิ,สเจ น ปพฺพชฺชมุเปติ ตาทิโส;

วตฺเตติ จกฺกํ ปถวึ ปสาสติ,ตสฺสานุยนฺตาธ ภวนฺติ ขตฺติยา.

Denn da sich an seinen Fußsohlen Räder mit vollständigen Felgen befinden, wird er, wenn ein solcher nicht in die Hauslosigkeit zieht, das Rad der Herrschaft drehen und die Erde regieren; die Kriegerfürsten (Khattiyas) werden hier seine Gefolgsleute sein.

‘‘มหายสํ สํปริวารยนฺติ นํ,สเจ จ ปพฺพชฺชมุเปติ ตาทิโส;

เนกฺขมฺมฉนฺทาภิรโต วิจกฺขโณ,เทวามนุสฺสาสุรสกฺกรกฺขสา.

Ein großes Gefolge wird ihn umschwärmen. Wenn aber ein solcher in die Hauslosigkeit zieht, weise und der Freude an der Entsagung hingegeben, so werden ihn Götter, Menschen, Asuras, Sakkas und Rakkhasas umgeben.

‘‘คนฺธพฺพนาคา วิหคา จตุปฺปทา,อนุตฺตรํ เทวมนุสฺสปูชิตํ;

มหายสํ สํปริวารยนฺติ น’’นฺติ.

Gandharvas, Nagas, Vögel und Vierfüßler werden ihn, den Unvergleichlichen, der von Göttern und Menschen verehrt wird, den Ruhmreichen, umschwärmen.

(๓-๕) อายตปณฺหิตาทิติลกฺขณํ

(3-5) Das Merkmal der langen Fersen und weitere Merkmale

๒๐๖. ‘‘ยมฺปิ, ภิกฺขเว, ตถาคโต ปุริมํ ชาตึ ปุริมํ ภวํ ปุริมํ นิเกตํ ปุพฺเพ มนุสฺสภูโต สมาโน ปาณาติปาตํ ปหาย ปาณาติปาตา ปฏิวิรโต อโหสิ นิหิตทณฺโฑ นิหิตสตฺโถ ลชฺชี ทยาปนฺโน, สพฺพปาณภูตหิตานุกมฺปี วิหาสิ. โส ตสฺส กมฺมสฺส กฏตฺตา อุปจิตตฺตา อุสฺสนฺนตฺตา วิปุลตฺตา…เป… โส ตโต จุโต อิตฺถตฺตํ อาคโต สมาโน อิมานิ ตีณิ มหาปุริสลกฺขณานิ ปฏิลภติ. อายตปณฺหิ จ โหติ, ทีฆงฺคุลิ จ พฺรหฺมุชุคตฺโต จ.

206. „Mönche, als der Tathagata in einem früheren Leben, einer früheren Existenz, einem früheren Aufenthalt, ehemals als Mensch geboren, das Töten von Lebewesen aufgegeben hatte und vom Töten von Lebewesen abstand, da legte er Stock und Waffe nieder; er war schamhaft, voller Mitleid und lebte zum Wohle aller Lebewesen. Durch das Ausführen, Ansammeln, Überwiegen und die Fülle jenes Wirkens ... als er von dort verschied und in diese Welt kam, erlangte er diese drei Merkmale eines Großen Mannes: Er hat lange Fersen, lange Finger und einen Körper, der so gerade ist wie der eines Brahma-Gottes.“

‘‘โส [Pg.123] เตหิ ลกฺขเณหิ สมนฺนาคโต สเจ อคารํ อชฺฌาวสติ, ราชา โหติ จกฺกวตฺตี…เป… ราชา สมาโน กึ ลภติ? ทีฆายุโก โหติ จิรฏฺฐิติโก, ทีฆมายุํ ปาเลติ, น สกฺกา โหติ อนฺตรา ชีวิตา โวโรเปตุํ เกนจิ มนุสฺสภูเตน ปจฺจตฺถิเกน ปจฺจามิตฺเตน. ราชา สมาโน อิทํ ลภติ… พุทฺโธ สมาโน กึ ลภติ? ทีฆายุโก โหติ จิรฏฺฐิติโก, ทีฆมายุํ ปาเลติ, น สกฺกา โหติ อนฺตรา ชีวิตา โวโรเปตุํ ปจฺจตฺถิเกหิ ปจฺจามิตฺเตหิ สมเณน วา พฺราหฺมเณน วา เทเวน วา มาเรน วา พฺรหฺมุนา วา เกนจิ วา โลกสฺมึ. พุทฺโธ สมาโน อิทํ ลภติ’’. เอตมตฺถํ ภควา อโวจ.

„Mit diesen Merkmalen ausgestattet, wird er, wenn er das häusliche Leben führt, ein Rad drehender Herrscher ... Was erlangt er als König? Er ist langlebig, von langer Dauer, er bewahrt ein langes Leben; kein menschlicher Widersacher oder Feind kann ihn vorzeitig des Lebens berauben. Dies erlangt er als König ... Was erlangt er als Buddha? Er ist langlebig, von langer Dauer, er bewahrt ein langes Leben; kein Widersacher oder Feind – sei es ein Asket, ein Brahmane, ein Gott, Mara, ein Brahma-Gott oder irgendjemand in der Welt – kann ihn vorzeitig des Lebens berauben. Dies erlangt er als Buddha.“ Dies sprach der Erhabene.

๒๐๗. ตตฺเถตํ วุจฺจติ –

207. Dazu wird folgendes gesagt:

‘‘มารณวธภยตฺตโน วิทิตฺวา,ปฏิวิรโต ปรํ มารณายโหสิ;

เตน สุจริเตน สคฺคมคมา,สุกตผลวิปากมนุโภสิ.

„Da er die Furcht vor dem Tod für sich selbst erkannte, sah er davon ab, andere zu töten. Durch dieses gute Verhalten gelangte er in die Götterwelt und genoss die Reife der Früchte seiner guten Taten.“

‘‘จวิย ปุนริธาคโต สมาโน,ปฏิลภติ อิธ ตีณิ ลกฺขณานิ;

ภวติ วิปุลทีฆปาสณฺหิโก,พฺรหฺมาว สุชุ สุโภ สุชาตคตฺโต.

„Von dort verschieden und wieder hierher gekommen, erlangt er hier drei Merkmale: Er hat breite und lange Fersen, ist gerade wie ein Brahma-Gott, schön und wohlgestaltet an Gliedern.“

‘‘สุภุโช สุสุ สุสณฺฐิโต สุชาโต,มุทุตลุนงฺคุลิยสฺส โหนฺติ;

ทีฆา ตีภิ ปุริสวรคฺคลกฺขเณหิ,จิรยปนาย กุมารมาทิสนฺติ.

„Schöne Arme, jugendlich, wohlgeformt, wohlgeboren, seine Finger sind weich und zart. Aufgrund dieser drei vorzüglichsten Merkmale eines Mannes sagen die Weisen dem Knaben ein langes Leben voraus.“

‘‘ภวติ ยทิ คิหี จิรํ ยเปติ,จิรตรํ ปพฺพชติ ยทิ ตโต หิ;

ยาปยติ จ วสิทฺธิภาวนาย,อิติ ทีฆายุกตาย ตํ นิมิตฺต’’นฺติ.

„Wenn er ein Hausvater bleibt, lebt er lange; wenn er jedoch in die Hauslosigkeit zieht, lebt er noch viel länger. Durch die Entfaltung der Meisterschaft lässt er das Leben andauern. So weisen diese Merkmale auf Langlebigkeit hin.“

(๖) สตฺตุสฺสทตาลกฺขณํ

(6) Das Merkmal der sieben Erhebungen

๒๐๘. ‘‘ยมฺปิ[Pg.124], ภิกฺขเว, ตถาคโต ปุริมํ ชาตึ ปุริมํ ภวํ ปุริมํ นิเกตํ ปุพฺเพ มนุสฺสภูโต สมาโน ทาตา อโหสิ ปณีตานํ รสิตานํ ขาทนียานํ โภชนียานํ สายนียานํ เลหนียานํ ปานานํ. โส ตสฺส กมฺมสฺส กฏตฺตา…เป… โส ตโต จุโต อิตฺถตฺตํ อาคโต สมาโน อิมํ มหาปุริสลกฺขณํ ปฏิลภติ, สตฺตุสฺสโท โหติ, สตฺตสฺส อุสฺสทา โหนฺติ; อุโภสุ หตฺเถสุ อุสฺสทา โหนฺติ, อุโภสุ ปาเทสุ อุสฺสทา โหนฺติ, อุโภสุ อํสกูเฏสุ อุสฺสทา โหนฺติ, ขนฺเธ อุสฺสโท โหติ.

208. „Mönche, als der Tathagata in einem früheren Leben, einer früheren Existenz, einem früheren Aufenthalt, ehemals als Mensch geboren, ein Geber von vorzüglichen, schmackhaften Speisen, festen und weichen Nahrungsmitteln, zum Kosten, Lecken und Trinken war ... Durch das Ausführen jenes Wirkens ... erlangte er dieses Merkmal eines Großen Mannes: Er hat sieben Erhebungen. An sieben Stellen ist sein Fleisch voll: An beiden Händen sind Erhebungen, an beiden Füßen sind Erhebungen, an beiden Schultern sind Erhebungen und am Nacken ist eine Erhebung.“

‘‘โส เตน ลกฺขเณน สมนฺนาคโต สเจ อคารํ อชฺฌาวสติ, ราชา โหติ จกฺกวตฺตี…เป… ราชา สมาโน กึ ลภติ? ลาภี โหติ ปณีตานํ รสิตานํ ขาทนียานํ โภชนียานํ สายนียานํ เลหนียานํ ปานานํ. ราชา สมาโน อิทํ ลภติ… พุทฺโธ สมาโน กึ ลภติ? ลาภี โหติ ปณีตานํ รสิตานํ ขาทนียานํ โภชนียานํ สายนียานํ เลหนียานํ ปานานํ. พุทฺโธ สมาโน อิทํ ลภติ’’. เอตมตฺถํ ภควา อโวจ.

„Mit diesem Merkmal ausgestattet, wird er, wenn er das häusliche Leben führt, ein Rad drehender Herrscher ... Was erlangt er als König? Er ist ein Empfänger von vorzüglichen, schmackhaften Speisen, festen und weichen Nahrungsmitteln, zum Kosten, Lecken und Trinken. Dies erlangt er als König ... Was erlangt er als Buddha? Er wird ein Empfänger von vorzüglichen, schmackhaften Speisen, festen und weichen Nahrungsmitteln, zum Kosten, Lecken und Trinken. Dies erlangt er als Buddha.“ Dies sprach der Erhabene.

๒๐๙. ตตฺเถตํ วุจฺจติ –

209. Dazu wird folgendes gesagt:

‘‘ขชฺชโภชฺชมถ เลยฺย สายิยํ,อุตฺตมคฺครสทายโก อหุ;

เตน โส สุจริเตน กมฺมุนา,นนฺทเน จิรมภิปฺปโมทติ.

„Er war ein Geber von besten, vorzüglichen Geschmacksrichtungen – von festen und weichen Speisen sowie von Leck- und Kostproben. Durch dieses wohlgeübte Wirken erfreute er sich lange im Nandana-Hain.“

‘‘สตฺต จุสฺสเท อิธาธิคจฺฉติ,หตฺถปาทมุทุตญฺจ วินฺทติ;

อาหุ พฺยญฺชนนิมิตฺตโกวิทา,ขชฺชโภชฺชรสลาภิตาย นํ.

„Hier erlangt er die sieben Erhebungen und gewinnt Weichheit an Händen und Füßen. Experten in den Anzeichen und Merkmalen sagten voraus, dass er Empfänger von Speisen und köstlichem Geschmack sein werde.“

‘‘ยํ คิหิสฺสปิ ตทตฺถโชตกํ,ปพฺพชฺชมฺปิ จ ตทาธิคจฺฉติ;

ขชฺชโภชฺชรสลาภิรุตฺตมํ,อาหุ สพฺพคิหิพนฺธนจฺฉิท’’นฺติ.

„Was für den Hausvater den entsprechenden Nutzen anzeigt, das erlangt er auch in der Hauslosigkeit. Als Buddha, der alle Fesseln des häuslichen Lebens zerrissen hat, ist er ein Empfänger von vorzüglichen Speisen und bestem Geschmack.“

(๗-๘) กรจรณมุทุชาลตาลกฺขณานิ

(7-8) Die Merkmale der weichen und netzartigen Hände und Füße

๒๑๐. ‘‘ยมฺปิ[Pg.125], ภิกฺขเว, ตถาคโต ปุริมํ ชาตึ ปุริมํ ภวํ ปุริมํ นิเกตํ ปุพฺเพ มนุสฺสภูโต สมาโน จตูหิ สงฺคหวตฺถูหิ ชนํ สงฺคาหโก อโหสิ – ทาเนน เปยฺยวชฺเชน อตฺถจริยาย สมานตฺตตาย. โส ตสฺส กมฺมสฺส กฏตฺตา…เป… โส ตโต จุโต อิตฺถตฺตํ อาคโต สมาโน อิมานิ ทฺเว มหาปุริสลกฺขณานิ ปฏิลภติ. มุทุตลุนหตฺถปาโท จ โหติ ชาลหตฺถปาโท จ.

210. „Mönche, als der Tathagata in einem früheren Leben, einer früheren Existenz, einem früheren Aufenthalt, ehemals als Mensch geboren, die Menschen durch die vier Grundlagen des helfenden Handelns gewann – durch Geben, freundliche Rede, gemeinnütziges Wirken und Gleichbehandlung ... Durch das Ausführen jenes Wirkens ... erlangte er diese zwei Merkmale eines Großen Mannes: Er hat zarte, weiche Hände und Füße sowie netzartige Hände und Füße.“

‘‘โส เตหิ ลกฺขเณหิ สมนฺนาคโต สเจ อคารํ อชฺฌาวสติ, ราชา โหติ จกฺกวตฺตี…เป… ราชา สมาโน กึ ลภติ? สุสงฺคหิตปริชโน โหติ, สุสงฺคหิตาสฺส โหนฺติ พฺราหฺมณคหปติกา เนคมชานปทา คณกมหามตฺตา อนีกฏฺฐา โทวาริกา อมจฺจา ปาริสชฺชา ราชาโน โภคิยา กุมารา. ราชา สมาโน อิทํ ลภติ… พุทฺโธ สมาโน กึ ลภติ? สุสงฺคหิตปริชโน โหติ, สุสงฺคหิตาสฺส โหนฺติ ภิกฺขู ภิกฺขุนิโย อุปาสกา อุปาสิกาโย เทวา มนุสฺสา อสุรา นาคา คนฺธพฺพา. พุทฺโธ สมาโน อิทํ ลภติ’’. เอตมตฺถํ ภควา อโวจ.

„Mit diesen Merkmalen ausgestattet, wenn er im Hause weilt, wird er ein Rad drehender König (Cakkavatti) ... Wenn er König ist, was erlangt er? Er hat ein wohlgeeintes Gefolge; ihm folgen wohlgeeint Brahmanen und Hausväter, Stadt- und Landbewohner, Rechnungsführer und hohe Beamte, Soldaten, Torhüter, Minister, Ratsherren, Könige, Statthalter und Prinzen. Als König erlangt er dies ... Wenn er ein Buddha ist, was erlangt er? Er hat ein wohlgeeintes Gefolge; ihm folgen wohlgeeint Mönche und Nonnen, Laienanhänger und Laienanhängerinnen, Götter, Menschen, Asuras, Nagas und Gandharvas. Als Buddha erlangt er dies.“ Diesen Sinn sprach der Erhabene.

๒๑๑. ตตฺเถตํ วุจฺจติ –

211. Dazu wird dies gesagt:

‘‘ทานมฺปิ จตฺถจริยตญฺจ,ปิยวาทิตญฺจ สมานตฺตตญฺจ ;

กริยจริยสุสงฺคหํ พหูนํ,อนวมเตน คุเณน ยาติ สคฺคํ.

„Durch Freigiebigkeit und hilfreiches Wirken, durch liebenswürdige Rede und Gleichmut; durch das Üben dieser Arten der Zuwendung zum Wohle vieler gelangt er durch sein untadeliges Verdienst in den Himmel.“

‘‘จวิย ปุนริธาคโต สมาโน,กรจรณมุทุตญฺจ ชาลิโน จ;

อติรุจิรสุวคฺคุทสฺสเนยฺยํ,ปฏิลภติ ทหโร สุสุ กุมาโร.

„Von dort geschieden und wieder hierher gekommen, erlangt er als zarter, junger Knabe weiche Hand- und Fußflächen und netzartige Linien an Händen und Füßen, von äußerst liebenswürdigem, wohlgeformtem und ansehnlichem Erscheinen.“

‘‘ภวติ [Pg.126] ปริชนสฺสโว วิเธยฺโย,มหิมํ อาวสิโต สุสงฺคหิโต;

ปิยวทู หิตสุขตํ ชิคีสมาโน,อภิรุจิตานิ คุณานิ อาจรติ.

„Sein Gefolge ist ihm gehorsam und fügsam; die Erde beherrschend, ist er wohlgeeint; freundlich redend und das Wohl und Glück suchend, übt er die hochgeschätzten Tugenden aus.“

‘‘ยทิ จ ชหติ สพฺพกามโภคํ,กถยติ ธมฺมกถํ ชิโน ชนสฺส;

วจนปฏิกรสฺสาภิปฺปสนฺนา,สุตฺวาน ธมฺมานุธมฺมมาจรนฺตี’’ติ.

„Und wenn er allen Sinnesgenuss aufgibt, verkündet er als Sieger (Jina) dem Volke die Lehrrede; die Menschen, die seinen Worten folgen und voller Vertrauen sind, hören die Lehre und üben sich in Übereinstimmung mit der Lehre.“

(๙-๑๐) อุสฺสงฺขปาทอุทฺธคฺคโลมตาลกฺขณานิ

(9-10) Die Merkmale der hochsitzenden Knöchel und der nach oben gerichteten Körperhaare (9, 10)

๒๑๒. ‘‘ยมฺปิ, ภิกฺขเว, ตถาคโต ปุริมํ ชาตึ ปุริมํ ภวํ ปุริมํ นิเกตํ ปุพฺเพ มนุสฺสภูโต สมาโน อตฺถูปสํหิตํ ธมฺมูปสํหิตํ วาจํ ภาสิตา อโหสิ, พหุชนํ นิทํเสสิ, ปาณีนํ หิตสุขาวโห ธมฺมยาคี. โส ตสฺส กมฺมสฺส กฏตฺตา…เป… โส ตโต จุโต อิตฺถตฺตํ อาคโต สมาโน อิมานิ ทฺเว มหาปุริสลกฺขณานิ ปฏิลภติ. อุสฺสงฺขปาโท จ โหติ, อุทฺธคฺคโลโม จ.

212. „Weil der Tathāgata, o Mönche, in einer früheren Geburt, einem früheren Dasein, einer früheren Stätte, als er einst ein Mensch war, Reden führte, die mit dem Wohl und der Lehre verbunden waren, weil er vielen Menschen den Weg wies, das Wohl und Glück der Wesen förderte und ein Geber der Lehre war, erlangte er durch das Vollbringen jener Tat ... nachdem er von dort geschieden und in diese Welt gekommen war, diese zwei Merkmale eines Großen Mannes: Er hat hochsitzende Knöchel und nach oben gerichtete Körperhaare.“

‘‘โส เตหิ ลกฺขเณหิ สมนฺนาคโต, สเจ อคารํ อชฺฌาวสติ, ราชา โหติ จกฺกวตฺตี…เป… ราชา สมาโน กึ ลภติ? อคฺโค จ โหติ เสฏฺโฐ จ ปาโมกฺโข จ อุตฺตโม จ ปวโร จ กามโภคีนํ. ราชา สมาโน อิทํ ลภติ… พุทฺโธ สมาโน กึ ลภติ? อคฺโค จ โหติ เสฏฺโฐ จ ปาโมกฺโข จ อุตฺตโม จ ปวโร จ สพฺพสตฺตานํ. พุทฺโธ สมาโน อิทํ ลภติ’’. เอตมตฺถํ ภควา อโวจ.

„Mit diesen Merkmalen ausgestattet, wenn er im Hause weilt, wird er ein Rad drehender König ... Wenn er König ist, was erlangt er? Er ist der Höchste, Beste, Vornehmste, Edelste und Vortrefflichste unter jenen, die Sinnesfreuden genießen. Als König erlangt er dies ... Wenn er ein Buddha ist, was erlangt er? Er ist der Höchste, Beste, Vornehmste, Edelste und Vortrefflichste unter allen Wesen. Als Buddha erlangt er dies.“ Diesen Sinn sprach der Erhabene.

๒๑๓. ตตฺเถตํ วุจฺจติ –

213. Dazu wird dies gesagt:

‘‘อตฺถธมฺมสหิตํ ปุเร คิรํ,เอรยํ พหุชนํ นิทํสยิ;

ปาณินํ หิตสุขาวโห อหุ,ธมฺมยาคมยชี อมจฺฉรี.

„Früher sprach er Worte, die mit dem Wohl und der Lehre verbunden waren, und wies vielen Menschen den Weg; er brachte den Wesen Heil und Glück, war frei von Geiz und brachte das Opfer der Lehre dar.“

‘‘เตน [Pg.127] โส สุจริเตน กมฺมุนา,สุคฺคตึ วชติ ตตฺถ โมทติ;

ลกฺขณานิ จ ทุเว อิธาคโต,อุตฺตมปฺปมุขตาย วินฺทติ.

„Durch jene wohlgeübte Tat gelangte er in eine glückliche Daseinsform und freute sich dort; hierher zurückgekehrt, erlangt er aufgrund seiner Vorrangstellung als Höchster zwei Merkmale.“

‘‘อุพฺภมุปฺปติตโลมวา สโส,ปาทคณฺฐิรหุ สาธุสณฺฐิตา;

มํสโลหิตาจิตา ตโจตฺถตา,อุปริจรณโสภนา อหุ.

„Er hat nach oben gerichtete Körperhaare; seine Knöchel sind wohlgeformt, fleischig und blutreich, von Haut bedeckt und sitzen hoch an den Füßen, was die Oberseite seiner Füße sehr ansehnlich macht.“

‘‘เคหมาวสติ เจ ตถาวิโธ,อคฺคตํ วชติ กามโภคินํ;

เตน อุตฺตริตโร น วิชฺชติ,ชมฺพุทีปมภิภุยฺย อิริยติ.

„Weilt ein solcher im Hause, so erlangt er den Vorrang unter jenen, die Sinnesfreuden genießen; es gibt keinen, der höher steht als er; er herrscht über ganz Jambudīpa.“

‘‘ปพฺพชมฺปิ จ อโนมนิกฺกโม,อคฺคตํ วชติ สพฺพปาณินํ;

เตน อุตฺตริตโร น วิชฺชติ,สพฺพโลกมภิภุยฺย วิหรตี’’ติ.

„Zieht er jedoch in die Hauslosigkeit hinaus mit unermüdlicher Tatkraft, so erlangt er den Vorrang unter allen Lebewesen; es gibt keinen, der höher steht als er; die ganze Welt überragend verweilt er.“

(๑๑) เอณิชงฺฆลกฺขณํ

(11) Das Merkmal der Waden wie die einer Gazelle (11)

๒๑๔. ‘‘ยมฺปิ, ภิกฺขเว, ตถาคโต ปุริมํ ชาตึ ปุริมํ ภวํ ปุริมํ นิเกตํ ปุพฺเพ มนุสฺสภูโต สมาโน สกฺกจฺจํ วาเจตา อโหสิ สิปฺปํ วา วิชฺชํ วา จรณํ วา กมฺมํ วา – ‘กึ ติเม ขิปฺปํ วิชาเนยฺยุํ, ขิปฺปํ ปฏิปชฺเชยฺยุํ, น จิรํ กิลิสฺเสยฺยุ’’นฺติ. โส ตสฺส กมฺมสฺส กฏตฺตา…เป… โส ตโต จุโต อิตฺถตฺตํ อาคโต สมาโน อิมํ มหาปุริสลกฺขณํ ปฏิลภติ. เอณิชงฺโฆ โหติ.

214. „Weil der Tathāgata, o Mönche, in einer früheren Geburt, einem früheren Dasein, einer früheren Stätte, als er einst ein Mensch war, ein gewissenhafter Lehrer war – sei es in einem Handwerk, einer Wissenschaft, einer Lebensführung oder einer Tätigkeit – mit dem Gedanken: ‚Wie könnten sie dies schnell verstehen, schnell umsetzen und nicht lange mühselig arbeiten?‘; erlangte er durch das Vollbringen jener Tat ... nachdem er von dort geschieden und in diese Welt gekommen war, dieses Merkmal eines Großen Mannes: Er hat Waden wie die einer Gazelle.“

‘‘โส เตน ลกฺขเณน สมนฺนาคโต สเจ อคารํ อชฺฌาวสติ, ราชา โหติ จกฺกวตฺตี…เป… ราชา สมาโน กึ ลภติ? ยานิ ตานิ ราชารหานิ ราชงฺคานิ ราชูปโภคานิ ราชานุจฺฉวิกานิ ตานิ ขิปฺปํ ปฏิลภติ. ราชา สมาโน อิทํ ลภติ… พุทฺโธ สมาโน กึ ลภติ? ยานิ [Pg.128] ตานิ สมณารหานิ สมณงฺคานิ สมณูปโภคานิ สมณานุจฺฉวิกานิ, ตานิ ขิปฺปํ ปฏิลภติ. พุทฺโธ สมาโน อิทํ ลภติ’’. เอตมตฺถํ ภควา อโวจ.

„Mit diesem Merkmal ausgestattet, wenn er im Hause weilt, wird er ein Rad drehender König ... Wenn er König ist, was erlangt er? Was immer für Könige angemessen ist, was zu einem König gehört, was dem Gebrauch eines Königs dient und einem König geziemt, das erlangt er schnell. Als König erlangt er dies ... Wenn er ein Buddha ist, was erlangt er? Was immer für Asketen angemessen ist, was zu einem Asketen gehört, was dem Gebrauch eines Asketen dient und einem Asketen geziemt, das erlangt er schnell. Als Buddha erlangt er dies.“ Diesen Sinn sprach der Erhabene.

๒๑๕. ตตฺเถตํ วุจฺจติ –

215. Dazu wird dies gesagt:

‘‘สิปฺเปสุ วิชฺชาจรเณสุ กมฺเมสุ,กถํ วิชาเนยฺยุํ ลหุนฺติ อิจฺฉติ;

ยทูปฆาตาย น โหติ กสฺสจิ,วาเจติ ขิปฺปํ น จิรํ กิลิสฺสติ.

„Bei Handwerken, Wissenschaften, Lebensführungen und Tätigkeiten wünschte er: ‚Wie mögen sie es schnell verstehen?‘; was niemandem zum Schaden gereicht, das lehrt er schnell, ohne dass sie lange ermüden.“

‘‘ตํ กมฺมํ กตฺวา กุสลํ สุขุทฺรยํ,ชงฺฆา มนุญฺญา ลภเต สุสณฺฐิตา;

วฏฺฏา สุชาตา อนุปุพฺพมุคฺคตา,อุทฺธคฺคโลมา สุขุมตฺตโจตฺถตา.

„Nachdem er jene heilsame Tat vollbracht hatte, die Glück zum Ergebnis hat, erlangte er liebenswürdige, wohlgeformte Waden; rund, wohlgestaltet, ebenmäßig aufstrebend, mit nach oben gerichteten Körperhaaren und von feiner Haut bedeckt.“

‘‘เอเณยฺยชงฺโฆติ ตมาหุ ปุคฺคลํ,สมฺปตฺติยา ขิปฺปมิธาหุ ลกฺขณํ;

เคหานุโลมานิ ยทาภิกงฺขติ,อปพฺพชํ ขิปฺปมิธาธิคจฺฉติ.

„Einen solchen Menschen nennt man ‚einen mit Gazellenwaden‘; man sagt, dieses Merkmal führe hier schnell zum Erfolg; wenn er sich nach häuslichem Glück sehnt, erlangt er dies hier schnell, ohne in die Hauslosigkeit zu ziehen.“

‘‘สเจ จ ปพฺพชฺชมุเปติ ตาทิโส,เนกฺขมฺมฉนฺทาภิรโต วิจกฺขโณ;

อนุจฺฉวิกสฺส ยทานุโลมิกํ,ตํ วินฺทติ ขิปฺปมโนมวิกฺกโม ’’ติ.

„Wenn aber ein solcher in die Hauslosigkeit zieht, der weise und an der Entsagung erfreut ist, so findet er mit unübertroffener Tatkraft schnell das, was für einen Mönch angemessen und förderlich ist.“

(๑๒) สุขุมจฺฉวิลกฺขณํ

(12) Das Merkmal der zarten Haut (12)

๒๑๖. ‘‘ยมฺปิ, ภิกฺขเว, ตถาคโต ปุริมํ ชาตึ ปุริมํ ภวํ ปุริมํ นิเกตํ ปุพฺเพ มนุสฺสภูโต สมาโน สมณํ วา พฺราหฺมณํ วา อุปสงฺกมิตฺวา ปริปุจฺฉิตา อโหสิ – ‘‘กึ, ภนฺเต, กุสลํ, กึ อกุสลํ, กึ สาวชฺชํ, กึ อนวชฺชํ, กึ เสวิตพฺพํ, กึ น เสวิตพฺพํ, กึ เม กรียมานํ ทีฆรตฺตํ อหิตาย ทุกฺขาย อสฺส, กึ วา ปน เม กรียมานํ ทีฆรตฺตํ หิตาย สุขาย [Pg.129] อสฺสา’’ติ. โส ตสฺส กมฺมสฺส กฏตฺตา…เป… โส ตโต จุโต อิตฺถตฺตํ อาคโต สมาโน อิมํ มหาปุริสลกฺขณํ ปฏิลภติ. สุขุมจฺฉวิ โหติ, สุขุมตฺตา ฉวิยา รโชชลฺลํ กาเย น อุปลิมฺปติ.

216. „Mönche, da der Tathāgata in einer früheren Geburt, einem früheren Dasein, einer früheren Wohnstätte, als er vordem ein Mensch war, einen Asketen oder Brahmanen aufsuchte und fragte: ‚Ehrwürdiger Herr, was ist heilsam? Was ist unheilsam? Was ist tadelnswert? Was ist untadelig? Was sollte geübt werden? Was sollte nicht geübt werden? Was wird mir, wenn ich es tue, lange Zeit zum Unheil und zum Leiden gereichen? Oder was wird mir, wenn ich es tue, lange Zeit zum Heil und zum Glück gereichen?‘ Durch das Ausführen dieses Wirkens... gelangte er, von dort verschieden und in diese Welt gekommen, zu diesem Merkmal eines Großen Mannes: Er hat eine zarte Haut; wegen der Zartheit seiner Haut haftet Staub und Schmutz nicht an seinem Körper.“

‘‘โส เตน ลกฺขเณน สมนฺนาคโต สเจ อคารํ อชฺฌาวสติ, ราชา โหติ จกฺกวตฺตี…เป… ราชา สมาโน กึ ลภติ? มหาปญฺโญ โหติ, นาสฺส โหติ โกจิ ปญฺญาย สทิโส วา เสฏฺโฐ วา กามโภคีนํ. ราชา สมาโน อิทํ ลภติ… พุทฺโธ สมาโน กึ ลภติ? มหาปญฺโญ โหติ ปุถุปญฺโญ หาสปญฺโญ ชวนปญฺโญ ติกฺขปญฺโญ นิพฺเพธิกปญฺโญ, นาสฺส โหติ โกจิ ปญฺญาย สทิโส วา เสฏฺโฐ วา สพฺพสตฺตานํ. พุทฺโธ สมาโน อิทํ ลภติ’’. เอตมตฺถํ ภควา อโวจ.

„Mit diesem Merkmal ausgestattet, wenn er im Hause lebt, wird er ein König, ein Weltherrscher... Was erlangt er als König? Er besitzt große Weisheit; unter den Sinnenlustgenießern gibt es niemanden, der ihm an Weisheit gleichkommt oder ihn übertrifft. Dies erlangt er als König... Was erlangt er als Buddha? Er besitzt große Weisheit, weitreichende Weisheit, freudvolle Weisheit, schnelle Weisheit, scharfe Weisheit, durchdringende Weisheit; unter allen Wesen gibt es niemanden, der ihm an Weisheit gleichkommt oder ihn übertrifft. Dies erlangt er als Buddha.‘ Diesen Sinn verkündete der Erhabene.“

๒๑๗. ตตฺเถตํ วุจฺจติ –

217. „Dazu wird Folgendes gesagt:“

‘‘ปุเร ปุรตฺถา ปุริมาสุ ชาติสุ,อญฺญาตุกาโม ปริปุจฺฉิตา อหุ;

สุสฺสูสิตา ปพฺพชิตํ อุปาสิตา,อตฺถนฺตโร อตฺถกถํ นิสามยิ.

„In früherer Zeit, in vergangenen Geburten, war er bestrebt zu wissen und fragte immer wieder; er war bereit zu hören, verehrte die Hinausgetretenen und achtete auf die Darlegung des Heils, da er das Ziel suchte.“

‘‘ปญฺญาปฏิลาภคเตน กมฺมุนา,มนุสฺสภูโต สุขุมจฺฉวี อหุ;

พฺยากํสุ อุปฺปาทนิมิตฺตโกวิทา,สุขุมานิ อตฺถานิ อเวจฺจ ทกฺขิติ.

„Durch das Wirken, das zum Erlangen von Weisheit führt, wurde er als Mensch von zarte Haut; die Kenner von Zeichen und Vorzeichen erklärten: ‚Er wird die feinen Bedeutungen mit Einsicht schauen.‘“

‘‘สเจ น ปพฺพชฺชมุเปติ ตาทิโส,วตฺเตติ จกฺกํ ปถวึ ปสาสติ;

อตฺถานุสิฏฺฐีสุ ปริคฺคเหสุ จ,น เตน เสยฺโย สทิโส จ วิชฺชติ.

„Wenn ein solcher nicht in die Hauslosigkeit hinausgeht, dreht er das Rad und herrscht über die Erde; in der Unterweisung über das Wohl und im Prüfen der Dinge gibt es niemanden, der besser als er oder ihm gleich ist.“

‘‘สเจ จ ปพฺพชฺชมุเปติ ตาทิโส,เนกฺขมฺมฉนฺทาภิรโต วิจกฺขโณ;

ปญฺญาวิสิฏฺฐํ ลภเต อนุตฺตรํ,ปปฺโปติ โพธึ วรภูริเมธโส’’ติ.

„Und wenn ein solcher in die Hauslosigkeit hinausgeht, erfreut er sich am Wunsch nach Entsagung und ist einsichtsvoll; er erlangt eine unvergleichliche, herausragende Weisheit und erreicht die Erleuchtung, er von höchster und weiter Einsicht.“

(๑๓) สุวณฺณวณฺณลกฺขณํ

(13) „Das Merkmal der Goldfarbe“

๒๑๘. ‘‘ยมฺปิ[Pg.130], ภิกฺขเว, ตถาคโต ปุริมํ ชาตึ ปุริมํ ภวํ ปุริมํ นิเกตํ ปุพฺเพ มนุสฺสภูโต สมาโน อกฺโกธโน อโหสิ อนุปายาสพหุโล, พหุมฺปิ วุตฺโต สมาโน นาภิสชฺชิ น กุปฺปิ น พฺยาปชฺชิ น ปติตฺถียิ, น โกปญฺจ โทสญฺจ อปฺปจฺจยญฺจ ปาตฺวากาสิ. ทาตา จ อโหสิ สุขุมานํ มุทุกานํ อตฺถรณานํ ปาวุรณานํ โขมสุขุมานํ กปฺปาสิกสุขุมานํ โกเสยฺยสุขุมานํ กมฺพลสุขุมานํ. โส ตสฺส กมฺมสฺส กฏตฺตา อุปจิตตฺตา…เป… โส ตโต จุโต อิตฺถตฺตํ อาคโต สมาโน อิมํ มหาปุริสลกฺขณํ ปฏิลภติ. สุวณฺณวณฺโณ โหติ กญฺจนสนฺนิภตฺตโจ.

218. „Mönche, da der Tathāgata in einer früheren Geburt, einem früheren Dasein, einer früheren Wohnstätte, als er vordem ein Mensch war, frei von Zorn war, frei von großem Unmut; selbst wenn er viel geschmäht wurde, war er nicht nachtragend, wurde nicht zornig, war nicht böswillig, widersetzte sich nicht und zeigte weder Zorn noch Hass noch Unmut. Und er war ein Geber von feinen, weichen Teppichen und Gewändern, aus feinstem Leinen, feinster Baumwolle, feinster Seide und feinster Wolle. Durch das Ausführen und Anhäufen dieses Wirkens... gelangte er, von dort verschieden und in diese Welt gekommen, zu diesem Merkmal eines Großen Mannes: Er ist goldfarben, seine Haut gleicht dem Gold.“

‘‘โส เตน ลกฺขเณน สมนฺนาคโต สเจ อคารํ อชฺฌาวสติ, ราชา โหติ จกฺกวตฺตี…เป… ราชา สมาโน กึ ลภติ? ลาภี โหติ สุขุมานํ มุทุกานํ อตฺถรณานํ ปาวุรณานํ โขมสุขุมานํ กปฺปาสิกสุขุมานํ โกเสยฺยสุขุมานํ กมฺพลสุขุมานํ. ราชา สมาโน อิทํ ลภติ… พุทฺโธ สมาโน กึ ลภติ? ลาภี โหติ สุขุมานํ มุทุกานํ อตฺถรณานํ ปาวุรณานํ โขมสุขุมานํ กปฺปาสิกสุขุมานํ โกเสยฺยสุขุมานํ กมฺพลสุขุมานํ. พุทฺโธ สมาโน อิทํ ลภติ’’. เอตมตฺถํ ภควา อโวจ.

„Mit diesem Merkmal ausgestattet, wenn er im Hause lebt, wird er ein König, ein Weltherrscher... Was erlangt er als König? Er wird ein Empfänger von feinen, weichen Teppichen und Gewändern, aus feinstem Leinen, feinster Baumwolle, feinster Seide und feinster Wolle. Dies erlangt er als König... Was erlangt er als Buddha? Er wird ein Empfänger von feinen, weichen Teppichen und Gewändern, aus feinstem Leinen, feinster Baumwolle, feinster Seide und feinster Wolle. Dies erlangt er als Buddha.‘ Diesen Sinn verkündete der Erhabene.“

๒๑๙. ตตฺเถตํ วุจฺจติ –

219. „Dazu wird Folgendes gesagt:“

‘‘อกฺโกธญฺจ อธิฏฺฐหิ อทาสิ,ทานญฺจ วตฺถานิ สุขุมานิ สุจฺฉวีนิ;

ปุริมตรภเว ฐิโต อภิวิสฺสชิ,มหิมิว สุโร อภิวสฺสํ.

„Er entschloss sich zur Zornlosigkeit und gab Gaben und Gewänder, fein und von schöner Farbe; in einem früheren Dasein verweilend, spendete er reichlich, wie der Regengott auf die Erde herabregnet.“

‘‘ตํ กตฺวาน อิโต จุโต ทิพฺพํ,อุปปชฺชิ สุกตผลวิปากมนุภุตฺวา;

กนกตนุสนฺนิโภ อิธาภิภวติ,สุรวรตโรริว อินฺโท.

„Nachdem er dies getan hatte, wurde er nach dem Verscheiden von hier in einer himmlischen Welt wiedergeboren, wo er die Frucht seines guten Wirkens genoss; nun erscheint er hier mit einem Körper, der dem Gold gleicht, wie Indra, der Vorzüglichste unter den Göttern.“

‘‘เคหญฺจาวสติ [Pg.131] นโร อปพฺพชฺช,มิจฺฉํ มหติมหึ อนุสาสติ ;

ปสยฺห สหิธ สตฺตรตนํ,ปฏิลภติ วิมล สุขุมจฺฉวึ สุจิญฺจ.

„Wenn der Mensch im Hause lebt und nicht die Hauslosigkeit wünscht, herrscht er über die weite Erde; indem er sie bezwingt, erlangt er hier die sieben Kostbarkeiten und besitzt eine makellose, zarte und reine Haut.“

‘‘ลาภี อจฺฉาทนวตฺถโมกฺขปาวุรณานํ,ภวติ ยทิ อนาคาริยตํ อุเปติ;

สหิโต ปุริมกตผลํ อนุภวติ,น ภวติ กตสฺส ปนาโส’’ติ.

„Er wird ein Empfänger von Bedeckungen, Kleidung und vorzüglichen Gewändern; wenn er in den Stand der Hauslosigkeit tritt, genießt er die Frucht seines früheren Wirkens; ein Verlust des Getanen tritt nicht ein.“

(๑๔) โกโสหิตวตฺถคุยฺหลกฺขณํ

(14) „Das Merkmal des in einer Hülle verborgenen Schamglieds“

๒๒๐. ยมฺปิ, ภิกฺขเว, ตถาคโต ปุริมํ ชาตึ ปุริมํ ภวํ ปุริมํ นิเกตํ ปุพฺเพ มนุสฺสภูโต สมาโน จิรปฺปนฏฺเฐ สุจิรปฺปวาสิโน ญาติมิตฺเต สุหชฺเช สขิโน สมาเนตา อโหสิ. มาตรมฺปิ ปุตฺเตน สมาเนตา อโหสิ, ปุตฺตมฺปิ มาตรา สมาเนตา อโหสิ, ปิตรมฺปิ ปุตฺเตน สมาเนตา อโหสิ, ปุตฺตมฺปิ ปิตรา สมาเนตา อโหสิ, ภาตรมฺปิ ภาตรา สมาเนตา อโหสิ, ภาตรมฺปิ ภคินิยา สมาเนตา อโหสิ, ภคินิมฺปิ ภาตรา สมาเนตา อโหสิ, ภคินิมฺปิ ภคินิยา สมาเนตา อโหสิ, สมงฺคีกตฺวา จ อพฺภนุโมทิตา อโหสิ. โส ตสฺส กมฺมสฺส กฏตฺตา…เป… โส ตโต จุโต อิตฺถตฺตํ อาคโต สมาโน อิมํ มหาปุริสลกฺขณํ ปฏิลภติ – โกโสหิตวตฺถคุยฺโห โหติ.

220. „Mönche, da der Tathāgata in einer früheren Geburt, einem früheren Dasein, einer früheren Wohnstätte, als er vordem ein Mensch war, Verwandte, Freunde, Gefährten und Genossen, die lange Zeit verloren oder lange Zeit getrennt waren, wieder zusammenführte. Er führte die Mutter mit dem Sohn zusammen, den Sohn mit der Mutter, den Vater mit dem Sohn, den Sohn mit dem Vater, den Bruder mit dem Bruder, den Bruder mit der Schwester, die Schwester mit dem Bruder und die Schwester mit der Schwester; nachdem er sie vereinigt hatte, freute er sich darüber. Durch das Ausführen dieses Wirkens... gelangte er, von dort verschieden und in diese Welt gekommen, zu diesem Merkmal eines Großen Mannes: Er hat ein in einer Hülle verborgenes Schamglied.“

‘‘โส เตน ลกฺขเณน สมนฺนาคโต สเจ อคารํ อชฺฌาวสติ, ราชา โหติ จกฺกวตฺตี…เป… ราชา สมาโน กึ ลภติ? ปหูตปุตฺโต โหติ, ปโรสหสฺสํ โข ปนสฺส ปุตฺตา ภวนฺติ สูรา วีรงฺครูปา ปรเสนปฺปมทฺทนา. ราชา สมาโน อิทํ ลภติ… พุทฺโธ สมาโน กึ ลภติ? ปหูตปุตฺโต โหติ, อเนกสหสฺสํ โข ปนสฺส ปุตฺตา ภวนฺติ สูรา วีรงฺครูปา ปรเสนปฺปมทฺทนา. พุทฺโธ สมาโน อิทํ ลภติ’’. เอตมตฺถํ ภควา อโวจ.

„Wenn er, ausgestattet mit diesem Merkmal, im Hausleben verbleibt, wird er ein Raddrehender Monarch (Cakkavatti) ... Was erlangt er als König? Er hat viele Söhne; er hat mehr als tausend Söhne, die tapfer sind, von heroischer Gestalt und die gegnerischen Heere zerschmettern. Als König erlangt er dies ... Was erlangt er als Buddha? Er hat viele Söhne (Schüler); er hat viele tausend Söhne, die tapfer sind, von heroischer Gestalt und die gegnerischen Heere (falscher Lehren) zerschmettern. Als Buddha erlangt er dies.“ Dies verkündete der Erhabene.

๒๒๑. ตตฺเถตํ [Pg.132] วุจฺจติ –

221. Dazu wurde dies gesagt:

‘‘ปุเร ปุรตฺถา ปุริมาสุ ชาติสุ,จิรปฺปนฏฺเฐ สุจิรปฺปวาสิโน;

ญาตี สุหชฺเช สขิโน สมานยิ,สมงฺคิกตฺวา อนุโมทิตา อหุ.

„In früheren Zeiten, in vorangegangenen Geburten, führte er Verwandte, geliebte Freunde und Gefährten zusammen, die lange Zeit verschollen oder für sehr lange Zeit getrennt waren; er vereinte sie und erfreute sich an dieser Einigung.

‘‘โส เตน กมฺเมน ทิวํ สมกฺกมิ,สุขญฺจ ขิฑฺฑารติโย จ อนฺวภิ;

ตโต จวิตฺวา ปุนราคโต อิธ,โกโสหิตํ วินฺทติ วตฺถฉาทิยํ.

Durch diese Tat stieg er in den Himmel auf, wo er Glückseligkeit und göttliche Freuden genoss. Von dort verscheidend und hierher zurückgekehrt, erlangt er das in einer Hülle verborgene Glied, das von Haut umschlossen ist.

‘‘ปหูตปุตฺโต ภวตี ตถาวิโธ,ปโรสหสฺสญฺจ ภวนฺติ อตฺรชา;

สูรา จ วีรา จ อมิตฺตตาปนา,คิหิสฺส ปีตึชนนา ปิยํวทา.

Ein solcher Mensch hat viele Söhne; mehr als tausend leibliche Söhne hat er, die tapfer und heroisch sind, die Feinde bezwingen, den Hausleuten Freude bereiten und freundliche Worte sprechen.

‘‘พหูตรา ปพฺพชิตสฺส อิริยโต,ภวนฺติ ปุตฺตา วจนานุสาริโน;

คิหิสฺส วา ปพฺพชิตสฺส วา ปุน,ตํ ลกฺขณํ ชายติ ตทตฺถโชตก’’นฺติ.

Noch zahlreicher sind für den Weltentsager die Söhne, die seinen Worten folgen. Sowohl für den Hausvater als auch für den Weltentsager entsteht jenes Merkmal, das diesen Nutzen anzeigt.“

ปฐมภาณวาโร นิฏฺฐิโต.

Die erste Rezitationsstunde ist beendet.

(๑๕-๑๖) ปริมณฺฑลอโนนมชณฺณุปริมสนลกฺขณานิ

(15-16) Die Merkmale der wohlproportionierten Rundung und des Berührens der Knie ohne Beugen.

๒๒๒. ‘‘ยมฺปิ, ภิกฺขเว, ตถาคโต ปุริมํ ชาตึ ปุริมํ ภวํ ปุริมํ นิเกตํ ปุพฺเพ มนุสฺสภูโต สมาโน มหาชนสงฺคหํ สเมกฺขมาโน สมํ ชานาติ สามํ ชานาติ, ปุริสํ ชานาติ ปุริสวิเสสํ ชานาติ – ‘อยมิทมรหติ อยมิทมรหตี’ติ ตตฺถ ตตฺถ ปุริสวิเสสกโร อโหสิ. โส ตสฺส กมฺมสฺส กฏตฺตา…เป… โส ตโต จุโต อิตฺถตฺตํ [Pg.133] อาคโต สมาโน อิมานิ ทฺเว มหาปุริสลกฺขณานิ ปฏิลภติ. นิคฺโรธ ปริมณฺฑโล จ โหติ, ฐิตโกเยว จ อโนนมนฺโต อุโภหิ ปาณิตเลหิ ชณฺณุกานิ ปริมสติ ปริมชฺชติ.

222. „Da der Tathāgata, o Mönche, in einer früheren Geburt, in einem früheren Dasein, an einem früheren Aufenthaltsort, als er einst ein Mensch war, das Wohl der Menschen bedachte, wusste er Gleiches zu unterscheiden, wusste er selbst zu unterscheiden; er erkannte den Menschen und den besonderen Wert eines Menschen – ‚Dieser verdient dies, jener verdient das‘ – und wirkte so zum besonderen Wohl der Menschen. Durch das Vollbringen dieser Tat ... von dort verscheidend und hierher gelangt, erlangt er diese zwei Merkmale eines großen Mannes: Er ist wohlproportioniert wie ein Banyan-Baum (Nigrodha) und kann, aufrecht stehend, ohne sich zu beugen, mit beiden Handflächen seine Knie berühren und massieren.

‘‘โส เตหิ ลกฺขเณหิ สมนฺนาคโต สเจ อคารํ อชฺฌาวสติ, ราชา โหติ จกฺกวตฺตี…เป… ราชา สมาโน กึ ลภติ? อฑฺโฒ โหติ มหทฺธโน มหาโภโค ปหูตชาตรูปรชโต ปหูตวิตฺตูปกรโณ ปหูตธนธญฺโญ ปริปุณฺณโกสโกฏฺฐาคาโร. ราชา สมาโน อิทํ ลภติ…เป… พุทฺโธ สมาโน กึ ลภติ? อฑฺโฒ โหติ มหทฺธโน มหาโภโค. ตสฺสิมานิ ธนานิ โหนฺติ, เสยฺยถิทํ, สทฺธาธนํ สีลธนํ หิริธนํ โอตฺตปฺปธนํ สุตธนํ จาคธนํ ปญฺญาธนํ. พุทฺโธ สมาโน อิทํ ลภติ’’. เอตมตฺถํ ภควา อโวจ.

Wenn er, ausgestattet mit diesen Merkmalen, im Hausleben verbleibt, wird er ein Raddrehender Monarch ... Was erlangt er als König? Er wird reich, besitzt große Schätze und großen Besitz, viel Gold und Silber, reichlich Güter und Werkzeuge, viel Reichtum und Korn sowie prall gefüllte Schatzkammern und Scheunen. Als König erlangt er dies ... Was erlangt er als Buddha? Er wird reich, besitzt große Schätze und großen Besitz. Dies sind seine Schätze, nämlich: der Schatz des Vertrauens (saddhā), der Schatz der Tugend (sīla), der Schatz der Gewissensscheu (hiri), der Schatz der Gewissensfurcht (ottappa), der Schatz des Wissens (suta), der Schatz der Freigebigkeit (cāga) und der Schatz der Weisheit (paññā). Als Buddha erlangt er dies.“ Dies verkündete der Erhabene.

๒๒๓. ตตฺเถตํ วุจฺจติ –

223. Dazu wurde dies gesagt:

‘‘ตุลิย ปฏิวิจย จินฺตยิตฺวา,มหาชนสงฺคหนํ สเมกฺขมาโน;

อยมิทมรหติ ตตฺถ ตตฺถ,ปุริสวิเสสกโร ปุเร อโหสิ.

„Nachdem er abgewogen, geprüft und nachgedacht hatte, bedachte er die Unterstützung der Menschen; ‚Dieser verdient dies‘, so wirkte er einst an verschiedenen Orten zum besonderen Wohl der Menschen.

‘‘มหิญฺจ ปน ฐิโต อโนนมนฺโต,ผุสติ กเรหิ อุโภหิ ชณฺณุกานิ;

มหิรุหปริมณฺฑโล อโหสิ,สุจริตกมฺมวิปากเสสเกน.

Auf der Erde stehend, ohne sich zu beugen, berührt er mit beiden Händen die Knie; er war von wohlproportionierter Gestalt wie ein Baum, als Restfrucht seiner gut ausgeführten Taten.

‘‘พหุวิวิธนิมิตฺตลกฺขณญฺญู,อตินิปุณา มนุชา พฺยากรึสุ;

พหุวิวิธา คิหีนํ อรหานิ,ปฏิลภติ ทหโร สุสุ กุมาโร.

Menschen, die in den vielen verschiedenen Zeichen und Merkmalen bewandert und überaus scharfsinnig sind, verkündeten: ‚Vielerlei Dinge, die für Hausleute angemessen sind, erlangt der zarte, junge Knabe.‘

‘‘อิธ จ มหีปติสฺส กามโภคี,คิหิปติรูปกา พหู ภวนฺติ;

ยทิ จ ชหติ สพฺพกามโภคํ,ลภติ อนุตฺตรํ อุตฺตมธนคฺค’’นฺติ.

Wenn er hier Herrscher über die Erde wird, wird er viele weltliche Genüsse haben, wie sie für Hausleute geziemen; wenn er aber allen weltlichen Genuss aufgibt, erlangt er den unvergleichlichen, höchsten Schatz.“

(๑๗-๑๙) สีหปุพฺพทฺธกายาทิติลกฺขณํ

(17-19) Die drei Merkmale, beginnend mit dem Oberkörper wie der eines Löwen.

๒๒๔. ‘‘ยมฺปิ[Pg.134], ภิกฺขเว, ตถาคโต ปุริมํ ชาตึ ปุริมํ ภวํ ปุริมํ นิเกตํ ปุพฺเพ มนุสฺสภูโต สมาโน พหุชนสฺส อตฺถกาโม อโหสิ หิตกาโม ผาสุกาโม โยคกฺเขมกาโม – ‘กินฺติเม สทฺธาย วฑฺเฒยฺยุํ, สีเลน วฑฺเฒยฺยุํ, สุเตน วฑฺเฒยฺยุํ, จาเคน วฑฺเฒยฺยุํ, ธมฺเมน วฑฺเฒยฺยุํ, ปญฺญาย วฑฺเฒยฺยุํ, ธนธญฺเญน วฑฺเฒยฺยุํ, เขตฺตวตฺถุนา วฑฺเฒยฺยุํ, ทฺวิปทจตุปฺปเทหิ วฑฺเฒยฺยุํ, ปุตฺตทาเรหิ วฑฺเฒยฺยุํ, ทาสกมฺมกรโปริเสหิ วฑฺเฒยฺยุํ, ญาตีหิ วฑฺเฒยฺยุํ, มิตฺเตหิ วฑฺเฒยฺยุํ, พนฺธเวหิ วฑฺเฒยฺยุ’นฺติ. โส ตสฺส กมฺมสฺส กฏตฺตา…เป… โส ตโต จุโต อิตฺถตฺตํ อาคโต สมาโน อิมานิ ตีณิ มหาปุริสลกฺขณานิ ปฏิลภติ. สีหปุพฺพทฺธกาโย จ โหติ จิตนฺตรํโส จ สมวฏฺฏกฺขนฺโธ จ.

224. „Da der Tathāgata, o Mönche, in einer früheren Geburt, in einem früheren Dasein, an einem früheren Aufenthaltsort, als er einst ein Mensch war, das Wohl der Vielen wünschte, ihr Heil, ihr Behagen und ihre Sicherheit erstrebte – ‚Wie könnten sie doch wachsen an Vertrauen, wachsen an Tugend, wachsen an Wissen, wachsen an Freigebigkeit, wachsen im Dhamma, wachsen an Weisheit, wachsen an Reichtum und Korn, wachsen an Haus und Grund, wachsen an zwei- und vierfüßigen Tieren, wachsen an Söhnen und Gattinnen, wachsen an Dienern und Arbeitern, wachsen an Verwandten, wachsen an Freunden, wachsen an Angehörigen?‘ Durch das Vollbringen dieser Tat ... von dort verscheidend und hierher gelangt, erlangt er diese drei Merkmale eines großen Mannes: Er hat einen Oberkörper wie der eines Löwen, er hat ausgefüllte Schultern und er hat einen ebenmäßig gerundeten Nacken.

‘‘โส เตหิ ลกฺขเณหิ สมนฺนาคโต สเจ อคารํ อชฺฌาวสติ, ราชา โหติ จกฺกวตฺตี…เป… ราชา สมาโน กึ ลภติ? อปริหานธมฺโม โหติ, น ปริหายติ ธนธญฺเญน เขตฺตวตฺถุนา ทฺวิปทจตุปฺปเทหิ ปุตฺตทาเรหิ ทาสกมฺมกรโปริเสหิ ญาตีหิ มิตฺเตหิ พนฺธเวหิ, น ปริหายติ สพฺพสมฺปตฺติยา. ราชา สมาโน อิทํ ลภติ… พุทฺโธ สมาโน กึ ลภติ? อปริหานธมฺโม โหติ, น ปริหายติ สทฺธาย สีเลน สุเตน จาเคน ปญฺญาย, น ปริหายติ สพฺพสมฺปตฺติยา. พุทฺโธ สมาโน อิทํ ลภติ’’. เอตมตฺถํ ภควา อโวจ.

Wenn er, ausgestattet mit diesen Merkmalen, im Hausleben verbleibt, wird er ein Raddrehender Monarch ... Was erlangt er als König? Er ist von unvergänglicher Natur; er erleidet keinen Verlust an Reichtum und Korn, an Haus und Grund, an zwei- und vierfüßigen Tieren, an Söhnen und Gattinnen, an Dienern und Arbeitern, an Verwandten, an Freunden und Angehörigen; er erleidet keinen Verlust an jeglichem Wohlstand. Als König erlangt er dies ... Was erlangt er als Buddha? Er ist von unvergänglicher Natur; er erleidet keinen Verlust an Vertrauen, an Tugend, an Wissen, an Freigebigkeit und an Weisheit; er erleidet keinen Verlust an jeglichem Wohlstand. Als Buddha erlangt er dies.“ Dies verkündete der Erhabene.

๒๒๕. ตตฺเถตํ วุจฺจติ –

225. Dazu wurde dies gesagt:

‘‘สทฺธาย สีเลน สุเตน พุทฺธิยา,จาเคน ธมฺเมน พหูหิ สาธุหิ;

ธเนน ธญฺเญน จ เขตฺตวตฺถุนา,ปุตฺเตหิ ทาเรหิ จตุปฺปเทหิ จ.

„An Vertrauen, Tugend, Wissen und Einsicht, an Freigebigkeit, im Dhamma und in vielen guten Eigenschaften, an Reichtum, Korn und Haus und Grund, an Söhnen, Gattinnen und vierfüßigen Tieren,

‘‘ญาตีหิ มิตฺเตหิ จ พนฺธเวหิ จ,พเลน วณฺเณน สุเขน จูภยํ;

กถํ น หาเยยฺยุํ ปเรติ อิจฺฉติ,อตฺถสฺส มิทฺธี จ ปนาภิกงฺขติ.

an Verwandten, Freunden und Angehörigen, an Kraft, Schönheit und Glück – wie könnten andere in beiderlei Hinsicht keinen Verlust erleiden? So wünscht er es sich, und er ersehnt für sie das Gelingen ihres Wohls.“

‘‘ส [Pg.135] สีหปุพฺพทฺธสุสณฺฐิโต อหุ,สมวฏฺฏกฺขนฺโธ จ จิตนฺตรํโส;

ปุพฺเพ สุจิณฺเณน กเตน กมฺมุนา,อหานิยํ ปุพฺพนิมิตฺตมสฺส ตํ.

Er war wohlgeformt wie die vordere Hälfte eines Löwen, mit ebenmäßig gerundeten Schultern und einem erfüllten Rücken; durch früher wohlgeübte und vollbrachte Taten war dies für ihn das Vorzeichen der Unvergänglichkeit.

‘‘คิหีปิ ธญฺเญน ธเนน วฑฺฒติ,ปุตฺเตหิ ทาเรหิ จตุปฺปเทหิ จ;

อกิญฺจโน ปพฺพชิโต อนุตฺตรํ,ปปฺโปติ โพธึ อสหานธมฺมต’’นฺติ.

Sogar als Laie gedeiht er an Getreide, Reichtum, Söhnen, Ehefrauen und Vierbeiner; als besitzloser Weltentsager erlangt er die unvergleichliche Erleuchtung, deren Natur unvergänglich ist.

(๒๐) รสคฺคสคฺคิตาลกฺขณํ

(20) Das Merkmal der vorzüglichen Geschmacksempfindung (Rasaggasaggitā)

๒๒๖. ‘‘ยมฺปิ, ภิกฺขเว, ตถาคโต ปุริมํ ชาตึ ปุริมํ ภวํ ปุริมํ นิเกตํ ปุพฺเพ มนุสฺสภูโต สมาโน สตฺตานํ อวิเหฐกชาติโก อโหสิ ปาณินา วา เลฑฺฑุนา วา ทณฺเฑน วา สตฺเถน วา. โส ตสฺส กมฺมสฺส กฏตฺตา อุปจิตตฺตา…เป… โส ตโต จุโต อิตฺถตฺตํ อาคโต สมาโน อิมํ มหาปุริสลกฺขณํ ปฏิลภติ, รสคฺคสคฺคี โหติ, อุทฺธคฺคาสฺส รสหรณีโย คีวาย ชาตา โหนฺติ สมาภิวาหินิโย.

226. „Da der Tathāgata, ihr Mönche, in einer früheren Geburt, einem früheren Dasein, einer früheren Stätte ehemals als Mensch geboren wurde, war er von einer Natur, die Wesen nicht verletzte, sei es mit der Hand, mit Erdschollen, mit dem Stock oder mit dem Schwert. Durch das Ausführen und Anhäufen dieser Tat... von dort verschieden und in dieses Dasein gelangt, erlangt er dieses Merkmal eines großen Mannes: Er besitzt einen vorzüglichen Geschmackssinn; seine Geschmacksnerven am Hals sind nach oben gerichtet, wohlgeformt und leiten die Säfte gleichmäßig ab.“

‘‘โส เตน ลกฺขเณน สมนฺนาคโต สเจ อคารํ อชฺฌาวสติ, ราชา โหติ จกฺกวตฺตี…เป… ราชา สมาโน กึ ลภติ? อปฺปาพาโธ โหติ อปฺปาตงฺโก, สมเวปากินิยา คหณิยา สมนฺนาคโต นาติสีตาย นาจฺจุณฺหาย. ราชา สมาโน อิทํ ลภติ… พุทฺโธ สมาโน กึ ลภติ? อปฺปาพาโธ โหติ อปฺปาตงฺโก สมเวปากินิยา คหณิยา สมนฺนาคโต นาติสีตาย นาจฺจุณฺหาย มชฺฌิมาย ปธานกฺขมาย. พุทฺโธ สมาโน อิทํ ลภติ’’. เอตมตฺถํ ภควา อโวจ.

„Mit diesem Merkmal ausgestattet, wenn er im Haus lebt, wird er ein Radkönig (Cakkavattī)... was erlangt er als König? Er ist frei von Krankheit und Gebrechen, ausgestattet mit einer ausgeglichenen Verdauungskraft, die weder zu kalt noch zu heiß ist. Als König erlangt er dies... was erlangt er als Buddha? Er ist frei von Krankheit und Gebrechen, ausgestattet mit einer ausgeglichenen Verdauungskraft, die weder zu kalt noch zu heiß ist, sondern mittelmäßig und geeignet für die spirituelle Anstrengung. Als Buddha erlangt er dies.“ Dies sprach der Erhabene.

๒๒๗. ตตฺเถตํ วุจฺจติ –

227. Dazu wird dies gesagt:

‘‘น ปาณิทณฺเฑหิ ปนาถ เลฑฺฑุนา,สตฺเถน วา มรณวเธน วา ปน;

อุพฺพาธนาย ปริตชฺชนาย วา,น เหฐยี ชนตมเหฐโก อหุ.

„Weder mit Händen noch mit Stöcken, noch mit Erdschollen, noch mit dem Schwert oder durch Hinrichtung, noch durch Einkerkerung oder Bedrohung quälte er die Menschen; er war einer, der nicht quälte.“

‘‘เตเนว [Pg.136] โส สุคติมุเปจฺจ โมทติ,สุขปฺผลํ กริย สุขานิ วินฺทติ;

สโมชสา รสหรณี สุสณฺฐิตา,อิธาคโต ลภติ รสคฺคสคฺคิตํ.

„Eben dadurch gelangte er in eine glückliche Fährte und erfreute sich dort; indem er Taten vollbrachte, die Glück als Frucht tragen, erfährt er Glückseligkeit. Hierher gelangt, erlangt er einen vorzüglichen Geschmackssinn, mit wohlgeordneten Geschmacksnerven, die die Säfte gleichmäßig leiten.“

‘‘เตนาหุ นํ อตินิปุณา วิจกฺขณา,อยํ นโร สุขพหุโล ภวิสฺสติ;

คิหิสฺส วา ปพฺพชิตสฺส วา ปุน,ตํ ลกฺขณํ ภวติ ตทตฺถโชตก’’นฺติ.

„Darum sagten über ihn die überaus scharfsinnigen Kenner: ‚Dieser Mensch wird viel Glück erfahren.‘ Ob als Laie oder wiederum als Weltentsager, dieses Merkmal erscheint als Zeichen für jenen Nutzen.“

(๒๑-๒๒) อภินีลเนตฺตโคปขุมลกฺขณานิ

(21-22) Die Merkmale der tiefblauen Augen und der Wimpern wie bei einer Kuh (Abhinīlanetta-gopakhuma)

๒๒๘. ‘‘ยมฺปิ, ภิกฺขเว, ตถาคโต ปุริมํ ชาตึ ปุริมํ ภวํ ปุริมํ นิเกตํ ปุพฺเพ มนุสฺสภูโต สมาโน น จ วิสฏํ, น จ วิสาจิ, น จ ปน วิเจยฺย เปกฺขิตา, อุชุํ ตถา ปสฏมุชุมโน, ปิยจกฺขุนา พหุชนํ อุทิกฺขิตา อโหสิ. โส ตสฺส กมฺมสฺส กฏตฺตา…เป… โส ตโต จุโต อิตฺถตฺตํ อาคโต สมาโน อิมานิ ทฺเว มหาปุริสลกฺขณานิ ปฏิลภติ. อภินีลเนตฺโต จ โหติ โคปขุโม จ.

228. „Da der Tathāgata, ihr Mönche, in einer früheren Geburt, einem früheren Dasein, einer früheren Stätte ehemals als Mensch geboren wurde, blickte er weder mit starrem, noch mit schiefem, noch mit verstohlenem Blick, sondern er schaute aufrichtig, mit geradem Sinn und weitem Blick, und betrachtete die Menschenmenge mit liebevollen Augen. Durch das Ausführen dieser Tat... von dort verschieden und in dieses Dasein gelangt, erlangt er diese zwei Merkmale eines großen Mannes: Er hat tiefblaue Augen und Wimpern wie die einer Kuh.“

‘‘โส เตหิ ลกฺขเณหิ สมนฺนาคโต, สเจ อคารํ อชฺฌาวสติ, ราชา โหติ จกฺกวตฺตี…เป… ราชา สมาโน กึ ลภติ? ปิยทสฺสโน โหติ พหุโน ชนสฺส, ปิโย โหติ มนาโป พฺราหฺมณคหปติกานํ เนคมชานปทานํ คณกมหามตฺตานํ อนีกฏฺฐานํ โทวาริกานํ อมจฺจานํ ปาริสชฺชานํ ราชูนํ โภคิยานํ กุมารานํ. ราชา สมาโน อิทํ ลภติ…เป… พุทฺโธ สมาโน กึ ลภติ? ปิยทสฺสโน โหติ พหุโน ชนสฺส, ปิโย โหติ มนาโป ภิกฺขูนํ ภิกฺขุนีนํ อุปาสกานํ อุปาสิกานํ เทวานํ มนุสฺสานํ อสุรานํ นาคานํ คนฺธพฺพานํ. พุทฺโธ สมาโน อิทํ ลภติ’’. เอตมตฺถํ ภควา อโวจ.

„Mit diesen Merkmalen ausgestattet, wenn er im Haus lebt, wird er ein Radkönig (Cakkavattī)... was erlangt er als König? Er ist angenehm anzusehen für viele Menschen; er ist lieb und angenehm für Brahmanen und Hausväter, Marktleute und Landbewohner, Buchhalter und Minister, Soldaten, Torhüter, Räte, Unterkönige, Lehensträger und Prinzen. Als König erlangt er dies... was erlangt er als Buddha? Er ist angenehm anzusehen für viele Menschen; er ist lieb und angenehm für Mönche, Nonnen, Laienanhänger, Laienanhängerinnen, Götter, Menschen, Asuras, Nāgas und Gandhabbas. Als Buddha erlangt er dies.“ Dies sprach der Erhabene.

๒๒๙. ตตฺเถตํ วุจฺจติ –

229. Dazu wird dies gesagt:

‘‘น จ วิสฏํ น จ วิสาจิ, น จ ปน วิเจยฺยเปกฺขิตา;

อุชุํ ตถา ปสฏมุชุมโน, ปิยจกฺขุนา พหุชนํ อุทิกฺขิตา.

„Weder mit starrem, noch mit schiefem, noch mit verstohlenem Blick; aufrichtig, mit geradem Sinn und weitem Blick betrachtete er die Menschenmenge mit liebevollen Augen.“

‘‘สุคตีสุ [Pg.137] โส ผลวิปากํ,อนุภวติ ตตฺถ โมทติ;

อิธ จ ปน ภวติ โคปขุโม,อภินีลเนตฺตนยโน สุทสฺสโน.

„In glücklichen Fährten erfährt er die Reife der Frucht und erfreut sich dort; und hier hat er Wimpern wie die einer Kuh, tiefblaue Augen und ist herrlich anzusehen.“

‘‘อภิโยคิโน จ นิปุณา,พหู ปน นิมิตฺตโกวิทา;

สุขุมนยนกุสลา มนุชา,ปิยทสฺสโนติ อภินิทฺทิสนฺติ นํ.

„Die Kenner, die scharfsinnig und bewandert in vielen Vorzeichen sind, und Menschen, die geschickt in der Deutung feiner Augen sind, rühmen ihn als einen, der angenehm anzusehen ist.“

‘‘ปิยทสฺสโน คิหีปิ สนฺโต จ,ภวติ พหุชนปิยายิโต;

ยทิ จ น ภวติ คิหี สมโณ โหติ,ปิโย พหูนํ โสกนาสโน’’ติ.

„Angenehm anzusehen, wird er selbst als Laie von vielen Menschen geliebt; wenn er kein Laie bleibt, sondern ein Weltentsager wird, ist er vielen lieb und ein Zerstörer von Sorgen.“

(๒๓) อุณฺหีสสีสลกฺขณํ

(23) Das Merkmal des Hauptes mit einer turbanartigen Erhebung (Uṇhīsasīsa)

๒๓๐. ‘‘ยมฺปิ, ภิกฺขเว, ตถาคโต ปุริมํ ชาตึ ปุริมํ ภวํ ปุริมํ นิเกตํ ปุพฺเพ มนุสฺสภูโต สมาโน พหุชนปุพฺพงฺคโม อโหสิ กุสเลสุ ธมฺเมสุ พหุชนปาโมกฺโข กายสุจริเต วจีสุจริเต มโนสุจริเต ทานสํวิภาเค สีลสมาทาเน อุโปสถุปวาเส มตฺเตยฺยตาย เปตฺเตยฺยตาย สามญฺญตาย พฺรหฺมญฺญตาย กุเล เชฏฺฐาปจายิตาย อญฺญตรญฺญตเรสุ จ อธิกุสเลสุ ธมฺเมสุ. โส ตสฺส กมฺมสฺส กฏตฺตา…เป… โส ตโต จุโต อิตฺถตฺตํ อาคโต สมาโน อิมํ มหาปุริสลกฺขณํ ปฏิลภติ – อุณฺหีสสีโส โหติ.

230. „Da der Tathāgata, ihr Mönche, in einer früheren Geburt, einem früheren Dasein, einer früheren Stätte ehemals als Mensch geboren wurde, war er der Anführer vieler Menschen in heilsamen Dingen, der Vorangehende vieler Menschen in gutem körperlichen, sprachlichen und geistigen Handeln, beim Geben und Teilen, beim Einhalten der Tugendregeln, beim Einhalten des Uposatha-Fastens, in der Kindesliebe zu Mutter und Vater, in der Ehrfurcht vor Asketen und Brahmanen, in der Ehrerbietung gegenüber den Ältesten in der Familie und in anderen verschiedenen höchst heilsamen Dingen. Durch das Ausführen dieser Tat... von dort verschieden und in dieses Dasein gelangt, erlangt er dieses Merkmal eines großen Mannes: Er hat ein Haupt mit einer turbanartigen Erhebung.“

‘‘โส เตน ลกฺขเณน สมนฺนาคโต สเจ อคารํ อชฺฌาวสติ, ราชา โหติ จกฺกวตฺตี…เป… ราชา สมาโน กึ ลภติ? มหาสฺส ชโน อนฺวายิโก โหติ, พฺราหฺมณคหปติกา เนคมชานปทา คณกมหามตฺตา อนีกฏฺฐา โทวาริกา อมจฺจา ปาริสชฺชา ราชาโน โภคิยา กุมารา. ราชา สมาโน อิทํ ลภติ… พุทฺโธ สมาโน กึ ลภติ? มหาสฺส ชโน อนฺวายิโก โหติ, ภิกฺขู ภิกฺขุนิโย อุปาสกา อุปาสิกาโย เทวา มนุสฺสา อสุรา นาคา คนฺธพฺพา. พุทฺโธ สมาโน อิทํ ลภติ’’. เอตมตฺถํ ภควา อโวจ.

„Mit diesem Merkmal ausgestattet, wenn er im Haus lebt, wird er ein Radkönig (Cakkavattī)... was erlangt er als König? Er hat ein großes Gefolge, das ihm nachfolgt: Brahmanen und Hausväter, Marktleute und Landbewohner, Buchhalter und Minister, Soldaten, Torhüter, Räte, Unterkönige, Lehensträger und Prinzen. Als König erlangt er dies... was erlangt er als Buddha? Er hat ein großes Gefolge, das ihm nachfolgt: Mönche, Nonnen, Laienanhänger, Laienanhängerinnen, Götter, Menschen, Asuras, Nāgas und Gandhabbas. Als Buddha erlangt er dies.“ Dies sprach der Erhabene.

๒๓๑. ตตฺเถตํ [Pg.138] วุจฺจติ –

231. Dazu wird dies gesagt:

‘‘ปุพฺพงฺคโม สุจริเตสุ อหุ,ธมฺเมสุ ธมฺมจริยาภิรโต;

อนฺวายิโก พหุชนสฺส อหุ,สคฺเคสุ เวทยิตฺถ ปุญฺญผลํ.

Er war führend in rechtschaffenen Taten, erfreute sich an der Ausübung der Lehre; er war einer, dem die Menge folgte, und genoss in den Himmelswelten die Frucht seines Verdienstes.

‘‘เวทิตฺวา โส สุจริตสฺส ผลํ,อุณฺหีสสีสตฺตมิธชฺฌคมา;

พฺยากํสุ พฺยญฺชนนิมิตฺตธรา,ปุพฺพงฺคโม พหุชนํ เหสฺสติ.

Nachdem er die Frucht seines rechtschaffenen Wandels erfahren hatte, erlangte er hier die Eigenschaft eines Hauptes, das wie von einem Diadem umwunden ist; die Kenner der Merkmale und Zeichen sagten voraus: 'Er wird ein Führer für viele Menschen sein.'

‘‘ปฏิโภคิยา มนุเชสุ อิธ,ปุพฺเพว ตสฺส อภิหรนฺติ ตทา;

ยทิ ขตฺติโย ภวติ ภูมิปติ,ปฏิหารกํ พหุชเน ลภติ.

Schon zuvor brachten ihm hier unter den Menschen jene, die Dienste leisten, ihre Dienste dar; wenn er ein Khattiya, ein Herrscher der Erde wird, erlangte er eine große Menge an Gefolgsleuten, die ihm dienen.

‘‘อถ เจปิ ปพฺพชติ โส มนุโช,ธมฺเมสุ โหติ ปคุโณ วิสวี;

ตสฺสานุสาสนิคุณาภิรโต,อนฺวายิโก พหุชโน ภวตี’’ติ.

Wenn dieser Mensch jedoch in die Hauslosigkeit hinauszieht, wird er bewandert und meisterhaft in den Lehren; erfreut an der Tugend seiner Unterweisung, wird die Menge ihm nachfolgen.

(๒๔-๒๕) เอเกกโลมตาอุณฺณาลกฺขณานิ

(24-25) Die Merkmale der einzeln wachsenden Körperhaare und des Stirnhaares (Urna).

๒๓๒. ‘‘ยมฺปิ, ภิกฺขเว, ตถาคโต ปุริมํ ชาตึ ปุริมํ ภวํ ปุริมํ นิเกตํ ปุพฺเพ มนุสฺสภูโต สมาโน มุสาวาทํ ปหาย มุสาวาทา ปฏิวิรโต อโหสิ, สจฺจวาที สจฺจสนฺโธ เถโต ปจฺจยิโก อวิสํวาทโก โลกสฺส. โส ตสฺส กมฺมสฺส กฏตฺตา อุปจิตตฺตา…เป… โส ตโต จุโต อิตฺถตฺตํ อาคโต สมาโน อิมานิ ทฺเว มหาปุริสลกฺขณานิ ปฏิลภติ. เอเกกโลโม จ โหติ, อุณฺณา จ ภมุกนฺตเร ชาตา โหติ โอทาตา มุทุตูลสนฺนิภา.

232. Wann immer auch, ihr Mönche, der Tathāgata in einer früheren Geburt, in einem früheren Dasein, an einem früheren Aufenthaltsort, als er ein Mensch war, die Lüge aufgegeben hatte und der Lüge ferngeblieben war – einer, der die Wahrheit spricht, der Wahrheit verpflichtet, beständig, vertrauenswürdig und kein Betrüger gegenüber der Welt ist – erlangte er durch das Vollbringen und Anhäufen dieser Tat... nach seinem Verscheiden von dort und seiner Ankunft in diesem Dasein diese zwei Merkmale eines Großen Mannes: Er hat einzeln wachsende Körperhaare, und zwischen seinen Augenbrauen ist ein weißes Stirnhaar gewachsen, weich wie Baumwolle.

‘‘โส เตหิ ลกฺขเณหิ สมนฺนาคโต, สเจ อคารํ อชฺฌาวสติ, ราชา โหติ จกฺกวตฺตี…เป… ราชา สมาโน กึ ลภติ? มหาสฺส ชโน อุปวตฺตติ, พฺราหฺมณคหปติกา เนคมชานปทา คณกมหามตฺตา อนีกฏฺฐา โทวาริกา อมจฺจา ปาริสชฺชา ราชาโน โภคิยา กุมารา. ราชา [Pg.139] สมาโน อิทํ ลภติ… พุทฺโธ สมาโน กึ ลภติ? มหาสฺส ชโน อุปวตฺตติ, ภิกฺขู ภิกฺขุนิโย อุปาสกา อุปาสิกาโย เทวา มนุสฺสา อสุรา นาคา คนฺธพฺพา. พุทฺโธ สมาโน อิทํ ลภติ’’. เอตมตฺถํ ภควา อโวจ.

Mit diesen Merkmalen ausgestattet, wenn er im Hausleben verbleibt, wird er ein Radbezwinger-König... Was erlangt er als König? Die Menge der Menschen folgt ihm: Brahmanen, Hausväter, Stadt- und Landbewohner, Rechnungsführer, Minister, Leibwächter, Torwächter, Räte, Gefolgsleute, Vasallenfürsten und Prinzen. Dies erlangt er als König... Was erlangt er als Buddha? Die Menge folgt ihm: Mönche, Nonnen, Laienanhänger, Laienanhängerinnen, Götter, Menschen, Asuras, Nagas und Gandharvas. Dies erlangt er als Buddha. Dies sprach der Erhabene.

๒๓๓. ตตฺเถตํ วุจฺจติ –

233. Dazu wird dies gesagt:

‘‘สจฺจปฺปฏิญฺโญ ปุริมาสุ ชาติสุ,อทฺเวชฺฌวาโจ อลิกํ วิวชฺชยิ;

น โส วิสํวาทยิตาปิ กสฺสจิ,ภูเตน ตจฺเฉน ตเถน ภาสยิ.

In früheren Geburten war er seinen Versprechen treu, ohne Doppelzüngigkeit mied er die Unwahrheit; er war niemand, der irgendjemanden täuschte, sondern sprach das, was wirklich, wahrhaftig und den Tatsachen entsprechend war.

‘‘เสตา สุสุกฺกา มุทุตูลสนฺนิภา,อุณฺณา สุชาตา ภมุกนฺตเร อหุ;

น โลมกูเปสุ ทุเว อชายิสุํ,เอเกกโลมูปจิตงฺควา อหุ.

Weiß, strahlend hell und weich wie Baumwollflocken war das Stirnhaar, das wohlgeformt zwischen seinen Brauen erschien; aus den Haaransätzen wuchsen niemals zwei Haare hervor, sondern sein Körper war mit einzeln gewachsenen Haaren bedeckt.

‘‘ตํ ลกฺขณญฺญู พหโว สมาคตา,พฺยากํสุ อุปฺปาทนิมิตฺตโกวิทา;

อุณฺณา จ โลมา จ ยถา สุสณฺฐิตา,อุปวตฺตตี อีทิสกํ พหุชฺชโน.

Zahlreiche Kenner der Merkmale kamen zusammen, Experten in der Deutung von Zeichen, und verkündeten: 'Da das Stirnhaar und die Körperhaare so wohlgeordnet sind, wird die Menge einem solchen Menschen nachfolgen.'

‘‘คิหิมฺปิ สนฺตํ อุปวตฺตตี ชโน,พหุ ปุรตฺถาปกเตน กมฺมุนา;

อกิญฺจนํ ปพฺพชิตํ อนุตฺตรํ,พุทฺธมฺปิ สนฺตํ อุปวตฺตติ ชโน’’ติ.

Selbst wenn er ein Hausbewohner bleibt, folgt ihm das Volk aufgrund seiner früher vollbrachten Taten; und zieht er in die Hauslosigkeit hinaus, so folgen die Menschen ihm als dem unvergleichlichen Buddha.

(๒๖-๒๗) จตฺตาลีสอวิรฬทนฺตลกฺขณานิ

(26-27) Die Merkmale der vierzig Zähne und der lückenlosen Zähne.

๒๓๔. ‘‘ยมฺปิ, ภิกฺขเว ตถาคโต ปุริมํ ชาตึ ปุริมํ ภวํ ปุริมํ นิเกตํ ปุพฺเพ มนุสฺสภูโต สมาโน ปิสุณํ วาจํ ปหาย ปิสุณาย วาจาย ปฏิวิรโต อโหสิ. อิโต สุตฺวา น อมุตฺร อกฺขาตา อิเมสํ เภทาย, อมุตฺร วา สุตฺวา น อิเมสํ อกฺขาตา อมูสํ เภทาย[Pg.140], อิติ ภินฺนานํ วา สนฺธาตา, สหิตานํ วา อนุปฺปทาตา, สมคฺคาราโม สมคฺครโต สมคฺคนนฺที สมคฺคกรณึ วาจํ ภาสิตา อโหสิ. โส ตสฺส กมฺมสฺส กฏตฺตา…เป… โส ตโต จุโต อิตฺถตฺตํ อาคโต สมาโน อิมานิ ทฺเว มหาปุริสลกฺขณานิ ปฏิลภติ. จตฺตาลีสทนฺโต จ โหติ อวิรฬทนฺโต จ.

234. Wann immer auch, ihr Mönche, der Tathāgata in einer früheren Geburt, in einem früheren Dasein, an einem früheren Aufenthaltsort, als er ein Mensch war, die Verleumdung aufgegeben hatte und der Verleumdung ferngeblieben war: Was er hier hörte, erzählte er dort nicht weiter, um jene zu entzweien; und was er dort hörte, erzählte er hier nicht weiter, um diese zu entzweien. So war er einer, der die Entzweiten versöhnte und die Einigen bestärkte; er liebte die Eintracht, freute sich an der Eintracht, genoss die Eintracht und sprach Worte, die zur Eintracht führen. Durch das Vollbringen dieser Tat... erlangte er nach seiner Ankunft in diesem Dasein diese zwei Merkmale eines Großen Mannes: Er hat vierzig Zähne und seine Zähne stehen lückenlos beieinander.

‘‘โส เตหิ ลกฺขเณหิ สมนฺนาคโต สเจ อคารํ อชฺฌาวสติ, ราชา โหติ จกฺกวตฺตี…เป… ราชา สมาโน กึ ลภติ? อเภชฺชปริโส โหติ, อเภชฺชาสฺส โหนฺติ ปริสา, พฺราหฺมณคหปติกา เนคมชานปทา คณกมหามตฺตา อนีกฏฺฐา โทวาริกา อมจฺจา ปาริสชฺชา ราชาโน โภคิยา กุมารา. ราชา สมาโน อิทํ ลภติ … พุทฺโธ สมาโน กึ ลภติ? อเภชฺชปริโส โหติ, อเภชฺชาสฺส โหนฺติ ปริสา, ภิกฺขู ภิกฺขุนิโย อุปาสกา อุปาสิกาโย เทวา มนุสฺสา อสุรา นาคา คนฺธพฺพา. พุทฺโธ สมาโน อิทํ ลภติ’’. เอตมตฺถํ ภควา อโวจ.

Mit diesen Merkmalen ausgestattet, wenn er im Hausleben verbleibt, wird er ein Radbezwinger-König... Was erlangt er als König? Er hat ein unbezwingbares Gefolge; seine Anhängerschaft kann nicht entzweit werden – Brahmanen, Hausväter, Stadt- und Landbewohner, Rechnungsführer, Minister, Leibwächter, Torwächter, Räte, Gefolgsleute, Vasallenfürsten und Prinzen. Dies erlangt er als König... Was erlangt er als Buddha? Er hat ein unbezwingbares Gefolge; seine Anhängerschaft kann nicht entzweit werden – Mönche, Nonnen, Laienanhänger, Laienanhängerinnen, Götter, Menschen, Asuras, Nagas und Gandharvas. Dies erlangt er als Buddha. Dies sprach der Erhabene.

๒๓๕. ตตฺเถตํ วุจฺจติ –

235. Dazu wird dies gesagt:

‘‘เวภูติยํ สหิตเภทการึ,เภทปฺปวฑฺฒนวิวาทการึ;

กลหปฺปวฑฺฒนอากิจฺจการึ,สหิตานํ เภทชนนึ น ภณิ.

Er sprach keine verleumderischen Worte, die jene entzweien, die in Eintracht leben, noch solche, die Zwietracht mehren und Streit verursachen; er tat nichts, was den Hader fördert, und sprach nicht, um die Einigen zu trennen.

‘‘อวิวาทวฑฺฒนกรึ สุคิรํ,ภินฺนานุสนฺธิชนนึ อภณิ;

กลหํ ชนสฺส ปนุที สมงฺคี,สหิเตหิ นนฺทติ ปโมทติ จ.

Er sprach gute Worte, die den Streit nicht mehren, sondern die Versöhnung der Entzweiten bewirken; er vertrieb den Hader unter den Menschen und wirkte einigend; er erfreute sich an jenen, die in Eintracht leben, und war voller Freude über sie.

‘‘สุคตีสุ โส ผลวิปากํ,อนุภวติ ตตฺถ โมทติ;

ทนฺตา อิธ โหนฺติ อวิรฬา สหิตา,จตุโร ทสสฺส มุขชา สุสณฺฐิตา.

In glücklichen Daseinsbereichen erfuhr er die reife Frucht seines Wirkens und erfreute sich dort; hier in diesem Dasein sind seine Zähne lückenlos und fest gefügt, vierzig Stück sind wohlgeordnet in seinem Mund erschienen.

‘‘ยทิ [Pg.141] ขตฺติโย ภวติ ภูมิปติ,อวิเภทิยาสฺส ปริสา ภวติ;

สมโณ จ โหติ วิรโช วิมโล,ปริสาสฺส โหติ อนุคตา อจลา’’ติ.

Wenn er ein Khattiya, ein Herrscher der Erde wird, so ist sein Gefolge unspaltbar; und wird er ein Asket, staubfrei und makellos, so ist sein Gefolge ihm ergeben und unerschütterlich.

(๒๘-๒๙) ปหูตชิวฺหาพฺรหฺมสฺสรลกฺขณานิ

(28-29) Die Merkmale der weiträumigen Zunge und der Brahma-Stimme.

๒๓๖. ‘‘ยมฺปิ, ภิกฺขเว, ตถาคโต ปุริมํ ชาตึ ปุริมํ ภวํ ปุริมํ นิเกตํ ปุพฺเพ มนุสฺสภูโต สมาโน ผรุสํ วาจํ ปหาย ผรุสาย วาจาย ปฏิวิรโต อโหสิ. ยา สา วาจา เนลา กณฺณสุขา เปมนียา หทยงฺคมา โปรี พหุชนกนฺตา พหุชนมนาปา, ตถารูปึ วาจํ ภาสิตา อโหสิ. โส ตสฺส กมฺมสฺส กฏตฺตา อุปจิตตฺตา…เป… โส ตโต จุโต อิตฺถตฺตํ อาคโต สมาโน อิมานิ ทฺเว มหาปุริสลกฺขณานิ ปฏิลภติ. ปหูตชิวฺโห จ โหติ พฺรหฺมสฺสโร จ กรวีกภาณี.

236. Wann immer auch, ihr Mönche, der Tathāgata in einer früheren Geburt, in einem früheren Dasein, an einem früheren Aufenthaltsort, als er ein Mensch war, die grobe Rede aufgegeben hatte und der groben Rede ferngeblieben war – Worte, die fehlerfrei sind, angenehm für das Ohr, liebevoll, zum Herzen gehend, höflich, von der Menge begehrt und der Menge wohlgefällig; solche Worte pflegte er zu sprechen. Durch das Vollbringen und Anhäufen dieser Tat... erlangte er nach seiner Ankunft in diesem Dasein diese zwei Merkmale eines Großen Mannes: Er hat eine weiträumige Zunge und eine Brahma-Stimme, die lieblich wie der Ruf des Karavika-Vogels ist.

‘‘โส เตหิ ลกฺขเณหิ สมนฺนาคโต สเจ อคารํ อชฺฌาวสติ, ราชา โหติ จกฺกวตฺตี…เป… ราชา สมาโน กึ ลภติ? อาเทยฺยวาโจ โหติ, อาทิยนฺติสฺส วจนํ พฺราหฺมณคหปติกา เนคมชานปทา คณกมหามตฺตา อนีกฏฺฐา โทวาริกา อมจฺจา ปาริสชฺชา ราชาโน โภคิยา กุมารา. ราชา สมาโน อิทํ ลภติ… พุทฺโธ สมาโน กึ ลภติ? อาเทยฺยวาโจ โหติ, อาทิยนฺติสฺส วจนํ ภิกฺขู ภิกฺขุนิโย อุปาสกา อุปาสิกาโย เทวา มนุสฺสา อสุรา นาคา คนฺธพฺพา. พุทฺโธ สมาโน อิทํ ลภติ’’. เอตมตฺถํ ภควา อโวจ.

„Wenn er, mit diesen Merkmalen ausgestattet, das Hausleben führt, wird er ein Radbezwinger (Cakkavatti)... und was erlangt er als König? Er ist einer, dessen Wort Gehör findet; sein Wort wird von Brahmanen, Hausvätern, Stadt- und Landbewohnern, Finanzministern, Gardisten, Torwächtern, Ministern, Ratsherren, Vasallenkönigen, Lehnsherren und Prinzen angenommen. Dies erlangt er als König... Was erlangt er als Buddha? Er ist einer, dessen Wort Gehör findet; sein Wort wird von Mönchen, Nonnen, Laienanhängern, Laienanhängerinnen, Göttern, Menschen, Asuras, Nagas und Gandhabbas angenommen. Dies erlangt er als Buddha.“ Dies verkündete der Erhabene.

๒๓๗. ตตฺเถตํ วุจฺจติ –

237. Dazu wird Folgendes gesagt –

‘‘อกฺโกสภณฺฑนวิเหสการึ,อุพฺพาธิกํ พหุชนปฺปมทฺทนํ;

อพาฬฺหํ คิรํ โส น ภณิ ผรุสํ,มธุรํ ภณิ สุสํหิตํ สขิลํ.

„Beschimpfung, Streit und Quälerei vermeidend, sprach er keine harten, verletzenden Worte, die den Menschen Pein bereiten; er sprach lieblich, heilbringend und sanft.

‘‘มนโส [Pg.142] ปิยา หทยคามินิโย,วาจา โส เอรยติ กณฺณสุขา;

วาจาสุจิณฺณผลมนุภวิ,สคฺเคสุ เวทยถ ปุญฺญผลํ.

Worte, die dem Geist lieb sind, zum Herzen gehen und dem Ohr wohlgefallen, brachte er hervor; er genoss die Frucht wohlgesprochener Rede und erfuhr das Ergebnis seines Verdienstes in den Himmelswelten.

‘‘เวทิตฺวา โส สุจริตสฺส ผลํ,พฺรหฺมสฺสรตฺตมิธมชฺฌคมา;

ชิวฺหาสฺส โหติ วิปุลา ปุถุลา,อาเทยฺยวากฺยวจโน ภวติ.

Nachdem er die Frucht seines guten Wandels erfahren hatte, erlangte er hier auf Erden eine Stimme wie die des Brahma; seine Zunge ist groß und breit, und er ist einer, dessen Worte und Reden Gehör finden.

‘‘คิหิโนปิ อิชฺฌติ ยถา ภณโต,อถ เจ ปพฺพชติ โส มนุโช;

อาทิยนฺติสฺส วจนํ ชนตา,พหุโน พหุํ สุภณิตํ ภณโต’’ติ.

Wie beim Hausbewohner sein Wort Erfolg hat, so auch, wenn dieser Mensch in die Hauslosigkeit zieht; die Menschenmenge nimmt das Wort dessen an, der so vieles Vortreffliche spricht.“

(๓๐) สีหหนุลกฺขณํ

(30) Das Merkmal des Löwenkiefers

๒๓๘. ‘‘ยมฺปิ, ภิกฺขเว, ตถาคโต ปุริมํ ชาตึ ปุริมํ ภวํ ปุริมํ นิเกตํ ปุพฺเพ มนุสฺสภูโต สมาโน สมฺผปฺปลาปํ ปหาย สมฺผปฺปลาปา ปฏิวิรโต อโหสิ กาลวาที ภูตวาที อตฺถวาที ธมฺมวาที วินยวาที, นิธานวตึ วาจํ ภาสิตา อโหสิ กาเลน สาปเทสํ ปริยนฺตวตึ อตฺถสํหิตํ. โส ตสฺส กมฺมสฺส กฏตฺตา…เป… โส ตโต จุโต อิตฺถตฺตํ อาคโต สมาโน อิมํ มหาปุริสลกฺขณํ ปฏิลภติ, สีหหนุ โหติ.

238. „Was auch immer, ihr Mönche, der Tathāgata in einer früheren Geburt, in einem früheren Dasein, in einer früheren Wohnstätte, als er einst ein Mensch war, vollbrachte: Er gab nutzloses Gerede auf und hielt sich von nutzlosem Gerede fern. Er sprach zur rechten Zeit, sprach die Wahrheit, sprach über das Heilsame, sprach über die Lehre (Dhamma), sprach über die Disziplin (Vinaya); er sprach Worte, die man sich einprägen konnte, zur rechten Zeit, mit Beispielen versehen, maßvoll und mit dem Ziel verbunden. Durch das Vollbringen dieser Tat... nachdem er von dort abgeschieden und in diese Welt gekommen war, erlangte er dieses Merkmal eines großen Mannes: Er hat einen Kiefer wie ein Löwe.

‘‘โส เตน ลกฺขเณน สมนฺนาคโต สเจ อคารํ อชฺฌาวสติ, ราชา โหติ จกฺกวตฺตี…เป… ราชา สมาโน กึ ลภติ? อปฺปธํสิโย โหติ เกนจิ มนุสฺสภูเตน ปจฺจตฺถิเกน ปจฺจามิตฺเตน. ราชา สมาโน อิทํ ลภติ… พุทฺโธ สมาโน กึ ลภติ? อปฺปธํสิโย โหติ อพฺภนฺตเรหิ วา พาหิเรหิ วา ปจฺจตฺถิเกหิ ปจฺจามิตฺเตหิ, ราเคน วา โทเสน วา โมเหน วา สมเณน วา พฺราหฺมเณน วา เทเวน วา มาเรน วา พฺรหฺมุนา วา เกนจิ วา โลกสฺมึ. พุทฺโธ สมาโน อิทํ ลภติ’’. เอตมตฺถํ ภควา อโวจ.

Wenn er, mit diesem Merkmal ausgestattet, das Hausleben führt, wird er ein Radbezwinger... und was erlangt er als König? Er ist unangreifbar für irgendeinen menschlichen Widersacher oder Feind. Dies erlangt er als König... Was erlangt er als Buddha? Er ist unangreifbar für innere oder äußere Widersacher oder Feinde, sei es durch Gier, Hass oder Verblendung, oder durch einen Asketen, einen Brahmanen, einen Gott, Mara, Brahma oder irgendjemanden in der Welt. Dies erlangt er als Buddha.“ Dies verkündete der Erhabene.

๒๓๙. ตตฺเถตํ [Pg.143] วุจฺจติ –

239. Dazu wird Folgendes gesagt –

‘‘น สมฺผปฺปลาปํ น มุทฺธตํ,อวิกิณฺณวจนพฺยปฺปโถ อโหสิ;

อหิตมปิ จ อปนุทิ,หิตมปิ จ พหุชนสุขญฺจ อภณิ.

„Kein nutzloses Gerede und nichts Törichtes sprach er, sein Redefluss war nicht verwirrt; Unheilsames wies er zurück, Heilsames aber und das, was das Glück der vielen fördert, sprach er aus.

‘‘ตํ กตฺวา อิโต จุโต ทิวมุปปชฺชิ,สุกตผลวิปากมนุโภสิ;

จวิย ปุนริธาคโต สมาโน,ทฺวิทุคมวรตรหนุตฺตมลตฺถ.

Nachdem er dies getan hatte und von hier abgeschieden war, gelangte er in den Himmel und genoss die gereifte Frucht seiner guten Taten; nach dem Verscheiden von dort kam er wieder hierher und erlangte den Kiefer, der dem des edelsten der Vierfüßler gleicht.

‘‘ราชา โหติ สุทุปฺปธํสิโย,มนุชินฺโท มนุชาธิปติ มหานุภาโว;

ติทิวปุรวรสโม ภวติ,สุรวรตโรริว อินฺโท.

Er wird ein König, schwer zu bezwingen, ein Herrscher der Menschen, ein Gebieter der Menschen von großer Macht; er gleicht dem Besten der Götterwelt, wie Indra, der Vorzüglichste unter den Göttern.

‘‘คนฺธพฺพาสุรยกฺขรกฺขเสภิ,สุเรหิ น หิ ภวติ สุปฺปธํสิโย;

ตถตฺโต ยทิ ภวติ ตถาวิโธ,อิธ ทิสา จ ปฏิทิสา จ วิทิสา จา’’ติ.

Durch Gandhabbas, Asuras, Yakkhas und Rakkhasas oder durch Götter ist er nicht leicht zu bezwingen; so beschaffen ist er in der Tat, wenn er hier weilt, unüberwindbar in allen Himmelsrichtungen.“

(๓๑-๓๒) สมทนฺตสุสุกฺกทาฐาลกฺขณานิ

(31-32) Die Merkmale der gleichmäßigen Zähne und der strahlend weißen Eckzähne

๒๔๐. ‘‘ยมฺปิ, ภิกฺขเว, ตถาคโต ปุริมํ ชาตึ ปุริมํ ภวํ ปุริมํ นิเกตํ ปุพฺเพ มนุสฺสภูโต สมาโน มิจฺฉาชีวํ ปหาย สมฺมาอาชีเวน ชีวิกํ กปฺเปสิ, ตุลากูฏ กํสกูฏ มานกูฏ อุกฺโกฏน วญฺจน นิกติ สาจิโยค เฉทน วธ พนฺธน วิปราโมส อาโลป สหสาการา ปฏิวิรโต อโหสิ. โส ตสฺส กมฺมสฺส กฏตฺตา อุปจิตตฺตา อุสฺสนฺนตฺตา วิปุลตฺตา กายสฺส เภทา ปรํ มรณา สุคตึ สคฺคํ โลกํ อุปปชฺชติ. โส ตตฺถ อญฺเญ เทเว ทสหิ ฐาเนหิ อธิคณฺหาติ ทิพฺเพน อายุนา ทิพฺเพน วณฺเณน ทิพฺเพน สุเขน ทิพฺเพน ยเสน ทิพฺเพน อาธิปเตยฺเยน ทิพฺเพหิ รูเปหิ ทิพฺเพหิ สทฺเทหิ ทิพฺเพหิ คนฺเธหิ ทิพฺเพหิ รเสหิ [Pg.144] ทิพฺเพหิ โผฏฺฐพฺเพหิ. โส ตโต จุโต อิตฺถตฺตํ อาคโต สมาโน อิมานิ ทฺเว มหาปุริสลกฺขณานิ ปฏิลภติ, สมทนฺโต จ โหติ สุสุกฺกทาโฐ จ.

240. „Was auch immer, ihr Mönche, der Tathāgata in einer früheren Geburt... als er einst ein Mensch war, vollbrachte: Er gab falschen Lebensunterhalt auf und fristete sein Leben durch rechten Lebensunterhalt; er hielt sich fern von Betrug mit Waage, Metall und Maß, von Bestechung, Täuschung, Fälschung und krummen Wegen, vom Verstümmeln, Töten, Fesseln, Rauben, Plündern und Gewalttat. Durch das Vollbringen, Ansammeln, Überwiegen und die Fülle dieser Tat gelangte er nach dem Zerfall des Körpers, nach dem Tod, auf eine glückliche Fährte, in eine himmlische Welt. Dort übertraf er die anderen Götter in zehn Belangen: an himmlischer Lebensdauer, himmlischer Schönheit, himmlischem Glück, himmlischem Ruhm, himmlischer Macht, sowie an himmlischen Formen, Klängen, Düften, Geschmäckern und Berührungen. Von dort abgeschieden und in diese Welt gekommen, erlangte er diese zwei Merkmale eines großen Mannes: Er hat gleichmäßige Zähne und strahlend weiße Eckzähne.

‘‘โส เตหิ ลกฺขเณหิ สมนฺนาคโต สเจ อคารํ อชฺฌาวสติ, ราชา โหติ จกฺกวตฺตี ธมฺมิโก ธมฺมราชา จาตุรนฺโต วิชิตาวี ชนปทตฺถาวริยปฺปตฺโต สตฺตรตนสมนฺนาคโต. ตสฺสิมานิ สตฺต รตนานิ ภวนฺติ, เสยฺยถิทํ – จกฺกรตนํ หตฺถิรตนํ อสฺสรตนํ มณิรตนํ อิตฺถิรตนํ คหปติรตนํ ปริณายกรตนเมว สตฺตมํ. ปโรสหสฺสํ โข ปนสฺส ปุตฺตา ภวนฺติ สูรา วีรงฺครูปา ปรเสนปฺปมทฺทนา. โส อิมํ ปถวึ สาครปริยนฺตํ อขิลมนิมิตฺตมกณฺฏกํ อิทฺธํ ผีตํ เขมํ สิวํ นิรพฺพุทํ อทณฺเฑน อสตฺเถน ธมฺเมน อภิวิชิย อชฺฌาวสติ. ราชา สมาโน กึ ลภติ? สุจิปริวาโร โหติ สุจิสฺส โหนฺติ ปริวารา พฺราหฺมณคหปติกา เนคมชานปทา คณกมหามตฺตา อนีกฏฺฐา โทวาริกา อมจฺจา ปาริสชฺชา ราชาโน โภคิยา กุมารา. ราชา สมาโน อิทํ ลภติ.

Wenn er, mit diesen Merkmalen ausgestattet, das Hausleben führt, wird er ein Radbezwinger, ein gerechter Dharmakönig, der Herr über die vier Weltgegenden, ein Sieger, der seinem Land Stabilität verliehen hat und mit den sieben Juwelen ausgestattet ist. Ihm gehören diese sieben Juwelen, nämlich: das Rad-Juwel, das Elefanten-Juwel, das Ross-Juwel, das Edelstein-Juwel, das Frauen-Juwel, das Hausvater-Juwel und als siebtes das Feldherrn-Juwel. Er hat mehr als tausend Söhne, Helden von kräftiger Gestalt, die das Heer des Gegners zu zermalmen vermögen. Er herrscht über diese Erde bis zum Ozean, ohne Stock, ohne Schwert, gerecht, nachdem er sie als eine von Feinden, Gefahren und Dornen freie, gedeihende, reiche, sichere und friedliche Domäne ohne Aufruhr gewonnen hat. Was erlangt er als König? Er hat ein reines Gefolge; sein Gefolge ist lauter, bestehend aus Brahmanen, Hausvätern, Stadt- und Landbewohnern, Finanzministern, Gardisten, Torwächtern, Ministern, Ratsherren, Vasallenkönigen, Lehnsherren und Prinzen. Dies erlangt er als König.“

‘‘สเจ โข ปน อคารสฺมา อนคาริยํ ปพฺพชติ, อรหํ โหติ สมฺมาสมฺพุทฺโธ โลเก วิวฏฺฏจฺฉโท. พุทฺโธ สมาโน กึ ลภติ? สุจิปริวาโร โหติ, สุจิสฺส โหนฺติ ปริวารา, ภิกฺขู ภิกฺขุนิโย อุปาสกา อุปาสิกาโย เทวา มนุสฺสา อสุรา นาคา คนฺธพฺพา. พุทฺโธ สมาโน อิทํ ลภติ’’. เอตมตฺถํ ภควา อโวจ.

„Wenn er jedoch aus dem Hause in die Hauslosigkeit hinauszieht, wird er ein Arahant, ein vollkommen Erleuchteter (Sammāsambuddha) in der Welt, der den Schleier gelüftet hat. Wenn er ein Buddha ist, was erlangt er? Er hat ein reines Gefolge; sein Gefolge ist rein, bestehend aus Mönchen, Nonnen, Laienanhängern, Laienanhängerinnen, Göttern, Menschen, Asuras, Nagas und Gandharvas. Wenn er ein Buddha ist, erlangt er dies.“ Dies sprach der Erhabene.

๒๔๑. ตตฺเถตํ วุจฺจติ –

241. Dazu wird folgendes gesagt:

‘‘มิจฺฉาชีวญฺจ อวสฺสชิ สเมน วุตฺตึ,สุจินา โส ชนยิตฺถ ธมฺมิเกน;

อหิตมปิ จ อปนุทิ,หิตมปิ จ พหุชนสุขญฺจ อจริ.

„Er gab den falschen Lebensunterhalt auf und führte ein Leben in Ausgewogenheit; durch einen reinen und rechtmäßigen Erwerb lebte er. Er wies das Unheilsame von sich und wirkte für das Wohl und das Glück der vielen.

‘‘สคฺเค เวทยติ นโร สุขปฺผลานิ,กริตฺวา นิปุเณภิ วิทูหิ สพฺภิ;

วณฺณิตานิ ติทิวปุรวรสโม,อภิรมติ รติขิฑฺฑาสมงฺคี.

Als Mensch erfährt er im Himmel die Früchte des Glücks, nachdem er Taten vollbracht hat, die von feinsinnigen, weisen und edlen Menschen gepriesen werden; dem Herrn der Götter gleich, erfreut er sich dort, hingegeben an Vergnügen und Spiel.

‘‘ลทฺธานํ [Pg.145] มานุสกํ ภวํ ตโต,จวิตฺวาน สุกตผลวิปากํ;

เสสเกน ปฏิลภติ ลปนชํ,สมมปิ สุจิสุสุกฺกํ.

Nachdem er von dort verschieden ist und erneut ein menschliches Dasein erlangt hat, erhält er infolge der verbleibenden Wirkkraft seiner guten Taten ebenmäßige Zähne im Mund, die vollkommen rein und weiß sind.

‘‘ตํ เวยฺยญฺชนิกา สมาคตา พหโว,พฺยากํสุ นิปุณสมฺมตา มนุชา;

สุจิชนปริวารคโณ ภวติ,ทิชสมสุกฺกสุจิโสภนทนฺโต.

Viele zusammengekommene Zeichenleser, als scharfsinnig anerkannte Menschen, verkündeten über ihn: ‚Er wird eine Schar von reinem Gefolge haben, er, dessen Zähne ebenmäßig, weiß, rein und herrlich glänzend sind.‘

‘‘รญฺโญ โหติ พหุชโน,สุจิปริวาโร มหตึ มหึ อนุสาสโต;

ปสยฺห น จ ชนปทตุทนํ,หิตมปิ จ พหุชนสุขญฺจ จรนฺติ.

Als König hat er ein großes, reines Gefolge, während er die weite Erde regiert; ohne Gewaltanwendung unterdrückt er die Bewohner des Landes nicht. Sie wirken für das Wohl und das Glück der vielen.

‘‘อถ เจ ปพฺพชติ ภวติ วิปาโป,สมโณ สมิตรโช วิวฏฺฏจฺฉโท;

วิคตทรถกิลมโถ,อิมมปิ จ ปรมปิ จ ปสฺสติ โลกํ.

Wenn er jedoch in die Hauslosigkeit hinauszieht, wird er ein sündloser Asket, dessen Leidenschaften gestillt sind und der den Schleier gelüftet hat; frei von Qual und Ermüdung schaut er sowohl diese als auch die jenseitige Welt.

‘‘ตสฺโสวาทกรา พหุคิหี จ ปพฺพชิตา จ,อสุจึ ครหิตํ ธุนนฺติ ปาปํ;

ส หิ สุจิภิ ปริวุโต ภวติ,มลขิลกลิกิเลเส ปนุเทหี’’ติ.

Viele Laien und Weltentsagende, die seinen Unterweisungen folgen, schütteln das unreinliche, tadelnswerte Übel ab. Er ist wahrlich von Reinen umgeben, er, der den Makel, die Verstocktheit und die Befleckungen vertreibt.“

อิทมโวจ ภควา. อตฺตมนา เต ภิกฺขู ภควโต ภาสิตํ อภินนฺทุนฺติ.

Dies sprach der Erhabene. Entzückt freuten sich jene Mönche über das Wort des Erhabenen.

ลกฺขณสุตฺตํ นิฏฺฐิตํ สตฺตมํ.

Das Lakkhaṇa-Sutta, das siebte, ist abgeschlossen.

๘. สิงฺคาลสุตฺตํ

8. Siṅgāla-Sutta

๒๔๒. เอวํ [Pg.146] เม สุตํ – เอกํ สมยํ ภควา ราชคเห วิหรติ เวฬุวเน กลนฺทกนิวาเป. เตน โข ปน สมเยน สิงฺคาลโก คหปติปุตฺโต กาลสฺเสว อุฏฺฐาย ราชคหา นิกฺขมิตฺวา อลฺลวตฺโถ อลฺลเกโส ปญฺชลิโก ปุถุทิสา นมสฺสติ – ปุรตฺถิมํ ทิสํ ทกฺขิณํ ทิสํ ปจฺฉิมํ ทิสํ อุตฺตรํ ทิสํ เหฏฺฐิมํ ทิสํ อุปริมํ ทิสํ.

242. So habe ich es gehört: Zu einer Zeit weilte der Erhabene bei Rājagaha im Veluvana, am Ort der Eichhörnchenfütterung. Zu jener Zeit nun erhob sich Siṅgālaka, der Sohn eines Hausvaters, in aller Frühe, verließ Rājagaha und mit nassen Kleidern und nassem Haar verehrte er mit zusammengelegten Händen die verschiedenen Himmelsrichtungen: die östliche Richtung, die südliche Richtung, die westliche Richtung, die nördliche Richtung, die untere Richtung und die obere Richtung.

๒๔๓. อถ โข ภควา ปุพฺพณฺหสมยํ นิวาเสตฺวา ปตฺตจีวรมาทาย ราชคหํ ปิณฺฑาย ปาวิสิ. อทฺทสา โข ภควา สิงฺคาลกํ คหปติปุตฺตํ กาลสฺเสว วุฏฺฐาย ราชคหา นิกฺขมิตฺวา อลฺลวตฺถํ อลฺลเกสํ ปญฺชลิกํ ปุถุทิสา นมสฺสนฺตํ – ปุรตฺถิมํ ทิสํ ทกฺขิณํ ทิสํ ปจฺฉิมํ ทิสํ อุตฺตรํ ทิสํ เหฏฺฐิมํ ทิสํ อุปริมํ ทิสํ. ทิสฺวา สิงฺคาลกํ คหปติปุตฺตํ เอตทโวจ – ‘‘กึ นุ โข ตฺวํ, คหปติปุตฺต, กาลสฺเสว อุฏฺฐาย ราชคหา นิกฺขมิตฺวา อลฺลวตฺโถ อลฺลเกโส ปญฺชลิโก ปุถุทิสา นมสฺสสิ – ปุรตฺถิมํ ทิสํ ทกฺขิณํ ทิสํ ปจฺฉิมํ ทิสํ อุตฺตรํ ทิสํ เหฏฺฐิมํ ทิสํ อุปริมํ ทิส’’นฺติ? ‘‘ปิตา มํ, ภนฺเต, กาลํ กโรนฺโต เอวํ อวจ – ‘ทิสา, ตาต, นมสฺเสยฺยาสี’ติ. โส โข อหํ, ภนฺเต, ปิตุวจนํ สกฺกโรนฺโต ครุํ กโรนฺโต มาเนนฺโต ปูเชนฺโต กาลสฺเสว อุฏฺฐาย ราชคหา นิกฺขมิตฺวา อลฺลวตฺโถ อลฺลเกโส ปญฺชลิโก ปุถุทิสา นมสฺสามิ – ปุรตฺถิมํ ทิสํ ทกฺขิณํ ทิสํ ปจฺฉิมํ ทิสํ อุตฺตรํ ทิสํ เหฏฺฐิมํ ทิสํ อุปริมํ ทิส’’นฺติ.

243. Da kleidete sich der Erhabene am Vormittag an, nahm Schale und Obergewand und begab sich nach Rājagaha zum Almosenrundgang. Der Erhabene sah Siṅgālaka, den Sohn eines Hausvaters, wie er sich in aller Frühe erhoben hatte, Rājagaha verlassen hatte und mit nassen Kleidern und nassem Haar mit zusammengelegten Händen die verschiedenen Himmelsrichtungen verehrte: die östliche, südliche, westliche, nördliche, untere und obere Richtung. Nachdem er ihn gesehen hatte, sprach er zu Siṅgālaka, dem Sohn des Hausvaters: „Warum verehrst du, Hausvatersohn, in aller Frühe... die verschiedenen Himmelsrichtungen?“ „Herr, mein Vater hat zu mir, als er im Sterben lag, so gesprochen: ‚Mein Lieber, du sollst die Himmelsrichtungen verehren.‘ Ich nun, Herr, ehre das Wort meines Vaters, achte es hoch, schätze es und würdige es, indem ich mich in aller Frühe erhebe, Rājagaha verlasse und mit nassen Kleidern und nassem Haar mit zusammengelegten Händen die verschiedenen Himmelsrichtungen verehre: die östliche, südliche, westliche, nördliche, untere und obere Richtung.“

ฉ ทิสา

Die sechs Himmelsrichtungen

๒๔๔. ‘‘น โข, คหปติปุตฺต, อริยสฺส วินเย เอวํ ฉ ทิสา นมสฺสิตพฺพา’’ติ. ‘‘ยถา กถํ ปน, ภนฺเต, อริยสฺส วินเย ฉ ทิสา นมสฺสิตพฺพา? สาธุ เม, ภนฺเต, ภควา ตถา ธมฺมํ เทเสตุ, ยถา อริยสฺส วินเย ฉ ทิสา นมสฺสิตพฺพา’’ติ.

244. „Hausvatersohn, in der Disziplin des Edlen (Ariya-Vinaya) sollten die sechs Himmelsrichtungen nicht auf diese Weise verehrt werden.“ „Wie aber, Herr, sollten die sechs Himmelsrichtungen in der Disziplin des Edlen verehrt werden? Möge der Erhabene mir die Lehre so verkünden, wie die sechs Himmelsrichtungen in der Disziplin des Edlen zu verehren sind.“

‘‘เตน หิ, คหปติปุตฺต สุโณหิ สาธุกํ มนสิกโรหิ ภาสิสฺสามี’’ติ. ‘‘เอวํ, ภนฺเต’’ติ โข สิงฺคาลโก คหปติปุตฺโต ภควโต ปจฺจสฺโสสิ. ภควา เอตทโวจ –

„Nun denn, Hausvatersohn, höre zu, merke es dir gut, ich werde sprechen.“ „Ja, Herr“, antwortete Siṅgālaka, der Sohn des Hausvaters, dem Erhabenen. Der Erhabene sprach folgendes:

‘‘ยโต [Pg.147] โข, คหปติปุตฺต, อริยสาวกสฺส จตฺตาโร กมฺมกิเลสา ปหีนา โหนฺติ, จตูหิ จ ฐาเนหิ ปาปกมฺมํ น กโรติ, ฉ จ โภคานํ อปายมุขานิ น เสวติ, โส เอวํ จุทฺทส ปาปกาปคโต ฉทฺทิสาปฏิจฺฉาที อุโภโลกวิชยาย ปฏิปนฺโน โหติ. ตสฺส อยญฺเจว โลโก อารทฺโธ โหติ ปโร จ โลโก. โส กายสฺส เภทา ปรํ มรณา สุคตึ สคฺคํ โลกํ อุปปชฺชติ.

„Sobald, Hausvatersohn, ein edler Schüler die vier Befleckungen des Handelns aufgegeben hat, in vierfacher Weise keine bösen Taten begeht und den sechs Wegen des Verfalls des Wohlstandes nicht frönt, dann hat er sich von diesen vierzehn Übeln entfernt, schirmt die sechs Himmelsrichtungen ab und schlägt den Weg zum Sieg über beide Welten ein. Er erringt sowohl diese Welt als auch die jenseitige Welt. Nach dem Zerfall des Körpers, nach dem Tod, gelangt er auf eine gute Fährte, in eine himmlische Welt.“

จตฺตาโรกมฺมกิเลสา

Die vier Befleckungen des Handelns

๒๔๕. ‘‘กตมสฺส จตฺตาโร กมฺมกิเลสา ปหีนา โหนฺติ? ปาณาติปาโต โข, คหปติปุตฺต, กมฺมกิเลโส, อทินฺนาทานํ กมฺมกิเลโส, กาเมสุมิจฺฉาจาโร กมฺมกิเลโส, มุสาวาโท กมฺมกิเลโส. อิมสฺส จตฺตาโร กมฺมกิเลสา ปหีนา โหนฺตี’’ติ. อิทมโวจ ภควา, อิทํ วตฺวาน สุคโต อถาปรํ เอตทโวจ สตฺถา –

245. „Welches sind die vier Befleckungen des Handelns, die er aufgegeben hat? Das Töten von Lebewesen, Hausvatersohn, ist eine Befleckung des Handelns; das Nehmen von Nichtgegebenem ist eine Befleckung des Handelns; das Fehlverhalten in den Sinnenlüsten ist eine Befleckung des Handelns; die Lüge ist eine Befleckung des Handelns. Diese vier Befleckungen des Handelns hat er aufgegeben.“ Dies sprach der Erhabene. Nachdem der Segensreiche dies gesagt hatte, sprach der Meister weiterhin dies:

‘‘ปาณาติปาโต อทินฺนาทานํ, มุสาวาโท จ วุจฺจติ;

ปรทารคมนญฺเจว, นปฺปสํสนฺติ ปณฺฑิตา’’ติ.

„Das Töten von Lebewesen, das Nehmen von Nichtgegebenem, die Lüge und der Umgang mit den Ehefrauen anderer werden als Befleckungen des Handelns bezeichnet; Weise preisen dies nicht.“

จตุฏฺฐานํ

Die vierfache Weise (des Fehlverhaltens)

๒๔๖. ‘‘กตเมหิ จตูหิ ฐาเนหิ ปาปกมฺมํ น กโรติ? ฉนฺทาคตึ คจฺฉนฺโต ปาปกมฺมํ กโรติ, โทสาคตึ คจฺฉนฺโต ปาปกมฺมํ กโรติ, โมหาคตึ คจฺฉนฺโต ปาปกมฺมํ กโรติ, ภยาคตึ คจฺฉนฺโต ปาปกมฺมํ กโรติ. ยโต โข, คหปติปุตฺต, อริยสาวโก เนว ฉนฺทาคตึ คจฺฉติ, น โทสาคตึ คจฺฉติ, น โมหาคตึ คจฺฉติ, น ภยาคตึ คจฺฉติ; อิเมหิ จตูหิ ฐาเนหิ ปาปกมฺมํ น กโรตี’’ติ. อิทมโวจ ภควา, อิทํ วตฺวาน สุคโต อถาปรํ เอตทโวจ สตฺถา –

246. „Durch welche vier Beweggründe begeht man keine böse Tat? Wer dem Verlangen folgt, begeht eine böse Tat; wer dem Hass folgt, begeht eine böse Tat; wer der Verblendung folgt, begeht eine böse Tat; wer der Furcht folgt, begeht eine böse Tat. Wenn jedoch, o Hausvatersohn, ein edler Schüler weder dem Verlangen folgt, noch dem Hass, noch der Verblendung, noch der Furcht, dann begeht er durch diese vier Beweggründe keine böse Tat.“ Dies sprach der Erhabene. Nachdem der Glückselige dies gesagt hatte, sprach der Lehrer daraufhin noch Folgendes:

‘‘ฉนฺทา โทสา ภยา โมหา, โย ธมฺมํ อติวตฺตติ;

นิหียติ ยโส ตสฺส, กาฬปกฺเขว จนฺทิมา.

„Wer aus Verlangen, Hass, Furcht oder Verblendung die Rechtschaffenheit (Dhamma) übertritt, dessen Ruhm nimmt ab, wie der Mond in der dunklen Monatshälfte.“

‘‘ฉนฺทา โทสา ภยา โมหา, โย ธมฺมํ นาติวตฺตติ;

อาปูรติ ยโส ตสฺส, สุกฺกปกฺเขว จนฺทิมา’’ติ.

„Wer aus Verlangen, Hass, Furcht oder Verblendung die Rechtschaffenheit nicht übertritt, dessen Ruhm nimmt zu, wie der Mond in der hellen Monatshälfte.“

ฉ อปายมุขานิ

Die sechs Wege zum Untergang des Besitzes

๒๔๗. ‘‘กตมานิ [Pg.148] ฉ โภคานํ อปายมุขานิ น เสวติ? สุราเมรยมชฺชปฺปมาทฏฺฐานานุโยโค โข, คหปติปุตฺต, โภคานํ อปายมุขํ, วิกาลวิสิขาจริยานุโยโค โภคานํ อปายมุขํ, สมชฺชาภิจรณํ โภคานํ อปายมุขํ, ชูตปฺปมาทฏฺฐานานุโยโค โภคานํ อปายมุขํ, ปาปมิตฺตานุโยโค โภคานํ อปายมุขํ, อาลสฺยานุโยโค โภคานํ อปายมุขํ.

247. „Welche sechs Wege zum Untergang des Besitzes meidet der edle Schüler? Die Hingabe an berauschende Getränke wie Branntwein und Wein, was die Ursache für Unachtsamkeit ist, ist ein Weg zum Untergang des Besitzes; das Umherstreifen auf den Straßen zu unpassender Zeit ist ein Weg zum Untergang des Besitzes; das häufige Besuchen von Festlichkeiten ist ein Weg zum Untergang des Besitzes; die Hingabe am Glücksspiel, was die Ursache für Unachtsamkeit ist, ist ein Weg zum Untergang des Besitzes; der Umgang mit schlechten Freunden ist ein Weg zum Untergang des Besitzes; die Hingabe an Trägheit ist ein Weg zum Untergang des Besitzes.“

สุราเมรยสฺส ฉ อาทีนวา

Die sechs Gefahren des Genusses von Rauschgetränken

๒๔๘. ‘‘ฉ โขเม, คหปติปุตฺต, อาทีนวา สุราเมรยมชฺชปฺปมาทฏฺฐานานุโยเค. สนฺทิฏฺฐิกา ธนชานิ, กลหปฺปวฑฺฒนี, โรคานํ อายตนํ, อกิตฺติสญฺชนนี, โกปีนนิทํสนี, ปญฺญาย ทุพฺพลิกรณีตฺเวว ฉฏฺฐํ ปทํ ภวติ. อิเม โข, คหปติปุตฺต, ฉ อาทีนวา สุราเมรยมชฺชปฺปมาทฏฺฐานานุโยเค.

248. „Diese sechs Gefahren, o Hausvatersohn, liegen in der Hingabe an Rauschgetränke wie Branntwein und Wein, welche die Ursache für Unachtsamkeit sind: Offenkundiger Verlust von Reichtum, Zunahme von Streitigkeiten, Anfälligkeit für Krankheiten, Erwerb von schlechtem Ruf, schamloses Entblößen des Körpers, und als sechstes die Schwächung der Weisheit. Dies, o Hausvatersohn, sind die sechs Gefahren der Hingabe an Rauschgetränke.“

วิกาลจริยาย ฉ อาทีนวา

Die sechs Gefahren des Umherstreifens zu unpassender Zeit

๒๔๙. ‘‘ฉ โขเม, คหปติปุตฺต, อาทีนวา วิกาลวิสิขาจริยานุโยเค. อตฺตาปิสฺส อคุตฺโต อรกฺขิโต โหติ, ปุตฺตทาโรปิสฺส อคุตฺโต อรกฺขิโต โหติ, สาปเตยฺยํปิสฺส อคุตฺตํ อรกฺขิตํ โหติ, สงฺกิโย จ โหติ ปาปเกสุ ฐาเนสุ, อภูตวจนญฺจ ตสฺมึ รูหติ, พหูนญฺจ ทุกฺขธมฺมานํ ปุรกฺขโต โหติ. อิเม โข, คหปติปุตฺต, ฉ อาทีนวา วิกาลวิสิขาจริยานุโยเค.

249. „Diese sechs Gefahren, o Hausvatersohn, liegen im Umherstreifen auf den Straßen zu unpassender Zeit: Man selbst bleibt ungeschützt und unbewacht; auch Frau und Kinder bleiben ungeschützt und unbewacht; ebenso bleibt der Besitz ungeschützt und unbewacht; man wird böser Taten an verdächtigen Orten bezichtigt; man wird zum Ziel falscher Anschuldigungen; und man sieht sich mit vielen leidvollen Umständen konfrontiert. Dies sind die sechs Gefahren des Umherstreifens zu unpassender Zeit.“

สมชฺชาภิจรณสฺส ฉ อาทีนวา

Die sechs Gefahren des Besuchens von Festlichkeiten

๒๕๐. ‘‘ฉ โขเม, คหปติปุตฺต, อาทีนวา สมชฺชาภิจรเณ. กฺว นจฺจํ, กฺว คีตํ, กฺว วาทิตํ, กฺว อกฺขานํ, กฺว ปาณิสฺสรํ, กฺว กุมฺภถุนนฺติ. อิเม โข, คหปติปุตฺต, ฉ อาทีนวา สมชฺชาภิจรเณ.

250. „Diese sechs Gefahren, o Hausvatersohn, liegen im Besuchen von Festlichkeiten: Man fragt ständig: ‚Wo wird getanzt? Wo wird gesungen? Wo wird musiziert? Wo wird rezitiert? Wo wird in die Hände geklatscht? Wo werden die Trommeln geschlagen?‘ Dies sind die sechs Gefahren des Besuchens von Festlichkeiten.“

ชูตปฺปมาทสฺส ฉ อาทีนวา

Die sechs Gefahren der Hingabe am Glücksspiel

๒๕๑. ‘‘ฉ [Pg.149] โขเม, คหปติปุตฺต, อาทีนวา ชูตปฺปมาทฏฺฐานานุโยเค. ชยํ เวรํ ปสวติ, ชิโน วิตฺตมนุโสจติ, สนฺทิฏฺฐิกา ธนชานิ, สภาคตสฺส วจนํ น รูหติ, มิตฺตามจฺจานํ ปริภูโต โหติ, อาวาหวิวาหกานํ อปตฺถิโต โหติ – ‘อกฺขธุตฺโต อยํ ปุริสปุคฺคโล นาลํ ทารภรณายา’ติ. อิเม โข, คหปติปุตฺต, ฉ อาทีนวา ชูตปฺปมาทฏฺฐานานุโยเค.

251. „Diese sechs Gefahren, o Hausvatersohn, liegen in der Hingabe am Glücksspiel: Der Sieger erzeugt Feindschaft; der Verlierer trauert um seinen Besitz; offenkundiger Verlust von Reichtum; das Wort des Spielers hat in einer Versammlung kein Gewicht; er wird von Freunden und Gefährten verachtet; und er ist für Heiratsverbindungen nicht erwünscht, da man denkt: ‚Dieser Mann ist ein Spielsüchtiger, er ist nicht fähig, eine Frau zu ernähren.‘ Dies sind die sechs Gefahren des Glücksspiels.“

ปาปมิตฺตตาย ฉ อาทีนวา

Die sechs Gefahren des Umgangs mit schlechten Freunden

๒๕๒. ‘‘ฉ โขเม, คหปติปุตฺต, อาทีนวา ปาปมิตฺตานุโยเค. เย ธุตฺตา, เย โสณฺฑา, เย ปิปาสา, เย เนกติกา, เย วญฺจนิกา, เย สาหสิกา. ตฺยาสฺส มิตฺตา โหนฺติ เต สหายา. อิเม โข, คหปติปุตฺต, ฉ อาทีนวา ปาปมิตฺตานุโยเค.

252. „Diese sechs Gefahren, o Hausvatersohn, liegen im Umgang mit schlechten Freunden: Wenn jene, die Spieler sind, die Sittenlose sind, die Trinker sind, die Betrüger sind, die Falschspieler sind, die Gewalttäter sind, seine Freunde und Gefährten werden. Dies sind die sechs Gefahren des Umgangs mit schlechten Freunden.“

อาลสฺยสฺส ฉ อาทีนวา

Die sechs Gefahren der Trägheit

๒๕๓. ‘‘ฉ โขเม, คหปติปุตฺต, อาทีนวา อาลสฺยานุโยเค. อติสีตนฺติ กมฺมํ น กโรติ, อติอุณฺหนฺติ กมฺมํ น กโรติ, อติสายนฺติ กมฺมํ น กโรติ, อติปาโตติ กมฺมํ น กโรติ, อติฉาโตสฺมีติ กมฺมํ น กโรติ, อติธาโตสฺมีติ กมฺมํ น กโรติ. ตสฺส เอวํ กิจฺจาปเทสพหุลสฺส วิหรโต อนุปฺปนฺนา เจว โภคา นุปฺปชฺชนฺติ, อุปฺปนฺนา จ โภคา ปริกฺขยํ คจฺฉนฺติ. อิเม โข, คหปติปุตฺต, ฉ อาทีนวา อาลสฺยานุโยเค’’ติ. อิทมโวจ ภควา, อิทํ วตฺวาน สุคโต อถาปรํ เอตทโวจ สตฺถา –

253. „Diese sechs Gefahren, o Hausvatersohn, liegen in der Hingabe an die Trägheit: Man verrichtet keine Arbeit mit der Ausrede, es sei ‚zu kalt‘; man arbeitet nicht, weil es ‚zu heiß‘ sei; man arbeitet nicht, weil es ‚zu spät‘ sei; man arbeitet nicht, weil es ‚zu früh‘ sei; man arbeitet nicht, weil man ‚zu hungrig‘ sei; man arbeitet nicht, weil man ‚zu satt‘ sei. Bei jemandem, der so in Vorwänden für seine Untätigkeit verweilt, entsteht kein neuer Besitz, und der bereits vorhandene Besitz schwindet dahin. Dies sind die sechs Gefahren der Trägheit.“ Dies sprach der Erhabene. Nachdem der Glückselige dies gesagt hatte, sprach der Lehrer daraufhin noch Folgendes:

‘‘โหติ ปานสขา นาม,โหติ สมฺมิยสมฺมิโย;

โย จ อตฺเถสุ ชาเตสุ,สหาโย โหติ โส สขา.

„Es gibt solche, die nur beim Trinken Freunde sind, und solche, die nur dem Namen nach Freunde sind; doch wer beisteht, wenn Aufgaben anfallen, der ist ein wahrer Gefährte.“

‘‘อุสฺสูรเสยฺยา [Pg.150] ปรทารเสวนา,เวรปฺปสโว จ อนตฺถตา จ;

ปาปา จ มิตฺตา สุกทริยตา จ,เอเต ฉ ฐานา ปุริสํ ธํสยนฺติ.

„Zu langes Schlafen am Tag, Ehebruch, das Schüren von Feindschaft, Unheilstiften, schlechte Freunde und übertriebener Geiz – diese sechs Dinge führen den Menschen in den Ruin.“

‘‘ปาปมิตฺโต ปาปสโข,ปาปอาจารโคจโร;

อสฺมา โลกา ปรมฺหา จ,อุภยา ธํสเต นโร.

„Wer schlechte Freunde und schlechte Gefährten hat und sich an unheilvollen Orten aufhält, der verfällt sowohl in dieser Welt als auch in der nächsten; ein solcher Mensch geht in beiden Welten zugrunde.“

‘‘อกฺขิตฺถิโย วารุณี นจฺจคีตํ,ทิวา โสปฺปํ ปาริจริยา อกาเล;

ปาปา จ มิตฺตา สุกทริยตา จ,เอเต ฉ ฐานา ปุริสํ ธํสยนฺติ.

„Glücksspiel, Sittenlosigkeit, Rauschtrank, Tanz und Gesang, Schlafen am Tag, Umherstreifen zu unpassender Zeit, schlechte Freunde und übertriebener Geiz – diese sechs Dinge führen den Menschen in den Ruin.“

‘‘อกฺเขหิ ทิพฺพนฺติ สุรํ ปิวนฺติ,ยนฺติตฺถิโย ปาณสมา ปเรสํ;

นิหีนเสวี น จ วุทฺธเสวี,นิหียเต กาฬปกฺเขว จนฺโท.

„Diejenigen, die um Geld würfeln, Rauschtrank trinken und sich mit den Frauen anderer einlassen, die einem so lieb wie das eigene Leben sind; wer dem Niedrigen folgt und sich nicht dem Weisen anschließt, der schwindet dahin wie der Mond in der dunklen Phase.“

‘‘โย วารุณี อทฺธโน อกิญฺจโน,ปิปาโส ปิวํ ปปาคโต ;

อุทกมิว อิณํ วิคาหติ,อกุลํ กาหิติ ขิปฺปมตฺตโน.

„Wer dem Rauschtrank ergeben ist, mittellos und arm, wer durstig nach dem Trank die Schenken aufsucht, der versinkt in Schulden wie ein Stein im Wasser; er wird sein eigenes Heim schnell in Unordnung und Not stürzen.“

‘‘น ทิวา โสปฺปสีเลน, รตฺติมุฏฺฐานเทสฺสินา ;

นิจฺจํ มตฺเตน โสณฺเฑน, สกฺกา อาวสิตุํ ฆรํ.

„Wer die Gewohnheit hat, tagsüber zu schlafen, wer es ablehnt, nachts früh aufzustehen, wer stets berauscht und lüstern ist, der ist nicht in der Lage, einen Haushalt zu führen.“

‘‘อติสีตํ อติอุณฺหํ, อติสายมิทํ อหุ;

อิติ วิสฺสฏฺฐกมฺมนฺเต, อตฺถา อจฺเจนฺติ มาณเว.

„‚Es ist zu kalt, es ist zu heiß, es ist bereits zu spät am Abend‘ – wer mit solchen Worten seine Aufgaben vernachlässigt, an dem gehen die Gelegenheiten zum Wohlstand vorüber.“

‘‘โยธ [Pg.151] สีตญฺจ อุณฺหญฺจ, ติณา ภิยฺโย น มญฺญติ;

กรํ ปุริสกิจฺจานิ, โส สุขํ น วิหายตี’’ติ.

„Wer jedoch Kälte und Hitze nicht mehr beachtet als einen Grashalm und seine Pflichten als Mann erfüllt, der wird nicht von seinem Glück und seiner Zufriedenheit weichen.“

มิตฺตปติรูปกา

Die scheinbaren Freunde (Heuchler)

๒๕๔. ‘‘จตฺตาโรเม, คหปติปุตฺต, อมิตฺตา มิตฺตปติรูปกา เวทิตพฺพา. อญฺญทตฺถุหโร อมิตฺโต มิตฺตปติรูปโก เวทิตพฺโพ, วจีปรโม อมิตฺโต มิตฺตปติรูปโก เวทิตพฺโพ, อนุปฺปิยภาณี อมิตฺโต มิตฺตปติรูปโก เวทิตพฺโพ, อปายสหาโย อมิตฺโต มิตฺตปติรูปโก เวทิตพฺโพ.

254. „Diese vier, Hausvatersohn, sind als Feinde in der Gestalt von Freunden zu erkennen: Derjenige, der nur nimmt; derjenige, dessen Hilfe nur aus Worten besteht; derjenige, der einem nach dem Munde redet; und derjenige, der ein Gefährte beim verschwenderischen Untergang ist.“

๒๕๕. ‘‘จตูหิ โข, คหปติปุตฺต, ฐาเนหิ อญฺญทตฺถุหโร อมิตฺโต มิตฺตปติรูปโก เวทิตพฺโพ.

255. „An vier Merkmalen, Hausvatersohn, ist derjenige, der nur nimmt, als ein Feind in der Gestalt eines Freundes zu erkennen.“

‘‘อญฺญทตฺถุหโร โหติ, อปฺเปน พหุมิจฺฉติ;

ภยสฺส กิจฺจํ กโรติ, เสวติ อตฺถการณา.

„Er nimmt nur an sich; er begehrt viel für wenig; er erfüllt seine Pflicht nur aus Furcht; er pflegt Umgang nur aus Eigennutz.“

‘‘อิเมหิ โข, คหปติปุตฺต, จตูหิ ฐาเนหิ อญฺญทตฺถุหโร อมิตฺโต มิตฺตปติรูปโก เวทิตพฺโพ.

„An diesen vier Merkmalen, Hausvatersohn, ist derjenige, der nur nimmt, als ein Feind in der Gestalt eines Freundes zu erkennen.“

๒๕๖. ‘‘จตูหิ โข, คหปติปุตฺต, ฐาเนหิ วจีปรโม อมิตฺโต มิตฺตปติรูปโก เวทิตพฺโพ. อตีเตน ปฏิสนฺถรติ, อนาคเตน ปฏิสนฺถรติ, นิรตฺถเกน สงฺคณฺหาติ, ปจฺจุปฺปนฺเนสุ กิจฺเจสุ พฺยสนํ ทสฺเสติ. อิเมหิ โข, คหปติปุตฺต, จตูหิ ฐาเนหิ วจีปรโม อมิตฺโต มิตฺตปติรูปโก เวทิตพฺโพ.

256. „An vier Merkmalen, Hausvatersohn, ist derjenige, dessen Hilfe nur aus Worten besteht, als ein Feind in der Gestalt eines Freundes zu erkennen: Er hält einen mit Vergangenem hin; er hält einen mit Zukünftigem hin; er schmeichelt mit belanglosem Geschwätz; und bei gegenwärtigen Aufgaben weist er auf Hindernisse oder Missgeschicke hin. An diesen vier Merkmalen, Hausvatersohn, ist derjenige, dessen Hilfe nur aus Worten besteht, als ein Feind in der Gestalt eines Freundes zu erkennen.“

๒๕๗. ‘‘จตูหิ โข, คหปติปุตฺต, ฐาเนหิ อนุปฺปิยภาณี อมิตฺโต มิตฺตปติรูปโก เวทิตพฺโพ. ปาปกํปิสฺส อนุชานาติ, กลฺยาณํปิสฺส อนุชานาติ, สมฺมุขาสฺส วณฺณํ ภาสติ, ปรมฺมุขาสฺส อวณฺณํ ภาสติ. อิเมหิ โข, คหปติปุตฺต, จตูหิ ฐาเนหิ อนุปฺปิยภาณี อมิตฺโต มิตฺตปติรูปโก เวทิตพฺโพ.

257. „An vier Merkmalen, Hausvatersohn, ist derjenige, der einem nach dem Munde redet, als ein Feind in der Gestalt eines Freundes zu erkennen: Er stimmt Unheilsamem zu; er stimmt auch Heilsamem zu; in Gegenwart rühmt er einen; in Abwesenheit spricht er tadelnd über einen. An diesen vier Merkmalen, Hausvatersohn, ist derjenige, der einem nach dem Munde redet, als ein Feind in der Gestalt eines Freundes zu erkennen.“

๒๕๘. ‘‘จตูหิ [Pg.152] โข, คหปติปุตฺต, ฐาเนหิ อปายสหาโย อมิตฺโต มิตฺตปติรูปโก เวทิตพฺโพ. สุราเมรย มชฺชปฺปมาทฏฺฐานานุโยเค สหาโย โหติ, วิกาล วิสิขา จริยานุโยเค สหาโย โหติ, สมชฺชาภิจรเณ สหาโย โหติ, ชูตปฺปมาทฏฺฐานานุโยเค สหาโย โหติ. อิเมหิ โข, คหปติปุตฺต, จตูหิ ฐาเนหิ อปายสหาโย อมิตฺโต มิตฺตปติรูปโก เวทิตพฺโพ’’ติ.

258. „An vier Merkmalen, Hausvatersohn, ist derjenige, der ein Gefährte beim verschwenderischen Untergang ist, als ein Feind in der Gestalt eines Freundes zu erkennen: Er ist ein Gefährte beim Trinken von berauschenden Getränken, die zur Nachlässigkeit führen; er ist ein Gefährte beim Umherstreifen auf den Straßen zu unpassender Zeit; er ist ein Gefährte beim Besuch von Festveranstaltungen; er ist ein Gefährte beim Hang zum Glücksspiel, das zur Nachlässigkeit führt. An diesen vier Merkmalen, Hausvatersohn, ist derjenige, der ein Gefährte beim verschwenderischen Untergang ist, als ein Feind in der Gestalt eines Freundes zu erkennen.“

๒๕๙. อิทมโวจ ภควา, อิทํ วตฺวาน สุคโต อถาปรํ เอตทโวจ สตฺถา –

259. Dies sprach der Erhabene. Nachdem der Segensreiche dies gesagt hatte, fügte der Meister im Weiteren diese Verse hinzu:

‘‘อญฺญทตฺถุหโร มิตฺโต, โย จ มิตฺโต วจีปโร ;

อนุปฺปิยญฺจ โย อาห, อปาเยสุ จ โย สขา.

„Der Freund, der nur nimmt, der Freund, dessen Hilfe nur aus Worten besteht, derjenige, der nur schmeichelnde Worte sagt, und derjenige, der ein Gefährte beim Verderben ist –“

เอเต อมิตฺเต จตฺตาโร, อิติ วิญฺญาย ปณฺฑิโต;

อารกา ปริวชฺเชยฺย, มคฺคํ ปฏิภยํ ยถา’’ติ.

„Diese vier sind keine wahren Freunde. Wenn der Weise dies erkennt, sollte er sie meiden, so wie man einen gefährlichen Pfad meidet.“

สุหทมิตฺโต

Der wohlmeinende Freund

๒๖๐. ‘‘จตฺตาโรเม, คหปติปุตฺต, มิตฺตา สุหทา เวทิตพฺพา. อุปกาโร มิตฺโต สุหโท เวทิตพฺโพ, สมานสุขทุกฺโข มิตฺโต สุหโท เวทิตพฺโพ, อตฺถกฺขายี มิตฺโต สุหโท เวทิตพฺโพ, อนุกมฺปโก มิตฺโต สุหโท เวทิตพฺโพ.

260. „Diese vier, Hausvatersohn, sind als wohlmeinende Herzensfreunde zu erkennen: Der helfende Freund; der Freund, der in Freud und Leid gleichbleibt; der Freund, der den Nutzen aufzeigt; und der mitfühlende Freund.“

๒๖๑. ‘‘จตูหิ โข, คหปติปุตฺต, ฐาเนหิ อุปกาโร มิตฺโต สุหโท เวทิตพฺโพ. ปมตฺตํ รกฺขติ, ปมตฺตสฺส สาปเตยฺยํ รกฺขติ, ภีตสฺส สรณํ โหติ, อุปฺปนฺเนสุ กิจฺจกรณีเยสุ ตทฺทิคุณํ โภคํ อนุปฺปเทติ. อิเมหิ โข, คหปติปุตฺต, จตูหิ ฐาเนหิ อุปกาโร มิตฺโต สุหโท เวทิตพฺโพ.

261. „An vier Merkmalen, Hausvatersohn, ist der helfende Freund als wohlmeinender Herzensfreund zu erkennen: Er schützt den Unachtsamen; er schützt den Besitz des Unachtsamen; er ist eine Zuflucht für den Furchtsamen; und bei anfallenden Aufgaben gewährt er das Doppelte der benötigten Mittel. An diesen vier Merkmalen, Hausvatersohn, ist der helfende Freund als wohlmeinender Herzensfreund zu erkennen.“

๒๖๒. ‘‘จตูหิ โข, คหปติปุตฺต, ฐาเนหิ สมานสุขทุกฺโข มิตฺโต สุหโท เวทิตพฺโพ. คุยฺหมสฺส อาจิกฺขติ, คุยฺหมสฺส ปริคูหติ, อาปทาสุ น วิชหติ, ชีวิตํปิสฺส อตฺถาย ปริจฺจตฺตํ โหติ. อิเมหิ โข, คหปติปุตฺต, จตูหิ ฐาเนหิ สมานสุขทุกฺโข มิตฺโต สุหโท เวทิตพฺโพ.

262. „An vier Merkmalen, Hausvatersohn, ist der Freund, der in Freud und Leid gleichbleibt, als wohlmeinender Herzensfreund zu erkennen: Er vertraut einem Geheimnisse an; er bewahrt die Geheimnisse, die ihm anvertraut wurden; er lässt einen in der Not nicht im Stich; und er gibt sogar sein Leben für den Freund hin. An diesen vier Merkmalen, Hausvatersohn, ist der Freund, der in Freud und Leid gleichbleibt, als wohlmeinender Herzensfreund zu erkennen.“

๒๖๓. ‘‘จตูหิ [Pg.153] โข, คหปติปุตฺต, ฐาเนหิ อตฺถกฺขายี มิตฺโต สุหโท เวทิตพฺโพ. ปาปา นิวาเรติ, กลฺยาเณ นิเวเสติ, อสฺสุตํ สาเวติ, สคฺคสฺส มคฺคํ อาจิกฺขติ. อิเมหิ โข, คหปติปุตฺต, จตูหิ ฐาเนหิ อตฺถกฺขายี มิตฺโต สุหโท เวทิตพฺโพ.

263. „An vier Merkmalen, Hausvatersohn, ist der Freund, der den Nutzen aufzeigt, als wohlmeinender Herzensfreund zu erkennen: Er hält einen vom Bösen ab; er festigt einen im Guten; er lässt einen hören, was man noch nicht gehört hat; und er zeigt den Weg zum Himmel auf. An diesen vier Merkmalen, Hausvatersohn, ist der Freund, der den Nutzen aufzeigt, als wohlmeinender Herzensfreund zu erkennen.“

๒๖๔. ‘‘จตูหิ โข, คหปติปุตฺต, ฐาเนหิ อนุกมฺปโก มิตฺโต สุหโท เวทิตพฺโพ. อภเวนสฺส น นนฺทติ, ภเวนสฺส นนฺทติ, อวณฺณํ ภณมานํ นิวาเรติ, วณฺณํ ภณมานํ ปสํสติ. อิเมหิ โข, คหปติปุตฺต, จตูหิ ฐาเนหิ อนุกมฺปโก มิตฺโต สุหโท เวทิตพฺโพ’’ติ.

264. „An vier Merkmalen, Hausvatersohn, ist der mitfühlende Freund als wohlmeinender Herzensfreund zu erkennen: Er freut sich nicht über das Unglück des Freundes; er freut sich über den Erfolg des Freundes; er weist denjenigen zurück, der den Freund tadelt; und er lobt denjenigen, der den Freund preist. An diesen vier Merkmalen, Hausvatersohn, ist der mitfühlende Freund als wohlmeinender Herzensfreund zu erkennen.“

๒๖๕. อิทมโวจ ภควา, อิทํ วตฺวาน สุคโต อถาปรํ เอตทโวจ สตฺถา –

265. Dies sprach der Erhabene. Nachdem der Segensreiche dies gesagt hatte, fügte der Meister im Weiteren diese Verse hinzu:

‘‘อุปกาโร จ โย มิตฺโต, สุเข ทุกฺเข จ โย สขา ;

อตฺถกฺขายี จ โย มิตฺโต, โย จ มิตฺตานุกมฺปโก.

„Der Freund, der ein Helfer ist, der Freund in Glück und Leid, der Freund, der den Nutzen aufzeigt, und derjenige, der mit seinem Freund mitfühlt –“

‘‘เอเตปิ มิตฺเต จตฺตาโร, อิติ วิญฺญาย ปณฺฑิโต;

สกฺกจฺจํ ปยิรุปาเสยฺย, มาตา ปุตฺตํ ว โอรสํ;

ปณฺฑิโต สีลสมฺปนฺโน, ชลํ อคฺคีว ภาสติ.

„Diese vier sind wahre Freunde. Wenn der Weise dies erkennt, sollte er sie hingebungsvoll verehren, so wie eine Mutter ihr eigenes Kind. Der Weise, der im Tugendhaften gefestigt ist, erstrahlt wie ein loderndes Feuer.“

‘‘โภเค สํหรมานสฺส, ภมรสฺเสว อิรียโต;

โภคา สนฺนิจยํ ยนฺติ, วมฺมิโกวุปจียติ.

„Demjenigen, der seinen Reichtum rechtschaffen ansammelt, so wie eine Biene den Honig sammelt, wächst sein Besitz stetig an, so wie ein Ameisenhügel an Höhe gewinnt.“

‘‘เอวํ โภเค สมาหตฺวา, อลมตฺโต กุเล คิหี;

จตุธา วิภเช โภเค, ส เว มิตฺตานิ คนฺถติ.

„Hat ein fähiger Hausvater auf diese Weise Reichtum erworben, sollte er seinen Besitz in vier Teile teilen; so festigt er seine Freundschaften.“

‘‘เอเกน โภเค ภุญฺเชยฺย, ทฺวีหิ กมฺมํ ปโยชเย;

จตุตฺถญฺจ นิธาเปยฺย, อาปทาสุ ภวิสฺสตี’’ติ.

„Einen Teil soll er für seinen Lebensunterhalt genießen; mit zwei Teilen soll er sein Gewerbe führen; den vierten Teil soll er für künftige Notzeiten zurücklegen.“

ฉทฺทิสาปฏิจฺฉาทนกณฺฑํ

Abschnitt über den Schutz der sechs Himmelsrichtungen

๒๖๖. ‘‘กถญฺจ, คหปติปุตฺต, อริยสาวโก ฉทฺทิสาปฏิจฺฉาที โหติ? ฉ อิมา, คหปติปุตฺต, ทิสา เวทิตพฺพา. ปุรตฺถิมา ทิสา มาตาปิตโร เวทิตพฺพา, ทกฺขิณา ทิสา อาจริยา เวทิตพฺพา, ปจฺฉิมา ทิสา [Pg.154] ปุตฺตทารา เวทิตพฺพา, อุตฺตรา ทิสา มิตฺตามจฺจา เวทิตพฺพา, เหฏฺฐิมา ทิสา ทาสกมฺมกรา เวทิตพฺพา, อุปริมา ทิสา สมณพฺราหฺมณา เวทิตพฺพา.

266. „Wie aber, Hausvatersohn, schützt der edle Jünger die sechs Himmelsrichtungen? Diese sechs Richtungen, Hausvatersohn, sind wie folgt zu verstehen: Die Eltern sind als die östliche Richtung zu verstehen; die Lehrer als die südliche Richtung; Frau und Kinder als die westliche Richtung; Freunde und Gefährten als die nördliche Richtung; Diener und Arbeiter als die untere Richtung; Asketen und Brahmanen als die obere Richtung.“

๒๖๗. ‘‘ปญฺจหิ โข, คหปติปุตฺต, ฐาเนหิ ปุตฺเตน ปุรตฺถิมา ทิสา มาตาปิตโร ปจฺจุปฏฺฐาตพฺพา – ภโต เน ภริสฺสามิ, กิจฺจํ เนสํ กริสฺสามิ, กุลวํสํ ฐเปสฺสามิ, ทายชฺชํ ปฏิปชฺชามิ, อถ วา ปน เปตานํ กาลงฺกตานํ ทกฺขิณํ อนุปฺปทสฺสามีติ. อิเมหิ โข, คหปติปุตฺต, ปญฺจหิ ฐาเนหิ ปุตฺเตน ปุรตฺถิมา ทิสา มาตาปิตโร ปจฺจุปฏฺฐิตา ปญฺจหิ ฐาเนหิ ปุตฺตํ อนุกมฺปนฺติ. ปาปา นิวาเรนฺติ, กลฺยาเณ นิเวเสนฺติ, สิปฺปํ สิกฺขาเปนฺติ, ปติรูเปน ทาเรน สํโยเชนฺติ, สมเย ทายชฺชํ นิยฺยาเทนฺติ. อิเมหิ โข, คหปติปุตฺต, ปญฺจหิ ฐาเนหิ ปุตฺเตน ปุรตฺถิมา ทิสา มาตาปิตโร ปจฺจุปฏฺฐิตา อิเมหิ ปญฺจหิ ฐาเนหิ ปุตฺตํ อนุกมฺปนฺติ. เอวมสฺส เอสา ปุรตฺถิมา ทิสา ปฏิจฺฉนฺนา โหติ เขมา อปฺปฏิภยา.

267. „Auf fünf Arten, o Sohn eines Hausvaters, sollte ein Sohn die östliche Himmelsrichtung, nämlich seine Eltern, ehren: ‚Da ich von ihnen großgezogen wurde, werde ich sie nun unterstützen; ich werde ihre Pflichten für sie erledigen; ich werde die Familientradition aufrechterhalten; ich werde mich des Erbes würdig erweisen; und ferner werde ich für die Verstorbenen Gaben im Namen der Dahingeschiedenen darbringen.‘ Auf diese fünf Arten, o Sohn eines Hausvaters, von ihrem Sohn geehrt, stehen die Eltern als die östliche Himmelsrichtung dem Sohn auf fünf Arten bei: Sie halten ihn vom Bösen fern, sie leiten ihn zum Guten an, sie lassen ihn eine Ausbildung in den Künsten und Wissenschaften erhalten, sie verbinden ihn mit einem passenden Ehepartner und sie händigen ihm zur rechten Zeit das Erbe aus. Auf diese fünf Arten, o Sohn eines Hausvaters, von ihrem Sohn geehrt, stehen die Eltern als die östliche Himmelsrichtung dem Sohn auf diese fünf Arten bei. Auf diese Weise wird ihm jene östliche Himmelsrichtung geschützt, sicher und frei von Gefahren.“

๒๖๘. ‘‘ปญฺจหิ โข, คหปติปุตฺต, ฐาเนหิ อนฺเตวาสินา ทกฺขิณา ทิสา อาจริยา ปจฺจุปฏฺฐาตพฺพา – อุฏฺฐาเนน อุปฏฺฐาเนน สุสฺสุสาย ปาริจริยาย สกฺกจฺจํ สิปฺปปฏิคฺคหเณน. อิเมหิ โข, คหปติปุตฺต, ปญฺจหิ ฐาเนหิ อนฺเตวาสินา ทกฺขิณา ทิสา อาจริยา ปจฺจุปฏฺฐิตา ปญฺจหิ ฐาเนหิ อนฺเตวาสึ อนุกมฺปนฺติ – สุวินีตํ วิเนนฺติ, สุคฺคหิตํ คาหาเปนฺติ, สพฺพสิปฺปสฺสุตํ สมกฺขายิโน ภวนฺติ, มิตฺตามจฺเจสุ ปฏิยาเทนฺติ, ทิสาสุ ปริตฺตาณํ กโรนฺติ. อิเมหิ โข, คหปติปุตฺต, ปญฺจหิ ฐาเนหิ อนฺเตวาสินา ทกฺขิณา ทิสา อาจริยา ปจฺจุปฏฺฐิตา อิเมหิ ปญฺจหิ ฐาเนหิ อนฺเตวาสึ อนุกมฺปนฺติ. เอวมสฺส เอสา ทกฺขิณา ทิสา ปฏิจฺฉนฺนา โหติ เขมา อปฺปฏิภยา.

268. „Auf fünf Arten, o Sohn eines Hausvaters, sollte ein Schüler die südliche Himmelsrichtung, nämlich seine Lehrer, ehren: Durch Aufstehen vom Platz (zur Begrüßung), durch Aufwartung und Dienst, durch bereitwilliges Zuhören, durch persönlichen Dienst und durch ehrerbietiges Erlernen der Künste. Auf diese fünf Arten, o Sohn eines Hausvaters, von ihrem Schüler geehrt, stehen die Lehrer als die südliche Himmelsrichtung dem Schüler auf fünf Arten bei: Sie unterweisen ihn in guter Disziplin, sie lassen ihn das Gelernte gut erfassen, sie lehren ihn alle Künste und Wissenschaften vollständig, sie empfehlen ihn bei seinen Freunden und Gefährten und sie sorgen für seinen Schutz in allen Himmelsrichtungen. Auf diese fünf Arten, o Sohn eines Hausvaters, von ihrem Schüler geehrt, stehen die Lehrer als die südliche Himmelsrichtung dem Schüler auf diese fünf Arten bei. Auf diese Weise wird ihm jene südliche Himmelsrichtung geschützt, sicher und frei von Gefahren.“

๒๖๙. ‘‘ปญฺจหิ โข, คหปติปุตฺต, ฐาเนหิ สามิเกน ปจฺฉิมา ทิสา ภริยา ปจฺจุปฏฺฐาตพฺพา – สมฺมานนาย อนวมานนาย อนติจริยาย อิสฺสริยโวสฺสคฺเคน อลงฺการานุปฺปทาเนน. อิเมหิ โข, คหปติปุตฺต, ปญฺจหิ ฐาเนหิ สามิเกน ปจฺฉิมา ทิสา ภริยา ปจฺจุปฏฺฐิตา ปญฺจหิ ฐาเนหิ [Pg.155] สามิกํ อนุกมฺปติ – สุสํวิหิตกมฺมนฺตา จ โหติ, สงฺคหิตปริชนา จ, อนติจารินี จ, สมฺภตญฺจ อนุรกฺขติ, ทกฺขา จ โหติ อนลสา สพฺพกิจฺเจสุ. อิเมหิ โข, คหปติปุตฺต, ปญฺจหิ ฐาเนหิ สามิเกน ปจฺฉิมา ทิสา ภริยา ปจฺจุปฏฺฐิตา อิเมหิ ปญฺจหิ ฐาเนหิ สามิกํ อนุกมฺปติ. เอวมสฺส เอสา ปจฺฉิมา ทิสา ปฏิจฺฉนฺนา โหติ เขมา อปฺปฏิภยา.

269. „Auf fünf Arten, o Sohn eines Hausvaters, sollte ein Ehemann die westliche Himmelsrichtung, nämlich seine Ehefrau, ehren: Indem er sie wertschätzt, indem er sie nicht herabwürdigt, indem er ihr die Treue hält, indem er ihr die Autorität (über den Haushalt) überträgt und indem er sie mit Schmuck und Kleidung beschenkt. Auf diese fünf Arten, o Sohn eines Hausvaters, von ihrem Ehemann geehrt, steht die Ehefrau als die westliche Himmelsrichtung dem Ehemann auf fünf Arten bei: Sie führt die Arbeiten im Haushalt ordentlich aus, sie ist gastfreundlich gegenüber den Angehörigen beider Seiten, sie hält ihm die Treue, sie hütet den erworbenen Besitz und sie ist geschickt und fleißig in all ihren Aufgaben. Auf diese fünf Arten, o Sohn eines Hausvaters, von ihrem Ehemann geehrt, steht die Ehefrau als die westliche Himmelsrichtung dem Ehemann auf diese fünf Arten bei. Auf diese Weise wird ihm jene westliche Himmelsrichtung geschützt, sicher und frei von Gefahren.“

๒๗๐. ‘‘ปญฺจหิ โข, คหปติปุตฺต, ฐาเนหิ กุลปุตฺเตน อุตฺตรา ทิสา มิตฺตามจฺจา ปจฺจุปฏฺฐาตพฺพา – ทาเนน เปยฺยวชฺเชน อตฺถจริยาย สมานตฺตตาย อวิสํวาทนตาย. อิเมหิ โข, คหปติปุตฺต, ปญฺจหิ ฐาเนหิ กุลปุตฺเตน อุตฺตรา ทิสา มิตฺตามจฺจา ปจฺจุปฏฺฐิตา ปญฺจหิ ฐาเนหิ กุลปุตฺตํ อนุกมฺปนฺติ – ปมตฺตํ รกฺขนฺติ, ปมตฺตสฺส สาปเตยฺยํ รกฺขนฺติ, ภีตสฺส สรณํ โหนฺติ, อาปทาสุ น วิชหนฺติ, อปรปชา จสฺส ปฏิปูเชนฺติ. อิเมหิ โข, คหปติปุตฺต, ปญฺจหิ ฐาเนหิ กุลปุตฺเตน อุตฺตรา ทิสา มิตฺตามจฺจา ปจฺจุปฏฺฐิตา อิเมหิ ปญฺจหิ ฐาเนหิ กุลปุตฺตํ อนุกมฺปนฺติ. เอวมสฺส เอสา อุตฺตรา ทิสา ปฏิจฺฉนฺนา โหติ เขมา อปฺปฏิภยา.

270. „Auf fünf Arten, o Sohn eines Hausvaters, sollte ein Sohn aus guter Familie die nördliche Himmelsrichtung, nämlich seine Freunde und Gefährten, ehren: Durch Geben, durch liebevolle Rede, durch gemeinnütziges Handeln, durch Gleichbehandlung und durch Aufrichtigkeit. Auf diese fünf Arten, o Sohn eines Hausvaters, von dem Sohn aus guter Familie geehrt, stehen die Freunde und Gefährten als die nördliche Himmelsrichtung dem Sohn aus guter Familie auf fünf Arten bei: Sie schützen ihn, wenn er unachtsam ist, sie schützen seinen Besitz, wenn er unachtsam ist, sie sind eine Zuflucht in Zeiten der Furcht, sie verlassen ihn nicht in der Not und sie erweisen auch seinen Nachkommen Ehre. Auf diese fünf Arten, o Sohn eines Hausvaters, von dem Sohn aus guter Familie geehrt, stehen die Freunde und Gefährten als die nördliche Himmelsrichtung dem Sohn aus guter Familie auf diese fünf Arten bei. Auf diese Weise wird ihm jene nördliche Himmelsrichtung geschützt, sicher und frei von Gefahren.“

๒๗๑. ‘‘ปญฺจหิ โข, คหปติปุตฺต, ฐาเนหิ อยฺยิรเกน เหฏฺฐิมา ทิสา ทาสกมฺมกรา ปจฺจุปฏฺฐาตพฺพา – ยถาพลํ กมฺมนฺตสํวิธาเนน ภตฺตเวตนานุปฺปทาเนน คิลานุปฏฺฐาเนน อจฺฉริยานํ รสานํ สํวิภาเคน สมเย โวสฺสคฺเคน. อิเมหิ โข, คหปติปุตฺต, ปญฺจหิ ฐาเนหิ อยฺยิรเกน เหฏฺฐิมา ทิสา ทาสกมฺมกรา ปจฺจุปฏฺฐิตา ปญฺจหิ ฐาเนหิ อยฺยิรกํ อนุกมฺปนฺติ – ปุพฺพุฏฺฐายิโน จ โหนฺติ, ปจฺฉา นิปาติโน จ, ทินฺนาทายิโน จ, สุกตกมฺมกรา จ, กิตฺติวณฺณหรา จ. อิเมหิ โข, คหปติปุตฺต, ปญฺจหิ ฐาเนหิ อยฺยิรเกน เหฏฺฐิมา ทิสา ทาสกมฺมกรา ปจฺจุปฏฺฐิตา อิเมหิ ปญฺจหิ ฐาเนหิ อยฺยิรกํ อนุกมฺปนฺติ. เอวมสฺส เอสา เหฏฺฐิมา ทิสา ปฏิจฺฉนฺนา โหติ เขมา อปฺปฏิภยา.

271. „Auf fünf Arten, o Sohn eines Hausvaters, sollte ein Herr die untere Himmelsrichtung, nämlich seine Diener und Arbeiter, ehren: Indem er die Arbeit entsprechend ihrer Kraft zuteilt, indem er sie mit Nahrung und Lohn versorgt, indem er sie im Krankheitsfall pflegt, indem er außergewöhnliche Köstlichkeiten mit ihnen teilt und indem er ihnen zu gegebener Zeit Freizeit gewährt. Auf diese fünf Arten, o Sohn eines Hausvaters, von ihrem Herrn geehrt, stehen die Diener und Arbeiter als die untere Himmelsrichtung dem Herrn auf fünf Arten bei: Sie stehen vor ihm auf, sie gehen nach ihm schlafen, sie nehmen nur das, was ihnen gegeben wird, sie verrichten ihre Arbeit gut und sie verbreiten seinen guten Ruf. Auf diese fünf Arten, o Sohn eines Hausvaters, von ihrem Herrn geehrt, stehen die Diener und Arbeiter als die untere Himmelsrichtung dem Herrn auf diese fünf Arten bei. Auf diese Weise wird ihm jene untere Himmelsrichtung geschützt, sicher und frei von Gefahren.“

๒๗๒. ‘‘ปญฺจหิ โข, คหปติปุตฺต, ฐาเนหิ กุลปุตฺเตน อุปริมา ทิสา สมณพฺราหฺมณา ปจฺจุปฏฺฐาตพฺพา – เมตฺเตน กายกมฺเมน เมตฺเตน วจีกมฺเมน เมตฺเตน [Pg.156] มโนกมฺเมน อนาวฏทฺวารตาย อามิสานุปฺปทาเนน. อิเมหิ โข, คหปติปุตฺต, ปญฺจหิ ฐาเนหิ กุลปุตฺเตน อุปริมา ทิสา สมณพฺราหฺมณา ปจฺจุปฏฺฐิตา ฉหิ ฐาเนหิ กุลปุตฺตํ อนุกมฺปนฺติ – ปาปา นิวาเรนฺติ, กลฺยาเณ นิเวเสนฺติ, กลฺยาเณน มนสา อนุกมฺปนฺติ, อสฺสุตํ สาเวนฺติ, สุตํ ปริโยทาเปนฺติ, สคฺคสฺส มคฺคํ อาจิกฺขนฺติ. อิเมหิ โข, คหปติปุตฺต, ปญฺจหิ ฐาเนหิ กุลปุตฺเตน อุปริมา ทิสา สมณพฺราหฺมณา ปจฺจุปฏฺฐิตา อิเมหิ ฉหิ ฐาเนหิ กุลปุตฺตํ อนุกมฺปนฺติ. เอวมสฺส เอสา อุปริมา ทิสา ปฏิจฺฉนฺนา โหติ เขมา อปฺปฏิภยา’’ติ.

272. „Auf fünf Arten, o Sohn eines Hausvaters, sollte ein Sohn aus guter Familie die obere Himmelsrichtung, nämlich die Asketen und Brahmanen, ehren: Durch liebevolle Taten des Körpers, durch liebevolle Taten der Rede, durch liebevolle Taten des Geistes, indem er ihnen die Tür offen hält und indem er sie mit materiellen Gaben versorgt. Auf diese fünf Arten, o Sohn eines Hausvaters, von dem Sohn aus guter Familie geehrt, stehen die Asketen und Brahmanen als die obere Himmelsrichtung dem Sohn aus guter Familie auf sechs Arten bei: Sie halten ihn vom Bösen fern, sie leiten ihn zum Guten an, sie sorgen sich um ihn mit wohlwollendem Geist, sie lehren ihn, was er noch nicht gehört hat, sie klären das, was er bereits gehört hat, und sie weisen ihm den Weg zum Himmel. Auf diese fünf Arten, o Sohn eines Hausvaters, von dem Sohn aus guter Familie geehrt, stehen die Asketen und Brahmanen als die obere Himmelsrichtung dem Sohn aus guter Familie auf diese sechs Arten bei. Auf diese Weise wird ihm jene obere Himmelsrichtung geschützt, sicher und frei von Gefahren.“

๒๗๓. อิทมโวจ ภควา. อิทํ วตฺวาน สุคโต อถาปรํ เอตทโวจ สตฺถา –

273. Dies sprach der Erhabene. Nachdem der Glückselige dies gesagt hatte, sprach der Lehrer ferner dies:

‘‘มาตาปิตา ทิสา ปุพฺพา, อาจริยา ทกฺขิณา ทิสา;

ปุตฺตทารา ทิสา ปจฺฉา, มิตฺตามจฺจา จ อุตฺตรา.

„Mutter und Vater sind die östliche Himmelsrichtung, Lehrer die südliche; Frau und Kinder sind die westliche Richtung, Freunde und Gefährten die nördliche.“

‘‘ทาสกมฺมกรา เหฏฺฐา, อุทฺธํ สมณพฺราหฺมณา;

เอตา ทิสา นมสฺเสยฺย, อลมตฺโต กุเล คิหี.

„Diener und Arbeiter sind die Richtung unten, Asketen und Brahmanen die Richtung oben; diese Richtungen sollte ein fähiger Hausherr verehren.“

‘‘ปณฺฑิโต สีลสมฺปนฺโน, สณฺโห จ ปฏิภานวา;

นิวาตวุตฺติ อตฺถทฺโธ, ตาทิโส ลภเต ยสํ.

„Wer weise ist, tugendhaft, sanft und redegewandt, bescheiden und nicht hochmütig, ein solcher erlangt Ruhm.“

‘‘อุฏฺฐานโก อนลโส, อาปทาสุ น เวธติ;

อจฺฉินฺนวุตฺติ เมธาวี, ตาทิโส ลภเต ยสํ.

„Wer tatkräftig ist, unermüdlich, in Unglücksfällen nicht erschüttert, beständig in seinem Tun und einsichtsvoll, ein solcher erlangt Ruhm.“

‘‘สงฺคาหโก มิตฺตกโร, วทญฺญู วีตมจฺฉโร;

เนตา วิเนตา อนุเนตา, ตาทิโส ลภเต ยสํ.

„Wer gütig ist, Freundschaften pflegt, freigebig und ohne Geiz, ein Führer, Erzieher und Ratgeber, ein solcher erlangt Ruhm.“

‘‘ทานญฺจ เปยฺยวชฺชญฺจ, อตฺถจริยา จ ยา อิธ;

สมานตฺตตา จ ธมฺเมสุ, ตตฺถ ตตฺถ ยถารหํ;

เอเต โข สงฺคหา โลเก, รถสฺสาณีว ยายโต.

„Freigebigkeit, freundliche Worte, helfendes Tun und Gleichheit in allen Dingen, jeweils angemessen – diese Formen der Güte sind in der Welt wie der Achsnagel eines fahrenden Wagens.“

‘‘เอเต จ สงฺคหา นาสฺสุ, น มาตา ปุตฺตการณา;

ลเภถ มานํ ปูชํ วา, ปิตา วา ปุตฺตการณา.

„Gäbe es diese Formen der Güte nicht, erhielte die Mutter keine Ehre oder Verehrung durch ihre Kinder, und ebenso wenig der Vater.“

‘‘ยสฺมา จ สงฺคหา เอเต, สมฺมเปกฺขนฺติ ปณฺฑิตา;

ตสฺมา มหตฺตํ ปปฺโปนฺติ, ปาสํสา จ ภวนฺติ เต’’ติ.

„Da aber die Weisen diese Formen der Güte recht betrachten, gelangen sie zu wahrer Größe und sind lobenswert.“

๒๗๔. เอวํ [Pg.157] วุตฺเต, สิงฺคาลโก คหปติปุตฺโต ภควนฺตํ เอตทโวจ – ‘‘อภิกฺกนฺตํ, ภนฺเต! อภิกฺกนฺตํ, ภนฺเต! เสยฺยถาปิ, ภนฺเต, นิกฺกุชฺชิตํ วา อุกฺกุชฺเชยฺย, ปฏิจฺฉนฺนํ วา วิวเรยฺย, มูฬฺหสฺส วา มคฺคํ อาจิกฺเขยฺย, อนฺธกาเร วา เตลปชฺโชตํ ธาเรยฺย ‘จกฺขุมนฺโต รูปานิ ทกฺขนฺตี’ติ. เอวเมวํ ภควตา อเนกปริยาเยน ธมฺโม ปกาสิโต. เอสาหํ, ภนฺเต, ภควนฺตํ สรณํ คจฺฉามิ ธมฺมญฺจ ภิกฺขุสํฆญฺจ. อุปาสกํ มํ ภควา ธาเรตุ, อชฺชตคฺเค ปาณุเปตํ สรณํ คต’’นฺติ.

274. „Nach diesen Worten sprach der junge Hausherr Siṅgālaka zum Erhabenen: ‚Vortrefflich, Herr! Vortrefflich, Herr! Es ist, Herr, als ob man Umgestürztes wieder aufrichten, Verborgenes enthüllen, einem Verirrten den Weg zeigen oder in der Dunkelheit eine Öllampe entzünden würde, damit Sehende die Dinge erkennen können. Ebenso hat der Erhabene die Lehre auf vielfältige Weise dargelegt. Ich nehme Zuflucht zum Erhabenen, zur Lehre und zur Gemeinschaft der Mönche. Möge der Erhabene mich als Laienanhänger annehmen, der von heute an bis zum Lebensende Zuflucht genommen hat.‘“

สิงฺคาลสุตฺตํ นิฏฺฐิตํ อฏฺฐมํ.

„Das Siṅgāla-Sutta, das achte, ist abgeschlossen.“

๙. อาฏานาฏิยสุตฺตํ

9. „Āṭānāṭiya-Sutta“

ปฐมภาณวาโร

„Erster Abschnitt zur Rezitation“

๒๗๕. เอวํ [Pg.158] เม สุตํ – เอกํ สมยํ ภควา ราชคเห วิหรติ คิชฺฌกูเฏ ปพฺพเต. อถ โข จตฺตาโร มหาราชา มหติยา จ ยกฺขเสนาย มหติยา จ คนฺธพฺพเสนาย มหติยา จ กุมฺภณฺฑเสนาย มหติยา จ นาคเสนาย จตุทฺทิสํ รกฺขํ ฐเปตฺวา จตุทฺทิสํ คุมฺพํ ฐเปตฺวา จตุทฺทิสํ โอวรณํ ฐเปตฺวา อภิกฺกนฺตาย รตฺติยา อภิกฺกนฺตวณฺณา เกวลกปฺปํ คิชฺฌกูฏํ ปพฺพตํ โอภาเสตฺวา เยน ภควา เตนุปสงฺกมึสุ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทึสุ. เตปิ โข ยกฺขา อปฺเปกจฺเจ ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทึสุ, อปฺเปกจฺเจ ภควตา สทฺธึ สมฺโมทึสุ, สมฺโมทนียํ กถํ สารณียํ วีติสาเรตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทึสุ, อปฺเปกจฺเจ เยน ภควา เตนญฺชลึ ปณาเมตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทึสุ, อปฺเปกจฺเจ นามโคตฺตํ สาเวตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทึสุ, อปฺเปกจฺเจ ตุณฺหีภูตา เอกมนฺตํ นิสีทึสุ.

275. „So habe ich es gehört: Einst weilte der Erhabene bei Rājagaha auf dem Berg Gijjhakūṭa. Da begaben sich die vier Großen Könige mit einer großen Schar von Yakkhas, Gandhabbas, Kumbhaṇḍas und Nāgas dorthin, nachdem sie in allen vier Himmelsrichtungen Wachen, Truppen und Absperrungen aufgestellt hatten. In der fortgeschrittenen Nacht erleuchteten sie mit ihrem überstrahlenden Glanz den gesamten Berg Gijjhakūṭa und näherten sich dem Erhabenen. Nachdem sie angekommen waren und den Erhabenen ehrfurchtsvoll gegrüßt hatten, setzten sie sich zur Seite nieder. Auch jene Yakkhas setzten sich zur Seite nieder; einige nach einer Begrüßung, einige nach freundlichen Worten des Willkommens, einige mit ehrerbietig erhobenen Händen, einige nach Nennung ihres Namens und Stammes, während andere schweigend Platz nahmen.“

๒๗๖. เอกมนฺตํ นิสินฺโน โข เวสฺสวโณ มหาราชา ภควนฺตํ เอตทโวจ – ‘‘สนฺติ หิ, ภนฺเต, อุฬารา ยกฺขา ภควโต อปฺปสนฺนา. สนฺติ หิ, ภนฺเต, อุฬารา ยกฺขา ภควโต ปสนฺนา. สนฺติ หิ, ภนฺเต, มชฺฌิมา ยกฺขา ภควโต อปฺปสนฺนา. สนฺติ หิ, ภนฺเต, มชฺฌิมา ยกฺขา ภควโต ปสนฺนา. สนฺติ หิ, ภนฺเต, นีจา ยกฺขา ภควโต อปฺปสนฺนา. สนฺติ หิ, ภนฺเต, นีจา ยกฺขา ภควโต ปสนฺนา. เยภุยฺเยน โข ปน, ภนฺเต, ยกฺขา อปฺปสนฺนาเยว ภควโต. ตํ กิสฺส เหตุ? ภควา หิ, ภนฺเต, ปาณาติปาตา เวรมณิยา ธมฺมํ เทเสติ, อทินฺนาทานา เวรมณิยา ธมฺมํ เทเสติ, กาเมสุมิจฺฉาจารา เวรมณิยา ธมฺมํ เทเสติ, มุสาวาทา เวรมณิยา ธมฺมํ เทเสติ, สุราเมรยมชฺชปฺปมาทฏฺฐานา เวรมณิยา ธมฺมํ เทเสติ. เยภุยฺเยน โข ปน, ภนฺเต, ยกฺขา อปฺปฏิวิรตาเยว ปาณาติปาตา, อปฺปฏิวิรตา อทินฺนาทานา, อปฺปฏิวิรตา กาเมสุมิจฺฉาจารา, อปฺปฏิวิรตา มุสาวาทา, อปฺปฏิวิรตา สุราเมรยมชฺชปฺปมาทฏฺฐานา. เตสํ ตํ โหติ อปฺปิยํ อมนาปํ. สนฺติ หิ, ภนฺเต, ภควโต สาวกา อรญฺญวนปตฺถานิ ปนฺตานิ [Pg.159] เสนาสนานิ ปฏิเสวนฺติ อปฺปสทฺทานิ อปฺปนิคฺโฆสานิ วิชนวาตานิ มนุสฺสราหสฺเสยฺยกานิ ปฏิสลฺลานสารุปฺปานิ. ตตฺถ สนฺติ อุฬารา ยกฺขา นิวาสิโน, เย อิมสฺมึ ภควโต ปาวจเน อปฺปสนฺนา. เตสํ ปสาทาย อุคฺคณฺหาตุ, ภนฺเต, ภควา อาฏานาฏิยํ รกฺขํ ภิกฺขูนํ ภิกฺขุนีนํ อุปาสกานํ อุปาสิกานํ คุตฺติยา รกฺขาย อวิหึสาย ผาสุวิหารายา’’ติ. อธิวาเสสิ ภควา ตุณฺหีภาเวน.

276. „Zur Seite sitzend sprach der Große König Vessavaṇa zum Erhabenen: ‚Es gibt, Herr, mächtige Yakkhas, die dem Erhabenen nicht wohlgesinnt sind; und es gibt mächtige Yakkhas, die dem Erhabenen wohlgesinnt sind. Es gibt Yakkhas mittleren Ranges... und solche niederen Ranges... Die meisten Yakkhas aber sind dem Erhabenen gegenüber nicht vertrauensvoll gestimmt. Warum ist das so? Der Erhabene lehrt nämlich die Abkehr vom Töten lebender Wesen, vom Nehmen des Nichtgegebenen, von ausschweifendem Verhalten in den Sinnenlüsten, von der Lüge und vom Genuss berauschender Getränke. Die meisten Yakkhas jedoch lassen nicht vom Töten, Stehlen, Ehebruch, Lügen und Trinken ab. Ihnen ist diese Lehre unangenehm und missfällig. Nun gibt es, Herr, Jünger des Erhabenen, die einsame Waldstätten und abgelegene Lagerstätten aufsuchen, die still und geräuscharm sind. Dort wohnen mächtige Yakkhas, die der Lehre des Erhabenen gegenüber nicht wohlgesinnt sind. Um diese zu besänftigen, möge der Erhabene den Āṭānāṭiya-Schutz zum Wohl und Schutz der Mönche, Nonnen, Laienbrüder und Laienschwestern erlernen, damit sie unverletzt und in Frieden weilen können.‘ Der Erhabene stimmte schweigend zu.“

อถ โข เวสฺสวโณ มหาราชา ภควโต อธิวาสนํ วิทิตฺวา ตายํ เวลายํ อิมํ อาฏานาฏิยํ รกฺขํ อภาสิ –

„Als der Große König Vessavaṇa die Zustimmung des Erhabenen bemerkte, rezitierte er zu jener Zeit diesen Āṭānāṭiya-Schutz:“

๒๗๗. ‘‘วิปสฺสิสฺส จ นมตฺถุ, จกฺขุมนฺตสฺส สิรีมโต.

277. „Verehrung sei Vipassī, dem Sehenden, dem Herrlichen.“

สิขิสฺสปิ จ นมตฺถุ, สพฺพภูตานุกมฺปิโน.

„Verehrung sei auch Sikhī, dem Mitleidigen gegenüber allen Wesen.“

‘‘เวสฺสภุสฺส จ นมตฺถุ, นฺหาตกสฺส ตปสฺสิโน;

นมตฺถุ กกุสนฺธสฺส, มารเสนาปมทฺทิโน.

„Verehrung sei Vessabhū, dem Geläuterten, dem leidenschaftslosen Asketen; Verehrung sei Kakusandha, dem Bezwinger des Heeres von Māra.“

‘‘โกณาคมนสฺส นมตฺถุ, พฺราหฺมณสฺส วุสีมโต;

กสฺสปสฺส จ นมตฺถุ, วิปฺปมุตฺตสฺส สพฺพธิ.

„Verehrung sei Koṇāgamana, dem Vollendeten, dem Tugendhaften; Verehrung sei auch Kassapa, dem allseits Befreiten.“

‘‘องฺคีรสสฺส นมตฺถุ, สกฺยปุตฺตสฺส สิรีมโต;

โย อิมํ ธมฺมํ เทเสสิ, สพฺพทุกฺขาปนูทนํ.

„Verehrung sei Aṅgīrasa, dem herrlichen Sohn der Sakyer, der diese Lehre verkündete, die alles Leiden vertreibt.“

‘‘เย จาปิ นิพฺพุตา โลเก, ยถาภูตํ วิปสฺสิสุํ;

เต ชนา อปิสุณาถ, มหนฺตา วีตสารทา.

„Und jene, die in der Welt erloschen sind, die die Dinge so gesehen haben, wie sie wirklich sind – diese Menschen sind frei von Verleumdung, großartig und furchtlos.“

‘‘หิตํ เทวมนุสฺสานํ, ยํ นมสฺสนฺติ โคตมํ;

วิชฺชาจรณสมฺปนฺนํ, มหนฺตํ วีตสารทํ.

Dem zum Wohle von Göttern und Menschen Wirkenden, den sie als Gotama verehren, der vollkommen in Wissen und Wandel ist, dem Erhabenen, dem Furchtlosen.

๒๗๘. ‘‘ยโต อุคฺคจฺฉติ สูริโย, อาทิจฺโจ มณฺฑลี มหา.

278. Dort, wo die Sonne aufgeht, der Sonnensohn mit der gewaltigen Scheibe.

ยสฺส จุคฺคจฺฉมานสฺส, สํวรีปิ นิรุชฺฌติ;

ยสฺส จุคฺคเต สูริเย, ‘ทิวโส’ติ ปวุจฺจติ.

Wenn sie aufgeht, schwindet auch die Nacht; wenn die Sonne aufgegangen ist, spricht man vom 'Tag'.

‘‘รหโทปิ [Pg.160] ตตฺถ คมฺภีโร, สมุทฺโท สริโตทโก;

เอวํ ตํ ตตฺถ ชานนฺติ, ‘สมุทฺโท สริโตทโก’.

Dort befindet sich auch ein tiefer Wasserspeicher, der Ozean, gespeist von fließenden Wassern; so ist er dort bekannt: 'Der Ozean, gespeist von fließenden Wassern'.

‘‘อิโต ‘สา ปุริมา ทิสา’, อิติ นํ อาจิกฺขตี ชโน;

ยํ ทิสํ อภิปาเลติ, มหาราชา ยสสฺสิ โส.

Von hier aus wird dies als die 'östliche Himmelsrichtung' bezeichnet, so nennt sie das Volk; jene Himmelsrichtung, die der ruhmreiche Große König beschützt.

‘‘คนฺธพฺพานํ อธิปติ, ‘ธตรฏฺโฐ’ติ นามโส;

รมตี นจฺจคีเตหิ, คนฺธพฺเพหิ ปุรกฺขโต.

Der Herrscher der Gandhabben, mit Namen Dhataraṭṭha; er erfreut sich an Tanz und Gesang, umgeben von den Gandhabben.

‘‘ปุตฺตาปิ ตสฺส พหโว, เอกนามาติ เม สุตํ;

อสีติ ทส เอโก จ, อินฺทนามา มหพฺพลา.

Auch viele Söhne hat er, so habe ich gehört, die alle den gleichen Namen tragen; einundneunzig sind es, namens Indra, ausgestattet mit großer Kraft.

เต จาปิ พุทฺธํ ทิสฺวาน, พุทฺธํ อาทิจฺจพนฺธุนํ;

ทูรโตว นมสฺสนฺติ, มหนฺตํ วีตสารทํ.

Auch sie, wenn sie den Buddha sehen, den Buddha, den Verwandten der Sonne, huldigen ihm schon von weitem, dem Erhabenen, dem Furchtlosen.

‘‘นโม เต ปุริสาชญฺญ, นโม เต ปุริสุตฺตม;

กุสเลน สเมกฺขสิ, อมนุสฺสาปิ ตํ วนฺทนฺติ;

สุตํ เนตํ อภิณฺหโส, ตสฺมา เอวํ วเทมเส.

Verehrung dir, du edler Mensch, Verehrung dir, du höchster Mensch; mit Weisheit blickst du auf die Welt, auch die Nicht-Menschen verehren dich; dies haben wir immer wieder gehört, deshalb sprechen wir so.

‘‘‘ชินํ วนฺทถ โคตมํ, ชินํ วนฺทาม โคตมํ;

วิชฺชาจรณสมฺปนฺนํ, พุทฺธํ วนฺทาม โคตมํ’.

'Verehrt den Sieger Gotama, wir verehren den Sieger Gotama; vollendet in Wissen und Wandel, wir verehren den Buddha Gotama'.

๒๗๙. ‘‘เยน เปตา ปวุจฺจนฺติ, ปิสุณา ปิฏฺฐิมํสิกา.

279. Dort, wo man von den Dahingeschiedenen spricht, von Verleumdern und jenen, die hinter dem Rücken lästern.

ปาณาติปาติโน ลุทฺทา, โจรา เนกติกา ชนา.

Von Mördern, Grausamen, Dieben und betrügerischen Menschen.

‘‘อิโต ‘สา ทกฺขิณา ทิสา’, อิติ นํ อาจิกฺขตี ชโน;

ยํ ทิสํ อภิปาเลติ, มหาราชา ยสสฺสิ โส.

Von hier aus wird dies als die 'südliche Himmelsrichtung' bezeichnet, so nennt sie das Volk; jene Himmelsrichtung, die der ruhmreiche Große König beschützt.

‘‘กุมฺภณฺฑานํ อธิปติ, ‘วิรูฬฺโห’ อิติ นามโส;

รมตี นจฺจคีเตหิ, กุมฺภณฺเฑหิ ปุรกฺขโต.

Der Herrscher der Kumbhaṇḍas, mit Namen Virūḷha; er erfreut sich an Tanz und Gesang, umgeben von den Kumbhaṇḍas.

‘‘ปุตฺตาปิ ตสฺส พหโว, เอกนามาติ เม สุตํ;

อสีติ ทส เอโก จ, อินฺทนามา มหพฺพลา.

Auch viele Söhne hat er, so habe ich gehört, die alle den gleichen Namen tragen; einundneunzig sind es, namens Indra, ausgestattet mit großer Kraft.

เต จาปิ พุทฺธํ ทิสฺวาน, พุทฺธํ อาทิจฺจพนฺธุนํ;

ทูรโตว นมสฺสนฺติ, มหนฺตํ วีตสารทํ.

Auch sie, wenn sie den Buddha sehen, den Buddha, den Verwandten der Sonne, huldigen ihm schon von weitem, dem Erhabenen, dem Furchtlosen.

‘‘นโม [Pg.161] เต ปุริสาชญฺญ, นโม เต ปุริสุตฺตม;

กุสเลน สเมกฺขสิ, อมนุสฺสาปิ ตํ วนฺทนฺติ;

สุตํ เนตํ อภิณฺหโส, ตสฺมา เอวํ วเทมเส.

Verehrung dir, du edler Mensch, Verehrung dir, du höchster Mensch; mit Weisheit blickst du auf die Welt, auch die Nicht-Menschen verehren dich; dies haben wir immer wieder gehört, deshalb sprechen wir so.

‘‘‘ชินํ วนฺทถ โคตมํ, ชินํ วนฺทาม โคตมํ;

วิชฺชาจรณสมฺปนฺนํ, พุทฺธํ วนฺทาม โคตมํ’.

'Verehrt den Sieger Gotama, wir verehren den Sieger Gotama; vollendet in Wissen und Wandel, wir verehren den Buddha Gotama'.

๒๘๐. ‘‘ยตฺถ โจคฺคจฺฉติ สูริโย, อาทิจฺโจ มณฺฑลี มหา.

280. Dort, wo die Sonne untergeht, der Sonnensohn mit der gewaltigen Scheibe.

ยสฺส โจคฺคจฺฉมานสฺส, ทิวโสปิ นิรุชฺฌติ;

ยสฺส โจคฺคเต สูริเย, ‘สํวรี’ติ ปวุจฺจติ.

Wenn sie untergeht, schwindet auch der Tag; wenn die Sonne untergegangen ist, spricht man von der 'Nacht'.

‘‘รหโทปิ ตตฺถ คมฺภีโร, สมุทฺโท สริโตทโก;

เอวํ ตํ ตตฺถ ชานนฺติ, ‘สมุทฺโท สริโตทโก’.

Dort befindet sich auch ein tiefer Wasserspeicher, der Ozean, gespeist von fließenden Wassern; so ist er dort bekannt: 'Der Ozean, gespeist von fließenden Wassern'.

‘‘อิโต ‘สา ปจฺฉิมา ทิสา’, อิติ นํ อาจิกฺขตี ชโน;

ยํ ทิสํ อภิปาเลติ, มหาราชา ยสสฺสิ โส.

Von hier aus wird dies als die 'westliche Himmelsrichtung' bezeichnet, so nennt sie das Volk; jene Himmelsrichtung, die der ruhmreiche Große König beschützt.

‘‘นาคานญฺจ อธิปติ, ‘วิรูปกฺโข’ติ นามโส;

รมตี นจฺจคีเตหิ, นาเคเหว ปุรกฺขโต.

Der Herrscher der Nāgas, mit Namen Virūpakkha; er erfreut sich an Tanz und Gesang, umgeben von den Nāgas.

‘‘ปุตฺตาปิ ตสฺส พหโว, เอกนามาติ เม สุตํ;

อสีติ ทส เอโก จ, อินฺทนามา มหพฺพลา.

Auch viele Söhne hat er, so habe ich gehört, die alle den gleichen Namen tragen; einundneunzig sind es, namens Indra, ausgestattet mit großer Kraft.

เต จาปิ พุทฺธํ ทิสฺวาน, พุทฺธํ อาทิจฺจพนฺธุนํ;

ทูรโตว นมสฺสนฺติ, มหนฺตํ วีตสารทํ.

Auch sie, wenn sie den Buddha sehen, den Buddha, den Verwandten der Sonne, huldigen ihm schon von weitem, dem Erhabenen, dem Furchtlosen.

‘‘นโม เต ปุริสาชญฺญ, นโม เต ปุริสุตฺตม;

กุสเลน สเมกฺขสิ, อมนุสฺสาปิ ตํ วนฺทนฺติ;

สุตํ เนตํ อภิณฺหโส, ตสฺมา เอวํ วเทมเส.

Verehrung dir, du edler Mensch, Verehrung dir, du höchster Mensch; mit Weisheit blickst du auf die Welt, auch die Nicht-Menschen verehren dich; dies haben wir immer wieder gehört, deshalb sprechen wir so.

‘‘‘ชินํ วนฺทถ โคตมํ, ชินํ วนฺทาม โคตมํ;

วิชฺชาจรณสมฺปนฺนํ, พุทฺธํ วนฺทาม โคตมํ’.

'Verehrt den Sieger Gotama, wir verehren den Sieger Gotama; vollendet in Wissen und Wandel, wir verehren den Buddha Gotama'.

๒๘๑. ‘‘เยน อุตฺตรกุรุวฺโห, มหาเนรุ สุทสฺสโน.

281. Dort, wo sich das nördliche Kuru befindet und der herrlich anzusehende Große Meru.

มนุสฺสา ตตฺถ ชายนฺติ, อมมา อปริคฺคหา.

Menschen werden dort geboren, frei von Besitzdenken und ohne persönlichen Anspruch.

‘‘น [Pg.162] เต พีชํ ปวปนฺติ, นปิ นียนฺติ นงฺคลา;

อกฏฺฐปากิมํ สาลึ, ปริภุญฺชนฺติ มานุสา.

Sie säen keinen Samen aus, noch führen sie Pflüge; die Menschen dort genießen Sāli-Reis, der ohne Pflügen von selbst reift.

‘‘อกณํ อถุสํ สุทฺธํ, สุคนฺธํ ตณฺฑุลปฺผลํ;

ตุณฺฑิกีเร ปจิตฺวาน, ตโต ภุญฺชนฺติ โภชนํ.

In jenem Land Uttarakuru essen die Menschen Speise, nachdem sie reinen, duftenden Reis ohne Kleie und Spelzen in einem Kochtopf gekocht haben.

‘‘คาวึ เอกขุรํ กตฺวา, อนุยนฺติ ทิโสทิสํ;

ปสุํ เอกขุรํ กตฺวา, อนุยนฺติ ทิโสทิสํ.

Sie machen eine Kuh zu einem Lasttier, als wäre sie ein einhufiges Pferd, und ziehen so in alle Himmelsrichtungen umher; ebenso machen sie andere vierfüßige Tiere zu einem Reittier wie ein einhufiges Pferd und ziehen so in alle Himmelsrichtungen umher.

‘‘อิตฺถึ วา วาหนํ กตฺวา, อนุยนฺติ ทิโสทิสํ;

ปุริสํ วาหนํ กตฺวา, อนุยนฺติ ทิโสทิสํ.

Sie machen eine Frau zum Reittier und ziehen in alle Himmelsrichtungen umher; sie machen einen Mann zum Reittier und ziehen in alle Himmelsrichtungen umher.

‘‘กุมารึ วาหนํ กตฺวา, อนุยนฺติ ทิโสทิสํ;

กุมารํ วาหนํ กตฺวา, อนุยนฺติ ทิโสทิสํ.

Sie machen ein Mädchen zum Reittier und ziehen in alle Himmelsrichtungen umher; sie machen einen Jungen zum Reittier und ziehen in alle Himmelsrichtungen umher.

‘‘เต ยาเน อภิรุหิตฺวา,สพฺพา ทิสา อนุปริยายนฺติ ;

ปจารา ตสฺส ราชิโน.

Auf diesen Reittieren reitend, ziehen die Diener jenes Königs in alle Himmelsrichtungen umher.

‘‘หตฺถิยานํ อสฺสยานํ, ทิพฺพํ ยานํ อุปฏฺฐิตํ;

ปาสาทา สิวิกา เจว, มหาราชสฺส ยสสฺสิโน.

Dem ruhmreichen Großen König stehen Elefantenwagen, Pferdewagen und andere himmlische Wagen zur Verfügung, ebenso wie Paläste und Sänften.

‘‘ตสฺส จ นครา อหุ,อนฺตลิกฺเข สุมาปิตา;

อาฏานาฏา กุสินาฏา ปรกุสินาฏา,นาฏสุริยา ปรกุสิฏนาฏา.

Er besitzt auch Städte, die wohlgeordnet am Himmel erbaut sind: Āṭānāṭā, Kusināṭā, Parakusināṭā, Nāṭasuriyā und Parakusiṭanāṭā.

‘‘อุตฺตเรน กสิวนฺโต,ชโนฆมปเรน จ;

นวนวุติโย อมฺพรอมฺพรวติโย,อาฬกมนฺทา นาม ราชธานี.

Im Norden liegt die Stadt Kasivanto und westlich davon Janogha; ferner die Städte Navanavutiyo und Ambara-Ambaravatiyo sowie die Hauptstadt namens Āḷakamandā.

‘‘กุเวรสฺส โข ปน, มาริส, มหาราชสฺส วิสาณา นาม ราชธานี;

ตสฺมา กุเวโร มหาราชา, ‘เวสฺสวโณ’ติ ปวุจฺจติ.

Der Große König Kuvera, o Herr, hat eine Hauptstadt namens Visāṇā; deshalb wird der Große König Kuvera auch Vessavaṇa genannt.

‘‘ปจฺเจสนฺโต [Pg.163] ปกาเสนฺติ, ตโตลา ตตฺตลา ตโตตลา;

โอชสิ เตชสิ ตโตชสี, สูโร ราชา อริฏฺโฐ เนมิ.

Die Verkünder, welche die Angelegenheiten einzeln prüfen und berichten, sind diese zwölf: Tatolā, Tattalā, Tatotalā, Ojasi, Tejasi, Tatojasī, Sūro, Rājā, Ariṭṭho und Nemi (sowie Sūrorājā und Ariṭṭhonemi).

‘‘รหโทปิ ตตฺถ ธรณี นาม, ยโต เมฆา ปวสฺสนฺติ;

วสฺสา ยโต ปตายนฺติ, สภาปิ ตตฺถ สาลวตี นาม.

Dort gibt es auch einen fünfzig Yojanas großen quadratischen See namens Dharaṇī, von dem aus die Wolken den Regen aufnehmen und herabregnen; dort ergießen sich die Regengüsse. Nahe diesem See befindet sich auch die Versammlungshalle namens Sālavatī.

‘‘ยตฺถ ยกฺขา ปยิรุปาสนฺติ, ตตฺถ นิจฺจผลา รุกฺขา;

นานา ทิชคณา ยุตา, มยูรโกญฺจาภิรุทา;

โกกิลาทีหิ วคฺคุหิ.

Wo die Yakkhas zusammenkommen, dort gibt es Bäume, die immerdar Früchte tragen und von Scharen verschiedenster Vögel bevölkert sind, wo Pfauen und Reiher rufen und Kuckucke und andere Vögel lieblich singen.

‘‘ชีวญฺชีวกสทฺเทตฺถ, อโถ โอฏฺฐวจิตฺตกา;

กุกฺกุฏกา กุฬีรกา, วเน โปกฺขรสาตกา.

Man hört dort die Rufe der Jīvañjīvaka-Vögel sowie der Oṭṭhavacittaka-Vögel; dort gibt es Waldhühner, goldene Krabben und Pokkharasātaka-Vögel im Wald.

‘‘สุกสาฬิกสทฺเทตฺถ, ทณฺฑมาณวกานิ จ;

โสภติ สพฺพกาลํ สา, กุเวรนฬินี สทา.

Dort hört man die Stimmen von Papageien und Mynas sowie der Daṇḍamāṇavaka-Vögel. Jener Lotosteich des Kuvera, Dharaṇī genannt, ist allezeit herrlich.

‘‘อิโต ‘สา อุตฺตรา ทิสา’, อิติ นํ อาจิกฺขตี ชโน;

ยํ ทิสํ อภิปาเลติ, มหาราชา ยสสฺสิ โส.

Diese Himmelsrichtung wird von den Menschen 'Norden' genannt; es ist die Richtung, die der ruhmreiche Große König beschützt.

‘‘ยกฺขานญฺจ อธิปติ, ‘กุเวโร’ อิติ นามโส;

รมตี นจฺจคีเตหิ, ยกฺเขเหว ปุรกฺขโต.

Der Herr der Yakkhas, Kuvera mit Namen, erfreut sich an Tanz und Gesang, umgeben von Scharen von Yakkhas.

‘‘ปุตฺตาปิ ตสฺส พหโว, เอกนามาติ เม สุตํ;

อสีติ ทส เอโก จ, อินฺทนามา มหพฺพลา.

Er hat auch viele Söhne, so habe ich gehört, die alle den gleichen Namen Inda tragen; es sind ihrer einundneunzig, die von großer Kraft sind.

‘‘เต จาปิ พุทฺธํ ทิสฺวาน, พุทฺธํ อาทิจฺจพนฺธุนํ;

ทูรโตว นมสฺสนฺติ, มหนฺตํ วีตสารทํ.

Auch sie, wenn sie den Buddha sehen, den Verwandten der Sonne, den Erhabenen, den Furchtlosen, erweisen ihm schon aus der Ferne ihre Verehrung.

‘‘นโม เต ปุริสาชญฺญ, นโม เต ปุริสุตฺตม;

กุสเลน สเมกฺขสิ, อมนุสฺสาปิ ตํ วนฺทนฺติ;

สุตํ เนตํ อภิณฺหโส, ตสฺมา เอวํ วเทมเส.

'Heil Dir, Du Edler unter den Menschen! Heil Dir, Du Höchster unter den Menschen! Mit Deiner Weisheit blickst Du auf die Scharen; auch Nicht-Menschen verehren Dich.' Dies haben wir immer wieder gehört, deshalb sprechen wir so.

‘‘‘ชินํ วนฺทถ โคตมํ, ชินํ วนฺทาม โคตมํ;

วิชฺชาจรณสมฺปนฺนํ, พุทฺธํ วนฺทาม โคตม’’’นฺติ.

'Verehrt den Sieger Gotama, wir verehren den Sieger Gotama; den Buddha Gotama, der vollkommen ist in Wissen und Wandel, verehren wir.'

‘‘อยํ โข สา, มาริส, อาฏานาฏิยา รกฺขา ภิกฺขูนํ ภิกฺขุนีนํ อุปาสกานํ อุปาสิกานํ คุตฺติยา รกฺขาย อวิหึสาย ผาสุวิหาราย.

Dieser Āṭānāṭiya-Schutz, o Herr, dient der Sicherheit, dem Schutz, der Unversehrtheit und dem Wohlergehen der Mönche, Nonnen, Laienanhänger und Laienanhängerinnen.

๒๘๒. ‘‘ยสฺส [Pg.164] กสฺสจิ, มาริส, ภิกฺขุสฺส วา ภิกฺขุนิยา วา อุปาสกสฺส วา อุปาสิกาย วา อยํ อาฏานาฏิยา รกฺขา สุคฺคหิตา ภวิสฺสติ สมตฺตา ปริยาปุตา. ตํ เจ อมนุสฺโส ยกฺโข วา ยกฺขินี วา ยกฺขโปตโก วา ยกฺขโปติกา วา ยกฺขมหามตฺโต วา ยกฺขปาริสชฺโช วา ยกฺขปจาโร วา, คนฺธพฺโพ วา คนฺธพฺพี วา คนฺธพฺพโปตโก วา คนฺธพฺพโปติกา วา คนฺธพฺพมหามตฺโต วา คนฺธพฺพปาริสชฺโช วา คนฺธพฺพปจาโร วา, กุมฺภณฺโฑ วา กุมฺภณฺฑี วา กุมฺภณฺฑโปตโก วา กุมฺภณฺฑโปติกา วา กุมฺภณฺฑมหามตฺโต วา กุมฺภณฺฑปาริสชฺโช วา กุมฺภณฺฑปจาโร วา, นาโค วา นาคี วา นาคโปตโก วา นาคโปติกา วา นาคมหามตฺโต วา นาคปาริสชฺโช วา นาคปจาโร วา, ปทุฏฺฐจิตฺโต ภิกฺขุํ วา ภิกฺขุนึ วา อุปาสกํ วา อุปาสิกํ วา คจฺฉนฺตํ วา อนุคจฺเฉยฺย, ฐิตํ วา อุปติฏฺเฐยฺย, นิสินฺนํ วา อุปนิสีเทยฺย, นิปนฺนํ วา อุปนิปชฺเชยฺย. น เม โส, มาริส, อมนุสฺโส ลเภยฺย คาเมสุ วา นิคเมสุ วา สกฺการํ วา ครุการํ วา. น เม โส, มาริส, อมนุสฺโส ลเภยฺย อาฬกมนฺทาย นาม ราชธานิยา วตฺถุํ วา วาสํ วา. น เม โส, มาริส, อมนุสฺโส ลเภยฺย ยกฺขานํ สมิตึ คนฺตุํ. อปิสฺสุ นํ, มาริส, อมนุสฺสา อนาวยฺหมฺปิ นํ กเรยฺยุํ อวิวยฺหํ. อปิสฺสุ นํ, มาริส, อมนุสฺสา อตฺตาหิปิ ปริปุณฺณาหิ ปริภาสาหิ ปริภาเสยฺยุํ. อปิสฺสุ นํ, มาริส, อมนุสฺสา ริตฺตํปิสฺส ปตฺตํ สีเส นิกฺกุชฺเชยฺยุํ. อปิสฺสุ นํ, มาริส, อมนุสฺสา สตฺตธาปิสฺส มุทฺธํ ผาเลยฺยุํ.

282. O Herr, wenn irgendein Mönch, eine Nonne, ein Laienanhänger oder eine Laienanhängerin diesen Āṭānāṭiya-Schutz wohl erlernt, vervollständigt und gemeistert hat, und wenn dann ein Nicht-Mensch – sei es ein männlicher oder weiblicher Yakkha, ein Yakkha-Kind, ein Yakkha-Minister, ein Yakkha-Gefährte oder ein Yakkha-Diener; ein Gandhabba...; ein Kumbhaṇḍa...; oder ein Nāga... – mit boshaftem Sinn einem solchen Menschen folgt, während dieser geht, oder sich ihm nähert, während er steht, sitzt oder liegt: So würde dieser Nicht-Mensch, o Herr, weder in Dörfern noch in Städten Achtung oder Verehrung finden. Er würde in der Hauptstadt Āḷakamandā weder Grundbesitz noch Wohnrecht erhalten. Er dürfte nicht an den Versammlungen der Yakkhas teilnehmen. Zudem würden die Nicht-Menschen ihm keine Braut geben und keine von ihm nehmen. Sie würden ihn mit heftigen Beschimpfungen schmähen, die sich auf seine hässliche Gestalt beziehen. Sie würden ihm eine leere Metallschale über den Kopf stülpen und ihm das Haupt in sieben Stücke spalten.

‘‘สนฺติ หิ, มาริส, อมนุสฺสา จณฺฑา รุทฺธา รภสา, เต เนว มหาราชานํ อาทิยนฺติ, น มหาราชานํ ปุริสกานํ อาทิยนฺติ, น มหาราชานํ ปุริสกานํ ปุริสกานํ อาทิยนฺติ. เต โข เต, มาริส, อมนุสฺสา มหาราชานํ อวรุทฺธา นาม วุจฺจนฺติ. เสยฺยถาปิ, มาริส, รญฺโญ มาคธสฺส วิชิเต มหาโจรา. เต เนว รญฺโญ มาคธสฺส อาทิยนฺติ, น รญฺโญ มาคธสฺส ปุริสกานํ อาทิยนฺติ, น รญฺโญ มาคธสฺส ปุริสกานํ ปุริสกานํ อาทิยนฺติ. เต โข เต, มาริส, มหาโจรา รญฺโญ มาคธสฺส อวรุทฺธา นาม วุจฺจนฺติ. เอวเมว โข, มาริส, สนฺติ อมนุสฺสา จณฺฑา รุทฺธา รภสา, เต เนว มหาราชานํ อาทิยนฺติ, น มหาราชานํ ปุริสกานํ อาทิยนฺติ, น มหาราชานํ ปุริสกานํ ปุริสกานํ อาทิยนฺติ. เต [Pg.165] โข เต, มาริส, อมนุสฺสา มหาราชานํ อวรุทฺธา นาม วุจฺจนฺติ. โย หิ โกจิ, มาริส, อมนุสฺโส ยกฺโข วา ยกฺขินี วา…เป… คนฺธพฺโพ วา คนฺธพฺพี วา … กุมฺภณฺโฑ วา กุมฺภณฺฑี วา… นาโค วา นาคี วา นาคโปตโก วา นาคโปติกา วา นาคมหามตฺโต วา นาคปาริสชฺโช วา นาคปจาโร วา ปทุฏฺฐจิตฺโต ภิกฺขุํ วา ภิกฺขุนึ วา อุปาสกํ วา อุปาสิกํ วา คจฺฉนฺตํ วา อนุคจฺเฉยฺย, ฐิตํ วา อุปติฏฺเฐยฺย, นิสินฺนํ วา อุปนิสีเทยฺย, นิปนฺนํ วา อุปนิปชฺเชยฺย. อิเมสํ ยกฺขานํ มหายกฺขานํ เสนาปตีนํ มหาเสนาปตีนํ อุชฺฌาเปตพฺพํ วิกฺกนฺทิตพฺพํ วิรวิตพฺพํ – ‘อยํ ยกฺโข คณฺหาติ, อยํ ยกฺโข อาวิสติ, อยํ ยกฺโข เหเฐติ, อยํ ยกฺโข วิเหเฐติ, อยํ ยกฺโข หึสติ, อยํ ยกฺโข วิหึสติ, อยํ ยกฺโข น มุญฺจตี’ติ.

„Es gibt nämlich, o Herr, Nicht-Menschen, die grimmig, widerspenstig und gewalttätig sind; sie hören weder auf die Großen Könige, noch auf die Gefolgsleute der Großen Könige, noch auf die Untergebenen der Gefolgsleute der Großen Könige. Diese Nicht-Menschen, o Herr, werden als Rebellen gegen die Großen Könige bezeichnet. Ganz so, o Herr, wie es im Herrschaftsgebiet des Königs von Magadha große Räuber gibt; diese hören weder auf den König von Magadha, noch auf die Gefolgsleute des Königs von Magadha, noch auf die Untergebenen der Gefolgsleute des Königs von Magadha. Diese großen Räuber, o Herr, werden als Rebellen gegen den König von Magadha bezeichnet. Ebenso, o Herr, gibt es Nicht-Menschen, die grimmig, widerspenstig und gewalttätig sind; sie hören weder auf die Großen Könige, noch auf die Gefolgsleute der Großen Könige, noch auf die Untergebenen der Gefolgsleute der Großen Könige. Diese Nicht-Menschen, o Herr, werden als Rebellen gegen die Großen Könige bezeichnet. Wenn nun irgendein Nicht-Mensch, sei es ein Yakkha oder eine Yakkhinī ... oder ein Gandhabba oder eine Gandhabbī ... ein Kumbhaṇḍa oder eine Kumbhaṇḍī ... ein Nāga oder eine Nāgī, ein Nāga-Kind oder ein Nāga-Mädchen, ein Nāga-Minister, ein Nāga-Gefolgsmann oder ein Nāga-Diener, mit böswilliger Absicht einem Mönch, einer Nonne, einem Laienanhänger oder einer Laienanhängerin folgt, während sie gehen, oder bei ihnen steht, wenn sie stehen, oder sich zu ihnen setzt, wenn sie sitzen, oder sich zu ihnen legt, wenn sie liegen, dann sollte man dies vor diesen Yakkhas, den großen Yakkhas, den Generälen und den großen Generälen beklagen, laut rufen und verkünden: ‚Dieser Yakkha ergreift ihn, dieser Yakkha besetzt ihn, dieser Yakkha bedrängt ihn, dieser Yakkha quält ihn, dieser Yakkha verletzt ihn, dieser Yakkha misshandelt ihn, dieser Yakkha lässt nicht los!‘“

๒๘๓. ‘‘กตเมสํ ยกฺขานํ มหายกฺขานํ เสนาปตีนํ มหาเสนาปตีนํ?

283. „Vor welchen Yakkhas, großen Yakkhas, Generälen und großen Generälen (soll dies verkündet werden)?“

‘‘อินฺโท โสโม วรุโณ จ, ภารทฺวาโช ปชาปติ;

จนฺทโน กามเสฏฺโฐ จ, กินฺนุฆณฺฑุ นิฆณฺฑุ จ.

„Inda, Soma und Varuṇa, Bhāradvāja und Pajāpati, Candana und Kāmaseṭṭha, Kinnughaṇḍu und Nighaṇḍu.

‘‘ปนาโท โอปมญฺโญ จ, เทวสูโต จ มาตลิ;

จิตฺตเสโน จ คนฺธพฺโพ, นโฬ ราชา ชเนสโภ.

Panāda und Opamañña, und der Götterbote Mātali, der Gandhabba Cittasena, der König Naḷo und Janesabha.

‘‘สาตาคิโร เหมวโต, ปุณฺณโก กรติโย คุโฬ;

สิวโก มุจลินฺโท จ, เวสฺสามิตฺโต ยุคนฺธโร.

Sātāgira und Hemavata, Puṇṇaka, Karatiya und Guḷa, Sivaka und Mucalinda, Vessāmitta und Yugandhara.

‘‘โคปาโล สุปฺปโรโธ จ, หิริ เนตฺติ จ มนฺทิโย;

ปญฺจาลจณฺโฑ อาฬวโก, ปชฺชุนฺโน สุมโน สุมุโข;

ทธิมุโข มณิ มาณิวโร ทีโฆ, อโถ เสรีสโก สห.

Gopāla und Supparodha, Hiri, Netti und Mandiya, Pañcālacaṇḍa, Āḷavaka, Pajjunna, Sumana und Sumukha, Dadhimukha, Maṇi, Māṇivara und Dīgha, sowie auch Serīsako mit ihnen.

‘‘อิเมสํ ยกฺขานํ มหายกฺขานํ เสนาปตีนํ มหาเสนาปตีนํ อุชฺฌาเปตพฺพํ วิกฺกนฺทิตพฺพํ วิรวิตพฺพํ – ‘อยํ ยกฺโข คณฺหาติ, อยํ ยกฺโข อาวิสติ, อยํ ยกฺโข เหเฐติ, อยํ ยกฺโข วิเหเฐติ, อยํ ยกฺโข หึสติ, อยํ ยกฺโข วิหึสติ, อยํ ยกฺโข น มุญฺจตี’ติ.

„Vor diesen Yakkhas, großen Yakkhas, Generälen und großen Generälen sollte man dies beklagen, laut rufen und verkünden: ‚Dieser Yakkha ergreift ihn, dieser Yakkha besetzt ihn, dieser Yakkha bedrängt ihn, dieser Yakkha quält ihn, dieser Yakkha verletzt ihn, dieser Yakkha misshandelt ihn, dieser Yakkha lässt nicht los!‘“

‘‘อยํ [Pg.166] โข สา, มาริส, อาฏานาฏิยา รกฺขา ภิกฺขูนํ ภิกฺขุนีนํ อุปาสกานํ อุปาสิกานํ คุตฺติยา รกฺขาย อวิหึสาย ผาสุวิหาราย. หนฺท จ ทานิ มยํ, มาริส, คจฺฉาม พหุกิจฺจา มยํ พหุกรณียา’’ติ. ‘‘ยสฺสทานิ ตุมฺเห มหาราชาโน กาลํ มญฺญถา’’ติ.

„Dies ist nun, o Herr, jener Āṭānāṭiya-Schutz für die Mönche, Nonnen, Laienanhänger und Laienanhängerinnen, zu ihrer Bewahrung, ihrem Schutz, ihrer Unversehrtheit und ihrem Wohlergehen. Und nun, o Herr, wollen wir gehen; wir haben viele Pflichten und viel zu tun.“ — „Ihr Großen Könige, tut nun das, was ihr für zeitgemäß haltet.“

๒๘๔. อถ โข จตฺตาโร มหาราชา อุฏฺฐายาสนา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา ปทกฺขิณํ กตฺวา ตตฺเถวนฺตรธายึสุ. เตปิ โข ยกฺขา อุฏฺฐายาสนา อปฺเปกจฺเจ ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา ปทกฺขิณํ กตฺวา ตตฺเถวนฺตรธายึสุ. อปฺเปกจฺเจ ภควตา สทฺธึ สมฺโมทึสุ, สมฺโมทนียํ กถํ สารณียํ วีติสาเรตฺวา ตตฺเถวนฺตรธายึสุ. อปฺเปกจฺเจ เยน ภควา เตนญฺชลึ ปณาเมตฺวา ตตฺเถวนฺตรธายึสุ. อปฺเปกจฺเจ นามโคตฺตํ สาเวตฺวา ตตฺเถวนฺตรธายึสุ. อปฺเปกจฺเจ ตุณฺหีภูตา ตตฺเถวนฺตรธายึสูติ.

284. Daraufhin erhoben sich die vier Großen Könige von ihren Sitzen, erwiesen dem Erhabenen die Ehrfurcht, umwandelten ihn rechtsherum und verschwanden genau dort. Auch jene Yakkhas erhoben sich von ihren Sitzen; einige erwiesen dem Erhabenen die Ehrfurcht, umwandelten ihn rechtsherum und verschwanden genau dort. Einige tauschten freundliche und denkwürdige Worte mit dem Erhabenen aus und verschwanden genau dort. Einige erhoben die gefalteten Hände zum Gruß in Richtung des Erhabenen und verschwanden genau dort. Einige gaben ihren Namen und ihre Sippe bekannt und verschwanden genau dort. Einige blieben schweigsam und verschwanden genau dort.

ปฐมภาณวาโร นิฏฺฐิโต.

Der erste Teil der Rezitation ist abgeschlossen.

ทุติยภาณวาโร

Zweiter Teil der Rezitation

๒๘๕. อถ โข ภควา ตสฺสา รตฺติยา อจฺจเยน ภิกฺขู อามนฺเตสิ – ‘‘อิมํ, ภิกฺขเว, รตฺตึ จตฺตาโร มหาราชา มหติยา จ ยกฺขเสนาย มหติยา จ คนฺธพฺพเสนาย มหติยา จ กุมฺภณฺฑเสนาย มหติยา จ นาคเสนาย จตุทฺทิสํ รกฺขํ ฐเปตฺวา จตุทฺทิสํ คุมฺพํ ฐเปตฺวา จตุทฺทิสํ โอวรณํ ฐเปตฺวา อภิกฺกนฺตาย รตฺติยา อภิกฺกนฺตวณฺณา เกวลกปฺปํ คิชฺฌกูฏํ ปพฺพตํ โอภาเสตฺวา เยนาหํ เตนุปสงฺกมึสุ; อุปสงฺกมิตฺวา มํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทึสุ. เตปิ โข, ภิกฺขเว, ยกฺขา อปฺเปกจฺเจ มํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทึสุ. อปฺเปกจฺเจ มยา สทฺธึ สมฺโมทึสุ, สมฺโมทนียํ กถํ สารณียํ วีติสาเรตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทึสุ. อปฺเปกจฺเจ เยนาหํ เตนญฺชลึ ปณาเมตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทึสุ. อปฺเปกจฺเจ นามโคตฺตํ สาเวตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทึสุ. อปฺเปกจฺเจ ตุณฺหีภูตา เอกมนฺตํ นิสีทึสุ.

285. Daraufhin wandte sich der Erhabene nach Ablauf jener Nacht an die Mönche: „In dieser Nacht, ihr Mönche, kamen die vier Großen Könige mit einem großen Heer von Yakkhas, einem großen Heer von Gandhabbas, einem großen Heer von Kumbhaṇḍas und einem großen Heer von Nāgas zu mir, nachdem sie in den vier Himmelsrichtungen Wachen, Truppenverbände und Absperrungen aufgestellt hatten. Als die Nacht schon weit fortgeschritten war, erleuchteten sie mit ihrer herrlichen Ausstrahlung den gesamten Geierberg und traten an mich heran; nachdem sie mich ehrfurchtsvoll gegrüßt hatten, setzten sie sich zur Seite nieder. Auch jene Yakkhas, ihr Mönche, setzten sich zur Seite nieder; einige, nachdem sie mich ehrfurchtsvoll gegrüßt hatten; einige tauschten freundliche und denkwürdige Worte mit mir aus und setzten sich zur Seite nieder; einige erhoben die gefalteten Hände zum Gruß in meine Richtung und setzten sich zur Seite nieder; einige gaben ihren Namen und ihre Sippe bekannt und setzten sich zur Seite nieder; einige blieben schweigsam und setzten sich zur Seite nieder.“

๒๘๖. ‘‘เอกมนฺตํ นิสินฺโน โข, ภิกฺขเว, เวสฺสวโณ มหาราชา มํ เอตทโวจ – ‘สนฺติ หิ, ภนฺเต, อุฬารา ยกฺขา ภควโต อปฺปสนฺนา…เป… สนฺติ หิ[Pg.167], ภนฺเต นีจา ยกฺขา ภควโต ปสนฺนา. เยภุยฺเยน โข ปน, ภนฺเต, ยกฺขา อปฺปสนฺนาเยว ภควโต. ตํ กิสฺส เหตุ? ภควา หิ, ภนฺเต, ปาณาติปาตา เวรมณิยา ธมฺมํ เทเสติ… สุราเมรยมชฺชปฺปมาทฏฺฐานา เวรมณิยา ธมฺมํ เทเสติ. เยภุยฺเยน โข ปน, ภนฺเต, ยกฺขา อปฺปฏิวิรตาเยว ปาณาติปาตา… อปฺปฏิวิรตา สุราเมรยมชฺชปฺปมาทฏฺฐานา. เตสํ ตํ โหติ อปฺปิยํ อมนาปํ. สนฺติ หิ, ภนฺเต, ภควโต สาวกา อรญฺญวนปตฺถานิ ปนฺตานิ เสนาสนานิ ปฏิเสวนฺติ อปฺปสทฺทานิ อปฺปนิคฺโฆสานิ วิชนวาตานิ มนุสฺสราหสฺเสยฺยกานิ ปฏิสลฺลานสารุปฺปานิ. ตตฺถ สนฺติ อุฬารา ยกฺขา นิวาสิโน, เย อิมสฺมึ ภควโต ปาวจเน อปฺปสนฺนา, เตสํ ปสาทาย อุคฺคณฺหาตุ, ภนฺเต, ภควา อาฏานาฏิยํ รกฺขํ ภิกฺขูนํ ภิกฺขุนีนํ อุปาสกานํ อุปาสิกานํ คุตฺติยา รกฺขาย อวิหึสาย ผาสุวิหารายา’ติ. อธิวาเสสึ โข อหํ, ภิกฺขเว, ตุณฺหีภาเวน. อถ โข, ภิกฺขเว, เวสฺสวโณ มหาราชา เม อธิวาสนํ วิทิตฺวา ตายํ เวลายํ อิมํ อาฏานาฏิยํ รกฺขํ อภาสิ –

286. An einer Seite sitzend, o Mönche, sprach der Große König Vessavaṇa zum Erhabenen: „Es gibt, Herr, mächtige Yakkhas, die dem Erhabenen gegenüber nicht gläubig sind... es gibt, Herr, niedere Yakkhas, die dem Erhabenen gegenüber gläubig sind. Aber zumeist, Herr, sind die Yakkhas dem Erhabenen gegenüber nicht gläubig. Aus welchem Grund ist das so? Der Erhabene lehrt nämlich die Abkehr vom Töten lebender Wesen... die Abkehr vom Genuss berauschender Getränke wie Wein und Schnaps, die zu Nachlässigkeit führen. Die Yakkhas jedoch lassen zumeist nicht ab vom Töten lebender Wesen... nicht ab vom Genuss berauschender Getränke. Das ist ihnen unangenehm und missfällt ihnen. Es gibt, Herr, Schüler des Erhabenen, die entlegene Lagerstätten in Wäldern und dichten Forsten aufsuchen, wo es ruhig ist, ohne Lärm, ohne Getöse, fern von den Windzügen der Menschenmassen, geeignet für geheime menschliche Belange und passend für die Zurückgezogenheit. Dort wohnen mächtige Yakkhas, die dieser Lehre des Erhabenen gegenüber nicht gläubig sind. Um diese gläubig zu machen, Herr, möge der Erhabene den Āṭānāṭiya-Schutz lehren, zum Schutz, zur Bewachung, zur Unversehrtheit und zum Wohlergehen der Mönche, Nonnen, Laienanhänger und Laienanhängerinnen.“ Der Erhabene stimmte, o Mönche, durch sein Schweigen zu. Dann merkte der Große König Vessavaṇa, o Mönche, die Zustimmung des Erhabenen und verkündete zu jener Zeit diesen Āṭānāṭiya-Schutz:

๒๘๗. ‘วิปสฺสิสฺส จ นมตฺถุ, จกฺขุมนฺตสฺส สิรีมโต.

287. „Verehrung sei Vipassī, dem Sehenden, dem Herrlichen.“

สิขิสฺสปิ จ นมตฺถุ, สพฺพภูตานุกมฺปิโน.

„Verehrung sei auch Sikhī, dem Mitleidvollen gegenüber allen Wesen.“

‘เวสฺสภุสฺส จ นมตฺถุ, นฺหาตกสฺส ตปสฺสิโน;

นมตฺถุ กกุสนฺธสฺส, มารเสนาปมทฺทิโน.

„Verehrung sei Vessabhū, dem Reinen, dem Tugendhaften; Verehrung sei Kakusandha, dem Bezwinger des Heeres von Māra.“

‘โกณาคมนสฺส นมตฺถุ, พฺราหฺมณสฺส วุสีมโต;

กสฺสปสฺส จ นมตฺถุ, วิปฺปมุตฺตสฺส สพฺพธิ.

„Verehrung sei Koṇāgamana, dem Edlen, der den Wandel vollendet hat; Verehrung sei auch Kassapa, dem in jeder Hinsicht Befreiten.“

‘องฺคีรสสฺส นมตฺถุ, สกฺยปุตฺตสฺส สิรีมโต;

โย อิมํ ธมฺมํ เทเสสิ, สพฺพทุกฺขาปนูทนํ.

„Verehrung sei Aṅgīrasa, dem strahlenden Sohn der Sakyer; der diese Lehre verkündete, welche alles Leiden vertreibt.“

‘เย จาปิ นิพฺพุตา โลเก, ยถาภูตํ วิปสฺสิสุํ;

เต ชนา อปิสุณาถ, มหนฺตา วีตสารทา.

„Und jene Erwachten, die in der Welt zur Ruhe gelangt sind und die Dinge so geschaut haben, wie sie wirklich sind; jene Menschen sind frei von Verleumdung, großartig und frei von Furcht.“

‘หิตํ เทวมนุสฺสานํ, ยํ นมสฺสนฺติ โคตมํ;

วิชฺชาจรณสมฺปนฺนํ, มหนฺตํ วีตสารทํ.

„Sie verehren Gotama, der das Wohl von Göttern und Menschen wirkt; den in Wissen und Wandel Vollkommenen, den Großartigen, den Furchtlosen.“

๒๘๘. ‘ยโต อุคฺคจฺฉติ สูริโย, อาทิจฺโจ มณฺฑลี มหา.

288. „Dort, wo die Sonne aufgeht, der strahlende, große Himmelskörper.“

ยสฺส จุคฺคจฺฉมานสฺส, สํวรีปิ นิรุชฺฌติ;

ยสฺส จุคฺคเต สูริเย, ‘‘ทิวโส’’ติ ปวุจฺจติ.

„Bei deren Aufgang auch die Nacht vergeht; und wenn die Sonne aufgegangen ist, wird es ‚Tag‘ genannt.“

‘รหโทปิ [Pg.168] ตตฺถ คมฺภีโร, สมุทฺโท สริโตทโก;

เอวํ ตํ ตตฺถ ชานนฺติ, ‘‘สมุทฺโท สริโตทโก’’.

„Dort ist auch ein tiefer See, der Ozean, der die Wasser in sich vereint; so erkennen sie ihn dort: als den ‚Ozean, der die Wasser in sich vereint‘.“

‘อิโต ‘‘สา ปุริมา ทิสา’’, อิติ นํ อาจิกฺขตี ชโน;

ยํ ทิสํ อภิปาเลติ, มหาราชา ยสสฺสิ โส.

„Von hier aus gesehen ist dies ‚die östliche Himmelsrichtung‘, so bezeichnet sie das Volk; diese Richtung beschützt jener berühmte Große König.“

‘คนฺธพฺพานํ อธิปติ, ‘‘ธตรฏฺโฐ’’ติ นามโส;

รมตี นจฺจคีเตหิ, คนฺธพฺเพหิ ปุรกฺขโต.

„Er ist der Herr der Gandhabbas, namens Dhataraṭṭha; er erfreut sich an Tanz und Gesang, umgeben von den Gandhabbas.“

‘ปุตฺตาปิ ตสฺส พหโว, เอกนามาติ เม สุตํ;

อสีติ ทส เอโก จ, อินฺทนามา มหพฺพลา.

„Auch Söhne hat er viele, von gleichem Namen, so habe ich gehört; einundneunzig an der Zahl, namens Inda, von großer Kraft.“

‘เต จาปิ พุทฺธํ ทิสฺวาน, พุทฺธํ อาทิจฺจพนฺธุนํ;

ทูรโตว นมสฺสนฺติ, มหนฺตํ วีตสารทํ.

„Auch diese haben den Buddha gesehen, den Buddha aus dem Geschlecht der Sonne; schon von weitem verehren sie den Großartigen, den Furchtlosen.“

‘นโม เต ปุริสาชญฺญ, นโม เต ปุริสุตฺตม;

กุสเลน สเมกฺขสิ, อมนุสฺสาปิ ตํ วนฺทนฺติ;

สุตํ เนตํ อภิณฺหโส, ตสฺสา เอวํ วเทมเส.

„‚Verehrung sei dir, du Edler unter den Menschen, Verehrung sei dir, du Höchster unter den Menschen; mit Vollkommenheit blickst du auf die Wesen, auch die Nicht-Menschen verehren dich.‘ Dies haben wir beständig gehört, daher sprechen wir also:“

‘‘ชินํ วนฺทถ โคตมํ, ชินํ วนฺทาม โคตมํ;

วิชฺชาจรณสมฺปนฺนํ, พุทฺธํ วนฺทาม โคตมํ’’.

„‚Verehrt Gotama, den Sieger! Wir verehren Gotama, den Sieger; wir verehren Gotama, den Buddha, der in Wissen und Wandel vollkommen ist.‘“

๒๘๙. ‘เยน เปตา ปวุจฺจนฺติ, ปิสุณา ปิฏฺฐิมํสิกา.

289. „In jener Richtung, aus der man die Geister der Verstorbenen, die Verleumder und die Hinterlistigen hinausschafft;“

ปาณาติปาติโน ลุทฺทา, โจรา เนกติกา ชนา.

„ebenso Mörder, Jäger, Diebe und betrügerische Menschen.“

‘อิโต ‘‘สา ทกฺขิณา ทิสา’’, อิติ นํ อาจิกฺขตี ชโน;

ยํ ทิสํ อภิปาเลติ, มหาราชา ยสสฺสิ โส.

„Von hier aus gesehen ist dies ‚die südliche Himmelsrichtung‘, so bezeichnet sie das Volk; diese Richtung beschützt jener berühmte Große König.“

‘กุมฺภณฺฑานํ อธิปติ, ‘‘วิรูฬฺโห’’ อิติ นามโส;

รมตี นจฺจคีเตหิ, กุมฺภณฺเฑหิ ปุรกฺขโต.

„Er ist der Herr der Kumbhaṇḍas, namens Virūḷha; er erfreut sich an Tanz und Gesang, umgeben von den Kumbhaṇḍas.“

‘ปุตฺตาปิ ตสฺส พหโว, เอกนามาติ เม สุตํ;

อสีติ ทส เอโก จ, อินฺทนามา มหพฺพลา.

„Auch Söhne hat er viele, von gleichem Namen, so habe ich gehört; einundneunzig an der Zahl, namens Inda, von großer Kraft.“

‘เต จาปิ พุทฺธํ ทิสฺวาน, พุทฺธํ อาทิจฺจพนฺธุนํ;

ทูรโตว นมสฺสนฺติ, มหนฺตํ วีตสารทํ.

„Auch diese haben den Buddha gesehen, den Buddha aus dem Geschlecht der Sonne; schon von weitem verehren sie den Großartigen, den Furchtlosen.“

‘นโม [Pg.169] เต ปุริสาชญฺญ, นโม เต ปุริสุตฺตม;

กุสเลน สเมกฺขสิ, อมนุสฺสาปิ ตํ วนฺทนฺติ;

สุตํ เนตํ อภิณฺหโส, ตสฺมา เอวํ วเทมเส.

„‚Verehrung sei dir, du Edler unter den Menschen, Verehrung sei dir, du Höchster unter den Menschen; mit Vollkommenheit blickst du auf die Wesen, auch die Nicht-Menschen verehren dich.‘ Dies haben wir beständig gehört, deshalb sprechen wir also:“

‘‘ชินํ วนฺทถ โคตมํ, ชินํ วนฺทาม โคตมํ;

วิชฺชาจรณสมฺปนฺนํ, พุทฺธํ วนฺทาม โคตมํ’’.

„‚Verehrt Gotama, den Sieger! Wir verehren Gotama, den Sieger; wir verehren Gotama, den Buddha, der in Wissen und Wandel vollkommen ist.‘“

๒๙๐. ‘ยตฺถ โจคฺคจฺฉติ สูริโย, อาทิจฺโจ มณฺฑลี มหา.

290. „Dort, wo die Sonne untergeht, der strahlende, große Himmelskörper.“

ยสฺส โจคฺคจฺฉมานสฺส, ทิวโสปิ นิรุชฺฌติ;

ยสฺส โจคฺคเต สูริเย, ‘‘สํวรี’’ติ ปวุจฺจติ.

„Bei deren Untergang auch der Tag schwindet; und wenn die Sonne untergegangen ist, wird es ‚Nacht‘ genannt.“

‘รหโทปิ ตตฺถ คมฺภีโร, สมุทฺโท สริโตทโก;

เอวํ ตํ ตตฺถ ชานนฺติ, สมุทฺโท สริโตทโก.

„Dort ist auch ein tiefer See, der Ozean, der die Wasser in sich vereint; so erkennen sie ihn dort: als den ‚Ozean, der die Wasser in sich vereint‘.“

‘อิโต ‘‘สา ปจฺฉิมา ทิสา’’, อิติ นํ อาจิกฺขตี ชโน;

ยํ ทิสํ อภิปาเลติ, มหาราชา ยสสฺสิ โส.

„Von hier aus gesehen ist dies ‚die westliche Himmelsrichtung‘, so bezeichnet sie das Volk; diese Richtung beschützt jener berühmte Große König.“

‘นาคานญฺจ อธิปติ, ‘‘วิรูปกฺโข’’ติ นามโส;

รมตี นจฺจคีเตหิ, นาเคเหว ปุรกฺขโต.

„Er ist der Herr der Nāgas, namens Virūpakkha; er erfreut sich an Tanz und Gesang, umgeben von den Nāgas.“

‘ปุตฺตาปิ ตสฺส พหโว, เอกนามาติ เม สุตํ;

อสีติ ทส เอโก จ, อินฺทนามา มหพฺพลา.

Auch seine Söhne sind zahlreich, so habe ich gehört; einundneunzig an der Zahl, alle namens Indra und von großer Macht.

‘เต จาปิ พุทฺธํ ทิสฺวาน, พุทฺธํ อาทิจฺจพนฺธุนํ;

ทูรโตว นมสฺสนฺติ, มหนฺตํ วีตสารทํ.

Auch sie, nachdem sie den Buddha gesehen haben, den Buddha, den Verwandten der Sonne; erweisen sie aus der Ferne ihre Verehrung dem Großen, dem Furchtlosen.

‘นโม เต ปุริสาชญฺญ, นโม เต ปุริสุตฺตม;

กุสเลน สเมกฺขสิ, อมนุสฺสาปิ ตํ วนฺทนฺติ;

สุตํ เนตํ อภิณฺหโส, ตสฺมา เอวํ วเทมเส.

Heil Dir, Du Edler unter den Menschen, Heil Dir, Du Höchster unter den Menschen; mit Weisheit blickst Du auf die Scharen der Wesen, auch Nicht-Menschen verehren Dich; dies haben wir immer wieder gehört, deshalb sprechen wir so.

‘‘ชินํ วนฺทถ โคตมํ, ชินํ วนฺทาม โคตมํ;

วิชฺชาจรณสมฺปนฺนํ, พุทฺธํ วนฺทาม โคตมํ’’.

„Verehrt den Sieger Gotama, wir verehren den Sieger Gotama; den an Wissen und Wandel Vollendeten, den Buddha Gotama verehren wir.“

๒๙๑. ‘เยน อุตฺตรกุรุวฺโห, มหาเนรุ สุทสฺสโน.

291. In jener Himmelsrichtung, wo sich der Kontinent namens Uttarakuru befindet und der prächtige, goldglänzende Mahāneru.

มนุสฺสา ตตฺถ ชายนฺติ, อมมา อปริคฺคหา.

Dort werden Menschen geboren, die frei von Ich-Sucht und ohne festen Besitz sind.

‘น [Pg.170] เต พีชํ ปวปนฺติ, นาปิ นียนฺติ นงฺคลา;

อกฏฺฐปากิมํ สาลึ, ปริภุญฺชนฺติ มานุสา.

Sie säen kein Saatgut, noch führen sie Pflüge auf das Feld; unkultivierten, von selbst gereiften Reis genießen jene Menschen.

‘อกณํ อถุสํ สุทฺธํ, สุคนฺธํ ตณฺฑุลปฺผลํ;

ตุณฺฑิกีเร ปจิตฺวาน, ตโต ภุญฺชนฺติ โภชนํ.

Reinsten, duftenden Reis, frei von Kleie und Spelzen; nachdem sie ihn im Topf gekocht haben, genießen sie von dort her die Speise.

‘คาวึ เอกขุรํ กตฺวา, อนุยนฺติ ทิโสทิสํ;

ปสุํ เอกขุรํ กตฺวา, อนุยนฺติ ทิโสทิสํ.

Indem sie eine Kuh wie ein einhufiges Reittier nutzen, ziehen sie in alle Himmelsrichtungen umher; indem sie ein anderes Tier wie ein einhufiges Reittier nutzen, ziehen sie in alle Himmelsrichtungen umher.

‘อิตฺถึ วา วาหนํ กตฺวา, อนุยนฺติ ทิโสทิสํ;

ปุริสํ วาหนํ กตฺวา, อนุยนฺติ ทิโสทิสํ.

Indem sie eine Frau als Fahrzeug nutzen, ziehen sie in alle Himmelsrichtungen umher; indem sie einen Mann als Fahrzeug nutzen, ziehen sie in alle Himmelsrichtungen umher.

‘กุมารึ วาหนํ กตฺวา, อนุยนฺติ ทิโสทิสํ;

กุมารํ วาหนํ กตฺวา, อนุยนฺติ ทิโสทิสํ.

Indem sie ein Mädchen als Fahrzeug nutzen, ziehen sie in alle Himmelsrichtungen umher; indem sie einen Jungen als Fahrzeug nutzen, ziehen sie in alle Himmelsrichtungen umher.

‘เต ยาเน อภิรุหิตฺวา,สพฺพา ทิสา อนุปริยายนฺติ;

ปจารา ตสฺส ราชิโน.

Auf jene Fahrzeuge aufgestiegen, durchstreifen die Gefolgsleute jenes Königs alle Himmelsrichtungen.

‘หตฺถิยานํ อสฺสยานํ,ทิพฺพํ ยานํ อุปฏฺฐิตํ;

ปาสาทา สิวิกา เจว,มหาราชสฺส ยสสฺสิโน.

Elefantenwagen, Pferdewagen und himmlische Fahrzeuge stehen bereit; auch Paläste und Sänften gibt es für den ruhmreichen Großen König.

‘ตสฺส จ นครา อหุ,อนฺตลิกฺเข สุมาปิตา;

อาฏานาฏา กุสินาฏา ปรกุสินาฏา,นาฏสุริยา ปรกุสิฏนาฏา.

Und seine Städte sind im Luftraum wohl errichtet: Āṭānāṭā, Kusināṭā, Parakusināṭā, Nāṭasuriyā und Parakusiṭanāṭā.

‘อุตฺตเรน กสิวนฺโต,ชโนฆมปเรน จ;

นวนวุติโย อมฺพรอมฺพรวติโย,อาฬกมนฺทา นาม ราชธานี.

Im Norden liegt Kasivanto und im Westen Janogha; ferner die Städte Navanavutiyo und Ambara-Ambaravatiyo sowie die Residenzstadt namens Āḷakamandā.

‘กุเวรสฺส โข ปน, มาริส, มหาราชสฺส วิสาณา นาม ราชธานี;

ตสฺมา กุเวโร มหาราชา, ‘‘เวสฺสวโณ’’ติ ปวุจฺจติ.

Dem Großen König Kuvera, o Herr, gehört zudem die Residenzstadt namens Visāṇā; deshalb wird der Große König Kuvera auch „Vessavaṇa“ genannt.

‘ปจฺเจสนฺโต [Pg.171] ปกาเสนฺติ, ตโตลา ตตฺตลา ตโตตลา;

โอชสิ เตชสิ ตโตชสี, สูโร ราชา อริฏฺโฐ เนมิ.

Als Berichterstatter, die ihm einzeln Meldung erstatten, treten auf: Tatolā, Tattalā, Tatotalā, Ojasi, Tejasi, Tatojasi, Sūra, Rājā, Ariṭṭha und Nemi.

‘รหโทปิ ตตฺถ ธรณี นาม, ยโต เมฆา ปวสฺสนฺติ;

วสฺสา ยโต ปตายนฺติ, สภาปิ ตตฺถ สาลวตี นาม.

Dort gibt es auch einen See namens Dharaṇī, von dem aus die Regenwolken herabregnen und wohin die Wasser abfließen. In der Nähe des Sees befindet sich auch die Versammlungshalle namens Sālavatī.

‘ยตฺถ ยกฺขา ปยิรุปาสนฺติ, ตตฺถ นิจฺจผลา รุกฺขา;

นานา ทิชคณา ยุตา, มยูรโกญฺจาภิรุทา;

โกกิลาทีหิ วคฺคุหิ.

Dort, wo die Yakshas zusammenkommen, gibt es Bäume, die immerdar Früchte tragen; erfüllt von Scharen verschiedenster Vögel, widerhallend vom Ruf der Pfauen und Reiher und dem lieblichen Gesang der Kuckucke und anderer Vögel.

‘ชีวญฺชีวกสทฺเทตฺถ, อโถ โอฏฺฐวจิตฺตกา;

กุกฺกุฏกา กุฬีรกา, วเน โปกฺขรสาตกา.

Dort hört man den Ruf der Jīvañjīvaka-Vögel und auch der Oṭṭhavacittaka-Vögel; Waldhühner und goldfarbene Krabben sind dort, und im Walde die Pokkharasātaka-Vögel.

‘สุกสาฬิก สทฺเทตฺถ, ทณฺฑมาณวกานิ จ;

โสภติ สพฺพกาลํ สา, กุเวรนฬินี สทา.

Dort hört man die Stimmen von Papageien und Salika-Vögeln sowie der Daṇḍamāṇavaka-Vögel; stets erstrahlt sie, die Lotus-Teichanlage des Kuvera namens Dharaṇī.

‘อิโต ‘‘สา อุตฺตรา ทิสา’’, อิติ นํ อาจิกฺขตี ชโน;

ยํ ทิสํ อภิปาเลติ, มหาราชา ยสสฺสิ โส.

„Dies ist die nördliche Himmelsrichtung“, so nennt sie das Volk; jene Richtung, die der ruhmreiche Große König beschützt.

‘ยกฺขานญฺจ อธิปติ, ‘‘กุเวโร’’ อิติ นามโส;

รมตี นจฺจคีเตหิ, ยกฺเขเหว ปุรกฺขโต.

Er ist der Herrscher der Yakshas, bekannt unter dem Namen „Kuvera“; er erfreut sich an Tanz und Gesang, umgeben von Yakshas.

‘ปุตฺตาปิ ตสฺส พหโว, เอกนามาติ เม สุตํ;

อสีติ ทส เอโก จ, อินฺทนามา มหพฺพลา.

Auch seine Söhne sind zahlreich, so habe ich gehört; einundneunzig an der Zahl, alle namens Indra und von großer Macht.

‘เต จาปิ พุทฺธํ ทิสฺวาน, พุทฺธํ อาทิจฺจพนฺธุนํ;

ทูรโตว นมสฺสนฺติ, มหนฺตํ วีตสารทํ.

Auch sie, nachdem sie den Buddha gesehen haben, den Buddha, den Verwandten der Sonne; erweisen sie aus der Ferne ihre Verehrung dem Großen, dem Furchtlosen.

‘นโม เต ปุริสาชญฺญ, นโม เต ปุริสุตฺตม;

กุสเลน สเมกฺขสิ, อมนุสฺสาปิ ตํ วนฺทนฺติ;

สุตํ เนตํ อภิณฺหโส, ตสฺมา เอวํ วเทมเส.

Heil Dir, Du Edler unter den Menschen, Heil Dir, Du Höchster unter den Menschen; mit Deinem Wissen blickst Du auf die Wesen, auch Nicht-Menschen verehren Dich; dies haben wir immer wieder gehört, deshalb sprechen wir so.

‘‘ชินํ วนฺทถ โคตมํ, ชินํ วนฺทาม โคตมํ;

วิชฺชาจรณสมฺปนฺนํ, พุทฺธํ วนฺทาม โคตม’’นฺติ.

„Verehrt den Sieger Gotama, wir verehren den Sieger Gotama; den an Wissen und Wandel Vollendeten, den Buddha Gotama verehren wir.“

๒๙๒. ‘อยํ โข สา, มาริส, อาฏานาฏิยา รกฺขา ภิกฺขูนํ ภิกฺขุนีนํ อุปาสกานํ อุปาสิกานํ คุตฺติยา รกฺขาย อวิหึสาย ผาสุวิหาราย. ยสฺส กสฺสจิ, มาริส, ภิกฺขุสฺส วา ภิกฺขุนิยา วา อุปาสกสฺส วา อุปาสิกาย [Pg.172] วา อยํ อาฏานาฏิยา รกฺขา สุคฺคหิตา ภวิสฺสติ สมตฺตา ปริยาปุตา ตํ เจ อมนุสฺโส ยกฺโข วา ยกฺขินี วา…เป… คนฺธพฺโพ วา คนฺธพฺพี วา…เป… กุมฺภณฺโฑ วา กุมฺภณฺฑี วา…เป… นาโค วา นาคี วา นาคโปตโก วา นาคโปติกา วา นาคมหามตฺโต วา นาคปาริสชฺโช วา นาคปจาโร วา, ปทุฏฺฐจิตฺโต ภิกฺขุํ วา ภิกฺขุนึ วา อุปาสกํ วา อุปาสิกํ วา คจฺฉนฺตํ วา อนุคจฺเฉยฺย, ฐิตํ วา อุปติฏฺเฐยฺย, นิสินฺนํ วา อุปนิสีเทยฺย, นิปนฺนํ วา อุปนิปชฺเชยฺย. น เม โส, มาริส, อมนุสฺโส ลเภยฺย คาเมสุ วา นิคเมสุ วา สกฺการํ วา ครุการํ วา. น เม โส, มาริส, อมนุสฺโส ลเภยฺย อาฬกมนฺทาย นาม ราชธานิยา วตฺถุํ วา วาสํ วา. น เม โส, มาริส, อมนุสฺโส ลเภยฺย ยกฺขานํ สมิตึ คนฺตุํ. อปิสฺสุ นํ, มาริส, อมนุสฺสา อนาวยฺหมฺปิ นํ กเรยฺยุํ อวิวยฺหํ. อปิสฺสุ นํ, มาริส, อมนุสฺสา อตฺตาหิ ปริปุณฺณาหิ ปริภาสาหิ ปริภาเสยฺยุํ. อปิสฺสุ นํ, มาริส, อมนุสฺสา ริตฺตํปิสฺส ปตฺตํ สีเส นิกฺกุชฺเชยฺยุํ. อปิสฺสุ นํ, มาริส, อมนุสฺสา สตฺตธาปิสฺส มุทฺธํ ผาเลยฺยุํ. สนฺติ หิ, มาริส, อมนุสฺสา จณฺฑา รุทฺธา รภสา, เต เนว มหาราชานํ อาทิยนฺติ, น มหาราชานํ ปุริสกานํ อาทิยนฺติ, น มหาราชานํ ปุริสกานํ ปุริสกานํ อาทิยนฺติ. เต โข เต, มาริส, อมนุสฺสา มหาราชานํ อวรุทฺธา นาม วุจฺจนฺติ. เสยฺยถาปิ, มาริส, รญฺโญ มาคธสฺส วิชิเต มหาโจรา. เต เนว รญฺโญ มาคธสฺส อาทิยนฺติ, น รญฺโญ มาคธสฺส ปุริสกานํ อาทิยนฺติ, น รญฺโญ มาคธสฺส ปุริสกานํ ปุริสกานํ อาทิยนฺติ. เต โข เต, มาริส, มหาโจรา รญฺโญ มาคธสฺส อวรุทฺธา นาม วุจฺจนฺติ. เอวเมว โข, มาริส, สนฺติ อมนุสฺสา จณฺฑา รุทฺธา รภสา, เต เนว มหาราชานํ อาทิยนฺติ, น มหาราชานํ ปุริสกานํ อาทิยนฺติ, น มหาราชานํ ปุริสกานํ ปุริสกานํ อาทิยนฺติ. เต โข เต, มาริส, อมนุสฺสา มหาราชานํ อวรุทฺธา นาม วุจฺจนฺติ. โย หิ โกจิ, มาริส, อมนุสฺโส ยกฺโข วา ยกฺขินี วา…เป… คนฺธพฺโพ วา คนฺธพฺพี วา…เป… กุมฺภณฺโฑ วา กุมฺภณฺฑี วา…เป… นาโค วา นาคี วา…เป… ปทุฏฺฐจิตฺโต ภิกฺขุํ วา ภิกฺขุนึ วา อุปาสกํ วา อุปาสิกํ วา คจฺฉนฺตํ วา อุปคจฺเฉยฺย, ฐิตํ วา อุปติฏฺเฐยฺย, นิสินฺนํ วา อุปนิสีเทยฺย, นิปนฺนํ วา อุปนิปชฺเชยฺย. อิเมสํ ยกฺขานํ มหายกฺขานํ เสนาปตีนํ มหาเสนาปตีนํ อุชฺฌาเปตพฺพํ วิกฺกนฺทิตพฺพํ วิรวิตพฺพํ – ‘อยํ ยกฺโข คณฺหาติ, อยํ ยกฺโข อาวิสติ, อยํ ยกฺโข [Pg.173] เหเฐติ, อยํ ยกฺโข วิเหเฐติ, อยํ ยกฺโข หึสติ, อยํ ยกฺโข วิหึสติ, อยํ ยกฺโข น มุญฺจตี’ติ.

292. „Dies, ehrwürdiger Herr, ist der Āṭānāṭiyā-Schutz für Mönche, Nonnen, Laienanhänger und Laienanhängerinnen, zur Bewachung, zum Schutz, zum Freisein von Belästigung und zum angenehmen Verweilen. Wenn, ehrwürdiger Herr, irgendein Mönch, eine Nonne, ein Laienanhänger oder eine Laienanhängerin diesen Āṭānāṭiyā-Schutz gut gelernt, vollkommen gemeistert und sich angeeignet hat, und falls dann ein nicht-menschliches Wesen – ein Yakkha oder eine Yakkhinī, ein Gandhabba oder eine Gandhabbī, ein Kumbhaṇḍa oder eine Kumbhaṇḍī, ein Nāga oder eine Nāgī, ein Nāga-Kind (männlich oder weiblich), ein Nāga-Minister, ein Nāga-Gefolgsmann oder ein Nāga-Diener – mit böswilliger Absicht einem Mönch, einer Nonne, einem Laienanhänger oder einer Laienanhängerin folgt, während sie gehen, oder sich zu ihnen stellt, während sie stehen, oder sich zu ihnen setzt, während sie sitzen, oder sich zu ihnen legt, während sie liegen: Dann, ehrwürdiger Herr, soll dieses nicht-menschliche Wesen in Dörfern oder Städten weder Ehre noch Respekt erhalten. Dieses nicht-menschliche Wesen, ehrwürdiger Herr, soll in der königlichen Residenz namens Āḷakamandā weder Grundbesitz noch Wohnrecht erhalten. Dieses nicht-menschliche Wesen, ehrwürdiger Herr, soll keinen Zutritt zur Versammlung der Yakkhas erhalten. Zudem, ehrwürdiger Herr, sollen die nicht-menschlichen Wesen es weder zur Heirat geben noch von ihm jemanden zur Heirat annehmen. Zudem, ehrwürdiger Herr, sollen die nicht-menschlichen Wesen es mit den schlimmsten Beleidigungen beschimpfen. Zudem, ehrwürdiger Herr, sollen die nicht-menschlichen Wesen ihm eine leere Schale über das Haupt stülpen. Zudem, ehrwürdiger Herr, sollen die nicht-menschlichen Wesen ihm das Haupt in sieben Stücke spalten. Es gibt nämlich, ehrwürdiger Herr, nicht-menschliche Wesen, die wild, grausam und ungestüm sind; sie achten weder auf die Großen Könige, noch auf die Beamten der Großen Könige, noch auf die Unterbeamten der Beamten der Großen Könige. Diese nicht-menschlichen Wesen, ehrwürdiger Herr, werden als Rebellen gegen die Großen Könige bezeichnet. So wie, ehrwürdiger Herr, im Herrschaftsbereich des Königs von Magadha große Räuber sind, die weder auf den König von Magadha, noch auf dessen Beamte, noch auf deren Unterbeamte achten und die als Rebellen gegen den König von Magadha bezeichnet werden; ebenso gibt es, ehrwürdiger Herr, nicht-menschliche Wesen, die wild, grausam und ungestüm sind... sie werden als Rebellen gegen die Großen Könige bezeichnet. Welches nicht-menschliche Wesen auch immer – ein Yakkha oder eine Yakkhinī, ein Gandhabba oder eine Gandhabbī, ein Kumbhaṇḍa oder eine Kumbhaṇḍī, ein Nāga oder eine Nāgī – mit böswilliger Absicht einem Mönch, einer Nonne, einem Laienanhänger oder einer Laienanhängerin folgt, sich zu ihnen stellt, setzt oder legt: Diesen Yakkhas, den großen Yakkhas, den Heerführern und großen Heerführern soll man dies melden, es hinausschreien, es laut kundtun: ‚Dieser Yakkha ergreift (mich), dieser Yakkha besetzt (mich), dieser Yakkha bedrängt (mich), dieser Yakkha quält (mich), dieser Yakkha schädigt (mich), dieser Yakkha fügt (mir) großes Leid zu, dieser Yakkha lässt nicht ab.‘“

๒๙๓. ‘กตเมสํ ยกฺขานํ มหายกฺขานํ เสนาปตีนํ มหาเสนาปตีนํ?

293. „Welchen Yakkhas, großen Yakkhas, Heerführern und großen Heerführern (soll man dies melden)?“

‘อินฺโท โสโม วรุโณ จ, ภารทฺวาโช ปชาปติ;

จนฺทโน กามเสฏฺโฐ จ, กินฺนุฆณฺฑุ นิฆณฺฑุ จ.

„Inda, Soma, Varuṇa und Bhāradvāja, Pajāpati, Candana und Kāmaseṭṭha, Kinnughaṇḍu und Nighaṇḍu;

‘ปนาโท โอปมญฺโญ จ, เทวสูโต จ มาตลิ;

จิตฺตเสโน จ คนฺธพฺโพ, นโฬ ราชา ชเนสโภ.

Panāda, Opamañña und der Götterbote Mātali, der Gandhabba Cittasena, König Naḷo und Janesabha;

‘สาตาคิโร เหวมโต, ปุณฺณโก กรติโย คุโฬ;

สิวโก มุจลินฺโท จ, เวสฺสามิตฺโต ยุคนฺธโร.

Sātāgira, Hemavata, Puṇṇaka, Karatiya, Guḷa, Sivaka und Mucalinda, Vessāmitta und Yugandhara;

‘โคปาโล สุปฺปโรโธ จ, หิริ เนตฺติ จ มนฺทิโย;

ปญฺจาลจณฺโฑ อาฬวโก, ปชฺชุนฺโน สุมโน สุมุโข;

ทธิมุโข มณิ มาณิวโร ทีโฆ, อโถ เสรีสโก สห.

Gopāla, Supparodha, Hiri, Netti und Mandiya, Pañcālacaṇḍa, Āḷavaka, Pajjunna, Sumana und Sumukha, Dadhimukha, Maṇi, Māṇivara, Dīgha und auch Serīsaka zusammen mit ihnen.

‘อิเมสํ ยกฺขานํ มหายกฺขานํ เสนาปตีนํ มหาเสนาปตีนํ อุชฺฌาเปตพฺพํ วิกฺกนฺทิตพฺพํ วิรวิตพฺพํ – ‘‘อยํ ยกฺโข คณฺหาติ, อยํ ยกฺโข อาวิสติ, อยํ ยกฺโข เหเฐติ, อยํ ยกฺโข วิเหเฐติ, อยํ ยกฺโข หึสติ, อยํ ยกฺโข วิหึสติ, อยํ ยกฺโข น มุญฺจตี’’ติ. อยํ โข, มาริส, อาฏานาฏิยา รกฺขา ภิกฺขูนํ ภิกฺขุนีนํ อุปาสกานํ อุปาสิกานํ คุตฺติยา รกฺขาย อวิหึสาย ผาสุวิหาราย. หนฺท จ ทานิ มยํ, มาริส, คจฺฉาม, พหุกิจฺจา มยํ พหุกรณียา’’’ติ. ‘‘‘ยสฺส ทานิ ตุมฺเห มหาราชาโน กาลํ มญฺญถา’’’ติ.

„Diesen Yakkhas, großen Yakkhas, Heerführern und großen Heerführern soll man dies melden, es hinausschreien, es laut kundtun: ‚Dieser Yakkha ergreift (mich), dieser Yakkha besetzt (mich), dieser Yakkha bedrängt (mich), dieser Yakkha quält (mich), dieser Yakkha schädigt (mich), dieser Yakkha fügt (mir) großes Leid zu, dieser Yakkha lässt nicht ab.‘ Dies, ehrwürdiger Herr, ist der Āṭānāṭiyā-Schutz für Mönche, Nonnen, Laienanhänger und Laienanhängerinnen, zur Bewachung, zum Schutz, zum Freisein von Belästigung und zum angenehmen Verweilen. Wohlan denn, ehrwürdiger Herr, wir gehen nun; wir haben viele Geschäfte und vieles zu tun.“ – „Ihr Großen Könige, tut nun das, wofür ihr die Zeit als gekommen erachtet.“

๒๙๔. ‘‘อถ โข, ภิกฺขเว, จตฺตาโร มหาราชา อุฏฺฐายาสนา มํ อภิวาเทตฺวา ปทกฺขิณํ กตฺวา ตตฺเถวนฺตรธายึสุ. เตปิ โข, ภิกฺขเว, ยกฺขา อุฏฺฐายาสนา อปฺเปกจฺเจ มํ อภิวาเทตฺวา ปทกฺขิณํ กตฺวา ตตฺเถวนฺตรธายึสุ. อปฺเปกจฺเจ มยา สทฺธึ สมฺโมทึสุ, สมฺโมทนียํ กถํ สารณียํ วีติสาเรตฺวา ตตฺเถวนฺตรธายึสุ. อปฺเปกจฺเจ เยนาหํ เตนญฺชลึ ปณาเมตฺวา ตตฺเถวนฺตรธายึสุ. อปฺเปกจฺเจ นามโคตฺตํ [Pg.174] สาเวตฺวา ตตฺเถวนฺตรธายึสุ. อปฺเปกจฺเจ ตุณฺหีภูตา ตตฺเถวนฺตรธายึสุ.

294. „Daraufhin, ihr Mönche, erhoben sich die vier Großen Könige von ihren Sitzen, erwiesen mir die Ehrfurcht, umrundeten mich rechtsherum und verschwanden genau dort. Auch jene Yakkhas erhoben sich von ihren Sitzen; einige erwiesen mir die Ehrfurcht, umrundeten mich rechtsherum und verschwanden genau dort. Einige tauschten freundliche und denkwürdige Worte mit mir aus und verschwanden genau dort. Einige grüßten mit zusammengelegten Händen in meine Richtung und verschwanden genau dort. Einige gaben ihren Namen und ihre Abstammung bekannt und verschwanden genau dort. Einige verschwanden schweigend genau dort.“

๒๙๕. ‘‘อุคฺคณฺหาถ, ภิกฺขเว, อาฏานาฏิยํ รกฺขํ. ปริยาปุณาถ, ภิกฺขเว, อาฏานาฏิยํ รกฺขํ. ธาเรถ, ภิกฺขเว, อาฏานาฏิยํ รกฺขํ. อตฺถสํหิตา, ภิกฺขเว, อาฏานาฏิยา รกฺขา ภิกฺขูนํ ภิกฺขุนีนํ อุปาสกานํ อุปาสิกานํ คุตฺติยา รกฺขาย อวิหึสาย ผาสุวิหารายา’’ติ. อิทมโวจ ภควา. อตฺตมนา เต ภิกฺขู ภควโต ภาสิตํ อภินนฺทุนฺติ.

295. „Lernt, ihr Mönche, den Āṭānāṭiya-Schutz. Meistert, ihr Mönche, den Āṭānāṭiya-Schutz. Bewahrt im Gedächtnis, ihr Mönche, den Āṭānāṭiya-Schutz. Der Āṭānāṭiya-Schutz, ihr Mönche, ist mit Nutzen verbunden; er dient dem Schutz, der Bewachung, der Unversehrtheit und dem Wohlergehen von Mönchen, Nonnen, Laienanhängern und Laienanhängerinnen.“ Dies sprach der Erhabene. Erfreut stimmten jene Mönche den Worten des Erhabenen zu.

อาฏานาฏิยสุตฺตํ นิฏฺฐิตํ นวมํ.

Das Āṭānāṭiya-Sutta, das neunte, ist abgeschlossen.

๑๐. สงฺคีติสุตฺตํ

10. Saṅgīti-Sutta

๒๙๖. เอวํ [Pg.175] เม สุตํ – เอกํ สมยํ ภควา มลฺเลสุ จาริกํ จรมาโน มหตา ภิกฺขุสงฺเฆน สทฺธึ ปญฺจมตฺเตหิ ภิกฺขุสเตหิ เยน ปาวา นาม มลฺลานํ นครํ ตทวสริ. ตตฺร สุทํ ภควา ปาวายํ วิหรติ จุนฺทสฺส กมฺมารปุตฺตสฺส อมฺพวเน.

296. So habe ich es gehört: Einst wanderte der Erhabene durch das Land der Mallas zusammen mit einer großen Schar von Mönchen, etwa fünfhundert Mönchen, und gelangte nach Pāvā, der Stadt der Mallas. Dort verweilte der Erhabene in Pāvā im Mangohain von Cunda, dem Goldschmiedesohn.

อุพฺภตกนวสนฺธาคารํ

Die neue Versammlungshalle Ubbhataka

๒๙๗. เตน โข ปน สมเยน ปาเวยฺยกานํ มลฺลานํ อุพฺภตกํ นาม นวํ สนฺธาคารํ อจิรการิตํ โหติ อนชฺฌาวุฏฺฐํ สมเณน วา พฺราหฺมเณน วา เกนจิ วา มนุสฺสภูเตน. อสฺโสสุํ โข ปาเวยฺยกา มลฺลา – ‘‘ภควา กิร มลฺเลสุ จาริกํ จรมาโน มหตา ภิกฺขุสงฺเฆน สทฺธึ ปญฺจมตฺเตหิ ภิกฺขุสเตหิ ปาวํ อนุปฺปตฺโต ปาวายํ วิหรติ จุนฺทสฺส กมฺมารปุตฺตสฺส อมฺพวเน’’ติ. อถ โข ปาเวยฺยกา มลฺลา เยน ภควา เตนุปสงฺกมึสุ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ นิสีทึสุ. เอกมนฺตํ นิสินฺนา โข ปาเวยฺยกา มลฺลา ภควนฺตํ เอตทโวจุํ – ‘‘อิธ, ภนฺเต, ปาเวยฺยกานํ มลฺลานํ อุพฺภตกํ นาม นวํ สนฺธาคารํ อจิรการิตํ โหติ อนชฺฌาวุฏฺฐํ สมเณน วา พฺราหฺมเณน วา เกนจิ วา มนุสฺสภูเตน. ตญฺจ โข, ภนฺเต, ภควา ปฐมํ ปริภุญฺชตุ, ภควตา ปฐมํ ปริภุตฺตํ ปจฺฉา ปาเวยฺยกา มลฺลา ปริภุญฺชิสฺสนฺติ. ตทสฺส ปาเวยฺยกานํ มลฺลานํ ทีฆรตฺตํ หิตาย สุขายา’’ติ. อธิวาเสสิ โข ภควา ตุณฺหีภาเวน.

297. Zu jener Zeit nun war eine neue Versammlungshalle der Mallas von Pāvā namens Ubbhataka gerade erst fertiggestellt worden, in der noch kein Asket, Brahmane oder irgendein menschliches Wesen gewohnt hatte. Die Mallas von Pāvā hörten: „Der Erhabene ist auf seiner Wanderung durch das Land der Mallas zusammen mit einer großen Schar von Mönchen, etwa fünfhundert Mönchen, in Pāvā angekommen und verweilt im Mangohain von Cunda, dem Goldschmiedesohn.“ Da begaben sich die Mallas von Pāvā dorthin, wo der Erhabene war; nachdem sie angekommen waren, grüßten sie den Erhabenen ehrerbietig und setzten sich zur Seite nieder. Zur Seite sitzend sprachen die Mallas von Pāvā zum Erhabenen: „Hier, o Herr, ist eine neue Versammlungshalle der Mallas von Pāvā namens Ubbhataka, die gerade erst fertiggestellt wurde und in der noch kein Asket, Brahmane oder irgendein menschliches Wesen gewohnt hat. Möge der Erhabene diese Versammlungshalle zuerst benutzen. Wenn sie zuerst vom Erhabenen benutzt wurde, werden die Mallas von Pāvā sie danach benutzen. Das würde den Mallas von Pāvā für lange Zeit zum Heil und zum Segen gereichen.“ Der Erhabene willigte durch Schweigen ein.

๒๙๘. อถ โข ปาเวยฺยกา มลฺลา ภควโต อธิวาสนํ วิทิตฺวา อุฏฺฐายาสนา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา ปทกฺขิณํ กตฺวา เยน สนฺธาคารํ เตนุปสงฺกมึสุ; อุปสงฺกมิตฺวา สพฺพสนฺถรึ สนฺธาคารํ สนฺถริตฺวา ภควโต อาสนานิ ปญฺญาเปตฺวา อุทกมณิกํ ปติฏฺฐเปตฺวา เตลปทีปํ อาโรเปตฺวา เยน ภควา เตนุปสงฺกมึสุ; อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ อฏฺฐํสุ. เอกมนฺตํ ฐิตา โข เต ปาเวยฺยกา มลฺลา ภควนฺตํ เอตทโวจุํ – ‘‘สพฺพสนฺถริสนฺถตํ, ภนฺเต, สนฺธาคารํ, ภควโต อาสนานิ [Pg.176] ปญฺญตฺตานิ, อุทกมณิโก ปติฏฺฐาปิโต, เตลปทีโป อาโรปิโต. ยสฺสทานิ, ภนฺเต, ภควา กาลํ มญฺญตี’’ติ.

298. Als die Mallas von Pāvā die Zustimmung des Erhabenen erkannt hatten, erhoben sie sich von ihren Plätzen, grüßten den Erhabenen ehrerbietig, umwandelten ihn rechtsherum und begaben sich zur Versammlungshalle. Nachdem sie dort angekommen waren, legten sie in der gesamten Versammlungshalle Matten aus, bereiteten Sitzplätze für den Erhabenen vor, stellten ein Wassergefäß auf und zündeten eine Öllampe an. Dann begaben sie sich wieder dorthin, wo der Erhabene war; nachdem sie angekommen waren, grüßten sie den Erhabenen ehrerbietig und blieben zur Seite stehen. Zur Seite stehend sprachen jene Mallas von Pāvā zum Erhabenen: „O Herr, die Versammlungshalle ist vollständig mit Matten ausgelegt, die Sitzplätze für den Erhabenen sind bereitet, das Wassergefäß ist aufgestellt und die Öllampe ist angezündet. Möge der Erhabene nun tun, was er für zeitgemäß hält.“

๒๙๙. อถ โข ภควา นิวาเสตฺวา ปตฺตจีวรมาทาย สทฺธึ ภิกฺขุสงฺเฆน เยน สนฺธาคารํ เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา ปาเท ปกฺขาเลตฺวา สนฺธาคารํ ปวิสิตฺวา มชฺฌิมํ ถมฺภํ นิสฺสาย ปุรตฺถาภิมุโข นิสีทิ. ภิกฺขุสงฺโฆปิ โข ปาเท ปกฺขาเลตฺวา สนฺธาคารํ ปวิสิตฺวา ปจฺฉิมํ ภิตฺตึ นิสฺสาย ปุรตฺถาภิมุโข นิสีทิ ภควนฺตํเยว ปุรกฺขตฺวา. ปาเวยฺยกาปิ โข มลฺลา ปาเท ปกฺขาเลตฺวา สนฺธาคารํ ปวิสิตฺวา ปุรตฺถิมํ ภิตฺตึ นิสฺสาย ปจฺฉิมาภิมุขา นิสีทึสุ ภควนฺตํเยว ปุรกฺขตฺวา. อถ โข ภควา ปาเวยฺยเก มลฺเล พหุเทว รตฺตึ ธมฺมิยา กถาย สนฺทสฺเสตฺวา สมาทเปตฺวา สมุตฺเตเชตฺวา สมฺปหํเสตฺวา อุยฺโยเชสิ – ‘‘อภิกฺกนฺตา โข, วาเสฏฺฐา, รตฺติ. ยสฺสทานิ ตุมฺเห กาลํ มญฺญถา’’ติ. ‘‘เอวํ, ภนฺเต’’ติ โข ปาเวยฺยกา มลฺลา ภควโต ปฏิสฺสุตฺวา อุฏฺฐายาสนา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา ปทกฺขิณํ กตฺวา ปกฺกมึสุ.

299. Da legte der Erhabene sein Gewand an, nahm Schale und Obergewand und begab sich zusammen mit der Mönchsschar zur Versammlungshalle. Nachdem er angekommen war, wusch er sich die Füße, betrat die Versammlungshalle und setzte sich an den mittleren Pfeiler mit dem Gesicht nach Osten. Auch die Mönchsschar wusch sich die Füße, betrat die Versammlungshalle und setzte sich an die westliche Wand mit dem Gesicht nach Osten, dem Erhabenen zugewandt. Auch die Mallas von Pāvā wuschen sich die Füße, betraten die Versammlungshalle und setzten sich an die östliche Wand mit dem Gesicht nach Westen, ebenfalls dem Erhabenen zugewandt. Daraufhin unterwies der Erhabene die Mallas von Pāvā einen großen Teil der Nacht hindurch mit einer Lehrrede, begeisterte sie, spornte sie an und erfreute sie; dann verabschiedete er sie: „Die Nacht ist weit vorangeschritten, ihr Vāseṭṭhas. Tut nun, was ihr für zeitgemäß haltet.“ „Ja, o Herr“, antworteten die Mallas von Pāvā dem Erhabenen, erhoben sich von ihren Plätzen, grüßten den Erhabenen ehrerbietig, umwandelten ihn rechtsherum und entfernten sich.

๓๐๐. อถ โข ภควา อจิรปกฺกนฺเตสุ ปาเวยฺยเกสุ มลฺเลสุ ตุณฺหีภูตํ ตุณฺหีภูตํ ภิกฺขุสํฆํ อนุวิโลเกตฺวา อายสฺมนฺตํ สาริปุตฺตํ อามนฺเตสิ – ‘‘วิคตถินมิทฺโธ โข, สาริปุตฺต, ภิกฺขุสงฺโฆ. ปฏิภาตุ ตํ, สาริปุตฺต, ภิกฺขูนํ ธมฺมีกถา. ปิฏฺฐิ เม อาคิลายติ. ตมหํ อายมิสฺสามี’’ติ. ‘‘เอวํ, ภนฺเต’’ติ โข อายสฺมา สาริปุตฺโต ภควโต ปจฺจสฺโสสิ. อถ โข ภควา จตุคฺคุณํ สงฺฆาฏึ ปญฺญเปตฺวา ทกฺขิเณน ปสฺเสน สีหเสยฺยํ กปฺเปสิ ปาเท ปาทํ อจฺจาธาย, สโต สมฺปชาโน อุฏฺฐานสญฺญํ มนสิ กริตฺวา.

300. Kurz nachdem die Mallas von Pāvā gegangen waren, blickte der Erhabene auf die vollkommen stille Mönchsschar und wandte sich an den ehrwürdigen Sāriputta: „Die Mönchsschar ist frei von Trägheit und Schläfrigkeit, Sāriputta. Möge dir eine Lehrrede für die Mönche einfallen. Mein Rücken schmerzt; ich möchte ihn ausstrecken.“ „Ja, o Herr“, antwortete der ehrwürdige Sāriputta dem Erhabenen. Dann faltete der Erhabene sein Obergewand vierfach, legte sich auf die rechte Seite und nahm die Löwenlage ein, wobei er einen Fuß über den anderen legte, achtsam und wissensklar, die Zeit des Aufstehens im Geiste festhaltend.

ภินฺนนิคณฺฐวตฺถุ

Die Geschichte von den gespaltenen Nigaṇṭhas

๓๐๑. เตน โข ปน สมเยน นิคณฺโฐ นาฏปุตฺโต ปาวายํ อธุนากาลงฺกโต โหติ. ตสฺส กาลงฺกิริยาย ภินฺนา นิคณฺฐา ทฺเวธิกชาตา ภณฺฑนชาตา กลหชาตา วิวาทาปนฺนา อญฺญมญฺญํ [Pg.177] มุขสตฺตีหิ วิตุทนฺตา วิหรนฺติ – ‘‘น ตฺวํ อิมํ ธมฺมวินยํ อาชานาสิ, อหํ อิมํ ธมฺมวินยํ อาชานามิ, กึ ตฺวํ อิมํ ธมฺมวินยํ อาชานิสฺสสิ! มิจฺฉาปฏิปนฺโน ตฺวมสิ, อหมสฺมิ สมฺมาปฏิปนฺโน. สหิตํ เม, อสหิตํ เต. ปุเรวจนียํ ปจฺฉา อวจ, ปจฺฉาวจนียํ ปุเร อวจ. อธิจิณฺณํ เต วิปราวตฺตํ, อาโรปิโต เต วาโท, นิคฺคหิโต ตฺวมสิ, จร วาทปฺปโมกฺขาย, นิพฺเพเฐหิ วา สเจ ปโหสี’’ติ. วโธเยว โข มญฺเญ นิคณฺเฐสุ นาฏปุตฺติเยสุ วตฺตติ. เยปิ นิคณฺฐสฺส นาฏปุตฺตสฺส สาวกา คิหี โอทาตวสนา, เตปิ นิคณฺเฐสุ นาฏปุตฺติเยสุ นิพฺพินฺนรูปา วิรตฺตรูปา ปฏิวานรูปา, ยถา ตํ ทุรกฺขาเต ธมฺมวินเย ทุปฺปเวทิเต อนิยฺยานิเก อนุปสมสํวตฺตนิเก อสมฺมาสมฺพุทฺธปฺปเวทิเต ภินฺนถูเป อปฺปฏิสรเณ.

301. Zu jener Zeit war der Nigaṇṭha Nāṭaputta in Pāvā gerade erst verstorben. Nach seinem Tod waren die Nigaṇṭhas gespalten, in zwei Lager geteilt, in Streitigkeiten verwickelt, zerstritten und in Zwist geraten; sie lebten dahin, indem sie einander mit Wortdolchen attackierten: „Du verstehst diese Lehre und Disziplin nicht, ich verstehe diese Lehre und Disziplin. Was willst du schon von dieser Lehre und Disziplin verstehen! Du praktizierst falsch, ich praktiziere richtig. Mein Wort ist schlüssig, deines unschlüssig. Du hast das Erstzusagende zuletzt gesagt und das Letztzusagende zuerst. Deine mühsam antrainierte Argumentation ist widerlegt, deine Behauptung ist entkräftet, du bist besiegt! Geh und finde einen Weg, dich aus deiner misslichen Lage zu befreien, oder löse den Widerspruch auf, wenn du kannst!“ Es schien fast so, als herrsche unter den Nigaṇṭhas, den Anhängern des Nāṭaputta, nur noch gegenseitige Vernichtung. Selbst jene Laienanhänger des Nigaṇṭha Nāṭaputta, jene weiß gekleideten Menschen, waren von den Nigaṇṭhas, den Anhängern des Nāṭaputta, enttäuscht, entfremdet und abgestoßen – so wie es eben ist bei einer schlecht verkündeten Lehre und Disziplin, die mangelhaft dargelegt wurde, nicht zur Befreiung führt, nicht zur inneren Ruhe gereicht, nicht von einem vollkommen Erwachten offenbart wurde und nun wie ein zerbrochenes Denkmal ohne Schutz und Zuflucht dasteht.

๓๐๒. อถ โข อายสฺมา สาริปุตฺโต ภิกฺขู อามนฺเตสิ – ‘‘นิคณฺโฐ, อาวุโส, นาฏปุตฺโต ปาวายํ อธุนากาลงฺกโต, ตสฺส กาลงฺกิริยาย ภินฺนา นิคณฺฐา ทฺเวธิกชาตา…เป… ภินฺนถูเป อปฺปฏิสรเณ’’. ‘‘เอวญฺเหตํ, อาวุโส, โหติ ทุรกฺขาเต ธมฺมวินเย ทุปฺปเวทิเต อนิยฺยานิเก อนุปสมสํวตฺตนิเก อสมฺมาสมฺพุทฺธปฺปเวทิเต. อยํ โข ปนาวุโส อมฺหากํ ภควตา ธมฺโม สฺวากฺขาโต สุปฺปเวทิโต นิยฺยานิโก อุปสมสํวตฺตนิโก สมฺมาสมฺพุทฺธปฺปเวทิโต. ตตฺถ สพฺเพเหว สงฺคายิตพฺพํ, น วิวทิตพฺพํ, ยถยิทํ พฺรหฺมจริยํ อทฺธนิยํ อสฺส จิรฏฺฐิติกํ, ตทสฺส พหุชนหิตาย พหุชนสุขาย โลกานุกมฺปาย อตฺถาย หิตาย สุขาย เทวมนุสฺสานํ.

302. Da wandte sich der ehrwürdige Sāriputta an die Mönche: „Ihr Brüder, der Nigaṇṭha Nāṭaputta ist in Pāvā gerade erst verstorben; nach seinem Tod sind die Nigaṇṭhas gespalten, in zwei Lager geteilt ... (wie zuvor) ... wie bei einer Lehre ohne Schutz und Zuflucht. So verhält es sich eben, ihr Brüder, bei einer schlecht verkündeten Lehre und Disziplin, die mangelhaft dargelegt wurde, nicht zur Befreiung führt, nicht zur Ruhe gereicht und nicht von einem vollkommen Erwachten offenbart wurde. Diese Lehre jedoch, ihr Brüder, ist von unserem Erhabenen wohlverkündet, gut dargelegt, hinführend zur Befreiung, zur Ruhe führend und von einem vollkommen Erwachten offenbart. Hierbei sollten wir alle gemeinsam die Lehre rezitieren und nicht darüber streiten, damit dieses heilige Leben von Dauer sein möge und lange bestehe, zum Wohle vieler Menschen, zum Glück vieler Menschen, aus Mitgefühl für die Welt, zum Nutzen, zum Wohle und zum Glück für Götter und Menschen.“

‘‘กตโม จาวุโส, อมฺหากํ ภควตา ธมฺโม สฺวากฺขาโต สุปฺปเวทิโต นิยฺยานิโก อุปสมสํวตฺตนิโก สมฺมาสมฺพุทฺธปฺปเวทิโต; ยตฺถ สพฺเพเหว สงฺคายิตพฺพํ, น วิวทิตพฺพํ, ยถยิทํ พฺรหฺมจริยํ อทฺธนิยํ อสฺส จิรฏฺฐิติกํ, ตทสฺส พหุชนหิตาย พหุชนสุขาย โลกานุกมฺปาย อตฺถาย หิตาย สุขาย เทวมนุสฺสานํ?

„Welche Lehre ist es nun, ihr Brüder, die vom Erhabenen wohlverkündet, gut dargelegt, hinführend zur Befreiung, zur Ruhe führend und von einem vollkommen Erwachten offenbart wurde; bei der wir alle gemeinsam rezitieren sollten und nicht darüber streiten, damit dieses heilige Leben von Dauer sein möge und lange bestehe, zum Wohle vieler Menschen, zum Glück vieler Menschen, aus Mitgefühl für die Welt, zum Nutzen, zum Wohle und zum Glück für Götter und Menschen?“

เอกกํ

Das Einer-Set

๓๐๓. ‘‘อตฺถิ [Pg.178] โข, อาวุโส, เตน ภควตา ชานตา ปสฺสตา อรหตา สมฺมาสมฺพุทฺเธน เอโก ธมฺโม สมฺมทกฺขาโต. ตตฺถ สพฺเพเหว สงฺคายิตพฺพํ, น วิวทิตพฺพํ, ยถยิทํ พฺรหฺมจริยํ อทฺธนิยํ อสฺส จิรฏฺฐิติกํ, ตทสฺส พหุชนหิตาย พหุชนสุขาย โลกานุกมฺปาย อตฺถาย หิตาย สุขาย เทวมนุสฺสานํ. กตโม เอโก ธมฺโม? สพฺเพ สตฺตา อาหารฏฺฐิติกา. สพฺเพ สตฺตา สงฺขารฏฺฐิติกา. อยํ โข, อาวุโส, เตน ภควตา ชานตา ปสฺสตา อรหตา สมฺมาสมฺพุทฺเธน เอโก ธมฺโม สมฺมทกฺขาโต. ตตฺถ สพฺเพเหว สงฺคายิตพฺพํ, น วิวทิตพฺพํ, ยถยิทํ พฺรหฺมจริยํ อทฺธนิยํ อสฺส จิรฏฺฐิติกํ, ตทสฺส พหุชนหิตาย พหุชนสุขาย โลกานุกมฺปาย อตฺถาย หิตาย สุขาย เทวมนุสฺสานํ.

303. „Es gibt, ihr Brüder, eine einzige Lehre, die von jenem Erhabenen, dem Wissenden, dem Sehenden, dem Heiligen, dem vollkommen Erwachten, vollkommen dargelegt wurde. Hierbei sollten wir alle gemeinsam rezitieren und nicht darüber streiten, damit dieses heilige Leben von Dauer sein möge und lange bestehe ... zum Glück für Götter und Menschen. Welches ist diese eine Lehre? Alle Wesen bestehen durch Nahrung. Alle Wesen bestehen durch Gestaltungen. Dies ist, ihr Brüder, jene eine Lehre, die von dem Erhabenen ... vollkommen dargelegt wurde. Hierbei sollten wir alle gemeinsam rezitieren ... zum Glück für Götter und Menschen.“

ทุกํ

Das Zweier-Set

๓๐๔. ‘‘อตฺถิ โข, อาวุโส, เตน ภควตา ชานตา ปสฺสตา อรหตา สมฺมาสมฺพุทฺเธน ทฺเว ธมฺมา สมฺมทกฺขาตา. ตตฺถ สพฺเพเหว สงฺคายิตพฺพํ, น วิวทิตพฺพํ, ยถยิทํ พฺรหฺมจริยํ อทฺธนิยํ อสฺส จิรฏฺฐิติกํ, ตทสฺส พหุชนหิตาย พหุชนสุขาย โลกานุกมฺปาย อตฺถาย หิตาย สุขาย เทวมนุสฺสานํ. กตเม ทฺเว ?

304. „Es gibt, ihr Brüder, zwei Lehren, die von jenem Erhabenen, dem Wissenden, dem Sehenden, dem Heiligen, dem vollkommen Erwachten, vollkommen dargelegt wurden. Hierbei sollten wir alle gemeinsam rezitieren und nicht darüber streiten, damit dieses heilige Leben von Dauer sein möge und lange bestehe ... zum Glück für Götter und Menschen. Welche sind diese zwei?“

‘‘นามญฺจ รูปญฺจ.

„Name und Form.“

‘‘อวิชฺชา จ ภวตณฺหา จ.

„Unwissenheit und das Begehren nach Werden.“

‘‘ภวทิฏฺฐิ จ วิภวทิฏฺฐิ จ.

„Die Ansicht vom ewigen Dasein und die Ansicht von der Vernichtung.“

‘‘อหิริกญฺจ อโนตฺตปฺปญฺจ.

„Schamlosigkeit und Gewissenlosigkeit.“

‘‘หิรี จ โอตฺตปฺปญฺจ.

„Scham und Gewissensfurcht.“

‘‘โทวจสฺสตา จ ปาปมิตฺตตา จ.

„Widerspenstigkeit und schlechter Umgang.“

‘‘โสวจสฺสตา จ กลฺยาณมิตฺตตา จ.

„Gelehrigkeit und guter Umgang.“

‘‘อาปตฺติกุสลตา จ อาปตฺติวุฏฺฐานกุสลตา จ.

„Geschicklichkeit in Bezug auf Vergehen und Geschicklichkeit im Rehabilitieren von Vergehen.“

‘‘สมาปตฺติกุสลตา จ สมาปตฺติวุฏฺฐานกุสลตา จ.

„Geschicklichkeit in Bezug auf meditative Errungenschaften und Geschicklichkeit im Beenden meditativer Errungenschaften.“

‘‘ธาตุกุสลตา [Pg.179] จ มนสิการกุสลตา จ.

„Geschicklichkeit in Bezug auf die Elemente und Geschicklichkeit in Bezug auf die Aufmerksamkeit.“

‘‘อายตนกุสลตา จ ปฏิจฺจสมุปฺปาทกุสลตา จ.

„Geschicklichkeit in Bezug auf die Sinnesbereiche und Geschicklichkeit in Bezug auf das Entstehen in Abhängigkeit.“

‘‘ฐานกุสลตา จ อฏฺฐานกุสลตา จ.

„Geschicklichkeit in Bezug auf das Mögliche und Geschicklichkeit in Bezug auf das Unmögliche.“

‘‘อชฺชวญฺจ ลชฺชวญฺจ.

„Aufrichtigkeit und Milde.“

‘‘ขนฺติ จ โสรจฺจญฺจ.

„Geduld und Sanftmut.“

‘‘สาขลฺยญฺจ ปฏิสนฺถาโร จ.

„Freundlichkeit und Zuvorkommenheit.“

‘‘อวิหึสา จ โสเจยฺยญฺจ.

„Nicht-Schädigen und Reinheit.“

‘‘มุฏฺฐสฺสจฺจญฺจ อสมฺปชญฺญญฺจ.

„Unachtsamkeit und mangelnde Wissensklarheit.“

‘‘สติ จ สมฺปชญฺญญฺจ.

„Achtsamkeit und Wissensklarheit.“

‘‘อินฺทฺริเยสุ อคุตฺตทฺวารตา จ โภชเน อมตฺตญฺญุตา จ.

„Unbewachtheit der Sinnespforten und Unmäßigkeit beim Essen.“

‘‘อินฺทฺริเยสุ คุตฺตทฺวารตา จ โภชเน มตฺตญฺญุตา จ.

„Bewachtheit der Sinnespforten und Mäßigkeit beim Essen.“

‘‘ปฏิสงฺขานพลญฺจ ภาวนาพลญฺจ.

„Die Kraft der Überlegung und die Kraft der Geistesentfaltung.“

‘‘สติพลญฺจ สมาธิพลญฺจ.

„Die Kraft der Achtsamkeit und die Kraft der Sammlung.“

‘‘สมโถ จ วิปสฺสนา จ.

„Ruhe und Hellblick.“

‘‘สมถนิมิตฺตญฺจ ปคฺคหนิมิตฺตญฺจ.

Das Zeichen der Ruhe und das Zeichen der Anstrengung.

‘‘ปคฺคโห จ อวิกฺเขโป จ.

Die Anstrengung und die Unzerstreutheit.

‘‘สีลวิปตฺติ จ ทิฏฺฐิวิปตฺติ จ.

Der Verfall der Sittlichkeit und der Verfall der Ansicht.

‘‘สีลสมฺปทา จ ทิฏฺฐิสมฺปทา จ.

Die Vollkommenheit der Sittlichkeit und die Vollkommenheit der Ansicht.

‘‘สีลวิสุทฺธิ จ ทิฏฺฐิวิสุทฺธิ จ.

Die Reinheit der Sittlichkeit und die Reinheit der Ansicht.

‘‘ทิฏฺฐิวิสุทฺธิ โข ปน ยถา ทิฏฺฐิสฺส จ ปธานํ.

Die Reinheit der Ansicht und die Anstrengung gemäß der Ansicht.

‘‘สํเวโค จ สํเวชนีเยสุ ฐาเนสุ สํวิคฺคสฺส จ โยนิโส ปธานํ.

Die Erschütterung angesichts erschütternder Dinge und die weise Anstrengung dessen, der erschüttert ist.

‘‘อสนฺตุฏฺฐิตา จ กุสเลสุ ธมฺเมสุ อปฺปฏิวานิตา จ ปธานสฺมึ.

Die Unzufriedenheit gegenüber heilsamen Zuständen und die Unermüdlichkeit in der Anstrengung.

‘‘วิชฺชา [Pg.180] จ วิมุตฺติ จ.

Das Wissen und die Befreiung.

‘‘ขเยญาณํ อนุปฺปาเทญาณํ.

Das Wissen um die Versiegung und das Wissen um das Nicht-Wiederentstehen.

‘‘อิเม โข, อาวุโส, เตน ภควตา ชานตา ปสฺสตา อรหตา สมฺมาสมฺพุทฺเธน ทฺเว ธมฺมา สมฺมทกฺขาตา. ตตฺถ สพฺเพเหว สงฺคายิตพฺพํ, น วิวทิตพฺพํ, ยถยิทํ พฺรหฺมจริยํ อทฺธนิยํ อสฺส จิรฏฺฐิติกํ, ตทสฺส พหุชนหิตาย พหุชนสุขาย โลกานุกมฺปาย อตฺถาย หิตาย สุขาย เทวมนุสฺสานํ.

Diese zwei Dinge, Freunde, sind von dem Erhabenen, dem Wissenden, dem Sehenden, dem Heiligen, dem vollkommen Erleuchteten, recht verkündet worden. Darin sollen wir alle gemeinsam rezitieren und nicht streiten, damit dieses heilige Leben fortdauere und lange bestehe, zum Wohle vieler, zum Glück vieler, aus Mitgefühl für die Welt, zum Nutzen, Wohl und Glück von Göttern und Menschen.

ติกํ

Die Dreier-Gruppen (Tika)

๓๐๕. ‘‘อตฺถิ โข, อาวุโส, เตน ภควตา ชานตา ปสฺสตา อรหตา สมฺมาสมฺพุทฺเธน ตโย ธมฺมา สมฺมทกฺขาตา. ตตฺถ สพฺเพเหว สงฺคายิตพฺพํ…เป… อตฺถาย หิตาย สุขาย เทวมนุสฺสานํ. กตเม ตโย?

305. Es gibt, Freunde, drei Dinge, die von jenem Erhabenen, dem Wissenden, dem Sehenden, dem Heiligen, dem vollkommen Erleuchteten, recht verkündet worden sind. Darin sollen wir alle gemeinsam rezitieren ... zum Nutzen, Wohl und Glück von Göttern und Menschen. Welche drei?

‘‘ตีณิ อกุสลมูลานิ – โลโภ อกุสลมูลํ, โทโส อกุสลมูลํ, โมโห อกุสลมูลํ.

Drei Wurzeln des Unheilsamen: Gier als Wurzel des Unheilsamen, Hass als Wurzel des Unheilsamen, Verblendung als Wurzel des Unheilsamen.

‘‘ตีณิ กุสลมูลานิ – อโลโภ กุสลมูลํ, อโทโส กุสลมูลํ, อโมโห กุสลมูลํ.

Drei Wurzeln des Heilsamen: Gierlosigkeit als Wurzel des Heilsamen, Hasslosigkeit als Wurzel des Heilsamen, Unverblendung als Wurzel des Heilsamen.

‘‘ตีณิ ทุจฺจริตานิ – กายทุจฺจริตํ, วจีทุจฺจริตํ, มโนทุจฺจริตํ.

Drei Arten des Fehlverhaltens: Fehlverhalten mit dem Körper, Fehlverhalten mit der Rede, Fehlverhalten mit dem Geist.

‘‘ตีณิ สุจริตานิ – กายสุจริตํ, วจีสุจริตํ, มโนสุจริตํ.

Drei Arten des rechten Wandels: rechter Wandel mit dem Körper, rechter Wandel mit der Rede, rechter Wandel mit dem Geist.

‘‘ตโย อกุสลวิตกฺกา – กามวิตกฺโก, พฺยาปาทวิตกฺโก, วิหึสาวิตกฺโก.

Drei unheilsame Gedanken: Gedanken an Sinneslust, Gedanken an Übelwollen, Gedanken an Grausamkeit.

‘‘ตโย กุสลวิตกฺกา – เนกฺขมฺมวิตกฺโก, อพฺยาปาทวิตกฺโก, อวิหึสาวิตกฺโก.

Drei heilsame Gedanken: Gedanken an Entsagung, Gedanken an Nicht-Übelwollen, Gedanken an Nicht-Grausamkeit.

‘‘ตโย อกุสลสงฺกปฺปา – กามสงฺกปฺโป, พฺยาปาทสงฺกปฺโป, วิหึสาสงฺกปฺโป.

Drei unheilsame Absichten: Absicht auf Sinneslust, Absicht auf Übelwollen, Absicht auf Grausamkeit.

‘‘ตโย กุสลสงฺกปฺปา – เนกฺขมฺมสงฺกปฺโป, อพฺยาปาทสงฺกปฺโป, อวิหึสาสงฺกปฺโป.

Drei heilsame Absichten: Absicht auf Entsagung, Absicht auf Nicht-Übelwollen, Absicht auf Nicht-Grausamkeit.

‘‘ติสฺโส [Pg.181] อกุสลสญฺญา – กามสญฺญา, พฺยาปาทสญฺญา, วิหึสาสญฺญา.

Drei unheilsame Wahrnehmungen: Wahrnehmung von Sinneslust, Wahrnehmung von Übelwollen, Wahrnehmung von Grausamkeit.

‘‘ติสฺโส กุสลสญฺญา – เนกฺขมฺมสญฺญา, อพฺยาปาทสญฺญา, อวิหึสาสญฺญา.

Drei heilsame Wahrnehmungen: Wahrnehmung von Entsagung, Wahrnehmung von Nicht-Übelwollen, Wahrnehmung von Nicht-Grausamkeit.

‘‘ติสฺโส อกุสลธาตุโย – กามธาตุ, พฺยาปาทธาตุ, วิหึสาธาตุ.

Drei unheilsame Elemente: das Element der Sinneslust, das Element des Übelwollens, das Element der Grausamkeit.

‘‘ติสฺโส กุสลธาตุโย – เนกฺขมฺมธาตุ, อพฺยาปาทธาตุ, อวิหึสาธาตุ.

Drei heilsame Elemente: das Element der Entsagung, das Element des Nicht-Übelwollens, das Element der Nicht-Grausamkeit.

‘‘อปราปิ ติสฺโส ธาตุโย – กามธาตุ, รูปธาตุ, อรูปธาตุ.

Noch drei weitere Elemente: das Sinnen-Element, das feinstoffliche Element, das immaterielle Element.

‘‘อปราปิ ติสฺโส ธาตุโย – รูปธาตุ, อรูปธาตุ, นิโรธธาตุ.

Noch drei weitere Elemente: das feinstoffliche Element, das immaterielle Element, das Element des Aufhörens.

‘‘อปราปิ ติสฺโส ธาตุโย – หีนธาตุ, มชฺฌิมธาตุ, ปณีตธาตุ.

Noch drei weitere Elemente: das niedere Element, das mittlere Element, das edle Element.

‘‘ติสฺโส ตณฺหา – กามตณฺหา, ภวตณฺหา, วิภวตณฺหา.

Drei Arten von Begehren: Begehren nach Sinnesgenuss, Begehren nach Dasein, Begehren nach Nicht-Dasein.

‘‘อปราปิ ติสฺโส ตณฺหา – กามตณฺหา, รูปตณฺหา, อรูปตณฺหา.

Noch drei weitere Arten von Begehren: Begehren nach Sinnesgenuss, Begehren nach feinstofflichem Dasein, Begehren nach immateriellem Dasein.

‘‘อปราปิ ติสฺโส ตณฺหา – รูปตณฺหา, อรูปตณฺหา, นิโรธตณฺหา.

Ferner gibt es drei Arten von Verlangen: Verlangen nach feinstofflichem Dasein, Verlangen nach immateriellem Dasein und Verlangen nach Vernichtung.

‘‘ตีณิ สํโยชนานิ – สกฺกายทิฏฺฐิ, วิจิกิจฺฉา, สีลพฺพตปรามาโส.

Drei Fesseln: Persönlichkeitsansicht, Zweifelsucht und das Hängen an Regeln und Riten.

‘‘ตโย อาสวา – กามาสโว, ภวาสโว, อวิชฺชาสโว.

Drei Triebe: der Trieb nach Sinnlichkeit, der Trieb nach Dasein und der Trieb der Unwissenheit.

‘‘ตโย ภวา – กามภโว, รูปภโว, อรูปภโว.

Drei Arten von Dasein: das sinnliche Dasein, das feinstoffliche Dasein und das immaterielle Dasein.

‘‘ติสฺโส เอสนา – กาเมสนา, ภเวสนา, พฺรหฺมจริเยสนา.

Drei Arten des Suchens: das Suchen nach Sinnlichkeit, das Suchen nach Dasein und das Suchen nach einem (falschen) heiligen Leben.

‘‘ติสฺโส วิธา – เสยฺโยหมสฺมีติ วิธา, สทิโสหมสฺมีติ วิธา, หีโนหมสฺมีติ วิธา.

Drei Arten des Dünkels: der Dünkel 'Ich bin besser', der Dünkel 'Ich bin gleich' und der Dünkel 'Ich bin geringer'.

‘‘ตโย อทฺธา – อตีโต อทฺธา, อนาคโต อทฺธา, ปจฺจุปฺปนฺโน อทฺธา.

Drei Zeiträume: die Vergangenheit, die Zukunft und die Gegenwart.

‘‘ตโย อนฺตา – สกฺกาโย อนฺโต, สกฺกายสมุทโย อนฺโต, สกฺกายนิโรโธ อนฺโต.

Drei Bereiche: der Bereich der Persönlichkeit, der Bereich der Entstehung der Persönlichkeit und der Bereich der Aufhebung der Persönlichkeit.

‘‘ติสฺโส เวทนา – สุขา เวทนา, ทุกฺขา เวทนา, อทุกฺขมสุขา เวทนา.

Drei Arten von Gefühl: angenehmes Gefühl, unangenehmes Gefühl und weder-unangenehmes-noch-angenehmes Gefühl.

‘‘ติสฺโส ทุกฺขตา – ทุกฺขทุกฺขตา, สงฺขารทุกฺขตา, วิปริณามทุกฺขตา.

Drei Arten von Leidhaftigkeit: die Leidhaftigkeit des Schmerzes, die Leidhaftigkeit der Gestaltungen und die Leidhaftigkeit der Veränderung.

‘‘ตโย ราสี [Pg.182] – มิจฺฉตฺตนิยโต ราสิ, สมฺมตฺตนิยโต ราสิ, อนิยโต ราสิ.

Drei Mengen: die Menge der in der Falschheit Festgelegten, die Menge der in der Richtigkeit Festgelegten und die unbestimmte Menge.

‘‘ตโย ตมา – อตีตํ วา อทฺธานํ อารพฺภ กงฺขติ วิจิกิจฺฉติ นาธิมุจฺจติ น สมฺปสีทติ, อนาคตํ วา อทฺธานํ อารพฺภ กงฺขติ วิจิกิจฺฉติ นาธิมุจฺจติ น สมฺปสีทติ, เอตรหิ วา ปจฺจุปฺปนฺนํ อทฺธานํ อารพฺภ กงฺขติ วิจิกิจฺฉติ นาธิมุจฺจติ น สมฺปสีทติ.

Drei Arten der Verfinsterung: Man zweifelt, grübelt, ist unentschlossen und ohne Vertrauen in Bezug auf die Vergangenheit; man zweifelt, grübelt, ist unentschlossen und ohne Vertrauen in Bezug auf die Zukunft; man zweifelt, grübelt, ist unentschlossen und ohne Vertrauen in Bezug auf die jetzige Gegenwart.

‘‘ตีณิ ตถาคตสฺส อรกฺเขยฺยานิ – ปริสุทฺธกายสมาจาโร อาวุโส ตถาคโต, นตฺถิ ตถาคตสฺส กายทุจฺจริตํ, ยํ ตถาคโต รกฺเขยฺย – ‘มา เม อิทํ ปโร อญฺญาสี’ติ. ปริสุทฺธวจีสมาจาโร อาวุโส, ตถาคโต, นตฺถิ ตถาคตสฺส วจีทุจฺจริตํ, ยํ ตถาคโต รกฺเขยฺย – ‘มา เม อิทํ ปโร อญฺญาสี’ติ. ปริสุทฺธมโนสมาจาโร, อาวุโส, ตถาคโต, นตฺถิ ตถาคตสฺส มโนทุจฺจริตํ ยํ ตถาคโต รกฺเขยฺย – ‘มา เม อิทํ ปโร อญฺญาสี’ติ.

Drei Dinge, die der Tathāgata nicht zu verbergen braucht: Der Tathāgata, ihr Freunde, ist von reinem körperlichem Verhalten; es gibt beim Tathāgata kein körperliches Fehlverhalten, das er verbergen müsste, damit es kein anderer erfahre. Er ist von reinem sprachlichem Verhalten; es gibt beim Tathāgata kein sprachliches Fehlverhalten, das er verbergen müsste, damit es kein anderer erfahre. Er ist von reinem geistigem Verhalten; es gibt beim Tathāgata kein geistiges Fehlverhalten, das er verbergen müsste, damit es kein anderer erfahre.

‘‘ตโย กิญฺจนา – ราโค กิญฺจนํ, โทโส กิญฺจนํ, โมโห กิญฺจนํ.

Drei Hindernisse: das Hindernis der Gier, das Hindernis des Hasses und das Hindernis der Verblendung.

‘‘ตโย อคฺคี – ราคคฺคิ, โทสคฺคิ, โมหคฺคิ.

Drei Feuer: das Feuer der Gier, das Feuer des Hasses und das Feuer der Verblendung.

‘‘อปเรปิ ตโย อคฺคี – อาหุเนยฺยคฺคิ, คหปตคฺคิ, ทกฺขิเณยฺยคฺคิ.

Drei weitere Feuer: das Feuer derer, die Gaben verdienen (Eltern), das Feuer des Hausherrn (Ehepartner) und das Feuer der Opferwürdigen (tugendhafte Ordensleute).

‘‘ติวิเธน รูปสงฺคโห – สนิทสฺสนสปฺปฏิฆํ รูปํ, อนิทสฺสนสปฺปฏิฆํ รูปํ, อนิทสฺสนอปฺปฏิฆํ รูปํ.

Die dreifache Zusammenfassung der Materie: sichtbare, widerstehende Materie; unsichtbare, widerstehende Materie; unsichtbare, nicht-widerstehende Materie.

‘‘ตโย สงฺขารา – ปุญฺญาภิสงฺขาโร, อปุญฺญาภิสงฺขาโร, อาเนญฺชาภิสงฺขาโร.

Drei Gestaltungen: die verdienstvolle Gestaltung, die unverdienstvolle Gestaltung und die unerschütterliche Gestaltung.

‘‘ตโย ปุคฺคลา – เสกฺโข ปุคฺคโล, อเสกฺโข ปุคฺคโล, เนวเสกฺโขนาเสกฺโข ปุคฺคโล.

Drei Personen: der Übende, der nicht mehr Übende und der weder Übende noch nicht mehr Übende.

‘‘ตโย เถรา – ชาติเถโร, ธมฺมเถโร, สมฺมุติเถโร.

Drei Älteste: ein Ältester durch das Alter, ein Ältester durch das Dhamma und ein Ältester durch Übereinkunft.

‘‘ตีณิ ปุญฺญกิริยวตฺถูนิ – ทานมยํ ปุญฺญกิริยวตฺถุ, สีลมยํ ปุญฺญกิริยวตฺถุ, ภาวนามยํ ปุญฺญกิริยวตฺถุ.

Drei Grundlagen verdienstvoller Handlungen: die Grundlage durch Geben, die Grundlage durch Sittlichkeit und die Grundlage durch Entfaltung.

‘‘ตีณิ โจทนาวตฺถูนิ – ทิฏฺเฐน, สุเตน, ปริสงฺกาย.

Drei Gründe für eine Anschuldigung: aufgrund von Gesehenem, aufgrund von Gehörtem oder aufgrund von Verdacht.

‘‘ติสฺโส [Pg.183] กามูปปตฺติโย – สนฺตาวุโส สตฺตา ปจฺจุปฏฺฐิตกามา, เต ปจฺจุปฏฺฐิเตสุ กาเมสุ วสํ วตฺเตนฺติ, เสยฺยถาปิ มนุสฺสา เอกจฺเจ จ เทวา เอกจฺเจ จ วินิปาติกา. อยํ ปฐมา กามูปปตฺติ. สนฺตาวุโส, สตฺตา นิมฺมิตกามา, เต นิมฺมินิตฺวา นิมฺมินิตฺวา กาเมสุ วสํ วตฺเตนฺติ, เสยฺยถาปิ เทวา นิมฺมานรตี. อยํ ทุติยา กามูปปตฺติ. สนฺตาวุโส สตฺตา ปรนิมฺมิตกามา, เต ปรนิมฺมิเตสุ กาเมสุ วสํ วตฺเตนฺติ, เสยฺยถาปิ เทวา ปรนิมฺมิตวสวตฺตี. อยํ ตติยา กามูปปตฺติ.

Drei Arten der Wiederkehr in der Sinnenwelt: Es gibt, ihr Freunde, Wesen, die über gegenwärtige Sinnesobjekte verfügen; sie genießen die ihnen dargebotenen Sinnesfreuden, wie zum Beispiel Menschen, manche Götter und manche Wesen der niederen Welten. Dies ist die erste Art. Dann gibt es Wesen, die ihre Sinnesobjekte selbst erschaffen und diese genießen, wie die Götter, die sich am Selbstgeschaffenen erfreuen. Dies ist die zweite Art. Schließlich gibt es Wesen, die über von anderen erschaffene Sinnesobjekte verfügen und diese genießen, wie die Götter, die über die Schöpfungen anderer verfügen. Dies ist die dritte Art.

‘‘ติสฺโส สุขูปปตฺติโย – สนฺตาวุโส สตฺตา อุปฺปาเทตฺวา อุปฺปาเทตฺวา สุขํ วิหรนฺติ, เสยฺยถาปิ เทวา พฺรหฺมกายิกา. อยํ ปฐมา สุขูปปตฺติ. สนฺตาวุโส, สตฺตา สุเขน อภิสนฺนา ปริสนฺนา ปริปูรา ปริปฺผุฏา. เต กทาจิ กรหจิ อุทานํ อุทาเนนฺติ – ‘อโห สุขํ, อโห สุข’นฺติ, เสยฺยถาปิ เทวา อาภสฺสรา. อยํ ทุติยา สุขูปปตฺติ. สนฺตาวุโส, สตฺตา สุเขน อภิสนฺนา ปริสนฺนา ปริปูรา ปริปฺผุฏา. เต สนฺตํเยว ตุสิตา สุขํ ปฏิสํเวเทนฺติ, เสยฺยถาปิ เทวา สุภกิณฺหา. อยํ ตติยา สุขูปปตฺติ.

Drei Arten der Wiederkehr im Glück: Es gibt, ihr Freunde, Wesen, die Glück immer wieder neu erzeugen und darin verweilen, wie die Götter der Brahma-Schar. Dies ist die erste Art. Dann gibt es Wesen, die von Glück durchtränkt, erfüllt und durchdrungen sind; sie rufen bisweilen aus: 'Oh, welch ein Glück, oh, welch ein Glück!', wie die Götter des Abstrahlenden Glanzes. Dies ist die zweite Art. Schließlich gibt es Wesen, die von Glück durchtränkt, erfüllt und durchdrungen sind; sie sind wunschlos glücklich und erfahren ein vollkommen stilles Glück des Geistes, wie die Götter der Vollkommenen Schönheit. Dies ist die dritte Art.

‘‘ติสฺโส ปญฺญา – เสกฺขา ปญฺญา, อเสกฺขา ปญฺญา, เนวเสกฺขานาเสกฺขา ปญฺญา.

Drei Arten von Weisheit: die Weisheit des Übenden, die Weisheit des nicht mehr Übenden und die Weisheit des weder Übenden noch nicht mehr Übenden.

‘‘อปราปิ ติสฺโส ปญฺญา – จินฺตามยา ปญฺญา, สุตมยา ปญฺญา, ภาวนามยา ปญฺญา.

Drei weitere Arten von Weisheit: Weisheit durch Nachdenken, Weisheit durch Hören und Weisheit durch Entfaltung.

‘‘ตีณาวุธานิ – สุตาวุธํ, ปวิเวกาวุธํ, ปญฺญาวุธํ.

Drei Waffen: die Waffe des gelernten Wissens, die Waffe der Abgeschiedenheit und die Waffe der Weisheit.

‘‘ตีณินฺทฺริยานิ – อนญฺญาตญฺญสฺสามีตินฺทฺริยํ, อญฺญินฺทฺริยํ, อญฺญาตาวินฺทฺริยํ.

Drei Fähigkeiten: die Fähigkeit 'Ich werde das Unbekannte erkennen', die Fähigkeit des Erkennens und die Fähigkeit dessen, der erkannt hat.

‘‘ตีณิ จกฺขูนิ – มํสจกฺขุ, ทิพฺพจกฺขุ, ปญฺญาจกฺขุ.

Drei Augen: das Fleischauge, das himmlische Auge und das Weisheitsauge.

‘‘ติสฺโส สิกฺขา – อธิสีลสิกฺขา, อธิจิตฺตสิกฺขา, อธิปญฺญาสิกฺขา.

Drei Schulungen: die Schulung in höherer Sittlichkeit, die Schulung in höherer Geistesschulung und die Schulung in höherer Weisheit.

‘‘ติสฺโส ภาวนา – กายภาวนา, จิตฺตภาวนา, ปญฺญาภาวนา.

Drei Arten der Entwicklung: körperliche Entwicklung, geistige Entwicklung, Entwicklung der Weisheit.

‘‘ตีณิ [Pg.184] อนุตฺตริยานิ – ทสฺสนานุตฺตริยํ, ปฏิปทานุตฺตริยํ, วิมุตฺตานุตฺตริยํ.

Drei Unübertrefflichkeiten: die Unübertrefflichkeit des Sehens, die Unübertrefflichkeit des Weges, die Unübertrefflichkeit der Befreiung.

‘‘ตโย สมาธี – สวิตกฺกสวิจาโร สมาธิ, อวิตกฺกวิจารมตฺโต สมาธิ, อวิตกฺกอวิจาโร สมาธิ.

Drei Arten der Konzentration: Konzentration mit Gedankenfassung und diskursivem Denken, Konzentration ohne Gedankenfassung, nur mit diskursivem Denken, Konzentration ohne Gedankenfassung und ohne diskursives Denken.

‘‘อปเรปิ ตโย สมาธี – สุญฺญโต สมาธิ, อนิมิตฺโต สมาธิ, อปฺปณิหิโต สมาธิ.

Ferner drei Arten der Konzentration: die leere Konzentration, die zeichenlose Konzentration, die wunschlose Konzentration.

‘‘ตีณิ โสเจยฺยานิ – กายโสเจยฺยํ, วจีโสเจยฺยํ, มโนโสเจยฺยํ.

Drei Arten der Reinheit: Reinheit des Körpers, Reinheit der Rede, Reinheit des Geistes.

‘‘ตีณิ โมเนยฺยานิ – กายโมเนยฺยํ, วจีโมเนยฺยํ, มโนโมเนยฺยํ.

Drei Arten der Vollkommenheit eines Weisen: körperliche Vollkommenheit, sprachliche Vollkommenheit, geistige Vollkommenheit.

‘‘ตีณิ โกสลฺลานิ – อายโกสลฺลํ, อปายโกสลฺลํ, อุปายโกสลฺลํ.

Drei Arten der Geschicklichkeit: Geschicklichkeit im Fortschritt, Geschicklichkeit im Rückschritt, Geschicklichkeit in den Mitteln.

‘‘ตโย มทา – อาโรคฺยมโท, โยพฺพนมโท, ชีวิตมโท.

Drei Arten von Berauschung: Berauschung durch Gesundheit, Berauschung durch Jugend, Berauschung durch das Leben.

‘‘ตีณิ อาธิปเตยฺยานิ – อตฺตาธิปเตยฺยํ, โลกาธิปเตยฺยํ, ธมฺมาธิปเตยฺยํ.

Drei Arten der Vorherrschaft: Vorherrschaft des Selbst, Vorherrschaft der Welt, Vorherrschaft der Lehre.

‘‘ตีณิ กถาวตฺถูนิ – อตีตํ วา อทฺธานํ อารพฺภ กถํ กเถยฺย – ‘เอวํ อโหสิ อตีตมทฺธาน’นฺติ; อนาคตํ วา อทฺธานํ อารพฺภ กถํ กเถยฺย – ‘เอวํ ภวิสฺสติ อนาคตมทฺธาน’นฺติ; เอตรหิ วา ปจฺจุปฺปนฺนํ อทฺธานํ อารพฺภ กถํ กเถยฺย – ‘เอวํ โหติ เอตรหิ ปจฺจุปฺปนฺนํ อทฺธาน’นฺติ.

Drei Themen der Rede: Man kann über die vergangene Zeit sprechen: ‚So war es in der vergangenen Zeit‘; oder man kann über die zukünftige Zeit sprechen: ‚So wird es in der zukünftigen Zeit sein‘; oder man kann über die gegenwärtige Zeit sprechen: ‚So ist es jetzt in der gegenwärtigen Zeit‘.

‘‘ติสฺโส วิชฺชา – ปุพฺเพนิวาสานุสฺสติญาณํ วิชฺชา, สตฺตานํ จุตูปปาเตญาณํ วิชฺชา, อาสวานํ ขเยญาณํ วิชฺชา.

Drei Arten des Wissens: das Wissen der Erinnerung an frühere Existenzen, das Wissen über das Sterben und Wiedererscheinen der Wesen, das Wissen über die Versiegung der Triebe.

‘‘ตโย วิหารา – ทิพฺโพ วิหาโร, พฺรหฺมา วิหาโร, อริโย วิหาโร.

Drei Arten des Verweilens: das himmlische Verweilen, das göttliche Verweilen, das edle Verweilen.

‘‘ตีณิ ปาฏิหาริยานิ – อิทฺธิปาฏิหาริยํ, อาเทสนาปาฏิหาริยํ, อนุสาสนีปาฏิหาริยํ.

Drei Arten von Wundern: das Wunder der übernatürlichen Kräfte, das Wunder des Gedankenlesens, das Wunder der Unterweisung.

‘‘อิเม โข, อาวุโส, เตน ภควตา ชานตา ปสฺสตา อรหตา สมฺมาสมฺพุทฺเธน ตโย ธมฺมา สมฺมทกฺขาตา. ตตฺถ สพฺเพเหว สงฺคายิตพฺพํ…เป… อตฺถาย หิตาย สุขาย เทวมนุสฺสานํ.

Diese drei Dinge, ihr Freunde, wurden von jenem Erhabenen, der weiß und sieht, dem Arhat, dem vollkommen Erwachten, recht verkündet. Dort sollten wir alle gemeinsam rezitieren [...] zum Wohl, zum Nutzen und zum Glück der Götter und Menschen.

จตุกฺกํ

Das Vierer-Buch

๓๐๖. ‘‘อตฺถิ [Pg.185] โข, อาวุโส, เตน ภควตา ชานตา ปสฺสตา อรหตา สมฺมาสมฺพุทฺเธน จตฺตาโร ธมฺมา สมฺมทกฺขาตา. ตตฺถ สพฺเพเหว สงฺคายิตพฺพํ, น วิวทิตพฺพํ…เป… อตฺถาย หิตาย สุขาย เทวมนุสฺสานํ. กตเม จตฺตาโร?

306. Es gibt, ihr Freunde, vier Dinge, die von jenem Erhabenen, der weiß und sieht, dem Arhat, dem vollkommen Erwachten, recht verkündet wurden. Dort sollten wir alle gemeinsam rezitieren und nicht streiten [...] zum Wohl, zum Nutzen und zum Glück der Götter und Menschen. Welche vier sind das?

‘‘จตฺตาโร สติปฏฺฐานา. อิธาวุโส, ภิกฺขุ กาเย กายานุปสฺสี วิหรติ อาตาปี สมฺปชาโน สติมา, วิเนยฺย โลเก อภิชฺฌาโทมนสฺสํ. เวทนาสุ เวทนานุปสฺสี…เป… จิตฺเต จิตฺตานุปสฺสี…เป… ธมฺเมสุ ธมฺมานุปสฺสี วิหรติ อาตาปี สมฺปชาโน สติมา วิเนยฺย โลเก อภิชฺฌาโทมนสฺสํ.

Vier Grundlagen der Achtsamkeit. Hier, ihr Freunde, verweilt ein Mönch, den Körper im Körper betrachtend, eifrig, klar bewusst und achtsam, nachdem er Begehren und Trübsinn hinsichtlich der Welt überwunden hat. Er verweilt, die Gefühle in den Gefühlen betrachtend [...], den Geist im Geist betrachtend [...], die Geistesobjekte in den Geistesobjekten betrachtend, eifrig, klar bewusst und achtsam, nachdem er Begehren und Trübsinn hinsichtlich der Welt überwunden hat.

‘‘จตฺตาโร สมฺมปฺปธานา. อิธาวุโส, ภิกฺขุ อนุปฺปนฺนานํ ปาปกานํ อกุสลานํ ธมฺมานํ อนุปฺปาทาย ฉนฺทํ ชเนติ วายมติ วีริยํ อารภติ จิตฺตํ ปคฺคณฺหาติ ปทหติ. อุปฺปนฺนานํ ปาปกานํ อกุสลานํ ธมฺมานํ ปหานาย ฉนฺทํ ชเนติ วายมติ วีริยํ อารภติ จิตฺตํ ปคฺคณฺหาติ ปทหติ. อนุปฺปนฺนานํ กุสลานํ ธมฺมานํ อุปฺปาทาย ฉนฺทํ ชเนติ วายมติ วีริยํ อารภติ จิตฺตํ ปคฺคณฺหาติ ปทหติ. อุปฺปนฺนานํ กุสลานํ ธมฺมานํ ฐิติยา อสมฺโมสาย ภิยฺโยภาวาย เวปุลฺลาย ภาวนาย ปาริปูริยา ฉนฺทํ ชเนติ วายมติ วีริยํ อารภติ จิตฺตํ ปคฺคณฺหาติ ปทหติ.

Vier rechte Anstrengungen. Hier, ihr Freunde, erzeugt ein Mönch den Willen, müht sich ab, setzt Energie ein, spornt seinen Geist an und strengt sich an, um das Entstehen unheilsamer Dinge, die noch nicht entstanden sind, zu verhindern. Er erzeugt den Willen [...] um unheilsame Dinge, die bereits entstanden sind, zu überwinden. Er erzeugt den Willen [...] um heilsame Dinge, die noch nicht entstanden sind, zum Entstehen zu bringen. Er erzeugt den Willen, müht sich ab, setzt Energie ein, spornt seinen Geist an und strengt sich an für das Bestehenbleiben, das Nicht-Verlorengehen, die Zunahme, die Entfaltung, die Entwicklung und die Vollendung bereits entstandener heilsamer Dinge.

‘‘จตฺตาโร อิทฺธิปาทา. อิธาวุโส, ภิกฺขุ ฉนฺทสมาธิปธานสงฺขารสมนฺนาคตํ อิทฺธิปาทํ ภาเวติ. จิตฺตสมาธิปธานสงฺขารสมนฺนาคตํ อิทฺธิปาทํ ภาเวติ. วีริยสมาธิปธานสงฺขารสมนฺนาคตํ อิทฺธิปาทํ ภาเวติ. วีมํสาสมาธิปธานสงฺขารสมนฺนาคตํ อิทฺธิปาทํ ภาเวติ.

Vier Grundlagen der übernatürlichen Macht. Hier, ihr Freunde, entfaltet ein Mönch die Grundlage der übernatürlichen Macht, die mit der Konzentration durch Willen und den Gestaltungen der Anstrengung verbunden ist. Er entfaltet die Grundlage der übernatürlichen Macht, die mit der Konzentration durch den Geist [...] die mit der Konzentration durch Energie [...] die mit der Konzentration durch Untersuchung und den Gestaltungen der Anstrengung verbunden ist.

‘‘จตฺตาริ ฌานานิ. อิธาวุโส, ภิกฺขุ วิวิจฺเจว กาเมหิ วิวิจฺจ อกุสเลหิ ธมฺเมหิ สวิตกฺกํ สวิจารํ วิเวกชํ ปีติสุขํ ปฐมํ ฌานํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ. วิตกฺกวิจารานํ วูปสมา อชฺฌตฺตํ สมฺปสาทนํ เจตโส เอโกทิภาวํ อวิตกฺกํ อวิจารํ สมาธิชํ ปีติสุขํ ทุติยํ ฌานํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ. ปีติยา จ วิราคา อุเปกฺขโก จ วิหรติ สโต จ สมฺปชาโน, สุขญฺจ [Pg.186] กาเยน ปฏิสํเวเทติ, ยํ ตํ อริยา อาจิกฺขนฺติ – ‘อุเปกฺขโก สติมา สุขวิหารี’ติ ตติยํ ฌานํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ. สุขสฺส จ ปหานา ทุกฺขสฺส จ ปหานา, ปุพฺเพว โสมนสฺสโทมนสฺสานํ อตฺถงฺคมา, อทุกฺขมสุขํ อุเปกฺขาสติปาริสุทฺธึ จตุตฺถํ ฌานํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ.

Vier Vertiefungen. Hier, ihr Freunde, verweilt ein Mönch, ganz abgeschieden von den Sinnengenüssen, abgeschieden von unheilsamen Dingen, in der ersten Vertiefung, die mit Gedankenfassung und diskursivem Denken verbunden ist und die aus der Abgeschiedenheit geborene Verzückung und Glückseligkeit besitzt. Durch das Zur-Ruhe-Kommen von Gedankenfassung und diskursivem Denken verweilt er in der zweiten Vertiefung, die innere Beruhigung und Einspitzigkeit des Geistes besitzt, frei von Gedankenfassung und diskursivem Denken ist und die aus der Konzentration geborene Verzückung und Glückseligkeit besitzt. Durch das Verblassen der Verzückung verweilt er gleichmütig, achtsam und klar bewusst und erfährt mit dem Körper jenes Glück, von dem die Edlen sagen: ‚Gleichmütig, achtsam verweilt er glücklich‘, und so tritt er in die dritte Vertiefung ein. Durch das Aufgeben von Glück und Leid sowie durch das schon frühere Verschwinden von Freude und Betrübnis verweilt er in der vierten Vertiefung, einem Zustand jenseits von Leid und Glück, der Reinheit der Achtsamkeit durch Gleichmut besitzt.

๓๐๗. ‘‘จตสฺโส สมาธิภาวนา. อตฺถาวุโส, สมาธิภาวนา ภาวิตา พหุลีกตา ทิฏฺฐธมฺมสุขวิหาราย สํวตฺตติ. อตฺถาวุโส, สมาธิภาวนา ภาวิตา พหุลีกตา ญาณทสฺสนปฏิลาภาย สํวตฺตติ. อตฺถาวุโส สมาธิภาวนา ภาวิตา พหุลีกตา สติสมฺปชญฺญาย สํวตฺตติ. อตฺถาวุโส สมาธิภาวนา ภาวิตา พหุลีกตา อาสวานํ ขยาย สํวตฺตติ.

307. Vier Arten der Entfaltung der Konzentration. Es gibt, ihr Freunde, eine Entfaltung der Konzentration, die, wenn sie entwickelt und häufig geübt wird, zum glücklichen Verweilen im gegenwärtigen Dasein führt. Es gibt eine Entfaltung der Konzentration, die, wenn sie entwickelt und häufig geübt wird, zur Erlangung von Wissen und Schau führt. Es gibt eine Entfaltung der Konzentration, die, wenn sie entwickelt und häufig geübt wird, zu Achtsamkeit und klarer Wissensklarheit führt. Es gibt eine Entfaltung der Konzentration, die, wenn sie entwickelt und häufig geübt wird, zum Versiegen der Triebe führt.

‘‘กตมา จาวุโส, สมาธิภาวนา ภาวิตา พหุลีกตา ทิฏฺฐธมฺมสุขวิหาราย สํวตฺตติ? อิธาวุโส, ภิกฺขุ วิวิจฺเจว กาเมหิ วิวิจฺจ อกุสเลหิ ธมฺเมหิ สวิตกฺกํ…เป… จตุตฺถํ ฌานํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ. อยํ, อาวุโส, สมาธิภาวนา ภาวิตา พหุลีกตา ทิฏฺฐธมฺมสุขวิหาราย สํวตฺตติ.

Und welche Entfaltung der Konzentration, ihr Freunde, führt, wenn sie entwickelt und häufig geübt wird, zum glücklichen Verweilen im gegenwärtigen Dasein? Hier, ihr Freunde, tritt ein Mönch, ganz abgeschieden von den Sinnengenüssen, abgeschieden von unheilsamen Dingen, mit Gedankenfassung [...] in die vierte Vertiefung ein und verweilt darin. Dies, ihr Freunde, ist die Entfaltung der Konzentration, die, wenn sie entwickelt und häufig geübt wird, zum glücklichen Verweilen im gegenwärtigen Dasein führt.

‘‘กตมา จาวุโส, สมาธิภาวนา ภาวิตา พหุลีกตา ญาณทสฺสนปฏิลาภาย สํวตฺตติ? อิธาวุโส, ภิกฺขุ อาโลกสญฺญํ มนสิ กโรติ, ทิวาสญฺญํ อธิฏฺฐาติ ยถา ทิวา ตถา รตฺตึ, ยถา รตฺตึ ตถา ทิวา. อิติ วิวเฏน เจตสา อปริโยนทฺเธน สปฺปภาสํ จิตฺตํ ภาเวติ. อยํ, อาวุโส สมาธิภาวนา ภาวิตา พหุลีกตา ญาณทสฺสนปฏิลาภาย สํวตฺตติ.

„Und welche, Freunde, ist die Entfaltung der Konzentration, die, wenn sie entwickelt und häufig geübt wird, zur Erlangung von Wissen und Schau führt? Hier, Freunde, lenkt ein Mönch sein Augenmerk auf die Wahrnehmung von Licht; er entschließt sich zur Wahrnehmung des Tages: Wie am Tage, so in der Nacht; wie in der Nacht, so am Tage. So entwickelt er mit offenem, unumhülltem Geist einen von Glanz erfüllten Geist. Dies, Freunde, ist die Entfaltung der Konzentration, die entwickelt und häufig geübt zur Erlangung von Wissen und Schau führt.“

‘‘กตมา จาวุโส, สมาธิภาวนา ภาวิตา พหุลีกตา สติสมฺปชญฺญาย สํวตฺตติ? อิธาวุโส, ภิกฺขุโน วิทิตา เวทนา อุปฺปชฺชนฺติ, วิทิตา อุปฏฺฐหนฺติ, วิทิตา อพฺภตฺถํ คจฺฉนฺติ. วิทิตา สญฺญา อุปฺปชฺชนฺติ, วิทิตา อุปฏฺฐหนฺติ, วิทิตา อพฺภตฺถํ คจฺฉนฺติ. วิทิตา วิตกฺกา อุปฺปชฺชนฺติ, วิทิตา อุปฏฺฐหนฺติ, วิทิตา อพฺภตฺถํ คจฺฉนฺติ. อยํ, อาวุโส, สมาธิภาวนา ภาวิตา พหุลีกตา สติสมฺปชญฺญาย สํวตฺตติ.

„Und welche, Freunde, ist die Entfaltung der Konzentration, die, wenn sie entwickelt und häufig geübt wird, zu Achtsamkeit und Wissensklarheit führt? Hier, Freunde, entstehen einem Mönch die Empfindungen bewusst, sie bleiben ihm bewusst gegenwärtig, sie vergehen ihm bewusst. Die Wahrnehmungen entstehen bewusst, bleiben bewusst gegenwärtig, vergehen bewusst. Die Gedanken entstehen bewusst, bleiben bewusst gegenwärtig, vergehen bewusst. Dies, Freunde, ist die Entfaltung der Konzentration, die entwickelt und häufig geübt zu Achtsamkeit und Wissensklarheit führt.“

‘‘กตมา [Pg.187] จาวุโส, สมาธิภาวนา ภาวิตา พหุลีกตา อาสวานํ ขยาย สํวตฺตติ? อิธาวุโส, ภิกฺขุ ปญฺจสุ อุปาทานกฺขนฺเธสุ อุทยพฺพยานุปสฺสี วิหรติ. อิติ รูปํ, อิติ รูปสฺส สมุทโย, อิติ รูปสฺส อตฺถงฺคโม. อิติ เวทนา…เป… อิติ สญฺญา… อิติ สงฺขารา… อิติ วิญฺญาณํ, อิติ วิญฺญาณสฺส สมุทโย, อิติ วิญฺญาณสฺส อตฺถงฺคโม. อยํ, อาวุโส, สมาธิภาวนา ภาวิตา พหุลีกตา อาสวานํ ขยาย สํวตฺตติ.

„Und welche, Freunde, ist die Entfaltung der Konzentration, die, wenn sie entwickelt und häufig geübt wird, zur Vernichtung der Triebe führt? Hier, Freunde, weilt ein Mönch bei den fünf Gruppen des Ergreifens, indem er deren Entstehen und Vergehen betrachtet: ‚So ist die Form, so ist das Entstehen der Form, so ist das Vergehen der Form. So ist die Empfindung... so ist die Wahrnehmung... so sind die Gestaltungen... so ist das Bewusstsein, so ist das Entstehen des Bewusstseins, so ist das Vergehen des Bewusstseins.‘ Dies, Freunde, ist die Entfaltung der Konzentration, die entwickelt und häufig geübt zur Vernichtung der Triebe führt.“

๓๐๘. ‘‘จตสฺโส อปฺปมญฺญา. อิธาวุโส, ภิกฺขุ เมตฺตาสหคเตน เจตสา เอกํ ทิสํ ผริตฺวา วิหรติ. ตถา ทุติยํ. ตถา ตติยํ. ตถา จตุตฺถํ. อิติ อุทฺธมโธ ติริยํ สพฺพธิ สพฺพตฺตตาย สพฺพาวนฺตํ โลกํ เมตฺตาสหคเตน เจตสา วิปุเลน มหคฺคเตน อปฺปมาเณน อเวเรน อพฺยาปชฺเชน ผริตฺวา วิหรติ. กรุณาสหคเตน เจตสา…เป… มุทิตาสหคเตน เจตสา…เป… อุเปกฺขาสหคเตน เจตสา เอกํ ทิสํ ผริตฺวา วิหรติ. ตถา ทุติยํ. ตถา ตติยํ. ตถา จตุตฺถํ. อิติ อุทฺธมโธ ติริยํ สพฺพธิ สพฺพตฺตตาย สพฺพาวนฺตํ โลกํ อุเปกฺขาสหคเตน เจตสา วิปุเลน มหคฺคเตน อปฺปมาเณน อเวเรน อพฺยาปชฺเชน ผริตฺวา วิหรติ.

308. „Es gibt vier Unermesslichkeiten. Hier, Freunde, weilt ein Mönch, indem er eine Himmelsrichtung mit einem von liebender Güte erfüllten Geist durchstrahlt. Ebenso die zweite, ebenso die dritte, ebenso die vierte. So durchstrahlt er oben, unten, querherum, überall, die ganze Welt als sich selbst gleichbleibend, mit einem von liebender Güte erfüllten Geist, der weit, großartig, unermesslich, frei von Feindschaft und frei von Bedrängnis ist. Ebenso mit einem von Mitgefühl erfüllten Geist... ebenso mit einem von Mitfreude erfüllten Geist... ebenso mit einem von Gleichmut erfüllten Geist durchstrahlt er eine Himmelsrichtung... ebenso die zweite, die dritte, die vierte. So durchstrahlt er oben, unten, querherum, überall, die ganze Welt als sich selbst gleichbleibend, mit einem von Gleichmut erfüllten Geist, der weit, großartig, unermesslich, frei von Feindschaft und frei von Bedrängnis ist.“

‘‘จตฺตาโร อารุปฺปา. อิธาวุโส, ภิกฺขุ สพฺพโส รูปสญฺญานํ สมติกฺกมา ปฏิฆสญฺญานํ อตฺถงฺคมา นานตฺตสญฺญานํ อมนสิการา ‘อนนฺโต อากาโส’ติ อากาสานญฺจายตนํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ. สพฺพโส อากาสานญฺจายตนํ สมติกฺกมฺม ‘อนนฺตํ วิญฺญาณ’นฺติ วิญฺญาณญฺจายตนํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ. สพฺพโส วิญฺญาณญฺจายตนํ สมติกฺกมฺม ‘นตฺถิ กิญฺจี’ติ อากิญฺจญฺญายตนํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ. สพฺพโส อากิญฺจญฺญายตนํ สมติกฺกมฺม เนวสญฺญานาสญฺญายตนํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ.

„Es gibt vier formlose Erreichungen. Hier, Freunde, weilt ein Mönch, indem er durch das völlige Überwinden der Formwahrnehmungen, durch das Schwinden der Widerstandswahrnehmungen und durch das Nichtbeachten der Vielheitswahrnehmungen erkennt: ‚Unendlich ist der Raum‘, und so die Sphäre der Raumunendlichkeit erreicht. Durch das völlige Überwinden der Sphäre der Raumunendlichkeit erkennt er: ‚Unendlich ist das Bewusstsein‘, und erreicht so die Sphäre der Bewusstseinsunendlichkeit. Durch das völlige Überwinden der Sphäre der Bewusstseinsunendlichkeit erkennt er: ‚Da ist nichts‘, und erreicht so die Sphäre der Nichtsheit. Durch das völlige Überwinden der Sphäre der Nichtsheit erreicht er die Sphäre der Weder-Wahrnehmung-noch-Nicht-Wahrnehmung und weilt darin.“

‘‘จตฺตาริ อปสฺเสนานิ. อิธาวุโส, ภิกฺขุ สงฺขาเยกํ ปฏิเสวติ, สงฺขาเยกํ อธิวาเสติ, สงฺขาเยกํ ปริวชฺเชติ, สงฺขาเยกํ วิโนเทติ.

„Es gibt vier Stützen. Hier, Freunde, gebraucht ein Mönch eines nach reiflicher Überlegung, erträgt eines nach reiflicher Überlegung, meidet eines nach reiflicher Überlegung und vertreibt eines nach reiflicher Überlegung.“

๓๐๙. ‘‘จตฺตาโร [Pg.188] อริยวํสา. อิธาวุโส, ภิกฺขุ สนฺตุฏฺโฐ โหติ อิตรีตเรน จีวเรน, อิตรีตรจีวรสนฺตุฏฺฐิยา จ วณฺณวาที, น จ จีวรเหตุ อเนสนํ อปฺปติรูปํ อาปชฺชติ; อลทฺธา จ จีวรํ น ปริตสฺสติ, ลทฺธา จ จีวรํ อคธิโต อมุจฺฉิโต อนชฺฌาปนฺโน อาทีนวทสฺสาวี นิสฺสรณปญฺโญ ปริภุญฺชติ; ตาย จ ปน อิตรีตรจีวรสนฺตุฏฺฐิยา เนวตฺตานุกฺกํเสติ น ปรํ วมฺเภติ. โย หิ ตตฺถ ทกฺโข อนลโส สมฺปชาโน ปฏิสฺสโต, อยํ วุจฺจตาวุโส – ‘ภิกฺขุ โปราเณ อคฺคญฺเญ อริยวํเส ฐิโต’.

309. „Es gibt vier edle Überlieferungen. Hier, Freunde, ist ein Mönch zufrieden mit jedem beliebigen Gewand; er spricht zum Lob der Zufriedenheit mit jedem beliebigen Gewand; er lässt sich wegen eines Gewandes nicht auf eine ungebührliche, unpassende Suche ein; wenn er kein Gewand erhält, ist er nicht beunruhigt; wenn er ein Gewand erhält, gebraucht er es ohne Gier, ohne Berauschung, ohne Verstrickung, die Gefahr sehend und um den Ausweg wissend. Wegen dieser Zufriedenheit mit jedem beliebigen Gewand erhöht er sich nicht selbst und herabsetzt keine anderen. Wer darin geschickt ist, unermüdlich, wissensklar und achtsam, von dem sagt man, Freunde: ‚Dieser Mönch steht in der alten, ursprünglichen, edlen Überlieferung.‘“

‘‘ปุน จปรํ, อาวุโส, ภิกฺขุ สนฺตุฏฺโฐ โหติ อิตรีตเรน ปิณฺฑปาเตน, อิตรีตรปิณฺฑปาตสนฺตุฏฺฐิยา จ วณฺณวาที, น จ ปิณฺฑปาตเหตุ อเนสนํ อปฺปติรูปํ อาปชฺชติ; อลทฺธา จ ปิณฺฑปาตํ น ปริตสฺสติ, ลทฺธา จ ปิณฺฑปาตํ อคธิโต อมุจฺฉิโต อนชฺฌาปนฺโน อาทีนวทสฺสาวี นิสฺสรณปญฺโญ ปริภุญฺชติ; ตาย จ ปน อิตรีตรปิณฺฑปาตสนฺตุฏฺฐิยา เนวตฺตานุกฺกํเสติ น ปรํ วมฺเภติ. โย หิ ตตฺถ ทกฺโข อนลโส สมฺปชาโน ปฏิสฺสโต, อยํ วุจฺจตาวุโส – ‘ภิกฺขุ โปราเณ อคฺคญฺเญ อริยวํเส ฐิโต’.

„Weiterhin, Freunde, ist ein Mönch zufrieden mit jeder beliebigen Almosenspeise; er spricht zum Lob der Zufriedenheit mit jeder beliebigen Almosenspeise; er lässt sich wegen der Almosenspeise nicht auf eine ungebührliche, unpassende Suche ein; wenn er keine Almosenspeise erhält, ist er nicht beunruhigt; wenn er Almosenspeise erhält, gebraucht er sie ohne Gier, ohne Berauschung, ohne Verstrickung, die Gefahr sehend und um den Ausweg wissend. Wegen dieser Zufriedenheit mit jeder beliebigen Almosenspeise erhöht er sich nicht selbst und herabsetzt keine anderen. Wer darin geschickt ist, unermüdlich, wissensklar und achtsam, von dem sagt man, Freunde: ‚Dieser Mönch steht in der alten, ursprünglichen, edlen Überlieferung.‘“

‘‘ปุน จปรํ, อาวุโส, ภิกฺขุ สนฺตุฏฺโฐ โหติ อิตรีตเรน เสนาสเนน, อิตรีตรเสนาสนสนฺตุฏฺฐิยา จ วณฺณวาที, น จ เสนาสนเหตุ อเนสนํ อปฺปติรูปํ อาปชฺชติ; อลทฺธา จ เสนาสนํ น ปริตสฺสติ, ลทฺธา จ เสนาสนํ อคธิโต อมุจฺฉิโต อนชฺฌาปนฺโน อาทีนวทสฺสาวี นิสฺสรณปญฺโญ ปริภุญฺชติ; ตาย จ ปน อิตรีตรเสนาสนสนฺตุฏฺฐิยา เนวตฺตานุกฺกํเสติ น ปรํ วมฺเภติ. โย หิ ตตฺถ ทกฺโข อนลโส สมฺปชาโน ปฏิสฺสโต, อยํ วุจฺจตาวุโส – ‘ภิกฺขุ โปราเณ อคฺคญฺเญ อริยวํเส ฐิโต’.

„Weiterhin, Freunde, ist ein Mönch zufrieden mit jedem beliebigen Lager- und Sitzplatz; er spricht zum Lob der Zufriedenheit mit jedem beliebigen Lager- und Sitzplatz; er lässt sich wegen des Lager- und Sitzplatzes nicht auf eine ungebührliche, unpassende Suche ein; wenn er keinen Lager- und Sitzplatz erhält, ist er nicht beunruhigt; wenn er einen Lager- und Sitzplatz erhält, gebraucht er ihn ohne Gier, ohne Berauschung, ohne Verstrickung, die Gefahr sehend und um den Ausweg wissend. Wegen dieser Zufriedenheit mit jedem beliebigen Lager- und Sitzplatz erhöht er sich nicht selbst und herabsetzt keine anderen. Wer darin geschickt ist, unermüdlich, wissensklar und achtsam, von dem sagt man, Freunde: ‚Dieser Mönch steht in der alten, ursprünglichen, edlen Überlieferung.‘“

‘‘ปุน จปรํ, อาวุโส, ภิกฺขุ ปหานาราโม โหติ ปหานรโต, ภาวนาราโม โหติ ภาวนารโต; ตาย จ ปน ปหานารามตาย ปหานรติยา ภาวนารามตาย ภาวนารติยา เนวตฺตานุกฺกํเสติ น ปรํ วมฺเภติ. โย หิ ตตฺถ ทกฺโข อนลโส สมฺปชาโน ปฏิสฺสโต อยํ วุจฺจตาวุโส – ‘ภิกฺขุ โปราเณ อคฺคญฺเญ อริยวํเส ฐิโต’.

Weiterhin, ihr Freunde, findet ein Mönch Gefallen am Aufgeben (pahāna) und ist dem Aufgeben hingegeben; er findet Gefallen an der Entfaltung (bhāvanā) und ist der Entfaltung hingegeben. Aufgrund dieses Gefallens am Aufgeben, dieser Hingabe an das Aufgeben, dieses Gefallens an der Entfaltung und dieser Hingabe an die Entfaltung rühmt er weder sich selbst, noch verachtet er andere. Ein Mönch, der darin geschickt ist, nicht träge, wissensklar und achtsam, von dem sagt man, ihr Freunde: 'Dieser Mönch ist im alten, als höchst anerkannten Geschlecht der Edlen (ariyavaṃsa) gefestigt'.

๓๑๐. ‘‘จตฺตาริ [Pg.189] ปธานานิ. สํวรปธานํ ปหานปธานํ ภาวนาปธานํ อนุรกฺขณาปธานํ. กตมญฺจาวุโส, สํวรปธานํ? อิธาวุโส, ภิกฺขุ จกฺขุนา รูปํ ทิสฺวา น นิมิตฺตคฺคาหี โหติ นานุพฺยญฺชนคฺคาหี. ยตฺวาธิกรณเมนํ จกฺขุนฺทฺริยํ อสํวุตํ วิหรนฺตํ อภิชฺฌาโทมนสฺสา ปาปกา อกุสลา ธมฺมา อนฺวาสฺสเวยฺยุํ, ตสฺส สํวราย ปฏิปชฺชติ, รกฺขติ จกฺขุนฺทฺริยํ, จกฺขุนฺทฺริเย สํวรํ อาปชฺชติ. โสเตน สทฺทํ สุตฺวา… ฆาเนน คนฺธํ ฆายิตฺวา… ชิวฺหาย รสํ สายิตฺวา… กาเยน โผฏฺฐพฺพํ ผุสิตฺวา… มนสา ธมฺมํ วิญฺญาย น นิมิตฺตคฺคาหี โหติ นานุพฺยญฺชนคฺคาหี. ยตฺวาธิกรณเมนํ มนินฺทฺริยํ อสํวุตํ วิหรนฺตํ อภิชฺฌาโทมนสฺสา ปาปกา อกุสลา ธมฺมา อนฺวาสฺสเวยฺยุํ, ตสฺส สํวราย ปฏิปชฺชติ, รกฺขติ มนินฺทฺริยํ, มนินฺทฺริเย สํวรํ อาปชฺชติ. อิทํ วุจฺจตาวุโส, สํวรปธานํ.

310. Es gibt vier Anstrengungen (padhāna): Die Anstrengung der Zügelung, die Anstrengung des Aufgebens, die Anstrengung der Entfaltung und die Anstrengung der Bewahrung. Und was, ihr Freunde, ist die Anstrengung der Zügelung? Hierbei, ihr Freunde, nimmt ein Mönch, wenn er mit dem Auge eine Form sieht, weder deren allgemeine Gestalt noch deren Einzelheiten wahr. Da unvorteilhafte, unheilsame Geisteszustände wie Begehren und Trübsinn in jenen eindringen könnten, der mit ungezügeltem Sehorgan verweilt, übt er sich in dessen Zügelung; er hütet das Sehorgan und gelangt zur Zügelung des Sehorgans. Wenn er mit dem Ohr einen Ton hört... mit der Nase einen Duft riecht... mit der Zunge einen Geschmack schmeckt... mit dem Körper eine Berührung spürt... mit dem Geist ein Geistobjekt erkennt, nimmt er weder deren allgemeine Gestalt noch deren Einzelheiten wahr. Da unheilsame Geisteszustände in jenen eindringen könnten, der mit ungezügeltem Geistorgan verweilt, übt er sich in dessen Zügelung; er hütet das Geistorgan und gelangt zur Zügelung des Geistorgans. Dies, ihr Freunde, nennt man die Anstrengung der Zügelung.

‘‘กตมญฺจาวุโส, ปหานปธานํ? อิธาวุโส, ภิกฺขุ อุปฺปนฺนํ กามวิตกฺกํ นาธิวาเสติ ปชหติ วิโนเทติ พฺยนฺตึ กโรติ อนภาวํ คเมติ. อุปฺปนฺนํ พฺยาปาทวิตกฺกํ…เป… อุปฺปนฺนํ วิหึสาวิตกฺกํ… อุปฺปนฺนุปฺปนฺเน ปาปเก อกุสเล ธมฺเม นาธิวาเสติ ปชหติ วิโนเทติ พฺยนฺตึ กโรติ อนภาวํ คเมติ. อิทํ วุจฺจตาวุโส, ปหานปธานํ.

Und was, ihr Freunde, ist die Anstrengung des Aufgebens? Hierbei, ihr Freunde, duldet ein Mönch keinen aufkommenden Sinnesgedanken; er gibt ihn auf, vertreibt ihn, vernichtet ihn und bringt ihn zum Verschwinden. Er duldet keinen aufkommenden Gedanken des Übelwollens... keinen aufkommenden Gedanken der Grausamkeit... er duldet keine immer wieder aufkommenden schlechten, unheilsamen Geisteszustände; er gibt sie auf, vertreibt sie, vernichtet sie und bringt sie zum Verschwinden. Dies, ihr Freunde, nennt man die Anstrengung des Aufgebens.

‘‘กตมญฺจาวุโส, ภาวนาปธานํ? อิธาวุโส, ภิกฺขุ สติสมฺโพชฺฌงฺคํ ภาเวติ วิเวกนิสฺสิตํ วิราคนิสฺสิตํ นิโรธนิสฺสิตํ โวสฺสคฺคปริณามึ. ธมฺมวิจยสมฺโพชฺฌงฺคํ ภาเวติ… วีริยสมฺโพชฺฌงฺคํ ภาเวติ… ปีติสมฺโพชฺฌงฺคํ ภาเวติ… ปสฺสทฺธิสมฺโพชฺฌงฺคํ ภาเวติ… สมาธิสมฺโพชฺฌงฺคํ ภาเวติ… อุเปกฺขาสมฺโพชฺฌงฺคํ ภาเวติ วิเวกนิสฺสิตํ วิราคนิสฺสิตํ นิโรธนิสฺสิตํ โวสฺสคฺคปริณามึ. อิทํ วุจฺจตาวุโส, ภาวนาปธานํ.

Und was, ihr Freunde, ist die Anstrengung der Entfaltung? Hierbei, ihr Freunde, entfaltet ein Mönch das Erleuchtungsglied der Achtsamkeit, das auf Abgeschiedenheit, auf Leidenschaftslosigkeit und auf Erlöschen beruht und in Loslassung mündet. Er entfaltet das Erleuchtungsglied der Wirklichkeitsergründung... das Erleuchtungsglied der Tatkraft... das Erleuchtungsglied der Verzückung... das Erleuchtungsglied der Gestilltheit... das Erleuchtungsglied der Sammlung... er entfaltet das Erleuchtungsglied des Gleichmuts, das auf Abgeschiedenheit, auf Leidenschaftslosigkeit und auf Erlöschen beruht und in Loslassung mündet. Dies, ihr Freunde, nennt man die Anstrengung der Entfaltung.

‘‘กตมญฺจาวุโส, อนุรกฺขณาปธานํ? อิธาวุโส, ภิกฺขุ อุปฺปนฺนํ ภทฺรกํ สมาธินิมิตฺตํ อนุรกฺขติ – อฏฺฐิกสญฺญํ, ปุฬุวกสญฺญํ, วินีลกสญฺญํ, วิจฺฉิทฺทกสญฺญํ, อุทฺธุมาตกสญฺญํ. อิทํ วุจฺจตาวุโส, อนุรกฺขณาปธานํ.

Und was, ihr Freunde, ist die Anstrengung der Bewahrung? Hierbei, ihr Freunde, bewahrt ein Mönch ein entstandenes, heilsames Zeichen der Sammlung (samādhinimitta): die Vorstellung eines Gerippes, die Vorstellung von Madenbefall, die Vorstellung von bläulicher Verfärbung, die Vorstellung eines zerfressenen Leichnams, die Vorstellung eines aufgedunsenen Leichnams. Dies, ihr Freunde, nennt man die Anstrengung der Bewahrung.

‘‘จตฺตาริ ญาณานิ – ธมฺเม ญาณํ, อนฺวเย ญาณํ, ปริเย ญาณํ, สมฺมุติยา ญาณํ.

Vier Erkenntnisse: Erkenntnis der Lehre, Folgerungserkenntnis, Erkenntnis des Durchschauens fremder Herzen, Erkenntnis des konventionellen Wissens.

‘‘อปรานิปิ [Pg.190] จตฺตาริ ญาณานิ – ทุกฺเข ญาณํ, ทุกฺขสมุทเย ญาณํ, ทุกฺขนิโรเธ ญาณํ, ทุกฺขนิโรธคามินิยา ปฏิปทาย ญาณํ.

Weitere vier Erkenntnisse: Erkenntnis des Leidens, Erkenntnis der Leidensentstehung, Erkenntnis der Leidensaufhebung, Erkenntnis des zur Leidensaufhebung führenden Weges.

๓๑๑. ‘‘จตฺตาริ โสตาปตฺติยงฺคานิ – สปฺปุริสสํเสโว, สทฺธมฺมสฺสวนํ, โยนิโสมนสิกาโร, ธมฺมานุธมฺมปฺปฏิปตฺติ.

311. Vier Glieder des Stromeintritts: Umgang mit edlen Menschen, Hören der guten Lehre, weise Reflexion, Praxis im Einklang mit der Lehre.

‘‘จตฺตาริ โสตาปนฺนสฺส องฺคานิ. อิธาวุโส, อริยสาวโก พุทฺเธ อเวจฺจปฺปสาเทน สมนฺนาคโต โหติ – ‘อิติปิ โส ภควา อรหํ สมฺมาสมฺพุทฺโธ วิชฺชาจรณสมฺปนฺโน สุคโต โลกวิทู อนุตฺตโร ปุริสทมฺมสารถิ สตฺถา เทวมนุสฺสานํ พุทฺโธ, ภควา’ติ. ธมฺเม อเวจฺจปฺปสาเทน สมนฺนาคโต โหติ – ‘สฺวากฺขาโต ภควตา ธมฺโม สนฺทิฏฺฐิโก อกาลิโก เอหิปสฺสิโก โอปเนยฺยิโก ปจฺจตฺตํ เวทิตพฺโพ วิญฺญูหี’ติ. สงฺเฆ อเวจฺจปฺปสาเทน สมนฺนาคโต โหติ – ‘สุปฺปฏิปนฺโน ภควโต สาวกสงฺโฆ อุชุปฺปฏิปนฺโน ภควโต สาวกสงฺโฆ ญายปฺปฏิปนฺโน ภควโต สาวกสงฺโฆ สามีจิปฺปฏิปนฺโน ภควโต สาวกสงฺโฆ ยทิทํ จตฺตาริ ปุริสยุคานิ อฏฺฐ ปุริสปุคฺคลา, เอส ภควโต สาวกสงฺโฆ อาหุเนยฺโย ปาหุเนยฺโย ทกฺขิเณยฺโย อญฺชลิกรณีโย อนุตฺตรํ ปุญฺญกฺเขตฺตํ โลกสฺสา’ติ. อริยกนฺเตหิ สีเลหิ สมนฺนาคโต โหติ อขณฺเฑหิ อจฺฉิทฺเทหิ อสพเลหิ อกมฺมาเสหิ ภุชิสฺเสหิ วิญฺญุปฺปสตฺเถหิ อปรามฏฺเฐหิ สมาธิสํวตฺตนิเกหิ.

Vier Eigenschaften eines Stromeingetretenen: Hierbei, ihr Freunde, ist ein edler Jünger mit unerschütterlichem Vertrauen zum Buddha begabt: 'So ist er, der Erhabene: Würdig, vollkommen erwacht, vollendet in Wissen und Wandel, glückhaft, Weltenkenner, unvergleichlicher Lenker zähmbarer Menschen, Lehrer von Göttern und Menschen, erwacht und erhaben.' Er ist mit unerschütterlichem Vertrauen zur Lehre begabt: 'Gut verkündet ist die Lehre des Erhabenen, selbst zu erschauen, zeitlos, zum Kommen und Sehen einladend, zielführend und von den Weisen jeder für sich selbst zu erfahren.' Er ist mit unerschütterlichem Vertrauen zur Schülerschaft begabt: 'Gut wandelt die Schülerschaft des Erhabenen, aufrecht wandelt die Schülerschaft des Erhabenen, nach dem Gesetz wandelt die Schülerschaft des Erhabenen, gebührend wandelt die Schülerschaft des Erhabenen; das sind die vier Paare von Männern, die acht Arten von Personen. Diese Schülerschaft des Erhabenen ist opferwürdig, gastwürdig, gabenwürdig, ehrwürdig, das höchste Verdienstfeld für die Welt.' Er ist begabt mit Tugenden, wie sie den Edlen lieb sind: ungebrochen, unverletzt, unbefleckt, ungetrübt, befreiend, von den Weisen gepriesen, unangreifbar und zur Sammlung führend.

‘‘จตฺตาริ สามญฺญผลานิ – โสตาปตฺติผลํ, สกทาคามิผลํ, อนาคามิผลํ, อรหตฺตผลํ.

Vier Früchte der Askese: Die Frucht des Stromeintritts, die Frucht der Einmalwiederkehr, die Frucht der Nichtwiederkehr, die Frucht der Heiligkeit.

‘‘จตสฺโส ธาตุโย – ปถวีธาตุ, อาโปธาตุ, เตโชธาตุ, วาโยธาตุ.

Vier Elemente: Das Erdelement, das Wasserelement, das Feuerelement, das Windelement.

‘‘จตฺตาโร อาหารา – กพฬีกาโร อาหาโร โอฬาริโก วา สุขุโม วา, ผสฺโส ทุติโย, มโนสญฺเจตนา ตติยา, วิญฺญาณํ จตุตฺถํ.

Vier Arten der Nahrung: Die essbare Nahrung, grob oder fein; der Kontakt als zweite; der geistige Wille als dritte; das Bewusstsein als vierte.

‘‘จตสฺโส วิญฺญาณฏฺฐิติโย. รูปูปายํ วา, อาวุโส, วิญฺญาณํ ติฏฺฐมานํ ติฏฺฐติ รูปารมฺมณํ รูปปฺปติฏฺฐํ นนฺทูปเสจนํ วุทฺธึ วิรูฬฺหึ เวปุลฺลํ อาปชฺชติ; เวทนูปายํ [Pg.191] วา อาวุโส…เป… สญฺญูปายํ วา, อาวุโส…เป… สงฺขารูปายํ วา, อาวุโส, วิญฺญาณํ ติฏฺฐมานํ ติฏฺฐติ สงฺขารารมฺมณํ สงฺขารปฺปติฏฺฐํ นนฺทูปเสจนํ วุทฺธึ วิรูฬฺหึ เวปุลฺลํ อาปชฺชติ.

Vier Standorte des Bewusstseins: Mit der Form als Grundlage, ihr Freunde, besteht das Bewusstsein fort; mit der Form als Objekt, in der Form gefestigt, mit Freude benetzt, gelangt es zu Wachstum, Gedeihen und Fülle. Mit dem Gefühl als Grundlage... mit der Wahrnehmung als Grundlage... oder mit den Gestaltungen als Grundlage, ihr Freunde, besteht das Bewusstsein fort; mit den Gestaltungen als Objekt, in den Gestaltungen gefestigt, mit Freude benetzt, gelangt es zu Wachstum, Gedeihen und Fülle.

‘‘จตฺตาริ อคติคมนานิ – ฉนฺทาคตึ คจฺฉติ, โทสาคติ คจฺฉติ, โมหาคตึ คจฺฉติ, ภยาคตึ คจฺฉติ.

Vier Abwege: Man geht den Abweg aus Zuneigung, man geht den Abweg aus Hass, man geht den Abweg aus Verblendung, man geht den Abweg aus Furcht.

‘‘จตฺตาโร ตณฺหุปฺปาทา – จีวรเหตุ วา, อาวุโส, ภิกฺขุโน ตณฺหา อุปฺปชฺชมานา อุปฺปชฺชติ; ปิณฺฑปาตเหตุ วา, อาวุโส, ภิกฺขุโน ตณฺหา อุปฺปชฺชมานา อุปฺปชฺชติ; เสนาสนเหตุ วา, อาวุโส, ภิกฺขุโน ตณฺหา อุปฺปชฺชมานา อุปฺปชฺชติ; อิติภวาภวเหตุ วา, อาวุโส, ภิกฺขุโน ตณฺหา อุปฺปชฺชมานา อุปฺปชฺชติ.

Vier Arten des Entstehens von Verlangen: Wegen Gewändern, Freunde, entsteht einem Mönch Verlangen, wenn es entsteht; wegen Almosenspeise, Freunde, entsteht einem Mönch Verlangen, wenn es entsteht; wegen einer Wohnstätte, Freunde, entsteht einem Mönch Verlangen, wenn es entsteht; wegen verschiedener Zustände des Werdens (oder: wegen Arzneien), Freunde, entsteht einem Mönch Verlangen, wenn es entsteht.

‘‘จตสฺโส ปฏิปทา – ทุกฺขา ปฏิปทา ทนฺธาภิญฺญา, ทุกฺขา ปฏิปทา ขิปฺปาภิญฺญา, สุขา ปฏิปทา ทนฺธาภิญฺญา, สุขา ปฏิปทา ขิปฺปาภิญฺญา.

Vier Arten des Wandels: der schmerzvolle Wandel mit langsamer Erkenntnis, der schmerzvolle Wandel mit schneller Erkenntnis, der angenehme Wandel mit langsamer Erkenntnis, der angenehme Wandel mit schneller Erkenntnis.

‘‘อปราปิ จตสฺโส ปฏิปทา – อกฺขมา ปฏิปทา, ขมา ปฏิปทา, ทมา ปฏิปทา, สมา ปฏิปทา.

Vier weitere Arten des Wandels: der unduldsame Wandel, der duldsame Wandel, der gezügelte Wandel, der beruhigte Wandel.

‘‘จตฺตาริ ธมฺมปทานิ – อนภิชฺฌา ธมฺมปทํ, อพฺยาปาโท ธมฺมปทํ, สมฺมาสติ ธมฺมปทํ, สมฺมาสมาธิ ธมฺมปทํ.

Vier Glieder des Dhamma: Nicht-Begehren als ein Glied des Dhamma, Nicht-Hass als ein Glied des Dhamma, rechte Achtsamkeit als ein Glied des Dhamma, rechte Sammlung als ein Glied des Dhamma.

‘‘จตฺตาริ ธมฺมสมาทานานิ – อตฺถาวุโส, ธมฺมสมาทานํ ปจฺจุปฺปนฺนทุกฺขญฺเจว อายติญฺจ ทุกฺขวิปากํ. อตฺถาวุโส, ธมฺมสมาทานํ ปจฺจุปฺปนฺนทุกฺขํ อายตึ สุขวิปากํ. อตฺถาวุโส, ธมฺมสมาทานํ ปจฺจุปฺปนฺนสุขํ อายตึ ทุกฺขวิปากํ. อตฺถาวุโส, ธมฺมสมาทานํ ปจฺจุปฺปนฺนสุขญฺเจว อายติญฺจ สุขวิปากํ.

Vier Arten der Aneignung des Dhamma: Es gibt, Freunde, eine Aneignung des Dhamma, die in der Gegenwart leidvoll ist und in der Zukunft ein leidvolles Ergebnis hat. Es gibt, Freunde, eine Aneignung des Dhamma, die in der Gegenwart leidvoll ist und in der Zukunft ein freudvolles Ergebnis hat. Es gibt, Freunde, eine Aneignung des Dhamma, die in der Gegenwart freudvoll ist und in der Zukunft ein leidvolles Ergebnis hat. Es gibt, Freunde, eine Aneignung des Dhamma, die in der Gegenwart freudvoll ist und in der Zukunft ein freudvolles Ergebnis hat.

‘‘จตฺตาโร ธมฺมกฺขนฺธา – สีลกฺขนฺโธ, สมาธิกฺขนฺโธ, ปญฺญากฺขนฺโธ, วิมุตฺติกฺขนฺโธ.

Vier Gruppen des Dhamma: Die Gruppe der Tugend, die Gruppe der Sammlung, die Gruppe der Weisheit, die Gruppe der Befreiung.

‘‘จตฺตาริ พลานิ – วีริยพลํ, สติพลํ, สมาธิพลํ, ปญฺญาพลํ.

Vier Kräfte: Die Kraft der Tatkraft, die Kraft der Achtsamkeit, die Kraft der Sammlung, die Kraft der Weisheit.

‘‘จตฺตาริ อธิฏฺฐานานิ – ปญฺญาธิฏฺฐานํ, สจฺจาธิฏฺฐานํ, จาคาธิฏฺฐานํ, อุปสมาธิฏฺฐานํ.

Vier Entschlüsse: Der Entschluss zur Weisheit, der Entschluss zur Wahrhaftigkeit, der Entschluss zum Loslassen, der Entschluss zur Beruhigung.

๓๑๒. ‘‘จตฺตาริ [Pg.192] ปญฺหพฺยากรณานิ – เอกํสพฺยากรณีโย ปญฺโห, ปฏิปุจฺฉาพฺยากรณีโย ปญฺโห, วิภชฺชพฺยากรณีโย ปญฺโห, ฐปนีโย ปญฺโห.

312. Vier Arten der Fragenbeantwortung: Die Frage, die direkt zu beantworten ist; die Frage, die durch Gegenfrage zu beantworten ist; die Frage, die analytisch zu beantworten ist; die Frage, die beiseite zu legen ist.

‘‘จตฺตาริ กมฺมานิ – อตฺถาวุโส, กมฺมํ กณฺหํ กณฺหวิปากํ; อตฺถาวุโส, กมฺมํ สุกฺกํ สุกฺกวิปากํ; อตฺถาวุโส, กมฺมํ กณฺหสุกฺกํ กณฺหสุกฺกวิปากํ; อตฺถาวุโส, กมฺมํ อกณฺหอสุกฺกํ อกณฺหอสุกฺกวิปากํ กมฺมกฺขยาย สํวตฺตติ.

Vier Arten von Kamma: Da ist, Freunde, dunkles Kamma mit dunklem Ergebnis; da ist, Freunde, helles Kamma mit hellem Ergebnis; da ist, Freunde, dunkel-helles Kamma mit dunkel-hellem Ergebnis; da ist, Freunde, weder dunkles noch helles Kamma mit weder dunklem noch hellem Ergebnis, das zur Vernichtung des Kammas führt.

‘‘จตฺตาโร สจฺฉิกรณียา ธมฺมา – ปุพฺเพนิวาโส สติยา สจฺฉิกรณีโย; สตฺตานํ จุตูปปาโต จกฺขุนา สจฺฉิกรณีโย; อฏฺฐ วิโมกฺขา กาเยน สจฺฉิกรณียา; อาสวานํ ขโย ปญฺญาย สจฺฉิกรณีโย.

Vier zu verwirklichende Dinge: Frühere Existenzen sind durch Achtsamkeit zu verwirklichen; das Schwinden und Wiedererscheinen der Wesen ist durch das (himmlische) Auge zu verwirklichen; die acht Befreiungen sind mit dem Körper zu verwirklichen; das Versiegen der Triebe ist durch Weisheit zu verwirklichen.

‘‘จตฺตาโร โอฆา – กาโมโฆ, ภโวโฆ, ทิฏฺโฐโฆ, อวิชฺโชโฆ.

Vier Fluten: Die Flut des Sinnenverlangens, die Flut des Werdens, die Flut der Ansichten, die Flut der Unwissenheit.

‘‘จตฺตาโร โยคา – กามโยโค, ภวโยโค, ทิฏฺฐิโยโค, อวิชฺชาโยโค.

Vier Joche: Das Joch des Sinnenverlangens, das Joch des Werdens, das Joch der Ansichten, das Joch der Unwissenheit.

‘‘จตฺตาโร วิสญฺโญคา – กามโยควิสญฺโญโค, ภวโยควิสญฺโญโค, ทิฏฺฐิโยควิสญฺโญโค, อวิชฺชาโยควิสญฺโญโค.

Vier Befreiungen von den Jochen: Die Befreiung vom Joch des Sinnenverlangens, die Befreiung vom Joch des Werdens, die Befreiung vom Joch der Ansichten, die Befreiung vom Joch der Unwissenheit.

‘‘จตฺตาโร คนฺถา – อภิชฺฌา กายคนฺโถ, พฺยาปาโท กายคนฺโถ, สีลพฺพตปรามาโส กายคนฺโถ, อิทํสจฺจาภินิเวโส กายคนฺโถ.

Vier Fesseln: Die Fessel der Habgier, die Fessel des Übelwollens, die Fessel des Hängens an Regeln und Riten, die Fessel des Beharrens 'Dies allein ist die Wahrheit'.

‘‘จตฺตาริ อุปาทานานิ – กามุปาทานํ, ทิฏฺฐุปาทานํ, สีลพฺพตุปาทานํ, อตฺตวาทุปาทานํ.

Vier Arten des Ergreifens: Das Ergreifen der Sinnlichkeit, das Ergreifen von Ansichten, das Ergreifen von Regeln und Riten, das Ergreifen der Selbst-Lehre.

‘‘จตสฺโส โยนิโย – อณฺฑชโยนิ, ชลาพุชโยนิ, สํเสทชโยนิ, โอปปาติกโยนิ.

Vier Arten der Geburt: Die Geburt aus dem Ei, die Geburt aus dem Mutterleib, die Geburt aus Feuchtigkeit, die Geburt durch spontanes Erscheinen.

‘‘จตสฺโส คพฺภาวกฺกนฺติโย. อิธาวุโส, เอกจฺโจ อสมฺปชาโน มาตุกุจฺฉึ โอกฺกมติ, อสมฺปชาโน มาตุกุจฺฉิสฺมึ ฐาติ, อสมฺปชาโน มาตุกุจฺฉิมฺหา นิกฺขมติ, อยํ ปฐมา คพฺภาวกฺกนฺติ. ปุน จปรํ, อาวุโส, อิเธกจฺโจ [Pg.193] สมฺปชาโน มาตุกุจฺฉึ โอกฺกมติ, อสมฺปชาโน มาตุกุจฺฉิสฺมึ ฐาติ, อสมฺปชาโน มาตุกุจฺฉิมฺหา นิกฺขมติ, อยํ ทุติยา คพฺภาวกฺกนฺติ. ปุน จปรํ, อาวุโส, อิเธกจฺโจ สมฺปชาโน มาตุกุจฺฉึ โอกฺกมติ, สมฺปชาโน มาตุกุจฺฉิสฺมึ ฐาติ, อสมฺปชาโน มาตุกุจฺฉิมฺหา นิกฺขมติ, อยํ ตติยา คพฺภาวกฺกนฺติ. ปุน จปรํ, อาวุโส, อิเธกจฺโจ สมฺปชาโน มาตุกุจฺฉึ โอกฺกมติ, สมฺปชาโน มาตุกุจฺฉิสฺมึ ฐาติ, สมฺปชาโน มาตุกุจฺฉิมฺหา นิกฺขมติ, อยํ จตุตฺถา คพฺภาวกฺกนฺติ.

Vier Arten des Eintritts in den Mutterleib: Da, Freunde, tritt einer unbewusst in den Mutterleib ein, verweilt dort unbewusst und wird unbewusst geboren; dies ist der erste Eintritt. Weiterhin, Freunde, tritt einer bewusst in den Mutterleib ein, verweilt dort unbewusst und wird unbewusst geboren; dies ist der zweite Eintritt. Weiterhin, Freunde, tritt einer bewusst in den Mutterleib ein, verweilt dort bewusst und wird unbewusst geboren; dies ist der dritte Eintritt. Weiterhin, Freunde, tritt einer bewusst in den Mutterleib ein, verweilt dort bewusst und wird bewusst geboren; dies ist der vierte Eintritt.

‘‘จตฺตาโร อตฺตภาวปฏิลาภา. อตฺถาวุโส, อตฺตภาวปฏิลาโภ, ยสฺมึ อตฺตภาวปฏิลาเภ อตฺตสญฺเจตนาเยว กมติ, โน ปรสญฺเจตนา. อตฺถาวุโส, อตฺตภาวปฏิลาโภ, ยสฺมึ อตฺตภาวปฏิลาเภ ปรสญฺเจตนาเยว กมติ, โน อตฺตสญฺเจตนา. อตฺถาวุโส, อตฺตภาวปฏิลาโภ, ยสฺมึ อตฺตภาวปฏิลาเภ อตฺตสญฺเจตนา เจว กมติ ปรสญฺเจตนา จ. อตฺถาวุโส, อตฺตภาวปฏิลาโภ, ยสฺมึ อตฺตภาวปฏิลาเภ เนว อตฺตสญฺเจตนา กมติ, โน ปรสญฺเจตนา.

Vier Arten der Erlangung eines Daseins: Da gibt es, Freunde, eine Erlangung eines Daseins, bei der nur die eigene Absicht wirkt, nicht die Absicht anderer. Da gibt es, Freunde, eine Erlangung eines Daseins, bei der nur die Absicht anderer wirkt, nicht die eigene Absicht. Da gibt es, Freunde, eine Erlangung eines Daseins, bei der sowohl die eigene Absicht als auch die Absicht anderer wirkt. Da gibt es, Freunde, eine Erlangung eines Daseins, bei der weder die eigene Absicht noch die Absicht anderer wirkt.

๓๑๓. ‘‘จตสฺโส ทกฺขิณาวิสุทฺธิโย. อตฺถาวุโส, ทกฺขิณา ทายกโต วิสุชฺฌติ โน ปฏิคฺคาหกโต. อตฺถาวุโส, ทกฺขิณา ปฏิคฺคาหกโต วิสุชฺฌติ โน ทายกโต. อตฺถาวุโส, ทกฺขิณา เนว ทายกโต วิสุชฺฌติ โน ปฏิคฺคาหกโต. อตฺถาวุโส, ทกฺขิณา ทายกโต เจว วิสุชฺฌติ ปฏิคฺคาหกโต จ.

313. Vier Arten der Reinheit einer Gabe: Da ist, Freunde, eine Gabe, die durch den Geber gereinigt wird, nicht aber durch den Empfänger. Da ist, Freunde, eine Gabe, die durch den Empfänger gereinigt wird, nicht aber durch den Geber. Da ist, Freunde, eine Gabe, die weder durch den Geber noch durch den Empfänger gereinigt wird. Da ist, Freunde, eine Gabe, die sowohl durch den Geber als auch durch den Empfänger gereinigt wird.

‘‘จตฺตาริ สงฺคหวตฺถูนิ – ทานํ, เปยฺยวชฺชํ, อตฺถจริยา, สมานตฺตตา.

Vier Grundlagen des Zusammenhalts: Geben, freundliche Rede, nützliches Handeln, Unparteilichkeit.

‘‘จตฺตาโร อนริยโวหารา – มุสาวาโท, ปิสุณาวาจา, ผรุสาวาจา, สมฺผปฺปลาโป.

Vier unedle Sprechweisen: Lüge, Verleumdung, grobe Rede, Geschwätz.

‘‘จตฺตาโร อริยโวหารา – มุสาวาทา เวรมณี, ปิสุณาย วาจาย เวรมณี, ผรุสาย วาจาย เวรมณี, สมฺผปฺปลาปา เวรมณี.

Vier edle Sprechweisen: Enthaltung von Lüge, Enthaltung von Verleumdung, Enthaltung von grober Rede, Enthaltung von Geschwätz.

‘‘อปเรปิ จตฺตาโร อนริยโวหารา – อทิฏฺเฐ ทิฏฺฐวาทิตา, อสฺสุเต สุตวาทิตา, อมุเต มุตวาทิตา, อวิญฺญาเต วิญฺญาตวาทิตา.

Vier weitere unedle Sprechweisen: Zu sagen, man habe gesehen, was man nicht sah; zu sagen, man habe gehört, was man nicht hörte; zu sagen, man habe empfunden, was man nicht empfand; zu sagen, man habe erkannt, was man nicht erkannte.

‘‘อปเรปิ [Pg.194] จตฺตาโร อริยโวหารา – อทิฏฺเฐ อทิฏฺฐวาทิตา, อสฺสุเต อสฺสุตวาทิตา, อมุเต อมุตวาทิตา, อวิญฺญาเต อวิญฺญาตวาทิตา.

Vier weitere edle Redeweisen: zu sagen, man habe nicht gesehen, was man nicht gesehen hat; zu sagen, man habe nicht gehört, was man nicht gehört hat; zu sagen, man habe nicht empfunden, was man nicht empfunden hat; zu sagen, man habe nicht erkannt, was man nicht erkannt hat.

‘‘อปเรปิ จตฺตาโร อนริยโวหารา – ทิฏฺเฐ อทิฏฺฐวาทิตา, สุเต อสฺสุตวาทิตา, มุเต อมุตวาทิตา, วิญฺญาเต อวิญฺญาตวาทิตา.

Vier weitere unedle Redeweisen: zu sagen, man habe nicht gesehen, was man gesehen hat; zu sagen, man habe nicht gehört, was man gehört hat; zu sagen, man habe nicht empfunden, was man empfunden hat; zu sagen, man habe nicht erkannt, was man erkannt hat.

‘‘อปเรปิ จตฺตาโร อริยโวหารา – ทิฏฺเฐ ทิฏฺฐวาทิตา, สุเต สุตวาทิตา, มุเต มุตวาทิตา, วิญฺญาเต วิญฺญาตวาทิตา.

Vier weitere edle Redeweisen: zu sagen, man habe gesehen, was man gesehen hat; zu sagen, man habe gehört, was man gehört hat; zu sagen, man habe empfunden, was man empfunden hat; zu sagen, man habe erkannt, was man erkannt hat.

๓๑๔. ‘‘จตฺตาโร ปุคฺคลา. อิธาวุโส, เอกจฺโจ ปุคฺคโล อตฺตนฺตโป โหติ อตฺตปริตาปนานุโยคมนุยุตฺโต. อิธาวุโส, เอกจฺโจ ปุคฺคโล ปรนฺตโป โหติ ปรปริตาปนานุโยคมนุยุตฺโต. อิธาวุโส, เอกจฺโจ ปุคฺคโล อตฺตนฺตโป จ โหติ อตฺตปริตาปนานุโยคมนุยุตฺโต, ปรนฺตโป จ ปรปริตาปนานุโยคมนุยุตฺโต. อิธาวุโส, เอกจฺโจ ปุคฺคโล เนว อตฺตนฺตโป โหติ น อตฺตปริตาปนานุโยคมนุยุตฺโต น ปรนฺตโป น ปรปริตาปนานุโยคมนุยุตฺโต. โส อนตฺตนฺตโป อปรนฺตโป ทิฏฺเฐว ธมฺเม นิจฺฉาโต นิพฺพุโต สีตีภูโต สุขปฺปฏิสํเวที พฺรหฺมภูเตน อตฺตนา วิหรติ.

314. Vier Personen. Da ist, ihr Freunde, eine Person, die sich selbst quält und dem Streben nach Selbstpeinigung hingegeben ist. Da ist eine Person, die andere quält und dem Streben nach Peinigung anderer hingegeben ist. Da ist eine Person, die sowohl sich selbst als auch andere quält und dem jeweiligen Streben nach Peinigung hingegeben ist. Da ist eine Person, die weder sich selbst quält noch dem Streben nach Selbstpeinigung hingegeben ist, und die auch nicht andere quält noch dem Streben nach Peinigung anderer hingegeben ist. Diese Person, die weder sich selbst noch andere quält, ist im gegenwärtigen Leben ohne Verlangen, erloschen, kühl geworden, erfährt Glückseligkeit und verweilt mit einem zum Erhabenen gewordenen Selbst.

‘‘อปเรปิ จตฺตาโร ปุคฺคลา. อิธาวุโส, เอกจฺโจ ปุคฺคโล อตฺตหิตาย ปฏิปนฺโน โหติ โน ปรหิตาย. อิธาวุโส, เอกจฺโจ ปุคฺคโล ปรหิตาย ปฏิปนฺโน โหติ โน อตฺตหิตาย. อิธาวุโส, เอกจฺโจ ปุคฺคโล เนว อตฺตหิตาย ปฏิปนฺโน โหติ โน ปรหิตาย. อิธาวุโส, เอกจฺโจ ปุคฺคโล อตฺตหิตาย เจว ปฏิปนฺโน โหติ ปรหิตาย จ.

Vier weitere Personen. Da ist, ihr Freunde, eine Person, die für das eigene Wohl wirkt, aber nicht für das Wohl anderer. Da ist eine Person, die für das Wohl anderer wirkt, aber nicht für das eigene Wohl. Da ist eine Person, die weder für das eigene Wohl noch für das Wohl anderer wirkt. Da ist eine Person, die sowohl für das eigene Wohl als auch für das Wohl anderer wirkt.

‘‘อปเรปิ จตฺตาโร ปุคฺคลา – ตโม ตมปรายโน, ตโม โชติปรายโน, โชติ ตมปรายโน, โชติ โชติปรายโน.

Vier weitere Personen: Einer, der in Dunkelheit ist und der Dunkelheit entgegengeht; einer, der in Dunkelheit ist und dem Licht entgegengeht; einer, der im Licht ist und der Dunkelheit entgegengeht; einer, der im Licht ist und dem Licht entgegengeht.

‘‘อปเรปิ จตฺตาโร ปุคฺคลา – สมณมจโล, สมณปทุโม, สมณปุณฺฑรีโก, สมเณสุ สมณสุขุมาโล.

Vier weitere Personen: Der unerschütterliche Asket, der Lotos-Asket, der weiße Lotos-Asket und der zartfühlende Asket unter den Asketen.

‘‘อิเม [Pg.195] โข, อาวุโส, เตน ภควตา ชานตา ปสฺสตา อรหตา สมฺมาสมฺพุทฺเธน จตฺตาโร ธมฺมา สมฺมทกฺขาตา; ตตฺถ สพฺเพเหว สงฺคายิตพฺพํ…เป… อตฺถาย หิตาย สุขาย เทวมนุสฺสานํ.

Diese vier Dinge, ihr Freunde, sind von jenem Erhabenen, der weiß und sieht, dem Heiligen, dem vollkommen Erwachten, recht verkündet worden; darin sollten wir alle gemeinsam den Vortrag halten ... zum Nutzen, zum Heil und zum Glück für Götter und Menschen.

ปฐมภาณวาโร นิฏฺฐิโต.

Die erste Lesung ist abgeschlossen.

ปญฺจกํ

Die Fünfer-Gruppe

๓๑๕. ‘‘อตฺถิ โข, อาวุโส, เตน ภควตา ชานตา ปสฺสตา อรหตา สมฺมาสมฺพุทฺเธน ปญฺจ ธมฺมา สมฺมทกฺขาตา. ตตฺถ สพฺเพเหว สงฺคายิตพฺพํ…เป… อตฺถาย หิตาย สุขาย เทวมนุสฺสานํ. กตเม ปญฺจ?

315. Es gibt, ihr Freunde, fünf Dinge, die von jenem Erhabenen, der weiß und sieht, dem Heiligen, dem vollkommen Erwachten, recht verkündet worden sind. Darin sollten wir alle gemeinsam den Vortrag halten ... zum Nutzen, zum Heil und zum Glück für Götter und Menschen. Welche fünf?

‘‘ปญฺจกฺขนฺธา. รูปกฺขนฺโธ เวทนากฺขนฺโธ สญฺญากฺขนฺโธ สงฺขารกฺขนฺโธ วิญฺญาณกฺขนฺโธ.

Die fünf Aggregate: Das Aggregat der Form, das Aggregat des Gefühls, das Aggregat der Wahrnehmung, das Aggregat der Gestaltungen und das Aggregat des Bewusstseins.

‘‘ปญฺจุปาทานกฺขนฺธา. รูปุปาทานกฺขนฺโธ เวทนุปาทานกฺขนฺโธ สญฺญุปาทานกฺขนฺโธ สงฺขารุปาทานกฺขนฺโธ วิญฺญาณุปาทานกฺขนฺโธ.

Die fünf Aggregate des Ergreifens: Das Aggregat des Ergreifens der Form, das Aggregat des Ergreifens des Gefühls, das Aggregat des Ergreifens der Wahrnehmung, das Aggregat des Ergreifens der Gestaltungen und das Aggregat des Ergreifens des Bewusstseins.

‘‘ปญฺจ กามคุณา. จกฺขุวิญฺเญยฺยา รูปา อิฏฺฐา กนฺตา มนาปา ปิยรูปา กามูปสญฺหิตา รชนียา, โสตวิญฺเญยฺยา สทฺทา… ฆานวิญฺเญยฺยา คนฺธา… ชิวฺหาวิญฺเญยฺยา รสา… กายวิญฺเญยฺยา โผฏฺฐพฺพา อิฏฺฐา กนฺตา มนาปา ปิยรูปา กามูปสญฺหิตา รชนียา.

Die fünf Stränge der Sinnlichkeit: Formen, die mit dem Auge zu erkennen sind, erwünscht, begehrenswert, angenehm, liebenswert, mit sinnlichem Verlangen verbunden und berauschend; Töne, die mit dem Ohr zu erkennen sind... Düfte, die mit der Nase zu erkennen sind... Geschmäcker, die mit der Zunge zu erkennen sind... Berührungen, die mit dem Körper zu erkennen sind, erwünscht, begehrenswert, angenehm, liebenswert, mit sinnlichem Verlangen verbunden und berauschend.

‘‘ปญฺจ คติโย – นิรโย, ติรจฺฉานโยนิ, เปตฺติวิสโย, มนุสฺสา, เทวา.

Die fünf Daseinsbereiche: Die Hölle, das Tierreich, das Reich der hungrigen Geister, die Menschenwelt und die Götterwelt.

‘‘ปญฺจ มจฺฉริยานิ – อาวาสมจฺฉริยํ, กุลมจฺฉริยํ, ลาภมจฺฉริยํ, วณฺณมจฺฉริยํ, ธมฺมมจฺฉริยํ.

Die fünf Arten des Geizes: Geiz bezüglich des Wohnortes, Geiz bezüglich der Unterstützerfamilien, Geiz bezüglich der Gewinne, Geiz bezüglich des Ansehens und Geiz bezüglich der Lehre.

‘‘ปญฺจ นีวรณานิ – กามจฺฉนฺทนีวรณํ, พฺยาปาทนีวรณํ, ถินมิทฺธนีวรณํ, อุทฺธจฺจกุกฺกุจฺจนีวรณํ, วิจิกิจฺฉานีวรณํ.

Die fünf Hemmnisse: Das Hemmnis des sinnlichen Verlangens, das Hemmnis des Übelwollens, das Hemmnis von Starrheit und Mattigkeit, das Hemmnis von Unruhe und Gewissensbissen und das Hemmnis des Zweifels.

‘‘ปญฺจ โอรมฺภาคิยานิ สญฺโญชนานิ – สกฺกายทิฏฺฐิ, วิจิกิจฺฉา, สีลพฺพตปรามาโส, กามจฺฉนฺโท, พฺยาปาโท.

Die fünf niederen Fesseln: Identitätsansicht, Zweifel, Hängen an Regeln und Riten, sinnliches Verlangen und Übelwollen.

‘‘ปญฺจ [Pg.196] อุทฺธมฺภาคิยานิ สญฺโญชนานิ – รูปราโค, อรูปราโค, มาโน, อุทฺธจฺจํ, อวิชฺชา.

Die fünf höheren Fesseln: Verlangen nach feinstofflichem Dasein, Verlangen nach immateriellem Dasein, Dünkel, Unruhe und Unwissenheit.

‘‘ปญฺจ สิกฺขาปทานิ – ปาณาติปาตา เวรมณี, อทินฺนาทานา เวรมณี, กาเมสุมิจฺฉาจารา เวรมณี, มุสาวาทา เวรมณี, สุราเมรยมชฺชปฺปมาทฏฺฐานา เวรมณี.

Die fünf Übungsregeln: Das Enthalten vom Töten von Lebewesen, das Enthalten vom Nehmen des Nichtgegebenen, das Enthalten von sexuellem Fehlverhalten, das Enthalten vom Lügen, das Enthalten vom Genuss von berauschenden Getränken und Drogen, die zu Nachlässigkeit führen.

๓๑๖. ‘‘ปญฺจ อภพฺพฏฺฐานานิ. อภพฺโพ, อาวุโส, ขีณาสโว ภิกฺขุ สญฺจิจฺจ ปาณํ ชีวิตา โวโรเปตุํ. อภพฺโพ ขีณาสโว ภิกฺขุ อทินฺนํ เถยฺยสงฺขาตํ อาทิยิตุํ. อภพฺโพ ขีณาสโว ภิกฺขุ เมถุนํ ธมฺมํ ปฏิเสวิตุํ. อภพฺโพ ขีณาสโว ภิกฺขุ สมฺปชานมุสา ภาสิตุํ. อภพฺโพ ขีณาสโว ภิกฺขุ สนฺนิธิการกํ กาเม ปริภุญฺชิตุํ, เสยฺยถาปิ ปุพฺเพ อาคาริกภูโต.

316. Die fünf Unfähigkeiten: Ein Mönch, dessen Triebe versiegt sind, ist unfähig, vorsätzlich ein Lebewesen um das Leben zu bringen. Ein Mönch, dessen Triebe versiegt sind, ist unfähig, etwas Nichtgegebenes in diebischer Absicht zu nehmen. Ein Mönch, dessen Triebe versiegt sind, ist unfähig, den Beischlaf zu vollziehen. Ein Mönch, dessen Triebe versiegt sind, ist unfähig, bewusst eine Lüge auszusprechen. Ein Mönch, dessen Triebe versiegt sind, ist unfähig, Sinnesgenüsse unter Vorratshaltung zu genießen, so wie er es früher als Hausbewohner tat.

‘‘ปญฺจ พฺยสนานิ – ญาติพฺยสนํ, โภคพฺยสนํ, โรคพฺยสนํ, สีลพฺยสนํ, ทิฏฺฐิพฺยสนํ. นาวุโส, สตฺตา ญาติพฺยสนเหตุ วา โภคพฺยสนเหตุ วา โรคพฺยสนเหตุ วา กายสฺส เภทา ปรํ มรณา อปายํ ทุคฺคตึ วินิปาตํ นิรยํ อุปปชฺชนฺติ. สีลพฺยสนเหตุ วา, อาวุโส, สตฺตา ทิฏฺฐิพฺยสนเหตุ วา กายสฺส เภทา ปรํ มรณา อปายํ ทุคฺคตึ วินิปาตํ นิรยํ อุปปชฺชนฺติ.

Die fünf Arten des Unglücks: Unglück durch den Verlust von Verwandten, Unglück durch den Verlust von Besitz, Unglück durch Krankheit, Unglück durch den Verlust von Tugend und Unglück durch falsche Ansicht. Nicht aufgrund des Verlusts von Verwandten, Besitz oder aufgrund von Krankheit gelangen Lebewesen nach dem Zerfall des Körpers, nach dem Tod, auf einen Abweg, in die Hölle. Aber aufgrund des Verlusts der Tugend oder aufgrund falscher Ansicht gelangen Lebewesen nach dem Zerfall des Körpers, nach dem Tod, auf einen Abweg, in die Hölle.

‘‘ปญฺจ สมฺปทา – ญาติสมฺปทา, โภคสมฺปทา, อาโรคฺยสมฺปทา, สีลสมฺปทา, ทิฏฺฐิสมฺปทา. นาวุโส, สตฺตา ญาติสมฺปทาเหตุ วา โภคสมฺปทาเหตุ วา อาโรคฺยสมฺปทาเหตุ วา กายสฺส เภทา ปรํ มรณา สุคตึ สคฺคํ โลกํ อุปปชฺชนฺติ. สีลสมฺปทาเหตุ วา, อาวุโส, สตฺตา ทิฏฺฐิสมฺปทาเหตุ วา กายสฺส เภทา ปรํ มรณา สุคตึ สคฺคํ โลกํ อุปปชฺชนฺติ.

Die fünf Arten der Fülle: Fülle an Verwandten, Fülle an Besitz, Fülle an Gesundheit, Fülle an Tugend und Fülle an rechter Ansicht. Nicht aufgrund der Fülle an Verwandten, Besitz oder Gesundheit gelangen Lebewesen nach dem Zerfall des Körpers, nach dem Tod, in eine himmlische Welt. Aber aufgrund der Fülle an Tugend oder aufgrund rechter Ansicht gelangen Lebewesen nach dem Zerfall des Körpers, nach dem Tod, in eine himmlische Welt.

‘‘ปญฺจ อาทีนวา ทุสฺสีลสฺส สีลวิปตฺติยา. อิธาวุโส, ทุสฺสีโล สีลวิปนฺโน ปมาทาธิกรณํ มหตึ โภคชานึ นิคจฺฉติ, อยํ ปฐโม อาทีนโว ทุสฺสีลสฺส สีลวิปตฺติยา. ปุน จปรํ, อาวุโส, ทุสฺสีลสฺส สีลวิปนฺนสฺส ปาปโก กิตฺติสทฺโท อพฺภุคฺคจฺฉติ, อยํ ทุติโย อาทีนโว ทุสฺสีลสฺส สีลวิปตฺติยา. ปุน จปรํ, อาวุโส, ทุสฺสีโล สีลวิปนฺโน [Pg.197] ยญฺญเทว ปริสํ อุปสงฺกมติ ยทิ ขตฺติยปริสํ ยทิ พฺราหฺมณปริสํ ยทิ คหปติปริสํ ยทิ สมณปริสํ, อวิสารโท อุปสงฺกมติ มงฺกุภูโต, อยํ ตติโย อาทีนโว ทุสฺสีลสฺส สีลวิปตฺติยา. ปุน จปรํ, อาวุโส, ทุสฺสีโล สีลวิปนฺโน สมฺมูฬฺโห กาลํ กโรติ, อยํ จตุตฺโถ อาทีนโว ทุสฺสีลสฺส สีลวิปตฺติยา. ปุน จปรํ, อาวุโส, ทุสฺสีโล สีลวิปนฺโน กายสฺส เภทา ปรํ มรณา อปายํ ทุคฺคตึ วินิปาตํ นิรยํ อุปปชฺชติ, อยํ ปญฺจโม อาทีนโว ทุสฺสีลสฺส สีลวิปตฺติยา.

Es gibt fünf Gefahren für einen Sittenlosen durch den Verfall seiner Sittlichkeit. Hier, ihr Freunde, erleidet ein Sittenloser, dessen Sittlichkeit verfallen ist, aufgrund von Nachlässigkeit einen großen Verlust an Besitz; dies ist die erste Gefahr für einen Sittenlosen durch den Verfall seiner Sittlichkeit. Des Weiteren, ihr Freunde, verbreitet sich ein schlechter Ruf über den Sittenlosen, dessen Sittlichkeit verfallen ist; dies ist die zweite Gefahr für einen Sittenlosen durch den Verfall seiner Sittlichkeit. Des Weiteren, ihr Freunde, welche Versammlung auch immer ein Sittenloser, dessen Sittlichkeit verfallen ist, betritt — sei es eine Versammlung von Adligen, von Brahmanen, von Hausvätern oder von Asketen —, er tritt verlegen und mit gesenktem Blick vor sie; dies ist die dritte Gefahr für einen Sittenlosen durch den Verfall seiner Sittlichkeit. Des Weiteren, ihr Freunde, stirbt ein Sittenloser, dessen Sittlichkeit verfallen ist, in einem Zustand der Verwirrung; dies ist die vierte Gefahr für einen Sittenlosen durch den Verfall seiner Sittlichkeit. Des Weiteren, ihr Freunde, wird ein Sittenloser, dessen Sittlichkeit verfallen ist, nach dem Zerfall des Körpers, nach dem Tod, in einem Zustand des Leidens, auf einer unglücklichen Fährte, in der Verderbnis, in der Hölle wiedergeboren; dies ist die fünfte Gefahr für einen Sittenlosen durch den Verfall seiner Sittlichkeit.

‘‘ปญฺจ อานิสํสา สีลวโต สีลสมฺปทาย. อิธาวุโส, สีลวา สีลสมฺปนฺโน อปฺปมาทาธิกรณํ มหนฺตํ โภคกฺขนฺธํ อธิคจฺฉติ, อยํ ปฐโม อานิสํโส สีลวโต สีลสมฺปทาย. ปุน จปรํ, อาวุโส, สีลวโต สีลสมฺปนฺนสฺส กลฺยาโณ กิตฺติสทฺโท อพฺภุคฺคจฺฉติ, อยํ ทุติโย อานิสํโส สีลวโต สีลสมฺปทาย. ปุน จปรํ, อาวุโส, สีลวา สีลสมฺปนฺโน ยญฺญเทว ปริสํ อุปสงฺกมติ ยทิ ขตฺติยปริสํ ยทิ พฺราหฺมณปริสํ ยทิ คหปติปริสํ ยทิ สมณปริสํ, วิสารโท อุปสงฺกมติ อมงฺกุภูโต, อยํ ตติโย อานิสํโส สีลวโต สีลสมฺปทาย. ปุน จปรํ, อาวุโส, สีลวา สีลสมฺปนฺโน อสมฺมูฬฺโห กาลํ กโรติ, อยํ จตุตฺโถ อานิสํโส สีลวโต สีลสมฺปทาย. ปุน จปรํ, อาวุโส, สีลวา สีลสมฺปนฺโน กายสฺส เภทา ปรํ มรณา สุคตึ สคฺคํ โลกํ อุปปชฺชติ, อยํ ปญฺจโม อานิสํโส สีลวโต สีลสมฺปทาย.

Es gibt fünf Vorteile für einen Tugendhaften durch die Vollkommenheit seiner Sittlichkeit. Hier, ihr Freunde, erlangt ein Tugendhafter, der in Sittlichkeit gefestigt ist, aufgrund von Eifer eine große Fülle an Besitz; dies ist der erste Vorteil für einen Tugendhaften durch die Vollkommenheit seiner Sittlichkeit. Des Weiteren, ihr Freunde, verbreitet sich ein guter Ruf über den Tugendhaften, der in Sittlichkeit gefestigt ist; dies ist der zweite Vorteil für einen Tugendhaften durch die Vollkommenheit seiner Sittlichkeit. Des Weiteren, ihr Freunde, welche Versammlung auch immer ein Tugendhafter, der in Sittlichkeit gefestigt ist, betritt — sei es eine Versammlung von Adligen, von Brahmanen, von Hausvätern oder von Asketen —, er tritt selbstbewusst und mit erhobenem Haupt vor sie; dies ist der dritte Vorteil für einen Tugendhaften durch die Vollkommenheit seiner Sittlichkeit. Des Weiteren, ihr Freunde, stirbt ein Tugendhafter, der in Sittlichkeit gefestigt ist, ohne Verwirrung; dies ist der vierte Vorteil für einen Tugendhaften durch die Vollkommenheit seiner Sittlichkeit. Des Weiteren, ihr Freunde, wird ein Tugendhafter, der in Sittlichkeit gefestigt ist, nach dem Zerfall des Körpers, nach dem Tod, auf einer glücklichen Fährte, in einer himmlischen Welt wiedergeboren; dies ist der fünfte Vorteil für einen Tugendhaften durch die Vollkommenheit seiner Sittlichkeit.

‘‘โจทเกน, อาวุโส, ภิกฺขุนา ปรํ โจเทตุกาเมน ปญฺจ ธมฺเม อชฺฌตฺตํ อุปฏฺฐเปตฺวา ปโร โจเทตพฺโพ. กาเลน วกฺขามิ โน อกาเลน, ภูเตน วกฺขามิ โน อภูเตน, สณฺเหน วกฺขามิ โน ผรุเสน, อตฺถสํหิเตน วกฺขามิ โน อนตฺถสํหิเตน, เมตฺตจิตฺเตน วกฺขามิ โน โทสนฺตเรนาติ. โจทเกน, อาวุโส, ภิกฺขุนา ปรํ โจเทตุกาเมน อิเม ปญฺจ ธมฺเม อชฺฌตฺตํ อุปฏฺฐเปตฺวา ปโร โจเทตพฺโพ.

Ein Mönch, ihr Freunde, der einen anderen zu tadeln wünscht, sollte fünf Dinge in seinem Inneren festigen, bevor er den anderen tadelt: Zur rechten Zeit werde ich sprechen, nicht zur Unzeit; der Wahrheit entsprechend werde ich sprechen, nicht der Unwahrheit entsprechend; sanft werde ich sprechen, nicht barsch; segensreich werde ich sprechen, nicht nutzlos; mit liebevollem Geist werde ich sprechen, nicht mit innerem Zorn. Ein Mönch, ihr Freunde, der einen anderen zu tadeln wünscht, sollte diese fünf Dinge in seinem Inneren festigen, bevor er den anderen tadelt.

๓๑๗. ‘‘ปญฺจ [Pg.198] ปธานิยงฺคานิ. อิธาวุโส, ภิกฺขุ สทฺโธ โหติ, สทฺทหติ ตถาคตสฺส โพธึ – ‘อิติปิ โส ภควา อรหํ สมฺมาสมฺพุทฺโธ วิชฺชาจรณสมฺปนฺโน สุคโต, โลกวิทู อนุตฺตโร ปุริสทมฺมสารถิ สตฺถา เทวมนุสฺสานํ พุทฺโธ ภควา’ติ. อปฺปาพาโธ โหติ อปฺปาตงฺโก, สมเวปากินิยา คหณิยา สมนฺนาคโต นาติสีตาย นาจฺจุณฺหาย มชฺฌิมาย ปธานกฺขมาย. อสโฐ โหติ อมายาวี, ยถาภูตํ อตฺตานํ อาวิกตฺตา สตฺถริ วา วิญฺญูสุ วา สพฺรหฺมจารีสุ. อารทฺธวีริโย วิหรติ อกุสลานํ ธมฺมานํ ปหานาย กุสลานํ ธมฺมานํ อุปสมฺปทาย ถามวา ทฬฺหปรกฺกโม อนิกฺขิตฺตธุโร กุสเลสุ ธมฺเมสุ. ปญฺญวา โหติ อุทยตฺถคามินิยา ปญฺญาย สมนฺนาคโต อริยาย นิพฺเพธิกาย สมฺมาทุกฺขกฺขยคามินิยา.

317. Es gibt fünf Faktoren des Bemühens. Hier, ihr Freunde, ist ein Mönch voller Vertrauen; er vertraut auf die Erleuchtung des Tathāgata: ‚So ist er, der Erhabene: Ein Heiliger, vollkommen Erleuchteter, vollkommen in Wissen und Wandel, ein Glückseliger, ein Kenner der Welt, ein unvergleichlicher Lenker von Menschen, die der Zähmung bedürfen, ein Lehrer von Göttern und Menschen, ein Erleuchter, ein Erhabener.‘ Er ist frei von Krankheit und Gebrechen; er besitzt eine ausgeglichene Verdauungskraft, die weder zu kalt noch zu heiß, sondern mittelmäßig und für das Bemühen geeignet ist. Er ist ohne Trug und ohne Arglist; er zeigt sich dem Lehrer oder weisen Mitbrüdern gegenüber so, wie er den Tatsachen nach ist. Er lebt mit tatkräftiger Energie, um unheilsame Zustände aufzugeben und heilsame Zustände zu erlangen; er ist standhaft, von beharrlicher Kraft und lässt in seinem Streben nach heilsamen Dingen nicht nach. Er ist weise; er besitzt jene Weisheit, die das Entstehen und Vergehen erkennt, die edel ist, die zur Durchbohrung der Unwissenheit führt und die zur vollständigen Vernichtung des Leidens hinführt.

๓๑๘. ‘‘ปญฺจ สุทฺธาวาสา – อวิหา, อตปฺปา, สุทสฺสา, สุทสฺสี, อกนิฏฺฐา.

318. Es gibt fünf Reine Wohnstätten: Avihā, Atappā, Sudassā, Sudassī und Akaniṭṭhā.

‘‘ปญฺจ อนาคามิโน – อนฺตราปรินิพฺพายี, อุปหจฺจปรินิพฺพายี, อสงฺขารปรินิพฺพายี, สสงฺขารปรินิพฺพายี, อุทฺธํโสโตอกนิฏฺฐคามี.

Es gibt fünf Arten von Nichtwiederkehrern: Den in der Zwischenzeit Erlöschenden, den nach der Landung Erlöschenden, den ohne Anstrengung Erlöschenden, den mit Anstrengung Erlöschenden und den stromaufwärts zu den Akaniṭṭha-Göttern Gehenden.

๓๑๙. ‘‘ปญฺจ เจโตขิลา. อิธาวุโส, ภิกฺขุ สตฺถริ กงฺขติ วิจิกิจฺฉติ นาธิมุจฺจติ น สมฺปสีทติ. โย โส, อาวุโส, ภิกฺขุ สตฺถริ กงฺขติ วิจิกิจฺฉติ นาธิมุจฺจติ น สมฺปสีทติ, ตสฺส จิตฺตํ น นมติ อาตปฺปาย อนุโยคาย สาตจฺจาย ปธานาย, ยสฺส จิตฺตํ น นมติ อาตปฺปาย อนุโยคาย สาตจฺจาย ปธานาย, อยํ ปฐโม เจโตขิโล. ปุน จปรํ, อาวุโส, ภิกฺขุ ธมฺเม กงฺขติ วิจิกิจฺฉติ…เป… สงฺเฆ กงฺขติ วิจิกิจฺฉติ… สิกฺขาย กงฺขติ วิจิกิจฺฉติ… สพฺรหฺมจารีสุ กุปิโต โหติ อนตฺตมโน อาหตจิตฺโต ขิลชาโต. โย โส, อาวุโส, ภิกฺขุ สพฺรหฺมจารีสุ กุปิโต โหติ อนตฺตมโน อาหตจิตฺโต ขิลชาโต, ตสฺส จิตฺตํ น นมติ อาตปฺปาย อนุโยคาย สาตจฺจาย ปธานาย, ยสฺส จิตฺตํ น นมติ อาตปฺปาย อนุโยคาย สาตจฺจาย ปธานาย, อยํ ปญฺจโม เจโตขิโล.

319. Es gibt fünf geistige Hemmnisse. Hier, ihr Freunde, zweifelt ein Mönch am Lehrer, ist im Unklaren, ist nicht überzeugt und nicht vertrauensvoll. Wenn ein Mönch, ihr Freunde, am Lehrer zweifelt, im Unklaren ist, nicht überzeugt und nicht vertrauensvoll ist, dann neigt sich sein Geist nicht dem Eifer, der Anwendung, der Ausdauer und dem Bemühen zu. Wessen Geist sich nicht dem Eifer, der Anwendung, der Ausdauer und dem Bemühen zuneigt, dies ist das erste geistige Hemmnis. Des Weiteren, ihr Freunde, zweifelt ein Mönch an der Lehre... an der Gemeinschaft... an der Übung... er ist zornig auf seine Mitbrüder, unzufrieden, verletzt im Geiste und verhärtet. Wenn ein Mönch, ihr Freunde, auf seine Mitbrüder zornig ist, unzufrieden, verletzt im Geiste und verhärtet ist, dann neigt sich sein Geist nicht dem Eifer, der Anwendung, der Ausdauer und dem Bemühen zu. Wessen Geist sich nicht dem Eifer, der Anwendung, der Ausdauer und dem Bemühen zuneigt, dies ist das fünfte geistige Hemmnis.

๓๒๐. ‘‘ปญฺจ เจตโสวินิพนฺธา. อิธาวุโส, ภิกฺขุ กาเมสุ อวีตราโค โหติ อวิคตจฺฉนฺโท อวิคตเปโม อวิคตปิปาโส อวิคตปริฬาโห [Pg.199] อวิคตตณฺโห. โย โส, อาวุโส, ภิกฺขุ กาเมสุ อวีตราโค โหติ อวิคตจฺฉนฺโท อวิคตเปโม อวิคตปิปาโส อวิคตปริฬาโห อวิคตตณฺโห, ตสฺส จิตฺตํ น นมติ อาตปฺปาย อนุโยคาย สาตจฺจาย ปธานาย. ยสฺส จิตฺตํ น นมติ อาตปฺปาย อนุโยคาย สาตจฺจาย ปธานาย. อยํ ปฐโม เจตโส วินิพนฺโธ. ปุน จปรํ, อาวุโส, ภิกฺขุ กาเย อวีตราโค โหติ…เป… รูเป อวีตราโค โหติ…เป… ปุน จปรํ, อาวุโส, ภิกฺขุ ยาวทตฺถํ อุทราวเทหกํ ภุญฺชิตฺวา เสยฺยสุขํ ปสฺสสุขํ มิทฺธสุขํ อนุยุตฺโต วิหรติ…เป… ปุน จปรํ, อาวุโส, ภิกฺขุ อญฺญตรํ เทวนิกายํ ปณิธาย พฺรหฺมจริยํ จรติ – ‘อิมินาหํ สีเลน วา วเตน วา ตเปน วา พฺรหฺมจริเยน วา เทโว วา ภวิสฺสามิ เทวญฺญตโร วา’ติ. โย โส, อาวุโส, ภิกฺขุ อญฺญตรํ เทวนิกายํ ปณิธาย พฺรหฺมจริยํ จรติ – ‘อิมินาหํ สีเลน วา วเตน วา ตเปน วา พฺรหฺมจริเยน วา เทโว วา ภวิสฺสามิ เทวญฺญตโร วา’ติ, ตสฺส จิตฺตํ น นมติ อาตปฺปาย อนุโยคาย สาตจฺจาย ปธานาย. ยสฺส จิตฺตํ น นมติ อาตปฺปาย อนุโยคาย สาตจฺจาย ปธานาย. อยํ ปญฺจโม เจตโส วินิพนฺโธ.

320. „Es gibt fünf geistige Fesseln. Da ist, Freunde, ein Mönch nicht frei von Gier nach Sinnenlüsten, nicht frei von Verlangen, nicht frei von Zuneigung, nicht frei von Durst, nicht frei von Fieberglut, nicht frei von Begehren. Wenn nun, Freunde, ein Mönch nicht frei von Gier nach Sinnenlüsten ist, nicht frei von Verlangen, nicht frei von Zuneigung, nicht frei von Durst, nicht frei von Fieberglut, nicht frei von Begehren, dann neigt sich sein Geist nicht dem Eifer, der Anwendung, der Ausdauer und der Anstrengung zu. Wessen Geist sich nicht dem Eifer, der Anwendung, der Ausdauer und der Anstrengung zuneigt, dies ist die erste geistige Fessel. Weiterhin, Freunde, ist ein Mönch nicht frei von Gier nach dem Körper... nicht frei von Gier nach äußeren Formen... Weiterhin, Freunde, lebt ein Mönch, nachdem er soviel gegessen hat, bis sein Bauch gefüllt ist, hingegeben dem Vergnügen des Liegens, dem Vergnügen des Ruhens auf der Seite, dem Vergnügen des Schlummerns... Weiterhin, Freunde, führt ein Mönch das heilige Leben in dem Wunsch nach einer bestimmten Gemeinschaft von Göttern: ‚Durch diese Tugend oder dieses Gelübde oder diese Kasteiung oder dieses heilige Leben werde ich ein Gott oder ein göttliches Wesen werden.‘ Wenn nun, Freunde, ein Mönch das heilige Leben in dem Wunsch nach einer bestimmten Gemeinschaft von Göttern führt: ‚Durch diese Tugend oder dieses Gelübde oder diese Kasteiung oder dieses heilige Leben werde ich ein Gott oder ein göttliches Wesen werden‘, dann neigt sich sein Geist nicht dem Eifer, der Anwendung, der Ausdauer und der Anstrengung zu. Wessen Geist sich nicht dem Eifer, der Anwendung, der Ausdauer und der Anstrengung zuneigt, dies ist die fünfte geistige Fessel.“

‘‘ปญฺจินฺทฺริยานิ – จกฺขุนฺทฺริยํ, โสตินฺทฺริยํ, ฆานินฺทฺริยํ, ชิวฺหินฺทฺริยํ, กายินฺทฺริยํ.

„Fünf Fähigkeiten: die Sehfähigkeit, die Hörfähigkeit, die Riechfähigkeit, die Schmeckfähigkeit, die Körperfähigkeit.“

‘‘อปรานิปิ ปญฺจินฺทฺริยานิ – สุขินฺทฺริยํ, ทุกฺขินฺทฺริยํ, โสมนสฺสินฺทฺริยํ, โทมนสฺสินฺทฺริยํ, อุเปกฺขินฺทฺริยํ.

„Weitere fünf Fähigkeiten: die Fähigkeit zum Glück, die Fähigkeit zum Leid, die Fähigkeit zur Freude, die Fähigkeit zum Trübsinn, die Fähigkeit zum Gleichmut.“

‘‘อปรานิปิ ปญฺจินฺทฺริยานิ – สทฺธินฺทฺริยํ, วีริยินฺทฺริยํ, สตินฺทฺริยํ, สมาธินฺทฺริยํ, ปญฺญินฺทฺริยํ.

„Weitere fünf Fähigkeiten: die Fähigkeit des Vertrauens, die Fähigkeit der Tatkraft, die Fähigkeit der Achtsamkeit, die Fähigkeit der Konzentration, die Fähigkeit der Weisheit.“

๓๒๑. ‘‘ปญฺจ นิสฺสรณิยา ธาตุโย. อิธาวุโส, ภิกฺขุโน กาเม มนสิกโรโต กาเมสุ จิตฺตํ น ปกฺขนฺทติ น ปสีทติ น สนฺติฏฺฐติ น วิมุจฺจติ. เนกฺขมฺมํ โข ปนสฺส มนสิกโรโต เนกฺขมฺเม จิตฺตํ ปกฺขนฺทติ ปสีทติ สนฺติฏฺฐติ วิมุจฺจติ. ตสฺส ตํ จิตฺตํ สุคตํ สุภาวิตํ สุวุฏฺฐิตํ สุวิมุตฺตํ วิสํยุตฺตํ กาเมหิ. เย จ กามปจฺจยา อุปฺปชฺชนฺติ อาสวา วิฆาตา ปริฬาหา, มุตฺโต โส เตหิ, น โส ตํ เวทนํ เวเทติ. อิทมกฺขาตํ กามานํ นิสฺสรณํ.

321. „Es gibt fünf Elemente des Entkommens. Da ist, Freunde, wenn ein Mönch über die Sinnenlüste nachdenkt, sein Geist nicht von den Sinnenlüsten eingenommen, er klärt sich nicht darin, er verweilt nicht darin, er ist nicht davon überzeugt. Wenn er jedoch über die Entsagung (das erste Jhana) nachdenkt, so dringt sein Geist in die Entsagung ein, klärt sich darin, verweilt darin und ist davon überzeugt. Dieser sein Geist ist gut ausgerichtet, gut entfaltet, gut aus den Sinnenlüsten erhoben, gut davon befreit und von ihnen losgelöst. Jene Triebe, Bedrängnisse und Fiebergluten, die aufgrund von Sinnenlüsten entstehen, von denen ist er befreit; er erfährt jene Art von Empfindung nicht. Dies wird als das Entkommen von den Sinnenlüsten bezeichnet.“

‘‘ปุน [Pg.200] จปรํ, อาวุโส, ภิกฺขุโน พฺยาปาทํ มนสิกโรโต พฺยาปาเท จิตฺตํ น ปกฺขนฺทติ น ปสีทติ น สนฺติฏฺฐติ น วิมุจฺจติ. อพฺยาปาทํ โข ปนสฺส มนสิกโรโต อพฺยาปาเท จิตฺตํ ปกฺขนฺทติ ปสีทติ สนฺติฏฺฐติ วิมุจฺจติ. ตสฺส ตํ จิตฺตํ สุคตํ สุภาวิตํ สุวุฏฺฐิตํ สุวิมุตฺตํ วิสํยุตฺตํ พฺยาปาเทน. เย จ พฺยาปาทปจฺจยา อุปฺปชฺชนฺติ อาสวา วิฆาตา ปริฬาหา, มุตฺโต โส เตหิ, น โส ตํ เวทนํ เวเทติ. อิทมกฺขาตํ พฺยาปาทสฺส นิสฺสรณํ.

„Weiterhin, Freunde, wenn ein Mönch über Übelwollen nachdenkt, ist sein Geist nicht vom Übelwollen eingenommen, er klärt sich nicht darin, er verweilt nicht darin, er ist nicht davon überzeugt. Wenn er jedoch über Nicht-Übelwollen (Liebende Güte) nachdenkt, so dringt sein Geist in das Nicht-Übelwollen ein, klärt sich darin, verweilt darin und ist davon überzeugt. Dieser sein Geist ist gut ausgerichtet, gut entfaltet, gut aus dem Übelwollen erhoben, gut davon befreit und vom Übelwollen losgelöst. Jene Triebe, Bedrängnisse und Fiebergluten, die aufgrund von Übelwollen entstehen, von denen ist er befreit; er erfährt jene Art von Empfindung nicht. Dies wird als das Entkommen vom Übelwollen bezeichnet.“

‘‘ปุน จปรํ, อาวุโส, ภิกฺขุโน วิเหสํ มนสิกโรโต วิเหสาย จิตฺตํ น ปกฺขนฺทติ น ปสีทติ น สนฺติฏฺฐติ น วิมุจฺจติ. อวิเหสํ โข ปนสฺส มนสิกโรโต อวิเหสาย จิตฺตํ ปกฺขนฺทติ ปสีทติ สนฺติฏฺฐติ วิมุจฺจติ. ตสฺส ตํ จิตฺตํ สุคตํ สุภาวิตํ สุวุฏฺฐิตํ สุวิมุตฺตํ วิสํยุตฺตํ วิเหสาย. เย จ วิเหสาปจฺจยา อุปฺปชฺชนฺติ อาสวา วิฆาตา ปริฬาหา, มุตฺโต โส เตหิ, น โส ตํ เวทนํ เวเทติ. อิทมกฺขาตํ วิเหสาย นิสฺสรณํ.

„Weiterhin, Freunde, wenn ein Mönch über Grausamkeit nachdenkt, ist sein Geist nicht von der Grausamkeit eingenommen, er klärt sich nicht darin, er verweilt nicht darin, er ist nicht davon überzeugt. Wenn er jedoch über Nicht-Grausamkeit (Mitgefühl) nachdenkt, so dringt sein Geist in die Nicht-Grausamkeit ein, klärt sich darin, verweilt darin und ist davon überzeugt. Dieser sein Geist ist gut ausgerichtet, gut entfaltet, gut aus der Grausamkeit erhoben, gut davon befreit und von der Grausamkeit losgelöst. Jene Triebe, Bedrängnisse und Fiebergluten, die aufgrund von Grausamkeit entstehen, von denen ist er befreit; er erfährt jene Art von Empfindung nicht. Dies wird als das Entkommen von der Grausamkeit bezeichnet.“

‘‘ปุน จปรํ, อาวุโส, ภิกฺขุโน รูเป มนสิกโรโต รูเปสุ จิตฺตํ น ปกฺขนฺทติ น ปสีทติ น สนฺติฏฺฐติ น วิมุจฺจติ. อรูปํ โข ปนสฺส มนสิกโรโต อรูเป จิตฺตํ ปกฺขนฺทติ ปสีทติ สนฺติฏฺฐติ วิมุจฺจติ. ตสฺส ตํ จิตฺตํ สุคตํ สุภาวิตํ สุวุฏฺฐิตํ สุวิมุตฺตํ วิสํยุตฺตํ รูเปหิ. เย จ รูปปจฺจยา อุปฺปชฺชนฺติ อาสวา วิฆาตา ปริฬาหา, มุตฺโต โส เตหิ, น โส ตํ เวทนํ เวเทติ. อิทมกฺขาตํ รูปานํ นิสฺสรณํ.

„Weiterhin, Freunde, wenn ein Mönch über Formen nachdenkt, ist sein Geist nicht von den Formen eingenommen, er klärt sich nicht darin, er verweilt nicht darin, er ist nicht davon überzeugt. Wenn er jedoch über das Formlose nachdenkt, so dringt sein Geist in das Formlose ein, klärt sich darin, verweilt darin und ist davon überzeugt. Dieser sein Geist ist gut ausgerichtet, gut entfaltet, gut aus den Formen erhoben, gut davon befreit und von den Formen losgelöst. Jene Triebe, Bedrängnisse und Fiebergluten, die aufgrund von Formen entstehen, von denen ist er befreit; er erfährt jene Art von Empfindung nicht. Dies wird als das Entkommen von den Formen bezeichnet.“

‘‘ปุน จปรํ, อาวุโส, ภิกฺขุโน สกฺกายํ มนสิกโรโต สกฺกาเย จิตฺตํ น ปกฺขนฺทติ น ปสีทติ น สนฺติฏฺฐติ น วิมุจฺจติ. สกฺกายนิโรธํ โข ปนสฺส มนสิกโรโต สกฺกายนิโรเธ จิตฺตํ ปกฺขนฺทติ ปสีทติ สนฺติฏฺฐติ วิมุจฺจติ. ตสฺส ตํ จิตฺตํ สุคตํ สุภาวิตํ สุวุฏฺฐิตํ สุวิมุตฺตํ วิสํยุตฺตํ สกฺกาเยน. เย จ สกฺกายปจฺจยา อุปฺปชฺชนฺติ อาสวา วิฆาตา ปริฬาหา, มุตฺโต โส เตหิ, น โส ตํ เวทนํ เวเทติ. อิทมกฺขาตํ สกฺกายสฺส นิสฺสรณํ.

„Weiterhin, Freunde, wenn ein Mönch über die Persönlichkeitsgruppe nachdenkt, ist sein Geist nicht von der Persönlichkeitsgruppe eingenommen, er klärt sich nicht darin, er verweilt nicht darin, er ist nicht davon überzeugt. Wenn er jedoch über das Aufhören der Persönlichkeitsgruppe nachdenkt, so dringt sein Geist in das Aufhören der Persönlichkeitsgruppe ein, klärt sich darin, verweilt darin und ist davon überzeugt. Dieser sein Geist ist gut ausgerichtet, gut entfaltet, gut aus der Persönlichkeitsgruppe erhoben, gut davon befreit und von der Persönlichkeitsgruppe losgelöst. Jene Triebe, Bedrängnisse und Fiebergluten, die aufgrund der Persönlichkeitsgruppe entstehen, von denen ist er befreit; er erfährt jene Art von Empfindung nicht. Dies wird als das Entkommen von der Persönlichkeitsgruppe bezeichnet.“

๓๒๒. ‘‘ปญฺจ วิมุตฺตายตนานิ. อิธาวุโส, ภิกฺขุโน สตฺถา ธมฺมํ เทเสติ อญฺญตโร วา ครุฏฺฐานิโย สพฺรหฺมจารี. ยถา ยถา, อาวุโส, ภิกฺขุโน สตฺถา ธมฺมํ เทเสติ อญฺญตโร วา ครุฏฺฐานิโย สพฺรหฺมจารี[Pg.201]. ตถา ตถา โส ตสฺมึ ธมฺเม อตฺถปฏิสํเวที จ โหติ ธมฺมปฏิสํเวที จ. ตสฺส อตฺถปฏิสํเวทิโน ธมฺมปฏิสํเวทิโน ปาโมชฺชํ ชายติ, ปมุทิตสฺส ปีติ ชายติ, ปีติมนสฺส กาโย ปสฺสมฺภติ, ปสฺสทฺธกาโย สุขํ เวเทติ, สุขิโน จิตฺตํ สมาธิยติ. อิทํ ปฐมํ วิมุตฺตายตนํ.

322. Fünf Grundlagen der Befreiung. Hier, ihr Freunde, lehrt der Lehrer einem Mönch das Dhamma oder ein anderer geachteter Mitstrebender. In welcher Weise auch immer, ihr Freunde, der Lehrer einem Mönch das Dhamma lehrt oder ein anderer geachteter Mitstrebender, in genau dieser Weise erfährt er in jener Lehre sowohl die Bedeutung als auch den Wortlaut. In ihm, der die Bedeutung und den Wortlaut erfährt, entsteht Frohsinn; in dem Erfreuten entsteht Verzückung; bei einem, dessen Geist verzückt ist, beruhigt sich der Körper; wer einen beruhigten Körper hat, erfährt Glück; das Herz dessen, der glücklich ist, wird gesammelt. Dies ist die erste Grundlage der Befreiung.

‘‘ปุน จปรํ, อาวุโส, ภิกฺขุโน น เหว โข สตฺถา ธมฺมํ เทเสติ อญฺญตโร วา ครุฏฺฐานิโย สพฺรหฺมจารี, อปิ จ โข ยถาสุตํ ยถาปริยตฺตํ ธมฺมํ วิตฺถาเรน ปเรสํ เทเสติ…เป… อปิ จ โข ยถาสุตํ ยถาปริยตฺตํ ธมฺมํ วิตฺถาเรน สชฺฌายํ กโรติ…เป… อปิ จ โข ยถาสุตํ ยถาปริยตฺตํ ธมฺมํ เจตสา อนุวิตกฺเกติ อนุวิจาเรติ มนสานุเปกฺขติ…เป… อปิ จ ขฺวสฺส อญฺญตรํ สมาธินิมิตฺตํ สุคฺคหิตํ โหติ สุมนสิกตํ สูปธาริตํ สุปฺปฏิวิทฺธํ ปญฺญาย. ยถา ยถา, อาวุโส, ภิกฺขุโน อญฺญตรํ สมาธินิมิตฺตํ สุคฺคหิตํ โหติ สุมนสิกตํ สูปธาริตํ สุปฺปฏิวิทฺธํ ปญฺญาย ตถา ตถา โส ตสฺมึ ธมฺเม อตฺถปฏิสํเวที จ โหติ ธมฺมปฏิสํเวที จ. ตสฺส อตฺถปฏิสํเวทิโน ธมฺมปฏิสํเวทิโน ปาโมชฺชํ ชายติ, ปมุทิตสฺส ปีติ ชายติ, ปีติมนสฺส กาโย ปสฺสมฺภติ, ปสฺสทฺธกาโย สุขํ เวเทติ, สุขิโน จิตฺตํ สมาธิยติ. อิทํ ปญฺจมํ วิมุตฺตายตนํ.

Wiederum ferner, ihr Freunde, lehrt zwar weder der Lehrer einem Mönch das Dhamma noch ein anderer geachteter Mitstrebender, aber er lehrt anderen das Dhamma ausführlich, wie er es gehört und gelernt hat …pe… oder er führt die Rezitation des Dhamma ausführlich aus, wie er es gehört und gelernt hat …pe… oder er überdenkt und erwägt das Dhamma im Geiste und betrachtet es gründlich, wie er es gehört und gelernt hat …pe… oder aber er hat ein gewisses Zeichen der Sammlung gut erfasst, gut verinnerlicht, gut eingeprägt und mit Weisheit gut durchdrungen. In welcher Weise auch immer, ihr Freunde, der Mönch ein gewisses Zeichen der Sammlung gut erfasst, gut verinnerlicht, gut eingeprägt und mit Weisheit gut durchdrungen hat, in genau dieser Weise erfährt er in jener Lehre sowohl die Bedeutung als auch den Wortlaut. In ihm, der die Bedeutung und den Wortlaut erfährt, entsteht Frohsinn; in dem Erfreuten entsteht Verzückung; bei einem, dessen Geist verzückt ist, beruhigt sich der Körper; wer einen beruhigten Körper hat, erfährt Glück; das Herz dessen, der glücklich ist, wird gesammelt. Dies ist die fünfte Grundlage der Befreiung.

‘‘ปญฺจ วิมุตฺติปริปาจนียา สญฺญา – อนิจฺจสญฺญา, อนิจฺเจ ทุกฺขสญฺญา, ทุกฺเข อนตฺตสญฺญา, ปหานสญฺญา, วิราคสญฺญา.

Fünf zur Befreiung reifende Wahrnehmungen: Die Wahrnehmung der Unbeständigkeit, die Wahrnehmung des Leidens im Unbeständigen, die Wahrnehmung des Nicht-Selbst im Leiden, die Wahrnehmung des Aufgebens, die Wahrnehmung der Leidenschaftslosigkeit.

‘‘อิเม โข, อาวุโส, เตน ภควตา ชานตา ปสฺสตา อรหตา สมฺมาสมฺพุทฺเธน ปญฺจ ธมฺมา สมฺมทกฺขาตา; ตตฺถ สพฺเพเหว สงฺคายิตพฺพํ…เป… อตฺถาย หิตาย สุขาย เทวมนุสฺสานํ.

Diese fünf Dinge, ihr Freunde, wurden von jenem Erhabenen, der erkennt und sieht, dem Arhat, dem vollkommen Erwachten, richtig verkündet; darin sollten alle gemeinsam rezitieren …pe… zum Nutzen, zum Heil und zum Glück der Götter und Menschen.

ฉกฺกํ

Die Sechser-Gruppe

๓๒๓. ‘‘อตฺถิ โข, อาวุโส, เตน ภควตา ชานตา ปสฺสตา อรหตา สมฺมาสมฺพุทฺเธน ฉ ธมฺมา สมฺมทกฺขาตา; ตตฺถ สพฺเพเหว สงฺคายิตพฺพํ…เป… อตฺถาย หิตาย สุขาย เทวมนุสฺสานํ. กตเม ฉ?

323. Es gibt, ihr Freunde, sechs Dinge, die von jenem Erhabenen, der erkennt und sieht, dem Arhat, dem vollkommen Erwachten, richtig verkündet wurden; darin sollten alle gemeinsam rezitieren …pe… zum Nutzen, zum Heil und zum Glück der Götter und Menschen. Welche sechs?

‘‘ฉ อชฺฌตฺติกานิ [Pg.202] อายตนานิ – จกฺขายตนํ, โสตายตนํ, ฆานายตนํ, ชิวฺหายตนํ, กายายตนํ, มนายตนํ.

Sechs innere Sinnesbereiche: Der Seh-Bereich, der Hör-Bereich, der Riech-Bereich, der Schmeck-Bereich, der Körper-Bereich, der Geist-Bereich.

‘‘ฉ พาหิรานิ อายตนานิ – รูปายตนํ, สทฺทายตนํ, คนฺธายตนํ, รสายตนํ, โผฏฺฐพฺพายตนํ, ธมฺมายตนํ.

Sechs äußere Sinnesbereiche: Der Form-Bereich, der Ton-Bereich, der Duft-Bereich, der Geschmacks-Bereich, der Tastobjekt-Bereich, der Geistobjekt-Bereich.

‘‘ฉ วิญฺญาณกายา – จกฺขุวิญฺญาณํ, โสตวิญฺญาณํ, ฆานวิญฺญาณํ, ชิวฺหาวิญฺญาณํ, กายวิญฺญาณํ, มโนวิญฺญาณํ.

Sechs Gruppen des Bewusstseins: Seh-Bewusstsein, Hör-Bewusstsein, Riech-Bewusstsein, Schmeck-Bewusstsein, Körper-Bewusstsein, Geist-Bewusstsein.

‘‘ฉ ผสฺสกายา – จกฺขุสมฺผสฺโส, โสตสมฺผสฺโส, ฆานสมฺผสฺโส, ชิวฺหาสมฺผสฺโส, กายสมฺผสฺโส, มโนสมฺผสฺโส.

Sechs Gruppen der Berührung: Seh-Berührung, Hör-Berührung, Riech-Berührung, Schmeck-Berührung, Körper-Berührung, Geist-Berührung.

‘‘ฉ เวทนากายา – จกฺขุสมฺผสฺสชา เวทนา, โสตสมฺผสฺสชา เวทนา, ฆานสมฺผสฺสชา เวทนา, ชิวฺหาสมฺผสฺสชา เวทนา, กายสมฺผสฺสชา เวทนา, มโนสมฺผสฺสชา เวทนา.

Sechs Gruppen des Gefühls: Aus Seh-Berührung entstandenes Gefühl, aus Hör-Berührung entstandenes Gefühl, aus Riech-Berührung entstandenes Gefühl, aus Schmeck-Berührung entstandenes Gefühl, aus Körper-Berührung entstandenes Gefühl, aus Geist-Berührung entstandenes Gefühl.

‘‘ฉ สญฺญากายา – รูปสญฺญา, สทฺทสญฺญา, คนฺธสญฺญา, รสสญฺญา, โผฏฺฐพฺพสญฺญา, ธมฺมสญฺญา.

Sechs Gruppen der Wahrnehmung: Wahrnehmung von Formen, Wahrnehmung von Tönen, Wahrnehmung von Düften, Wahrnehmung von Geschmäcken, Wahrnehmung von Tastobjekten, Wahrnehmung von Geistobjekten.

‘‘ฉ สญฺเจตนากายา – รูปสญฺเจตนา, สทฺทสญฺเจตนา, คนฺธสญฺเจตนา, รสสญฺเจตนา, โผฏฺฐพฺพสญฺเจตนา, ธมฺมสญฺเจตนา.

Sechs Gruppen der Willensregung: Willensregung in Bezug auf Formen, Willensregung in Bezug auf Töne, Willensregung in Bezug auf Düfte, Willensregung in Bezug auf Geschmäcke, Willensregung in Bezug auf Tastobjekte, Willensregung in Bezug auf Geistobjekte.

‘‘ฉ ตณฺหากายา – รูปตณฺหา, สทฺทตณฺหา, คนฺธตณฺหา, รสตณฺหา, โผฏฺฐพฺพตณฺหา, ธมฺมตณฺหา.

Sechs Gruppen des Begehrens: Begehren nach Formen, Begehren nach Tönen, Begehren nach Düften, Begehren nach Geschmäcken, Begehren nach Tastobjekten, Begehren nach Geistobjekten.

๓๒๔. ‘‘ฉ อคารวา. อิธาวุโส, ภิกฺขุ สตฺถริ อคารโว วิหรติ อปฺปติสฺโส; ธมฺเม อคารโว วิหรติ อปฺปติสฺโส; สงฺเฆ อคารโว วิหรติ อปฺปติสฺโส; สิกฺขาย อคารโว วิหรติ อปฺปติสฺโส; อปฺปมาเท อคารโว วิหรติ อปฺปติสฺโส; ปฏิสนฺถาเร อคารโว วิหรติ อปฺปติสฺโส.

324. Sechs Arten der Unehrerbietigkeit. Hier, ihr Freunde, lebt ein Mönch ohne Ehrerbietung und ohne Folgsamkeit gegenüber dem Lehrer; ohne Ehrerbietung und ohne Folgsamkeit gegenüber dem Dhamma; ohne Ehrerbietung und ohne Folgsamkeit gegenüber dem Sangha; ohne Ehrerbietung und ohne Folgsamkeit gegenüber der Schulung; ohne Ehrerbietung und ohne Folgsamkeit gegenüber der Achtsamkeit; ohne Ehrerbietung und ohne Folgsamkeit gegenüber der Gastfreundschaft.

‘‘ฉ คารวา. อิธาวุโส, ภิกฺขุ สตฺถริ สคารโว วิหรติ สปฺปติสฺโส; ธมฺเม สคารโว วิหรติ สปฺปติสฺโส; สงฺเฆ สคารโว วิหรติ สปฺปติสฺโส; สิกฺขาย สคารโว วิหรติ สปฺปติสฺโส; อปฺปมาเท สคารโว วิหรติ สปฺปติสฺโส; ปฏิสนฺถาเร สคารโว วิหรติ สปฺปติสฺโส.

Sechs Arten der Ehrerbietigkeit. Hier, ihr Freunde, lebt ein Mönch mit Ehrerbietung und mit Folgsamkeit gegenüber dem Lehrer; mit Ehrerbietung und mit Folgsamkeit gegenüber dem Dhamma; mit Ehrerbietung und mit Folgsamkeit gegenüber dem Sangha; mit Ehrerbietung und mit Folgsamkeit gegenüber der Schulung; mit Ehrerbietung und mit Folgsamkeit gegenüber der Achtsamkeit; mit Ehrerbietung und mit Folgsamkeit gegenüber der Gastfreundschaft.

‘‘ฉ โสมนสฺสูปวิจารา[Pg.203]. จกฺขุนา รูปํ ทิสฺวา โสมนสฺสฏฺฐานิยํ รูปํ อุปวิจรติ; โสเตน สทฺทํ สุตฺวา… ฆาเนน คนฺธํ ฆายิตฺวา… ชิวฺหาย รสํ สายิตฺวา… กาเยน โผฏฺฐพฺพํ ผุสิตฺวา. มนสา ธมฺมํ วิญฺญาย โสมนสฺสฏฺฐานิยํ ธมฺมํ อุปวิจรติ.

Sechs Arten des gedanklichen Untersuchens, die mit Freude verbunden sind: Nachdem man mit dem Auge eine Form gesehen hat, untersucht man die Form, die Anlass zu Freude gibt; nachdem man mit dem Ohr einen Ton gehört hat … mit der Nase einen Duft gerochen hat … mit der Zunge einen Geschmack geschmeckt hat … mit dem Körper ein Tastobjekt berührt hat … nachdem man mit dem Geist ein Geistobjekt erkannt hat, untersucht man das Geistobjekt, das Anlass zu Freude gibt.

‘‘ฉ โทมนสฺสูปวิจารา. จกฺขุนา รูปํ ทิสฺวา โทมนสฺสฏฺฐานิยํ รูปํ อุปวิจรติ…เป… มนสา ธมฺมํ วิญฺญาย โทมนสฺสฏฺฐานิยํ ธมฺมํ อุปวิจรติ.

Sechs Arten des gedanklichen Untersuchens, die mit Schmerz verbunden sind: Nachdem man mit dem Auge eine Form gesehen hat, untersucht man die Form, die Anlass zu Schmerz gibt …pe… nachdem man mit dem Geist ein Geistobjekt erkannt hat, untersucht man das Geistobjekt, das Anlass zu Schmerz gibt.

‘‘ฉ อุเปกฺขูปวิจารา. จกฺขุนา รูปํ ทิสฺวา อุเปกฺขาฏฺฐานิยํ รูปํ อุปวิจรติ…เป… มนสา ธมฺมํ วิญฺญาย อุเปกฺขาฏฺฐานิยํ ธมฺมํ อุปวิจรติ.

Sechs Arten des gedanklichen Untersuchens, die mit Gleichmut verbunden sind: Nachdem man mit dem Auge eine Form gesehen hat, untersucht man die Form, die Anlass zu Gleichmut gibt …pe… nachdem man mit dem Geist ein Geistobjekt erkannt hat, untersucht man das Geistobjekt, das Anlass zu Gleichmut gibt.

‘‘ฉ สารณียา ธมฺมา. อิธาวุโส, ภิกฺขุโน เมตฺตํ กายกมฺมํ ปจฺจุปฏฺฐิตํ โหติ สพฺรหฺมจารีสุ อาวิ เจว รโห จ. อยมฺปิ ธมฺโม สารณีโย ปิยกรโณ ครุกรโณ สงฺคหาย อวิวาทาย สามคฺคิยา เอกีภาวาย สํวตฺตติ.

Es gibt sechs Dinge, die der herzlichen Verbundenheit dienen. Hier, ihr Freunde, übt ein Mönch gegenüber seinen Gefährten im heiligen Leben Handlungen der Güte mit dem Körper aus, sowohl offen als auch im Geheimen. Auch diese Eigenschaft dient der herzlichen Verbundenheit, macht ihn geliebt und geachtet und führt zur Eintracht, zur Konfliktlosigkeit, zur Harmonie und zur Einheit.

‘‘ปุน จปรํ, อาวุโส, ภิกฺขุโน เมตฺตํ วจีกมฺมํ ปจฺจุปฏฺฐิตํ โหติ สพฺรหฺมจารีสุ อาวิ เจว รโห จ. อยมฺปิ ธมฺโม สารณีโย…เป… เอกีภาวาย สํวตฺตติ.

Ferner, ihr Freunde, übt ein Mönch gegenüber seinen Gefährten im heiligen Leben Handlungen der Güte mit der Rede aus, sowohl offen als auch im Geheimen. Auch diese Eigenschaft dient der herzlichen Verbundenheit ... und führt zur Einheit.

‘‘ปุน จปรํ, อาวุโส, ภิกฺขุโน เมตฺตํ มโนกมฺมํ ปจฺจุปฏฺฐิตํ โหติ สพฺรหฺมจารีสุ อาวิ เจว รโห จ. อยมฺปิ ธมฺโม สารณีโย…เป… เอกีภาวาย สํวตฺตติ.

Ferner, ihr Freunde, übt ein Mönch gegenüber seinen Gefährten im heiligen Leben Handlungen der Güte mit dem Geist aus, sowohl offen als auch im Geheimen. Auch diese Eigenschaft dient der herzlichen Verbundenheit ... und führt zur Einheit.

‘‘ปุน จปรํ, อาวุโส, ภิกฺขุ เย เต ลาภา ธมฺมิกา ธมฺมลทฺธา อนฺตมโส ปตฺตปริยาปนฺนมตฺตมฺปิ, ตถารูเปหิ ลาเภหิ อปฺปฏิวิภตฺตโภคี โหติ สีลวนฺเตหิ สพฺรหฺมจารีหิ สาธารณโภคี. อยมฺปิ ธมฺโม สารณีโย…เป… เอกีภาวาย สํวตฺตติ.

Ferner, ihr Freunde, was auch immer ein Mönch an rechtmäßigen, auf rechte Weise erlangten Gaben erhält – und sei es nur der Inhalt seiner Almosenschale –, solche Gaben genießt er nicht, ohne sie zu teilen, sondern er genießt sie gemeinsam mit seinen tugendhaften Gefährten im heiligen Leben. Auch diese Eigenschaft dient der herzlichen Verbundenheit ... und führt zur Einheit.

‘‘ปุน จปรํ, อาวุโส, ภิกฺขุ ยานิ ตานิ สีลานิ อขณฺฑานิ อจฺฉิทฺทานิ อสพลานิ อกมฺมาสานิ ภุชิสฺสานิ วิญฺญุปฺปสตฺถานิ อปรามฏฺฐานิ สมาธิสํวตฺตนิกานิ, ตถารูเปสุ สีเลสุ สีลสามญฺญคโต วิหรติ สพฺรหฺมจารีหิ อาวิ เจว รโห จ. อยมฺปิ ธมฺโม สารณีโย…เป… เอกีภาวาย สํวตฺตติ.

Ferner, ihr Freunde, ein Mönch verweilt in den Tugendregeln, die unversehrt, makellos, rein, unbefleckt, befreiend, von den Weisen gepriesen, nicht fälschlich ergriffen sind und die zur Sammlung führen; in solchen Tugendregeln lebt er in Übereinstimmung mit seinen Gefährten im heiligen Leben, sowohl offen als auch im Geheimen. Auch diese Eigenschaft dient der herzlichen Verbundenheit ... und führt zur Einheit.

‘‘ปุน [Pg.204] จปรํ, อาวุโส, ภิกฺขุ ยายํ ทิฏฺฐิ อริยา นิยฺยานิกา นิยฺยาติ ตกฺกรสฺส สมฺมา ทุกฺขกฺขยาย, ตถารูปาย ทิฏฺฐิยา ทิฏฺฐิสามญฺญคโต วิหรติ สพฺรหฺมจารีหิ อาวิ เจว รโห จ. อยมฺปิ ธมฺโม สารณีโย ปิยกรโณ ครุกรโณ สงฺคหาย อวิวาทาย สามคฺคิยา เอกีภาวาย สํวตฺตติ.

Ferner, ihr Freunde, ein Mönch verweilt in jener edlen, befreienden Ansicht, die den, der nach ihr handelt, zur vollständigen Vernichtung des Leidens führt; in einer solchen Ansicht lebt er in Übereinstimmung mit seinen Gefährten im heiligen Leben, sowohl offen als auch im Geheimen. Auch diese Eigenschaft dient der herzlichen Verbundenheit, macht ihn geliebt und geachtet und führt zur Eintracht, zur Konfliktlosigkeit, zur Harmonie und zur Einheit.

๓๒๕. ฉ วิวาทมูลานิ. อิธาวุโส, ภิกฺขุ โกธโน โหติ อุปนาหี. โย โส, อาวุโส, ภิกฺขุ โกธโน โหติ อุปนาหี, โส สตฺถริปิ อคารโว วิหรติ อปฺปติสฺโส, ธมฺเมปิ อคารโว วิหรติ อปฺปติสฺโส, สงฺเฆปิ อคารโว วิหรติ อปฺปติสฺโส, สิกฺขายปิ น ปริปูรการี โหติ. โย โส, อาวุโส, ภิกฺขุ สตฺถริ อคารโว วิหรติ อปฺปติสฺโส, ธมฺเม อคารโว วิหรติ อปฺปติสฺโส, สงฺเฆ อคารโว วิหรติ อปฺปติสฺโส, สิกฺขาย น ปริปูรการี, โส สงฺเฆ วิวาทํ ชเนติ. โย โหติ วิวาโท พหุชนอหิตาย พหุชนอสุขาย อนตฺถาย อหิตาย ทุกฺขาย เทวมนุสฺสานํ. เอวรูปํ เจ ตุมฺเห, อาวุโส, วิวาทมูลํ อชฺฌตฺตํ วา พหิทฺธา วา สมนุปสฺเสยฺยาถ. ตตฺร ตุมฺเห, อาวุโส, ตสฺเสว ปาปกสฺส วิวาทมูลสฺส ปหานาย วายเมยฺยาถ. เอวรูปํ เจ ตุมฺเห, อาวุโส, วิวาทมูลํ อชฺฌตฺตํ วา พหิทฺธา วา น สมนุปสฺเสยฺยาถ. ตตฺร ตุมฺเห, อาวุโส, ตสฺเสว ปาปกสฺส วิวาทมูลสฺส อายตึ อนวสฺสวาย ปฏิปชฺเชยฺยาถ. เอวเมตสฺส ปาปกสฺส วิวาทมูลสฺส ปหานํ โหติ. เอวเมตสฺส ปาปกสฺส วิวาทมูลสฺส อายตึ อนวสฺสโว โหติ.

325. Es gibt sechs Wurzeln des Streits. Hier, ihr Freunde, ist ein Mönch zornig und nachtragend. Ein Mönch, ihr Freunde, der zornig und nachtragend ist, lebt ohne Respekt und Ehrerbietung gegenüber dem Lehrer, dem Dhamma und dem Sangha; auch erfüllt er die Schulung nicht vollkommen. Ein Mönch, ihr Freunde, der gegenüber dem Lehrer, dem Dhamma und dem Sangha respektlos und ohne Ehrerbietung lebt und die Schulung nicht vollkommen erfüllt, verursacht Streit im Sangha. Solch ein Streit gereicht vielen zum Unheil, vielen zum Unglück, zum Nachteil, zum Schaden und zum Leiden für Götter und Menschen. Wenn ihr, ihr Freunde, solch eine Wurzel des Streits in euch selbst oder bei anderen erkennt, dann solltet ihr euch bemühen, eben diese unheilsame Wurzel des Streits zu überwinden. Wenn ihr, ihr Freunde, solch eine Wurzel des Streits weder in euch selbst noch bei anderen erkennt, dann solltet ihr so üben, dass eben diese unheilsame Wurzel des Streits in Zukunft nicht mehr entsteht. So geschieht die Überwindung dieser unheilsamen Wurzel des Streits; so wird verhindert, dass diese unheilsame Wurzel des Streits in Zukunft erneut entsteht.

‘‘ปุน จปรํ, อาวุโส, ภิกฺขุ มกฺขี โหติ ปฬาสี…เป… อิสฺสุกี โหติ มจฺฉรี…เป… สโฐ โหติ มายาวี… ปาปิจฺโฉ โหติ มิจฺฉาทิฏฺฐี… สนฺทิฏฺฐิปรามาสี โหติ อาธานคฺคาหี ทุปฺปฏินิสฺสคฺคี…เป… โย โส, อาวุโส, ภิกฺขุ สนฺทิฏฺฐิปรามาสี โหติ อาธานคฺคาหี ทุปฺปฏินิสฺสคฺคี, โส สตฺถริปิ อคารโว วิหรติ อปฺปติสฺโส, ธมฺเมปิ อคารโว วิหรติ อปฺปติสฺโส, สงฺเฆปิ อคารโว วิหรติ อปฺปติสฺโส, สิกฺขายปิ น ปริปูรการี โหติ. โย โส, อาวุโส, ภิกฺขุ สตฺถริ อคารโว วิหรติ อปฺปติสฺโส, ธมฺเม อคารโว วิหรติ อปฺปติสฺโส, สงฺเฆ อคารโว วิหรติ อปฺปติสฺโส[Pg.205], สิกฺขาย น ปริปูรการี, โส สงฺเฆ วิวาทํ ชเนติ. โย โหติ วิวาโท พหุชนอหิตาย พหุชนอสุขาย อนตฺถาย อหิตาย ทุกฺขาย เทวมนุสฺสานํ. เอวรูปํ เจ ตุมฺเห, อาวุโส, วิวาทมูลํ อชฺฌตฺตํ วา พหิทฺธา วา สมนุปสฺเสยฺยาถ. ตตฺร ตุมฺเห, อาวุโส, ตสฺเสว ปาปกสฺส วิวาทมูลสฺส ปหานาย วายเมยฺยาถ. เอวรูปํ เจ ตุมฺเห, อาวุโส, วิวาทมูลํ อชฺฌตฺตํ วา พหิทฺธา วา น สมนุปสฺเสยฺยาถ. ตตฺร ตุมฺเห, อาวุโส, ตสฺเสว ปาปกสฺส วิวาทมูลสฺส อายตึ อนวสฺสวาย ปฏิปชฺเชยฺยาถ. เอวเมตสฺส ปาปกสฺส วิวาทมูลสฺส ปหานํ โหติ. เอวเมตสฺส ปาปกสฺส วิวาทมูลสฺส อายตึ อนวสฺสโว โหติ.

Ferner, ihr Freunde, ist ein Mönch herabwürdigend und streitsüchtig ... neidisch und geizig ... arglistig und heuchlerisch ... von schlechten Wünschen erfüllt und von falscher Ansicht ... er klammert sich an seine eigenen Ansichten, hält hartnäckig an ihnen fest und lässt nur schwer von ihnen ab. Ein Mönch, ihr Freunde, der sich an seine eigenen Ansichten klammert, hartnäckig an ihnen festhält und nur schwer von ihnen ablässt, lebt ohne Respekt und Ehrerbietung gegenüber dem Lehrer, dem Dhamma und dem Sangha; auch erfüllt er die Schulung nicht vollkommen. Ein Mönch, ihr Freunde, der gegenüber dem Lehrer, dem Dhamma und dem Sangha respektlos und ohne Ehrerbietung lebt und die Schulung nicht vollkommen erfüllt, verursacht Streit im Sangha. Solch ein Streit gereicht vielen zum Unheil, vielen zum Unglück, zum Nachteil, zum Schaden und zum Leiden für Götter und Menschen. Wenn ihr, ihr Freunde, solch eine Wurzel des Streits in euch selbst oder bei anderen erkennt, dann solltet ihr euch bemühen, eben diese unheilsame Wurzel des Streits zu überwinden. Wenn ihr, ihr Freunde, solch eine Wurzel des Streits weder in euch selbst noch bei anderen erkennt, dann solltet ihr so üben, dass eben diese unheilsame Wurzel des Streits in Zukunft nicht mehr entsteht. So geschieht die Überwindung dieser unheilsamen Wurzel des Streits; so wird verhindert, dass diese unheilsame Wurzel des Streits in Zukunft erneut entsteht.

‘‘ฉ ธาตุโย – ปถวีธาตุ, อาโปธาตุ, เตโชธาตุ, วาโยธาตุ, อากาสธาตุ, วิญฺญาณธาตุ.

Sechs Elemente: das Erd-Element, das Wasser-Element, das Feuer-Element, das Luft-Element, das Raum-Element und das Bewusstseins-Element.

๓๒๖. ‘‘ฉ นิสฺสรณิยา ธาตุโย. อิธาวุโส, ภิกฺขุ เอวํ วเทยฺย – ‘เมตฺตา หิ โข เม เจโตวิมุตฺติ ภาวิตา พหุลีกตา ยานีกตา วตฺถุกตา อนุฏฺฐิตา ปริจิตา สุสมารทฺธา, อถ จ ปน เม พฺยาปาโท จิตฺตํ ปริยาทาย ติฏฺฐตี’ติ. โส ‘มา เหวํ’, ติสฺส วจนีโย, ‘มายสฺมา เอวํ อวจ, มา ภควนฺตํ อพฺภาจิกฺขิ, น หิ สาธุ ภควโต อพฺภกฺขานํ, น หิ ภควา เอวํ วเทยฺย. อฏฺฐานเมตํ, อาวุโส, อนวกาโส, ยํ เมตฺตาย เจโตวิมุตฺติยา ภาวิตาย พหุลีกตาย ยานีกตาย วตฺถุกตาย อนุฏฺฐิตาย ปริจิตาย สุสมารทฺธาย. อถ จ ปนสฺส พฺยาปาโท จิตฺตํ ปริยาทาย ฐสฺสติ, เนตํ ฐานํ วิชฺชติ. นิสฺสรณํ เหตํ, อาวุโส, พฺยาปาทสฺส, ยทิทํ เมตฺตา เจโตวิมุตฺตี’ติ.

326. „Es gibt sechs Elemente der Befreiung. Hier, ihr Freunde, könnte ein Mönch so sprechen: ‚Zwar habe ich die Gemütsbefreiung durch liebende Güte (mettā) entfaltet, häufig geübt, als Fahrzeug genutzt, als Grundlage gefestigt, praktiziert, wohl vertraut gemacht und gut vollendet; dennoch aber überwältigt Übelwollen mein Gemüt und bleibt darin bestehen.‘ Zu ihm sollte man sagen: ‚Sprich nicht so! Sage das nicht, Freund! Verleumde den Erhabenen nicht, denn eine Verleumdung des Erhabenen ist nicht gut. Der Erhabene würde niemals so sprechen. Es ist unmöglich, Freund, es gibt keinen Anlass dafür, dass bei der Gemütsbefreiung durch liebende Güte, wenn sie entfaltet, häufig geübt, als Fahrzeug genutzt, als Grundlage gefestigt, praktiziert, wohl vertraut gemacht und gut vollendet ist, dennoch das Übelwollen das Gemüt überwältigt und darin bestehen bleibt; dies ist nicht möglich. Denn dies, Freunde, ist die Befreiung von Übelwollen: nämlich die Gemütsbefreiung durch liebende Güte.‘

‘‘อิธ ปนาวุโส, ภิกฺขุ เอวํ วเทยฺย – ‘กรุณา หิ โข เม เจโตวิมุตฺติ ภาวิตา พหุลีกตา ยานีกตา วตฺถุกตา อนุฏฺฐิตา ปริจิตา สุสมารทฺธา. อถ จ ปน เม วิเหสา จิตฺตํ ปริยาทาย ติฏฺฐตี’ติ, โส ‘มา เหวํ’ ติสฺส วจนีโย ‘มายสฺมา เอวํ อวจ, มา ภควนฺตํ อพฺภาจิกฺขิ, น หิ สาธุ ภควโต อพฺภกฺขานํ, น หิ ภควา เอวํ วเทยฺย. อฏฺฐานเมตํ อาวุโส, อนวกาโส, ยํ กรุณาย เจโตวิมุตฺติยา ภาวิตาย พหุลีกตาย ยานีกตาย วตฺถุกตาย [Pg.206] อนุฏฺฐิตาย ปริจิตาย สุสมารทฺธาย, อถ จ ปนสฺส วิเหสา จิตฺตํ ปริยาทาย ฐสฺสติ, เนตํ ฐานํ วิชฺชติ. นิสฺสรณํ เหตํ, อาวุโส, วิเหสาย, ยทิทํ กรุณา เจโตวิมุตฺตี’ติ.

„Hier wiederum, ihr Freunde, könnte ein Mönch so sprechen: ‚Zwar habe ich die Gemütsbefreiung durch Mitgefühl (karuṇā) entfaltet, häufig geübt, als Fahrzeug genutzt, als Grundlage gefestigt, praktiziert, wohl vertraut gemacht und gut vollendet; dennoch aber überwältigt Grausamkeit mein Gemüt und bleibt darin bestehen.‘ Zu ihm sollte man sagen: ‚Sprich nicht so! Sage das nicht, Freund! Verleumde den Erhabenen nicht, denn eine Verleumdung des Erhabenen ist nicht gut. Der Erhabene würde niemals so sprechen. Es ist unmöglich, Freund, es gibt keinen Anlass dafür, dass bei der Gemütsbefreiung durch Mitgefühl, wenn sie entfaltet, häufig geübt, als Fahrzeug genutzt, als Grundlage gefestigt, praktiziert, wohl vertraut gemacht und gut vollendet ist, dennoch die Grausamkeit das Gemüt überwältigt und darin bestehen bleibt; dies ist nicht möglich. Denn dies, Freunde, ist die Befreiung von Grausamkeit: nämlich die Gemütsbefreiung durch Mitgefühl.‘

‘‘อิธ ปนาวุโส, ภิกฺขุ เอวํ วเทยฺย – ‘มุทิตา หิ โข เม เจโตวิมุตฺติ ภาวิตา พหุลีกตา ยานีกตา วตฺถุกตา อนุฏฺฐิตา ปริจิตา สุสมารทฺธา. อถ จ ปน เม อรติ จิตฺตํ ปริยาทาย ติฏฺฐตี’ติ, โส ‘มา เหวํ’ ติสฺส วจนีโย ‘‘มายสฺมา เอวํ อวจ, มา ภควนฺตํ อพฺภาจิกฺขิ, น หิ สาธุ ภควโต อพฺภกฺขานํ, น หิ ภควา เอวํ วเทยฺย. อฏฺฐานเมตํ, อาวุโส, อนวกาโส, ยํ มุทิตาย เจโตวิมุตฺติยา ภาวิตาย พหุลีกตาย ยานีกตาย วตฺถุกตาย อนุฏฺฐิตาย ปริจิตาย สุสมารทฺธาย, อถ จ ปนสฺส อรติ จิตฺตํ ปริยาทาย ฐสฺสติ, เนตํ ฐานํ วิชฺชติ. นิสฺสรณํ เหตํ, อาวุโส, อรติยา, ยทิทํ มุทิตา เจโตวิมุตฺตี’ติ.

„Hier wiederum, ihr Freunde, könnte ein Mönch so sprechen: ‚Zwar habe ich die Gemütsbefreiung durch Mitfreude (muditā) entfaltet, häufig geübt, als Fahrzeug genutzt, als Grundlage gefestigt, praktiziert, wohl vertraut gemacht und gut vollendet; dennoch aber überwältigt Unlust mein Gemüt und bleibt darin bestehen.‘ Zu ihm sollte man sagen: ‚Sprich nicht so! Sage das nicht, Freund! Verleumde den Erhabenen nicht, denn eine Verleumdung des Erhabenen ist nicht gut. Der Erhabene würde niemals so sprechen. Es ist unmöglich, Freund, es gibt keinen Anlass dafür, dass bei der Gemütsbefreiung durch Mitfreude, wenn sie entfaltet, häufig geübt, als Fahrzeug genutzt, als Grundlage gefestigt, praktiziert, wohl vertraut gemacht und gut vollendet ist, dennoch die Unlust das Gemüt überwältigt und darin bestehen bleibt; dies ist nicht möglich. Denn dies, Freunde, ist die Befreiung von Unlust: nämlich die Gemütsbefreiung durch Mitfreude.‘

‘‘อิธ ปนาวุโส, ภิกฺขุ เอวํ วเทยฺย – ‘อุเปกฺขา หิ โข เม เจโตวิมุตฺติ ภาวิตา พหุลีกตา ยานีกตา วตฺถุกตา อนุฏฺฐิตา ปริจิตา สุสมารทฺธา. อถ จ ปน เม ราโค จิตฺตํ ปริยาทาย ติฏฺฐตี’ติ. โส ‘มา เหวํ’ ติสฺส วจนีโย ‘มายสฺมา เอวํ อวจ, มา ภควนฺตํ อพฺภาจิกฺขิ, น หิ สาธุ ภควโต อพฺภกฺขานํ, น หิ ภควา เอวํ วเทยฺย. อฏฺฐานเมตํ, อาวุโส, อนวกาโส, ยํ อุเปกฺขาย เจโตวิมุตฺติยา ภาวิตาย พหุลีกตาย ยานีกตาย วตฺถุกตาย อนุฏฺฐิตาย ปริจิตาย สุสมารทฺธาย, อถ จ ปนสฺส ราโค จิตฺตํ ปริยาทาย ฐสฺสติ เนตํ ฐานํ วิชฺชติ. นิสฺสรณํ เหตํ, อาวุโส, ราคสฺส, ยทิทํ อุเปกฺขา เจโตวิมุตฺตี’ติ.

„Hier wiederum, ihr Freunde, könnte ein Mönch so sprechen: ‚Zwar habe ich die Gemütsbefreiung durch Gleichmut (upekkhā) entfaltet, häufig geübt, als Fahrzeug genutzt, als Grundlage gefestigt, praktiziert, wohl vertraut gemacht und gut vollendet; dennoch aber überwältigt Gier mein Gemüt und bleibt darin bestehen.‘ Zu ihm sollte man sagen: ‚Sprich nicht so! Sage das nicht, Freund! Verleumde den Erhabenen nicht, denn eine Verleumdung des Erhabenen ist nicht gut. Der Erhabene würde niemals so sprechen. Es ist unmöglich, Freund, es gibt keinen Anlass dafür, dass bei der Gemütsbefreiung durch Gleichmut, wenn sie entfaltet, häufig geübt, als Fahrzeug genutzt, als Grundlage gefestigt, praktiziert, wohl vertraut gemacht und gut vollendet ist, dennoch die Gier das Gemüt überwältigt und darin bestehen bleibt; dies ist nicht möglich. Denn dies, Freunde, ist die Befreiung von Gier: nämlich die Gemütsbefreiung durch Gleichmut.‘

‘‘อิธ ปนาวุโส, ภิกฺขุ เอวํ วเทยฺย – ‘อนิมิตฺตา หิ โข เม เจโตวิมุตฺติ ภาวิตา พหุลีกตา ยานีกตา วตฺถุกตา อนุฏฺฐิตา ปริจิตา สุสมารทฺธา. อถ จ ปน เม นิมิตฺตานุสาริ วิญฺญาณํ โหตี’ติ. โส ‘มา เหวํ’ ติสฺส วจนีโย ‘มายสฺมา เอวํ อวจ, มา ภควนฺตํ อพฺภาจิกฺขิ, น หิ สาธุ ภควโต อพฺภกฺขานํ, น หิ ภควา เอวํ วเทยฺย. อฏฺฐานเมตํ, อาวุโส, อนวกาโส, ยํ อนิมิตฺตาย เจโตวิมุตฺติยา ภาวิตาย พหุลีกตาย ยานีกตาย วตฺถุกตาย อนุฏฺฐิตาย ปริจิตาย สุสมารทฺธาย, อถ จ ปนสฺส นิมิตฺตานุสาริ [Pg.207] วิญฺญาณํ ภวิสฺสติ, เนตํ ฐานํ วิชฺชติ. นิสฺสรณํ เหตํ, อาวุโส, สพฺพนิมิตฺตานํ, ยทิทํ อนิมิตฺตา เจโตวิมุตฺตี’ติ.

„Hier wiederum, ihr Freunde, könnte ein Mönch so sprechen: ‚Zwar habe ich die zeichenlose Gemütsbefreiung (animittā cetovimutti) entfaltet, häufig geübt, als Fahrzeug genutzt, als Grundlage gefestigt, praktiziert, wohl vertraut gemacht und gut vollendet; dennoch aber folgt mein Bewusstsein den Zeichen.‘ Zu ihm sollte man sagen: ‚Sprich nicht so! Sage das nicht, Freund! Verleumde den Erhabenen nicht, denn eine Verleumdung des Erhabenen ist nicht gut. Der Erhabene würde niemals so sprechen. Es ist unmöglich, Freund, es gibt keinen Anlass dafür, dass bei der zeichenlosen Gemütsbefreiung, wenn sie entfaltet, häufig geübt, als Fahrzeug genutzt, als Grundlage gefestigt, praktiziert, wohl vertraut gemacht und gut vollendet ist, dennoch das Bewusstsein den Zeichen folgt; dies ist nicht möglich. Denn dies, Freunde, ist die Befreiung von allen Zeichen: nämlich die zeichenlose Gemütsbefreiung.‘

‘‘อิธ ปนาวุโส, ภิกฺขุ เอวํ วเทยฺย – ‘อสฺมีติ โข เม วิคตํ, อยมหมสฺมีติ น สมนุปสฺสามิ, อถ จ ปน เม วิจิกิจฺฉากถงฺกถาสลฺลํ จิตฺตํ ปริยาทาย ติฏฺฐตี’ติ. โส ‘มา เหวํ’ ติสฺส วจนีโย ‘มายสฺมา เอวํ อวจ, มา ภควนฺตํ อพฺภาจิกฺขิ, น หิ สาธุ ภควโต อพฺภกฺขานํ, น หิ ภควา เอวํ วเทยฺย. อฏฺฐานเมตํ, อาวุโส, อนวกาโส, ยํ อสฺมีติ วิคเต อยมหมสฺมีติ อสมนุปสฺสโต, อถ จ ปนสฺส วิจิกิจฺฉากถงฺกถาสลฺลํ จิตฺตํ ปริยาทาย ฐสฺสติ, เนตํ ฐานํ วิชฺชติ. นิสฺสรณํ เหตํ, อาวุโส, วิจิกิจฺฉากถงฺกถาสลฺลสฺส, ยทิทํ อสฺมิมานสมุคฺฆาโต’ติ.

„Hier wiederum, ihr Freunde, könnte ein Mönch so sprechen: ‚Zwar ist die Vorstellung »Ich bin« in mir geschwunden, und ich betrachte nichts mehr als »dies bin ich«; dennoch aber überwältigt der Pfeil des Zweifels und des Zögerns mein Gemüt und bleibt darin bestehen.‘ Zu ihm sollte man sagen: ‚Sprich nicht so! Sage das nicht, Freund! Verleumde den Erhabenen nicht, denn eine Verleumdung des Erhabenen ist nicht gut. Der Erhabene würde niemals so sprechen. Es ist unmöglich, Freund, es gibt keinen Anlass dafür, dass wenn die Vorstellung »Ich bin« geschwunden ist und man nicht mehr betrachtet »dies bin ich«, dennoch der Pfeil des Zweifels und des Zögerns das Gemüt überwältigt und darin bestehen bleibt; dies ist nicht möglich. Denn dies, Freunde, ist die Befreiung vom Pfeil des Zweifels und des Zögerns: nämlich die restlose Ausrottung des Eigendünkels »Ich bin«.‘

๓๒๗. ‘‘ฉ อนุตฺตริยานิ – ทสฺสนานุตฺตริยํ, สวนานุตฺตริยํ, ลาภานุตฺตริยํ, สิกฺขานุตฺตริยํ, ปาริจริยานุตฺตริยํ, อนุสฺสตานุตฺตริยํ.

327. „Sechs Unvergleichlichkeiten: Die Unvergleichlichkeit des Sehens, die Unvergleichlichkeit des Hörens, die Unvergleichlichkeit des Erwerbs, die Unvergleichlichkeit der Schulung, die Unvergleichlichkeit des Dienens, die Unvergleichlichkeit des Gedenkens.“

‘‘ฉ อนุสฺสติฏฺฐานานิ – พุทฺธานุสฺสติ, ธมฺมานุสฺสติ, สงฺฆานุสฺสติ, สีลานุสฺสติ, จาคานุสฺสติ, เทวตานุสฺสติ.

„Sechs Stätten des Gedenkens: Das Gedenken an den Buddha, das Gedenken an die Lehre (Dhamma), das Gedenken an die Jüngerschaft (Sangha), das Gedenken an die Tugend (Sīla), das Gedenken an die Freigebigkeit (Cāga), das Gedenken an die Gottheiten (Devatā).“

๓๒๘. ‘‘ฉ สตตวิหารา. อิธาวุโส, ภิกฺขุ จกฺขุนา รูปํ ทิสฺวา เนว สุมโน โหติ น ทุมฺมโน, อุเปกฺขโก วิหรติ สโต สมฺปชาโน. โสเตน สทฺทํ สุตฺวา…เป… มนสา ธมฺมํ วิญฺญาย เนว สุมโน โหติ น ทุมฺมโน, อุเปกฺขโก วิหรติ สโต สมฺปชาโน.

328. Sechs beständige Verweilzustände. Hierbei, ihr Freunde, ist ein Mönch, der, wenn er mit dem Auge eine Form sieht, weder erfreut noch betrübt ist; er verweilt gleichmütig, achtsam und klar wissend. Wenn er mit dem Ohr einen Ton hört ... [usw.] ... wenn er mit dem Geist ein Geistesobjekt erkennt, ist er weder erfreut noch betrübt; er verweilt gleichmütig, achtsam und klar wissend.

๓๒๙. ‘‘ฉฬาภิชาติโย. อิธาวุโส, เอกจฺโจ กณฺหาภิชาติโก สมาโน กณฺหํ ธมฺมํ อภิชายติ. อิธ ปนาวุโส, เอกจฺโจ กณฺหาภิชาติโก สมาโน สุกฺกํ ธมฺมํ อภิชายติ. อิธ ปนาวุโส, เอกจฺโจ กณฺหาภิชาติโก สมาโน อกณฺหํ อสุกฺกํ นิพฺพานํ อภิชายติ. อิธ ปนาวุโส, เอกจฺโจ สุกฺกาภิชาติโก สมาโน สุกฺกํ ธมฺมํ อภิชายติ. อิธ ปนาวุโส, เอกจฺโจ สุกฺกาภิชาติโก สมาโน กณฺหํ ธมฺมํ อภิชายติ. อิธ ปนาวุโส, เอกจฺโจ สุกฺกาภิชาติโก สมาโน [Pg.208] อกณฺหํ อสุกฺกํ นิพฺพานํ อภิชายติ.

329. Sechs Arten der Herkunft. Hierbei, ihr Freunde, bringt einer von dunkler Herkunft dunkle Zustände hervor. Hierbei aber, ihr Freunde, bringt einer von dunkler Herkunft helle Zustände hervor. Hierbei aber, ihr Freunde, bringt einer von dunkler Herkunft das weder dunkle noch helle Nibbāna hervor. Hierbei aber, ihr Freunde, bringt einer von heller Herkunft helle Zustände hervor. Hierbei aber, ihr Freunde, bringt einer von heller Herkunft dunkle Zustände hervor. Hierbei aber, ihr Freunde, bringt einer von heller Herkunft das weder dunkle noch helle Nibbāna hervor.

‘‘ฉ นิพฺเพธภาคิยา สญฺญา – อนิจฺจสญฺญา อนิจฺเจ, ทุกฺขสญฺญา ทุกฺเข, อนตฺตสญฺญา, ปหานสญฺญา, วิราคสญฺญา, นิโรธสญฺญา.

Sechs zur Durchdringung führende Wahrnehmungen: Die Wahrnehmung der Vergänglichkeit, die Wahrnehmung des Leidens im Vergänglichen, die Wahrnehmung der Nicht-Selbstheit, die Wahrnehmung des Aufgebens, die Wahrnehmung der Leidenschaftslosigkeit, die Wahrnehmung des Aufhörens.

‘‘อิเม โข, อาวุโส, เตน ภควตา ชานตา ปสฺสตา อรหตา สมฺมาสมฺพุทฺเธน ฉ ธมฺมา สมฺมทกฺขาตา; ตตฺถ สพฺเพเหว สงฺคายิตพฺพํ…เป… อตฺถาย หิตาย สุขาย เทวมนุสฺสานํ.

Diese sechs Dinge, ihr Freunde, wurden von jenem Erhabenen, dem Wissenden, dem Sehenden, dem Würdigen, dem vollkommen Erwachten, recht dargelegt; darin sollten alle gemeinsam eine Rezitation abhalten ... [usw.] ... zum Nutzen, zum Heil und zum Glück für Götter und Menschen.

สตฺตกํ

Die Siebener-Gruppe

๓๓๐. ‘‘อตฺถิ โข, อาวุโส, เตน ภควตา ชานตา ปสฺสตา อรหตา สมฺมาสมฺพุทฺเธน สตฺต ธมฺมา สมฺมทกฺขาตา; ตตฺถ สพฺเพเหว สงฺคายิตพฺพํ…เป… อตฺถาย หิตาย สุขาย เทวมนุสฺสานํ. กตเม สตฺต?

330. Es gibt, ihr Freunde, sieben Dinge, die von jenem Erhabenen, dem Wissenden, dem Sehenden, dem Würdigen, dem vollkommen Erwachten, recht dargelegt wurden; darin sollten alle gemeinsam eine Rezitation abhalten ... [usw.] ... zum Nutzen, zum Heil und zum Glück für Götter und Menschen. Welche sieben?

‘‘สตฺต อริยธนานิ – สทฺธาธนํ, สีลธนํ, หิริธนํ, โอตฺตปฺปธนํ, สุตธนํ, จาคธนํ, ปญฺญาธนํ.

Sieben edle Schätze: Der Schatz des Vertrauens, der Schatz der Tugend, der Schatz der Scham, der Schatz der Gewissensfurcht, der Schatz des gelernten Wissens, der Schatz der Freigebigkeit, der Schatz der Weisheit.

‘‘สตฺต โพชฺฌงฺคา – สติสมฺโพชฺฌงฺโค, ธมฺมวิจยสมฺโพชฺฌงฺโค, วีริยสมฺโพชฺฌงฺโค, ปีติสมฺโพชฺฌงฺโค, ปสฺสทฺธิสมฺโพชฺฌงฺโค, สมาธิสมฺโพชฺฌงฺโค, อุเปกฺขาสมฺโพชฺฌงฺโค.

Sieben Erleuchtungsglieder: Das Erleuchtungsglied der Achtsamkeit, das Erleuchtungsglied der Wirklichkeitsergründung, das Erleuchtungsglied der Energie, das Erleuchtungsglied der Verzückung, das Erleuchtungsglied der Gestilltheit, das Erleuchtungsglied der Sammlung, das Erleuchtungsglied des Gleichmuts.

‘‘สตฺต สมาธิปริกฺขารา – สมฺมาทิฏฺฐิ, สมฺมาสงฺกปฺโป, สมฺมาวาจา, สมฺมากมฺมนฺโต, สมฺมาอาชีโว, สมฺมาวายาโม, สมฺมาสติ.

Sieben Erfordernisse der Sammlung: Rechte Erkenntnis, rechtes Denken, rechte Rede, rechtes Handeln, rechter Lebenserwerb, rechte Anstrengung, rechte Achtsamkeit.

‘‘สตฺต อสทฺธมฺมา – อิธาวุโส, ภิกฺขุ อสฺสทฺโธ โหติ, อหิริโก โหติ, อโนตฺตปฺปี โหติ, อปฺปสฺสุโต โหติ, กุสีโต โหติ, มุฏฺฐสฺสติ โหติ, ทุปฺปญฺโญ โหติ.

Sieben unheilsame Eigenschaften: Hierbei, ihr Freunde, ist ein Mönch ohne Vertrauen, ohne Scham, ohne Gewissensfurcht, von geringem Wissen, träge, unachtsam und ohne Weisheit.

‘‘สตฺต สทฺธมฺมา – อิธาวุโส, ภิกฺขุ สทฺโธ โหติ, หิริมา โหติ, โอตฺตปฺปี โหติ, พหุสฺสุโต โหติ, อารทฺธวีริโย โหติ, อุปฏฺฐิตสฺสติ โหติ, ปญฺญวา โหติ.

Sieben heilsame Eigenschaften: Hierbei, ihr Freunde, ist ein Mönch voller Vertrauen, mit Scham, mit Gewissensfurcht, von großem Wissen, von tatkräftiger Energie, mit gefestigter Achtsamkeit und weise.

‘‘สตฺต สปฺปุริสธมฺมา – อิธาวุโส, ภิกฺขุ ธมฺมญฺญู จ โหติ อตฺถญฺญู จ อตฺตญฺญู จ มตฺตญฺญู จ กาลญฺญู จ ปริสญฺญู จ ปุคฺคลญฺญู จ.

Sieben Eigenschaften eines edlen Menschen: Hierbei, ihr Freunde, ist ein Mönch ein Kenner der Lehre, ein Kenner der Bedeutung, ein Kenner seiner selbst, ein Kenner des Maßes, ein Kenner der rechten Zeit, ein Kenner der Versammlung und ein Kenner der Personen.

๓๓๑. ‘‘สตฺต [Pg.209] นิทฺทสวตฺถูนิ. อิธาวุโส, ภิกฺขุ สิกฺขาสมาทาเน ติพฺพจฺฉนฺโท โหติ, อายติญฺจ สิกฺขาสมาทาเน อวิคตเปโม. ธมฺมนิสนฺติยา ติพฺพจฺฉนฺโท โหติ, อายติญฺจ ธมฺมนิสนฺติยา อวิคตเปโม. อิจฺฉาวินเย ติพฺพจฺฉนฺโท โหติ, อายติญฺจ อิจฺฉาวินเย อวิคตเปโม. ปฏิสลฺลาเน ติพฺพจฺฉนฺโท โหติ, อายติญฺจ ปฏิสลฺลาเน อวิคตเปโม. วีริยารมฺเภ ติพฺพจฺฉนฺโท โหติ, อายติญฺจ วีริยารมฺเภ อวิคตเปโม. สติเนปกฺเก ติพฺพจฺฉนฺโท โหติ, อายติญฺจ สติเนปกฺเก อวิคตเปโม. ทิฏฺฐิปฏิเวเธ ติพฺพจฺฉนฺโท โหติ, อายติญฺจ ทิฏฺฐิปฏิเวเธ อวิคตเปโม.

331. Sieben Grundlagen der Vollkommenheit: Hierbei, ihr Freunde, hat ein Mönch starken Eifer in der Ausbildung und eine nicht schwindende Liebe zur Ausbildung für die Zukunft. Er hat starken Eifer in der Untersuchung der Lehre und eine nicht schwindende Liebe dazu für die Zukunft. Er hat starken Eifer im Überwinden des Begehrens und eine nicht schwindende Liebe dazu für die Zukunft. Er hat starken Eifer in der Abgeschiedenheit und eine nicht schwindende Liebe dazu für die Zukunft. Er hat starken Eifer in der Entfaltung von Energie und eine nicht schwindende Liebe dazu für die Zukunft. Er hat starken Eifer in Achtsamkeit und Klugheit und eine nicht schwindende Liebe dazu für die Zukunft. Er hat starken Eifer in der Durchdringung der rechten Ansicht und eine nicht schwindende Liebe dazu für die Zukunft.

‘‘สตฺต สญฺญา – อนิจฺจสญฺญา, อนตฺตสญฺญา, อสุภสญฺญา, อาทีนวสญฺญา, ปหานสญฺญา, วิราคสญฺญา, นิโรธสญฺญา.

Sieben Wahrnehmungen: Die Wahrnehmung der Vergänglichkeit, die Wahrnehmung der Nicht-Selbstheit, die Wahrnehmung des Unschönen, die Wahrnehmung des Elends, die Wahrnehmung des Aufgebens, die Wahrnehmung der Leidenschaftslosigkeit, die Wahrnehmung des Aufhörens.

‘‘สตฺต พลานิ – สทฺธาพลํ, วีริยพลํ, หิริพลํ, โอตฺตปฺปพลํ, สติพลํ, สมาธิพลํ, ปญฺญาพลํ.

Sieben Kräfte: Die Kraft des Vertrauens, die Kraft der Energie, die Kraft der Scham, die Kraft der Gewissensfurcht, die Kraft der Achtsamkeit, die Kraft der Sammlung, die Kraft der Weisheit.

๓๓๒. ‘‘สตฺต วิญฺญาณฏฺฐิติโย. สนฺตาวุโส, สตฺตา นานตฺตกายา นานตฺตสญฺญิโน, เสยฺยถาปิ มนุสฺสา เอกจฺเจ จ เทวา เอกจฺเจ จ วินิปาติกา. อยํ ปฐมา วิญฺญาณฏฺฐิติ.

332. Sieben Stationen des Bewusstseins: Es gibt, ihr Freunde, Lebewesen mit verschiedenartigen Körpern und verschiedenartigen Wahrnehmungen, wie Menschen, einige Götter und einige in der Unterwelt Geborene. Dies ist die erste Station des Bewusstseins.

‘‘สนฺตาวุโส, สตฺตา นานตฺตกายา เอกตฺตสญฺญิโน เสยฺยถาปิ เทวา พฺรหฺมกายิกา ปฐมาภินิพฺพตฺตา. อยํ ทุติยา วิญฺญาณฏฺฐิติ.

Es gibt, ihr Freunde, Lebewesen mit verschiedenartigen Körpern und einheitlicher Wahrnehmung, wie die Götter aus dem Gefolge Brahmas, die erstmals dort erschienen sind. Dies ist die zweite Station des Bewusstseins.

‘‘สนฺตาวุโส, สตฺตา เอกตฺตกายา นานตฺตสญฺญิโน เสยฺยถาปิ เทวา อาภสฺสรา. อยํ ตติยา วิญฺญาณฏฺฐิติ.

Es gibt, ihr Freunde, Lebewesen mit einheitlichen Körpern und verschiedenartigen Wahrnehmungen, wie die Götter des strahlenden Glanzes (Abhassara). Dies ist die dritte Station des Bewusstseins.

‘‘สนฺตาวุโส, สตฺตา เอกตฺตกายา เอกตฺตสญฺญิโน เสยฺยถาปิ เทวา สุภกิณฺหา. อยํ จตุตฺถี วิญฺญาณฏฺฐิติ.

Es gibt, ihr Freunde, Lebewesen mit einheitlichen Körpern und einheitlicher Wahrnehmung, wie die Götter der lauteren Pracht (Subhakinha). Dies ist die vierte Station des Bewusstseins.

‘‘สนฺตาวุโส, สตฺตา สพฺพโส รูปสญฺญานํ สมติกฺกมา ปฏิฆสญฺญานํ อตฺถงฺคมา นานตฺตสญฺญานํ อมนสิการา ‘อนนฺโต อากาโส’ติ อากาสานญฺจายตนูปคา. อยํ ปญฺจมี วิญฺญาณฏฺฐิติ.

Es gibt, ihr Freunde, Lebewesen, die durch das völlige Überwinden der Form-Wahrnehmungen, das Schwinden der Widerstands-Wahrnehmungen und das Nichtbeachten der Verschiedenheits-Wahrnehmungen mit der Vorstellung 'Unendlich ist der Raum' in das Gebiet der Raumunendlichkeit eingegangen sind. Dies ist die fünfte Station des Bewusstseins.

‘‘สนฺตาวุโส, สตฺตา สพฺพโส อากาสานญฺจายตนํ สมติกฺกมฺม ‘อนนฺตํ วิญฺญาณ’นฺติ วิญฺญาณญฺจายตนูปคา. อยํ ฉฏฺฐี วิญฺญาณฏฺฐิติ.

Es gibt, ihr Freunde, Lebewesen, die durch das völlige Überwinden des Gebiets der Raumunendlichkeit mit der Vorstellung 'Unendlich ist das Bewusstsein' in das Gebiet der Bewusstseinsunendlichkeit eingegangen sind. Dies ist die sechste Station des Bewusstseins.

‘‘สนฺตาวุโส[Pg.210], สตฺตา สพฺพโส วิญฺญาณญฺจายตนํ สมติกฺกมฺม ‘นตฺถิ กิญฺจี’ติ อากิญฺจญฺญายตนูปคา. อยํ สตฺตมี วิญฺญาณฏฺฐิติ.

Es gibt, ihr Freunde, Lebewesen, die durch das völlige Überwinden des Gebiets der Bewusstseinsunendlichkeit mit der Vorstellung 'Da ist nichts' in das Gebiet der Nichtsheit eingegangen sind. Dies ist die siebente Station des Bewusstseins.

‘‘สตฺต ปุคฺคลา ทกฺขิเณยฺยา – อุภโตภาควิมุตฺโต, ปญฺญาวิมุตฺโต, กายสกฺขิ, ทิฏฺฐิปฺปตฺโต, สทฺธาวิมุตฺโต, ธมฺมานุสารี, สทฺธานุสารี.

Sieben spendenwürdige Personen: Der in beiden Teilen Befreite, der durch Weisheit Befreite, der Körperzeuge, der zur Ansicht Gelangte, der durch Vertrauen Befreite, der der Lehre Folgende, der dem Vertrauen Folgende.

‘‘สตฺต อนุสยา – กามราคานุสโย, ปฏิฆานุสโย, ทิฏฺฐานุสโย, วิจิกิจฺฉานุสโย, มานานุสโย, ภวราคานุสโย, อวิชฺชานุสโย.

Sieben Neigungen: Die Neigung zu sinnlicher Gier, die Neigung zum Widerwillen, die Neigung zu Ansichten, die Neigung zum Zweifel, die Neigung zum Eigendünkel, die Neigung zur Daseinsgier, die Neigung zur Unwissenheit.

‘‘สตฺต สญฺโญชนานิ – อนุนยสญฺโญชนํ, ปฏิฆสญฺโญชนํ, ทิฏฺฐิสญฺโญชนํ, วิจิกิจฺฉาสญฺโญชนํ, มานสญฺโญชนํ, ภวราคสญฺโญชนํ, อวิชฺชาสญฺโญชนํ.

Sieben Fesseln: die Fessel der Zuneigung, die Fessel des Widerwillens, die Fessel der Ansichten, die Fessel des Zweifels, die Fessel des Stolzes, die Fessel der Daseinsgier, die Fessel der Unwissenheit.

‘‘สตฺต อธิกรณสมถา – อุปฺปนฺนุปฺปนฺนานํ อธิกรณานํ สมถาย วูปสมาย สมฺมุขาวินโย ทาตพฺโพ, สติวินโย ทาตพฺโพ, อมูฬฺหวินโย ทาตพฺโพ, ปฏิญฺญาย กาเรตพฺพํ, เยภุยฺยสิกา, ตสฺสปาปิยสิกา, ติณวตฺถารโก.

Sieben Verfahren zur Beilegung von Rechtsstreitigkeiten – um entstandene Rechtsstreitigkeiten zu schlichten und zu beenden: das Verfahren in Gegenwart ist anzuwenden, das Verfahren durch Erinnerung ist anzuwenden, das Verfahren wegen Unzurechnungsfähigkeit ist anzuwenden, die Beilegung nach Geständnis ist durchzuführen, die Mehrheitsentscheidung, das Verfahren wegen Böswilligkeit und das Zudecken mit Gras.

‘‘อิเม โข, อาวุโส, เตน ภควตา ชานตา ปสฺสตา อรหตา สมฺมาสมฺพุทฺเธน สตฺต ธมฺมา สมฺมทกฺขาตา; ตตฺถ สพฺเพเหว สงฺคายิตพฺพํ…เป… อตฺถาย หิตาย สุขาย เทวมนุสฺสานํ.

Diese sieben Dinge, ihr Freunde, wurden von jenem Erhabenen, dem Wissenden, dem Sehenden, dem Heiligen, dem vollkommen Erwachten, richtig verkündet; darin sollten alle gemeinsam eine Rezitation abhalten ... zum Nutzen, zum Heil und zum Glück für Götter und Menschen.

ทุติยภาณวาโร นิฏฺฐิโต.

Der zweite Abschnitt der Rezitation ist abgeschlossen.

อฏฺฐกํ

Die Achter-Gruppe

๓๓๓. ‘‘อตฺถิ โข, อาวุโส, เตน ภควตา ชานตา ปสฺสตา อรหตา สมฺมาสมฺพุทฺเธน อฏฺฐ ธมฺมา สมฺมทกฺขาตา; ตตฺถ สพฺเพเหว สงฺคายิตพฺพํ…เป… อตฺถาย หิตาย สุขาย เทวมนุสฺสานํ. กตเม อฏฺฐ?

333. Es gibt, ihr Freunde, acht Dinge, die von jenem Erhabenen, dem Wissenden, dem Sehenden, dem Heiligen, dem vollkommen Erwachten, richtig verkündet wurden; darin sollten alle gemeinsam eine Rezitation abhalten ... zum Nutzen, zum Heil und zum Glück für Götter und Menschen. Welche acht?

‘‘อฏฺฐ มิจฺฉตฺตา – มิจฺฉาทิฏฺฐิ, มิจฺฉาสงฺกปฺโป, มิจฺฉาวาจา, มิจฺฉากมฺมนฺโต, มิจฺฉาอาชีโว, มิจฺฉาวายาโม มิจฺฉาสติ, มิจฺฉาสมาธิ.

Acht Arten der Verkehrtheit: falsche Ansicht, falsches Denken, falsche Rede, falsches Handeln, falscher Lebenserwerb, falsches Streben, falsche Achtsamkeit, falsche Sammlung.

‘‘อฏฺฐ [Pg.211] สมฺมตฺตา – สมฺมาทิฏฺฐิ, สมฺมาสงฺกปฺโป, สมฺมาวาจา, สมฺมากมฺมนฺโต, สมฺมาอาชีโว, สมฺมาวายาโม, สมฺมาสติ, สมฺมาสมาธิ.

Acht Arten der Richtigkeit: rechte Ansicht, rechtes Denken, rechte Rede, rechtes Handeln, rechter Lebenserwerb, rechtes Streben, rechte Achtsamkeit, rechte Sammlung.

‘‘อฏฺฐ ปุคฺคลา ทกฺขิเณยฺยา – โสตาปนฺโน, โสตาปตฺติผลสจฺฉิกิริยาย ปฏิปนฺโน; สกทาคามี, สกทาคามิผลสจฺฉิกิริยาย ปฏิปนฺโน; อนาคามี, อนาคามิผลสจฺฉิกิริยาย ปฏิปนฺโน; อรหา, อรหตฺตผลสจฺฉิกิริยาย ปฏิปนฺโน.

Acht der Gabe würdige Personen: der Stromeingetretene, derjenige, der zur Verwirklichung der Frucht des Stromeintritts praktiziert; der Einmalwiederkehrende, derjenige, der zur Verwirklichung der Frucht der Einmalwiederkehr praktiziert; der Nichtwiederkehrende, derjenige, der zur Verwirklichung der Frucht der Nichtwiederkehr praktiziert; der Heilige, derjenige, der zur Verwirklichung der Frucht der Heiligkeit praktiziert.

๓๓๔. ‘‘อฏฺฐ กุสีตวตฺถูนิ. อิธาวุโส, ภิกฺขุนา กมฺมํ กาตพฺพํ โหติ. ตสฺส เอวํ โหติ – ‘กมฺมํ โข เม กาตพฺพํ ภวิสฺสติ, กมฺมํ โข ปน เม กโรนฺตสฺส กาโย กิลมิสฺสติ, หนฺทาหํ นิปชฺชามี’ติ! โส นิปชฺชติ น วีริยํ อารภติ อปฺปตฺตสฺส ปตฺติยา อนธิคตสฺส อธิคมาย อสจฺฉิกตสฺส สจฺฉิกิริยาย. อิทํ ปฐมํ กุสีตวตฺถุ.

334. Acht Gründe für Trägheit. Hier, ihr Freunde, hat ein Mönch eine Arbeit zu verrichten. Er denkt: 'Ich werde eine Arbeit zu verrichten haben, und während ich die Arbeit verrichte, wird mein Körper ermüden. Wohlan, ich lege mich hin!' Er legt sich hin und strengt sich nicht an, um das noch nicht Erreichte zu erreichen, das noch nicht Erlangte zu erlangen, das noch nicht Verwirklichte zu verwirklichen. Dies ist der erste Grund für Trägheit.

‘‘ปุน จปรํ, อาวุโส, ภิกฺขุนา กมฺมํ กตํ โหติ. ตสฺส เอวํ โหติ – ‘อหํ โข กมฺมํ อกาสึ, กมฺมํ โข ปน เม กโรนฺตสฺส กาโย กิลนฺโต, หนฺทาหํ นิปชฺชามี’ติ! โส นิปชฺชติ น วีริยํ อารภติ…เป… อิทํ ทุติยํ กุสีตวตฺถุ.

Wiederum, ihr Freunde, hat ein Mönch eine Arbeit verrichtet. Er denkt: 'Ich habe eine Arbeit verrichtet, und da ich die Arbeit verrichtet habe, ist mein Körper ermüdet. Wohlan, ich lege mich hin!' Er legt sich hin und strengt sich nicht an ... dies ist der zweite Grund für Trägheit.

‘‘ปุน จปรํ, อาวุโส, ภิกฺขุนา มคฺโค คนฺตพฺโพ โหติ. ตสฺส เอวํ โหติ – ‘มคฺโค โข เม คนฺตพฺโพ ภวิสฺสติ, มคฺคํ โข ปน เม คจฺฉนฺตสฺส กาโย กิลมิสฺสติ, หนฺทาหํ นิปชฺชามี’ติ! โส นิปชฺชติ น วีริยํ อารภติ… อิทํ ตติยํ กุสีตวตฺถุ.

Wiederum, ihr Freunde, hat ein Mönch eine Reise vor sich. Er denkt: 'Ich werde eine Reise zu machen haben, und während ich reise, wird mein Körper ermüden. Wohlan, ich lege mich hin!' Er legt sich hin und strengt sich nicht an ... dies ist der dritte Grund für Trägheit.

‘‘ปุน จปรํ, อาวุโส, ภิกฺขุนา มคฺโค คโต โหติ. ตสฺส เอวํ โหติ – ‘อหํ โข มคฺคํ อคมาสึ, มคฺคํ โข ปน เม คจฺฉนฺตสฺส กาโย กิลนฺโต, หนฺทาหํ นิปชฺชามี’ติ! โส นิปชฺชติ น วีริยํ อารภติ… อิทํ จตุตฺถํ กุสีตวตฺถุ.

Wiederum, ihr Freunde, hat ein Mönch eine Reise beendet. Er denkt: 'Ich habe die Reise beendet, und da ich gereist bin, ist mein Körper ermüdet. Wohlan, ich lege mich hin!' Er legt sich hin und strengt sich nicht an ... dies ist der vierte Grund für Trägheit.

‘‘ปุน จปรํ, อาวุโส, ภิกฺขุ คามํ วา นิคมํ วา ปิณฺฑาย จรนฺโต น ลภติ ลูขสฺส วา ปณีตสฺส วา โภชนสฺส ยาวทตฺถํ ปาริปูรึ. ตสฺส เอวํ โหติ – ‘อหํ โข คามํ วา นิคมํ วา ปิณฺฑาย จรนฺโต นาลตฺถํ ลูขสฺส วา ปณีตสฺส วา โภชนสฺส ยาวทตฺถํ ปาริปูรึ, ตสฺส เม กาโย กิลนฺโต อกมฺมญฺโญ, หนฺทาหํ นิปชฺชามี’ติ! โส นิปชฺชติ น วีริยํ อารภติ… อิทํ ปญฺจมํ กุสีตวตฺถุ.

Wiederum, ihr Freunde, geht ein Mönch in ein Dorf oder eine Stadt um Almosenspeise und erhält nicht genug von grober oder feiner Speise, so viel er wünscht. Er denkt: 'Ich bin in ein Dorf oder eine Stadt um Almosenspeise gegangen und habe nicht genug von grober oder feiner Speise erhalten, so viel ich wünschte. Mein Körper ist ermüdet und nicht arbeitsfähig. Wohlan, ich lege mich hin!' Er legt sich hin und strengt sich nicht an ... dies ist der fünfte Grund für Trägheit.

‘‘ปุน [Pg.212] จปรํ, อาวุโส, ภิกฺขุ คามํ วา นิคมํ วา ปิณฺฑาย จรนฺโต ลภติ ลูขสฺส วา ปณีตสฺส วา โภชนสฺส ยาวทตฺถํ ปาริปูรึ. ตสฺส เอวํ โหติ – ‘อหํ โข คามํ วา นิคมํ วา ปิณฺฑาย จรนฺโต อลตฺถํ ลูขสฺส วา ปณีตสฺส วา โภชนสฺส ยาวทตฺถํ ปาริปูรึ, ตสฺส เม กาโย ครุโก อกมฺมญฺโญ, มาสาจิตํ มญฺเญ, หนฺทาหํ นิปชฺชามี’ติ! โส นิปชฺชติ น วีริยํ อารภติ… อิทํ ฉฏฺฐํ กุสีตวตฺถุ.

Wiederum, ihr Freunde, geht ein Mönch in ein Dorf oder eine Stadt um Almosenspeise und erhält genug von grober oder feiner Speise, so viel er wünscht. Er denkt: 'Ich bin in ein Dorf oder eine Stadt um Almosenspeise gegangen und habe genug von grober oder feiner Speise erhalten, so viel ich wünschte. Mein Körper ist schwer und nicht arbeitsfähig, wie ein Sack voll nasser Bohnen. Wohlan, ich lege mich hin!' Er legt sich hin und strengt sich nicht an ... dies ist der sechste Grund für Trägheit.

‘‘ปุน จปรํ, อาวุโส, ภิกฺขุโน อุปฺปนฺโน โหติ อปฺปมตฺตโก อาพาโธ. ตสฺส เอวํ โหติ – ‘อุปฺปนฺโน โข เม อยํ อปฺปมตฺตโก อาพาโธ; อตฺถิ กปฺโป นิปชฺชิตุํ, หนฺทาหํ นิปชฺชามี’ติ! โส นิปชฺชติ น วีริยํ อารภติ… อิทํ สตฺตมํ กุสีตวตฺถุ.

Wiederum, ihr Freunde, ist bei einem Mönch eine geringfügige Krankheit entstanden. Er denkt: 'Es ist bei mir eine geringfügige Krankheit entstanden; es ist angebracht, sich hinzulegen. Wohlan, ich lege mich hin!' Er legt sich hin und strengt sich nicht an ... dies ist der siebte Grund für Trägheit.

‘‘ปุน จปรํ, อาวุโส, ภิกฺขุ คิลานา วุฏฺฐิโต โหติ อจิรวุฏฺฐิโต เคลญฺญา. ตสฺส เอวํ โหติ – ‘อหํ โข คิลานา วุฏฺฐิโต อจิรวุฏฺฐิโต เคลญฺญา, ตสฺส เม กาโย ทุพฺพโล อกมฺมญฺโญ, หนฺทาหํ นิปชฺชามี’ติ! โส นิปชฺชติ น วีริยํ อารภติ อปฺปตฺตสฺส ปตฺติยา อนธิคตสฺส อธิคมาย อสจฺฉิกตสฺส สจฺฉิกิริยาย. อิทํ อฏฺฐมํ กุสีตวตฺถุ.

Wiederum, ihr Freunde, ist ein Mönch von einer Krankheit genesen, erst vor kurzem genesen. Er denkt: 'Ich bin von der Krankheit genesen, erst vor kurzem genesen; mein Körper ist schwach und nicht arbeitsfähig. Wohlan, ich lege mich hin!' Er legt sich hin und strengt sich nicht an, um das noch nicht Erreichte zu erreichen, das noch nicht Erlangte zu erlangen, das noch nicht Verwirklichte zu verwirklichen. Dies ist der achte Grund für Trägheit.

๓๓๕. ‘‘อฏฺฐ อารมฺภวตฺถูนิ. อิธาวุโส, ภิกฺขุนา กมฺมํ กาตพฺพํ โหติ. ตสฺส เอวํ โหติ – ‘กมฺมํ โข เม กาตพฺพํ ภวิสฺสติ, กมฺมํ โข ปน เม กโรนฺเตน น สุกรํ พุทฺธานํ สาสนํ มนสิ กาตุํ, หนฺทาหํ วีริยํ อารภามิ อปฺปตฺตสฺส ปตฺติยา อนธิคตสฺส อธิคมาย, อสจฺฉิกตสฺส สจฺฉิกิริยายา’ติ! โส วีริยํ อารภติ อปฺปตฺตสฺส ปตฺติยา, อนธิคตสฺส อธิคมาย อสจฺฉิกตสฺส สจฺฉิกิริยาย. อิทํ ปฐมํ อารมฺภวตฺถุ.

335. „Es gibt acht Anlässe für die Entfaltung von Tatkraft. Hier, ihr Freunde, hat ein Mönch eine Arbeit zu verrichten. Da denkt er: ‚Ich werde eine Arbeit zu verrichten haben. Wenn ich aber die Arbeit verrichte, wird es nicht leicht sein, die Lehre der Buddhas aufmerksam zu bedenken. Wohlan, ich will Tatkraft entfalten, um das Unerreichte zu erreichen, das Nicht-Erlangte zu erlangen und das Nicht-Verwirklichte zu verwirklichen!‘ Er entfaltet Tatkraft, um das Unerreichte zu erreichen, das Nicht-Erlangte zu erlangen und das Nicht-Verwirklichte zu verwirklichen. Dies ist der erste Anlass für die Entfaltung von Tatkraft.“

‘‘ปุน จปรํ, อาวุโส, ภิกฺขุนา กมฺมํ กตํ โหติ. ตสฺส เอวํ โหติ – ‘อหํ โข กมฺมํ อกาสึ, กมฺมํ โข ปนาหํ กโรนฺโต นาสกฺขึ พุทฺธานํ สาสนํ มนสิ กาตุํ, หนฺทาหํ วีริยํ อารภามิ…เป… โส วีริยํ อารภติ… อิทํ ทุติยํ อารมฺภวตฺถุ.

„Weiterhin, ihr Freunde, hat ein Mönch eine Arbeit verrichtet. Da denkt er: ‚Ich habe eine Arbeit verrichtet. Während ich die Arbeit verrichtete, war ich nicht imstande, die Lehre der Buddhas aufmerksam zu bedenken. Wohlan, ich will Tatkraft entfalten...‘ Er entfaltet Tatkraft... Dies ist der zweite Anlass für die Entfaltung von Tatkraft.“

‘‘ปุน [Pg.213] จปรํ, อาวุโส, ภิกฺขุนา มคฺโค คนฺตพฺโพ โหติ. ตสฺส เอวํ โหติ – ‘มคฺโค โข เม คนฺตพฺโพ ภวิสฺสติ, มคฺคํ โข ปน เม คจฺฉนฺเตน น สุกรํ พุทฺธานํ สาสนํ มนสิ กาตุํ. หนฺทาหํ วีริยํ อารภามิ…เป… โส วีริยํ อารภติ… อิทํ ตติยํ อารมฺภวตฺถุ.

„Weiterhin, ihr Freunde, hat ein Mönch eine Reise zu unternehmen. Da denkt er: ‚Ich werde eine Reise zu unternehmen haben. Wenn ich aber auf Reisen bin, wird es nicht leicht sein, die Lehre der Buddhas aufmerksam zu bedenken. Wohlan, ich will Tatkraft entfalten...‘ Er entfaltet Tatkraft... Dies ist der dritte Anlass für die Entfaltung von Tatkraft.“

‘‘ปุน จปรํ, อาวุโส, ภิกฺขุนา มคฺโค คโต โหติ. ตสฺส เอวํ โหติ – ‘อหํ โข มคฺคํ อคมาสึ, มคฺคํ โข ปนาหํ คจฺฉนฺโต นาสกฺขึ พุทฺธานํ สาสนํ มนสิ กาตุํ, หนฺทาหํ วีริยํ อารภามิ…เป… โส วีริยํ อารภติ… อิทํ จตุตฺถํ อารมฺภวตฺถุ.

„Weiterhin, ihr Freunde, hat ein Mönch eine Reise beendet. Da denkt er: ‚Ich habe eine Reise unternommen. Während ich auf Reisen war, war ich nicht imstande, die Lehre der Buddhas aufmerksam zu bedenken. Wohlan, ich will Tatkraft entfalten...‘ Er entfaltet Tatkraft... Dies ist der vierte Anlass für die Entfaltung von Tatkraft.“

‘‘ปุน จปรํ, อาวุโส, ภิกฺขุ คามํ วา นิคมํ วา ปิณฺฑาย จรนฺโต น ลภติ ลูขสฺส วา ปณีตสฺส วา โภชนสฺส ยาวทตฺถํ ปาริปูรึ. ตสฺส เอวํ โหติ – ‘อหํ โข คามํ วา นิคมํ วา ปิณฺฑาย จรนฺโต นาลตฺถํ ลูขสฺส วา ปณีตสฺส วา โภชนสฺส ยาวทตฺถํ ปาริปูรึ, ตสฺส เม กาโย ลหุโก กมฺมญฺโญ, หนฺทาหํ วีริยํ อารภามิ…เป… โส วีริยํ อารภติ… อิทํ ปญฺจมํ อารมฺภวตฺถุ.

„Weiterhin, ihr Freunde, geht ein Mönch in einem Dorf oder einer Kleinstadt auf Almosengang und erhält nicht genug grobe oder feine Speise zur Sättigung. Da denkt er: ‚Ich bin in einem Dorf oder einer Kleinstadt auf Almosengang gegangen und habe nicht genug grobe oder feine Speise zur Sättigung erhalten. Dadurch ist mein Körper leicht und arbeitsfähig. Wohlan, ich will Tatkraft entfalten...‘ Er entfaltet Tatkraft... Dies ist der fünfte Anlass für die Entfaltung von Tatkraft.“

‘‘ปุน จปรํ, อาวุโส, ภิกฺขุ คามํ วา นิคมํ วา ปิณฺฑาย จรนฺโต ลภติ ลูขสฺส วา ปณีตสฺส วา โภชนสฺส ยาวทตฺถํ ปาริปูรึ. ตสฺส เอวํ โหติ – ‘อหํ โข คามํ วา นิคมํ วา ปิณฺฑาย จรนฺโต อลตฺถํ ลูขสฺส วา ปณีตสฺส วา โภชนสฺส ยาวทตฺถํ ปาริปูรึ, ตสฺส เม กาโย พลวา กมฺมญฺโญ, หนฺทาหํ วีริยํ อารภามิ…เป… โส วีริยํ อารภติ… อิทํ ฉฏฺฐํ อารมฺภวตฺถุ.

„Weiterhin, ihr Freunde, geht ein Mönch in einem Dorf oder einer Kleinstadt auf Almosengang und erhält genug grobe oder feine Speise zur Sättigung. Da denkt er: ‚Ich bin in einem Dorf oder einer Kleinstadt auf Almosengang gegangen und habe genug grobe oder feine Speise zur Sättigung erhalten. Dadurch ist mein Körper kräftig und arbeitsfähig. Wohlan, ich will Tatkraft entfalten...‘ Er entfaltet Tatkraft... Dies ist der sechste Anlass für die Entfaltung von Tatkraft.“

‘‘ปุน จปรํ, อาวุโส, ภิกฺขุโน อุปฺปนฺโน โหติ อปฺปมตฺตโก อาพาโธ. ตสฺส เอวํ โหติ – ‘อุปฺปนฺโน โข เม อยํ อปฺปมตฺตโก อาพาโธ, ฐานํ โข ปเนตํ วิชฺชติ ยํ เม อาพาโธ ปวฑฺเฒยฺย, หนฺทาหํ วีริยํ อารภามิ…เป… โส วีริยํ อารภติ… อิทํ สตฺตมํ อารมฺภวตฺถุ.

„Weiterhin, ihr Freunde, befällt den Mönch eine geringfügige Krankheit. Da denkt er: ‚Diese geringfügige Krankheit hat mich befallen. Es besteht die Möglichkeit, dass meine Krankheit schlimmer wird. Wohlan, ich will Tatkraft entfalten...‘ Er entfaltet Tatkraft... Dies ist der siebte Anlass für die Entfaltung von Tatkraft.“

‘‘ปุน จปรํ, อาวุโส, ภิกฺขุ คิลานา วุฏฺฐิโต โหติ อจิรวุฏฺฐิโต เคลญฺญา. ตสฺส เอวํ โหติ – ‘อหํ โข คิลานา วุฏฺฐิโต อจิรวุฏฺฐิโต เคลญฺญา, ฐานํ โข ปเนตํ วิชฺชติ ยํ เม อาพาโธ ปจฺจุทาวตฺเตยฺย, หนฺทาหํ วีริยํ อารภามิ อปฺปตฺตสฺส ปตฺติยา อนธิคตสฺส อธิคมาย อสจฺฉิกตสฺส สจฺฉิกิริยายา’’ติ! โส วีริยํ อารภติ อปฺปตฺตสฺส ปตฺติยา [Pg.214] อนธิคตสฺส อธิคมาย อสจฺฉิกตสฺส สจฺฉิกิริยาย. อิทํ อฏฺฐมํ อารมฺภวตฺถุ.

„Weiterhin, ihr Freunde, ist ein Mönch von einer Krankheit genesen, er ist erst vor Kurzem von der Krankheit aufgestanden. Da denkt er: ‚Ich bin von der Krankheit genesen, erst vor Kurzem bin ich von der Krankheit aufgestanden. Es besteht die Möglichkeit, dass meine Krankheit zurückkehrt. Wohlan, ich will Tatkraft entfalten, um das Unerreichte zu erreichen, das Nicht-Erlangte zu erlangen und das Nicht-Verwirklichte zu verwirklichen!‘ Er entfaltet Tatkraft, um das Unerreichte zu erreichen, das Nicht-Erlangte zu erlangen und das Nicht-Verwirklichte zu verwirklichen. Dies ist der achte Anlass für die Entfaltung von Tatkraft.“

๓๓๖. ‘‘อฏฺฐ ทานวตฺถูนิ. อาสชฺช ทานํ เทติ, ภยา ทานํ เทติ, ‘อทาสิ เม’ติ ทานํ เทติ, ‘ทสฺสติ เม’ติ ทานํ เทติ, ‘สาหุ ทาน’นฺติ ทานํ เทติ, ‘อหํ ปจามิ, อิเม น ปจนฺติ, นารหามิ ปจนฺโต อปจนฺตานํ ทานํ น ทาตุ’นฺติ ทานํ เทติ, ‘อิทํ เม ทานํ ททโต กลฺยาโณ กิตฺติสทฺโท อพฺภุคฺคจฺฉตี’ติ ทานํ เทติ. จิตฺตาลงฺการ-จิตฺตปริกฺขารตฺถํ ทานํ เทติ.

336. „Es gibt acht Anlässe des Gebens: Man gibt spontan bei einer Begegnung; man gibt aus Furcht; man gibt im Gedanken: ‚Er hat mir früher gegeben‘; man gibt im Gedanken: ‚Er wird mir geben‘; man gibt im Gedanken: ‚Geben ist gut‘; man gibt im Gedanken: ‚Ich koche, diese aber kochen nicht; es wäre nicht recht, wenn ich, der ich koche, denen nicht gäbe, die nicht kochen‘; man gibt im Gedanken: ‚Wenn ich dieses Geschenk gebe, verbreitet sich ein guter Ruf über mich‘; man gibt zum Zwecke der Schmückung des Geistes und als Ausrüstung für den Geist.“

๓๓๗. ‘‘อฏฺฐ ทานูปปตฺติโย. อิธาวุโส, เอกจฺโจ ทานํ เทติ สมณสฺส วา พฺราหฺมณสฺส วา อนฺนํ ปานํ วตฺถํ ยานํ มาลาคนฺธวิเลปนํ เสยฺยาวสถปทีเปยฺยํ. โส ยํ เทติ ตํ ปจฺจาสีสติ. โส ปสฺสติ ขตฺติยมหาสาลํ วา พฺราหฺมณมหาสาลํ วา คหปติมหาสาลํ วา ปญฺจหิ กามคุเณหิ สมปฺปิตํ สมงฺคีภูตํ ปริจารยมานํ. ตสฺส เอวํ โหติ – ‘อโห วตาหํ กายสฺส เภทา ปรํ มรณา ขตฺติยมหาสาลานํ วา พฺราหฺมณมหาสาลานํ วา คหปติมหาสาลานํ วา สหพฺยตํ อุปปชฺเชยฺย’นฺติ! โส ตํ จิตฺตํ ทหติ, ตํ จิตฺตํ อธิฏฺฐาติ, ตํ จิตฺตํ ภาเวติ, ตสฺส ตํ จิตฺตํ หีเน วิมุตฺตํ อุตฺตริ อภาวิตํ ตตฺรูปปตฺติยา สํวตฺตติ. ตญฺจ โข สีลวโต วทามิ โน ทุสฺสีลสฺส. อิชฺฌตาวุโส, สีลวโต เจโตปณิธิ วิสุทฺธตฺตา.

337. „Es gibt acht Arten der Wiedergeburt durch Geben. Hier, ihr Freunde, gibt jemand eine Gabe an einen Asketen oder Brahmanen: Speise, Trank, Kleidung, Fahrzeuge, Blumen, Wohlgerüche, Salben, Lagerstätten, Unterkunft und Lampen. Er hofft auf das, was er gibt. Er sieht einen wohlhabenden Adligen, einen wohlhabenden Brahmanen oder einen wohlhabenden Hausvater, der mit den fünf Arten von Sinnenfreuden ausgestattet und versehen ist und diese genießt. Er denkt: ‚O dass ich doch bei der Auflösung des Körpers, nach dem Tode, in die Gemeinschaft wohlhabender Adliger, wohlhabender Brahmanen oder wohlhabender Hausväter gelangen möge!‘ Er hält an diesem Gedanken fest, er festigt diesen Gedanken, er pflegt diesen Gedanken. Da sein Geist auf das Niedere gerichtet und nicht zu Höherem (den Pfaden und Früchten) entwickelt ist, führt dies zur Wiedergeburt an jenem Ort. Dies jedoch sage ich nur von einem Tugendhaften, nicht von einem Tugendlosen. Das Herzensgebet eines Tugendhaften, ihr Freunde, geht aufgrund seiner Reinheit in Erfüllung.“

‘‘ปุน จปรํ, อาวุโส, อิเธกจฺโจ ทานํ เทติ สมณสฺส วา พฺราหฺมณสฺส วา อนฺนํ ปานํ…เป… เสยฺยาวสถปทีเปยฺยํ. โส ยํ เทติ ตํ ปจฺจาสีสติ. ตสฺส สุตํ โหติ – ‘จาตุมหาราชิกา เทวา ทีฆายุกา วณฺณวนฺโต สุขพหุลา’’ติ. ตสฺส เอวํ โหติ – ‘อโห วตาหํ กายสฺส เภทา ปรํ มรณา จาตุมหาราชิกานํ เทวานํ สหพฺยตํ อุปปชฺเชยฺย’’นฺติ! โส ตํ จิตฺตํ ทหติ, ตํ จิตฺตํ อธิฏฺฐาติ, ตํ จิตฺตํ ภาเวติ, ตสฺส ตํ จิตฺตํ หีเน วิมุตฺตํ อุตฺตริ อภาวิตํ ตตฺรูปปตฺติยา สํวตฺตติ. ตญฺจ โข สีลวโต วทามิ โน ทุสฺสีลสฺส. อิชฺฌตาวุโส, สีลวโต เจโตปณิธิ วิสุทฺธตฺตา.

"Wiederum, ihr Freunde, gibt es hier einen gewissen Menschen, der einem Asketen oder einem Brahmanen eine Gabe gibt: Speise, Trank... Lagerstatt, Obdach und Lampenlicht. Er erhofft sich das, was er gibt. Er hat gehört: 'Die Götter der Vier Großkönige sind langlebig, schön und überaus glücklich.' Er denkt: 'O möchte ich doch nach der Auflösung des Körpers, nach dem Tod, in die Gemeinschaft mit den Göttern der Vier Großkönige gelangen!' Er heftet seinen Geist darauf, er festigt seinen Geist darauf, er entfaltet seinen Geist darauf. Jener sein Geist, der dem Niedrigen zugewandt und darüber hinaus nicht zu Pfad und Frucht entfaltet ist, führt zur dortigen Wiedergeburt. Dies sage ich jedoch nur für einen Tugendhaften, nicht für einen Untugendhaften. Das Herzensgebet eines Tugendhaften, ihr Freunde, geht in Erfüllung, weil es rein ist."

‘‘ปุน [Pg.215] จปรํ, อาวุโส, อิเธกจฺโจ ทานํ เทติ สมณสฺส วา พฺราหฺมณสฺส วา อนฺนํ ปานํ…เป… เสยฺยาวสถปทีเปยฺยํ. โส ยํ เทติ ตํ ปจฺจาสีสติ. ตสฺส สุตํ โหติ – ‘ตาวตึสา เทวา…เป… ยามา เทวา…เป… ตุสิตา เทวา …เป… นิมฺมานรตี เทวา…เป… ปรนิมฺมิตวสวตฺตี เทวา ทีฆายุกา วณฺณวนฺโต สุขพหุลา’ติ. ตสฺส เอวํ โหติ – ‘อโห วตาหํ กายสฺส เภทา ปรํ มรณา ปรนิมฺมิตวสวตฺตีนํ เทวานํ สหพฺยตํ อุปปชฺเชยฺย’’นฺติ! โส ตํ จิตฺตํ ทหติ, ตํ จิตฺตํ อธิฏฺฐาติ, ตํ จิตฺตํ ภาเวติ, ตสฺส ตํ จิตฺตํ หีเน วิมุตฺตํ อุตฺตริ อภาวิตํ ตตฺรูปปตฺติยา สํวตฺตติ. ตญฺจ โข สีลวโต วทามิ โน ทุสฺสีลสฺส. อิชฺฌตาวุโส, สีลวโต เจโตปณิธิ วิสุทฺธตฺตา.

"Wiederum, ihr Freunde, gibt es hier einen gewissen Menschen, der eine Gabe gibt... Er hat gehört: 'Die Götter der Dreiunddreißig... die Yāma-Götter... die Tusita-Götter... die Nimmānaratī-Götter... die Paranimmitavasavattī-Götter sind langlebig, schön und überaus glücklich.' Er denkt: 'O möchte ich doch nach der Auflösung des Körpers, nach dem Tod, in die Gemeinschaft mit den Paranimmitavasavattī-Göttern gelangen!' Er heftet seinen Geist darauf, er festigt seinen Geist darauf, er entfaltet seinen Geist darauf. Jener sein Geist, der dem Niedrigen zugewandt und darüber hinaus nicht zu Pfad und Frucht entfaltet ist, führt zur dortigen Wiedergeburt. Dies sage ich jedoch nur für einen Tugendhaften, nicht für einen Untugendhaften. Das Herzensgebet eines Tugendhaften, ihr Freunde, geht in Erfüllung, weil es rein ist."

‘‘ปุน จปรํ, อาวุโส, อิเธกจฺโจ ทานํ เทติ สมณสฺส วา พฺราหฺมณสฺส วา อนฺนํ ปานํ วตฺถํ ยานํ มาลาคนฺธวิเลปนํ เสยฺยาวสถปทีเปยฺยํ. โส ยํ เทติ ตํ ปจฺจาสีสติ. ตสฺส สุตํ โหติ – ‘พฺรหฺมกายิกา เทวา ทีฆายุกา วณฺณวนฺโต สุขพหุลา’ติ. ตสฺส เอวํ โหติ – ‘อโห วตาหํ กายสฺส เภทา ปรํ มรณา พฺรหฺมกายิกานํ เทวานํ สหพฺยตํ อุปปชฺเชยฺย’นฺติ! โส ตํ จิตฺตํ ทหติ, ตํ จิตฺตํ อธิฏฺฐาติ, ตํ จิตฺตํ ภาเวติ, ตสฺส ตํ จิตฺตํ หีเน วิมุตฺตํ อุตฺตริ อภาวิตํ ตตฺรูปปตฺติยา สํวตฺตติ. ตญฺจ โข สีลวโต วทามิ โน ทุสฺสีลสฺส; วีตราคสฺส โน สราคสฺส. อิชฺฌตาวุโส, สีลวโต เจโตปณิธิ วีตราคตฺตา.

"Wiederum, ihr Freunde, gibt es hier einen gewissen Menschen, der einem Asketen oder einem Brahmanen eine Gabe gibt: Speise, Trank, Gewand, Fahrzeug, Blumenkranz, Wohlgeruch und Salbe, Lagerstatt, Obdach und Lampenlicht. Er erhofft sich das, was er gibt. Er hat gehört: 'Die Götter der Brahma-Schar sind langlebig, schön und überaus glücklich.' Er denkt: 'O möchte ich doch nach der Auflösung des Körpers, nach dem Tod, in die Gemeinschaft mit den Göttern der Brahma-Schar gelangen!' Er heftet seinen Geist darauf, er festigt seinen Geist darauf, er entfaltet seinen Geist darauf. Jener sein Geist, der dem Niedrigen zugewandt und darüber hinaus nicht zu Pfad und Frucht entfaltet ist, führt zur dortigen Wiedergeburt. Dies sage ich für einen Tugendhaften, nicht für einen Untugendhaften; für einen Leidenschaftslosen, nicht für einen Leidenschaftlichen. Das Herzensgebet eines Tugendhaften, ihr Freunde, geht in Erfüllung, weil es leidenschaftslos ist."

‘‘อฏฺฐ ปริสา – ขตฺติยปริสา, พฺราหฺมณปริสา, คหปติปริสา, สมณปริสา, จาตุมหาราชิกปริสา, ตาวตึสปริสา, มารปริสา, พฺรหฺมปริสา.

"Acht Versammlungen: die Versammlung der Adligen, die Versammlung der Brahmanen, die Versammlung der Hausväter, die Versammlung der Asketen, die Versammlung der Götter der Vier Großkönige, die Versammlung der Götter der Dreiunddreißig, die Versammlung Māras, die Versammlung Brahmas."

‘‘อฏฺฐ โลกธมฺมา – ลาโภ จ, อลาโภ จ, ยโส จ, อยโส จ, นินฺทา จ, ปสํสา จ, สุขญฺจ, ทุกฺขญฺจ.

"Acht weltliche Gegebenheiten: Gewinn und Verlust, Ruhm und Schande, Tadel und Lob, Glück und Leid."

๓๓๘. ‘‘อฏฺฐ อภิภายตนานิ. อชฺฌตฺตํ รูปสญฺญี เอโก พหิทฺธา รูปานิ ปสฺสติ ปริตฺตานิ สุวณฺณทุพฺพณฺณานิ, ‘ตานิ อภิภุยฺย ชานามิ ปสฺสามี’ติ เอวํสญฺญี โหติ. อิทํ ปฐมํ อภิภายตนํ.

338. "Acht Gebiete der Überwindung. Einer, der im Inneren Formen wahrnimmt, sieht im Außen begrenzte Formen, schöne oder hässliche; diese überwindend, hat er die Wahrnehmung: 'Ich weiß, ich sehe'. Dies ist das erste Gebiet der Überwindung."

‘‘อชฺฌตฺตํ [Pg.216] รูปสญฺญี เอโก พหิทฺธา รูปานิ ปสฺสติ อปฺปมาณานิ สุวณฺณทุพฺพณฺณานิ, ‘ตานิ อภิภุยฺย ชานามิ ปสฺสามี’ติ – เอวํสญฺญี โหติ. อิทํ ทุติยํ อภิภายตนํ.

"Einer, der im Inneren Formen wahrnimmt, sieht im Außen unermessliche Formen, schöne oder hässliche; diese überwindend, hat er die Wahrnehmung: 'Ich weiß, ich sehe'. Dies ist das zweite Gebiet der Überwindung."

‘‘อชฺฌตฺตํ อรูปสญฺญี เอโก พหิทฺธา รูปานิ ปสฺสติ ปริตฺตานิ สุวณฺณทุพฺพณฺณานิ, ‘ตานิ อภิภุยฺย ชานามิ ปสฺสามี’ติ เอวํสญฺญี โหติ. อิทํ ตติยํ อภิภายตนํ.

"Einer, der im Inneren keine Formen wahrnimmt, sieht im Außen begrenzte Formen, schöne oder hässliche; diese überwindend, hat er die Wahrnehmung: 'Ich weiß, ich sehe'. Dies ist das dritte Gebiet der Überwindung."

‘‘อชฺฌตฺตํ อรูปสญฺญี เอโก พหิทฺธา รูปานิ ปสฺสติ อปฺปมาณานิ สุวณฺณทุพฺพณฺณานิ, ‘ตานิ อภิภุยฺย ชานามิ ปสฺสามี’ติ เอวํสญฺญี โหติ. อิทํ จตุตฺถํ อภิภายตนํ.

"Einer, der im Inneren keine Formen wahrnimmt, sieht im Außen unermessliche Formen, schöne oder hässliche; diese überwindend, hat er die Wahrnehmung: 'Ich weiß, ich sehe'. Dies ist das vierte Gebiet der Überwindung."

‘‘อชฺฌตฺตํ อรูปสญฺญี เอโก พหิทฺธา รูปานิ ปสฺสติ นีลานิ นีลวณฺณานิ นีลนิทสฺสนานิ นีลนิภาสานิ. เสยฺยถาปิ นาม อุมาปุปฺผํ นีลํ นีลวณฺณํ นีลนิทสฺสนํ นีลนิภาสํ, เสยฺยถา วา ปน ตํ วตฺถํ พาราณเสยฺยกํ อุภโตภาควิมฏฺฐํ นีลํ นีลวณฺณํ นีลนิทสฺสนํ นีลนิภาสํ. เอวเมว อชฺฌตฺตํ อรูปสญฺญี เอโก พหิทฺธา รูปานิ ปสฺสติ นีลานิ นีลวณฺณานิ นีลนิทสฺสนานิ นีลนิภาสานิ, ‘ตานิ อภิภุยฺย ชานามิ ปสฺสามี’ติ เอวํสญฺญี โหติ. อิทํ ปญฺจมํ อภิภายตนํ.

"Einer, der im Inneren keine Formen wahrnimmt, sieht im Außen blaue Formen, von blauer Farbe, blauem Aussehen, blauem Glanz. Wie etwa eine Umā-Blume blau ist, von blauer Farbe, blauem Aussehen, blauem Glanz; oder wie ein Tuch aus Benares, das beidseitig geglättet ist, blau ist, von blauer Farbe, blauem Aussehen, blauem Glanz; ebenso sieht einer, der im Inneren keine Formen wahrnimmt, im Außen blaue Formen, von blauer Farbe, blauem Aussehen, blauem Glanz; diese überwindend, hat er die Wahrnehmung: 'Ich weiß, ich sehe'. Dies ist das fünfte Gebiet der Überwindung."

‘‘อชฺฌตฺตํ อรูปสญฺญี เอโก พหิทฺธา รูปานิ ปสฺสติ ปีตานิ ปีตวณฺณานิ ปีตนิทสฺสนานิ ปีตนิภาสานิ. เสยฺยถาปิ นาม กณิการปุปฺผํ ปีตํ ปีตวณฺณํ ปีตนิทสฺสนํ ปีตนิภาสํ, เสยฺยถา วา ปน ตํ วตฺถํ พาราณเสยฺยกํ อุภโตภาควิมฏฺฐํ ปีตํ ปีตวณฺณํ ปีตนิทสฺสนํ ปีตนิภาสํ. เอวเมว อชฺฌตฺตํ อรูปสญฺญี เอโก พหิทฺธา รูปานิ ปสฺสติ ปีตานิ ปีตวณฺณานิ ปีตนิทสฺสนานิ ปีตนิภาสานิ, ‘ตานิ อภิภุยฺย ชานามิ ปสฺสามี’ติ เอวํสญฺญี โหติ. อิทํ ฉฏฺฐํ อภิภายตนํ.

"Einer, der im Inneren keine Formen wahrnimmt, sieht im Außen gelbe Formen, von gelber Farbe, gelbem Aussehen, gelbem Glanz. Wie etwa eine Kaṇikāra-Blume gelb ist, von gelber Farbe, gelbem Aussehen, gelbem Glanz; oder wie ein Tuch aus Benares, das beidseitig geglättet ist, gelb ist, von gelber Farbe, gelbem Aussehen, gelbem Glanz; ebenso sieht einer, der im Inneren keine Formen wahrnimmt, im Außen gelbe Formen, von gelber Farbe, gelbem Aussehen, gelbem Glanz; diese überwindend, hat er die Wahrnehmung: 'Ich weiß, ich sehe'. Dies ist das sechste Gebiet der Überwindung."

‘‘อชฺฌตฺตํ อรูปสญฺญี เอโก พหิทฺธา รูปานิ ปสฺสติ โลหิตกานิ โลหิตกวณฺณานิ โลหิตกนิทสฺสนานิ โลหิตกนิภาสานิ. เสยฺยถาปิ นาม พนฺธุชีวกปุปฺผํ โลหิตกํ โลหิตกวณฺณํ โลหิตกนิทสฺสนํ โลหิตกนิภาสํ, เสยฺยถา วา ปน ตํ วตฺถํ พาราณเสยฺยกํ อุภโตภาควิมฏฺฐํ โลหิตกํ โลหิตกวณฺณํ โลหิตกนิทสฺสนํ โลหิตกนิภาสํ. เอวเมว อชฺฌตฺตํ อรูปสญฺญี เอโก [Pg.217] พหิทฺธา รูปานิ ปสฺสติ โลหิตกานิ โลหิตกวณฺณานิ โลหิตกนิทสฺสนานิ โลหิตกนิภาสานิ, ‘ตานิ อภิภุยฺย ชานามิ ปสฺสามี’ติ เอวํสญฺญี โหติ. อิทํ สตฺตมํ อภิภายตนํ.

Da nimmt jemand, der innerlich keine Formen wahrnimmt, äußerlich rote Formen wahr, von roter Farbe, mit rotem Aussehen, mit rotem Glanz. So wie eine Bandhujīvaka-Blume rot ist, von roter Farbe, mit rotem Aussehen, mit rotem Glanz; oder wie ein Tuch aus Benares, das auf beiden Seiten fein geglättet ist und rot ist, von roter Farbe, mit rotem Aussehen, mit rotem Glanz. Ebenso nimmt jemand, der innerlich keine Formen wahrnimmt, äußerlich rote Formen wahr, von roter Farbe, mit rotem Aussehen, mit rotem Glanz. Er hat die Wahrnehmung: ‚Diese überwindend, weiß ich, sehe ich.‘ Dies ist das siebte Gebiet der Überwindung.

‘‘อชฺฌตฺตํ อรูปสญฺญี เอโก พหิทฺธา รูปานิ ปสฺสติ โอทาตานิ โอทาตวณฺณานิ โอทาตนิทสฺสนานิ โอทาตนิภาสานิ. เสยฺยถาปิ นาม โอสธิตารกา โอทาตา โอทาตวณฺณา โอทาตนิทสฺสนา โอทาตนิภาสา, เสยฺยถา วา ปน ตํ วตฺถํ พาราณเสยฺยกํ อุภโตภาควิมฏฺฐํ โอทาตํ โอทาตวณฺณํ โอทาตนิทสฺสนํ โอทาตนิภาสํ. เอวเมว อชฺฌตฺตํ อรูปสญฺญี เอโก พหิทฺธา รูปานิ ปสฺสติ โอทาตานิ โอทาตวณฺณานิ โอทาตนิทสฺสนานิ โอทาตนิภาสานิ, ‘ตานิ อภิภุยฺย ชานามิ ปสฺสามี’ติ เอวํสญฺญี โหติ. อิทํ อฏฺฐมํ อภิภายตนํ.

Da nimmt jemand, der innerlich keine Formen wahrnimmt, äußerlich weiße Formen wahr, von weißer Farbe, mit weißem Aussehen, mit weißem Glanz. So wie der Morgenstern weiß ist, von weißer Farbe, mit weißem Aussehen, mit weißem Glanz; oder wie ein Tuch aus Benares, das auf beiden Seiten fein geglättet ist und weiß ist, von weißer Farbe, mit weißem Aussehen, mit weißem Glanz. Ebenso nimmt jemand, der innerlich keine Formen wahrnimmt, äußerlich weiße Formen wahr, von weißer Farbe, mit weißem Aussehen, mit weißem Glanz. Er hat die Wahrnehmung: ‚Diese überwindend, weiß ich, sehe ich.‘ Dies ist das achte Gebiet der Überwindung.

๓๓๙. ‘‘อฏฺฐ วิโมกฺขา. รูปี รูปานิ ปสฺสติ. อยํ ปฐโม วิโมกฺโข.

339. Acht Befreiungen: Jemand, der Formen besitzt, sieht Formen. Dies ist die erste Befreiung.

‘‘อชฺฌตฺตํ อรูปสญฺญี พหิทฺธา รูปานิ ปสฺสติ. อยํ ทุติโย วิโมกฺโข.

Jemand, der innerlich keine Formen wahrnimmt, sieht äußerlich Formen. Dies ist die zweite Befreiung.

‘‘สุภนฺเตว อธิมุตฺโต โหติ. อยํ ตติโย วิโมกฺโข.

Man ist allein auf das Schöne ausgerichtet. Dies ist die dritte Befreiung.

‘‘สพฺพโส รูปสญฺญานํ สมติกฺกมา ปฏิฆสญฺญานํ อตฺถงฺคมา นานตฺตสญฺญานํ อมนสิการา ‘อนนฺโต อากาโส’ติ อากาสานญฺจายตนํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ. อยํ จตุตฺโถ วิโมกฺโข.

Durch das vollständige Überwinden der Formwahrnehmungen, durch das Schwinden der Wahrnehmungen eines Widerstandes und durch das Nicht-Beachten der Wahrnehmungen der Vielheit gelangt man mit der Vorstellung ‚unendlich ist der Raum‘ in das Gebiet der Raumunendlichkeit und verweilt darin. Dies ist die vierte Befreiung.

‘‘สพฺพโส อากาสานญฺจายตนํ สมติกฺกมฺม ‘อนนฺตํ วิญฺญาณ’นฺติ วิญฺญาณญฺจายตนํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ. อยํ ปญฺจโม วิโมกฺโข.

Durch das vollständige Überwinden des Gebiets der Raumunendlichkeit gelangt man mit der Vorstellung ‚unendlich ist das Bewusstsein‘ in das Gebiet der Bewusstseinsunendlichkeit und verweilt darin. Dies ist die fünfte Befreiung.

‘‘สพฺพโส วิญฺญาณญฺจายตนํ สมติกฺกมฺม ‘นตฺถิ กิญฺจี’ติ อากิญฺจญฺญายตนํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ. อยํ ฉฏฺโฐ วิโมกฺโข.

Durch das vollständige Überwinden des Gebiets der Bewusstseinsunendlichkeit gelangt man mit der Vorstellung ‚da ist nichts mehr‘ in das Gebiet der Nichtsheit und verweilt darin. Dies ist die sechste Befreiung.

‘‘สพฺพโส อากิญฺจญฺญายตนํ สมติกฺกมฺม เนวสญฺญานาสญฺญายตนํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ. อยํ สตฺตโม วิโมกฺโข.

Durch das vollständige Überwinden des Gebiets der Nichtsheit gelangt man in das Gebiet von weder Wahrnehmung noch Nicht-Wahrnehmung und verweilt darin. Dies ist die siebte Befreiung.

‘‘สพฺพโส เนวสญฺญานาสญฺญายตนํ สมติกฺกมฺม สญฺญาเวทยิต นิโรธํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ. อยํ อฏฺฐโม วิโมกฺโข.

Durch das vollständige Überwinden des Gebiets von weder Wahrnehmung noch Nicht-Wahrnehmung gelangt man in das Erlöschen von Wahrnehmung und Empfindung und verweilt darin. Dies ist die achte Befreiung.

‘‘อิเม [Pg.218] โข, อาวุโส, เตน ภควตา ชานตา ปสฺสตา อรหตา สมฺมาสมฺพุทฺเธน อฏฺฐ ธมฺมา สมฺมทกฺขาตา; ตตฺถ สพฺเพเหว สงฺคายิตพฺพํ…เป… อตฺถาย หิตาย สุขาย เทวมนุสฺสานํ.

Diese acht Dinge, ihr Freunde, sind von jenem Erhabenen, der erkennt und sieht, dem Heiligen, dem vollkommen Erwachten, recht verkündet worden; darin sollten alle gemeinsam eine Rezitation abhalten... zum Nutzen, zum Heil und zum Glück für Götter und Menschen.

นวกํ

Die Neuner-Gruppe

๓๔๐. ‘‘อตฺถิ โข, อาวุโส, เตน ภควตา ชานตา ปสฺสตา อรหตา สมฺมาสมฺพุทฺเธน นว ธมฺมา สมฺมทกฺขาตา; ตตฺถ สพฺเพเหว สงฺคายิตพฺพํ…เป… อตฺถาย หิตาย สุขาย เทวมนุสฺสานํ. กตเม นว?

340. Es gibt, ihr Freunde, neun Dinge, die von jenem Erhabenen, der erkennt und sieht, dem Heiligen, dem vollkommen Erwachten, recht verkündet worden sind; darin sollten alle gemeinsam eine Rezitation abhalten... zum Nutzen, zum Heil und zum Glück für Götter und Menschen. Welche neun sind das?

‘‘นว อาฆาตวตฺถูนิ. ‘อนตฺถํ เม อจรี’ติ อาฆาตํ พนฺธติ; ‘อนตฺถํ เม จรตี’ติ อาฆาตํ พนฺธติ; ‘อนตฺถํ เม จริสฺสตี’ติ อาฆาตํ พนฺธติ; ‘ปิยสฺส เม มนาปสฺส อนตฺถํ อจรี’ติ อาฆาตํ พนฺธติ…เป… อนตฺถํ จรตีติ อาฆาตํ พนฺธติ…เป… อนตฺถํ จริสฺสตีติ อาฆาตํ พนฺธติ; ‘อปฺปิยสฺส เม อมนาปสฺส อตฺถํ อจรี’ติ อาฆาตํ พนฺธติ…เป… อตฺถํ จรตีติ อาฆาตํ พนฺธติ…เป… อตฺถํ จริสฺสตีติ อาฆาตํ พนฺธติ.

Neun Gründe für Groll: ‚Er hat mir Unheil zugefügt‘, so hegt er Groll; ‚Er fügt mir Unheil zu‘, so hegt er Groll; ‚Er wird mir Unheil zufügen‘, so hegt er Groll. ‚Einem mir lieben und angenehmen Menschen hat er Unheil zugefügt‘... fügt er Unheil zu... wird er Unheil zufügen, so hegt er Groll. ‚Einem mir unlieben und unangenehmen Menschen hat er Gutes getan‘... tut er Gutes... wird er Gutes tun, so hegt er Groll.

‘‘นว อาฆาตปฏิวินยา. ‘อนตฺถํ เม อจริ, ตํ กุเตตฺถ ลพฺภา’ติ อาฆาตํ ปฏิวิเนติ; ‘อนตฺถํ เม จรติ, ตํ กุเตตฺถ ลพฺภา’ติ อาฆาตํ ปฏิวิเนติ; ‘อนตฺถํ เม จริสฺสติ, ตํ กุเตตฺถ ลพฺภา’ติ อาฆาตํ ปฏิวิเนติ; ‘ปิยสฺส เม มนาปสฺส อนตฺถํ อจริ…เป… อนตฺถํ จรติ…เป… อนตฺถํ จริสฺสติ, ตํ กุเตตฺถ ลพฺภา’ติ อาฆาตํ ปฏิวิเนติ; ‘อปฺปิยสฺส เม อมนาปสฺส อตฺถํ อจริ…เป… อตฺถํ จรติ…เป… อตฺถํ จริสฺสติ, ตํ กุเตตฺถ ลพฺภา’ติ อาฆาตํ ปฏิวิเนติ.

Neun Wege zur Überwindung des Grolls: ‚Er hat mir Unheil zugefügt – wie könnte man das hier [bei ihm] anders erwarten?‘, so vertreibt er den Groll. ‚Er fügt mir Unheil zu – wie könnte man das hier anders erwarten?‘, so vertreibt er den Groll. ‚Er wird mir Unheil zufügen – wie könnte man das hier anders erwarten?‘, so vertreibt er den Groll. ‚Einem mir lieben und angenehmen Menschen hat er Unheil zugefügt... fügt er Unheil zu... wird er Unheil zufügen – wie könnte man das hier anders erwarten?‘, so vertreibt er den Groll. ‚Einem mir unlieben und unangenehmen Menschen hat er Gutes getan... tut er Gutes... wird er Gutes tun – wie könnte man das hier anders erwarten?‘, so vertreibt er den Groll.

๓๔๑. ‘‘นว สตฺตาวาสา. สนฺตาวุโส, สตฺตา นานตฺตกายา นานตฺตสญฺญิโน, เสยฺยถาปิ มนุสฺสา เอกจฺเจ จ เทวา เอกจฺเจ จ วินิปาติกา. อยํ ปฐโม สตฺตาวาโส.

341. Neun Wohnstätten der Wesen: Es gibt, ihr Freunde, Wesen mit verschiedenartigen Körpern und verschiedenartigen Wahrnehmungen, wie zum Beispiel die Menschen, einige Götter und einige in niederen Welten Geborene. Dies ist die erste Wohnstätte der Wesen.

‘‘สนฺตาวุโส, สตฺตา นานตฺตกายา เอกตฺตสญฺญิโน, เสยฺยถาปิ เทวา พฺรหฺมกายิกา ปฐมาภินิพฺพตฺตา. อยํ ทุติโย สตฺตาวาโส.

Es gibt, ihr Freunde, Wesen mit verschiedenartigen Körpern und einheitlicher Wahrnehmung, wie zum Beispiel die Götter aus der Schar des Brahmā, die dort zum ersten Mal wiedergeboren wurden. Dies ist die zweite Wohnstätte der Wesen.

‘‘สนฺตาวุโส, สตฺตา เอกตฺตกายา นานตฺตสญฺญิโน, เสยฺยถาปิ เทวา อาภสฺสรา. อยํ ตติโย สตฺตาวาโส.

Es gibt, ihr Freunde, Wesen mit einheitlichem Körper und verschiedenartigen Wahrnehmungen, wie zum Beispiel die Ābhassara-Götter. Dies ist die dritte Wohnstätte der Wesen.

‘‘สนฺตาวุโส[Pg.219], สตฺตา เอกตฺตกายา เอกตฺตสญฺญิโน, เสยฺยถาปิ เทวา สุภกิณฺหา. อยํ จตุตฺโถ สตฺตาวาโส.

Es gibt, ihr Freunde, Wesen mit einheitlichem Körper und einheitlicher Wahrnehmung, wie zum Beispiel die Subhakiṇha-Götter. Dies ist die vierte Wohnstätte der Wesen.

‘‘สนฺตาวุโส, สตฺตา อสญฺญิโน อปฺปฏิสํเวทิโน, เสยฺยถาปิ เทวา อสญฺญสตฺตา. อยํ ปญฺจโม สตฺตาวาโส.

Es gibt, ihr Freunde, Wesen ohne Wahrnehmung und ohne Empfindung, wie zum Beispiel die wahrnehmungslosen Götter. Dies ist die fünfte Wohnstätte der Wesen.

‘‘สนฺตาวุโส, สตฺตา สพฺพโส รูปสญฺญานํ สมติกฺกมา ปฏิฆสญฺญานํ อตฺถงฺคมา นานตฺตสญฺญานํ อมนสิการา ‘อนนฺโต อากาโส’ติ อากาสานญฺจายตนูปคา. อยํ ฉฏฺโฐ สตฺตาวาโส.

Es gibt, ihr Freunde, Wesen, die durch das vollständige Überwinden der Formwahrnehmungen, durch das Schwinden der Wahrnehmungen eines Widerstandes und durch das Nicht-Beachten der Wahrnehmungen der Vielheit mit der Vorstellung ‚unendlich ist der Raum‘ in das Gebiet der Raumunendlichkeit gelangt sind. Dies ist die sechste Wohnstätte der Wesen.

‘‘สนฺตาวุโส, สตฺตา สพฺพโส อากาสานญฺจายตนํ สมติกฺกมฺม ‘อนนฺตํ วิญฺญาณ’นฺติ วิญฺญาณญฺจายตนูปคา. อยํ สตฺตโม สตฺตาวาโส.

Es gibt, ihr Freunde, Wesen, die durch das vollständige Überwinden des Gebiets der Raumunendlichkeit mit der Vorstellung ‚unendlich ist das Bewusstsein‘ in das Gebiet der Bewusstseinsunendlichkeit gelangt sind. Dies ist die siebte Wohnstätte der Wesen.

‘‘สนฺตาวุโส, สตฺตา สพฺพโส วิญฺญาณญฺจายตนํ สมติกฺกมฺม ‘นตฺถิ กิญฺจี’ติ อากิญฺจาญฺญายตนูปคา. อยํ อฏฺฐโม สตฺตาวาโส.

„Es gibt, Freunde, Wesen, die durch das vollständige Überwinden der Sphäre der Bewusstseinsunendlichkeit mit der Wahrnehmung ‚Es gibt nichts‘ in die Sphäre der Nichtheit eingegangen sind. Dies ist die achte Wohnstätte der Wesen.“

‘‘สนฺตาวุโส, สตฺตา สพฺพโส อากิญฺจญฺญายตนํ สมติกฺกมฺม เนวสญฺญานาสญฺญายตนูปคา. อยํ นวโม สตฺตาวาโส.

„Es gibt, Freunde, Wesen, die durch das vollständige Überwinden der Sphäre der Nichtheit in die Sphäre von Weder-Wahrnehmung-noch-Nicht-Wahrnehmung eingegangen sind. Dies ist die neunte Wohnstätte der Wesen.“

๓๔๒. ‘‘นว อกฺขณา อสมยา พฺรหฺมจริยวาสาย. อิธาวุโส, ตถาคโต จ โลเก อุปฺปนฺโน โหติ อรหํ สมฺมาสมฺพุทฺโธ, ธมฺโม จ เทสิยติ โอปสมิโก ปรินิพฺพานิโก สมฺโพธคามี สุคตปฺปเวทิโต. อยญฺจ ปุคฺคโล นิรยํ อุปปนฺโน โหติ. อยํ ปฐโม อกฺขโณ อสมโย พฺรหฺมจริยวาสาย.

342. „Es gibt neun unpassende Momente und Gelegenheiten für das Führen des heiligen Lebens. Hierbei, Freunde, ist ein Tathāgata in der Welt erschienen, ein Ehrwürdiger, ein vollkommen Erleuchteter, und die Lehre wird verkündet, die zum Frieden führt, zum vollkommenen Erlöschen, zur Erleuchtung führt und die vom Sugata dargelegt wurde. Aber diese Person ist in der Hölle wiedergeboren. Dies ist der erste unpassende Moment und die unpassende Gelegenheit für das Führen des heiligen Lebens.“

‘‘ปุน จปรํ, อาวุโส, ตถาคโต จ โลเก อุปฺปนฺโน โหติ อรหํ สมฺมาสมฺพุทฺโธ, ธมฺโม จ เทสิยติ โอปสมิโก ปรินิพฺพานิโก สมฺโพธคามี สุคตปฺปเวทิโต. อยญฺจ ปุคฺคโล ติรจฺฉานโยนึ อุปปนฺโน โหติ. อยํ ทุติโย อกฺขโณ อสมโย พฺรหฺมจริยวาสาย.

„Ferner, Freunde, ist ein Tathāgata in der Welt erschienen, ein Ehrwürdiger, ein vollkommen Erleuchteter, und die Lehre wird verkündet, die zum Frieden führt, zum vollkommenen Erlöschen, zur Erleuchtung führt und die vom Sugata dargelegt wurde. Aber diese Person ist im Tierreich wiedergeboren. Dies ist der zweite unpassende Moment und die unpassende Gelegenheit für das Führen des heiligen Lebens.“

‘‘ปุน จปรํ…เป… เปตฺติวิสยํ อุปปนฺโน โหติ. อยํ ตติโย อกฺขโณ อสมโย พฺรหฺมจริยวาสาย.

„Ferner ... ist sie im Bereich der Hungergeister wiedergeboren. Dies ist der dritte unpassende Moment und die unpassende Gelegenheit für das Führen des heiligen Lebens.“

‘‘ปุน [Pg.220] จปรํ…เป… อสุรกายํ อุปปนฺโน โหติ. อยํ จตุตฺโถ อกฺขโณ อสมโย พฺรหฺมจริยวาสาย.

„Ferner ... ist sie in der Schar der Asuras wiedergeboren. Dies ist der vierte unpassende Moment und die unpassende Gelegenheit für das Führen des heiligen Lebens.“

‘‘ปุน จปรํ…เป… อญฺญตรํ ทีฆายุกํ เทวนิกายํ อุปปนฺโน โหติ. อยํ ปญฺจโม อกฺขโณ อสมโย พฺรหฺมจริยวาสาย.

„Ferner ... ist sie in einer bestimmten Schar langlebiger Götter (wie den wahrnehmungslosen Wesen) wiedergeboren. Dies ist der fünfte unpassende Moment und die unpassende Gelegenheit für das Führen des heiligen Lebens.“

‘‘ปุน จปรํ…เป… ปจฺจนฺติเมสุ ชนปเทสุ ปจฺจาชาโต โหติ มิลกฺเขสุ อวิญฺญาตาเรสุ, ยตฺถ นตฺถิ คติ ภิกฺขูนํ ภิกฺขุนีนํ อุปาสกานํ อุปาสิกานํ. อยํ ฉฏฺโฐ อกฺขโณ อสมโย พฺรหฺมจริยวาสาย.

„Ferner ... ist sie in den fernen Grenzgebieten unter barbarischen Völkern wiedergeboren, die die Wahrheit nicht erkennen können, wo es keinen Zugang für Mönche, Nonnen, Laienanhänger oder Laienanhängerinnen gibt. Dies ist der sechste unpassende Moment und die unpassende Gelegenheit für das Führen des heiligen Lebens.“

‘‘ปุน จปรํ…เป… มชฺฌิเมสุ ชนปเทสุ ปจฺจาชาโต โหติ. โส จ โหติ มิจฺฉาทิฏฺฐิโก วิปรีตทสฺสโน – ‘นตฺถิ ทินฺนํ, นตฺถิ ยิฏฺฐํ, นตฺถิ หุตํ, นตฺถิ สุกตทุกฺกฏานํ กมฺมานํ ผลํ วิปาโก, นตฺถิ อยํ โลโก, นตฺถิ ปโร โลโก, นตฺถิ มาตา, นตฺถิ ปิตา, นตฺถิ สตฺตา โอปปาติกา, นตฺถิ โลเก สมณพฺราหฺมณา สมฺมคฺคตา สมฺมาปฏิปนฺนา เย อิมญฺจ โลกํ ปรญฺจ โลกํ สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา ปเวเทนฺตี’ติ. อยํ สตฺตโม อกฺขโณ อสมโย พฺรหฺมจริยวาสาย.

„Ferner ... ist sie in den mittleren Gebieten wiedergeboren, aber sie hat falsche Ansichten und eine verkehrte Sichtweise: ‚Es gibt kein Geben, kein Opfer, keine Darbringung; es gibt keine Frucht oder Vergeltung für gute oder schlechte Taten; es gibt nicht diese Welt, nicht die jenseitige Welt; es gibt keine Mutter, keinen Vater; es gibt keine spontan geborenen Wesen; es gibt in der Welt keine Asketen und Brahmanen, die den rechten Pfad gegangen sind und sich recht verhalten, die diese Welt und die jenseitige Welt aus eigener höherer Erkenntnis verwirklicht haben und verkünden.‘ Dies ist der siebte unpassende Moment und die unpassende Gelegenheit für das Führen des heiligen Lebens.“

‘‘ปุน จปรํ…เป… มชฺฌิเมสุ ชนปเทสุ ปจฺจาชาโต โหติ. โส จ โหติ ทุปฺปญฺโญ ชโฬ เอฬมูโค, นปฺปฏิพโล สุภาสิตทุพฺภาสิตานมตฺถมญฺญาตุํ. อยํ อฏฺฐโม อกฺขโณ อสมโย พฺรหฺมจริยวาสาย.

„Ferner ... ist sie in den mittleren Gebieten wiedergeboren, aber sie ist ohne Weisheit, dumm, taubstumm und unfähig, die Bedeutung des gut oder schlecht Gesagten zu verstehen. Dies ist der achte unpassende Moment und die unpassende Gelegenheit für das Führen des heiligen Lebens.“

‘‘ปุน จปรํ, อาวุโส, ตถาคโต จ โลเก น อุปฺปนฺโน โหติ อรหํ สมฺมาสมฺพุทฺโธ, ธมฺโม จ น เทสิยติ โอปสมิโก ปรินิพฺพานิโก สมฺโพธคามี สุคตปฺปเวทิโต. อยญฺจ ปุคฺคโล มชฺฌิเมสุ ชนปเทสุ ปจฺจาชาโต โหติ, โส จ โหติ ปญฺญวา อชโฬ อเนฬมูโค, ปฏิพโล สุภาสิต-ทุพฺภาสิตานมตฺถมญฺญาตุํ. อยํ นวโม อกฺขโณ อสมโย พฺรหฺมจริยวาสาย.

„Ferner, Freunde, ist kein Tathāgata in der Welt erschienen, kein Ehrwürdiger, kein vollkommen Erleuchteter, und die Lehre wird nicht verkündet, die zum Frieden führt, zum vollkommenen Erlöschen, zur Erleuchtung führt und die vom Sugata dargelegt wurde. Aber diese Person ist in den mittleren Gebieten wiedergeboren, und sie ist weise, nicht dumm, nicht taubstumm und fähig, die Bedeutung des gut oder schlecht Gesagten zu verstehen. Dies ist der neunte unpassende Moment und die unpassende Gelegenheit für das Führen des heiligen Lebens.“

๓๔๓. ‘‘นว อนุปุพฺพวิหารา. อิธาวุโส, ภิกฺขุ วิวิจฺเจว กาเมหิ วิวิจฺจ อกุสเลหิ ธมฺเมหิ สวิตกฺกํ สวิจารํ วิเวกชํ ปีติสุขํ ปฐมํ ฌานํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ. วิตกฺกวิจารานํ วูปสมา…เป… ทุติยํ ฌานํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ. ปีติยา จ วิราคา…เป… ตติยํ ฌานํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ. สุขสฺส จ ปหานา [Pg.221] …เป… จตุตฺถํ ฌานํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ. สพฺพโส รูปสญฺญานํ สมติกฺกมา…เป… อากาสานญฺจายตนํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ. สพฺพโส อากาสานญฺจายตนํ สมติกฺกมฺม ‘อนนฺตํ วิญฺญาณ’นฺติ วิญฺญาณญฺจายตนํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ. สพฺพโส วิญฺญาณญฺจายตนํ สมติกฺกมฺม ‘นตฺถิ กิญฺจี’ติ อากิญฺจญฺญายตนํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ. สพฺพโส อากิญฺจญฺญายตนํ สมติกฺกมฺม เนวสญฺญานาสญฺญายตนํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ. สพฺพโส เนวสญฺญานาสญฺญายตนํ สมติกฺกมฺม สญฺญาเวทยิตนิโรธํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ.

343. „Es gibt neun stufenweise Verweilzustände. Hierbei, Freunde, tritt ein Mönch, ganz abgeschieden von den Sinnengenüssen, abgeschieden von unheilsamen Geisteszuständen, in die erste Vertiefung ein, die mit Gedankenfassung und diskursivem Denken verbunden ist, aus der Abgeschiedenheit geboren und von Entzücken und Glückseligkeit erfüllt, und verweilt darin. Mit dem Zurücktreten von Gedankenfassung und diskursivem Denken tritt er in die zweite Vertiefung ein. Mit dem Schwinden des Entzückens tritt er in die dritte Vertiefung ein. Mit dem Aufgeben von Glück und Leid tritt er in die vierte Vertiefung ein. Durch das vollständige Überwinden der Formwahrnehmungen tritt er in die Sphäre der Raumunendlichkeit ein. Durch das vollständige Überwinden der Sphäre der Raumunendlichkeit, mit der Wahrnehmung ‚unendlich ist das Bewusstsein‘, tritt er in die Sphäre der Bewusstseinsunendlichkeit ein. Durch das vollständige Überwinden der Sphäre der Bewusstseinsunendlichkeit, mit der Wahrnehmung ‚es gibt nichts‘, tritt er in die Sphäre der Nichtheit ein. Durch das vollständige Überwinden der Sphäre der Nichtheit tritt er in die Sphäre von Weder-Wahrnehmung-noch-Nicht-Wahrnehmung ein. Durch das vollständige Überwinden der Sphäre von Weder-Wahrnehmung-noch-Nicht-Wahrnehmung tritt er in das Erlöschen von Wahrnehmung und Empfindung ein und verweilt darin.“

๓๔๔. ‘‘นว อนุปุพฺพนิโรธา. ปฐมํ ฌานํ สมาปนฺนสฺส กามสญฺญา นิรุทฺธา โหติ. ทุติยํ ฌานํ สมาปนฺนสฺส วิตกฺกวิจารา นิรุทฺธา โหนฺติ. ตติยํ ฌานํ สมาปนฺนสฺส ปีติ นิรุทฺธา โหติ. จตุตฺถํ ฌานํ สมาปนฺนสฺส อสฺสาสปสฺสาสฺสา นิรุทฺธา โหนฺติ. อากาสานญฺจายตนํ สมาปนฺนสฺส รูปสญฺญา นิรุทฺธา โหติ. วิญฺญาณญฺจายตนํ สมาปนฺนสฺส อากาสานญฺจายตนสญฺญา นิรุทฺธา โหติ. อากิญฺจญฺญายตนํ สมาปนฺนสฺส วิญฺญาณญฺจายตนสญฺญา นิรุทฺธา โหติ. เนวสญฺญานาสญฺญายตนํ สมาปนฺนสฺส อากิญฺจญฺญายตนสญฺญา นิรุทฺธา โหติ. สญฺญาเวทยิตนิโรธํ สมาปนฺนสฺส สญฺญา จ เวทนา จ นิรุทฺธา โหนฺติ.

344. „Es gibt neun stufenweise Erlöschungen. Bei dem, der in die erste Vertiefung eingetreten ist, ist die Sinnlichkeit-Wahrnehmung erloschen. Bei dem, der in die zweite Vertiefung eingetreten ist, sind Gedankenfassung und diskursives Denken erloschen. Bei dem, der in die dritte Vertiefung eingetreten ist, ist das Entzücken erloschen. Bei dem, der in die vierte Vertiefung eingetreten ist, sind Ein- und Ausatmung erloschen. Bei dem, der in die Sphäre der Raumunendlichkeit eingetreten ist, ist die Formwahrnehmung erloschen. Bei dem, der in die Sphäre der Bewusstseinsunendlichkeit eingetreten ist, ist die Wahrnehmung der Raumunendlichkeitssphäre erloschen. Bei dem, der in die Sphäre der Nichtheit eingetreten ist, ist die Wahrnehmung der Bewusstseinsunendlichkeitssphäre erloschen. Bei dem, der in die Sphäre von Weder-Wahrnehmung-noch-Nicht-Wahrnehmung eingetreten ist, ist die Wahrnehmung der Sphäre der Nichtheit erloschen. Bei dem, der in das Erlöschen von Wahrnehmung und Empfindung eingetreten ist, sind Wahrnehmung und Empfindung erloschen.“

‘‘อิเม โข, อาวุโส, เตน ภควตา ชานตา ปสฺสตา อรหตา สมฺมาสมฺพุทฺเธน นว ธมฺมา สมฺมทกฺขาตา. ตตฺถ สพฺเพเหว สงฺคายิตพฺพํ…เป… อตฺถาย หิตาย สุขาย เทวมนุสฺสานํ.

„Diese neun Dinge, Freunde, sind von jenem Erhabenen, der weiß und sieht, dem Ehrwürdigen, dem vollkommen Erleuchteten, recht verkündet worden. Hierbei sollten wir alle gemeinsam rezitieren ..., damit dies zum Nutzen, zum Heil und zum Glück für Götter und Menschen gereiche.“

ทสกํ

Das Zehner-Kapitel

๓๔๕. ‘‘อตฺถิ โข, อาวุโส, เตน ภควตา ชานตา ปสฺสตา อรหตา สมฺมาสมฺพุทฺเธน ทส ธมฺมา สมฺมทกฺขาตา. ตตฺถ สพฺเพเหว สงฺคายิตพฺพํ…เป… อตฺถาย หิตาย สุขาย เทวมนุสฺสานํ. กตเม ทส?

345. „Es gibt, Freunde, zehn Dinge, die von jenem Erhabenen, der weiß und sieht, dem Ehrwürdigen, dem vollkommen Erleuchteten, recht verkündet worden sind. Hierbei sollten wir alle gemeinsam rezitieren ..., damit dies zum Nutzen, zum Heil und zum Glück für Götter und Menschen gereiche. Welche zehn?“

‘‘ทส นาถกรณา ธมฺมา. อิธาวุโส, ภิกฺขุ สีลวา โหติ. ปาติโมกฺขสํวรสํวุโต วิหรติ อาจารโคจรสมฺปนฺโน, อณุมตฺเตสุ วชฺเชสุ ภยทสฺสาวี สมาทาย สิกฺขติ สิกฺขาปเทสุ. ยํปาวุโส, ภิกฺขุ [Pg.222] สีลวา โหติ, ปาติโมกฺขสํวรสํวุโต วิหรติ, อาจารโคจรสมฺปนฺโน, อณุมตฺเตสุ วชฺเชสุ ภยทสฺสาวี สมาทาย สิกฺขติ สิกฺขาปเทสุ. อยมฺปิ ธมฺโม นาถกรโณ.

Es gibt zehn schützende Eigenschaften. Da ist ein Mönch tugendhaft; er lebt gezügelt durch die Zügelung der Ordensregeln (Pātimokkha), ist vollkommen in rechtem Wandel und rechtem Umgang; indem er selbst in geringfügigen Vergehen Gefahr sieht, übt er sich, indem er die Übungsschritte auf sich nimmt. Dass ein Mönch tugendhaft ist, gezügelt durch die Zügelung der Ordensregeln lebt, vollkommen in rechtem Wandel und rechtem Umgang ist, und selbst in geringfügigen Vergehen Gefahr sieht und sich in den Übungsschritten übt – auch dies ist eine schützende Eigenschaft.

‘‘ปุน จปรํ, อาวุโส, ภิกฺขุ พหุสฺสุโต โหติ สุตธโร สุตสนฺนิจโย. เย เต ธมฺมา อาทิกลฺยาณา มชฺเฌกลฺยาณา ปริโยสานกลฺยาณา สาตฺถา สพฺยญฺชนา เกวลปริปุณฺณํ ปริสุทฺธํ พฺรหฺมจริยํ อภิวทนฺติ, ตถารูปาสฺส ธมฺมา พหุสฺสุตา โหนฺติ ธาตา วจสา ปริจิตา มนสานุเปกฺขิตา ทิฏฺฐิยา สุปฺปฏิวิทฺธา, ยํปาวุโส, ภิกฺขุ พหุสฺสุโต โหติ…เป… ทิฏฺฐิยา สุปฺปฏิวิทฺธา. อยมฺปิ ธมฺโม นาถกรโณ.

Weiterhin, Freunde, ist ein Mönch vielwissend, ein Bewahrer des Erlernten und ein Sammler des Erlernten. Jene Lehren, die am Anfang gut, in der Mitte gut und am Ende gut sind, die den Sinn und den Wortlaut darlegen und das völlig vollkommene, geläuterte heilige Leben verkünden – solche Lehren sind von ihm viel gehört, behalten, sprachlich vertraut, im Geiste erwogen und durch Einsicht wohl durchdrungen. Dass ein Mönch vielwissend ist ... durch Einsicht wohl durchdrungen ist – auch dies ist eine schützende Eigenschaft.

‘‘ปุน จปรํ, อาวุโส, ภิกฺขุ กลฺยาณมิตฺโต โหติ กลฺยาณสหาโย กลฺยาณสมฺปวงฺโก. ยํปาวุโส, ภิกฺขุ กลฺยาณมิตฺโต โหติ กลฺยาณสหาโย กลฺยาณสมฺปวงฺโก. อยมฺปิ ธมฺโม นาถกรโณ.

Weiterhin, Freunde, hat ein Mönch edle Freunde, edle Gefährten, edle Vertraute. Dass ein Mönch edle Freunde, edle Gefährten und edle Vertraute hat – auch dies ist eine schützende Eigenschaft.

‘‘ปุน จปรํ, อาวุโส, ภิกฺขุ สุวโจ โหติ โสวจสฺสกรเณหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ขโม ปทกฺขิณคฺคาหี อนุสาสนึ. ยํปาวุโส, ภิกฺขุ สุวโจ โหติ…เป… ปทกฺขิณคฺคาหี อนุสาสนึ. อยมฺปิ ธมฺโม นาถกรโณ.

Weiterhin, Freunde, ist ein Mönch folgsam, ausgestattet mit Eigenschaften, die zur Folgsamkeit führen, geduldig und bereit, Unterweisungen respektvoll anzunehmen. Dass ein Mönch folgsam ist ... Unterweisungen respektvoll annimmt – auch dies ist eine schützende Eigenschaft.

‘‘ปุน จปรํ, อาวุโส, ภิกฺขุ ยานิ ตานิ สพฺรหฺมจารีนํ อุจฺจาวจานิ กึกรณียานิ, ตตฺถ ทกฺโข โหติ อนลโส ตตฺรุปายาย วีมํสาย สมนฺนาคโต, อลํ กาตุํ อลํ สํวิธาตุํ. ยํปาวุโส, ภิกฺขุ ยานิ ตานิ สพฺรหฺมจารีนํ…เป… อลํ สํวิธาตุํ. อยมฺปิ ธมฺโม นาถกรโณ.

Weiterhin, Freunde, ist ein Mönch in den vielfältigen großen und kleinen Pflichten gegenüber seinen Mitbrüdern geschickt, unermüdlich, mit prüfendem Verstand hinsichtlich der Mittel ausgestattet, fähig, sie auszuführen und fähig, sie zu organisieren. Dass ein Mönch in den Pflichten gegenüber seinen Mitbrüdern ... fähig ist, sie zu organisieren – auch dies ist eine schützende Eigenschaft.

‘‘ปุน จปรํ, อาวุโส, ภิกฺขุ ธมฺมกาโม โหติ ปิยสมุทาหาโร, อภิธมฺเม อภิวินเย อุฬารปาโมชฺโช. ยํปาวุโส, ภิกฺขุ ธมฺมกาโม โหติ…เป… อุฬารปาโมชฺโช. อยมฺปิ ธมฺโม นาถกรโณ.

Weiterhin, Freunde, ist ein Mönch ein Liebhaber der Lehre (Dhamma), erfreulich in seiner Rede und empfindet große Begeisterung für die vertiefte Lehre (Abhidhamma) und die vertiefte Disziplin (Abhivinaya). Dass ein Mönch ein Liebhaber der Lehre ist ... große Begeisterung empfindet – auch dies ist eine schützende Eigenschaft.

‘‘ปุน [Pg.223] จปรํ, อาวุโส, ภิกฺขุ สนฺตุฏฺโฐ โหติ อิตรีตเรหิ จีวรปิณฺฑปาตเสนาสนคิลานปฺปจฺจยเภสชฺชปริกฺขาเรหิ. ยํปาวุโส, ภิกฺขุ สนฺตุฏฺโฐ โหติ…เป… ปริกฺขาเรหิ. อยมฺปิ ธมฺโม นาถกรโณ.

Weiterhin, Freunde, ist ein Mönch zufrieden mit jedem beliebigen Bedarf an Gewand, Almosenkost, Lagestätte und Arzneien für Kranke. Dass ein Mönch zufrieden ist ... mit diesen Bedarfsgegenständen – auch dies ist eine schützende Eigenschaft.

‘‘ปุน จปรํ, อาวุโส, ภิกฺขุ อารทฺธวีริโย วิหรติ อกุสลานํ ธมฺมานํ ปหานาย กุสลานํ ธมฺมานํ อุปสมฺปทาย, ถามวา ทฬฺหปรกฺกโม อนิกฺขิตฺตธุโร กุสเลสุ ธมฺเมสุ. ยํปาวุโส, ภิกฺขุ อารทฺธวีริโย วิหรติ…เป… อนิกฺขิตฺตธุโร กุสเลสุ ธมฺเมสุ. อยมฺปิ ธมฺโม นาถกรโณ.

Weiterhin, Freunde, lebt ein Mönch mit entfalteter Tatkraft, um unheilsame Dinge aufzugeben und heilsame Dinge zu erlangen; er ist beharrlich, von festem Entschluss und lässt in seinem Eifer für heilsame Dinge nicht nach. Dass ein Mönch mit entfalteter Tatkraft lebt ... und im Eifer für heilsame Dinge nicht nachlässt – auch dies ist eine schützende Eigenschaft.

‘‘ปุน จปรํ, อาวุโส, ภิกฺขุ สติมา โหติ ปรเมน สติเนปกฺเกน สมนฺนาคโต จิรกตมฺปิ จิรภาสิตมฺปิ สริตา อนุสฺสริตา. ยํปาวุโส, ภิกฺขุ สติมา โหติ…เป… สริตา อนุสฺสริตา. อยมฺปิ ธมฺโม นาถกรโณ.

Weiterhin, Freunde, ist ein Mönch achtsam, ausgestattet mit höchster Achtsamkeit und Umsicht, einer, der sich an lange Vergangenes, was getan oder gesprochen wurde, erinnert und es sich immer wieder vergegenwärtigt. Dass ein Mönch achtsam ist ... sich erinnert und vergegenwärtigt – auch dies ist eine schützende Eigenschaft.

‘‘ปุน จปรํ, อาวุโส, ภิกฺขุ ปญฺญวา โหติ, อุทยตฺถคามินิยา ปญฺญาย สมนฺนาคโต อริยาย นิพฺเพธิกาย สมฺมาทุกฺขกฺขยคามินิยา. ยํปาวุโส, ภิกฺขุ ปญฺญวา โหติ…เป… สมฺมาทุกฺขกฺขยคามินิยา. อยมฺปิ ธมฺโม นาถกรโณ.

Weiterhin, Freunde, ist ein Mönch weise, ausgestattet mit der Weisheit, die das Entstehen und Vergehen erkennt, die edel und durchdringend ist und zur vollkommenen Vernichtung des Leidens führt. Dass ein Mönch weise ist ... die zur vollkommenen Vernichtung des Leidens führt – auch dies ist eine schützende Eigenschaft.

๓๔๖. ทส กสิณายตนานิ. ปถวีกสิณเมโก สญฺชานาติ, อุทฺธํ อโธ ติริยํ อทฺวยํ อปฺปมาณํ. อาโปกสิณเมโก สญฺชานาติ…เป… เตโชกสิณเมโก สญฺชานาติ… วาโยกสิณเมโก สญฺชานาติ… นีลกสิณเมโก สญฺชานาติ… ปีตกสิณเมโก สญฺชานาติ… โลหิตกสิณเมโก สญฺชานาติ… โอทาตกสิณเมโก สญฺชานาติ… อากาสกสิณเมโก สญฺชานาติ… วิญฺญาณกสิณเมโก สญฺชานาติ, อุทฺธํ อโธ ติริยํ อทฺวยํ อปฺปมาณํ.

346. Zehn Kasina-Bereiche. Jemand nimmt das Erd-Kasina wahr, nach oben, nach unten, nach allen Seiten, ungeteilt und unermesslich. Jemand nimmt das Wasser-Kasina wahr ... das Feuer-Kasina ... das Luft-Kasina ... das Blau-Kasina ... das Gelb-Kasina ... das Rot-Kasina ... das Weiß-Kasina ... das Raum-Kasina ... Jemand nimmt das Bewusstseins-Kasina wahr, nach oben, nach unten, nach allen Seiten, ungeteilt und unermesslich.

๓๔๗. ‘‘ทส อกุสลกมฺมปถา – ปาณาติปาโต, อทินฺนาทานํ, กาเมสุมิจฺฉาจาโร, มุสาวาโท, ปิสุณา วาจา, ผรุสา วาจา, สมฺผปฺปลาโป, อภิชฺฌา, พฺยาปาโท, มิจฺฉาทิฏฺฐิ.

347. Zehn unheilsame Wege des Handelns: Das Töten von Lebewesen, das Nehmen von Nichtgegebenem, sexuelles Fehlverhalten, Lüge, Verleumdung, grobe Rede, leeres Geschwätz, Habsucht, Übelwollen, falsche Ansicht.

‘‘ทส [Pg.224] กุสลกมฺมปถา – ปาณาติปาตา เวรมณี, อทินฺนาทานา เวรมณี, กาเมสุมิจฺฉาจารา เวรมณี, มุสาวาทา เวรมณี, ปิสุณาย วาจาย เวรมณี, ผรุสาย วาจาย เวรมณี, สมฺผปฺปลาปา เวรมณี, อนภิชฺฌา, อพฺยาปาโท, สมฺมาทิฏฺฐิ.

Zehn heilsame Wege des Handelns: Die Unterlassung des Tötens von Lebewesen, die Unterlassung des Nehmens von Nichtgegebenem, die Unterlassung sexuellen Fehlverhaltens, die Unterlassung der Lüge, die Unterlassung der Verleumdung, die Unterlassung grober Rede, die Unterlassung leeren Geschwätzes, Begehrenslosigkeit, Nicht-Übelwollen, rechte Ansicht.

๓๔๘. ‘‘ทส อริยวาสา. อิธาวุโส, ภิกฺขุ ปญฺจงฺควิปฺปหีโน โหติ, ฉฬงฺคสมนฺนาคโต, เอการกฺโข, จตุราปสฺเสโน, ปณุนฺนปจฺเจกสจฺโจ, สมวยสฏฺเฐสโน, อนาวิลสงฺกปฺโป, ปสฺสทฺธกายสงฺขาโร, สุวิมุตฺตจิตฺโต, สุวิมุตฺตปญฺโญ.

348. Zehn edle Wohnweisen. Hier, Freunde, ist ein Mönch einer, der fünf Faktoren abgelegt hat, der mit sechs Faktoren ausgestattet ist, der einen einzigen Schutz hat, der vier Stützen hat, der individuelle Wahrheiten weggeschafft hat, der die Suche vollkommen aufgegeben hat, der von ungetrübter Absicht ist, dessen körperliche Gestaltungen gestillt sind, dessen Geist wohlbefreit ist und dessen Weisheit wohlbefreit ist.

‘‘กถญฺจาวุโส, ภิกฺขุ ปญฺจงฺควิปฺปหีโน โหติ? อิธาวุโส, ภิกฺขุโน กามจฺฉนฺโท ปหีโน โหติ, พฺยาปาโท ปหีโน โหติ, ถินมิทฺธํ ปหีนํ โหติ, อุทฺธจฺจกุกุจฺจํ ปหีนํ โหติ, วิจิกิจฺฉา ปหีนา โหติ. เอวํ โข, อาวุโส, ภิกฺขุ ปญฺจงฺควิปฺปหีโน โหติ.

Und wie, Freunde, hat ein Mönch fünf Faktoren abgelegt? Hier, Freunde, ist beim Mönch das Sinnenverlangen aufgegeben, das Übelwollen aufgegeben, Starrheit und Mattigkeit aufgegeben, Unruhe und Gewissensbisse aufgegeben, und der Zweifel ist aufgegeben. So ist, Freunde, ein Mönch einer, der fünf Faktoren abgelegt hat.

‘‘กถญฺจาวุโส, ภิกฺขุ ฉฬงฺคสมนฺนาคโต โหติ? อิธาวุโส, ภิกฺขุ จกฺขุนา รูปํ ทิสฺวา เนว สุมโน โหติ น ทุมฺมโน, อุเปกฺขโก วิหรติ สโต สมฺปชาโน. โสเตน สทฺทํ สุตฺวา…เป… มนสา ธมฺมํ วิญฺญาย เนว สุมโน โหติ น ทุมฺมโน, อุเปกฺขโก วิหรติ สโต สมฺปชาโน. เอวํ โข, อาวุโส, ภิกฺขุ ฉฬงฺคสมนฺนาคโต โหติ.

„Wie, ihr Freunde, ist ein Mönch mit sechs Faktoren ausgestattet? Hier, ihr Freunde, wenn ein Mönch mit dem Auge eine Form sieht, ist er weder froh noch betrübt; er verweilt gleichmütig, achtsam und klar wissend. Wenn er mit dem Ohr einen Ton hört... wenn er mit dem Geist ein Phänomen erkennt, ist er weder froh noch betrübt; er verweilt gleichmütig, achtsam und klar wissend. So, ihr Freunde, ist ein Mönch mit sechs Faktoren ausgestattet.“

‘‘กถญฺจาวุโส, ภิกฺขุ เอการกฺโข โหติ? อิธาวุโส, ภิกฺขุ สตารกฺเขน เจตสา สมนฺนาคโต โหติ. เอวํ โข, อาวุโส, ภิกฺขุ เอการกฺโข โหติ.

„Wie, ihr Freunde, hat ein Mönch einen einzigen Schutz? Hier, ihr Freunde, ist ein Mönch mit einem durch Achtsamkeit geschützten Geist ausgestattet. So, ihr Freunde, hat ein Mönch einen einzigen Schutz.“

‘‘กถญฺจาวุโส, ภิกฺขุ จตุราปสฺเสโน โหติ? อิธาวุโส, ภิกฺขุ สงฺขาเยกํ ปฏิเสวติ, สงฺขาเยกํ อธิวาเสติ, สงฺขาเยกํ ปริวชฺเชติ, สงฺขาเยกํ วิโนเทติ. เอวํ โข, อาวุโส, ภิกฺขุ จตุราปสฺเสโน โหติ.

„Wie, ihr Freunde, hat ein Mönch vierfache Stützen? Hier, ihr Freunde, gebraucht ein Mönch nach reiflicher Überlegung das Eine, erträgt das Andere, meidet ein Drittes und vertreibt ein Viertes. So, ihr Freunde, hat ein Mönch vierfache Stützen.“

‘‘กถญฺจาวุโส, ภิกฺขุ ปณุนฺนปจฺเจกสจฺโจ โหติ? อิธาวุโส, ภิกฺขุโน ยานิ ตานิ ปุถุสมณพฺราหฺมณานํ ปุถุปจฺเจกสจฺจานิ, สพฺพานิ ตานิ นุนฺนานิ โหนฺติ ปณุนฺนานิ จตฺตานิ วนฺตานิ มุตฺตานิ ปหีนานิ ปฏินิสฺสฏฺฐานิ. เอวํ โข, อาวุโส, ภิกฺขุ ปณุนฺนปจฺเจกสจฺโจ โหติ.

„Wie, ihr Freunde, hat ein Mönch die verschiedenen Einzelwahrheiten abgelegt? Hier, ihr Freunde, sind für einen Mönch jene verschiedenen Einzelwahrheiten der vielen Asketen und Brahmanen alle beseitigt, abgetan, aufgegeben, ausgespuckt, losgelassen, verlassen und preisgegeben. So, ihr Freunde, hat ein Mönch die verschiedenen Einzelwahrheiten abgelegt.“

‘‘กถญฺจาวุโส[Pg.225], ภิกฺขุ สมวยสฏฺเฐสโน โหติ? อิธาวุโส, ภิกฺขุโน กาเมสนา ปหีนา โหติ, ภเวสนา ปหีนา โหติ, พฺรหฺมจริเยสนา ปฏิปฺปสฺสทฺธา. เอวํ โข, อาวุโส, ภิกฺขุ สมวยสฏฺเฐสโน โหติ.

„Wie, ihr Freunde, hat ein Mönch die Suchen vollkommen aufgegeben? Hier, ihr Freunde, ist für einen Mönch das Suchen nach Sinnesvergnügen aufgegeben, das Suchen nach Werden aufgegeben und das Suchen nach einem heiligen Leben zur Ruhe gekommen. So, ihr Freunde, hat ein Mönch die Suchen vollkommen aufgegeben.“

‘‘กถญฺจาวุโส, ภิกฺขุ อนาวิลสงฺกปฺโป โหติ? อิธาวุโส, ภิกฺขุโน กามสงฺกปฺโป ปหีโน โหติ, พฺยาปาทสงฺกปฺโป ปหีโน โหติ, วิหึสาสงฺกปฺโป ปหีโน โหติ. เอวํ โข, อาวุโส, ภิกฺขุ อนาวิลสงฺกปฺโป โหติ.

„Wie, ihr Freunde, hat ein Mönch ungetrübte Absichten? Hier, ihr Freunde, ist für einen Mönch die Absicht nach Sinneslust aufgegeben, die Absicht nach Übelwollen aufgegeben und die Absicht nach Grausamkeit aufgegeben. So, ihr Freunde, hat ein Mönch ungetrübte Absichten.“

‘‘กถญฺจาวุโส, ภิกฺขุ ปสฺสทฺธกายสงฺขาโร โหติ? อิธาวุโส, ภิกฺขุ สุขสฺส จ ปหานา ทุกฺขสฺส จ ปหานา ปุพฺเพว โสมนสฺสโทมนสฺสานํ อตฺถงฺคมา อทุกฺขมสุขํ อุเปกฺขาสติปาริสุทฺธึ จตุตฺถํ ฌานํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ. เอวํ โข, อาวุโส, ภิกฺขุ ปสฺสทฺธกายสงฺขาโร โหติ.

„Wie, ihr Freunde, hat ein Mönch beruhigte körperliche Gestaltungen? Hier, ihr Freunde, tritt ein Mönch durch das Aufgeben von Glück und Leid sowie durch das schon frühere Verschwinden von Freude und Betrübnis in die vierte Vertiefung ein, die weder Leid noch Glück kennt und durch Gleichmut und Achtsamkeit völlig rein ist, und verweilt darin. So, ihr Freunde, hat ein Mönch beruhigte körperliche Gestaltungen.“

‘‘กถญฺจาวุโส, ภิกฺขุ สุวิมุตฺตจิตฺโต โหติ? อิธาวุโส, ภิกฺขุโน ราคา จิตฺตํ วิมุตฺตํ โหติ, โทสา จิตฺตํ วิมุตฺตํ โหติ, โมหา จิตฺตํ วิมุตฺตํ โหติ. เอวํ โข, อาวุโส, ภิกฺขุ สุวิมุตฺตจิตฺโต โหติ.

„Wie, ihr Freunde, hat ein Mönch einen gut befreiten Geist? Hier, ihr Freunde, ist der Geist eines Mönchs von Gier befreit, von Hass befreit und von Verblendung befreit. So, ihr Freunde, hat ein Mönch einen gut befreiten Geist.“

‘‘กถญฺจาวุโส, ภิกฺขุ สุวิมุตฺตปญฺโญ โหติ? อิธาวุโส, ภิกฺขุ ‘ราโค เม ปหีโน อุจฺฉินฺนมูโล ตาลาวตฺถุกโต อนภาวํกโต อายตึ อนุปฺปาทธมฺโม’ติ ปชานาติ. ‘โทโส เม ปหีโน อุจฺฉินฺนมูโล ตาลาวตฺถุกโต อนภาวํกโต อายตึ อนุปฺปาทธมฺโม’ติ ปชานาติ. ‘โมโห เม ปหีโน อุจฺฉินฺนมูโล ตาลาวตฺถุกโต อนภาวํกโต อายตึ อนุปฺปาทธมฺโม’ติ ปชานาติ. เอวํ โข, อาวุโส, ภิกฺขุ สุวิมุตฺตปญฺโญ โหติ.

„Wie, ihr Freunde, hat ein Mönch eine gut befreite Weisheit? Hier, ihr Freunde, erkennt ein Mönch: 'Die Gier ist in mir aufgegeben, an der Wurzel ausgerissen, wie ein Palmenstumpf am Boden zerstört, dem Nichtsein anheimgegeben und kann in Zukunft nicht mehr entstehen.' Er erkennt: 'Der Hass ist in mir aufgegeben, an der Wurzel ausgerissen, wie ein Palmenstumpf am Boden zerstört, dem Nichtsein anheimgegeben und kann in Zukunft nicht mehr entstehen.' Er erkennt: 'Die Verblendung ist in mir aufgegeben, an der Wurzel ausgerissen, wie ein Palmenstumpf am Boden zerstört, dem Nichtsein anheimgegeben und kann in Zukunft nicht mehr entstehen.' So, ihr Freunde, hat ein Mönch eine gut befreite Weisheit.“

‘‘ทส อเสกฺขา ธมฺมา – อเสกฺขา สมฺมาทิฏฺฐิ, อเสกฺโข สมฺมาสงฺกปฺโป, อเสกฺขา สมฺมาวาจา, อเสกฺโข สมฺมากมฺมนฺโต, อเสกฺโข สมฺมาอาชีโว, อเสกฺโข สมฺมาวายาโม, อเสกฺขา สมฺมาสติ, อเสกฺโข สมฺมาสมาธิ, อเสกฺขํ สมฺมาญาณํ, อเสกฺขา สมฺมาวิมุตฺติ.

„Zehn Eigenschaften eines Ungeübten (Arahants): rechte Erkenntnis eines Ungeübten, rechte Gesinnung eines Ungeübten, rechte Rede eines Ungeübten, rechtes Handeln eines Ungeübten, rechter Lebenserwerb eines Ungeübten, rechte Anstrengung eines Ungeübten, rechte Achtsamkeit eines Ungeübten, rechte Sammlung eines Ungeübten, rechtes Wissen eines Ungeübten, rechte Befreiung eines Ungeübten.“

‘‘อิเม โข, อาวุโส, เตน ภควตา ชานตา ปสฺสตา อรหตา สมฺมาสมฺพุทฺเธน ทส ธมฺมา สมฺมทกฺขาตา. ตตฺถ สพฺเพเหว สงฺคายิตพฺพํ น [Pg.226] วิวทิตพฺพํ, ยถยิทํ พฺรหฺมจริยํ อทฺธนิยํ อสฺส จิรฏฺฐิติกํ, ตทสฺส พหุชนหิตาย พหุชนสุขาย โลกานุกมฺปาย อตฺถาย หิตาย สุขาย เทวมนุสฺสาน’’นฺติ.

„Diese zehn Dinge, ihr Freunde, wurden von jenem Erhabenen, der Wissende, der Sehende, der Heilige, der vollkommen Erwachte, richtig verkündet. Darin sollten wir alle einträchtig zusammen rezitieren und nicht streiten, damit dieses heilige Leben lange währe und lange Bestand habe, zum Wohle Vieler, zum Glück Vieler, aus Mitgefühl für die Welt, zum Nutzen, zum Heil und zum Glück für Götter und Menschen.“

๓๔๙. อถ โข ภควา อุฏฺฐหิตฺวา อายสฺมนฺตํ สาริปุตฺตํ อามนฺเตสิ – ‘สาธุ สาธุ, สาริปุตฺต, สาธุ โข ตฺวํ, สาริปุตฺต, ภิกฺขูนํ สงฺคีติปริยายํ อภาสี’ติ. อิทมโวจายสฺมา สาริปุตฺโต, สมนุญฺโญ สตฺถา อโหสิ. อตฺตมนา เต ภิกฺขู อายสฺมโต สาริปุตฺตสฺส ภาสิตํ อภินนฺทุนฺติ.

349. Daraufhin erhob sich der Erhabene und sprach zum ehrwürdigen Sāriputta: „Gut, gut, Sāriputta! Hervorragend hast du den Mönchen den Vortrag über die gemeinsame Rezitation gehalten.“ Dies sagte der ehrwürdige Sāriputta. Der Meister stimmte zu. Erfreut stimmten jene Mönche den Worten des ehrwürdigen Sāriputta zu.

สงฺคีติสุตฺตํ นิฏฺฐิตํ ทสมํ.

Das Sangīti-Sutta, das zehnte, ist abgeschlossen.

๑๑. ทสุตฺตรสุตฺตํ

11. Das Dasuttara-Sutta

๓๕๐. เอวํ [Pg.227] เม สุตํ – เอกํ สมยํ ภควา จมฺปายํ วิหรติ คคฺคราย โปกฺขรณิยา ตีเร มหตา ภิกฺขุสงฺเฆน สทฺธึ ปญฺจมตฺเตหิ ภิกฺขุสเตหิ. ตตฺร โข อายสฺมา สาริปุตฺโต ภิกฺขู อามนฺเตสิ – ‘‘อาวุโส ภิกฺขเว’’ติ! ‘‘อาวุโส’’ติ โข เต ภิกฺขู อายสฺมโต สาริปุตฺตสฺส ปจฺจสฺโสสุํ. อายสฺมา สาริปุตฺโต เอตทโวจ –

350. So habe ich gehört: Einmal verweilte der Erhabene in Campā am Ufer des Gaggarā-Teichs zusammen mit einer großen Mönchsgemeinde, etwa fünfhundert Mönchen. Dort sprach der ehrwürdige Sāriputta zu den Mönchen: „Ihr Freunde, Mönche!“ – „Freund!“, antworteten jene Mönche dem ehrwürdigen Sāriputta. Der ehrwürdige Sāriputta sagte dies:

‘‘ทสุตฺตรํ ปวกฺขามิ, ธมฺมํ นิพฺพานปตฺติยา;

ทุกฺขสฺสนฺตกิริยาย, สพฺพคนฺถปฺปโมจนํ’’.

„Das Zehnfache werde ich verkünden, die Lehre zur Erlangung des Nirvanas; um dem Leiden ein Ende zu setzen und um alle Fesseln zu lösen.“

เอโก ธมฺโม

Einfache Dinge (Die Einer-Gruppe)

๓๕๑. ‘‘เอโก, อาวุโส, ธมฺโม พหุกาโร, เอโก ธมฺโม ภาเวตพฺโพ, เอโก ธมฺโม ปริญฺเญยฺโย, เอโก ธมฺโม ปหาตพฺโพ, เอโก ธมฺโม หานภาคิโย, เอโก ธมฺโม วิเสสภาคิโย, เอโก ธมฺโม ทุปฺปฏิวิชฺโฌ, เอโก ธมฺโม อุปฺปาเทตพฺโพ, เอโก ธมฺโม อภิญฺเญยฺโย, เอโก ธมฺโม สจฺฉิกาตพฺโพ.

351. „Ein Ding, ihr Freunde, ist sehr hilfreich; ein Ding ist zu entfalten; ein Ding ist vollkommen zu verstehen; ein Ding ist aufzugeben; ein Ding führt zum Verfall; ein Ding führt zum Fortschritt; ein Ding ist schwer zu durchdringen; ein Ding ist hervorzubringen; ein Ding ist durch höheres Wissen zu erkennen; ein Ding ist zu verwirklichen.“

(ก) ‘‘กตโม เอโก ธมฺโม พหุกาโร? อปฺปมาโท กุสเลสุ ธมฺเมสุ. อยํ เอโก ธมฺโม พหุกาโร.

(a) „Welches eine Ding ist sehr hilfreich? Unermüdlichkeit in heilsamen Dingen. Dieses eine Ding ist sehr hilfreich.“

(ข) ‘‘กตโม เอโก ธมฺโม ภาเวตพฺโพ? กายคตาสติ สาตสหคตา. อยํ เอโก ธมฺโม ภาเวตพฺโพ.

(b) „Welches eine Ding ist zu entfalten? Die mit Freude verbundene Achtsamkeit auf den Körper. Dieses eine Ding ist zu entfalten.“

(ค) ‘‘กตโม เอโก ธมฺโม ปริญฺเญยฺโย? ผสฺโส สาสโว อุปาทานิโย. อยํ เอโก ธมฺโม ปริญฺเญยฺโย.

(c) „Welches eine Ding ist vollkommen zu verstehen? Der mit den Trieben behaftete, dem Ergreifen dienende Kontakt. Dieses eine Ding ist vollkommen zu verstehen.“

(ฆ) ‘‘กตโม เอโก ธมฺโม ปหาตพฺโพ? อสฺมิมาโน. อยํ เอโก ธมฺโม ปหาตพฺโพ.

(d) Welches ist das eine Ding, das aufgegeben werden muss? Der Ich-Dünkel. Dies ist das eine Ding, das aufgegeben werden muss.

(ง) ‘‘กตโม เอโก ธมฺโม หานภาคิโย? อโยนิโส มนสิกาโร. อยํ เอโก ธมฺโม หานภาคิโย.

(e) Welches ist das eine Ding, das zum Niedergang führt? Unweise Aufmerksamkeit. Dies ist das eine Ding, das zum Niedergang führt.

(จ) ‘‘กตโม เอโก ธมฺโม วิเสสภาคิโย? โยนิโส มนสิกาโร. อยํ เอโก ธมฺโม วิเสสภาคิโย.

(f) Welches ist das eine Ding, das zur Unterscheidung führt? Weise Aufmerksamkeit. Dies ist das eine Ding, das zur Unterscheidung führt.

(ฉ) ‘‘กตโม [Pg.228] เอโก ธมฺโม ทุปฺปฏิวิชฺโฌ? อานนฺตริโก เจโตสมาธิ. อยํ เอโก ธมฺโม ทุปฺปฏิวิชฺโฌ.

(g) Welches ist das eine Ding, das schwer zu durchschauen ist? Die unmittelbare geistige Sammlung. Dies ist das eine Ding, das schwer zu durchschauen ist.

(ช) ‘‘กตโม เอโก ธมฺโม อุปฺปาเทตพฺโพ? อกุปฺปํ ญาณํ. อยํ เอโก ธมฺโม อุปฺปาเทตพฺโพ.

(h) Welches ist das eine Ding, das hervorgebracht werden muss? Unerschütterliches Wissen. Dies ist das eine Ding, das hervorgebracht werden muss.

(ฌ) ‘‘กตโม เอโก ธมฺโม อภิญฺเญยฺโย? สพฺเพ สตฺตา อาหารฏฺฐิติกา. อยํ เอโก ธมฺโม อภิญฺเญยฺโย.

(i) Welches ist das eine Ding, das durch höheres Wissen zu erkennen ist? Dass alle Wesen durch Nahrung bestehen. Dies ist das eine Ding, das durch höheres Wissen zu erkennen ist.

(ญ) ‘‘กตโม เอโก ธมฺโม สจฺฉิกาตพฺโพ? อกุปฺปา เจโตวิมุตฺติ. อยํ เอโก ธมฺโม สจฺฉิกาตพฺโพ.

(j) Welches ist das eine Ding, das verwirklicht werden muss? Die unerschütterliche Befreiung des Geistes. Dies ist das eine Ding, das verwirklicht werden muss.

‘‘อิติ อิเม ทส ธมฺมา ภูตา ตจฺฉา ตถา อวิตถา อนญฺญถา สมฺมา ตถาคเตน อภิสมฺพุทฺธา.

So sind diese zehn Dinge real, wahrhaftig, so wie sie sind, nicht anders, unverfälscht, vom Tathagata vollkommen durchschaut.

ทฺเว ธมฺมา

Zwei Dinge

๓๕๒. ‘‘ทฺเว ธมฺมา พหุการา, ทฺเว ธมฺมา ภาเวตพฺพา, ทฺเว ธมฺมา ปริญฺเญยฺยา, ทฺเว ธมฺมา ปหาตพฺพา, ทฺเว ธมฺมา หานภาคิยา, ทฺเว ธมฺมา วิเสสภาคิยา, ทฺเว ธมฺมา ทุปฺปฏิวิชฺฌา, ทฺเว ธมฺมา อุปฺปาเทตพฺพา, ทฺเว ธมฺมา อภิญฺเญยฺยา, ทฺเว ธมฺมา สจฺฉิกาตพฺพา.

352. Zwei Dinge sind von großem Nutzen, zwei Dinge sind zu entfalten, zwei Dinge sind vollkommen zu verstehen, zwei Dinge sind aufzugeben, zwei Dinge führen zum Niedergang, zwei Dinge führen zur Unterscheidung, zwei Dinge sind schwer zu durchschauen, zwei Dinge sind hervorzubringen, zwei Dinge sind durch höheres Wissen zu erkennen, zwei Dinge sind zu verwirklichen.

(ก) ‘‘กตเม ทฺเว ธมฺมา พหุการา? สติ จ สมฺปชญฺญญฺจ. อิเม ทฺเว ธมฺมา พหุการา.

(a) Welche zwei Dinge sind von großem Nutzen? Achtsamkeit und Wissensklarheit. Diese zwei Dinge sind von großem Nutzen.

(ข) ‘‘กตเม ทฺเว ธมฺมา ภาเวตพฺพา? สมโถ จ วิปสฺสนา จ. อิเม ทฺเว ธมฺมา ภาเวตพฺพา.

(b) Welche zwei Dinge sind zu entfalten? Ruhe und Hellblick. Diese zwei Dinge sind zu entfalten.

(ค) ‘‘กตเม ทฺเว ธมฺมา ปริญฺเญยฺยา? นามญฺจ รูปญฺจ. อิเม ทฺเว ธมฺมา ปริญฺเญยฺยา.

(c) Welche zwei Dinge sind vollkommen zu verstehen? Name und Form. Diese zwei Dinge sind vollkommen zu verstehen.

(ฆ) ‘‘กตเม ทฺเว ธมฺมา ปหาตพฺพา? อวิชฺชา จ ภวตณฺหา จ. อิเม ทฺเว ธมฺมา ปหาตพฺพา.

(d) Welche zwei Dinge sind aufzugeben? Unwissenheit und das Verlangen nach Werden. Diese zwei Dinge sind aufzugeben.

(ง) ‘‘กตเม ทฺเว ธมฺมา หานภาคิยา? โทวจสฺสตา จ ปาปมิตฺตตา จ. อิเม ทฺเว ธมฺมา หานภาคิยา.

(e) Welche zwei Dinge führen zum Niedergang? Schwerbelehrbarkeit und schlechte Kameradschaft. Diese zwei Dinge führen zum Niedergang.

(จ) ‘‘กตเม ทฺเว ธมฺมา วิเสสภาคิยา? โสวจสฺสตา จ กลฺยาณมิตฺตตา จ. อิเม ทฺเว ธมฺมา วิเสสภาคิยา.

(f) Welche zwei Dinge führen zur Unterscheidung? Leichtbelehrbarkeit und gute Kameradschaft. Diese zwei Dinge führen zur Unterscheidung.

(ฉ) ‘‘กตเม [Pg.229] ทฺเว ธมฺมา ทุปฺปฏิวิชฺฌา? โย จ เหตุ โย จ ปจฺจโย สตฺตานํ สํกิเลสาย, โย จ เหตุ โย จ ปจฺจโย สตฺตานํ วิสุทฺธิยา. อิเม ทฺเว ธมฺมา ทุปฺปฏิวิชฺฌา.

(g) Welche zwei Dinge sind schwer zu durchschauen? Die Ursache und die Bedingung für die Verunreinigung der Wesen, und die Ursache und die Bedingung für die Reinigung der Wesen. Diese zwei Dinge sind schwer zu durchschauen.

(ช) ‘‘กตเม ทฺเว ธมฺมา อุปฺปาเทตพฺพา? ทฺเว ญาณานิ – ขเย ญาณํ, อนุปฺปาเท ญาณํ. อิเม ทฺเว ธมฺมา อุปฺปาเทตพฺพา.

(h) Welche zwei Dinge sind hervorzubringen? Zwei Arten von Wissen: Das Wissen um die Versiegung der Triebe und das Wissen um das Nicht-wieder-Entstehen. Diese zwei Dinge sind hervorzubringen.

(ฌ) ‘‘กตเม ทฺเว ธมฺมา อภิญฺเญยฺยา? ทฺเว ธาตุโย – สงฺขตา จ ธาตุ อสงฺขตา จ ธาตุ. อิเม ทฺเว ธมฺมา อภิญฺเญยฺยา.

(i) Welche zwei Dinge sind durch höheres Wissen zu erkennen? Zwei Elemente: Das gestaltete Element und das ungestaltete Element. Diese zwei Dinge sind durch höheres Wissen zu erkennen.

(ญ) ‘‘กตเม ทฺเว ธมฺมา สจฺฉิกาตพฺพา? วิชฺชา จ วิมุตฺติ จ. อิเม ทฺเว ธมฺมา สจฺฉิกาตพฺพา.

(j) Welche zwei Dinge sind zu verwirklichen? Wahres Wissen und Befreiung. Diese zwei Dinge sind zu verwirklichen.

‘‘อิติ อิเม วีสติ ธมฺมา ภูตา ตจฺฉา ตถา อวิตถา อนญฺญถา สมฺมา ตถาคเตน อภิสมฺพุทฺธา.

So sind diese zwanzig Dinge real, wahrhaftig, so wie sie sind, nicht anders, unverfälscht, vom Tathagata vollkommen durchschaut.

ตโย ธมฺมา

Drei Dinge

๓๕๓. ‘‘ตโย ธมฺมา พหุการา, ตโย ธมฺมา ภาเวตพฺพา…เป… ตโย ธมฺมา สจฺฉิกาตพฺพา.

353. Drei Dinge sind von großem Nutzen, drei Dinge sind zu entfalten ... drei Dinge sind zu verwirklichen.

(ก) ‘‘กตเม ตโย ธมฺมา พหุการา? สปฺปุริสสํเสโว, สทฺธมฺมสฺสวนํ, ธมฺมานุธมฺมปฺปฏิปตฺติ. อิเม ตโย ธมฺมา พหุการา.

(a) Welche drei Dinge sind von großem Nutzen? Der Umgang mit edlen Menschen, das Hören der wahren Lehre und die Praxis der Lehre in Übereinstimmung mit der Lehre. Diese drei Dinge sind von großem Nutzen.

(ข) ‘‘กตเม ตโย ธมฺมา ภาเวตพฺพา? ตโย สมาธี – สวิตกฺโก สวิจาโร สมาธิ, อวิตกฺโก วิจารมตฺโต สมาธิ, อวิตกฺโก อวิจาโร สมาธิ. อิเม ตโย ธมฺมา ภาเวตพฺพา.

(b) Welche drei Dinge sind zu entfalten? Drei Arten der Sammlung: Sammlung mit Gedankenfassen und Diskursivität, Sammlung ohne Gedankenfassen, nur mit Diskursivität, und Sammlung ohne Gedankenfassen und ohne Diskursivität. Diese drei Dinge sind zu entfalten.

(ค) ‘‘กตเม ตโย ธมฺมา ปริญฺเญยฺยา? ติสฺโส เวทนา – สุขา เวทนา, ทุกฺขา เวทนา, อทุกฺขมสุขา เวทนา. อิเม ตโย ธมฺมา ปริญฺเญยฺยา.

(c) Welche drei Dinge sind vollkommen zu verstehen? Drei Arten von Gefühlen: angenehmes Gefühl, unangenehmes Gefühl und weder-unangenehmes-noch-angenehmes Gefühl. Diese drei Dinge sind vollkommen zu verstehen.

(ฆ) ‘‘กตเม ตโย ธมฺมา ปหาตพฺพา? ติสฺโส ตณฺหา – กามตณฺหา, ภวตณฺหา, วิภวตณฺหา. อิเม ตโย ธมฺมา ปหาตพฺพา.

(d) Welche drei Dinge sind aufzugeben? Drei Arten von Verlangen: Verlangen nach Sinneslust, Verlangen nach Werden und Verlangen nach Nicht-Werden. Diese drei Dinge sind aufzugeben.

(ง) ‘‘กตเม ตโย ธมฺมา หานภาคิยา? ตีณิ อกุสลมูลานิ – โลโภ อกุสลมูลํ, โทโส อกุสลมูลํ, โมโห อกุสลมูลํ. อิเม ตโย ธมฺมา หานภาคิยา.

(e) Welche drei Dinge führen zum Niedergang? Drei unheilsame Wurzeln: Gier als unheilsame Wurzel, Hass als unheilsame Wurzel und Verblendung als unheilsame Wurzel. Diese drei Dinge führen zum Niedergang.

(จ) ‘‘กตเม [Pg.230] ตโย ธมฺมา วิเสสภาคิยา? ตีณิ กุสลมูลานิ – อโลโภ กุสลมูลํ, อโทโส กุสลมูลํ, อโมโห กุสลมูลํ. อิเม ตโย ธมฺมา วิเสสภาคิยา.

(f) Welche drei Dinge führen zur Unterscheidung? Drei heilsame Wurzeln: Gierlosigkeit als heilsame Wurzel, Hasslosigkeit als heilsame Wurzel und Unverblendung als heilsame Wurzel. Diese drei Dinge führen zur Unterscheidung.

(ฉ) ‘‘กตเม ตโย ธมฺมา ทุปฺปฏิวิชฺฌา? ติสฺโส นิสฺสรณิยา ธาตุโย – กามานเมตํ นิสฺสรณํ ยทิทํ เนกฺขมฺมํ, รูปานเมตํ นิสฺสรณํ ยทิทํ อรูปํ, ยํ โข ปน กิญฺจิ ภูตํ สงฺขตํ ปฏิจฺจสมุปฺปนฺนํ, นิโรโธ ตสฺส นิสฺสรณํ. อิเม ตโย ธมฺมา ทุปฺปฏิวิชฺฌา.

(g) Welche drei Dinge sind schwer zu durchschauen? Drei Elemente der Entfaltung: Das Entsagen als Entrinnen aus den Sinnengenüssen, die Formlosigkeit als Entrinnen aus den feinstofflichen Formen, und das Aufhören als Entrinnen aus allem, was entstanden, gestaltet und bedingt entstanden ist. Diese drei Dinge sind schwer zu durchschauen.

(ช) ‘‘กตเม ตโย ธมฺมา อุปฺปาเทตพฺพา? ตีณิ ญาณานิ – อตีตํเส ญาณํ, อนาคตํเส ญาณํ, ปจฺจุปฺปนฺนํเส ญาณํ. อิเม ตโย ธมฺมา อุปฺปาเทตพฺพา.

(Ja) „Welche drei Dinge sind zu erzeugen? Drei Erkenntnisse – Erkenntnis über den vergangenen Zeitabschnitt, Erkenntnis über den zukünftigen Zeitabschnitt und Erkenntnis über den gegenwärtigen Zeitabschnitt. Diese drei Dinge sind zu erzeugen.“

(ฌ) ‘‘กตเม ตโย ธมฺมา อภิญฺเญยฺยา? ติสฺโส ธาตุโย – กามธาตุ, รูปธาตุ, อรูปธาตุ. อิเม ตโย ธมฺมา อภิญฺเญยฺยา.

(Jha) „Welche drei Dinge sind durch höheres Wissen zu erkennen? Drei Elemente – das Sinneselement, das feinstoffliche Element und das immaterielle Element. Diese drei Dinge sind durch höheres Wissen zu erkennen.“

(ญ) ‘‘กตเม ตโย ธมฺมา สจฺฉิกาตพฺพา? ติสฺโส วิชฺชา – ปุพฺเพนิวาสานุสฺสติญาณํ วิชฺชา, สตฺตานํ จุตูปปาเต ญาณํ วิชฺชา, อาสวานํ ขเย ญาณํ วิชฺชา. อิเม ตโย ธมฺมา สจฺฉิกาตพฺพา.

(Ña) „Welche drei Dinge sind zu verwirklichen? Drei klare Wissen – das klare Wissen der Erinnerung an frühere Daseinsformen, das klare Wissen über das Abscheiden und Wiedererscheinen der Wesen und das klare Wissen über die Versiegung der Triebe. Diese drei Dinge sind zu verwirklichen.“

‘‘อิติ อิเม ตึส ธมฺมา ภูตา ตจฺฉา ตถา อวิตถา อนญฺญถา สมฺมา ตถาคเตน อภิสมฺพุทฺธา.

So sind diese dreißig Dinge wirklich, wahrhaftig, so wie sie sind, unfehlbar und nicht anders, vom Vollendeten vollkommen durchschaut.“

จตฺตาโร ธมฺมา

Vier Dinge

๓๕๔. ‘‘จตฺตาโร ธมฺมา พหุการา, จตฺตาโร ธมฺมา ภาเวตพฺพา…เป… จตฺตาโร ธมฺมา สจฺฉิกาตพฺพา.

354. „Vier Dinge sind von großem Nutzen, vier Dinge sind zu entfalten … (wie oben) … vier Dinge sind zu verwirklichen.“

(ก) ‘‘กตเม จตฺตาโร ธมฺมา พหุการา? จตฺตาริ จกฺกานิ – ปติรูปเทสวาโส, สปฺปุริสูปนิสฺสโย, อตฺตสมฺมาปณิธิ, ปุพฺเพ จ กตปุญฺญตา. อิเม จตฺตาโร ธมฺมา พหุการา.

(Ka) „Welche vier Dinge sind von großem Nutzen? Vier Räder – das Verweilen in einer geeigneten Gegend, die Bindung an edle Menschen, die rechte Ausrichtung des Selbst und das Verdienst, das in der Vergangenheit erworben wurde. Diese vier Dinge sind von großem Nutzen.“

(ข) ‘‘กตเม จตฺตาโร ธมฺมา ภาเวตพฺพา? จตฺตาโร สติปฏฺฐานา – อิธาวุโส, ภิกฺขุ กาเย กายานุปสฺสี วิหรติ อาตาปี สมฺปชาโน สติมา วิเนยฺย โลเก อภิชฺฌาโทมนสฺสํ. เวทนาสุ…เป… จิตฺเต… ธมฺเมสุ [Pg.231] ธมฺมานุปสฺสี วิหรติ อาตาปี สมฺปชาโน สติมา วิเนยฺย โลเก อภิชฺฌาโทมนสฺสํ. อิเม จตฺตาโร ธมฺมา ภาเวตพฺพา.

(Kha) „Welche vier Dinge sind zu entfalten? Die vier Grundlagen der Achtsamkeit – hier, ihr Freunde, verweilt ein Mönch beim Körper, indem er den Körper betrachtet, eifrig, besonnen und achtsam, nachdem er Begehren und Trübsinn in Bezug auf die Welt überwunden hat. Bei den Gefühlen … beim Geist … bei den Geistesobjekten verweilt er, indem er die Geistesobjekte betrachtet, eifrig, besonnen und achtsam, nachdem er Begehren und Trübsinn in Bezug auf die Welt überwunden hat. Diese vier Dinge sind zu entfalten.“

(ค) ‘‘กตเม จตฺตาโร ธมฺมา ปริญฺเญยฺยา? จตฺตาโร อาหารา – กพฬีกาโร อาหาโร โอฬาริโก วา สุขุโม วา, ผสฺโส ทุติโย, มโนสญฺเจตนา ตติยา, วิญฺญาณํ จตุตฺถํ. อิเม จตฺตาโร ธมฺมา ปริญฺเญยฺยา.

(Ga) „Welche vier Dinge sind vollkommen zu verstehen? Die vier Arten der Nahrung – materielle Nahrung, ob grob oder fein; zweitens der Kontakt; drittens das geistige Wollen; viertens das Bewusstsein. Diese vier Dinge sind vollkommen zu verstehen.“

(ฆ) ‘‘กตเม จตฺตาโร ธมฺมา ปหาตพฺพา? จตฺตาโร โอฆา – กาโมโฆ, ภโวโฆ, ทิฏฺโฐโฆ, อวิชฺโชโฆ. อิเม จตฺตาโร ธมฺมา ปหาตพฺพา.

(Gha) „Welche vier Dinge sind aufzugeben? Die vier Fluten – die Flut des Sinnenverlangens, die Flut des Werdens, die Flut der Ansichten und die Flut der Unwissenheit. Diese vier Dinge sind aufzugeben.“

(ง) ‘‘กตเม จตฺตาโร ธมฺมา หานภาคิยา? จตฺตาโร โยคา – กามโยโค, ภวโยโค, ทิฏฺฐิโยโค, อวิชฺชาโยโค. อิเม จตฺตาโร ธมฺมา หานภาคิยา.

(Ṅa) „Welche vier Dinge gehören zum Niedergang? Die vier Joche – das Joch des Sinnenverlangens, das Joch des Werdens, das Joch der Ansichten und das Joch der Unwissenheit. Diese vier Dinge gehören zum Niedergang.“

(จ) ‘‘กตเม จตฺตาโร ธมฺมา วิเสสภาคิยา? จตฺตาโร วิสญฺโญคา – กามโยควิสํโยโค, ภวโยควิสํโยโค, ทิฏฺฐิโยควิสํโยโค, อวิชฺชาโยควิสํโยโค. อิเม จตฺตาโร ธมฺมา วิเสสภาคิยา.

(Ca) „Welche vier Dinge führen zur Unterscheidung? Die vier Entjochungen – die Entjochung vom Sinnenverlangen, die Entjochung vom Werden, die Entjochung von Ansichten und die Entjochung von der Unwissenheit. Diese vier Dinge führen zur Unterscheidung.“

(ฉ) ‘‘กตเม จตฺตาโร ธมฺมา ทุปฺปฏิวิชฺฌา? จตฺตาโร สมาธี – หานภาคิโย สมาธิ, ฐิติภาคิโย สมาธิ, วิเสสภาคิโย สมาธิ, นิพฺเพธภาคิโย สมาธิ. อิเม จตฺตาโร ธมฺมา ทุปฺปฏิวิชฺฌา.

(Cha) „Welche vier Dinge sind schwer zu durchdringen? Vier Arten der Konzentration – eine Konzentration, die zum Niedergang führt, eine Konzentration, die zum Stillstand führt, eine Konzentration, die zur Unterscheidung führt und eine Konzentration, die zur Durchdringung führt. Diese vier Dinge sind schwer zu durchdringen.“

(ช) ‘‘กตเม จตฺตาโร ธมฺมา อุปฺปาเทตพฺพา? จตฺตาริ ญาณานิ – ธมฺเม ญาณํ, อนฺวเย ญาณํ, ปริเย ญาณํ, สมฺมุติยา ญาณํ. อิเม จตฺตาโร ธมฺมา อุปฺปาเทตพฺพา.

(Ja) „Welche vier Dinge sind zu erzeugen? Vier Erkenntnisse – Erkenntnis über die Lehre, Erkenntnis durch Schlussfolgerung, Erkenntnis über die Abgrenzung der Herzen anderer und Erkenntnis über die Konvention. Diese vier Dinge sind zu erzeugen.“

(ฌ) ‘‘กตเม จตฺตาโร ธมฺมา อภิญฺเญยฺยา? จตฺตาริ อริยสจฺจานิ – ทุกฺขํ อริยสจฺจํ, ทุกฺขสมุทยํ อริยสจฺจํ, ทุกฺขนิโรธํ อริยสจฺจํ, ทุกฺขนิโรธคามินี ปฏิปทา อริยสจฺจํ. อิเม จตฺตาโร ธมฺมา อภิญฺเญยฺยา.

(Jha) „Welche vier Dinge sind durch höheres Wissen zu erkennen? Die vier edlen Wahrheiten – die edle Wahrheit vom Leiden, die edle Wahrheit von der Leidensentstehung, die edle Wahrheit von der Leidensaufhebung und die edle Wahrheit von dem zur Leidensaufhebung führenden Weg. Diese vier Dinge sind durch höheres Wissen zu erkennen.“

(ญ) ‘‘กตเม จตฺตาโร ธมฺมา สจฺฉิกาตพฺพา? จตฺตาริ สามญฺญผลานิ – โสตาปตฺติผลํ, สกทาคามิผลํ, อนาคามิผลํ, อรหตฺตผลํ. อิเม จตฺตาโร ธมฺมา สจฺฉิกาตพฺพา.

(Ña) „Welche vier Dinge sind zu verwirklichen? Die vier Früchte der Askese – die Frucht des Stromeintritts, die Frucht der Einmalwiederkehr, die Frucht der Nichtwiederkehr und die Frucht der Arhatschaft. Diese vier Dinge sind zu verwirklichen.“

‘‘อิติ [Pg.232] อิเม จตฺตารีสธมฺมา ภูตา ตจฺฉา ตถา อวิตถา อนญฺญถา สมฺมา ตถาคเตน อภิสมฺพุทฺธา.

So sind diese vierzig Dinge wirklich, wahrhaftig, so wie sie sind, unfehlbar und nicht anders, vom Vollendeten vollkommen durchschaut.“

ปญฺจ ธมฺมา

Fünf Dinge

๓๕๕. ‘‘ปญฺจ ธมฺมา พหุการา…เป… ปญฺจ ธมฺมา สจฺฉิกาตพฺพา.

355. „Fünf Dinge sind von großem Nutzen … (wie oben) … fünf Dinge sind zu verwirklichen.“

(ก) ‘‘กตเม ปญฺจ ธมฺมา พหุการา? ปญฺจ ปธานิยงฺคานิ – อิธาวุโส, ภิกฺขุ สทฺโธ โหติ, สทฺทหติ ตถาคตสฺส โพธึ – ‘อิติปิ โส ภควา อรหํ สมฺมาสมฺพุทฺโธ วิชฺชาจรณสมฺปนฺโน สุคโต โลกวิทู อนุตฺตโร ปุริสทมฺมสารถิ สตฺถา เทวมนุสฺสานํ พุทฺโธ ภควา’ติ. อปฺปาพาโธ โหติ อปฺปาตงฺโก สมเวปากินิยา คหณิยา สมนฺนาคโต นาติสีตาย นาจฺจุณฺหาย มชฺฌิมาย ปธานกฺขมาย. อสโฐ โหติ อมายาวี ยถาภูตมตฺตานํ อาวีกตฺตา สตฺถริ วา วิญฺญูสุ วา สพฺรหฺมจารีสุ. อารทฺธวีริโย วิหรติ อกุสลานํ ธมฺมานํ ปหานาย, กุสลานํ ธมฺมานํ อุปสมฺปทาย, ถามวา ทฬฺหปรกฺกโม อนิกฺขิตฺตธุโร กุสเลสุ ธมฺเมสุ. ปญฺญวา โหติ อุทยตฺถคามินิยา ปญฺญาย สมนฺนาคโต อริยาย นิพฺเพธิกาย สมฺมา ทุกฺขกฺขยคามินิยา. อิเม ปญฺจ ธมฺมา พหุการา.

(Ka) „Welche fünf Dinge sind von großem Nutzen? Die fünf Faktoren des Strebens – hier, ihr Freunde, ist ein Mönch vertrauensvoll; er vertraut auf die Erleuchtung des Vollendeten: ‚So ist jener Erhabene: ein Heiliger, ein vollkommen Erleuchteter, vollkommen in Wissen und Wandel, ein Glückseliger, ein Kenner der Welt, ein unvergleichlicher Lenker von zu zähmenden Menschen, ein Lehrer von Göttern und Menschen, ein Erleuchteter, ein Erhabener.‘ Er ist frei von Krankheit, frei von Gebrechen, ausgestattet mit einer ausgeglichenen Verdauungskraft, die weder zu kalt noch zu heiß, sondern mittelmäßig und für das Streben tauglich ist. Er ist nicht arglistig, nicht betrügerisch; er zeigt sich dem Lehrer oder den verständigen Mitbrüdern gegenüber so, wie er wirklich ist. Er verweilt mit unermüdlicher Tatkraft, um die unheilsamen Dinge aufzugeben und die heilsamen Dinge zu vervollkommnen; er ist beharrlich, von festem Mut und lässt die Last in Bezug auf die heilsamen Dinge nicht sinken. Er ist weise, ausgestattet mit jener Weisheit, die das Entstehen und Vergehen erkennt, die edel und durchdringend ist und die recht zum Ende des Leidens führt. Diese fünf Dinge sind von großem Nutzen.“

(ข) ‘‘กตเม ปญฺจ ธมฺมา ภาเวตพฺพา? ปญฺจงฺคิโก สมฺมาสมาธิ – ปีติผรณตา, สุขผรณตา, เจโตผรณตา, อาโลกผรณตา, ปจฺจเวกฺขณนิมิตฺตํ. อิเม ปญฺจ ธมฺมา ภาเวตพฺพา.

(Kha) „Welche fünf Dinge sind zu entfalten? Die fünfgliedrige rechte Konzentration – die Durchdringung mit Verzückung, die Durchdringung mit Glückseligkeit, die Durchdringung mit dem Geist, die Durchdringung mit Licht und das Zeichen der Rückschau. Diese fünf Dinge sind zu entfalten.“

(ค) ‘‘กตเม ปญฺจ ธมฺมา ปริญฺเญยฺยา? ปญฺจุปาทานกฺขนฺธา – รูปุปาทานกฺขนฺโธ, เวทนุปาทานกฺขนฺโธ, สญฺญุปาทานกฺขนฺโธ, สงฺขารุปาทานกฺขนฺโธ วิญฺญาณุปาทานกฺขนฺโธ. อิเม ปญฺจ ธมฺมา ปริญฺเญยฺยา.

(Ga) „Welche fünf Dinge sind vollkommen zu verstehen? Die fünf Gruppen des Ergreifens – die Formgruppe des Ergreifens, die Gefühlsgruppe des Ergreifens, die Wahrnehmungsgruppe des Ergreifens, die Gestaltungsgruppe des Ergreifens und die Bewusstseinsgruppe des Ergreifens. Diese fünf Dinge sind vollkommen zu verstehen.“

(ฆ) ‘‘กตเม ปญฺจ ธมฺมา ปหาตพฺพา? ปญฺจ นีวรณานิ – กามจฺฉนฺทนีวรณํ, พฺยาปาทนีวรณํ, ถินมิทฺธนีวรณํ, อุทฺธจฺจกุกุจฺจนีวรณํ, วิจิกิจฺฉานีวรณํ. อิเม ปญฺจ ธมฺมา ปหาตพฺพา.

(Gha) „Welche fünf Dinge sind aufzugeben? Die fünf Hemmnisse – das Hemmnis des Sinnenverlangens, das Hemmnis des Übelwollens, das Hemmnis von Starrheit und Mattigkeit, das Hemmnis von Aufgeregtheit und Gewissensunruhe und das Hemmnis des Zweifels. Diese fünf Dinge sind aufzugeben.“

(ง) ‘‘กตเม ปญฺจ ธมฺมา หานภาคิยา? ปญฺจ เจโตขิลา – อิธาวุโส, ภิกฺขุ สตฺถริ กงฺขติ วิจิกิจฺฉติ นาธิมุจฺจติ น สมฺปสีทติ. โย โส, อาวุโส, ภิกฺขุ สตฺถริ กงฺขติ วิจิกิจฺฉติ นาธิมุจฺจติ น สมฺปสีทติ, ตสฺส [Pg.233] จิตฺตํ น นมติ อาตปฺปาย อนุโยคาย สาตจฺจาย ปธานาย. ยสฺส จิตฺตํ น นมติ อาตปฺปาย อนุโยคาย สาตจฺจาย ปธานาย. อยํ ปฐโม เจโตขิโล. ปุน จปรํ, อาวุโส, ภิกฺขุ ธมฺเม กงฺขติ วิจิกิจฺฉติ…เป… สงฺเฆ กงฺขติ วิจิกิจฺฉติ…เป… สิกฺขาย กงฺขติ วิจิกิจฺฉติ…เป… สพฺรหฺมจารีสุ กุปิโต โหติ อนตฺตมโน อาหตจิตฺโต ขิลชาโต, โย โส, อาวุโส, ภิกฺขุ สพฺรหฺมจารีสุ กุปิโต โหติ อนตฺตมโน อาหตจิตฺโต ขิลชาโต, ตสฺส จิตฺตํ น นมติ อาตปฺปาย อนุโยคาย สาตจฺจาย ปธานาย. ยสฺส จิตฺตํ น นมติ อาตปฺปาย อนุโยคาย สาตจฺจาย ปธานาย. อยํ ปญฺจโม เจโตขิโล. อิเม ปญฺจ ธมฺมา หานภาคิยา.

(Ṅa) Welche fünf Dinge führen zum Verfall? Die fünf geistigen Hemmnisse (Cetokhilā) — hier, ihr Freunde, zweifelt ein Mönch am Lehrer, ist unsicher, ist nicht überzeugt und findet kein Vertrauen. Wenn ein Mönch, ihr Freunde, am Lehrer zweifelt, unsicher ist, nicht überzeugt ist und kein Vertrauen findet, dann neigt sich sein Geist nicht dem Eifer, der Übung, der Ausdauer und dem Streben zu. Wessen Geist sich nicht dem Eifer, der Übung, der Ausdauer und dem Streben zuneigt, dies ist das erste geistige Hemmnis. Wiederum, ihr Freunde, zweifelt ein Mönch an der Lehre (Dhamma)... zweifelt an der Gemeinschaft (Saṅgha)... zweifelt an der Schulung (Sikkhā)... Wiederum, ihr Freunde, ist ein Mönch gegenüber seinen Gefährten im heiligen Leben (Sabrahmacārīsu) zornig, unwillig, verstimmt und voller Groll. Wenn ein Mönch gegenüber seinen Gefährten im heiligen Leben zornig, unwillig, verstimmt und voller Groll ist, dann neigt sich sein Geist nicht dem Eifer, der Übung, der Ausdauer und dem Streben zu. Wessen Geist sich nicht dem Eifer, der Übung, der Ausdauer und dem Streben zuneigt, dies ist das fünfte geistige Hemmnis. Diese fünf Dinge führen zum Verfall.

(จ) ‘‘กตเม ปญฺจ ธมฺมา วิเสสภาคิยา? ปญฺจินฺทฺริยานิ – สทฺธินฺทฺริยํ, วีริยินฺทฺริยํ, สตินฺทฺริยํ, สมาธินฺทฺริยํ, ปญฺญินฺทฺริยํ. อิเม ปญฺจ ธมฺมา วิเสสภาคิยา.

(Ca) Welche fünf Dinge führen zur Unterscheidung (zum Fortschritt)? Die fünf Fähigkeiten (Indriya): die Fähigkeit des Vertrauens (Saddhindriya), die Fähigkeit der Tatkraft (Vīriyindriya), die Fähigkeit der Achtsamkeit (Satindriya), die Fähigkeit der Konzentration (Samādhindriya) und die Fähigkeit der Weisheit (Paññindriya). Diese fünf Dinge führen zur Unterscheidung.

(ฉ) ‘‘กตเม ปญฺจ ธมฺมา ทุปฺปฏิวิชฺฌา? ปญฺจ นิสฺสรณิยา ธาตุโย – อิธาวุโส, ภิกฺขุโน กาเม มนสิกโรโต กาเมสุ จิตฺตํ น ปกฺขนฺทติ น ปสีทติ น สนฺติฏฺฐติ น วิมุจฺจติ. เนกฺขมฺมํ โข ปนสฺส มนสิกโรโต เนกฺขมฺเม จิตฺตํ ปกฺขนฺทติ ปสีทติ สนฺติฏฺฐติ วิมุจฺจติ. ตสฺส ตํ จิตฺตํ สุคตํ สุภาวิตํ สุวุฏฺฐิตํ สุวิมุตฺตํ วิสํยุตฺตํ กาเมหิ. เย จ กามปจฺจยา อุปฺปชฺชนฺติ อาสวา วิฆาตา ปริฬาหา, มุตฺโต โส เตหิ. น โส ตํ เวทนํ เวเทติ. อิทมกฺขาตํ กามานํ นิสฺสรณํ.

(Cha) Welche fünf Dinge sind schwer zu durchschauen? Die fünf Elemente der Befreiung (Nissaraṇiyā dhātuyo) — hier, ihr Freunde, wenn ein Mönch über die Sinnlichkeit (Kāma) nachdenkt, springt sein Geist nicht auf die Sinnlichkeit an, findet darin keine Beruhigung, steht darin nicht fest und wird davon nicht befreit. Wenn er jedoch über die Entsagung (Nekkhamma) nachdenkt, springt sein Geist auf die Entsagung an, findet darin Beruhigung, steht darin fest und wird davon befreit. Sein Geist ist auf diese Weise gut bereitet, gut entfaltet, gut erhoben, gut befreit und von der Sinnlichkeit losgelöst. Jene Triebe (Āsavā), Qualen und das Fieber des Geistes, die aufgrund der Sinnlichkeit entstehen, von diesen ist er befreit. Er empfindet diese (sinnliche) Empfindung nicht. Dies wird als die Befreiung von den Sinnlichkeiten verkündet.

‘‘ปุน จปรํ, อาวุโส, ภิกฺขุโน พฺยาปาทํ มนสิกโรโต พฺยาปาเท จิตฺตํ น ปกฺขนฺทติ น ปสีทติ น สนฺติฏฺฐติ น วิมุจฺจติ. อพฺยาปาทํ โข ปนสฺส มนสิกโรโต อพฺยาปาเท จิตฺตํ ปกฺขนฺทติ ปสีทติ สนฺติฏฺฐติ วิมุจฺจติ. ตสฺส ตํ จิตฺตํ สุคตํ สุภาวิตํ สุวุฏฺฐิตํ สุวิมุตฺตํ วิสํยุตฺตํ พฺยาปาเทน. เย จ พฺยาปาทปจฺจยา อุปฺปชฺชนฺติ อาสวา วิฆาตา ปริฬาหา, มุตฺโต โส เตหิ. น โส ตํ เวทนํ เวเทติ. อิทมกฺขาตํ พฺยาปาทสฺส นิสฺสรณํ.

Wiederum, ihr Freunde, wenn ein Mönch über Übelwollen (Byāpāda) nachdenkt, springt sein Geist nicht auf das Übelwollen an, findet darin keine Beruhigung, steht darin nicht fest und wird davon nicht befreit. Wenn er jedoch über Nicht-Übelwollen (Abyāpāda) nachdenkt, springt sein Geist auf das Nicht-Übelwollen an, findet darin Beruhigung, steht darin fest und wird davon befreit. Sein Geist ist auf diese Weise gut bereitet, gut entfaltet, gut erhoben, gut befreit und vom Übelwollen losgelöst. Jene Triebe, Qualen und das Fieber des Geistes, die aufgrund des Übelwollens entstehen, von diesen ist er befreit. Er empfindet diese Empfindung nicht. Dies wird als die Befreiung vom Übelwollen verkündet.

‘‘ปุน จปรํ, อาวุโส, ภิกฺขุโน วิเหสํ มนสิกโรโต วิเหสาย จิตฺตํ น ปกฺขนฺทติ น ปสีทติ น สนฺติฏฺฐติ น วิมุจฺจติ. อวิเหสํ โข ปนสฺส มนสิกโรโต อวิเหสาย จิตฺตํ ปกฺขนฺทติ ปสีทติ สนฺติฏฺฐติ วิมุจฺจติ[Pg.234]. ตสฺส ตํ จิตฺตํ สุคตํ สุภาวิตํ สุวุฏฺฐิตํ สุวิมุตฺตํ วิสํยุตฺตํ วิเหสาย. เย จ วิเหสาปจฺจยา อุปฺปชฺชนฺติ อาสวา วิฆาตา ปริฬาหา, มุตฺโต โส เตหิ. น โส ตํ เวทนํ เวเทติ. อิทมกฺขาตํ วิเหสาย นิสฺสรณํ.

Wiederum, ihr Freunde, wenn ein Mönch über Grausamkeit (Vihesā) nachdenkt, springt sein Geist nicht auf die Grausamkeit an, findet darin keine Beruhigung, steht darin nicht fest und wird davon nicht befreit. Wenn er jedoch über Nicht-Grausamkeit (Avihesā) nachdenkt, springt sein Geist auf die Nicht-Grausamkeit an, findet darin Beruhigung, steht darin fest und wird davon befreit. Sein Geist ist auf diese Weise gut bereitet, gut entfaltet, gut erhoben, gut befreit und von der Grausamkeit losgelöst. Jene Triebe, Qualen und das Fieber des Geistes, die aufgrund der Grausamkeit entstehen, von diesen ist er befreit. Er empfindet diese Empfindung nicht. Dies wird als die Befreiung von der Grausamkeit verkündet.

‘‘ปุน จปรํ, อาวุโส, ภิกฺขุโน รูเป มนสิกโรโต รูเปสุ จิตฺตํ น ปกฺขนฺทติ น ปสีทติ น สนฺติฏฺฐติ น วิมุจฺจติ. อรูปํ โข ปนสฺส มนสิกโรโต อรูเป จิตฺตํ ปกฺขนฺทติ ปสีทติ สนฺติฏฺฐติ วิมุจฺจติ. ตสฺส ตํ จิตฺตํ สุคตํ สุภาวิตํ สุวุฏฺฐิตํ สุวิมุตฺตํ วิสํยุตฺตํ รูเปหิ. เย จ รูปปจฺจยา อุปฺปชฺชนฺติ อาสวา วิฆาตา ปริฬาหา, มุตฺโต โส เตหิ. น โส ตํ เวทนํ เวเทติ. อิทมกฺขาตํ รูปานํ นิสฺสรณํ.

Wiederum, ihr Freunde, wenn ein Mönch über Formen (Rūpa) nachdenkt, springt sein Geist nicht auf die Formen an, findet darin keine Beruhigung, steht darin nicht fest und wird davon nicht befreit. Wenn er jedoch über das Formlose (Arūpa) nachdenkt, springt sein Geist auf das Formlose an, findet darin Beruhigung, steht darin fest und wird davon befreit. Sein Geist ist auf diese Weise gut bereitet, gut entfaltet, gut erhoben, gut befreit und von den Formen losgelöst. Jene Triebe, Qualen und das Fieber des Geistes, die aufgrund der Formen entstehen, von diesen ist er befreit. Er empfindet diese Empfindung nicht. Dies wird als die Befreiung von den Formen verkündet.

‘‘ปุน จปรํ, อาวุโส, ภิกฺขุโน สกฺกายํ มนสิกโรโต สกฺกาเย จิตฺตํ น ปกฺขนฺทติ น ปสีทติ น สนฺติฏฺฐติ น วิมุจฺจติ. สกฺกายนิโรธํ โข ปนสฺส มนสิกโรโต สกฺกายนิโรเธ จิตฺตํ ปกฺขนฺทติ ปสีทติ สนฺติฏฺฐติ วิมุจฺจติ. ตสฺส ตํ จิตฺตํ สุคตํ สุภาวิตํ สุวุฏฺฐิตํ สุวิมุตฺตํ วิสํยุตฺตํ สกฺกาเยน. เย จ สกฺกายปจฺจยา อุปฺปชฺชนฺติ อาสวา วิฆาตา ปริฬาหา, มุตฺโต โส เตหิ. น โส ตํ เวทนํ เวเทติ. อิทมกฺขาตํ สกฺกายสฺส นิสฺสรณํ. อิเม ปญฺจ ธมฺมา ทุปฺปฏิวิชฺฌา.

Wiederum, ihr Freunde, wenn ein Mönch über die Persönlichkeit (Sakkāya) nachdenkt, springt sein Geist nicht auf die Persönlichkeit an, findet darin keine Beruhigung, steht darin nicht fest und wird davon nicht befreit. Wenn er jedoch über das Aufhören der Persönlichkeit (Sakkāyanirodha) nachdenkt, springt sein Geist auf das Aufhören der Persönlichkeit an, findet darin Beruhigung, steht darin fest und wird davon befreit. Sein Geist ist auf diese Weise gut bereitet, gut entfaltet, gut erhoben, gut befreit und von der Persönlichkeit losgelöst. Jene Triebe, Qualen und das Fieber des Geistes, die aufgrund der Persönlichkeit entstehen, von diesen ist er befreit. Er empfindet diese Empfindung nicht. Dies wird als die Befreiung von der Persönlichkeit verkündet. Diese fünf Dinge sind schwer zu durchschauen.

(ช) ‘‘กตเม ปญฺจ ธมฺมา อุปฺปาเทตพฺพา? ปญฺจ ญาณิโก สมฺมาสมาธิ – ‘อยํ สมาธิ ปจฺจุปฺปนฺนสุโข เจว อายติญฺจ สุขวิปาโก’ติ ปจฺจตฺตํเยว ญาณํ อุปฺปชฺชติ. ‘อยํ สมาธิ อริโย นิรามิโส’ติ ปจฺจตฺตญฺเญว ญาณํ อุปฺปชฺชติ. ‘อยํ สมาธิ อกาปุริสเสวิโต’ติ ปจฺจตฺตํเยว ญาณํ อุปฺปชฺชติ. ‘อยํ สมาธิ สนฺโต ปณีโต ปฏิปฺปสฺสทฺธลทฺโธ เอโกทิภาวาธิคโต, น สสงฺขารนิคฺคยฺหวาริตคโต’ติ ปจฺจตฺตํเยว ญาณํ อุปฺปชฺชติ. ‘โส โข ปนาหํ อิมํ สมาธึ สโตว สมาปชฺชามิ สโต วุฏฺฐหามี’ติ ปจฺจตฺตํเยว ญาณํ อุปฺปชฺชติ. อิเม ปญฺจ ธมฺมา อุปฺปาเทตพฺพา.

(Ja) Welche fünf Dinge sind zu entfalten? Die rechte Konzentration mit fünffacher Erkenntnis: 'Diese Konzentration ist in der Gegenwart glückselig und hat in der Zukunft ein glückseliges Reifen' — so entsteht die Erkenntnis in einem selbst. 'Diese Konzentration ist edel und frei von weltlichen Bindungen (nirāmiso)' — so entsteht die Erkenntnis in einem selbst. 'Diese Konzentration wird von edlen Menschen (Mahāpurisas) praktiziert' — so entsteht die Erkenntnis in einem selbst. 'Diese Konzentration ist friedvoll, erhaben, durch Stillung erlangt, zur geistigen Einspitzigkeit gelangt und wird nicht durch gewaltsame Unterdrückung der Hindernisse aufrechterhalten' — so entsteht die Erkenntnis in einem selbst. 'Ich trete achtsam in diese Konzentration ein und gehe achtsam daraus hervor' — so entsteht die Erkenntnis in einem selbst. Diese fünf Dinge sind zu entfalten.

(ฌ) ‘‘กตเม ปญฺจ ธมฺมา อภิญฺเญยฺยา? ปญฺจ วิมุตฺตายตนานิ – อิธาวุโส, ภิกฺขุโน สตฺถา ธมฺมํ เทเสติ อญฺญตโร วา ครุฏฺฐานิโย สพฺรหฺมจารี. ยถา [Pg.235] ยถา, อาวุโส, ภิกฺขุโน สตฺถา ธมฺมํ เทเสติ, อญฺญตโร วา ครุฏฺฐานิโย สพฺรหฺมจารี, ตถา ตถา โส ตสฺมึ ธมฺเม อตฺถปฺปฏิสํเวที จ โหติ ธมฺมปฏิสํเวที จ. ตสฺส อตฺถปฺปฏิสํเวทิโน ธมฺมปฏิสํเวทิโน ปาโมชฺชํ ชายติ, ปมุทิตสฺส ปีติ ชายติ, ปีติมนสฺส กาโย ปสฺสมฺภติ, ปสฺสทฺธกาโย สุขํ เวเทติ, สุขิโน จิตฺตํ สมาธิยติ. อิทํ ปฐมํ วิมุตฺตายตนํ.

„Welche fünf Dinge sind durch höhere Erkenntnis zu wissen? Die fünf Grundlagen der Befreiung (vimuttāyatana) – hierbei, ihr Freunde, lehrt der Lehrer einem Mönch die Lehre oder ein anderer ehrwürdiger Gefährte im heiligen Leben lehrt sie ihm. In welcher Weise auch immer, ihr Freunde, der Lehrer dem Mönch die Lehre lehrt oder ein anderer ehrwürdiger Gefährte im heiligen Leben sie lehrt, in genau dieser Weise erfährt er in jener Lehre sowohl die Bedeutung als auch den Wortlaut. In ihm, der die Bedeutung und den Wortlaut erfährt, entsteht Frohsinn; dem Erfreuten entsteht Verzückung (pīti); bei dem, dessen Geist verzückt ist, beruhigt sich der Körper; wer beruhigten Körpers ist, empfindet Glück; das Herz dessen, der glücklich ist, wird gesammelt (samādhiyati). Dies ist die erste Grundlage der Befreiung.“

‘‘ปุน จปรํ, อาวุโส, ภิกฺขุโน น เหว โข สตฺถา ธมฺมํ เทเสติ, อญฺญตโร วา ครุฏฺฐานิโย สพฺรหฺมจารี, อปิ จ โข ยถาสุตํ ยถาปริยตฺตํ ธมฺมํ วิตฺถาเรน ปเรสํ เทเสติ ยถา ยถา, อาวุโส, ภิกฺขุ ยถาสุตํ ยถาปริยตฺตํ ธมฺมํ วิตฺถาเรน ปเรสํ เทเสติ. ตถา ตถา โส ตสฺมึ ธมฺเม อตฺถปฺปฏิสํเวที จ โหติ ธมฺมปฏิสํเวที จ. ตสฺส อตฺถปฺปฏิสํเวทิโน ธมฺมปฏิสํเวทิโน ปาโมชฺชํ ชายติ, ปมุทิตสฺส ปีติ ชายติ, ปีติมนสฺส กาโย ปสฺสมฺภติ, ปสฺสทฺธกาโย สุขํ เวเทติ, สุขิโน จิตฺตํ สมาธิยติ. อิทํ ทุติยํ วิมุตฺตายตนํ.

„Wiederum sodann, ihr Freunde, lehrt dem Mönch zwar weder der Lehrer die Lehre noch ein anderer ehrwürdiger Gefährte im heiligen Leben, aber er lehrt anderen ausführlich die Lehre, so wie er sie gehört und gelernt hat. In welcher Weise auch immer, ihr Freunde, der Mönch anderen ausführlich die Lehre lehrt, so wie er sie gehört und gelernt hat, in genau dieser Weise erfährt er in jener Lehre sowohl die Bedeutung als auch den Wortlaut. In ihm, der die Bedeutung und den Wortlaut erfährt, entsteht Frohsinn; dem Erfreuten entsteht Verzückung; bei dem, dessen Geist verzückt ist, beruhigt sich der Körper; wer beruhigten Körpers ist, empfindet Glück; das Herz dessen, der glücklich ist, wird gesammelt. Dies ist die zweite Grundlage der Befreiung.“

‘‘ปุน จปรํ, อาวุโส, ภิกฺขุโน น เหว โข สตฺถา ธมฺมํ เทเสติ, อญฺญตโร วา ครุฏฺฐานิโย สพฺรหฺมจารี, นาปิ ยถาสุตํ ยถาปริยตฺตํ ธมฺมํ วิตฺถาเรน ปเรสํ เทเสติ. อปิ จ โข, ยถาสุตํ ยถาปริยตฺตํ ธมฺมํ วิตฺถาเรน สชฺฌายํ กโรติ. ยถา ยถา, อาวุโส, ภิกฺขุ ยถาสุตํ ยถาปริยตฺตํ ธมฺมํ วิตฺถาเรน สชฺฌายํ กโรติ ตถา ตถา โส ตสฺมึ ธมฺเม อตฺถปฺปฏิสํเวที จ โหติ ธมฺมปฏิสํเวที จ. ตสฺส อตฺถปฺปฏิสํเวทิโน ธมฺมปฏิสํเวทิโน ปาโมชฺชํ ชายติ, ปมุทิตสฺส ปีติ ชายติ, ปีติมนสฺส กาโย ปสฺสมฺภติ, ปสฺสทฺธกาโย สุขํ เวเทติ, สุขิโน จิตฺตํ สมาธิยติ. อิทํ ตติยํ วิมุตฺตายตนํ.

„Wiederum sodann, ihr Freunde, lehrt dem Mönch weder der Lehrer die Lehre noch ein anderer ehrwürdiger Gefährte im heiligen Leben, noch lehrt er anderen ausführlich die Lehre, so wie er sie gehört und gelernt hat; vielmehr rezitiert er ausführlich die Lehre, so wie er sie gehört und gelernt hat. In welcher Weise auch immer, ihr Freunde, der Mönch ausführlich die Lehre rezitiert, so wie er sie gehört und gelernt hat, in genau dieser Weise erfährt er in jener Lehre sowohl die Bedeutung als auch den Wortlaut. In ihm, der die Bedeutung und den Wortlaut erfährt, entsteht Frohsinn; dem Erfreuten entsteht Verzückung; bei dem, dessen Geist verzückt ist, beruhigt sich der Körper; wer beruhigten Körpers ist, empfindet Glück; das Herz dessen, der glücklich ist, wird gesammelt. Dies ist die dritte Grundlage der Befreiung.“

‘‘ปุน จปรํ, อาวุโส, ภิกฺขุโน น เหว โข สตฺถา ธมฺมํ เทเสติ, อญฺญตโร วา ครุฏฺฐานิโย สพฺรหฺมจารี, นาปิ ยถาสุตํ ยถาปริยตฺตํ ธมฺมํ วิตฺถาเรน ปเรสํ เทเสติ, นาปิ ยถาสุตํ ยถาปริยตฺตํ ธมฺมํ วิตฺถาเรน สชฺฌายํ กโรติ. อปิ จ โข, ยถาสุตํ ยถาปริยตฺตํ ธมฺมํ เจตสา อนุวิตกฺเกติ อนุวิจาเรติ มนสานุเปกฺขติ. ยถา ยถา[Pg.236], อาวุโส, ภิกฺขุ ยถาสุตํ ยถาปริยตฺตํ ธมฺมํ เจตสา อนุวิตกฺเกติ อนุวิจาเรติ มนสานุเปกฺขติ ตถา ตถา โส ตสฺมึ ธมฺเม อตฺถปฺปฏิสํเวที จ โหติ ธมฺมปฏิสํเวที จ. ตสฺส อตฺถปฺปฏิสํเวทิโน ธมฺมปฏิสํเวทิโน ปาโมชฺชํ ชายติ, ปมุทิตสฺส ปีติ ชายติ, ปีติมนสฺส กาโย ปสฺสมฺภติ, ปสฺสทฺธกาโย สุขํ เวเทติ, สุขิโน จิตฺตํ สมาธิยติ. อิทํ จตุตฺถํ วิมุตฺตายตนํ.

„Wiederum sodann, ihr Freunde, lehrt dem Mönch weder der Lehrer die Lehre noch ein anderer ehrwürdiger Gefährte im heiligen Leben, noch lehrt er anderen ausführlich die Lehre, noch rezitiert er ausführlich die Lehre; vielmehr denkt er im Geiste über die Lehre nach, erwägt sie und betrachtet sie mit dem Sinn, so wie er sie gehört und gelernt hat. In welcher Weise auch immer, ihr Freunde, der Mönch im Geiste über die Lehre nachdenkt, sie erwägt und mit dem Sinn betrachtet, so wie er sie gehört und gelernt hat, in genau dieser Weise erfährt er in jener Lehre sowohl die Bedeutung als auch den Wortlaut. In ihm, der die Bedeutung und den Wortlaut erfährt, entsteht Frohsinn; dem Erfreuten entsteht Verzückung; bei dem, dessen Geist verzückt ist, beruhigt sich der Körper; wer beruhigten Körpers ist, empfindet Glück; das Herz dessen, der glücklich ist, wird gesammelt. Dies ist die vierte Grundlage der Befreiung.“

‘‘ปุน จปรํ, อาวุโส, ภิกฺขุโน น เหว โข สตฺถา ธมฺมํ เทเสติ, อญฺญตโร วา ครุฏฺฐานิโย สพฺรหฺมจารี, นาปิ ยถาสุตํ ยถาปริยตฺตํ ธมฺมํ วิตฺถาเรน ปเรสํ เทเสติ, นาปิ ยถาสุตํ ยถาปริยตฺตํ ธมฺมํ วิตฺถาเรน สชฺฌายํ กโรติ, นาปิ ยถาสุตํ ยถาปริยตฺตํ ธมฺมํ เจตสา อนุวิตกฺเกติ อนุวิจาเรติ มนสานุเปกฺขติ; อปิ จ ขฺวสฺส อญฺญตรํ สมาธินิมิตฺตํ สุคฺคหิตํ โหติ สุมนสิกตํ สูปธาริตํ สุปฺปฏิวิทฺธํ ปญฺญาย. ยถา ยถา, อาวุโส, ภิกฺขุโน อญฺญตรํ สมาธินิมิตฺตํ สุคฺคหิตํ โหติ สุมนสิกตํ สูปธาริตํ สุปฺปฏิวิทฺธํ ปญฺญาย ตถา ตถา โส ตสฺมึ ธมฺเม อตฺถปฺปฏิสํเวที จ โหติ ธมฺมปฺปฏิสํเวที จ. ตสฺส อตฺถปฺปฏิสํเวทิโน ธมฺมปฺปฏิสํเวทิโน ปาโมชฺชํ ชายติ, ปมุทิตสฺส ปีติ ชายติ, ปีติมนสฺส กาโย ปสฺสมฺภติ, ปสฺสทฺธกาโย สุขํ เวเทติ, สุขิโน จิตฺตํ สมาธิยติ. อิทํ ปญฺจมํ วิมุตฺตายตนํ. อิเม ปญฺจ ธมฺมา อภิญฺเญยฺยา.

„Wiederum sodann, ihr Freunde, lehrt dem Mönch weder der Lehrer die Lehre noch ein anderer ehrwürdiger Gefährte im heiligen Leben, noch lehrt er anderen die Lehre, noch rezitiert er sie, noch denkt er im Geiste darüber nach; vielmehr hat er ein bestimmtes Zeichen der Konzentration (samādhinimitta) gut erfasst, gut bedacht, gut eingeprägt und mit Weisheit gut durchdrungen. In welcher Weise auch immer, ihr Freunde, der Mönch ein bestimmtes Zeichen der Konzentration gut erfasst, gut bedacht, gut eingeprägt und mit Weisheit gut durchdrungen hat, in genau dieser Weise erfährt er in jener Lehre sowohl die Bedeutung als auch den Wortlaut. In ihm, der die Bedeutung und den Wortlaut erfährt, entsteht Frohsinn; dem Erfreuten entsteht Verzückung; bei dem, dessen Geist verzückt ist, beruhigt sich der Körper; wer beruhigten Körpers ist, empfindet Glück; das Herz dessen, der glücklich ist, wird gesammelt. Dies ist die fünfte Grundlage der Befreiung. Diese fünf Dinge sind durch höhere Erkenntnis zu wissen.“

(ญ) ‘‘กตเม ปญฺจ ธมฺมา สจฺฉิกาตพฺพา? ปญฺจ ธมฺมกฺขนฺธา – สีลกฺขนฺโธ, สมาธิกฺขนฺโธ, ปญฺญากฺขนฺโธ, วิมุตฺติกฺขนฺโธ, วิมุตฺติญาณทสฺสนกฺขนฺโธ. อิเม ปญฺจ ธมฺมา สจฺฉิกาตพฺพา.

„Welche fünf Dinge sind zu verwirklichen? Die fünf Gruppen der Lehre (dhammakkhandha) – die Gruppe der Tugend, die Gruppe der Konzentration, die Gruppe der Weisheit, die Gruppe der Befreiung und die Gruppe der Erkenntnis und Schau der Befreiung. Diese fünf Dinge sind zu verwirklichen.“

‘‘อิติ อิเม ปญฺญาส ธมฺมา ภูตา ตจฺฉา ตถา อวิตถา อนญฺญถา สมฺมา ตถาคเตน อภิสมฺพุทฺธา.

„So sind diese fünfzig Dinge wirklich, wahrhaftig, so wie sie sind, nicht anders, unverfälscht und vom Vollendeten (Tathāgata) vollkommen durchschaut.“

ฉ ธมฺมา

„Die Sechser-Gruppe“

๓๕๖. ‘‘ฉ ธมฺมา พหุการา…เป… ฉ ธมฺมา สจฺฉิกาตพฺพา.

356. „Sechs Dinge sind von großem Nutzen ... (wie zuvor) ... sechs Dinge sind zu verwirklichen.“

(ก) ‘‘กตเม ฉ ธมฺมา พหุการา? ฉ สารณียา ธมฺมา. อิธาวุโส, ภิกฺขุโน เมตฺตํ กายกมฺมํ ปจฺจุปฏฺฐิตํ โหติ สพฺรหฺมจารีสุ อาวิ เจว รโห [Pg.237] จ, อยมฺปิ ธมฺโม สารณีโย ปิยกรโณ ครุกรโณ สงฺคหาย อวิวาทาย สามคฺคิยา เอกีภาวาย สํวตฺตติ.

„Welche sechs Dinge sind von großem Nutzen? Die sechs Dinge, die der Eintracht dienen (sāraṇīyā dhammā). Hierbei, ihr Freunde, übt ein Mönch gegenüber seinen Gefährten im heiligen Leben liebevolle körperliche Handlungen aus, sowohl öffentlich als auch privat. Auch dieses Ding dient der Eintracht, macht liebenswert, schafft Achtung und trägt zur Verbundenheit, zur Abwesenheit von Streit, zur Harmonie und zur Einheit bei.“

‘‘ปุน จปรํ, อาวุโส, ภิกฺขุโน เมตฺตํ วจีกมฺมํ…เป… เอกีภาวาย สํวตฺตติ.

„Wiederum sodann, ihr Freunde, übt ein Mönch liebevolle sprachliche Handlungen aus ... (wie oben) ... und trägt zur Einheit bei.“

‘‘ปุน จปรํ, อาวุโส, ภิกฺขุโน เมตฺตํ มโนกมฺมํ…เป… เอกีภาวาย สํวตฺตติ.

„Ferner noch, ihr Freunde: Ein Mönch übt eine geistige Handlung der Liebenswürdigkeit aus... [dies] führt zur Einheit.“

‘‘ปุน จปรํ, อาวุโส, ภิกฺขุ เย เต ลาภา ธมฺมิกา ธมฺมลทฺธา อนฺตมโส ปตฺตปริยาปนฺนมตฺตมฺปิ, ตถารูเปหิ ลาเภหิ อปฺปฏิวิภตฺตโภคี โหติ สีลวนฺเตหิ สพฺรหฺมจารีหิ สาธารณโภคี, อยมฺปิ ธมฺโม สารณีโย…เป… เอกีภาวาย สํวตฺตติ.

„Ferner noch, ihr Freunde: Was immer ein Mönch an rechtmäßigen, rechtmäßig erlangten Gaben erhält, und sei es nur der Inhalt seiner Almosenschale, solche Gaben genießt er ohne Unterschied und teilt sie gemeinschaftlich mit seinen tugendhaften Mitbrüdern im geistlichen Leben. Auch diese Eigenschaft ist der Eintracht dienlich... [sie] führt zur Einheit.“

‘‘ปุน จปรํ, อาวุโส, ภิกฺขุ, ยานิ ตานิ สีลานิ อขณฺฑานิ อจฺฉิทฺทานิ อสพลานิ อกมฺมาสานิ ภุชิสฺสานิ วิญฺญุปฺปสตฺถานิ อปรามฏฺฐานิ สมาธิสํวตฺตนิกานิ, ตถารูเปสุ สีเลสุ สีลสามญฺญคโต วิหรติ สพฺรหฺมจารีหิ อาวิ เจว รโห จ, อยมฺปิ ธมฺโม สารณีโย…เป… เอกีภาวาย สํวตฺตติ.

„Ferner noch, ihr Freunde: Was jene Tugenden betrifft, die unversehrt, unbeschädigt, ungefleckt, makellos, befreiend, von den Weisen gepriesen, unangetastet [von Verlangen und Ansichten] sind und zur Konzentration führen – in solchen Tugenden verweilt der Mönch, indem er mit seinen Mitbrüdern im geistlichen Leben sowohl öffentlich als auch privat in der Tugend übereinstimmt. Auch diese Eigenschaft ist der Eintracht dienlich... [sie] führt zur Einheit.“

‘‘ปุน จปรํ, อาวุโส, ภิกฺขุ ยายํ ทิฏฺฐิ อริยา นิยฺยานิกา นิยฺยาติ ตกฺกรสฺส สมฺมา ทุกฺขกฺขยาย, ตถารูปาย ทิฏฺฐิยา ทิฏฺฐิ สามญฺญคโต วิหรติ สพฺรหฺมจารีหิ อาวิ เจว รโห จ, อยมฺปิ ธมฺโม สารณีโย ปิยกรโณ ครุกรโณ, สงฺคหาย อวิวาทาย สามคฺคิยา เอกีภาวาย สํวตฺตติ. อิเม ฉ ธมฺมา พหุการา.

„Ferner noch, ihr Freunde: Was jene Ansicht betrifft, die edel ist und befreiend, die denjenigen, der danach handelt, zur vollkommenen Vernichtung des Leidens führt – in einer solchen Ansicht verweilt der Mönch, indem er mit seinen Mitbrüdern im geistlichen Leben sowohl öffentlich als auch privat in der Ansicht übereinstimmt. Auch diese Eigenschaft ist der Eintracht dienlich, erzeugt Liebe, bewirkt Respekt und führt zum Zusammenhalt, zur Abwesenheit von Streit, zur Harmonie und zur Einheit. Diese sechs Eigenschaften sind von großem Nutzen.“

(ข) ‘‘กตเม ฉ ธมฺมา ภาเวตพฺพา? ฉ อนุสฺสติฏฺฐานานิ – พุทฺธานุสฺสติ, ธมฺมานุสฺสติ, สงฺฆานุสฺสติ, สีลานุสฺสติ, จาคานุสฺสติ, เทวตานุสฺสติ. อิเม ฉ ธมฺมา ภาเวตพฺพา.

„Welche sechs Dinge sind zu entfalten? Die sechs Gegenstände der Vergegenwärtigung: die Vergegenwärtigung des Erwachten, die Vergegenwärtigung der Lehre, die Vergegenwärtigung der Gemeinschaft, die Vergegenwärtigung der Tugend, die Vergegenwärtigung der Großzügigkeit und die Vergegenwärtigung der Gottheiten. Diese sechs Dinge sind zu entfalten.“

(ค) ‘‘กตเม ฉ ธมฺมา ปริญฺเญยฺยา? ฉ อชฺฌตฺติกานิ อายตนานิ – จกฺขายตนํ, โสตายตนํ, ฆานายตนํ, ชิวฺหายตนํ, กายายตนํ, มนายตนํ. อิเม ฉ ธมฺมา ปริญฺเญยฺยา.

„Welche sechs Dinge sind vollkommen zu verstehen? Die sechs inneren Sinnesbereiche: der Sehbereich, der Hörbereich, der Riechbereich, der Geschmacksbereich, der Tastbereich und der Geistesbereich. Diese sechs Dinge sind vollkommen zu verstehen.“

(ฆ) ‘‘กตเม ฉ ธมฺมา ปหาตพฺพา? ฉ ตณฺหากายา – รูปตณฺหา, สทฺทตณฺหา, คนฺธตณฺหา, รสตณฺหา, โผฏฺฐพฺพตณฺหา, ธมฺมตณฺหา. อิเม ฉ ธมฺมา ปหาตพฺพา.

„Welche sechs Dinge sind aufzugeben? Die sechs Arten des Begehrens: das Begehren nach Formen, das Begehren nach Tönen, das Begehren nach Düften, das Begehren nach Geschmäcken, das Begehren nach Berührungen und das Begehren nach Geistobjekten. Diese sechs Dinge sind aufzugeben.“

(ง) ‘‘กตเม [Pg.238] ฉ ธมฺมา หานภาคิยา? ฉ อคารวา – อิธาวุโส, ภิกฺขุ สตฺถริ อคารโว วิหรติ อปฺปติสฺโส. ธมฺเม…เป… สงฺเฆ… สิกฺขาย… อปฺปมาเท… ปฏิสนฺถาเร อคารโว วิหรติ อปฺปติสฺโส. อิเม ฉ ธมฺมา หานภาคิยา.

„Welche sechs Dinge führen zum Niedergang? Die sechs Arten der Respektlosigkeit: Da, ihr Freunde, verweilt ein Mönch ohne Respekt und Ehrerbietung gegenüber dem Lehrer, gegenüber der Lehre, gegenüber der Gemeinschaft, gegenüber der Übung, gegenüber der Wachsamkeit und gegenüber der Zuvorkommenheit. Diese sechs Dinge führen zum Niedergang.“

(จ) ‘‘กตเม ฉ ธมฺมา วิเสสภาคิยา? ฉ คารวา – อิธาวุโส, ภิกฺขุ สตฺถริ สคารโว วิหรติ สปฺปติสฺโส ธมฺเม…เป… สงฺเฆ… สิกฺขาย… อปฺปมาเท… ปฏิสนฺถาเร สคารโว วิหรติ สปฺปติสฺโส. อิเม ฉ ธมฺมา วิเสสภาคิยา.

„Welche sechs Dinge führen zum Fortschritt? Die sechs Arten des Respekts: Da, ihr Freunde, verweilt ein Mönch mit Respekt und Ehrerbietung gegenüber dem Lehrer, gegenüber der Lehre, gegenüber der Gemeinschaft, gegenüber der Übung, gegenüber der Wachsamkeit und gegenüber der Zuvorkommenheit. Diese sechs Dinge führen zum Fortschritt.“

(ฉ) ‘‘กตเม ฉ ธมฺมา ทุปฺปฏิวิชฺฌา? ฉ นิสฺสรณิยา ธาตุโย – อิธาวุโส, ภิกฺขุ เอวํ วเทยฺย – ‘เมตฺตา หิ โข เม, เจโตวิมุตฺติ ภาวิตา พหุลีกตา ยานีกตา วตฺถุกตา อนุฏฺฐิตา ปริจิตา สุสมารทฺธา, อถ จ ปน เม พฺยาปาโท จิตฺตํ ปริยาทาย ติฏฺฐตี’ติ. โส ‘มา เหวํ’ ติสฺส วจนีโย ‘มายสฺมา เอวํ อวจ, มา ภควนฺตํ อพฺภาจิกฺขิ. น หิ สาธุ ภควโต อพฺภกฺขานํ, น หิ ภควา เอวํ วเทยฺย. อฏฺฐานเมตํ อาวุโส อนวกาโส ยํ เมตฺตาย เจโตวิมุตฺติยา ภาวิตาย พหุลีกตาย ยานีกตาย วตฺถุกตาย อนุฏฺฐิตาย ปริจิตาย สุสมารทฺธาย. อถ จ ปนสฺส พฺยาปาโท จิตฺตํ ปริยาทาย ฐสฺสตีติ, เนตํ ฐานํ วิชฺชติ. นิสฺสรณํ เหตํ, อาวุโส, พฺยาปาทสฺส, ยทิทํ เมตฺตาเจโตวิมุตฺตี’ติ.

„Welche sechs Dinge sind schwer zu durchschauen? Die sechs Elemente der Befreiung: Da könnte ein Mönch, ihr Freunde, so sprechen: ‚Obwohl ich die Gemütsbefreiung durch Liebenswürdigkeit entfaltet, geübt, zum Fahrzeug gemacht, zur Grundlage gemacht, gefestigt, vertraut gemacht und gut begonnen habe, bemächtigt sich dennoch das Übelwollen meines Geistes und bleibt darin bestehen.‘ Zu ihm sollte man sagen: ‚Sprich nicht so! Sag das nicht, Freund; verleumde nicht den Erhabenen. Denn eine Verleumdung des Erhabenen ist nicht gut; gewiss würde der Erhabene so etwas nicht sagen. Es ist unmöglich, Freund, es gibt keinen Anlass dafür, dass bei jemandem, bei dem die Gemütsbefreiung durch Liebenswürdigkeit entfaltet, geübt, zum Fahrzeug gemacht, zur Grundlage gemacht, gefestigt, vertraut gemacht und gut begonnen wurde, sich dennoch das Übelwollen seines Geistes bemächtigen und darin bestehen sollte; dies ist unmöglich. Denn dies, Freund, ist die Befreiung von Übelwollen, nämlich die Gemütsbefreiung durch Liebenswürdigkeit.‘“

‘‘อิธ ปนาวุโส, ภิกฺขุ เอวํ วเทยฺย – ‘กรุณา หิ โข เม เจโตวิมุตฺติ ภาวิตา พหุลีกตา ยานีกตา วตฺถุกตา อนุฏฺฐิตา ปริจิตา สุสมารทฺธา. อถ จ ปน เม วิเหสา จิตฺตํ ปริยาทาย ติฏฺฐตี’ติ. โส – ‘มา เหวํ’ ติสฺส วจนีโย, ‘มายสฺมา เอวํ อวจ, มา ภควนฺตํ อพฺภาจิกฺขิ…เป… นิสฺสรณํ เหตํ, อาวุโส, วิเหสาย, ยทิทํ กรุณาเจโตวิมุตฺตี’ติ.

„Hier wiederum, ihr Freunde, könnte ein Mönch so sprechen: ‚Obwohl ich die Gemütsbefreiung durch Mitgefühl entfaltet, geübt, zum Fahrzeug gemacht, zur Grundlage gemacht, gefestigt, vertraut gemacht und gut begonnen habe, bemächtigt sich dennoch Grausamkeit meines Geistes und bleibt darin bestehen.‘ Zu ihm sollte man sagen: ‚Sprich nicht so! Sag das nicht, Freund; verleumde nicht den Erhabenen... denn dies, Freund, ist die Befreiung von Grausamkeit, nämlich die Gemütsbefreiung durch Mitgefühl.‘“

‘‘อิธ ปนาวุโส, ภิกฺขุ เอวํ วเทยฺย – ‘มุทิตา หิ โข เม เจโตวิมุตฺติ ภาวิตา…เป… อถ จ ปน เม อรติ จิตฺตํ ปริยาทาย ติฏฺฐตี’ติ. โส – ‘มา เหวํ’ ติสฺส วจนีโย ‘มายสฺมา เอวํ อวจ…เป… นิสฺสรณํ เหตํ, อาวุโส อรติยา, ยทิทํ มุทิตาเจโตวิมุตฺตี’ติ.

„Hier wiederum, ihr Freunde, könnte ein Mönch so sprechen: ‚Obwohl ich die Gemütsbefreiung durch Mitfreude entfaltet habe... bemächtigt sich dennoch Unlust meines Geistes und bleibt darin bestehen.‘ Zu ihm sollte man sagen: ‚Sprich nicht so! Sag das nicht, Freund... denn dies, Freund, ist die Befreiung von Unlust, nämlich die Gemütsbefreiung durch Mitfreude.‘“

‘‘อิธ [Pg.239] ปนาวุโส, ภิกฺขุ เอวํ วเทยฺย – ‘อุเปกฺขา หิ โข เม เจโตวิมุตฺติ ภาวิตา…เป… อถ จ ปน เม ราโค จิตฺตํ ปริยาทาย ติฏฺฐตี’ติ. โส – ‘มา เหวํ’ ติสฺส วจนีโย ‘มายสฺมา เอวํ อวจ…เป… นิสฺสรณํ เหตํ, อาวุโส, ราคสฺส ยทิทํ อุเปกฺขาเจโตวิมุตฺตี’ติ.

„Hier wiederum, ihr Freunde, könnte ein Mönch so sprechen: ‚Obwohl ich die Gemütsbefreiung durch Gleichmut entfaltet habe... bemächtigt sich dennoch Gier meines Geistes und bleibt darin bestehen.‘ Zu ihm sollte man sagen: ‚Sprich nicht so! Sag das nicht, Freund... denn dies, Freund, ist die Befreiung von Gier, nämlich die Gemütsbefreiung durch Gleichmut.‘“

‘‘อิธ ปนาวุโส, ภิกฺขุ เอวํ วเทยฺย – ‘อนิมิตฺตา หิ โข เม เจโตวิมุตฺติ ภาวิตา…เป… อถ จ ปน เม นิมิตฺตานุสาริ วิญฺญาณํ โหตี’ติ. โส – ‘มา เหวํ’ ติสฺส วจนีโย ‘มายสฺมา เอวํ อวจ…เป… นิสฺสรณํ เหตํ, อาวุโส, สพฺพนิมิตฺตานํ ยทิทํ อนิมิตฺตา เจโตวิมุตฺตี’ติ.

„Hier wiederum, ihr Freunde, könnte ein Mönch so sprechen: ‚Obwohl ich die merkmallose Gemütsbefreiung entfaltet habe... folgt mein Bewusstsein dennoch den Merkmalen.‘ Zu ihm sollte man sagen: ‚Sprich nicht so! Sag das nicht, Freund... denn dies, Freund, ist die Befreiung von allen Merkmalen, nämlich die merkmallose Gemütsbefreiung.‘“

‘‘อิธ ปนาวุโส, ภิกฺขุ เอวํ วเทยฺย – ‘อสฺมีติ โข เม วิคตํ, อยมหมสฺมีติ น สมนุปสฺสามิ, อถ จ ปน เม วิจิกิจฺฉากถํกถาสลฺลํ จิตฺตํ ปริยาทาย ติฏฺฐตี’ติ. โส – ‘มา เหวํ’ ติสฺส วจนีโย ‘มายสฺมา เอวํ อวจ, มา ภควนฺตํ อพฺภาจิกฺขิ, น หิ สาธุ ภควโต อพฺภกฺขานํ, น หิ ภควา เอวํ วเทยฺย. อฏฺฐานเมตํ, อาวุโส, อนวกาโส ยํ อสฺมีติ วิคเต อยมหมสฺมีติ อสมนุปสฺสโต. อถ จ ปนสฺส วิจิกิจฺฉากถํกถาสลฺลํ จิตฺตํ ปริยาทาย ฐสฺสติ, เนตํ ฐานํ วิชฺชติ. นิสฺสรณํ เหตํ, อาวุโส, วิจิกิจฺฉากถํกถาสลฺลสฺส, ยทิทํ อสฺมิมานสมุคฺฆาโฏ’ติ. อิเม ฉ ธมฺมา ทุปฺปฏิวิชฺฌา.

„Hier, ihr Freunde, könnte ein Mönch wie folgt sagen: ‚Das „Ich bin“ ist in mir geschwunden, ich betrachte nicht „Dies bin ich“; und dennoch verharrt der Dorn des Zweifels und der Unschlüssigkeit darin, mein Herz zu überwältigen.‘ Man sollte ihm sagen: ‚Sprich nicht so! Sage so etwas nicht, mein Freund, klage den Erhabenen nicht an; denn eine Anklage gegen den Erhabenen ist nicht gut, und der Erhabene würde so etwas nicht sagen. Es ist unmöglich, Freund, es gibt keinen Anlass dazu, dass bei jemandem, bei dem das „Ich bin“ geschwunden ist und der nicht betrachtet „Dies bin ich“, dennoch der Dorn des Zweifels und der Unschlüssigkeit verharrt und sein Herz überwältigt; dies ist unmöglich. Denn dies, Freunde, ist das Entrinnen vom Dorn des Zweifels und der Unschlüssigkeit: nämlich die vollständige Entwurzelung des „Ich-bin“-Dünkels.‘ Diese sechs Dinge sind schwer zu durchdringen.“

(ช) ‘‘กตเม ฉ ธมฺมา อุปฺปาเทตพฺพา? ฉ สตตวิหารา. อิธาวุโส, ภิกฺขุ จกฺขุนา รูปํ ทิสฺวา เนว สุมโน โหติ น ทุมฺมโน, อุเปกฺขโก วิหรติ สโต สมฺปชาโน. โสเตน สทฺทํ สุตฺวา…เป… ฆาเนน คนฺธํ ฆายิตฺวา… ชิวฺหาย รสํ สายิตฺวา… กาเยน โผฏฺฐพฺพํ ผุสิตฺวา… มนสา ธมฺมํ วิญฺญาย เนว สุมโน โหติ น ทุมฺมโน, อุเปกฺขโก วิหรติ สโต สมฺปชาโน. อิเม ฉ ธมฺมา อุปฺปาเทตพฺพา.

(Ja) „Welche sechs Dinge sind hervorzubringen? Die sechs beständigen Verweilzustände. Hier, ihr Freunde, ist ein Mönch, der, wenn er mit dem Auge eine Form sieht, weder froh noch traurig wird, sondern gleichmütig verweilt, achtsam und klar wissend. Wenn er mit dem Ohr einen Ton hört... mit der Nase einen Geruch riecht... mit der Zunge einen Geschmack schmeckt... mit dem Körper eine Berührung fühlt... mit dem Geist ein Geistobjekt erkennt, wird er weder froh noch traurig, sondern verweilt gleichmütig, achtsam und klar wissend. Diese sechs Dinge sind hervorzubringen.“

(ฌ) ‘‘กตเม ฉ ธมฺมา อภิญฺเญยฺยา? ฉ อนุตฺตริยานิ – ทสฺสนานุตฺตริยํ, สวนานุตฺตริยํ, ลาภานุตฺตริยํ, สิกฺขานุตฺตริยํ, ปาริจริยานุตฺตริยํ, อนุสฺสตานุตฺตริยํ. อิเม ฉ ธมฺมา อภิญฺเญยฺยา.

(Jha) „Welche sechs Dinge sind durch höheres Wissen zu erkennen? Die sechs Unvergleichlichkeiten: die Unvergleichlichkeit des Sehens, die Unvergleichlichkeit des Hörens, die Unvergleichlichkeit des Gewinnens, die Unvergleichlichkeit der Schulung, die Unvergleichlichkeit des Dienens und die Unvergleichlichkeit des Erinnerns. Diese sechs Dinge sind durch höheres Wissen zu erkennen.“

(ญ) ‘‘กตเม ฉ ธมฺมา สจฺฉิกาตพฺพา? ฉ อภิญฺญา – อิธาวุโส, ภิกฺขุ อเนกวิหิตํ อิทฺธิวิธํ ปจฺจนุโภติ – เอโกปิ หุตฺวา พหุธา โหติ, พหุธาปิ หุตฺวา เอโก โหติ. อาวิภาวํ ติโรภาวํ. ติโรกุฏฺฏํ ติโรปาการํ ติโรปพฺพตํ อสชฺชมาโน คจฺฉติ เสยฺยถาปิ อากาเส[Pg.240]. ปถวิยาปิ อุมฺมุชฺชนิมุชฺชํ กโรติ เสยฺยถาปิ อุทเก. อุทเกปิ อภิชฺชมาเน คจฺฉติ เสยฺยถาปิ ปถวิยํ. อากาเสปิ ปลฺลงฺเกน กมติ เสยฺยถาปิ ปกฺขี สกุโณ. อิเมปิ จนฺทิมสูริเย เอวํมหิทฺธิเก เอวํมหานุภาเว ปาณินา ปรามสติ ปริมชฺชติ. ยาว พฺรหฺมโลกาปิ กาเยน วสํ วตฺเตติ.

(Ña) „Welche sechs Dinge sind zu verwirklichen? Die sechs höheren Wissenskräfte: Hier, ihr Freunde, erfährt ein Mönch vielfältige Arten von übernormaler Macht – obwohl er einer ist, wird er vielfältig; obwohl er vielfältig ist, wird er einer. Er wird sichtbar oder unsichtbar. Ungehindert geht er durch Mauern, Wälle oder Berge, als ob er im leeren Raum wäre. Er taucht in die Erde ein und aus ihr auf, als ob er im Wasser wäre. Er geht auf dem Wasser, ohne einzusinken, als ob er auf der Erde wäre. Er fliegt im Schneidersitz durch die Luft, wie ein geflügelter Vogel. Sogar Mond und Sonne, so mächtig und prachtvoll, berührt und streichelt er mit seiner Hand. Sogar bis zur Brahma-Welt übt er mit seinem Körper Macht aus.“

‘‘ทิพฺพาย โสตธาตุยา วิสุทฺธาย อติกฺกนฺตมานุสิกาย อุโภ สทฺเท สุณาติ ทิพฺเพ จ มานุเส จ, เย ทูเร สนฺติเก จ.

„Mit dem himmlischen Ohrelement, das geläutert ist und das menschliche Gehör übersteigt, hört er beide Arten von Tönen, himmlische und menschliche, ob sie nun fern oder nah sind.“

‘‘ปรสตฺตานํ ปรปุคฺคลานํ เจตสา เจโต ปริจฺจ ปชานาติ, สราคํ วา จิตฺตํ สราคํ จิตฺตนฺติ ปชานาติ …เป… อวิมุตฺตํ วา จิตฺตํ อวิมุตฺตํ จิตฺตนฺติ ปชานาติ.

„Er erkennt die Gesinnung anderer Wesen und anderer Personen, indem er sie mit seinem eigenen Geist durchdringt; er erkennt einen Geist mit Leidenschaft als einen Geist mit Leidenschaft... einen unbefreiten Geist als einen unbefreiten Geist.“

‘‘โส อเนกวิหิตํ ปุพฺเพนิวาสํ อนุสฺสรติ, เสยฺยถิทํ เอกมฺปิ ชาตึ…เป… อิติ สาการํ สอุทฺเทสํ อเนกวิหิตํ ปุพฺเพนิวาสํ อนุสฺสรติ.

„Er erinnert sich an vielfältige frühere Daseinsformen, wie etwa an eine Geburt... so erinnert er sich in allen Einzelheiten und Merkmalen an seine vielfältigen früheren Daseinsformen.“

‘‘ทิพฺเพน จกฺขุนา วิสุทฺเธน อติกฺกนฺตมานุสเกน สตฺเต ปสฺสติ จวมาเน อุปปชฺชมาเน หีเน ปณีเต สุวณฺเณ ทุพฺพณฺเณ สุคเต ทุคฺคเต ยถากมฺมูปเค สตฺเต ปชานาติ …เป…

„Mit dem himmlischen Auge, das geläutert ist und das menschliche Sehvermögen übersteigt, sieht er die Wesen dahinscheiden und wiedererscheinen, die niedrigen und edlen, die schönen und hässlichen, die glücklichen und unglücklichen; er erkennt, wie die Wesen gemäß ihren Taten weiterwandern.“

‘‘อาสวานํ ขยา อนาสวํ เจโตวิมุตฺตึ ปญฺญาวิมุตฺตึ ทิฏฺเฐว ธมฺเม สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา อุปสมฺปชฺช วิหรติ. อิเม ฉ ธมฺมา สจฺฉิกาตพฺพา.

„Durch die Vernichtung der Triebe verweilt er, nachdem er die triebfreie Gemütsbefreiung und die Weisheitsbefreiung noch in diesem Leben durch eigenes höheres Wissen verwirklicht und erlangt hat. Diese sechs Dinge sind zu verwirklichen.“

‘‘อิติ อิเม สฏฺฐิ ธมฺมา ภูตา ตจฺฉา ตถา อวิตถา อนญฺญถา สมฺมา ตถาคเตน อภิสมฺพุทฺธา.

„So sind diese sechzig Dinge wirklich, wahrhaftig, so wie sie sind, nicht anders, nicht unrichtig, vom Tathagata vollkommen durchschaut und erkannt.“

สตฺต ธมฺมา

Sieben Dinge

๓๕๗. ‘‘สตฺต ธมฺมา พหุการา…เป… สตฺต ธมฺมา สจฺฉิกาตพฺพา.

357. „Sieben Dinge sind von großem Nutzen... sieben Dinge sind zu verwirklichen.“

(ก) ‘‘กตเม สตฺต ธมฺมา พหุการา? สตฺต อริยธนานิ – สทฺธาธนํ, สีลธนํ, หิริธนํ, โอตฺตปฺปธนํ, สุตธนํ, จาคธนํ, ปญฺญาธนํ. อิเม สตฺต ธมฺมา พหุการา.

(Ka) „Welche sieben Dinge sind von großem Nutzen? Die sieben Schätze der Edlen: der Schatz des Vertrauens, der Schatz der Tugend, der Schatz des Schamgefühls, der Schatz der moralischen Scheu, der Schatz des Gelernten, der Schatz der Freigebigkeit und der Schatz der Weisheit. Diese sieben Dinge sind von großem Nutzen.“

(ข) ‘‘กตเม [Pg.241] สตฺต ธมฺมา ภาเวตพฺพา? สตฺต สมฺโพชฺฌงฺคา – สติสมฺโพชฺฌงฺโค, ธมฺมวิจยสมฺโพชฺฌงฺโค, วีริยสมฺโพชฺฌงฺโค, ปีติสมฺโพชฺฌงฺโค, ปสฺสทฺธิสมฺโพชฺฌงฺโค, สมาธิสมฺโพชฺฌงฺโค, อุเปกฺขาสมฺโพชฺฌงฺโค. อิเม สตฺต ธมฺมา ภาเวตพฺพา.

(Kha) „Welche sieben Dinge sind zu entfalten? Die sieben Erleuchtungsglieder: das Erleuchtungsglied der Achtsamkeit, das Erleuchtungsglied der Wirklichkeitserforschung, das Erleuchtungsglied der Tatkraft, das Erleuchtungsglied der Verzückung, das Erleuchtungsglied der Gestilltheit, das Erleuchtungsglied der Sammlung und das Erleuchtungsglied des Gleichmutes. Diese sieben Dinge sind zu entfalten.“

(ค) ‘‘กตเม สตฺต ธมฺมา ปริญฺเญยฺยา? สตฺต วิญฺญาณฏฺฐิติโย – สนฺตาวุโส, สตฺตา นานตฺตกายา นานตฺตสญฺญิโน, เสยฺยถาปิ มนุสฺสา เอกจฺเจ จ เทวา เอกจฺเจ จ วินิปาติกา. อยํ ปฐมา วิญฺญาณฏฺฐิติ.

(Ga) „Welche sieben Dinge sind vollkommen zu verstehen? Die sieben Standorte des Bewusstseins: Da gibt es, ihr Freunde, Wesen mit verschiedenartigen Körpern und verschiedenartigen Wahrnehmungen, wie zum Beispiel die Menschen, einige Götter und einige in den niederen Welten Geborene. Dies ist der erste Standort des Bewusstseins.“

‘‘สนฺตาวุโส, สตฺตา นานตฺตกายา เอกตฺตสญฺญิโน, เสยฺยถาปิ เทวา พฺรหฺมกายิกา ปฐมาภินิพฺพตฺตา. อยํ ทุติยา วิญฺญาณฏฺฐิติ.

„Da gibt es, ihr Freunde, Wesen mit verschiedenartigen Körpern und einheitlicher Wahrnehmung, wie zum Beispiel die Götter der Brahma-Schar, die zuerst dort wiedererschienen sind. Dies ist der zweite Standort des Bewusstseins.“

‘‘สนฺตาวุโส, สตฺตา เอกตฺตกายา นานตฺตสญฺญิโน, เสยฺยถาปิ เทวา อาภสฺสรา. อยํ ตติยา วิญฺญาณฏฺฐิติ.

„Da gibt es, ihr Freunde, Wesen mit einheitlichen Körpern und verschiedenartigen Wahrnehmungen, wie zum Beispiel die Götter des Strahlenden Glanzes. Dies ist der dritte Standort des Bewusstseins.“

‘‘สนฺตาวุโส, สตฺตา เอกตฺตกายา เอกตฺตสญฺญิโน, เสยฺยถาปิ เทวา สุภกิณฺหา. อยํ จตุตฺถี วิญฺญาณฏฺฐิติ.

„Da gibt es, ihr Freunde, Wesen mit einheitlichen Körpern und einheitlicher Wahrnehmung, wie zum Beispiel die Götter der Vollkommenen Schönheit. Dies ist der vierte Standort des Bewusstseins.“

‘‘สนฺตาวุโส, สตฺตา สพฺพโส รูปสญฺญานํ สมติกฺกมา…เป… ‘อนนฺโต อากาโส’ติ อากาสานญฺจายตนูปคา. อยํ ปญฺจมี วิญฺญาณฏฺฐิติ.

„Da gibt es, ihr Freunde, Wesen, die durch die völlige Überwindung der Formwahrnehmungen... in das Gebiet der Raumunendlichkeit gelangt sind, mit dem Gedanken: ‚Unendlich ist der Raum‘. Dies ist der fünfte Standort des Bewusstseins.“

‘‘สนฺตาวุโส, สตฺตา สพฺพโส อากาสานญฺจายตนํ สมติกฺกมฺม ‘อนนฺตํ วิญฺญาณ’นฺติ วิญฺญาณญฺจายตนูปคา. อยํ ฉฏฺฐี วิญฺญาณฏฺฐิติ.

„Da gibt es, ihr Freunde, Wesen, die durch die völlige Überwindung des Gebietes der Raumunendlichkeit in das Gebiet der Bewusstseinsunendlichkeit gelangt sind, mit dem Gedanken: ‚Unendlich ist das Bewusstsein‘. Dies ist der sechste Standort des Bewusstseins.“

‘‘สนฺตาวุโส, สตฺตา สพฺพโส วิญฺญาณญฺจายตนํ สมติกฺกมฺม ‘นตฺถิ กิญฺจี’ติ อากิญฺจญฺญายตนูปคา. อยํ สตฺตมี วิญฺญาณฏฺฐิติ. อิเม สตฺต ธมฺมา ปริญฺเญยฺยา.

„Da gibt es, ihr Freunde, Wesen, die durch die völlige Überwindung des Gebietes der Bewusstseinsunendlichkeit in das Gebiet der Nichtsheit gelangt sind, mit dem Gedanken: ‚Da ist nichts‘. Dies ist der siebte Standort des Bewusstseins. Diese sieben Dinge sind vollkommen zu verstehen.“

(ฆ) ‘‘กตเม สตฺต ธมฺมา ปหาตพฺพา? สตฺตานุสยา – กามราคานุสโย, ปฏิฆานุสโย, ทิฏฺฐานุสโย, วิจิกิจฺฉานุสโย, มานานุสโย, ภวราคานุสโย, อวิชฺชานุสโย. อิเม สตฺต ธมฺมา ปหาตพฺพา.

(Gha) "Welche sieben Dinge sind aufzugeben? Die sieben latenten Neigungen (Anusaya) – die latente Neigung zu sinnlicher Begierde, die latente Neigung zu Widerwillen, die latente Neigung zu Ansichten, die latente Neigung zu Zweifeln, die latente Neigung zu Eigendünkel, die latente Neigung zu Daseinsbegierde und die latente Neigung zu Unwissenheit. Diese sieben Dinge sind aufzugeben."

(ง) ‘‘กตเม สตฺต ธมฺมา หานภาคิยา? สตฺต อสทฺธมฺมา – อิธาวุโส, ภิกฺขุ อสฺสทฺโธ โหติ, อหิริโก โหติ, อโนตฺตปฺปี โหติ, อปฺปสฺสุโต [Pg.242] โหติ, กุสีโต โหติ, มุฏฺฐสฺสติ โหติ, ทุปฺปญฺโญ โหติ. อิเม สตฺต ธมฺมา หานภาคิยา.

(Ṅa) "Welche sieben Dinge führen zum Verfall? Die sieben schlechten Eigenschaften – hierbei, ihr Freunde, ist ein Mönch ohne Glauben, er ist ohne Schamgefühl, er ist ohne Gewissensscheu, er ist wenig belesen, er ist träge, er ist unachtsam und er ist ohne Weisheit. Diese sieben Dinge führen zum Verfall."

(จ) ‘‘กตเม สตฺต ธมฺมา วิเสสภาคิยา? สตฺต สทฺธมฺมา – อิธาวุโส, ภิกฺขุ สทฺโธ โหติ, หิริมา โหติ, โอตฺตปฺปี โหติ, พหุสฺสุโต โหติ, อารทฺธวีริโย โหติ, อุปฏฺฐิตสฺสติ โหติ, ปญฺญวา โหติ. อิเม สตฺต ธมฺมา วิเสสภาคิยา.

(Ca) "Welche sieben Dinge führen zum Fortschritt? Die sieben guten Eigenschaften – hierbei, ihr Freunde, ist ein Mönch gläubig, er besitzt Schamgefühl, er besitzt Gewissensscheu, er ist vielbeladen mit Wissen, er ist tatkräftig, er besitzt eine gefestigte Achtsamkeit und er ist weise. Diese sieben Dinge führen zum Fortschritt."

(ฉ) ‘‘กตเม สตฺต ธมฺมา ทุปฺปฏิวิชฺฌา? สตฺต สปฺปุริสธมฺมา – อิธาวุโส, ภิกฺขุ ธมฺมญฺญู จ โหติ อตฺถญฺญู จ อตฺตญฺญู จ มตฺตญฺญู จ กาลญฺญู จ ปริสญฺญู จ ปุคฺคลญฺญู จ. อิเม สตฺต ธมฺมา ทุปฺปฏิวิชฺฌา.

(Cha) "Welche sieben Dinge sind schwer zu durchdringen? Die sieben Eigenschaften eines edlen Menschen – hierbei, ihr Freunde, kennt ein Mönch die Lehre (Dhamma), er kennt die Bedeutung (Attha), er kennt sich selbst (Atta), er kennt das rechte Maß (Matta), er kennt die rechte Zeit (Kāla), er kennt die Versammlung (Parisa) und er kennt die Personen (Puggala). Diese sieben Dinge sind schwer zu durchdringen."

(ช) ‘‘กตเม สตฺต ธมฺมา อุปฺปาเทตพฺพา? สตฺต สญฺญา – อนิจฺจสญฺญา, อนตฺตสญฺญา, อสุภสญฺญา, อาทีนวสญฺญา, ปหานสญฺญา, วิราคสญฺญา, นิโรธสญฺญา. อิเม สตฺต ธมฺมา อุปฺปาเทตพฺพา.

(Ja) "Welche sieben Dinge sind zu erzeugen? Die sieben Wahrnehmungen – die Wahrnehmung der Unbeständigkeit, die Wahrnehmung des Nicht-Selbst, die Wahrnehmung des Unreinen, die Wahrnehmung des Elends (der Gefahren), die Wahrnehmung des Aufgebens, die Wahrnehmung der Leidenschaftslosigkeit und die Wahrnehmung der Beendigung. Diese sieben Dinge sind zu erzeugen."

(ฌ) ‘‘กตเม สตฺต ธมฺมา อภิญฺเญยฺยา? สตฺต นิทฺทสวตฺถูนิ – อิธาวุโส, ภิกฺขุ สิกฺขาสมาทาเน ติพฺพจฺฉนฺโท โหติ, อายติญฺจ สิกฺขาสมาทาเน อวิคตเปโม. ธมฺมนิสนฺติยา ติพฺพจฺฉนฺโท โหติ, อายติญฺจ ธมฺมนิสนฺติยา อวิคตเปโม. อิจฺฉาวินเย ติพฺพจฺฉนฺโท โหติ, อายติญฺจ อิจฺฉาวินเย อวิคตเปโม. ปฏิสลฺลาเน ติพฺพจฺฉนฺโท โหติ, อายติญฺจ ปฏิสลฺลาเน อวิคตเปโม. วีริยารมฺเม ติพฺพจฺฉนฺโท โหติ, อายติญฺจ วีริยารมฺเม อวิคตเปโม. สติเนปกฺเก ติพฺพจฺฉนฺโท โหติ, อายติญฺจ สติเนปกฺเก อวิคตเปโม. ทิฏฺฐิปฏิเวเธ ติพฺพจฺฉนฺโท โหติ, อายติญฺจ ทิฏฺฐิปฏิเวเธ อวิคตเปโม. อิเม สตฺต ธมฺมา อภิญฺเญยฺยา.

(Jha) "Welche sieben Dinge sind durch höheres Wissen zu erkennen? Die sieben Grundlagen der Vorzüglichkeit – hierbei, ihr Freunde, hat ein Mönch ein lebhaftes Streben nach der Übernahme der Schulungsregeln und bewahrt auch künftig eine unerschütterliche Liebe zur Übernahme der Schulungsregeln. Er hat ein lebhaftes Streben nach der Untersuchung der Lehre und bewahrt auch künftig eine unerschütterliche Liebe zur Untersuchung der Lehre. Er hat ein lebhaftes Streben nach der Beseitigung der Wünsche und bewahrt auch künftig eine unerschütterliche Liebe zur Beseitigung der Wünsche. Er hat ein lebhaftes Streben nach der Zurückgezogenheit und bewahrt auch künftig eine unerschütterliche Liebe zur Zurückgezogenheit. Er hat ein lebhaftes Streben nach der Entfaltung von Energie und bewahrt auch künftig eine unerschütterliche Liebe zur Entfaltung von Energie. Er hat ein lebhaftes Streben nach Achtsamkeit und Klugheit und bewahrt auch künftig eine unerschütterliche Liebe nach Achtsamkeit und Klugheit. Er hat ein lebhaftes Streben nach der Durchdringung der Ansichten und bewahrt auch künftig eine unerschütterliche Liebe zur Durchdringung der Ansichten. Diese sieben Dinge sind durch höheres Wissen zu erkennen."

(ญ) ‘‘กตเม สตฺต ธมฺมา สจฺฉิกาตพฺพา? สตฺต ขีณาสวพลานิ – อิธาวุโส, ขีณาสวสฺส ภิกฺขุโน อนิจฺจโต สพฺเพ สงฺขารา ยถาภูตํ สมฺมปฺปญฺญาย สุทิฏฺฐา โหนฺติ. ยํปาวุโส, ขีณาสวสฺส ภิกฺขุโน อนิจฺจโต สพฺเพ สงฺขารา ยถาภูตํ สมฺมปฺปญฺญาย สุทิฏฺฐา โหนฺติ, อิทมฺปิ ขีณาสวสฺส ภิกฺขุโน พลํ โหติ, ยํ พลํ อาคมฺม ขีณาสโว ภิกฺขุ อาสวานํ ขยํ ปฏิชานาติ – ‘ขีณา เม อาสวา’ติ.

(Ña) "Welche sieben Dinge sind zu verwirklichen? Die sieben Kräfte eines Triebversiegten – hierbei, ihr Freunde, sind einem Mönch, der die Triebe versiegen ließ, alle Gestaltungen als unbeständig gemäß der Wirklichkeit mit rechter Weisheit wohlbekannt. Dass einem Mönch, der die Triebe versiegen ließ, alle Gestaltungen als unbeständig gemäß der Wirklichkeit mit rechter Weisheit wohlbekannt sind, dies ist eine Kraft des Triebversiegten, gestützt auf welche Kraft der Mönch, der die Triebe versiegen ließ, das Versiegen der Triebe bekennt: 'Versiegt sind bei mir die Triebe.'"

‘‘ปุน [Pg.243] จปรํ, อาวุโส, ขีณาสวสฺส ภิกฺขุโน องฺคารกาสูปมา กามา ยถาภูตํ สมฺมปฺปญฺญาย สุทิฏฺฐา โหนฺติ. ยํปาวุโส…เป… ‘ขีณา เม อาสวา’ติ.

"Ferner, ihr Freunde, sind einem Mönch, der die Triebe versiegen ließ, die Sinnengenüsse wie eine Grube voll glühender Kohlen gemäß der Wirklichkeit mit rechter Weisheit wohlbekannt. Dass einem Mönch ... (wie oben) ... 'Versiegt sind bei mir die Triebe.'"

‘‘ปุน จปรํ, อาวุโส, ขีณาสวสฺส ภิกฺขุโน วิเวกนินฺนํ จิตฺตํ โหติ วิเวกโปณํ วิเวกปพฺภารํ วิเวกฏฺฐํ เนกฺขมฺมาภิรตํ พฺยนฺตีภูตํ สพฺพโส อาสวฏฺฐานิเยหิ ธมฺเมหิ. ยํปาวุโส…เป… ‘ขีณา เม อาสวา’ติ.

"Ferner, ihr Freunde, ist der Geist eines Mönches, der die Triebe versiegen ließ, der Abgeschiedenheit zugeneigt, der Abgeschiedenheit zugewandt, auf die Abgeschiedenheit ausgerichtet, in der Abgeschiedenheit verankert, an der Entsagung erfreut und gänzlich von jenen Dingen befreit, die zur Grundlage für Triebe werden könnten. Dass einem Mönch ... (wie oben) ... 'Versiegt sind bei mir die Triebe.'"

‘‘ปุน จปรํ, อาวุโส, ขีณาสวสฺส ภิกฺขุโน จตฺตาโร สติปฏฺฐานา ภาวิตา โหนฺติ สุภาวิตา. ยํปาวุโส…เป… ‘ขีณา เม อาสวา’ติ.

"Ferner, ihr Freunde, sind von einem Mönch, der die Triebe versiegen ließ, die vier Grundlagen der Achtsamkeit entfaltet und gut entwickelt worden. Dass einem Mönch ... (wie oben) ... 'Versiegt sind bei mir die Triebe.'"

‘‘ปุน จปรํ, อาวุโส, ขีณาสวสฺส ภิกฺขุโน ปญฺจินฺทฺริยานิ ภาวิตานิ โหนฺติ สุภาวิตานิ. ยํปาวุโส…เป… ‘ขีณา เม อาสวา’ติ.

"Ferner, ihr Freunde, sind von einem Mönch, der die Triebe versiegen ließ, die fünf Fähigkeiten entfaltet und gut entwickelt worden. Dass einem Mönch ... (wie oben) ... 'Versiegt sind bei mir die Triebe.'"

‘‘ปุน จปรํ, อาวุโส, ขีณาสวสฺส ภิกฺขุโน สตฺต โพชฺฌงฺคา ภาวิตา โหนฺติ สุภาวิตา. ยํปาวุโส…เป… ‘ขีณา เม อาสวา’ติ.

"Ferner, ihr Freunde, sind von einem Mönch, der die Triebe versiegen ließ, die sieben Erleuchtungsglieder entfaltet und gut entwickelt worden. Dass einem Mönch ... (wie oben) ... 'Versiegt sind bei mir die Triebe.'"

‘‘ปุน จปรํ, อาวุโส, ขีณาสวสฺส ภิกฺขุโน อริโย อฏฺฐงฺคิโก มคฺโค ภาวิโต โหติ สุภาวิโต. ยํปาวุโส, ขีณาสวสฺส ภิกฺขุโน อริโย อฏฺฐงฺคิโก มคฺโค ภาวิโต โหติ สุภาวิโต, อิทมฺปิ ขีณาสวสฺส ภิกฺขุโน พลํ โหติ, ยํ พลํ อาคมฺม ขีณาสโว ภิกฺขุ อาสวานํ ขยํ ปฏิชานาติ – ‘ขีณา เม อาสวา’ติ. อิเม สตฺต ธมฺมา สจฺฉิกาตพฺพา.

"Ferner, ihr Freunde, ist von einem Mönch, der die Triebe versiegen ließ, der edle achtfache Pfad entfaltet und gut entwickelt worden. Dass einem Mönch, der die Triebe versiegen ließ, der edle achtfache Pfad entfaltet und gut entwickelt worden ist, auch dies ist eine Kraft des Triebversiegten, gestützt auf welche Kraft der Mönch, der die Triebe versiegen ließ, das Versiegen der Triebe bekennt: 'Versiegt sind bei mir die Triebe.' Diese sieben Dinge sind zu verwirklichen."

‘‘อิติเม สตฺตติ ธมฺมา ภูตา ตจฺฉา ตถา อวิตถา อนญฺญถา สมฺมา ตถาคเตน อภิสมฺพุทฺธา.

"So sind diese siebzig Dinge real, wahrhaftig, so, nicht unzutreffend, nicht anders, und vom Erhabenen vollkommen durchschaut worden."

ปฐมภาณวาโร นิฏฺฐิโต.

Der erste Teil der Rezitation ist abgeschlossen.

อฏฺฐ ธมฺมา

Die Achter-Gruppe

๓๕๘. ‘‘อฏฺฐ ธมฺมา พหุการา…เป… อฏฺฐ ธมฺมา สจฺฉิกาตพฺพา.

358. "Acht Dinge sind von großem Nutzen ... (wie zuvor) ... acht Dinge sind zu verwirklichen."

(ก) ‘‘กตเม อฏฺฐ ธมฺมา พหุการา? อฏฺฐ เหตู อฏฺฐ ปจฺจยา อาทิพฺรหฺมจริยิกาย ปญฺญาย อปฺปฏิลทฺธาย ปฏิลาภาย ปฏิลทฺธาย ภิยฺโยภาวาย [Pg.244] เวปุลฺลาย ภาวนาย ปาริปูริยา สํวตฺตนฺติ. กตเม อฏฺฐ? อิธาวุโส, ภิกฺขุ สตฺถารํ อุปนิสฺสาย วิหรติ อญฺญตรํ วา ครุฏฺฐานิยํ สพฺรหฺมจารึ, ยตฺถสฺส ติพฺพํ หิโรตฺตปฺปํ ปจฺจุปฏฺฐิตํ โหติ เปมญฺจ คารโว จ. อยํ ปฐโม เหตุ ปฐโม ปจฺจโย อาทิพฺรหฺมจริยิกาย ปญฺญาย อปฺปฏิลทฺธาย ปฏิลาภาย. ปฏิลทฺธาย ภิยฺโยภาวาย เวปุลฺลาย ภาวนาย ปาริปูริยา สํวตฺตติ.

(Ka) "Welche acht Dinge sind von großem Nutzen? Acht Ursachen und acht Bedingungen führen zur Erlangung der noch nicht erlangten Weisheit, welche die Grundlage für das heilige Leben bildet, und führen zur Zunahme, zum Wachstum, zur Entfaltung und zur Vollendung der bereits erlangten Weisheit. Welche acht? Hierbei, ihr Freunde, lebt ein Mönch in Abhängigkeit vom Lehrer oder von einem anderen Mitbruder im heiligen Leben, der die Stellung eines Lehrers einnimmt, und gegenüber dem er ein starkes Schamgefühl und eine starke Gewissensscheu sowie Liebe und Ehrfurcht empfindet. Dies ist die erste Ursache und die erste Bedingung, die zur Erlangung der noch nicht erlangten Weisheit ... und zur Vollendung der bereits erlangten Weisheit führt."

‘‘ตํ โข ปน สตฺถารํ อุปนิสฺสาย วิหรติ อญฺญตรํ วา ครุฏฺฐานิยํ สพฺรหฺมจารึ, ยตฺถสฺส ติพฺพํ หิโรตฺตปฺปํ ปจฺจุปฏฺฐิตํ โหติ เปมญฺจ คารโว จ. เต กาเลน กาลํ อุปสงฺกมิตฺวา ปริปุจฺฉติ ปริปญฺหติ – ‘อิทํ, ภนฺเต, กถํ? อิมสฺส โก อตฺโถ’ติ? ตสฺส เต อายสฺมนฺโต อวิวฏญฺเจว วิวรนฺติ, อนุตฺตานีกตญฺจ อุตฺตานี กโรนฺติ, อเนกวิหิเตสุ จ กงฺขาฏฺฐานิเยสุ ธมฺเมสุ กงฺขํ ปฏิวิโนเทนฺติ. อยํ ทุติโย เหตุ ทุติโย ปจฺจโย อาทิพฺรหฺมจริยิกาย ปญฺญาย อปฺปฏิลทฺธาย ปฏิลาภาย, ปฏิลทฺธาย ภิยฺโยภาวาย, เวปุลฺลาย ภาวนาย ปาริปูริยา สํวตฺตติ.

Er lebt in Abhängigkeit von jenem Lehrer oder einem anderen Mitbruder im heiligen Leben, der die Stellung eines Lehrers einnimmt, gegenüber dem er eine starke Scham und Scheu sowie Liebe und Ehrfurcht empfindet. Von Zeit zu Zeit sucht er diese auf und befragt sie, erkundigt sich: ‚Wie ist dies, Ehrwürdiger? Was ist die Bedeutung hiervon?‘ Jene Ehrwürdigen enthüllen ihm das Verborgene, machen das Unklare klar und beseitigen seine Zweifel in Bezug auf die verschiedenen zweifelhaften Dinge. Dies ist die zweite Ursache, die zweite Bedingung, die dazu führt, dass noch nicht erlangte Weisheit, die am Anfang des heiligen Lebens steht, erlangt wird, und dass bereits erlangte Weisheit zur Zunahme, Entfaltung und Vollendung durch Schulung gelangt.

‘‘ตํ โข ปน ธมฺมํ สุตฺวา ทฺวเยน วูปกาเสน สมฺปาเทติ – กายวูปกาเสน จ จิตฺตวูปกาเสน จ. อยํ ตติโย เหตุ ตติโย ปจฺจโย อาทิพฺรหฺมจริยิกาย ปญฺญาย อปฺปฏิลทฺธาย ปฏิลาภาย, ปฏิลทฺธาย ภิยฺโยภาวาย เวปุลฺลาย ภาวนาย ปาริปูริยา สํวตฺตติ.

Nachdem er jene Lehre gehört hat, erreicht er Vollkommenheit durch zweierlei Abgeschiedenheit: Abgeschiedenheit des Körpers und Abgeschiedenheit des Geistes. Dies ist die dritte Ursache, die dritte Bedingung, die dazu führt, dass noch nicht erlangte Weisheit, die am Anfang des heiligen Lebens steht, erlangt wird, und dass bereits erlangte Weisheit zur Zunahme, Entfaltung und Vollendung durch Schulung gelangt.

‘‘ปุน จปรํ, อาวุโส, ภิกฺขุ สีลวา โหติ, ปาติโมกฺขสํวรสํวุโต วิหรติ อาจารโคจรสมฺปนฺโน, อณุมตฺเตสุ วชฺเชสุ ภยทสฺสาวี สมาทาย สิกฺขติ สิกฺขาปเทสุ. อยํ จตุตฺโถ เหตุ จตุตฺโถ ปจฺจโย อาทิพฺรหฺมจริยิกาย ปญฺญาย อปฺปฏิลทฺธาย ปฏิลาภาย, ปฏิลทฺธาย ภิยฺโยภาวาย เวปุลฺลาย ภาวนาย ปาริปูริยา สํวตฺตติ.

Weiterhin, ihr Freunde, ist ein Mönch tugendhaft; er lebt gezügelt durch die Zügelung der Ordensregeln (Patimokkha), ist vollkommen in Wandel und Umgang, sieht selbst in kleinsten Verfehlungen eine Gefahr und übt sich in den übernommenen Schulungsregeln. Dies ist die vierte Ursache, die vierte Bedingung, die dazu führt, dass noch nicht erlangte Weisheit, die am Anfang des heiligen Lebens steht, erlangt wird, und dass bereits erlangte Weisheit zur Zunahme, Entfaltung und Vollendung durch Schulung gelangt.

‘‘ปุน จปรํ, อาวุโส, ภิกฺขุ พหุสฺสุโต โหติ สุตธโร สุตสนฺนิจโย. เย เต ธมฺมา อาทิกลฺยาณา มชฺเฌกลฺยาณา ปริโยสานกลฺยาณา สาตฺถา สพฺยญฺชนา เกวลปริปุณฺณํ ปริสุทฺธํ พฺรหฺมจริยํ อภิวทนฺติ, ตถารูปาสฺส ธมฺมา พหุสฺสุตา โหนฺติ ธาตา วจสา [Pg.245] ปริจิตา มนสานุเปกฺขิตา ทิฏฺฐิยา สุปฺปฏิวิทฺธา. อยํ ปญฺจโม เหตุ ปญฺจโม ปจฺจโย อาทิพฺรหฺมจริยิกาย ปญฺญาย อปฺปฏิลทฺธาย ปฏิลาภาย, ปฏิลทฺธาย ภิยฺโยภาวาย เวปุลฺลาย ภาวนาย ปาริปูริยา สํวตฺตติ.

Weiterhin, ihr Freunde, ist ein Mönch sehr gelehrt, bewahrt das Gehörte und häuft das Gehörte an. Jene Lehren, die am Anfang gut, in der Mitte gut und am Ende gut sind, die in Bedeutung und Wortlaut das gänzlich vollkommene und reine heilige Leben verkünden – solche Lehren hat er viel gehört, behalten, sprachlich eingeübt, im Geiste erwogen und mit Einsicht wohl durchdrungen. Dies ist die fünfte Ursache, die fünfte Bedingung, die dazu führt, dass noch nicht erlangte Weisheit, die am Anfang des heiligen Lebens steht, erlangt wird, und dass bereits erlangte Weisheit zur Zunahme, Entfaltung und Vollendung durch Schulung gelangt.

‘‘ปุน จปรํ, อาวุโส, ภิกฺขุ อารทฺธวีริโย วิหรติ อกุสลานํ ธมฺมานํ ปหานาย, กุสลานํ ธมฺมานํ อุปสมฺปทาย, ถามวา ทฬฺหปรกฺกโม อนิกฺขิตฺตธุโร กุสเลสุ ธมฺเมสุ. อยํ ฉฏฺโฐ เหตุ ฉฏฺโฐ ปจฺจโย อาทิพฺรหฺมจริยิกาย ปญฺญาย อปฺปฏิลทฺธาย ปฏิลาภาย, ปฏิลทฺธาย ภิยฺโยภาวาย เวปุลฺลาย ภาวนาย ปาริปูริยา สํวตฺตติ.

Weiterhin, ihr Freunde, lebt ein Mönch mit unermüdlicher Tatkraft, um unheilsame Zustände aufzugeben und heilsame Zustände zu erlangen; er ist standhaft, von beharrlicher Anstrengung und lässt in seinen Bemühungen um heilsame Dinge nicht nach. Dies ist die sechste Ursache, die sechste Bedingung, die dazu führt, dass noch nicht erlangte Weisheit, die am Anfang des heiligen Lebens steht, erlangt wird, und dass bereits erlangte Weisheit zur Zunahme, Entfaltung und Vollendung durch Schulung gelangt.

‘‘ปุน จปรํ, อาวุโส, ภิกฺขุ สติมา โหติ ปรเมน สติเนปกฺเกน สมนฺนาคโต. จิรกตมฺปิ จิรภาสิตมฺปิ สริตา อนุสฺสริตา. อยํ สตฺตโม เหตุ สตฺตโม ปจฺจโย อาทิพฺรหฺมจริยิกาย ปญฺญาย อปฺปฏิลทฺธาย ปฏิลาภาย, ปฏิลทฺธาย ภิยฺโยภาวาย เวปุลฺลาย ภาวนาย ปาริปูริยา สํวตฺตติ.

Weiterhin, ihr Freunde, ist ein Mönch achtsam, ausgestattet mit höchster Achtsamkeit und Besonnenheit; er vermag sich an das zu erinnern und ins Gedächtnis zu rufen, was vor langer Zeit getan oder vor langer Zeit gesagt wurde. Dies ist die siebte Ursache, die siebte Bedingung, die dazu führt, dass noch nicht erlangte Weisheit, die am Anfang des heiligen Lebens steht, erlangt wird, und dass bereits erlangte Weisheit zur Zunahme, Entfaltung und Vollendung durch Schulung gelangt.

‘‘ปุน จปรํ, อาวุโส, ภิกฺขุ ปญฺจสุ อุปาทานกฺขนฺเธสุ, อุทยพฺพยานุปสฺสี วิหรติ – ‘อิติ รูปํ อิติ รูปสฺส สมุทโย อิติ รูปสฺส อตฺถงฺคโม; อิติ เวทนา อิติ เวทนาย สมุทโย อิติ เวทนาย อตฺถงฺคโม; อิติ สญฺญา อิติ สญฺญาย สมุทโย อิติ สญฺญาย อตฺถงฺคโม; อิติ สงฺขารา อิติ สงฺขารานํ สมุทโย อิติ สงฺขารานํ อตฺถงฺคโม; อิติ วิญฺญาณํ อิติ วิญฺญาณสฺส สมุทโย อิติ วิญฺญาณสฺส อตฺถงฺคโม’ติ. อยํ อฏฺฐโม เหตุ อฏฺฐโม ปจฺจโย อาทิพฺรหฺมจริยิกาย ปญฺญาย อปฺปฏิลทฺธาย ปฏิลาภาย, ปฏิลทฺธาย ภิยฺโยภาวาย เวปุลฺลาย ภาวนาย ปาริปูริยา สํวตฺตติ. อิเม อฏฺฐ ธมฺมา พหุการา.

Weiterhin, ihr Freunde, lebt ein Mönch, indem er das Entstehen und Vergehen in Bezug auf die fünf Gruppen des Ergreifens betrachtet: ‚So ist die Form, so ist das Entstehen der Form, so ist das Vergehen der Form; so ist das Gefühl, so ist das Entstehen des Gefühls, so ist das Vergehen des Gefühls; so ist die Wahrnehmung, so ist das Entstehen der Wahrnehmung, so ist das Vergehen der Wahrnehmung; so sind die Gestaltungen, so ist das Entstehen der Gestaltungen, so ist das Vergehen der Gestaltungen; so ist das Bewusstsein, so ist das Entstehen des Bewusstseins, so ist das Vergehen des Bewusstseins.‘ Dies ist die achte Ursache, die achte Bedingung, die dazu führt, dass noch nicht erlangte Weisheit, die am Anfang des heiligen Lebens steht, erlangt wird, und dass bereits erlangte Weisheit zur Zunahme, Entfaltung und Vollendung durch Schulung gelangt. Diese acht Dinge sind von großem Nutzen.

(ข) ‘‘กตเม อฏฺฐ ธมฺมา ภาเวตพฺพา? อริโย อฏฺฐงฺคิโก มคฺโค เสยฺยถิทํ – สมฺมาทิฏฺฐิ, สมฺมาสงฺกปฺโป, สมฺมาวาจา, สมฺมากมฺมนฺโต, สมฺมาอาชีโว, สมฺมาวายาโม, สมฺมาสติ, สมฺมาสมาธิ. อิเม อฏฺฐ ธมฺมา ภาเวตพฺพา.

(b) Welche acht Dinge sind zu entfalten? Der edle achtfache Pfad, nämlich: rechte Erkenntnis, rechte Gesinnung, rechte Rede, rechtes Handeln, rechter Lebenserwerb, rechte Anstrengung, rechte Achtsamkeit und rechte Sammlung. Diese acht Dinge sind zu entfalten.

(ค) ‘‘กตเม อฏฺฐ ธมฺมา ปริญฺเญยฺยา? อฏฺฐ โลกธมฺมา – ลาโภ จ, อลาโภ จ, ยโส จ, อยโส จ, นินฺทา จ, ปสํสา จ, สุขญฺจ, ทุกฺขญฺจ. อิเม อฏฺฐ ธมฺมา ปริญฺเญยฺยา.

(c) Welche acht Dinge sind vollkommen zu verstehen? Die acht weltlichen Gegebenheiten: Gewinn und Verlust, Ruhm und Schande, Tadel und Lob, Glück und Leid. Diese acht Dinge sind vollkommen zu verstehen.

(ฆ) ‘‘กตเม [Pg.246] อฏฺฐ ธมฺมา ปหาตพฺพา? อฏฺฐ มิจฺฉตฺตา – มิจฺฉาทิฏฺฐิ, มิจฺฉาสงฺกปฺโป, มิจฺฉาวาจา, มิจฺฉากมฺมนฺโต, มิจฺฉาอาชีโว, มิจฺฉาวายาโม, มิจฺฉาสติ, มิจฺฉาสมาธิ. อิเม อฏฺฐ ธมฺมา ปหาตพฺพา.

(d) Welche acht Dinge sind aufzugeben? Die acht Verkehrtheiten: verkehrte Erkenntnis, verkehrte Gesinnung, verkehrte Rede, verkehrtes Handeln, verkehrter Lebenserwerb, verkehrte Anstrengung, verkehrte Achtsamkeit und verkehrte Sammlung. Diese acht Dinge sind aufzugeben.

(ง) ‘‘กตเม อฏฺฐ ธมฺมา หานภาคิยา? อฏฺฐ กุสีตวตฺถูนิ. อิธาวุโส, ภิกฺขุนา กมฺมํ กาตพฺพํ โหติ, ตสฺส เอวํ โหติ – ‘กมฺมํ โข เม กาตพฺพํ ภวิสฺสติ, กมฺมํ โข ปน เม กโรนฺตสฺส กาโย กิลมิสฺสติ, หนฺทาหํ นิปชฺชามี’ติ. โส นิปชฺชติ, น วีริยํ อารภติ อปฺปตฺตสฺส ปตฺติยา อนธิคตสฺส อธิคมาย อสจฺฉิกตสฺส สจฺฉิกิริยาย. อิทํ ปฐมํ กุสีตวตฺถุ.

(e) Welche acht Dinge führen zum Verfall? Die acht Anlässe zur Trägheit. Hierbei, ihr Freunde, hat ein Mönch eine Arbeit zu verrichten. Da denkt er: ‚Ich werde eine Arbeit zu verrichten haben; wenn ich die Arbeit verrichte, wird mein Körper ermüden. Wohlan, ich werde mich hinlegen.‘ Er legt sich hin und strengt sich nicht an, um das noch nicht Erreichte zu erreichen, das noch nicht Erlangte zu erlangen, das noch nicht Verwirklichte zu verwirklichen. Dies ist der erste Anlass zur Trägheit.

‘‘ปุน จปรํ, อาวุโส, ภิกฺขุนา กมฺมํ กตํ โหติ. ตสฺส เอวํ โหติ – ‘อหํ โข กมฺมํ อกาสึ, กมฺมํ โข ปน เม กโรนฺตสฺส กาโย กิลนฺโต, หนฺทาหํ นิปชฺชามี’ติ. โส นิปชฺชติ, น วีริยํ อารภติ…เป… อิทํ ทุติยํ กุสีตวตฺถุ.

Weiterhin, ihr Freunde, hat ein Mönch eine Arbeit verrichtet. Da denkt er: ‚Ich habe eine Arbeit verrichtet; da ich die Arbeit verrichtet habe, ist mein Körper ermüdet. Wohlan, ich werde mich hinlegen.‘ Er legt sich hin und strengt sich nicht an, um das noch nicht Erreichte zu erreichen, das noch nicht Erlangte zu erlangen, das noch nicht Verwirklichte zu verwirklichen. Dies ist der zweite Anlass zur Trägheit.

‘‘ปุน จปรํ, อาวุโส, ภิกฺขุนา มคฺโค คนฺตพฺโพ โหติ. ตสฺส เอวํ โหติ – ‘มคฺโค โข เม คนฺตพฺโพ ภวิสฺสติ, มคฺคํ โข ปน เม คจฺฉนฺตสฺส กาโย กิลมิสฺสติ, หนฺทาหํ นิปชฺชามี’ติ. โส นิปชฺชติ, น วีริยํ อารภติ…เป… อิทํ ตติยํ กุสีตวตฺถุ.

Ferner, Freunde, muss ein Mönch eine Reise antreten. Er denkt sich: 'Ich werde eine Reise antreten müssen; wenn ich die Reise antrete, wird mein Körper ermüden. Wohlan, ich will mich hinlegen.' Er legt sich hin und entfaltet keine Tatkraft... Dies ist der dritte Anlass für Trägheit.

‘‘ปุน จปรํ, อาวุโส, ภิกฺขุนา มคฺโค คโต โหติ. ตสฺส เอวํ โหติ – ‘อหํ โข มคฺคํ อคมาสึ, มคฺคํ โข ปน เม คจฺฉนฺตสฺส กาโย กิลนฺโต, หนฺทาหํ นิปชฺชามี’ติ. โส นิปชฺชติ, น วีริยํ อารภติ…เป… อิทํ จตุตฺถํ กุสีตวตฺถุ.

Ferner, Freunde, hat ein Mönch eine Reise beendet. Er denkt sich: 'Ich bin eine Strecke gewandert; während ich wanderte, ist mein Körper ermüdet. Wohlan, ich will mich hinlegen.' Er legt sich hin und entfaltet keine Tatkraft... Dies ist der vierte Anlass für Trägheit.

‘‘ปุน จปรํ, อาวุโส, ภิกฺขุ คามํ วา นิคมํ วา ปิณฺฑาย จรนฺโต น ลภติ ลูขสฺส วา ปณีตสฺส วา โภชนสฺส ยาวทตฺถํ ปาริปูรึ. ตสฺส เอวํ โหติ – ‘อหํ โข คามํ วา นิคมํ วา ปิณฺฑาย จรนฺโต นาลตฺถํ ลูขสฺส วา ปณีตสฺส วา โภชนสฺส ยาวทตฺถํ ปาริปูรึ, ตสฺส เม กาโย กิลนฺโต อกมฺมญฺโญ, หนฺทาหํ นิปชฺชามี’ติ…เป… อิทํ ปญฺจมํ กุสีตวตฺถุ.

Ferner, Freunde, geht ein Mönch in ein Dorf oder eine Kleinstadt um Almosen, und er erhält nicht genug Speise, weder grobe noch feine, um sich satt zu essen. Er denkt sich: 'Ich bin in ein Dorf oder eine Kleinstadt um Almosen gegangen und habe nicht genug Speise erhalten, weder grobe noch feine, um mich satt zu essen. Mein Körper ist ermüdet und unbrauchbar. Wohlan, ich will mich hinlegen.' ... Dies ist der fünfte Anlass für Trägheit.

‘‘ปุน จปรํ, อาวุโส, ภิกฺขุ คามํ วา นิคมํ วา ปิณฺฑาย จรนฺโต ลภติ ลูขสฺส วา ปณีตสฺส วา โภชนสฺส ยาวทตฺถํ ปาริปูรึ. ตสฺส เอวํ โหติ – ‘อหํ โข คามํ วา นิคมํ วา ปิณฺฑาย จรนฺโต อลตฺถํ ลูขสฺส [Pg.247] วา ปณีตสฺส วา โภชนสฺส ยาวทตฺถํ ปาริปูรึ, ตสฺส เม กาโย ครุโก อกมฺมญฺโญ, มาสาจิตํ มญฺเญ, หนฺทาหํ นิปชฺชามี’ติ. โส นิปชฺชติ…เป… อิทํ ฉฏฺฐํ กุสีตวตฺถุ.

Ferner, Freunde, geht ein Mönch in ein Dorf oder eine Kleinstadt um Almosen, und er erhält genug Speise, ob grobe oder feine, um sich satt zu essen. Er denkt sich: 'Ich bin in ein Dorf oder eine Kleinstadt um Almosen gegangen und habe genug Speise erhalten, ob grobe oder feine, um mich satt zu essen. Mein Körper ist schwer und unbrauchbar, wie ein Sack voll eingeweichter Bohnen. Wohlan, ich will mich hinlegen.' Er legt sich hin... Dies ist der sechste Anlass für Trägheit.

‘‘ปุน จปรํ, อาวุโส, ภิกฺขุโน อุปฺปนฺโน โหติ อปฺปมตฺตโก อาพาโธ, ตสฺส เอวํ โหติ – ‘อุปฺปนฺโน โข เม อยํ อปฺปมตฺตโก อาพาโธ อตฺถิ กปฺโป นิปชฺชิตุํ, หนฺทาหํ นิปชฺชามี’ติ. โส นิปชฺชติ…เป… อิทํ สตฺตมํ กุสีตวตฺถุ.

Ferner, Freunde, ist bei einem Mönch eine geringfügige Krankheit entstanden. Er denkt sich: 'Eine geringfügige Krankheit ist bei mir entstanden. Es ist angebracht, sich hinzulegen. Wohlan, ich will mich hinlegen.' Er legt sich hin... Dies ist der siebte Anlass für Trägheit.

‘‘ปุน จปรํ, อาวุโส, ภิกฺขุ คิลานาวุฏฺฐิโต โหติ อจิรวุฏฺฐิโต เคลญฺญา. ตสฺส เอวํ โหติ – ‘อหํ โข คิลานาวุฏฺฐิโต อจิรวุฏฺฐิโต เคลญฺญา. ตสฺส เม กาโย ทุพฺพโล อกมฺมญฺโญ, หนฺทาหํ นิปชฺชามี’ติ. โส นิปชฺชติ…เป… อิทํ อฏฺฐมํ กุสีตวตฺถุ. อิเม อฏฺฐ ธมฺมา หานภาคิยา.

Ferner, Freunde, ist ein Mönch von einer Krankheit genesen, erst vor kurzem von der Krankheit genesen. Er denkt sich: 'Ich bin von einer Krankheit genesen, erst vor kurzem von der Krankheit genesen. Mein Körper ist schwach und unbrauchbar. Es ist angebracht, sich hinzulegen. Wohlan, ich will mich hinlegen.' Er legt sich hin... Dies ist der achte Anlass für Trägheit. Diese acht Dinge führen zum Verfall.

(จ) ‘‘กตเม อฏฺฐ ธมฺมา วิเสสภาคิยา? อฏฺฐ อารมฺภวตฺถูนิ. อิธาวุโส, ภิกฺขุนา กมฺมํ กาตพฺพํ โหติ, ตสฺส เอวํ โหติ – ‘กมฺมํ โข เม กาตพฺพํ ภวิสฺสติ, กมฺมํ โข ปน เม กโรนฺเตน น สุกรํ พุทฺธานํ สาสนํ มนสิกาตุํ, หนฺทาหํ วีริยํ อารภามิ อปฺปตฺตสฺส ปตฺติยา อนธิคตสฺส อธิคมาย อสจฺฉิกตสฺส สจฺฉิกิริยายา’ติ. โส วีริยํ อารภติ อปฺปตฺตสฺส ปตฺติยา อนธิคตสฺส อธิคมาย อสจฺฉิกตสฺส สจฺฉิกิริยาย. อิทํ ปฐมํ อารมฺภวตฺถุ.

(c) Welche acht Dinge führen zur Vortrefflichkeit? Es sind die acht Anlässe für Tatkraft. Hier, Freunde, hat ein Mönch eine Arbeit zu verrichten. Er denkt sich: 'Ich werde eine Arbeit zu verrichten haben. Während ich die Arbeit verrichte, wird es nicht leicht sein, die Lehre der Buddhas zu beherzigen. Wohlan, ich will Tatkraft entfalten, um das Unerreichte zu erreichen, das Nicht-Erlangte zu erlangen, das Unverwirklichte zu verwirklichen.' Er entfaltet Tatkraft, um das Unerreichte zu erreichen, das Nicht-Erlangte zu erlangen, das Unverwirklichte zu verwirklichen. Dies ist der erste Anlass für Tatkraft.

‘‘ปุน จปรํ, อาวุโส, ภิกฺขุนา กมฺมํ กตํ โหติ. ตสฺส เอวํ โหติ – ‘อหํ โข กมฺมํ อกาสึ, กมฺมํ โข ปนาหํ กโรนฺโต นาสกฺขึ พุทฺธานํ สาสนํ มนสิกาตุํ, หนฺทาหํ วีริยํ อารภามิ…เป… อิทํ ทุติยํ อารมฺภวตฺถุ.

Ferner, Freunde, hat ein Mönch eine Arbeit verrichtet. Er denkt sich: 'Ich habe eine Arbeit verrichtet. Während ich die Arbeit verrichtete, konnte ich die Lehre der Buddhas nicht beherzigen. Wohlan, ich will Tatkraft entfalten...' Dies ist der zweite Anlass für Tatkraft.

‘‘ปุน จปรํ, อาวุโส, ภิกฺขุนา มคฺโค คนฺตพฺโพ โหติ. ตสฺส เอวํ โหติ – ‘มคฺโค โข เม คนฺตพฺโพ ภวิสฺสติ, มคฺคํ โข ปน เม คจฺฉนฺเตน น สุกรํ พุทฺธานํ สาสนํ มนสิกาตุํ, หนฺทาหํ วีริยํ อารภามิ…เป… อิทํ ตติยํ อารมฺภวตฺถุ.

Ferner, Freunde, muss ein Mönch eine Reise antreten. Er denkt sich: 'Ich werde eine Reise antreten müssen. Während ich die Reise antrete, wird es nicht leicht sein, die Lehre der Buddhas zu beherzigen. Wohlan, ich will Tatkraft entfalten...' Dies ist der dritte Anlass für Tatkraft.

‘‘ปุน จปรํ, อาวุโส, ภิกฺขุนา มคฺโค คโต โหติ. ตสฺส เอวํ โหติ – ‘อหํ โข มคฺคํ อคมาสึ, มคฺคํ โข ปนาหํ คจฺฉนฺโต นาสกฺขึ พุทฺธานํ สาสนํ มนสิกาตุํ, หนฺทาหํ วีริยํ อารภามิ…เป… อิทํ จตุตฺถํ อารมฺภวตฺถุ.

Ferner, Freunde, hat ein Mönch eine Reise beendet. Er denkt sich: 'Ich bin eine Strecke gewandert. Während ich wanderte, konnte ich die Lehre der Buddhas nicht beherzigen. Wohlan, ich will Tatkraft entfalten...' Dies ist der vierte Anlass für Tatkraft.

‘‘ปุน [Pg.248] จปรํ, อาวุโส, ภิกฺขุ คามํ วา นิคมํ วา ปิณฺฑาย จรนฺโต น ลภติ ลูขสฺส วา ปณีตสฺส วา โภชนสฺส ยาวทตฺถํ ปาริปูรึ. ตสฺส เอวํ โหติ – ‘อหํ โข คามํ วา นิคมํ วา ปิณฺฑาย จรนฺโต นาลตฺถํ ลูขสฺส วา ปณีตสฺส วา โภชนสฺส ยาวทตฺถํ ปาริปูรึ, ตสฺส เม กาโย ลหุโก กมฺมญฺโญ, หนฺทาหํ วีริยํ อารภามิ…เป… อิทํ ปญฺจมํ อารมฺภวตฺถุ.

Ferner, Freunde, geht ein Mönch in ein Dorf oder eine Kleinstadt um Almosen, und er erhält nicht genug Speise, weder grobe noch feine, um sich satt zu essen. Er denkt sich: 'Ich bin in ein Dorf oder eine Kleinstadt um Almosen gegangen und habe nicht genug Speise erhalten, weder grobe noch feine, um mich satt zu essen. Mein Körper ist leicht und einsatzfähig. Wohlan, ich will Tatkraft entfalten...' Dies ist der fünfte Anlass für Tatkraft.

‘‘ปุน จปรํ, อาวุโส, ภิกฺขุ คามํ วา นิคมํ วา ปิณฺฑาย จรนฺโต ลภติ ลูขสฺส วา ปณีตสฺส วา โภชนสฺส ยาวทตฺถํ ปาริปูรึ. ตสฺส เอวํ โหติ – ‘อหํ โข คามํ วา นิคมํ วา ปิณฺฑาย จรนฺโต อลตฺถํ ลูขสฺส วา ปณีตสฺส วา โภชนสฺส ยาวทตฺถํ ปาริปูรึ. ตสฺส เม กาโย พลวา กมฺมญฺโญ, หนฺทาหํ วีริยํ อารภามิ…เป… อิทํ ฉฏฺฐํ อารมฺภวตฺถุ.

Ferner, Freunde, geht ein Mönch in ein Dorf oder eine Kleinstadt um Almosen, und er erhält genug Speise, ob grobe oder feine, um sich satt zu essen. Er denkt sich: 'Ich bin in ein Dorf oder eine Kleinstadt um Almosen gegangen und habe genug Speise erhalten, ob grobe oder feine, um mich satt zu essen. Mein Körper ist kräftig und einsatzfähig. Wohlan, ich will Tatkraft entfalten...' Dies ist der sechste Anlass für Tatkraft.

‘‘ปุน จปรํ, อาวุโส, ภิกฺขุโน อุปฺปนฺโน โหติ อปฺปมตฺตโก อาพาโธ. ตสฺส เอวํ โหติ – ‘อุปฺปนฺโน โข เม อยํ อปฺปมตฺตโก อาพาโธ ฐานํ โข ปเนตํ วิชฺชติ, ยํ เม อาพาโธ ปวฑฺเฒยฺย, หนฺทาหํ วีริยํ อารภามิ…เป… อิทํ สตฺตมํ อารมฺภวตฺถุ.

Ferner, Freunde, ist bei einem Mönch eine geringfügige Krankheit entstanden. Er denkt sich: 'Eine geringfügige Krankheit ist bei mir entstanden. Es ist möglich, dass sich meine Krankheit verschlimmert. Wohlan, ich will Tatkraft entfalten...' Dies ist der siebte Anlass für Tatkraft.

‘‘ปุน จปรํ, อาวุโส, ภิกฺขุ คิลานา วุฏฺฐิโต โหติ อจิรวุฏฺฐิโต เคลญฺญา. ตสฺส เอวํ โหติ – ‘อหํ โข คิลานา วุฏฺฐิโต อจิรวุฏฺฐิโต เคลญฺญา, ฐานํ โข ปเนตํ วิชฺชติ, ยํ เม อาพาโธ ปจฺจุทาวตฺเตยฺย, หนฺทาหํ วีริยํ อารภามิ อปฺปตฺตสฺส ปตฺติยา อนธิคตสฺส อธิคมาย อสจฺฉิกตสฺส สจฺฉิกิริยายา’ติ. โส วีริยํ อารภติ อปฺปตฺตสฺส ปตฺติยา อนธิคตสฺส อธิคมาย อสจฺฉิกตสฺส สจฺฉิกิริยาย. อิทํ อฏฺฐมํ อารมฺภวตฺถุ. อิเม อฏฺฐ ธมฺมา วิเสสภาคิยา.

„Und weiter, ihr Freunde, ist ein Mönch von einer Krankheit genesen, erst vor kurzem von seiner Krankheit genesen. Ihm kommt dieser Gedanke: ‚Ich bin von der Krankheit genesen, erst vor kurzem von der Krankheit genesen. Es besteht jedoch die Möglichkeit, dass meine Krankheit zurückkehrt. Wohlan, ich will Tatkraft anstrengen, um das noch nicht Erreichte zu erreichen, das noch nicht Erlangte zu erlangen, das noch nicht Verwirklichte zu verwirklichen.‘ Er strengt Tatkraft an, um das noch nicht Erreichte zu erreichen, das noch nicht Erlangte zu erlangen, das noch nicht Verwirklichte zu verwirklichen. Dies ist der achte Anlass für das Ergreifen von Tatkraft. Diese acht Dinge führen zur Auszeichnung.“

(ฉ) ‘‘กตเม อฏฺฐ ธมฺมา ทุปฺปฏิวิชฺฌา? อฏฺฐ อกฺขณา อสมยา พฺรหฺมจริยวาสาย. อิธาวุโส, ตถาคโต จ โลเก อุปฺปนฺโน โหติ อรหํ สมฺมาสมฺพุทฺโธ, ธมฺโม จ เทสิยติ โอปสมิโก ปรินิพฺพานิโก สมฺโพธคามี สุคตปฺปเวทิโต. อยญฺจ ปุคฺคโล นิรยํ อุปปนฺโน โหติ. อยํ ปฐโม อกฺขโณ อสมโย พฺรหฺมจริยวาสาย.

(Cha) „Welche acht Dinge sind schwer zu durchdringen? Acht ungünstige Zeitpunkte und Gelegenheiten für das Führen des heiligen Lebens. Hier, ihr Freunde, ist ein Vollendeter in der Welt erschienen, ein Heiliger, ein vollkommen Erleuchteter; und die Lehre wird verkündet, die zum Frieden führt, zum vollkommenen Erlöschen, zur Erleuchtung, so wie sie vom Wohlgegangenen dargelegt wurde. Doch dieser Mensch ist in der Hölle wiedergeboren worden. Dies ist der erste ungünstige Zeitpunkt, die unpassende Gelegenheit für das Führen des heiligen Lebens.“

‘‘ปุน จปรํ, อาวุโส, ตถาคโต จ โลเก อุปฺปนฺโน โหติ อรหํ สมฺมาสมฺพุทฺโธ, ธมฺโม จ เทสิยติ โอปสมิโก ปรินิพฺพานิโก สมฺโพธคามี [Pg.249] สุคตปฺปเวทิโต, อยญฺจ ปุคฺคโล ติรจฺฉานโยนึ อุปปนฺโน โหติ. อยํ ทุติโย อกฺขโณ อสมโย พฺรหฺมจริยวาสาย.

„Und weiter, ihr Freunde, ist ein Vollendeter in der Welt erschienen, ein Heiliger, ein vollkommen Erleuchteter; und die Lehre wird verkündet, die zum Frieden führt, zum vollkommenen Erlöschen, zur Erleuchtung, so wie sie vom Wohlgegangenen dargelegt wurde. Doch dieser Mensch ist im Schoß der Tiere wiedergeboren worden. Dies ist der zweite ungünstige Zeitpunkt, die unpassende Gelegenheit für das Führen des heiligen Lebens.“

‘‘ปุน จปรํ…เป… เปตฺติวิสยํ อุปปนฺโน โหติ. อยํ ตติโย อกฺขโณ อสมโย พฺรหฺมจริยวาสาย.

„Und weiter, ihr Freunde, ... [Buddha ist erschienen, die Lehre wird verkündet] ... doch dieser Mensch ist im Bereich der hungrigen Geister wiedergeboren worden. Dies ist der dritte ungünstige Zeitpunkt, die unpassende Gelegenheit für das Führen des heiligen Lebens.“

‘‘ปุน จปรํ…เป… อญฺญตรํ ทีฆายุกํ เทวนิกายํ อุปปนฺโน โหติ. อยํ จตุตฺโถ อกฺขโณ อสมโย พฺรหฺมจริยวาสาย.

„Und weiter, ihr Freunde, ... [Buddha ist erschienen, die Lehre wird verkündet] ... doch dieser Mensch ist in einer langlebigen Götterschar wiedergeboren worden. Dies ist der vierte ungünstige Zeitpunkt, die unpassende Gelegenheit für das Führen des heiligen Lebens.“

‘‘ปุน จปรํ…เป… ปจฺจนฺติเมสุ ชนปเทสุ ปจฺจาชาโต โหติ มิลกฺเขสุ อวิญฺญาตาเรสุ, ยตฺถ นตฺถิ คติ ภิกฺขูนํ ภิกฺขุนีนํ อุปาสกานํ อุปาสิกานํ. อยํ ปญฺจโม อกฺขโณ อสมโย พฺรหฺมจริยวาสาย.

„Und weiter, ihr Freunde, ... [Buddha ist erschienen, die Lehre wird verkündet] ... doch dieser Mensch ist in den Randgebieten geboren, unter unwissenden Barbaren, wo es keinen Zugang für Mönche, Nonnen, Laienanhänger oder Laienanhängerinnen gibt. Dies ist der fünfte ungünstige Zeitpunkt, die unpassende Gelegenheit für das Führen des heiligen Lebens.“

‘‘ปุน จปรํ…เป… อยญฺจ ปุคฺคโล มชฺฌิเมสุ ชนปเทสุ ปจฺจาชาโต โหติ, โส จ โหติ มิจฺฉาทิฏฺฐิโก วิปรีตทสฺสโน – ‘นตฺถิ ทินฺนํ, นตฺถิ ยิฏฺฐํ, นตฺถิ หุตํ, นตฺถิ สุกตทุกฺกฏานํ กมฺมานํ ผลํ วิปาโก, นตฺถิ อยํ โลโก, นตฺถิ ปโร โลโก, นตฺถิ มาตา, นตฺถิ ปิตา, นตฺถิ สตฺตา โอปปาติกา, นตฺถิ โลเก สมณพฺราหฺมณา สมฺมคฺคตา สมฺมาปฏิปนฺนา เย อิมญฺจ โลกํ ปรญฺจ โลกํ สยํ อภิญฺญา สจฺฉิกตฺวา ปเวเทนฺตี’ติ. อยํ ฉฏฺโฐ อกฺขโณ อสมโย พฺรหฺมจริยวาสาย.

„Und weiter, ihr Freunde, ... [Buddha ist erschienen, die Lehre wird verkündet] ... doch dieser Mensch ist zwar in den zentralen Gebieten geboren, aber er hat eine falsche Anschauung, eine verkehrte Sichtweise: ‚Es gibt kein Geben, kein Opfern, kein Darbringen; es gibt keine Frucht und kein Ergebnis guter oder schlechter Taten; es gibt weder diese Welt noch die jenseitige Welt; es gibt keine Mutter, keinen Vater; es gibt keine spontan geborenen Wesen; es gibt in der Welt keine rechtgewandelten, rechtpraktizierenden Asketen und Brahmanen, welche diese Welt und die jenseitige Welt aus eigener höherer Erkenntnis verwirklicht haben und verkünden.‘ Dies ist der sechste ungünstige Zeitpunkt, die unpassende Gelegenheit für das Führen des heiligen Lebens.“

‘‘ปุน จปรํ…เป… อยญฺจ ปุคฺคโล มชฺฌิเมสุ ชนปเทสุ ปจฺจาชาโต โหติ, โส จ โหติ ทุปฺปญฺโญ ชโฬ เอฬมูโค, นปฺปฏิพโล สุภาสิตทุพฺภาสิตานมตฺถมญฺญาตุํ. อยํ สตฺตโม อกฺขโณ อสมโย พฺรหฺมจริยวาสาย.

„Und weiter, ihr Freunde, ... [Buddha ist erschienen, die Lehre wird verkündet] ... doch dieser Mensch ist zwar in den zentralen Gebieten geboren, aber er ist unverständig, dumm, wie taubstumm und unfähig, die Bedeutung des gut oder schlecht Gesagten zu verstehen. Dies ist der siebte ungünstige Zeitpunkt, die unpassende Gelegenheit für das Führen des heiligen Lebens.“

‘‘ปุน จปรํ…เป… อยญฺจ ปุคฺคโล มชฺฌิเมสุ ชนปเทสุ ปจฺจาชาโต โหติ, โส จ โหติ ปญฺญวา อชโฬ อเนฬมูโค, ปฏิพโล สุภาสิตทุพฺภาสิตานมตฺถมญฺญาตุํ. อยํ อฏฺฐโม อกฺขโณ อสมโย พฺรหฺมจริยวาสาย. อิเม อฏฺฐ ธมฺมา ทุปฺปฏิวิชฺฌา.

„Und weiter, ihr Freunde, ... [Ein Vollendeter ist nicht in der Welt erschienen, die Lehre wird nicht verkündet] ... doch dieser Mensch ist in den zentralen Gebieten geboren, er ist weise, nicht dumm, nicht wie taubstumm und fähig, die Bedeutung des gut oder schlecht Gesagten zu verstehen. Dies ist der achte ungünstige Zeitpunkt, die unpassende Gelegenheit für das Führen des heiligen Lebens. Diese acht Dinge sind schwer zu durchdringen.“

(ช) ‘‘กตเม อฏฺฐ ธมฺมา อุปฺปาเทตพฺพา? อฏฺฐ มหาปุริสวิตกฺกา – อปฺปิจฺฉสฺสายํ ธมฺโม, นายํ ธมฺโม มหิจฺฉสฺส. สนฺตุฏฺฐสฺสายํ ธมฺโม, นายํ ธมฺโม อสนฺตุฏฺฐสฺส. ปวิวิตฺตสฺสายํ ธมฺโม, นายํ ธมฺโม สงฺคณิการามสฺส. อารทฺธวีริยสฺสายํ ธมฺโม, นายํ ธมฺโม กุสีตสฺส. อุปฏฺฐิตสติสฺสายํ ธมฺโม, นายํ ธมฺโม มุฏฺฐสฺสติสฺส. สมาหิตสฺสายํ ธมฺโม, นายํ ธมฺโม อสมาหิตสฺส[Pg.250]. ปญฺญวโต อยํ ธมฺโม, นายํ ธมฺโม ทุปฺปญฺญสฺส. นิปฺปปญฺจสฺสายํ ธมฺโม, นายํ ธมฺโม ปปญฺจารามสฺสาติ อิเม อฏฺฐ ธมฺมา อุปฺปาเทตพฺพา.

(Ja) „Welche acht Dinge sollen hervorgebracht werden? Acht Gedanken eines großen Mannes: Diese Lehre ist für einen, der wenig begehrt, nicht für einen Verlangenden. Diese Lehre ist für einen Zufriedenen, nicht für einen Unzufriedenen. Diese Lehre ist für einen Abgeschiedenen, nicht für einen, der an Gesellschaft Gefallen findet. Diese Lehre ist für einen Energischen, nicht für einen Trägen. Diese Lehre ist für einen achtsam Verweilenden, nicht für einen Unachtsamen. Diese Lehre ist für einen Gesammelten, nicht für einen Unkonzentrierten. Diese Lehre ist für einen Weisen, nicht für einen Unwissenden. Diese Lehre ist für einen, der frei von begrifflicher Vielfalt ist, nicht für einen, der an begrifflicher Vielfalt Gefallen findet. Diese acht Dinge sollen hervorgebracht werden.“

(ฌ) ‘‘กตเม อฏฺฐ ธมฺมา อภิญฺเญยฺยา? อฏฺฐ อภิภายตนานิ – อชฺฌตฺตํ รูปสญฺญี เอโก พหิทฺธา รูปานิ ปสฺสติ ปริตฺตานิ สุวณฺณทุพฺพณฺณานิ, ‘ตานิ อภิภุยฺย ชานามิ ปสฺสามี’ติ – เอวํสญฺญี โหติ. อิทํ ปฐมํ อภิภายตนํ.

(Jha) „Welche acht Dinge sollen durch höhere Erkenntnis erkannt werden? Acht Stufen der Meisterschaft: Einer nimmt innerlich Formen wahr und sieht äußerlich begrenzte Formen, schöne oder hässliche. Indem er sie meistert, hat er die Wahrnehmung: ‚Ich kenne sie, ich sehe sie.‘ Dies ist die erste Stufe der Meisterschaft.“

‘‘อชฺฌตฺตํ รูปสญฺญี เอโก พหิทฺธา รูปานิ ปสฺสติ อปฺปมาณานิ สุวณฺณทุพฺพณฺณานิ, ‘ตานิ อภิภุยฺย ชานามิ ปสฺสามี’ติ – เอวํสญฺญี โหติ. อิทํ ทุติยํ อภิภายตนํ.

„Einer nimmt innerlich Formen wahr und sieht äußerlich unermessliche Formen, schöne oder hässliche. Indem er sie meistert, hat er die Wahrnehmung: ‚Ich kenne sie, ich sehe sie.‘ Dies ist die zweite Stufe der Meisterschaft.“

‘‘อชฺฌตฺตํ อรูปสญฺญี เอโก พหิทฺธา รูปานิ ปสฺสติ ปริตฺตานิ สุวณฺณทุพฺพณฺณานิ, ‘ตานิ อภิภุยฺย ชานามิ ปสฺสามี’ติ เอวํสญฺญี โหติ. อิทํ ตติยํ อภิภายตนํ.

„Einer nimmt innerlich keine Formen wahr und sieht äußerlich begrenzte Formen, schöne oder hässliche. Indem er sie meistert, hat er die Wahrnehmung: ‚Ich kenne sie, ich sehe sie.‘ Dies ist die dritte Stufe der Meisterschaft.“

‘‘อชฺฌตฺตํ อรูปสญฺญี เอโก พหิทฺธา รูปานิ ปสฺสติ อปฺปมาณานิ สุวณฺณทุพฺพณฺณานิ, ‘ตานิ อภิภุยฺย ชานามิ ปสฺสามี’ติ เอวํสญฺญี โหติ. อิทํ จตุตฺถํ อภิภายตนํ.

„Einer nimmt innerlich keine Formen wahr und sieht äußerlich unermessliche Formen, schöne oder hässliche. Indem er sie meistert, hat er die Wahrnehmung: ‚Ich kenne sie, ich sehe sie.‘ Dies ist die vierte Stufe der Meisterschaft.“

‘‘อชฺฌตฺตํ อรูปสญฺญี เอโก พหิทฺธา รูปานิ ปสฺสติ นีลานิ นีลวณฺณานิ นีลนิทสฺสนานิ นีลนิภาสานิ. เสยฺยถาปิ นาม อุมาปุปฺผํ นีลํ นีลวณฺณํ นีลนิทสฺสนํ นีลนิภาสํ. เสยฺยถา วา ปน ตํ วตฺถํ พาราณเสยฺยกํ อุภโตภาควิมฏฺฐํ นีลํ นีลวณฺณํ นีลนิทสฺสนํ นีลนิภาสํ, เอวเมว อชฺฌตฺตํ อรูปสญฺญี เอโก พหิทฺธา รูปานิ ปสฺสติ นีลานิ นีลวณฺณานิ นีลนิทสฺสนานิ นีลนิภาสานิ, ‘ตานิ อภิภุยฺย ชานามิ ปสฺสามี’ติ เอวํสญฺญี โหติ. อิทํ ปญฺจมํ อภิภายตนํ.

„Da ist jemand, der innerlich keine Formen wahrnimmt, aber äußerlich Formen sieht, und zwar blaue, von blauer Farbe, blauem Erscheinungsbild, blauem Glanz. Wie etwa die Blüte der Flachspflanze blau ist, von blauer Farbe, blauem Erscheinungsbild, blauem Glanz; oder wie ein Tuch aus Benares, das beidseitig fein geglättet ist, blau ist, von blauer Farbe, blauem Erscheinungsbild, blauem Glanz; ebenso sieht jemand, der innerlich keine Formen wahrnimmt, äußerlich Formen, und zwar blaue, von blauer Farbe, blauem Erscheinungsbild, blauem Glanz, und er ist sich dessen bewusst: ‚Indem ich sie meistere, erkenne ich, sehe ich.‘ Dies ist das fünfte Gebiet der Überlegenheit.“

‘‘อชฺฌตฺตํ อรูปสญฺญี เอโก พหิทฺธา รูปานิ ปสฺสติ ปีตานิ ปีตวณฺณานิ ปีตนิทสฺสนานิ ปีตนิภาสานิ. เสยฺยถาปิ นาม กณิการปุปฺผํ ปีตํ ปีตวณฺณํ ปีตนิทสฺสนํ ปีตนิภาสํ. เสยฺยถา วา ปน ตํ วตฺถํ พาราณเสยฺยกํ [Pg.251] อุภโตภาควิมฏฺฐํ ปีตํ ปีตวณฺณํ ปีตนิทสฺสนํ ปีตนิภาสํ, เอวเมว อชฺฌตฺตํ อรูปสญฺญี เอโก พหิทฺธา รูปานิ ปสฺสติ ปีตานิ ปีตวณฺณานิ ปีตนิทสฺสนานิ ปีตนิภาสานิ, ‘ตานิ อภิภุยฺย ชานามิ ปสฺสามี’ติ เอวํสญฺญี โหติ. อิทํ ฉฏฺฐํ อภิภายตนํ.

„Da ist jemand, der innerlich keine Formen wahrnimmt, aber äußerlich Formen sieht, und zwar gelbe, von gelber Farbe, gelbem Erscheinungsbild, gelbem Glanz. Wie etwa die Kanikāra-Blüte gelb ist, von gelber Farbe, gelbem Erscheinungsbild, gelbem Glanz; oder wie ein Tuch aus Benares, das beidseitig fein geglättet ist, gelb ist, von gelber Farbe, gelbem Erscheinungsbild, gelbem Glanz; ebenso sieht jemand, der innerlich keine Formen wahrnimmt, äußerlich Formen, und zwar gelbe, von gelber Farbe, gelbem Erscheinungsbild, gelbem Glanz, und er ist sich dessen bewusst: ‚Indem ich sie meistere, erkenne ich, sehe ich.‘ Dies ist das sechste Gebiet der Überlegenheit.“

‘‘อชฺฌตฺตํ อรูปสญฺญี เอโก พหิทฺธา รูปานิ ปสฺสติ โลหิตกานิ โลหิตกวณฺณานิ โลหิตกนิทสฺสนานิ โลหิตกนิภาสานิ. เสยฺยถาปิ นาม พนฺธุชีวกปุปฺผํ โลหิตกํ โลหิตกวณฺณํ โลหิตกนิทสฺสนํ โลหิตกนิภาสํ, เสยฺยถา วา ปน ตํ วตฺถํ พาราณเสยฺยกํ อุภโตภาควิมฏฺฐํ โลหิตกํ โลหิตกวณฺณํ โลหิตกนิทสฺสนํ โลหิตกนิภาสํ, เอวเมว อชฺฌตฺตํ อรูปสญฺญี เอโก พหิทฺธา รูปานิ ปสฺสติ โลหิตกานิ โลหิตกวณฺณานิ โลหิตกนิทสฺสนานิ โลหิตกนิภาสานิ, ‘ตานิ อภิภุยฺย ชานามิ ปสฺสามี’ติ เอวํสญฺญี โหติ. อิทํ สตฺตมํ อภิภายตนํ.

„Da ist jemand, der innerlich keine Formen wahrnimmt, aber äußerlich Formen sieht, und zwar rote, von roter Farbe, rotem Erscheinungsbild, rotem Glanz. Wie etwa die Bandhujīvaka-Blüte rot ist, von roter Farbe, rotem Erscheinungsbild, rotem Glanz; oder wie ein Tuch aus Benares, das beidseitig fein geglättet ist, rot ist, von roter Farbe, rotem Erscheinungsbild, rotem Glanz; ebenso sieht jemand, der innerlich keine Formen wahrnimmt, äußerlich Formen, und zwar rote, von roter Farbe, rotem Erscheinungsbild, rotem Glanz, und er ist sich dessen bewusst: ‚Indem ich sie meistere, erkenne ich, sehe ich.‘ Dies ist das siebte Gebiet der Überlegenheit.“

‘‘อชฺฌตฺตํ อรูปสญฺญี เอโก พหิทฺธา รูปานิ ปสฺสติ โอทาตานิ โอทาตวณฺณานิ โอทาตนิทสฺสนานิ โอทาตนิภาสานิ. เสยฺยถาปิ นาม โอสธิตารกา โอทาตา โอทาตวณฺณา โอทาตนิทสฺสนา โอทาตนิภาสา, เสยฺยถา วา ปน ตํ วตฺถํ พาราณเสยฺยกํ อุภโตภาควิมฏฺฐํ โอทาตํ โอทาตวณฺณํ โอทาตนิทสฺสนํ โอทาตนิภาสํ, เอวเมว อชฺฌตฺตํ อรูปสญฺญี เอโก พหิทฺธา รูปานิ ปสฺสติ โอทาตานิ โอทาตวณฺณานิ โอทาตนิทสฺสนานิ โอทาตนิภาสานิ, ‘ตานิ อภิภุยฺย ชานามิ ปสฺสามี’ติ เอวํสญฺญี โหติ. อิทํ อฏฺฐมํ อภิภายตนํ. อิเม อฏฺฐ ธมฺมา อภิญฺเญยฺยา.

„Da ist jemand, der innerlich keine Formen wahrnimmt, aber äußerlich Formen sieht, und zwar weiße, von weißer Farbe, weißem Erscheinungsbild, weißem Glanz. Wie etwa der Morgenstern weiß ist, von weißer Farbe, weißem Erscheinungsbild, weißem Glanz; oder wie ein Tuch aus Benares, das beidseitig fein geglättet ist, weiß ist, von weißer Farbe, weißem Erscheinungsbild, weißem Glanz; ebenso sieht jemand, der innerlich keine Formen wahrnimmt, äußerlich Formen, und zwar weiße, von weißer Farbe, weißem Erscheinungsbild, weißem Glanz, und er ist sich dessen bewusst: ‚Indem ich sie meistere, erkenne ich, sehe ich.‘ Dies ist das achte Gebiet der Überlegenheit. Diese acht Dinge sollen durch höheres Wissen erkannt werden.“

(ญ) ‘‘กตเม อฏฺฐ ธมฺมา สจฺฉิกาตพฺพา? อฏฺฐ วิโมกฺขา – รูปี รูปานิ ปสฺสติ. อยํ ปฐโม วิโมกฺโข.

(Ña) „Welche acht Dinge sollen verwirklicht werden? Die acht Befreiungen: Wer Form besitzt, sieht Formen. Dies ist die erste Befreiung.“

‘‘อชฺฌตฺตํ อรูปสญฺญี เอโก พหิทฺธา รูปานิ ปสฺสติ. อยํ ทุติโย วิโมกฺโข.

„Wer innerlich keine Formen wahrnimmt, sieht äußerlich Formen. Dies ist die zweite Befreiung.“

‘‘สุภนฺเตว อธิมุตฺโต โหติ. อยํ ตติโย วิโมกฺโข.

„Man ist allein auf das Schöne ausgerichtet. Dies ist die dritte Befreiung.“

‘‘สพฺพโส รูปสญฺญานํ สมติกฺกมา ปฏิฆสญฺญานํ อตฺถงฺคมา นานตฺตสญฺญานํ อมนสิการา ‘อนนฺโต อากาโส’ติ อากาสานญฺจายตนํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ. อยํ จตุตฺโถ วิโมกฺโข.

„Durch das gänzliche Überwinden der Form-Wahrnehmungen, durch das Schwinden der Widerstands-Wahrnehmungen und durch das Nichtbeachten der Vielheits-Wahrnehmungen verweilt man in der Erkenntnis ‚unendlich ist der Raum‘ in der Sphäre der Raumunendlichkeit. Dies ist die vierte Befreiung.“

‘‘สพฺพโส [Pg.252] อากาสานญฺจายตนํ สมติกฺกมฺม ‘อนนฺตํ วิญฺญาณ’นฺติ วิญฺญาณญฺจายตนํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ. อยํ ปญฺจโม วิโมกฺโข.

„Durch das gänzliche Überwinden der Sphäre der Raumunendlichkeit verweilt man in der Erkenntnis ‚unendlich ist das Bewusstsein‘ in der Sphäre der Bewusstseinsunendlichkeit. Dies ist die fünfte Befreiung.“

‘‘สพฺพโส วิญฺญาณญฺจายตนํ สมติกฺกมฺม ‘นตฺถิ กิญฺจี’ติ อากิญฺจญฺญายตนํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ. อยํ ฉฏฺโฐ วิโมกฺโข.

„Durch das gänzliche Überwinden der Sphäre der Bewusstseinsunendlichkeit verweilt man in der Erkenntnis ‚da ist nichts‘ in der Sphäre der Nichtsheit. Dies ist die sechste Befreiung.“

‘‘สพฺพโส อากิญฺจญฺญายตนํ สมติกฺกมฺม เนวสญฺญานาสญฺญายตนํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ. อยํ สตฺตโม วิโมกฺโข.

„Durch das gänzliche Überwinden der Sphäre der Nichtsheit verweilt man in der Sphäre der Weder-Wahrnehmung-noch-Nicht-Wahrnehmung. Dies ist die siebte Befreiung.“

‘‘สพฺพโส เนวสญฺญานาสญฺญายตนํ สมติกฺกมฺม สญฺญาเวทยิตนิโรธํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ. อยํ อฏฺฐโม วิโมกฺโข. อิเม อฏฺฐ ธมฺมา สจฺฉิกาตพฺพา.

„Durch das gänzliche Überwinden der Sphäre der Weder-Wahrnehmung-noch-Nicht-Wahrnehmung verweilt man in der Erreichung des Erlöschens von Wahrnehmung und Empfindung. Dies ist die achte Befreiung. Diese acht Dinge sollen verwirklicht werden.“

‘‘อิติ อิเม อสีติ ธมฺมา ภูตา ตจฺฉา ตถา อวิตถา อนญฺญถา สมฺมา ตถาคเตน อภิสมฺพุทฺธา.

„So sind diese achtzig Dinge wirklich, wahrhaftig, so wie sie sind, nicht anders, unverfälscht, vom Tathāgata vollkommen durchschaut.“

นว ธมฺมา

Die Neuner-Gruppe

๓๕๙. ‘‘นว ธมฺมา พหุการา…เป… นว ธมฺมา สจฺฉิกาตพฺพา.

359. „Neun Dinge sind von großem Nutzen … (wie zuvor) … neun Dinge sollen verwirklicht werden.“

(ก) ‘‘กตเม นว ธมฺมา พหุการา? นว โยนิโสมนสิการมูลกา ธมฺมา, โยนิโสมนสิกโรโต ปาโมชฺชํ ชายติ, ปมุทิตสฺส ปีติ ชายติ, ปีติมนสฺส กาโย ปสฺสมฺภติ, ปสฺสทฺธกาโย สุขํ เวเทติ, สุขิโน จิตฺตํ สมาธิยติ, สมาหิเต จิตฺเต ยถาภูตํ ชานาติ ปสฺสติ, ยถาภูตํ ชานํ ปสฺสํ นิพฺพินฺทติ, นิพฺพินฺทํ วิรชฺชติ, วิราคา วิมุจฺจติ. อิเม นว ธมฺมา พหุการา.

(Ka) „Welche neun Dinge sind von großem Nutzen? Die neun Dinge, die in der weisen Aufmerksamkeit wurzeln: Bei demjenigen, der weise Aufmerksamkeit übt, entsteht Freude; bei dem Freudigen entsteht Verzückung; bei dem, dessen Geist verzückt ist, beruhigt sich der Körper; wer einen beruhigten Körper hat, erfährt Glück; wer glücklich ist, dessen Geist sammelt sich; im gesammelten Geist erkennt und sieht man die Dinge, wie sie wirklich sind; wer erkennt und sieht, wie es wirklich ist, wird ernüchtert; wer ernüchtert ist, wird leidenschaftslos; durch die Leidenschaftslosigkeit wird er befreit. Diese neun Dinge sind von großem Nutzen.“

(ข) ‘‘กตเม นว ธมฺมา ภาเวตพฺพา? นว ปาริสุทฺธิปธานิยงฺคานิ – สีลวิสุทฺธิ ปาริสุทฺธิปธานิยงฺคํ, จิตฺตวิสุทฺธิ ปาริสุทฺธิปธานิยงฺคํ, ทิฏฺฐิวิสุทฺธิ ปาริสุทฺธิปธานิยงฺคํ, กงฺขาวิตรณวิสุทฺธิ ปาริสุทฺธิปธานิยงฺคํ, มคฺคามคฺคญาณทสฺสน – วิสุทฺธิ ปาริสุทฺธิปธานิยงฺคํ, ปฏิปทาญาณทสฺสนวิสุทฺธิ ปาริสุทฺธิปธานิยงฺคํ, ญาณทสฺสนวิสุทฺธิ ปาริสุทฺธิปธานิยงฺคํ, ปญฺญาวิสุทฺธิ ปาริสุทฺธิปธานิยงฺคํ, วิมุตฺติวิสุทฺธิ ปาริสุทฺธิปธานิยงฺคํ. อิเม นว ธมฺมา ภาเวตพฺพา.

(Kha) „Welche neun Dinge sollen entfaltet werden? Die neun Glieder der Anstrengung zur vollkommenen Läuterung: Das Glied der Anstrengung zur vollkommenen Läuterung der Tugend; das Glied der Anstrengung zur vollkommenen Läuterung des Geistes; das Glied der Anstrengung zur vollkommenen Läuterung der Ansicht; das Glied der Anstrengung zur vollkommenen Läuterung durch Überwindung des Zweifels; das Glied der Anstrengung zur vollkommenen Läuterung durch das Wissen und die Schau dessen, was der Pfad ist und was nicht; das Glied der Anstrengung zur vollkommenen Läuterung durch das Wissen und die Schau des Weges; das Glied der Anstrengung zur vollkommenen Läuterung durch Wissen und Schau; das Glied der Anstrengung zur vollkommenen Läuterung der Weisheit; das Glied der Anstrengung zur vollkommenen Läuterung der Befreiung. Diese neun Dinge sollen entfaltet werden.“

(ค) ‘‘กตเม นว ธมฺมา ปริญฺเญยฺยา? นว สตฺตาวาสา – สนฺตาวุโส, สตฺตา นานตฺตกายา นานตฺตสญฺญิโน, เสยฺยถาปิ มนุสฺสา เอกจฺเจ จ เทวา เอกจฺเจ จ วินิปาติกา. อยํ ปฐโม สตฺตาวาโส.

(Ga) Welches sind die neun Dinge, die vollkommen zu erkennen sind? Die neun Wohnstätten der Wesen – es gibt, ihr Ehrwürdigen, Wesen mit verschiedenartigen Körpern und verschiedenartigen Wahrnehmungen, wie zum Beispiel die Menschen, einige Götter und einige in niedere Welten Gefallene. Dies ist die erste Wohnstätte der Wesen.

‘‘สนฺตาวุโส[Pg.253], สตฺตา นานตฺตกายา เอกตฺตสญฺญิโน, เสยฺยถาปิ เทวา พฺรหฺมกายิกา ปฐมาภินิพฺพตฺตา. อยํ ทุติโย สตฺตาวาโส.

Es gibt, ihr Ehrwürdigen, Wesen mit verschiedenartigen Körpern und gleichartigen Wahrnehmungen, wie zum Beispiel die Götter der Brahma-Schar, die zum ersten Mal dort wiedergeboren wurden. Dies ist die zweite Wohnstätte der Wesen.

‘‘สนฺตาวุโส, สตฺตา เอกตฺตกายา นานตฺตสญฺญิโน, เสยฺยถาปิ เทวา อาภสฺสรา. อยํ ตติโย สตฺตาวาโส.

Es gibt, ihr Ehrwürdigen, Wesen mit gleichartigen Körpern und verschiedenartigen Wahrnehmungen, wie zum Beispiel die Abhassara-Götter. Dies ist die dritte Wohnstätte der Wesen.

‘‘สนฺตาวุโส, สตฺตา เอกตฺตกายา เอกตฺตสญฺญิโน, เสยฺยถาปิ เทวา สุภกิณฺหา. อยํ จตุตฺโถ สตฺตาวาโส.

Es gibt, ihr Ehrwürdigen, Wesen mit gleichartigen Körpern und gleichartigen Wahrnehmungen, wie zum Beispiel die Subhakinha-Götter. Dies ist die vierte Wohnstätte der Wesen.

‘‘สนฺตาวุโส, สตฺตา อสญฺญิโน อปฺปฏิสํเวทิโน, เสยฺยถาปิ เทวา อสญฺญสตฺตา. อยํ ปญฺจโม สตฺตาวาโส.

Es gibt, ihr Ehrwürdigen, Wesen ohne Wahrnehmung und ohne Empfindung, wie zum Beispiel die wahrnehmungslosen Götter. Dies ist die fünfte Wohnstätte der Wesen.

‘‘สนฺตาวุโส, สตฺตา สพฺพโส รูปสญฺญานํ สมติกฺกมา ปฏิฆสญฺญานํ อตฺถงฺคมา นานตฺตสญฺญานํ อมนสิการา ‘อนนฺโต อากาโส’ติ อากาสานญฺจายตนูปคา. อยํ ฉฏฺโฐ สตฺตาวาโส.

Es gibt, ihr Ehrwürdigen, Wesen, die durch das gänzliche Überwinden der Form-Wahrnehmungen, das Verschwinden der Widerstands-Wahrnehmungen und das Nicht-Beachten der Vielheits-Wahrnehmungen mit dem Gedanken 'Unendlich ist der Raum' in das Gebiet der Raumunendlichkeit gelangt sind. Dies ist die sechste Wohnstätte der Wesen.

‘‘สนฺตาวุโส, สตฺตา สพฺพโส อากาสานญฺจายตนํ สมติกฺกมฺม ‘อนนฺตํ วิญฺญาณ’นฺติ วิญฺญาณญฺจายตนูปคา. อยํ สตฺตโม สตฺตาวาโส.

Es gibt, ihr Ehrwürdigen, Wesen, die durch das gänzliche Überwinden des Gebiets der Raumunendlichkeit mit dem Gedanken 'Unendlich ist das Bewusstsein' in das Gebiet der Bewusstseinsunendlichkeit gelangt sind. Dies ist die siebente Wohnstätte der Wesen.

‘‘สนฺตาวุโส, สตฺตา สพฺพโส วิญฺญาณญฺจายตนํ สมติกฺกมฺม ‘นตฺถิ กิญฺจี’ติ อากิญฺจญฺญายตนูปคา. อยํ อฏฺฐโม สตฺตาวาโส.

Es gibt, ihr Ehrwürdigen, Wesen, die durch das gänzliche Überwinden des Gebiets der Bewusstseinsunendlichkeit mit dem Gedanken 'Da ist nichts' in das Gebiet der Nichtsheit gelangt sind. Dies ist die achte Wohnstätte der Wesen.

‘‘สนฺตาวุโส, สตฺตา สพฺพโส อากิญฺจญฺญายตนํ สมติกฺกมฺม เนวสญฺญานาสญฺญายตนูปคา. อยํ นวโม สตฺตาวาโส. อิเม นว ธมฺมา ปริญฺเญยฺยา.

Es gibt, ihr Ehrwürdigen, Wesen, die durch das gänzliche Überwinden des Gebiets der Nichtsheit in das Gebiet von Weder-Wahrnehmung-noch-Nichtwahrnehmung gelangt sind. Dies ist die neunte Wohnstätte der Wesen. Diese neun Dinge sind vollkommen zu erkennen.

(ฆ) ‘‘กตเม นว ธมฺมา ปหาตพฺพา? นว ตณฺหามูลกา ธมฺมา – ตณฺหํ ปฏิจฺจ ปริเยสนา, ปริเยสนํ ปฏิจฺจ ลาโภ, ลาภํ ปฏิจฺจ วินิจฺฉโย, วินิจฺฉยํ ปฏิจฺจ ฉนฺทราโค, ฉนฺทราคํ ปฏิจฺจ อชฺโฌสานํ, อชฺโฌสานํ ปฏิจฺจ ปริคฺคโห, ปริคฺคหํ ปฏิจฺจ มจฺฉริยํ, มจฺฉริยํ ปฏิจฺจ อารกฺโข, อารกฺขาธิกรณํ ทณฺฑาทานสตฺถาทานกลหวิคฺคหวิวาทตุวํตุวํเปสุญฺญมุสาวาทา อเนเก ปาปกา อกุสลา ธมฺมา สมฺภวนฺติ. อิเม นว ธมฺมา ปหาตพฺพา.

(Gha) Welches sind die neun Dinge, die aufzugeben sind? Die neun im Begehren wurzelnden Dinge – aufgrund von Begehren entsteht Suchen; aufgrund von Suchen entsteht Gewinn; aufgrund von Gewinn entsteht Entscheidung; aufgrund von Entscheidung entsteht leidenschaftliches Verlangen; aufgrund von leidenschaftlichem Verlangen entsteht Verhaftetsein; aufgrund von Verhaftetsein entsteht Besitzergreifung; aufgrund von Besitzergreifung entsteht Geiz; aufgrund von Geiz entsteht Bewachung; und aufgrund der Bewachung als Ursache entstehen das Ergreifen von Stöcken und Waffen, Streit, Zank, Hader, beleidigende Worte, Verleumdung und Lüge – viele böse, unheilsame Dinge entstehen. Diese neun Dinge sind aufzugeben.

(ง) ‘‘กตเม [Pg.254] นว ธมฺมา หานภาคิยา? นว อาฆาตวตฺถูนิ – ‘อนตฺถํ เม อจรี’ติ อาฆาตํ พนฺธติ, ‘อนตฺถํ เม จรตี’ติ อาฆาตํ พนฺธติ, ‘อนตฺถํ เม จริสฺสตี’ติ อาฆาตํ พนฺธติ; ‘ปิยสฺส เม มนาปสฺส อนตฺถํ อจรี’ติ อาฆาตํ พนฺธติ…เป… ‘อนตฺถํ จรตี’ติ อาฆาตํ พนฺธติ…เป… ‘อนตฺถํ จริสฺสตี’ติ อาฆาตํ พนฺธติ; ‘อปฺปิยสฺส เม อมนาปสฺส อตฺถํ อจรี’ติ อาฆาตํ พนฺธติ…เป… ‘อตฺถํ จรตี’ติ อาฆาตํ พนฺธติ…เป… ‘อตฺถํ จริสฺสตี’ติ อาฆาตํ พนฺธติ. อิเม นว ธมฺมา หานภาคิยา.

(Ṅa) Welches sind die neun Dinge, die zum Verfall führen? Die neun Anlässe für Groll – 'Er hat mir Schaden zugefügt', so hegt man Groll; 'Er fügt mir Schaden zu', so hegt man Groll; 'Er wird mir Schaden zufügen', so hegt man Groll. 'Er hat einer mir lieben und angenehmen Person Schaden zugefügt' ... 'Er fügt ihr Schaden zu' ... 'Er wird ihr Schaden zufügen', so hegt man Groll. 'Er hat einer mir unlieben und unangenehmen Person Nutzen gebracht' ... 'Er bringt ihr Nutzen' ... 'Er wird ihr Nutzen bringen', so hegt man Groll. Diese neun Dinge führen zum Verfall.

(จ) ‘‘กตเม นว ธมฺมา วิเสสภาคิยา? นว อาฆาตปฏิวินยา – ‘อนตฺถํ เม อจริ, ตํ กุเตตฺถ ลพฺภา’ติ อาฆาตํ ปฏิวิเนติ; ‘อนตฺถํ เม จรติ, ตํ กุเตตฺถ ลพฺภา’ติ อาฆาตํ ปฏิวิเนติ; ‘อนตฺถํ เม จริสฺสติ, ตํ กุเตตฺถ ลพฺภา’ติ อาฆาตํ ปฏิวิเนติ; ‘ปิยสฺส เม มนาปสฺส อนตฺถํ อจริ…เป… อนตฺถํ จรติ…เป… อนตฺถํ จริสฺสติ, ตํ กุเตตฺถ ลพฺภา’ติ อาฆาตํ ปฏิวิเนติ; ‘อปฺปิยสฺส เม อมนาปสฺส อตฺถํ อจริ…เป… อตฺถํ จรติ…เป… อตฺถํ จริสฺสติ, ตํ กุเตตฺถ ลพฺภา’ติ อาฆาตํ ปฏิวิเนติ. อิเม นว ธมฺมา วิเสสภาคิยา.

(Ca) Welches sind die neun Dinge, die zur Unterscheidung führen? Die neun Arten der Überwindung von Groll – 'Er hat mir Schaden zugefügt; wie könnte das in diesem Fall anders sein?', so überwindet man den Groll; 'Er fügt mir Schaden zu; wie könnte das anders sein?' ... 'Er wird mir Schaden zufügen; wie könnte das anders sein?', so überwindet man den Groll. 'Er hat einer mir lieben und angenehmen Person Schaden zugefügt ... fügt ihr Schaden zu ... wird ihr Schaden zufügen; wie könnte das anders sein?', so überwindet man den Groll. 'Er hat einer mir unlieben und unangenehmen Person Nutzen gebracht ... bringt ihr Nutzen ... wird ihr Nutzen bringen; wie könnte das anders sein?', so überwindet man den Groll. Diese neun Dinge führen zur Unterscheidung.

(ฉ) ‘‘กตเม นว ธมฺมา ทุปฺปฏิวิชฺฌา? นว นานตฺตา – ธาตุนานตฺตํ ปฏิจฺจ อุปฺปชฺชติ ผสฺสนานตฺตํ, ผสฺสนานตฺตํ ปฏิจฺจ อุปฺปชฺชติ เวทนานานตฺตํ, เวทนานานตฺตํ ปฏิจฺจ อุปฺปชฺชติ สญฺญานานตฺตํ, สญฺญานานตฺตํ ปฏิจฺจ อุปฺปชฺชติ สงฺกปฺปนานตฺตํ, สงฺกปฺปนานตฺตํ ปฏิจฺจ อุปฺปชฺชติ ฉนฺทนานตฺตํ, ฉนฺทนานตฺตํ ปฏิจฺจ อุปฺปชฺชติ ปริฬาหนานตฺตํ, ปริฬาหนานตฺตํ ปฏิจฺจ อุปฺปชฺชติ ปริเยสนานานตฺตํ, ปริเยสนานานตฺตํ ปฏิจฺจ อุปฺปชฺชติ ลาภนานตฺตํ. อิเม นว ธมฺมา ทุปฺปฏิวิชฺฌา.

(Cha) Welches sind die neun Dinge, die schwer zu durchdringen sind? Die neun Arten der Verschiedenheit – aufgrund der Verschiedenheit der Elemente entsteht die Verschiedenheit der Berührung; aufgrund der Verschiedenheit der Berührung entsteht die Verschiedenheit der Empfindung; aufgrund der Verschiedenheit der Empfindung entsteht die Verschiedenheit der Wahrnehmung; aufgrund der Verschiedenheit der Wahrnehmung entsteht die Verschiedenheit der Absicht; aufgrund der Verschiedenheit der Absicht entsteht die Verschiedenheit des Wunsches; aufgrund der Verschiedenheit des Wunsches entsteht die Verschiedenheit des brennenden Verlangens; aufgrund der Verschiedenheit des brennenden Verlangens entsteht die Verschiedenheit des Suchens; aufgrund der Verschiedenheit des Suchens entsteht die Verschiedenheit des Gewinns. Diese neun Dinge sind schwer zu durchdringen.

(ช) ‘‘กตเม นว ธมฺมา อุปฺปาเทตพฺพา? นว สญฺญา – อสุภสญฺญา, มรณสญฺญา, อาหาเรปฏิกูลสญฺญา, สพฺพโลเกอนภิรติสญฺญา, อนิจฺจสญฺญา, อนิจฺเจ ทุกฺขสญฺญา, ทุกฺเข อนตฺตสญฺญา, ปหานสญฺญา, วิราคสญฺญา. อิเม นว ธมฺมา อุปฺปาเทตพฺพา.

(Ja) Welches sind die neun Dinge, die hervorzubringen sind? Die neun Wahrnehmungen – die Wahrnehmung des Unschönen, die Wahrnehmung des Todes, die Wahrnehmung der Widerwärtigkeit der Nahrung, die Wahrnehmung der Freudlosigkeit an der ganzen Welt, die Wahrnehmung der Unbeständigkeit, die Wahrnehmung des Leidens im Unbeständigen, die Wahrnehmung des Nicht-Selbst im Leiden, die Wahrnehmung des Aufgebens, die Wahrnehmung der Leidenschaftslosigkeit. Diese neun Dinge sind hervorzubringen.

(ฌ) ‘‘กตเม นว ธมฺมา อภิญฺเญยฺยา? นว อนุปุพฺพวิหารา – อิธาวุโส, ภิกฺขุ วิวิจฺเจว กาเมหิ วิวิจฺจ อกุสเลหิ ธมฺเมหิ สวิตกฺกํ สวิจารํ วิเวกชํ [Pg.255] ปีติสุขํ ปฐมํ ฌานํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ. วิตกฺกวิจารานํ วูปสมา…เป… ทุติยํ ฌานํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ. ปีติยา จ วิราคา …เป… ตติยํ ฌานํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ. สุขสฺส จ ปหานา…เป… จตุตฺถํ ฌานํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ. สพฺพโส รูปสญฺญานํ สมติกฺกมา…เป… อากาสานญฺจายตนํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ. สพฺพโส อากาสานญฺจายตนํ สมติกฺกมฺม ‘อนนฺตํ วิญฺญาณ’นฺติ วิญฺญาณญฺจายตนํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ. สพฺพโส วิญฺญาณญฺจายตนํ สมติกฺกมฺม ‘นตฺถิ กิญฺจี’ติ อากิญฺจญฺญายตนํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ. สพฺพโส อากิญฺจญฺญายตนํ สมติกฺกมฺม เนวสญฺญานาสญฺญายตนํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ. สพฺพโส เนวสญฺญานาสญฺญายตนํ สมติกฺกมฺม สญฺญาเวทยิตนิโรธํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ. อิเม นว ธมฺมา อภิญฺเญยฺยา.

Welche neun Dinge müssen durch höhere Geisteskraft erkannt werden? Die neun stufenweisen Verweilzustände. Hier, Freunde, tritt ein Mönch, ganz abgeschieden von den Sinnesvergnügen, abgeschieden von unheilsamen Zuständen, in die erste Vertiefung ein, die mit Gedankenfassung und diskursivem Denken verbunden ist, aus der Abgeschiedenheit geboren und von Entzücken und Glück erfüllt, und verweilt darin. Mit dem Stillwerden von Gedankenfassung und diskursivem Denken... tritt er in die zweite Vertiefung ein. Durch das Verblassen des Entzückens... tritt er in die dritte Vertiefung ein. Durch das Aufgeben von Glück... tritt er in die vierte Vertiefung ein. Durch das völlige Überwinden der Formvorstellungen... tritt er in das Gebiet der Raumunendlichkeit ein. Durch das völlige Überwinden des Gebiets der Raumunendlichkeit, mit der Wahrnehmung 'Das Bewusstsein ist unendlich', tritt er in das Gebiet der Bewusstseinsunendlichkeit ein. Durch das völlige Überwinden des Gebiets der Bewusstseinsunendlichkeit, mit der Wahrnehmung 'Da ist nichts', tritt er in das Gebiet der Nichtsheit ein. Durch das völlige Überwinden des Gebiets der Nichtsheit tritt er in das Gebiet der Weder-Wahrnehmung-noch-Nicht-Wahrnehmung ein. Durch das völlige Überwinden des Gebiets der Weder-Wahrnehmung-noch-Nicht-Wahrnehmung tritt er in das Erlöschen von Wahrnehmung und Empfindung ein und verweilt darin. Diese neun Dinge müssen durch höhere Geisteskraft erkannt werden.

(ญ) ‘‘กตเม นว ธมฺมา สจฺฉิกาตพฺพา? นว อนุปุพฺพนิโรธา – ปฐมํ ฌานํ สมาปนฺนสฺส กามสญฺญา นิรุทฺธา โหติ, ทุติยํ ฌานํ สมาปนฺนสฺส วิตกฺกวิจารา นิรุทฺธา โหนฺติ, ตติยํ ฌานํ สมาปนฺนสฺส ปีติ นิรุทฺธา โหติ, จตุตฺถํ ฌานํ สมาปนฺนสฺส อสฺสาสปสฺสาสฺสา นิรุทฺธา โหนฺติ, อากาสานญฺจายตนํ สมาปนฺนสฺส รูปสญฺญา นิรุทฺธา โหติ, วิญฺญาณญฺจายตนํ สมาปนฺนสฺส อากาสานญฺจายตนสญฺญา นิรุทฺธา โหติ, อากิญฺจญฺญายตนํ สมาปนฺนสฺส วิญฺญาณญฺจายตนสญฺญา นิรุทฺธา โหติ, เนวสญฺญานาสญฺญายตนํ สมาปนฺนสฺส อากิญฺจญฺญายตนสญฺญา นิรุทฺธา โหติ, สญฺญาเวทยิตนิโรธํ สมาปนฺนสฺส สญฺญา จ เวทนา จ นิรุทฺธา โหนฺติ. อิเม นว ธมฺมา สจฺฉิกาตพฺพา.

Welche neun Dinge müssen verwirklicht werden? Die neun stufenweisen Erlöschungszustände. Bei einem, der in die erste Vertiefung eingetreten ist, ist die Sinneswahrnehmung erloschen. Bei einem, der in die zweite Vertiefung eingetreten ist, sind Gedankenfassung und diskursives Denken erloschen. Bei einem, der in die dritte Vertiefung eingetreten ist, ist das Entzücken erloschen. Bei einem, der in die vierte Vertiefung eingetreten ist, sind Einatmung und Ausatmung erloschen. Bei einem, der in das Gebiet der Raumunendlichkeit eingetreten ist, sind die Formvorstellungen erloschen. Bei einem, der in das Gebiet der Bewusstseinsunendlichkeit eingetreten ist, ist die Wahrnehmung des Gebiets der Raumunendlichkeit erloschen. Bei einem, der in das Gebiet der Nichtsheit eingetreten ist, ist die Wahrnehmung des Gebiets der Bewusstseinsunendlichkeit erloschen. Bei einem, der in das Gebiet der Weder-Wahrnehmung-noch-Nicht-Wahrnehmung eingetreten ist, ist die Wahrnehmung des Gebiets der Nichtsheit erloschen. Bei einem, der in das Erlöschen von Wahrnehmung und Empfindung eingetreten ist, sind sowohl Wahrnehmung als auch Empfindung erloschen. Diese neun Dinge müssen verwirklicht werden.

‘‘อิติ อิเม นวุติ ธมฺมา ภูตา ตจฺฉา ตถา อวิตถา อนญฺญถา สมฺมา ตถาคเตน อภิสมฺพุทฺธา.

So sind diese neunzig Dinge wahr, real, so wie sie sind, unfehlbar, nicht anders und vom Tathāgata vollkommen durchschaut worden.

ทส ธมฺมา

Zehner-Abschnitt

๓๖๐. ‘‘ทส ธมฺมา พหุการา…เป… ทส ธมฺมา สจฺฉิกาตพฺพา.

360. Zehn Dinge sind von großem Nutzen... (bis) ...zehn Dinge müssen verwirklicht werden.

(ก) ‘‘กตเม ทส ธมฺมา พหุการา? ทส นาถกรณาธมฺมา – อิธาวุโส, ภิกฺขุ สีลวา โหติ, ปาติโมกฺขสํวรสํวุโต วิหรติ อาจารโคจรสมฺปนฺโน, อณุมตฺเตสุ วชฺเชสุ ภยทสฺสาวี สมาทาย สิกฺขติ สิกฺขาปเทสุ, ยํปาวุโส, ภิกฺขุ สีลวา โหติ…เป… สิกฺขติ สิกฺขาปเทสุ. อยมฺปิ ธมฺโม นาถกรโณ.

Welche zehn Dinge sind von großem Nutzen? Die zehn Schirm gewährenden Eigenschaften. Hier, Freunde, ist ein Mönch tugendhaft; er lebt gezügelt durch die Zügelung der Ordenssatzung, ist vollkommen in seinem Verhalten und Wandel, sieht Gefahr selbst in geringfügigen Vergehen und übt sich gewissenhaft in den Übungsregeln. Da ein Mönch nun tugendhaft ist... und sich in den Übungsregeln übt, ist auch dies eine Eigenschaft, die Schirm gewährt.

‘‘ปุน [Pg.256] จปรํ, อาวุโส, ภิกฺขุ พหุสฺสุโต …เป… ทิฏฺฐิยา สุปฺปฏิวิทฺธา, ยํปาวุโส, ภิกฺขุ พหุสฺสุโต…เป… อยมฺปิ ธมฺโม นาถกรโณ.

Ferner, Freunde, ist ein Mönch vielwissend... mit Einsicht wohl durchdrungen. Da ein Mönch nun vielwissend ist... ist auch dies eine Eigenschaft, die Schirm gewährt.

‘‘ปุน จปรํ, อาวุโส, ภิกฺขุ กลฺยาณมิตฺโต โหติ กลฺยาณสหาโย กลฺยาณสมฺปวงฺโก. ยํปาวุโส, ภิกฺขุ…เป… กลฺยาณสมฺปวงฺโก. อยมฺปิ ธมฺโม นาถกรโณ.

Ferner, Freunde, ist ein Mönch ein edler Freund, ein edler Gefährte, ein edler Genosse. Da ein Mönch... ein edler Genosse ist, ist auch dies eine Eigenschaft, die Schirm gewährt.

‘‘ปุน จปรํ, อาวุโส, ภิกฺขุ สุวโจ โหติ โสวจสฺสกรเณหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต, ขโม ปทกฺขิณคฺคาหี อนุสาสนึ. ยํปาวุโส, ภิกฺขุ…เป… อนุสาสนึ. อยมฺปิ ธมฺโม นาถกรโณ.

Ferner, Freunde, ist ein Mönch folgsam und mit Eigenschaften ausgestattet, die ihn folgsam machen; er ist geduldig und nimmt Belehrungen ehrerbietig an. Da ein Mönch... Belehrungen annimmt, ist auch dies eine Eigenschaft, die Schirm gewährt.

‘‘ปุน จปรํ, อาวุโส, ภิกฺขุ ยานิ ตานิ สพฺรหฺมจารีนํ อุจฺจาวจานิ กึกรณียานิ ตตฺถ ทกฺโข โหติ อนลโส ตตฺรุปายาย วีมํสาย สมนฺนาคโต, อลํ กาตุํ, อลํ สํวิธาตุํ. ยํปาวุโส, ภิกฺขุ…เป… อลํ สํวิธาตุํ. อยมฺปิ ธมฺโม นาถกรโณ.

Ferner, Freunde, ist ein Mönch bei all den verschiedenen Aufgaben, die für seine Gefährten im heiligen Wandel anfallen, geschickt und unermüdlich; er ist mit einer prüfenden Weisheit hinsichtlich der Mittel dazu ausgestattet, fähig, sie auszuführen, und fähig, sie zu organisieren. Da ein Mönch... fähig ist, sie zu organisieren, ist auch dies eine Eigenschaft, die Schirm gewährt.

‘‘ปุน จปรํ, อาวุโส, ภิกฺขุ ธมฺมกาโม โหติ ปิยสมุทาหาโร อภิธมฺเม อภิวินเย อุฬารปาโมชฺโช. ยํปาวุโส, ภิกฺขุ…เป… อุฬารปาโมชฺโช. อยมฺปิ ธมฺโม นาถกรโณ.

Ferner, Freunde, ist ein Mönch ein Liebhaber der Lehre, angenehm in seiner Rede und empfindet hohe Freude an der Höheren Lehre (Abhidhamma) und der Höheren Disziplin (Abhivinaya). Da ein Mönch... hohe Freude empfindet, ist auch dies eine Eigenschaft, die Schirm gewährt.

‘‘ปุน จปรํ, อาวุโส, ภิกฺขุ สนฺตุฏฺโฐ โหติ อิตรีตเรหิ จีวรปิณฺฑปาตเสนาสนคิลานปฺปจฺจยเภสชฺชปริกฺขาเรหิ. ยํปาวุโส, ภิกฺขุ …เป… อยมฺปิ ธมฺโม นาถกรโณ.

Ferner, Freunde, ist ein Mönch genügsam mit jedwedem Gewand, Almosenspeise, Lagerstatt und Arzneimitteln für Kranke. Da ein Mönch... damit genügsam ist, ist auch dies eine Eigenschaft, die Schirm gewährt.

‘‘ปุน จปรํ, อาวุโส, ภิกฺขุ อารทฺธวีริโย วิหรติ…เป… กุสเลสุ ธมฺเมสุ. ยํปาวุโส, ภิกฺขุ…เป… อยมฺปิ ธมฺโม นาถกรโณ.

Ferner, Freunde, lebt ein Mönch tatkräftig... in heilsamen Dingen. Da ein Mönch... tatkräftig ist, ist auch dies eine Eigenschaft, die Schirm gewährt.

‘‘ปุน จปรํ, อาวุโส, ภิกฺขุ สติมา โหติ, ปรเมน สติเนปกฺเกน สมนฺนาคโต, จิรกตมฺปิ จิรภาสิตมฺปิ สริตา อนุสฺสริตา. ยํปาวุโส, ภิกฺขุ…เป… อยมฺปิ ธมฺโม นาถกรโณ.

Ferner, Freunde, ist ein Mönch achtsam; er ist mit höchster Achtsamkeit und Besonnenheit ausgestattet und kann sich an das, was vor langer Zeit getan oder gesagt wurde, erinnern und es sich wieder vergegenwärtigen. Da ein Mönch... achtsam ist, ist auch dies eine Eigenschaft, die Schirm gewährt.

‘‘ปุน จปรํ, อาวุโส, ภิกฺขุ ปญฺญวา โหติ อุทยตฺถคามินิยา ปญฺญาย สมนฺนาคโต, อริยาย นิพฺเพธิกาย สมฺมา ทุกฺขกฺขยคามินิยา. ยํปาวุโส, ภิกฺขุ…เป… อยมฺปิ ธมฺโม นาถกรโณ. อิเม ทส ธมฺมา พหุการา.

Ferner, Freunde, ist ein Mönch weise; er ist mit jener Weisheit ausgestattet, die das Entstehen und Vergehen erkennt, die edel und durchdringend ist und recht zum Ende des Leidens führt. Da ein Mönch... weise ist, ist auch dies eine Eigenschaft, die Schirm gewährt. Diese zehn Dinge sind von großem Nutzen.

(ข) ‘‘กตเม [Pg.257] ทส ธมฺมา ภาเวตพฺพา? ทส กสิณายตนานิ – ปถวีกสิณเมโก สญฺชานาติ อุทฺธํ อโธ ติริยํ อทฺวยํ อปฺปมาณํ. อาโปกสิณเมโก สญฺชานาติ…เป… เตโชกสิณเมโก สญฺชานาติ… วาโยกสิณเมโก สญฺชานาติ… นีลกสิณเมโก สญฺชานาติ… ปีตกสิณเมโก สญฺชานาติ… โลหิตกสิณเมโก สญฺชานาติ… โอทาตกสิณเมโก สญฺชานาติ… อากาสกสิณเมโก สญฺชานาติ… วิญฺญาณกสิณเมโก สญฺชานาติ อุทฺธํ อโธ ติริยํ อทฺวยํ อปฺปมาณํ. อิเม ทส ธมฺมา ภาเวตพฺพา.

Welche zehn Dinge müssen entfaltet werden? Die zehn Kasina-Bereiche. Da nimmt einer das Erdkasina wahr, nach oben, nach unten, querüber, ungeteilt, unermesslich. Einer nimmt das Wasserkasina wahr... das Feuerkasina wahr... das Windkasina wahr... das blaue Kasina wahr... das gelbe Kasina wahr... das rote Kasina wahr... das weiße Kasina wahr... das Raumkasina wahr... einer nimmt das Bewusstseinskasina wahr, nach oben, nach unten, querüber, ungeteilt, unermesslich. Diese zehn Dinge müssen entfaltet werden.

(ค) ‘‘กตเม ทส ธมฺมา ปริญฺเญยฺยา? ทสายตนานิ – จกฺขายตนํ, รูปายตนํ, โสตายตนํ, สทฺทายตนํ, ฆานายตนํ, คนฺธายตนํ, ชิวฺหายตนํ, รสายตนํ, กายายตนํ, โผฏฺฐพฺพายตนํ. อิเม ทส ธมฺมา ปริญฺเญยฺยา.

Welches sind die zehn Dinge, die vollkommen zu verstehen sind? Die zehn Sinnesgrundlagen: die Sehgrundlage, die Formgrundlage, die Hörgrundlage, die Klanggrundlage, die Riechgrundlage, die Geruchsgrundlage, die Geschmacksgrundlage, die Saftgrundlage, die Körpergrundlage und die Tastgrundlage. Diese zehn Dinge sind vollkommen zu verstehen.

(ฆ) ‘‘กตเม ทส ธมฺมา ปหาตพฺพา? ทส มิจฺฉตฺตา – มิจฺฉาทิฏฺฐิ, มิจฺฉาสงฺกปฺโป, มิจฺฉาวาจา, มิจฺฉากมฺมนฺโต, มิจฺฉาอาชีโว, มิจฺฉาวายาโม, มิจฺฉาสติ, มิจฺฉาสมาธิ, มิจฺฉาญาณํ, มิจฺฉาวิมุตฺติ. อิเม ทส ธมฺมา ปหาตพฺพา.

Welches sind die zehn Dinge, die aufzugeben sind? Die zehn Falschheiten: falsche Ansicht, falsche Gesinnung, falsche Rede, falsches Handeln, falscher Lebenserwerb, falsches Streben, falsche Achtsamkeit, falsche Sammlung, falsches Wissen und falsche Befreiung. Diese zehn Dinge sind aufzugeben.

(ง) ‘‘กตเม ทส ธมฺมา หานภาคิยา? ทส อกุสลกมฺมปถา – ปาณาติปาโต, อทินฺนาทานํ, กาเมสุมิจฺฉาจาโร, มุสาวาโท, ปิสุณา วาจา, ผรุสา วาจา, สมฺผปฺปลาโป, อภิชฺฌา, พฺยาปาโท, มิจฺฉาทิฏฺฐิ. อิเม ทส ธมฺมา หานภาคิยา.

Welches sind die zehn Dinge, die zum Verfall führen? Die zehn unheilsamen Wirkungswege: Töten von Lebewesen, Nehmen von Nichtgegebenem, sexuelle Fehltritte, Lügen, gehässige Rede, raue Rede, leeres Geschwätz, Habsucht, Übelwollen und falsche Ansicht. Diese zehn Dinge führen zum Verfall.

(จ) ‘‘กตเม ทส ธมฺมา วิเสสภาคิยา? ทส กุสลกมฺมปถา – ปาณาติปาตา เวรมณี, อทินฺนาทานา เวรมณี, กาเมสุมิจฺฉาจารา เวรมณี, มุสาวาทา เวรมณี, ปิสุณาย วาจาย เวรมณี, ผรุสาย วาจาย เวรมณี, สมฺผปฺปลาปา เวรมณี, อนภิชฺฌา, อพฺยาปาโท, สมฺมาทิฏฺฐิ. อิเม ทส ธมฺมา วิเสสภาคิยา.

Welches sind die zehn Dinge, die zum Fortschritt führen? Die zehn heilsamen Wirkungswege: Unterlassung des Tötens von Lebewesen, Unterlassung des Nehmens von Nichtgegebenem, Unterlassung von sexuellen Fehltritten, Unterlassung des Lügens, Unterlassung von gehässiger Rede, Unterlassung von rauer Rede, Unterlassung von leerem Geschwätz, Wunschlosigkeit, Nicht-Übelwollen und rechte Ansicht. Diese zehn Dinge führen zum Fortschritt.

(ฉ) ‘‘กตเม ทส ธมฺมา ทุปฺปฏิวิชฺฌา? ทส อริยวาสา – อิธาวุโส, ภิกฺขุ ปญฺจงฺควิปฺปหีโน โหติ, ฉฬงฺคสมนฺนาคโต, เอการกฺโข, จตุราปสฺเสโน, ปณุนฺนปจฺเจกสจฺโจ, สมวยสฏฺเฐสโน, อนาวิลสงฺกปฺโป, ปสฺสทฺธกายสงฺขาโร, สุวิมุตฺตจิตฺโต, สุวิมุตฺตปญฺโญ.

Welches sind die zehn Dinge, die schwer zu durchdringen sind? Die zehn Wohnstätten der Edlen: Hier, ihr Freunde, ist ein Mönch einer, der die fünf Glieder abgelegt hat, der mit den sechs Gliedern ausgestattet ist, der einen einzigen Schutz hat, der vierfache Zufluchten hat, der die vielfältigen Einzelwahrheiten beiseite geräumt hat, der alle Suchen vollkommen aufgegeben hat, dessen Absichten ungetrübt sind, dessen körperliche Gestaltungen beruhigt sind, dessen Geist wohlbefreit ist und dessen Weisheit wohlbefreit ist.

‘‘กถญฺจาวุโส[Pg.258], ภิกฺขุ ปญฺจงฺควิปฺปหีโน โหติ? อิธาวุโส, ภิกฺขุโน กามจฺฉนฺโท ปหีโน โหติ, พฺยาปาโท ปหีโน โหติ, ถินมิทฺธํ ปหีนํ โหติ, อุทฺธจฺจกุกฺกุจฺจํ ปหีนํ โหติ, วิจิกิจฺฉา ปหีนา โหติ. เอวํ โข, อาวุโส, ภิกฺขุ ปญฺจงฺควิปฺปหีโน โหติ.

Und wie, ihr Freunde, ist ein Mönch einer, der die fünf Glieder abgelegt hat? Hier, ihr Freunde, hat ein Mönch das Verlangen nach Sinneslust abgelegt, hat Übelwollen abgelegt, hat Starrheit und Mattheit abgelegt, hat Aufgeregtheit und Gewissensunruhe abgelegt und hat Zweifel abgelegt. So, ihr Freunde, ist ein Mönch einer, der die fünf Glieder abgelegt hat.

‘‘กถญฺจาวุโส, ภิกฺขุ ฉฬงฺคสมนฺนาคโต โหติ? อิธาวุโส, ภิกฺขุ จกฺขุนา รูปํ ทิสฺวา เนว สุมโน โหติ น ทุมฺมโน, อุเปกฺขโก วิหรติ สโต สมฺปชาโน. โสเตน สทฺทํ สุตฺวา…เป… ฆาเนน คนฺธํ ฆายิตฺวา… ชิวฺหาย รสํ สายิตฺวา… กาเยน โผฏฺฐพฺพํ ผุสิตฺวา… มนสา ธมฺมํ วิญฺญาย เนว สุมโน โหติ น ทุมฺมโน, อุเปกฺขโก วิหรติ สโต สมฺปชาโน. เอวํ โข, อาวุโส, ภิกฺขุ ฉฬงฺคสมนฺนาคโต โหติ.

Und wie, ihr Freunde, ist ein Mönch einer, der mit den sechs Gliedern ausgestattet ist? Hier, ihr Freunde, ist ein Mönch, wenn er mit dem Auge eine Form sieht, weder erfreut noch betrübt; er verweilt gleichmütig, achtsam und wissensklar. Wenn er mit dem Ohr einen Klang hört ... mit der Nase einen Geruch riecht ... mit der Zunge einen Geschmack schmeckt ... mit dem Körper eine Berührung tastet ... mit dem Geist ein Geistesobjekt erkennt, ist er weder erfreut noch betrübt; er verweilt gleichmütig, achtsam und wissensklar. So, ihr Freunde, ist ein Mönch einer, der mit den sechs Gliedern ausgestattet ist.

‘‘กถญฺจาวุโส, ภิกฺขุ เอการกฺโข โหติ? อิธาวุโส, ภิกฺขุ สตารกฺเขน เจตสา สมนฺนาคโต โหติ. เอวํ โข, อาวุโส, ภิกฺขุ เอการกฺโข โหติ.

Und wie, ihr Freunde, ist ein Mönch einer, der einen einzigen Schutz hat? Hier, ihr Freunde, ist ein Mönch mit einem durch Achtsamkeit geschützten Geist ausgestattet. So, ihr Freunde, ist ein Mönch einer, der einen einzigen Schutz hat.

‘‘กถญฺจาวุโส, ภิกฺขุ จตุราปสฺเสโน โหติ? อิธาวุโส, ภิกฺขุ สงฺขาเยกํ ปฏิเสวติ, สงฺขาเยกํ อธิวาเสติ, สงฺขาเยกํ ปริวชฺเชติ, สงฺขาเยกํ วิโนเทติ. เอวํ โข, อาวุโส, ภิกฺขุ จตุราปสฺเสโน โหติ.

Und wie, ihr Freunde, ist ein Mönch einer, der vierfache Zufluchten hat? Hier, ihr Freunde, gebraucht ein Mönch nach reiflicher Überlegung das eine, erträgt nach reiflicher Überlegung das andere, meidet nach reiflicher Überlegung ein Weiteres und vertreibt nach reiflicher Überlegung ein Viertes. So, ihr Freunde, ist ein Mönch einer, der vierfache Zufluchten hat.

‘‘กถญฺจาวุโส, ภิกฺขุ ปณุนฺนปจฺเจกสจฺโจ โหติ? อิธาวุโส, ภิกฺขุโน ยานิ ตานิ ปุถุสมณพฺราหฺมณานํ ปุถุปจฺเจกสจฺจานิ, สพฺพานิ ตานิ นุนฺนานิ โหนฺติ ปณุนฺนานิ จตฺตานิ วนฺตานิ มุตฺตานิ ปหีนานิ ปฏินิสฺสฏฺฐานิ. เอวํ โข, อาวุโส, ภิกฺขุ ปณุนฺนปจฺเจกสจฺโจ โหติ.

Und wie, ihr Freunde, ist ein Mönch einer, der die vielfältigen Einzelwahrheiten beiseite geräumt hat? Hier, ihr Freunde, sind für einen Mönch all jene vielfältigen Einzelwahrheiten der vielen Asketen und Brahmanen entfernt, vollkommen beiseite geräumt, aufgegeben, ausgeworfen, losgelassen, verlassen und zur Ruhe gebracht worden. So, ihr Freunde, ist ein Mönch einer, der die vielfältigen Einzelwahrheiten beiseite geräumt hat.

‘‘กถญฺจาวุโส, ภิกฺขุ สมวยสฏฺเฐสโน โหติ? อิธาวุโส, ภิกฺขุโน กาเมสนา ปหีนา โหติ, ภเวสนา ปหีนา โหติ, พฺรหฺมจริเยสนา ปฏิปฺปสฺสทฺธา. เอวํ โข, อาวุโส, ภิกฺขุ สมวยสฏฺเฐสโน โหติ.

Und wie, ihr Freunde, ist ein Mönch einer, der alle Suchen vollkommen aufgegeben hat? Hier, ihr Freunde, ist für einen Mönch die Suche nach Sinneslust aufgegeben, die Suche nach Werden aufgegeben und die Suche nach einem heiligen Leben zur Ruhe gekommen. So, ihr Freunde, ist ein Mönch einer, der alle Suchen vollkommen aufgegeben hat.

‘‘กถญฺจาวุโส[Pg.259], ภิกฺขุ อนาวิลสงฺกปฺปา โหติ? อิธาวุโส, ภิกฺขุโน กามสงฺกปฺโป ปหีโน โหติ, พฺยาปาทสงฺกปฺโป ปหีโน โหติ, วิหึสาสงฺกปฺโป ปหีโน โหติ. เอวํ โข, อาวุโส, ภิกฺขุ อนาวิลสงฺกปฺโป โหติ.

Und wie, ihr Freunde, ist ein Mönch einer, dessen Absichten ungetrübt sind? Hier, ihr Freunde, hat ein Mönch die Absicht auf Sinneslust abgelegt, hat die Absicht auf Übelwollen abgelegt und hat die Absicht auf Schädigung abgelegt. So, ihr Freunde, ist ein Mönch einer, dessen Absichten ungetrübt sind.

‘‘กถญฺจาวุโส, ภิกฺขุ ปสฺสทฺธกายสงฺขาโร โหติ? อิธาวุโส, ภิกฺขุ สุขสฺส จ ปหานา ทุกฺขสฺส จ ปหานา ปุพฺเพว โสมนสฺสโทมนสฺสานํ อตฺถงฺคมา อทุกฺขมสุขํ อุเปกฺขาสติปาริสุทฺธึ จตุตฺถํ ฌานํ อุปสมฺปชฺช วิหรติ. เอวํ โข, อาวุโส, ภิกฺขุ ปสฺสทฺธกายสงฺขาโร โหติ.

Und wie, ihr Freunde, ist ein Mönch einer, dessen körperliche Gestaltungen beruhigt sind? Hier, ihr Freunde, verweilt ein Mönch, indem er durch das Aufgeben von Glück und Leid und durch das schon frühere Verschwinden von Freude und Trübsal die vierte Schauung erreicht, die weder leidvoll noch freudvoll ist und die durch die Reinheit der Achtsamkeit durch Gleichmut gekennzeichnet ist. So, ihr Freunde, ist ein Mönch einer, dessen körperliche Gestaltungen beruhigt sind.

‘‘กถญฺจาวุโส, ภิกฺขุ สุวิมุตฺตจิตฺโต โหติ? อิธาวุโส, ภิกฺขุโน ราคา จิตฺตํ วิมุตฺตํ โหติ, โทสา จิตฺตํ วิมุตฺตํ โหติ, โมหา จิตฺตํ วิมุตฺตํ โหติ. เอวํ โข, อาวุโส, ภิกฺขุ สุวิมุตฺตจิตฺโต โหติ.

Und wie, ihr Freunde, ist ein Mönch einer, dessen Geist wohlbefreit ist? Hier, ihr Freunde, ist der Geist eines Mönches von Gier befreit, der Geist ist von Hass befreit und der Geist ist von Verblendung befreit. So, ihr Freunde, ist ein Mönch einer, dessen Geist wohlbefreit ist.

‘‘กถญฺจาวุโส, ภิกฺขุ สุวิมุตฺตปญฺโญ โหติ? อิธาวุโส, ภิกฺขุ ‘ราโค เม ปหีโน อุจฺฉินฺนมูโล ตาลาวตฺถุกโต อนภาวํกโต อายตึ อนุปฺปาทธมฺโม’ติ ปชานาติ. ‘โทโส เม ปหีโน…เป… อายตึ อนุปฺปาทธมฺโม’ติ ปชานาติ. ‘โมโห เม ปหีโน …เป… อายตึ อนุปฺปาทธมฺโม’ติ ปชานาติ. เอวํ โข, อาวุโส, ภิกฺขุ สุวิมุตฺตปญฺโญ โหติ. อิเม ทส ธมฺมา ทุปฺปฏิวิชฺฌา.

Und wie, ihr Freunde, ist ein Mönch einer, dessen Weisheit wohlbefreit ist? Hier, ihr Freunde, erkennt ein Mönch: 'Gier ist in mir aufgegeben, an der Wurzel abgeschnitten, wie ein entwurzelter Palmstumpf gemacht, dem Nichtsein anheimgegeben, ihrer Natur nach so, dass sie künftig nicht mehr entsteht.' Er erkennt: 'Hass ist in mir aufgegeben ... künftig nicht mehr entsteht.' Er erkennt: 'Verblendung ist in mir aufgegeben ... künftig nicht mehr entsteht.' So, ihr Freunde, ist ein Mönch einer, dessen Weisheit wohlbefreit ist. Diese zehn Dinge sind schwer zu durchdringen.

(ช) ‘‘กตเม ทส ธมฺมา อุปฺปาเทตพฺพา? ทส สญฺญา – อสุภสญฺญา, มรณสญฺญา, อาหาเรปฏิกูลสญฺญา, สพฺพโลเกอนภิรติสญฺญา, อนิจฺจสญฺญา, อนิจฺเจ ทุกฺขสญฺญา, ทุกฺเข อนตฺตสญฺญา, ปหานสญฺญา, วิราคสญฺญา, นิโรธสญฺญา. อิเม ทส ธมฺมา อุปฺปาเทตพฺพา.

Welches sind die zehn Dinge, die zu entfalten sind? Die zehn Wahrnehmungen: die Wahrnehmung des Unschönen, die Wahrnehmung des Todes, die Wahrnehmung der Widerwärtigkeit der Nahrung, die Wahrnehmung der Unlust an der ganzen Welt, die Wahrnehmung der Vergänglichkeit, die Wahrnehmung des Leidens im Vergänglichen, die Wahrnehmung des Nicht-Selbst im Leiden, die Wahrnehmung des Aufgebens, die Wahrnehmung der Leidenschaftslosigkeit und die Wahrnehmung des Aufhörens. Diese zehn Dinge sind zu entfalten.

(ฌ) ‘‘กตเม ทส ธมฺมา อภิญฺเญยฺยา? ทส นิชฺชรวตฺถูนิ – สมฺมาทิฏฺฐิสฺส มิจฺฉาทิฏฺฐิ นิชฺชิณฺณา โหติ. เย จ มิจฺฉาทิฏฺฐิปจฺจยา อเนเก ปาปกา อกุสลา ธมฺมา สมฺภวนฺติ, เต จสฺส นิชฺชิณฺณา โหนฺติ. สมฺมาสงฺกปฺปสฺส มิจฺฉาสงฺกปฺโป…เป… สมฺมาวาจสฺส มิจฺฉาวาจา… สมฺมากมฺมนฺตสฺส มิจฺฉากมฺมนฺโต… สมฺมาอาชีวสฺส มิจฺฉาอาชีโว… สมฺมาวายามสฺส มิจฺฉาวายาโม… สมฺมาสติสฺส มิจฺฉาสติ… สมฺมาสมาธิสฺส มิจฺฉาสมาธิ… สมฺมาญาณสฺส มิจฺฉาญาณํ นิชฺชิณฺณํ โหติ. สมฺมาวิมุตฺติสฺส มิจฺฉาวิมุตฺติ [Pg.260] นิชฺชิณฺณา โหติ. เย จ มิจฺฉาวิมุตฺติปจฺจยา อเนเก ปาปกา อกุสลา ธมฺมา สมฺภวนฺติ, เต จสฺส นิชฺชิณฺณา โหนฺติ. อิเม ทส ธมฺมา อภิญฺเญยฺยา.

(j) Welche zehn Dinge sind durch direktes Wissen zu erkennen? Die zehn Grundlagen der Abnutzung (der Verunreinigungen): Bei einem, der rechte Ansicht hat, ist die falsche Ansicht vergangen. Und welche verschiedenen bösen, unheilsamen Dinge aufgrund der falschen Ansicht entstehen, diese sind bei ihm ebenfalls vergangen. Bei einem, der rechte Gesinnung hat, ist die falsche Gesinnung... (usw. wie oben)... bei einem, der rechte Rede hat, ist die falsche Rede... bei einem, der rechtes Handeln hat, ist das falsche Handeln... bei einem, der rechten Lebensunterhalt hat, ist der falsche Lebensunterhalt... bei einem, der rechte Anstrengung hat, ist die falsche Anstrengung... bei einem, der rechte Achtsamkeit hat, ist die falsche Achtsamkeit... bei einem, der rechte Sammlung hat, ist die falsche Sammlung... bei einem, der rechtes Wissen hat, ist das falsche Wissen vergangen. Bei einem, der rechte Befreiung hat, ist die falsche Befreiung vergangen. Und welche verschiedenen bösen, unheilsamen Dinge aufgrund der falschen Befreiung entstehen, diese sind bei ihm ebenfalls vergangen. Diese zehn Dinge sind durch direktes Wissen zu erkennen.

(ญ) ‘‘กตเม ทส ธมฺมา สจฺฉิกาตพฺพา? ทส อเสกฺขา ธมฺมา – อเสกฺขา สมฺมาทิฏฺฐิ, อเสกฺโข สมฺมาสงฺกปฺโป, อเสกฺขา สมฺมาวาจา, อเสกฺโข สมฺมากมฺมนฺโต, อเสกฺโข สมฺมาอาชีโว, อเสกฺโข สมฺมาวายาโม, อเสกฺขา สมฺมาสติ, อเสกฺโข สมฺมาสมาธิ, อเสกฺขํ สมฺมาญาณํ, อเสกฺขา สมฺมาวิมุตฺติ. อิเม ทส ธมฺมา สจฺฉิกาตพฺพา.

(ñ) Welche zehn Dinge sind zu verwirklichen? Die zehn Eigenschaften eines Unauszubildenden (Arahants): Die rechte Ansicht eines Unauszubildenden, die rechte Gesinnung eines Unauszubildenden, die rechte Rede eines Unauszubildenden, das rechte Handeln eines Unauszubildenden, der rechte Lebensunterhalt eines Unauszubildenden, die rechte Anstrengung eines Unauszubildenden, die rechte Achtsamkeit eines Unauszubildenden, die rechte Sammlung eines Unauszubildenden, das rechte Wissen eines Unauszubildenden, die rechte Befreiung eines Unauszubildenden. Diese zehn Dinge sind zu verwirklichen.

‘‘อิติ อิเม สตธมฺมา ภูตา ตจฺฉา ตถา อวิตถา อนญฺญถา สมฺมา ตถาคเตน อภิสมฺพุทฺธา’’ติ. อิทมโวจายสฺมา สาริปุตฺโต. อตฺตมนา เต ภิกฺขู อายสฺมโต สาริปุตฺตสฺส ภาสิตํ อภินนฺทุนฺติ.

So sind diese hundert Dinge wahr, real, so wie sie sind, nicht unzutreffend, nicht andersartig, vom Tathagata vollkommen durchschaut. Dies sagte der ehrwürdige Sāriputta. Die Mönche waren zufrieden und erfreuten sich an den Worten des ehrwürdigen Sāriputta.

ทสุตฺตรสุตฺตํ นิฏฺฐิตํ เอกาทสมํ.

Das Dasuttara Sutta, das elfte, ist abgeschlossen.

ปาถิกวคฺโค นิฏฺฐิโต.

Die Pāthika-Vagga ist abgeschlossen.

ตสฺสุทฺทานํ –

Die Zusammenfassung (Udana) davon lautet:

ปาถิโก จ อุทุมฺพรํ, จกฺกวตฺติ อคฺคญฺญกํ;

สมฺปสาทนปาสาทํ, มหาปุริสลกฺขณํ.

Das Pāthika- und das Udumbarika-Sutta, das Cakkavatti- und das Aggañña-Sutta; das Sampasādanīya- und das Pāsādika-Sutta sowie das Mahāpurisalakkhaṇa-Sutta.

สิงฺคาลาฏานาฏิยกํ, สงฺคีติ จ ทสุตฺตรํ;

เอกาทสหิ สุตฺเตหิ, ปาถิกวคฺโคติ วุจฺจติ.

Das Siṅgāla- und das Āṭānāṭiya-Sutta, das Saṅgīti- und das Dasuttara-Sutta. Aufgrund dieser elf Suttas wird dieses Buch die Pāthika-Vagga genannt.

ปาถิกวคฺคปาฬิ นิฏฺฐิตา.

Der Pali-Text der Pāthika-Vagga ist abgeschlossen.

ตีหิ วคฺเคหิ ปฏิมณฺฑิโต สกโล

Geschmückt mit drei Büchern (Vaggas), ist die gesamte

ทีฆนิกาโย สมตฺโต.

Dīgha-Nikāya hiermit vollendet.