නමො තස්ස භගවතො අරහතො සම්මාසම්බුද්ධස්ස

Ehre dem Erhabenen, dem Würdigen, dem vollkommen Erwachten.

දීඝනිකායො

Dīgha Nikāya

පාථිකවග්ගපාළි

Pāthika-Vagga

1. පාථිකසුත්තං

1. Das Pāthika-Sutta

සුනක්ඛත්තවත්ථු

Die Geschichte von Sunakkhatta

1. එවං [Pg.1] මෙ සුතං – එකං සමයං භගවා මල්ලෙසු විහරති අනුපියං නාම මල්ලානං නිගමො. අථ ඛො භගවා පුබ්බණ්හසමයං නිවාසෙත්වා පත්තචීවරමාදාය අනුපියං පිණ්ඩාය පාවිසි. අථ ඛො භගවතො එතදහොසි – ‘‘අතිප්පගො ඛො තාව අනුපියායං පිණ්ඩාය චරිතුං. යංනූනාහං යෙන භග්ගවගොත්තස්ස පරිබ්බාජකස්ස ආරාමො, යෙන භග්ගවගොත්තො පරිබ්බාජකො තෙනුපසඞ්කමෙය්‍ය’’න්ති.

1. So habe ich es gehört – zu einer Zeit weilte der Erhabene im Lande der Maller; dort gab es einen Marktflecken der Maller namens Anupiya. Da nun kleidete sich der Erhabene am Morgen an, nahm Schale und Obergewand und ging nach Anupiya um Almosen. Da kam dem Erhabenen dieser Gedanke: „Es ist noch zu früh, um in Anupiya um Almosen zu gehen. Wie wäre es, wenn ich dorthin ginge, wo der Park des Pilgers Bhaggavagotta ist, dorthin, wo der Pilger Bhaggavagotta selbst weilt?“

2. අථ ඛො භගවා යෙන භග්ගවගොත්තස්ස පරිබ්බාජකස්ස ආරාමො, යෙන භග්ගවගොත්තො පරිබ්බාජකො තෙනුපසඞ්කමි. අථ ඛො භග්ගවගොත්තො පරිබ්බාජකො භගවන්තං එතදවොච – ‘‘එතු ඛො, භන්තෙ, භගවා. ස්වාගතං, භන්තෙ, භගවතො. චිරස්සං ඛො, භන්තෙ, භගවා ඉමං පරියායමකාසි යදිදං ඉධාගමනාය. නිසීදතු, භන්තෙ, භගවා, ඉදමාසනං පඤ්ඤත්ත’’න්ති. නිසීදි භගවා පඤ්ඤත්තෙ ආසනෙ. භග්ගවගොත්තොපි ඛො පරිබ්බාජකො අඤ්ඤතරං නීචං ආසනං ගහෙත්වා එකමන්තං නිසීදි. එකමන්තං නිසින්නො ඛො භග්ගවගොත්තො පරිබ්බාජකො භගවන්තං එතදවොච – ‘‘පුරිමානි, භන්තෙ, දිවසානි [Pg.2] පුරිමතරානි සුනක්ඛත්තො ලිච්ඡවිපුත්තො යෙනාහං තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා මං එතදවොච – ‘පච්චක්ඛාතො දානි මයා, භග්ගව, භගවා. න දානාහං භගවන්තං උද්දිස්ස විහරාමී’ති. කච්චෙතං, භන්තෙ, තථෙව, යථා සුනක්ඛත්තො ලිච්ඡවිපුත්තො අවචා’’ති? ‘‘තථෙව ඛො එතං, භග්ගව, යථා සුනක්ඛත්තො ලිච්ඡවිපුත්තො අවච’’.

2. Da begab sich der Erhabene dorthin, wo der Park des Pilgers Bhaggavagotta war, dorthin, wo der Pilger Bhaggavagotta selbst weilt. Der Pilger Bhaggavagotta sagte zum Erhabenen: „Möge der Erhabene kommen! Willkommen, o Herr, ist der Erhabene. Nach langer Zeit erst hat der Erhabene diese Gelegenheit ergriffen, hierher zu kommen. Möge der Erhabene sich setzen; hier ist ein Sitzplatz bereitet.“ Der Erhabene setzte sich auf den bereiteten Platz. Auch der Pilger Bhaggavagotta nahm einen niedrigen Sitz und setzte sich seitlich nieder. Seitlich sitzend sagte der Pilger Bhaggavagotta zum Erhabenen: „O Herr, vor einigen Tagen, ja vor geraumer Zeit, kam Sunakkhatta, der Sohn der Licchavier, zu mir und sagte: ‚Bhaggava, jetzt habe ich den Erhabenen aufgegeben. Ich lebe nun nicht mehr unter der Leitung des Erhabenen.‘ Ist es tatsächlich so, o Herr, wie Sunakkhatta, der Sohn der Licchavier, sagte?“ — „Genauso ist es, Bhaggava, wie Sunakkhatta, der Sohn der Licchavier, sagte.“

3. පුරිමානි, භග්ගව, දිවසානි පුරිමතරානි සුනක්ඛත්තො ලිච්ඡවිපුත්තො යෙනාහං තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා මං අභිවාදෙත්වා එකමන්තං නිසීදි. එකමන්තං නිසින්නො ඛො, භග්ගව, සුනක්ඛත්තො ලිච්ඡවිපුත්තො මං එතදවොච – ‘පච්චක්ඛාමි දානාහං, භන්තෙ, භගවන්තං. න දානාහං, භන්තෙ, භගවන්තං උද්දිස්ස විහරිස්සාමී’ති. ‘එවං වුත්තෙ, අහං, භග්ගව, සුනක්ඛත්තං ලිච්ඡවිපුත්තං එතදවොචං – ‘අපි නු තාහං, සුනක්ඛත්ත, එවං අවචං, එහි ත්වං, සුනක්ඛත්ත, මමං උද්දිස්ස විහරාහී’ති? ‘නො හෙතං, භන්තෙ’. ‘ත්වං වා පන මං එවං අවච – අහං, භන්තෙ, භගවන්තං උද්දිස්ස විහරිස්සාමී’ති? ‘නො හෙතං, භන්තෙ’. ‘ඉති කිර, සුනක්ඛත්ත, නෙවාහං තං වදාමි – එහි ත්වං, සුනක්ඛත්ත, මමං උද්දිස්ස විහරාහීති. නපි කිර මං ත්වං වදෙසි – අහං, භන්තෙ, භගවන්තං උද්දිස්ස විහරිස්සාමීති. එවං සන්තෙ, මොඝපුරිස, කො සන්තො කං පච්චාචික්ඛසි? පස්ස, මොඝපුරිස, යාවඤ්ච තෙ ඉදං අපරද්ධ’න්ති.

3. „Vor einigen Tagen, Bhaggava, ja vor geraumer Zeit, kam Sunakkhatta, der Sohn der Licchavier, zu mir, grüßte mich ehrfürchtig und setzte sich seitlich nieder. Seitlich sitzend sagte Sunakkhatta, der Sohn der Licchavier, zu mir: ‚O Herr, nun gebe ich den Erhabenen auf. Ich werde nun nicht mehr unter der Leitung des Erhabenen leben.‘ Als dies gesagt war, Bhaggava, sprach ich zu Sunakkhatta, dem Sohn der Licchavier: ‚Habe ich jemals zu dir gesagt: „Komm, Sunakkhatta, lebe unter meiner Leitung“?‘ — ‚Das habt Ihr nicht, o Herr.‘ — ‚Oder hast du etwa zu mir gesagt: „O Herr, ich werde unter der Leitung des Erhabenen leben“?‘ — ‚Das habe ich nicht, o Herr.‘ — ‚Wenn es also so ist, Sunakkhatta, dass weder ich zu dir sagte: „Komm, lebe unter meiner Leitung“, noch du zu mir sagtest: „O Herr, ich werde unter der Leitung des Erhabenen leben“, wer bist du dann, du törichter Mensch, dass du jemanden aufgibst? Sieh nur, du törichter Mensch, wie weit du dich verfehlt hast!‘“

4. ‘න හි පන මෙ, භන්තෙ, භගවා උත්තරිමනුස්සධම්මා ඉද්ධිපාටිහාරියං කරොතී’ති. ‘අපි නු තාහං, සුනක්ඛත්ත, එවං අවචං – එහි ත්වං, සුනක්ඛත්ත, මමං උද්දිස්ස විහරාහි, අහං තෙ උත්තරිමනුස්සධම්මා ඉද්ධිපාටිහාරියං කරිස්සාමී’ති? ‘නො හෙතං, භන්තෙ’. ‘ත්වං වා පන මං එවං අවච – අහං, භන්තෙ, භගවන්තං උද්දිස්ස විහරිස්සාමි, භගවා මෙ උත්තරිමනුස්සධම්මා ඉද්ධිපාටිහාරියං කරිස්සතී’ති? ‘නො හෙතං, භන්තෙ’. ‘ඉති කිර, සුනක්ඛත්ත, නෙවාහං තං වදාමි – එහි ත්වං, සුනක්ඛත්ත, මමං උද්දිස්ස විහරාහි, අහං තෙ උත්තරිමනුස්සධම්මා ඉද්ධිපාටිහාරියං කරිස්සාමී’ති; නපි කිර මං ත්වං වදෙසි – අහං, භන්තෙ, භගවන්තං උද්දිස්ස විහරිස්සාමි, භගවා මෙ උත්තරිමනුස්සධම්මා ඉද්ධිපාටිහාරියං කරිස්සතී’ති. එවං සන්තෙ, මොඝපුරිස, කො සන්තො කං පච්චාචික්ඛසි? තං කිං මඤ්ඤසි, සුනක්ඛත්ත, කතෙ වා උත්තරිමනුස්සධම්මා ඉද්ධිපාටිහාරියෙ අකතෙ වා උත්තරිමනුස්සධම්මා [Pg.3] ඉද්ධිපාටිහාරියෙ යස්සත්ථාය මයා ධම්මො දෙසිතො සො නිය්‍යාති තක්කරස්ස සම්මා දුක්ඛක්ඛයායා’ති? ‘කතෙ වා, භන්තෙ, උත්තරිමනුස්සධම්මා ඉද්ධිපාටිහාරියෙ අකතෙ වා උත්තරිමනුස්සධම්මා ඉද්ධිපාටිහාරියෙ යස්සත්ථාය භගවතා ධම්මො දෙසිතො සො නිය්‍යාති තක්කරස්ස සම්මා දුක්ඛක්ඛයායා’ති. ‘ඉති කිර, සුනක්ඛත්ත, කතෙ වා උත්තරිමනුස්සධම්මා ඉද්ධිපාටිහාරියෙ, අකතෙ වා උත්තරිමනුස්සධම්මා ඉද්ධිපාටිහාරියෙ, යස්සත්ථාය මයා ධම්මො දෙසිතො, සො නිය්‍යාති තක්කරස්ස සම්මා දුක්ඛක්ඛයාය. තත්‍ර, සුනක්ඛත්ත, කිං උත්තරිමනුස්සධම්මා ඉද්ධිපාටිහාරියං කතං කරිස්සති? පස්ස, මොඝපුරිස, යාවඤ්ච තෙ ඉදං අපරද්ධ’න්ති.

4. „‚Aber der Erhabene, o Herr, wirkt für mich keine Wunder übermenschlicher Art.‘ — ‚Habe ich jemals zu dir gesagt, Sunakkhatta: „Komm, Sunakkhatta, lebe unter meiner Leitung, und ich werde für dich Wunder übermenschlicher Art wirken“?‘ — ‚Das habt Ihr nicht, o Herr.‘ — ‚Oder hast du etwa zu mir gesagt: „O Herr, ich werde unter der Leitung des Erhabenen leben, wenn der Erhabene für mich Wunder übermenschlicher Art wirkt“?‘ — ‚Das habe ich nicht, o Herr.‘ — ‚Wenn es also so ist, Sunakkhatta, dass weder ich zu dir sagte: „Komm, lebe unter meiner Leitung, und ich werde für dich Wunder wirken“, noch du zu mir sagtest: „O Herr, ich werde unter der Leitung des Erhabenen leben, wenn der Erhabene für mich Wunder wirkt“ – wer bist du dann, du törichter Mensch, dass du jemanden aufgibst? Was meinst du, Sunakkhatta: Ob nun Wunder übermenschlicher Art gewirkt werden oder nicht – führt die Lehre, die von mir verkündet wurde, für den, der danach handelt, zur vollkommenen Vernichtung des Leidens?‘ — ‚Ob nun Wunder übermenschlicher Art gewirkt werden oder nicht, o Herr – die Lehre, die vom Erhabenen verkündet wurde, führt für den, der danach handelt, zur vollkommenen Vernichtung des Leidens.‘ — „Wenn also, Sunakkhatta, die von mir verkündete Lehre – ob nun Wunder gewirkt werden oder nicht – zur vollkommenen Vernichtung des Leidens führt, was würde dann das Wirken eines übermenschlichen Wunders nützen? Sieh nur, du törichter Mensch, wie weit du dich verfehlt hast!‘“

5. ‘න හි පන මෙ, භන්තෙ, භගවා අග්ගඤ්ඤං පඤ්ඤපෙතී’ති ? ‘අපි නු තාහං, සුනක්ඛත්ත, එවං අවචං – එහි ත්වං, සුනක්ඛත්ත, මමං උද්දිස්ස විහරාහි, අහං තෙ අග්ගඤ්ඤං පඤ්ඤපෙස්සාමී’ති? ‘නො හෙතං, භන්තෙ’. ‘ත්වං වා පන මං එවං අවච – අහං, භන්තෙ, භගවන්තං උද්දිස්ස විහරිස්සාමි, භගවා මෙ අග්ගඤ්ඤං පඤ්ඤපෙස්සතී’ති? ‘නො හෙතං, භන්තෙ’. ‘ඉති කිර, සුනක්ඛත්ත, නෙවාහං තං වදාමි – එහි ත්වං, සුනක්ඛත්ත, මමං උද්දිස්ස විහරාහි, අහං තෙ අග්ගඤ්ඤං පඤ්ඤපෙස්සාමීති. නපි කිර මං ත්වං වදෙසි – අහං, භන්තෙ, භගවන්තං උද්දිස්ස විහරිස්සාමි, භගවා මෙ අග්ගඤ්ඤං පඤ්ඤපෙස්සතී’ති. එවං සන්තෙ, මොඝපුරිස, කො සන්තො කං පච්චාචික්ඛසි? තං කිං මඤ්ඤසි, සුනක්ඛත්ත, පඤ්ඤත්තෙ වා අග්ගඤ්ඤෙ, අපඤ්ඤත්තෙ වා අග්ගඤ්ඤෙ, යස්සත්ථාය මයා ධම්මො දෙසිතො, සො නිය්‍යාති තක්කරස්ස සම්මා දුක්ඛක්ඛයායා’ති? ‘පඤ්ඤත්තෙ වා, භන්තෙ, අග්ගඤ්ඤෙ, අපඤ්ඤත්තෙ වා අග්ගඤ්ඤෙ, යස්සත්ථාය භගවතා ධම්මො දෙසිතො, සො නිය්‍යාති තක්කරස්ස සම්මා දුක්ඛක්ඛයායා’ති. ‘ඉති කිර, සුනක්ඛත්ත, පඤ්ඤත්තෙ වා අග්ගඤ්ඤෙ, අපඤ්ඤත්තෙ වා අග්ගඤ්ඤෙ, යස්සත්ථාය මයා ධම්මො දෙසිතො, සො නිය්‍යාති තක්කරස්ස සම්මා දුක්ඛක්ඛයාය. තත්‍ර, සුනක්ඛත්ත, කිං අග්ගඤ්ඤං පඤ්ඤත්තං කරිස්සති? පස්ස, මොඝපුරිස, යාවඤ්ච තෙ ඉදං අපරද්ධං’.

5. „Aber, Herr, der Erhabene legt mir nicht das Wissen um den Ursprung der Welt dar.“ – „Habe ich etwa jemals zu dir gesagt, Sunakkhatta: ‚Komm, Sunakkhatta, lebe unter meiner Anleitung, und ich werde dir das Wissen um den Ursprung darlegen‘?“ – „Gewiss nicht, Herr.“ – „Oder hast du etwa zu mir gesagt: ‚Herr, ich werde unter der Anleitung des Erhabenen leben, wenn der Erhabene mir das Wissen um den Ursprung darlegt‘?“ – „Gewiss nicht, Herr.“ – „So also, Sunakkhatta, habe ich weder zu dir gesagt: ‚Komm, Sunakkhatta, lebe unter meiner Anleitung, ich werde dir das Wissen um den Ursprung darlegen‘, noch hast du zu mir gesagt: ‚Herr, ich werde unter der Anleitung des Erhabenen leben, wenn der Erhabene mir das Wissen um den Ursprung darlegt‘. Da dies so ist, du törichter Mensch, wer bist du dann, und wen weist du ab? Was meinst du, Sunakkhatta? Ob nun das Wissen um den Ursprung dargelegt wird oder ob das Wissen um den Ursprung nicht dargelegt wird – führt die Lehre, die ich zu diesem Zweck verkündet habe, für denjenigen, der danach handelt, zur vollständigen Vernichtung des Leidens?“ – „Ob nun das Wissen um den Ursprung dargelegt wird, Herr, oder ob das Wissen um den Ursprung nicht dargelegt wird – die vom Erhabenen verkündete Lehre führt für denjenigen, der danach handelt, zur vollständigen Vernichtung des Leidens.“ – „So also, Sunakkhatta, führt die von mir zu diesem Zweck verkündete Lehre zur vollständigen Vernichtung des Leidens, ganz gleich, ob das Wissen um den Ursprung dargelegt wird oder nicht. Was nützt in diesem Zusammenhang, Sunakkhatta, die Darlegung des Wissens um den Ursprung? Sieh nur, du törichter Mensch, wie weit du dich bereits vergangen hast.“

6. ‘අනෙකපරියායෙන ඛො තෙ, සුනක්ඛත්ත, මම වණ්ණො භාසිතො වජ්ජිගාමෙ – ඉතිපි සො භගවා අරහං සම්මාසම්බුද්ධො විජ්ජාචරණසම්පන්නො සුගතො [Pg.4] ලොකවිදූ අනුත්තරො පුරිසදම්මසාරථි සත්ථා දෙවමනුස්සානං බුද්ධො භගවාති. ඉති ඛො තෙ, සුනක්ඛත්ත, අනෙකපරියායෙන මම වණ්ණො භාසිතො වජ්ජිගාමෙ.

6. „Auf vielfältige Weise hast du doch, Sunakkhatta, mein Lob im Lande der Vajjier verkündet: ‚Eben deshalb ist jener Erhabene ein Heiliger, ein vollkommen Erleuchteter, vollendet in Wissen und Wandel, ein Wohlgegangener, ein Kenner der Welten, ein unvergleichlicher Zähmer von zu bändigenden Menschen, ein Lehrer von Göttern und Menschen, ein Erleuchteter, ein Erhabener.‘ Auf diese Weise hast du, Sunakkhatta, auf vielfältige Weise mein Lob im Lande der Vajjier verkündet.“

‘අනෙකපරියායෙන ඛො තෙ, සුනක්ඛත්ත, ධම්මස්ස වණ්ණො භාසිතො වජ්ජිගාමෙ – ස්වාක්ඛාතො භගවතා ධම්මො සන්දිට්ඨිකො අකාලිකො එහිපස්සිකො ඔපනෙය්‍යිකො පච්චත්තං වෙදිතබ්බො විඤ්ඤූහීති. ඉති ඛො තෙ, සුනක්ඛත්ත, අනෙකපරියායෙන ධම්මස්ස වණ්ණො භාසිතො වජ්ජිගාමෙ.

„Auf vielfältige Weise hast du doch, Sunakkhatta, das Lob der Lehre im Lande der Vajjier verkündet: ‚Vom Erhabenen wohl verkündet ist die Lehre, selbst zu ersehen, zeitlos, zum Kommen und Sehen einladend, zielführend, von den Verständigen individuell zu erfahren.‘ Auf diese Weise hast du, Sunakkhatta, auf vielfältige Weise das Lob der Lehre im Lande der Vajjier verkündet.“

‘අනෙකපරියායෙන ඛො තෙ, සුනක්ඛත්ත, සඞ්ඝස්ස වණ්ණො භාසිතො වජ්ජිගාමෙ – සුප්පටිපන්නො භගවතො සාවකසඞ්ඝො, උජුප්පටිපන්නො භගවතො සාවකසඞ්ඝො, ඤායප්පටිපන්නො භගවතො සාවකසඞ්ඝො, සාමීචිප්පටිපන්නො භගවතො සාවකසඞ්ඝො, යදිදං චත්තාරි පුරිසයුගානි අට්ඨ පුරිසපුග්ගලා, එස භගවතො සාවකසඞ්ඝො, ආහුනෙය්‍යො පාහුනෙය්‍යො දක්ඛිණෙය්‍යො අඤ්ජලිකරණීයො අනුත්තරං පුඤ්ඤක්ඛෙත්තං ලොකස්සාති. ඉති ඛො තෙ, සුනක්ඛත්ත, අනෙකපරියායෙන සඞ්ඝස්ස වණ්ණො භාසිතො වජ්ජිගාමෙ.

„Auf vielfältige Weise hast du doch, Sunakkhatta, das Lob der Gemeinde im Lande der Vajjier verkündet: ‚Gut wandelt die Jüngergemeinde des Erhabenen, aufrecht wandelt die Jüngergemeinde des Erhabenen, dem Pfad gemäß wandelt die Jüngergemeinde des Erhabenen, pflichtgemäß wandelt die Jüngergemeinde des Erhabenen; das sind die vier Paare von Männern, die acht Arten von Personen. Diese Jüngergemeinde des Erhabenen ist würdig der Opfergaben, würdig der Gastgeschenke, würdig der Gaben für das Jenseits, würdig des ehrerbietigen Grußes, ein unvergleichliches Feld des Verdienstes für die Welt.‘ Auf diese Weise hast du, Sunakkhatta, auf vielfältige Weise das Lob der Gemeinde im Lande der Vajjier verkündet.“

‘ආරොචයාමි ඛො තෙ, සුනක්ඛත්ත, පටිවෙදයාමි ඛො තෙ, සුනක්ඛත්ත. භවිස්සන්ති ඛො තෙ, සුනක්ඛත්ත, වත්තාරො, නො විසහි සුනක්ඛත්තො ලිච්ඡවිපුත්තො සමණෙ ගොතමෙ බ්‍රහ්මචරියං චරිතුං, සො අවිසහන්තො සික්ඛං පච්චක්ඛාය හීනායාවත්තොති. ඉති ඛො තෙ, සුනක්ඛත්ත, භවිස්සන්ති වත්තාරො’ති.

„Ich sage dir, Sunakkhatta, ich kündige dir an, Sunakkhatta: Es wird Leute geben, die über dich sagen werden: ‚Der Licchavier-Sohn Sunakkhatta war nicht fähig, unter dem Asketen Gotama das heilige Leben zu führen; unfähig dazu, hat er die Übungsregeln aufgegeben und ist zum niederen Leben zurückgekehrt.‘ Auf diese Weise, Sunakkhatta, wird man über dich sprechen.“

එවං පි ඛො, භග්ගව, සුනක්ඛත්තො ලිච්ඡවිපුත්තො මයා වුච්චමානො අපක්කමෙව ඉමස්මා ධම්මවිනයා, යථා තං ආපායිකො නෙරයිකො.

Obwohl ich dies so sagte, Bhaggava, entfernte sich der Licchavier-Sohn Sunakkhatta von dieser Lehre und Disziplin, gerade so wie einer, der für den Abgrund und die Hölle bestimmt ist.

කොරක්ඛත්තියවත්ථු

Die Geschichte von Korakkhattiya

7. ‘‘එකමිදාහං, භග්ගව, සමයං ථූලූසු විහරාමි උත්තරකා නාම ථූලූනං නිගමො. අථ ඛ්වාහං, භග්ගව, පුබ්බණ්හසමයං නිවාසෙත්වා පත්තචීවරමාදාය සුනක්ඛත්තෙන ලිච්ඡවිපුත්තෙන පච්ඡාසමණෙන උත්තරකං පිණ්ඩාය පාවිසිං. තෙන ඛො පන සමයෙන අචෙලො කොරක්ඛත්තියො කුක්කුරවතිකො චතුක්කුණ්ඩිකො ඡමානිකිණ්ණං භක්ඛසං මුඛෙනෙව ඛාදති, මුඛෙනෙව භුඤ්ජති. අද්දසා ඛො, භග්ගව, සුනක්ඛත්තො ලිච්ඡවිපුත්තො අචෙලං කොරක්ඛත්තියං කුක්කුරවතිකං [Pg.5] චතුක්කුණ්ඩිකං ඡමානිකිණ්ණං භක්ඛසං මුඛෙනෙව ඛාදන්තං මුඛෙනෙව භුඤ්ජන්තං. දිස්වානස්ස එතදහොසි – ‘සාධුරූපො වත, භො, අයං සමණො චතුක්කුණ්ඩිකො ඡමානිකිණ්ණං භක්ඛසං මුඛෙනෙව ඛාදති, මුඛෙනෙව භුඤ්ජතී’ති.

7. „Einst, Bhaggava, weilte ich im Lande der Thūlū-Leute; dort gibt es eine Ortschaft der Thūlū namens Uttarakā. Da nun, Bhaggava, nachdem ich mich am Morgen angekleidet und mit Almosenschale und Obergewand versehen hatte, betrat ich mit dem Licchavier-Sohn Sunakkhatta als meinem Begleiter Uttarakā für den Almosengang. Zu jener Zeit befand sich dort der nackte Korakkhattiya, der das Hunde-Gelübde praktizierte; auf allen vieren kriechend, fraß er das auf den Boden gestreute Futter nur mit dem Mund und verzehrte es so. Bhaggava, der Licchavier-Sohn Sunakkhatta sah den nackten Korakkhattiya, wie er das Hunde-Gelübde praktizierte, auf allen vieren kroch und das auf den Boden gestreute Futter nur mit dem Mund fraß und verzehrte. Als er dies sah, dachte er bei sich: ‚Wahrhaftig, ein trefflicher Mann ist dieser Asket, der auf allen vieren kriechend das auf den Boden gestreute Futter nur mit dem Mund frisst und verzehrt!‘“

‘‘අථ ඛ්වාහං, භග්ගව, සුනක්ඛත්තස්ස ලිච්ඡවිපුත්තස්ස චෙතසා චෙතොපරිවිතක්කමඤ්ඤාය සුනක්ඛත්තං ලිච්ඡවිපුත්තං එතදවොචං – ‘ත්වම්පි නාම, මොඝපුරිස, සමණො සක්‍යපුත්තියො පටිජානිස්සසී’ති! ‘කිං පන මං, භන්තෙ, භගවා එවමාහ – ‘ත්වම්පි නාම, මොඝපුරිස, සමණො සක්‍යපුත්තියො පටිජානිස්සසී’ති? ‘නනු තෙ, සුනක්ඛත්ත, ඉමං අචෙලං කොරක්ඛත්තියං කුක්කුරවතිකං චතුක්කුණ්ඩිකං ඡමානිකිණ්ණං භක්ඛසං මුඛෙනෙව ඛාදන්තං මුඛෙනෙව භුඤ්ජන්තං දිස්වාන එතදහොසි – සාධුරූපො වත, භො, අයං සමණො චතුක්කුණ්ඩිකො ඡමානිකිණ්ණං භක්ඛසං මුඛෙනෙව ඛාදති, මුඛෙනෙව භුඤ්ජතී’ති? ‘එවං, භන්තෙ. කිං පන, භන්තෙ, භගවා අරහත්තස්ස මච්ඡරායතී’ති? ‘න ඛො අහං, මොඝපුරිස, අරහත්තස්ස මච්ඡරායාමි. අපි ච, තුය්හෙවෙතං පාපකං දිට්ඨිගතං උප්පන්නං, තං පජහ. මා තෙ අහොසි දීඝරත්තං අහිතාය දුක්ඛාය. යං ඛො පනෙතං, සුනක්ඛත්ත, මඤ්ඤසි අචෙලං කොරක්ඛත්තියං – සාධුරූපො අයං සමණොති. සො සත්තමං දිවසං අලසකෙන කාලඞ්කරිස්සති. කාලඞ්කතො ච කාලකඤ්චිකා නාම අසුරා සබ්බනිහීනො අසුරකායො, තත්‍ර උපපජ්ජිස්සති. කාලඞ්කතඤ්ච නං බීරණත්ථම්බකෙ සුසානෙ ඡඩ්ඩෙස්සන්ති. ආකඞ්ඛමානො ච ත්වං, සුනක්ඛත්ත, අචෙලං කොරක්ඛත්තියං උපසඞ්කමිත්වා පුච්ඡෙය්‍යාසි – ජානාසි, ආවුසො කොරක්ඛත්තිය, අත්තනො ගතින්ති? ඨානං ඛො පනෙතං, සුනක්ඛත්ත, විජ්ජති යං තෙ අචෙලො කොරක්ඛත්තියො බ්‍යාකරිස්සති – ජානාමි, ආවුසො සුනක්ඛත්ත, අත්තනො ගතිං; කාලකඤ්චිකා නාම අසුරා සබ්බනිහීනො අසුරකායො, තත්‍රාම්හි උපපන්නොති.

„Da erkannte ich, Bhaggava, mit meinem eigenen Geist die Gedanken im Geist des Licchavi-Sohnes Sunakkhatta und sprach zu ihm: ‚Sogar du, du törichter Mensch, willst behaupten, ein Asket des Sakyer-Sohnes zu sein!‘ — ‚Warum aber, Herr, sagt der Erhabene das zu mir: „Sogar du, du törichter Mensch, willst behaupten, ein Asket des Sakyer-Sohnes zu sein“?‘ — ‚Hattest du nicht, Sunakkhatta, als du diesen nackten Korakkhattiya sahst, der die Hundetugend praktiziert, auf allen Vieren kriecht und auf dem Boden verstreute Nahrung direkt mit dem Mund frisst, den Gedanken: „Wahrlich, dieser Asket ist ein Heiliger, wie er auf allen Vieren kriecht und auf dem Boden verstreute Nahrung direkt mit dem Mund frisst“?‘ — ‚Ja, Herr. Aber warum, Herr, ist der Erhabene so missgünstig gegenüber der Heiligkeit?‘ — ‚Ich bin nicht missgünstig gegenüber der Heiligkeit, du törichter Mensch. Vielmehr ist in dir diese böse falsche Ansicht entstanden; gib sie auf! Möge sie dir nicht lange Zeit zum Unheil und zum Leiden gereichen. Was du nämlich, Sunakkhatta, von diesem nackten Korakkhattiya denkst – dass dieser Asket ein Heiliger sei –, so wird er am siebten Tag an Verdauungsstörungen sterben. Nach seinem Tod wird er unter den Kālakañcika-Asuras wiedergeboren werden, der niedrigsten Schar der Asuras. Nach seinem Tod wird man ihn auf dem Friedhof Bīraṇatthambaka wegwerfen. Wenn du willst, Sunakkhatta, kannst du zu dem nackten Korakkhattiya gehen und ihn fragen: „Weißt du, Freund Korakkhattiya, dein Ziel?“ Es besteht die Möglichkeit, Sunakkhatta, dass der nackte Korakkhattiya dir antworten wird: „Ich kenne mein Ziel, Freund Sunakkhatta; ich bin unter den Kālakañcika-Asuras wiedergeboren, der niedrigsten Schar der Asuras.“‘

‘‘අථ ඛො, භග්ගව, සුනක්ඛත්තො ලිච්ඡවිපුත්තො යෙන අචෙලො කොරක්ඛත්තියො තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා අචෙලං කොරක්ඛත්තියං එතදවොච [Pg.6] – ‘බ්‍යාකතො ඛොසි, ආවුසො කොරක්ඛත්තිය, සමණෙන ගොතමෙන – අචෙලො කොරක්ඛත්තියො සත්තමං දිවසං අලසකෙන කාලඞ්කරිස්සති. කාලඞ්කතො ච කාලකඤ්චිකා නාම අසුරා සබ්බනිහීනො අසුරකායො, තත්‍ර උපපජ්ජිස්සති. කාලඞ්කතඤ්ච නං බීරණත්ථම්බකෙ සුසානෙ ඡඩ්ඩෙස්සන්තී’ති. යෙන ත්වං, ආවුසො කොරක්ඛත්තිය, මත්තං මත්තඤ්ච භත්තං භුඤ්ජෙය්‍යාසි, මත්තං මත්තඤ්ච පානීයං පිවෙය්‍යාසි. යථා සමණස්ස ගොතමස්ස මිච්ඡා අස්ස වචන’න්ති.

Daraufhin, Bhaggava, begab sich der Licchavi-Sohn Sunakkhatta dorthin, wo der nackte Korakkhattiya war. Nachdem er dort angekommen war, sprach er zu dem nackten Korakkhattiya: ‚Freund Korakkhattiya, der Asket Gotama hat über dich vorausgesagt: „Der nackte Korakkhattiya wird am siebten Tag an Verdauungsstörungen sterben. Nach seinem Tod wird er unter den Kālakañcika-Asuras wiedergeboren werden, der niedrigsten Schar der Asuras. Nach seinem Tod wird man ihn auf dem Friedhof Bīraṇatthambaka wegwerfen.“ Daher, Freund Korakkhattiya, solltest du Speise nur in Maßen essen und Wasser nur in Maßen trinken, damit die Worte des Asketen Gotama sich als falsch erweisen.‘

8. ‘‘අථ ඛො, භග්ගව, සුනක්ඛත්තො ලිච්ඡවිපුත්තො එකද්වීහිකාය සත්තරත්තින්දිවානි ගණෙසි, යථා තං තථාගතස්ස අසද්දහමානො. අථ ඛො, භග්ගව, අචෙලො කොරක්ඛත්තියො සත්තමං දිවසං අලසකෙන කාලමකාසි. කාලඞ්කතො ච කාලකඤ්චිකා නාම අසුරා සබ්බනිහීනො අසුරකායො, තත්‍ර උපපජ්ජි. කාලඞ්කතඤ්ච නං බීරණත්ථම්බකෙ සුසානෙ ඡඩ්ඩෙසුං.

8. Daraufhin, Bhaggava, zählte der Licchavi-Sohn Sunakkhatta die sieben Tage und Nächte nacheinander ab, da er dem Vollendeten keinen Glauben schenkte. Doch am siebten Tag, Bhaggava, starb der nackte Korakkhattiya an Verdauungsstörungen. Nach seinem Tod wurde er unter den Kālakañcika-Asuras wiedergeboren, der niedrigsten Schar der Asuras. Und nach seinem Tod warf man ihn auf dem Friedhof Bīraṇatthambaka weg.

9. ‘‘අස්සොසි ඛො, භග්ගව, සුනක්ඛත්තො ලිච්ඡවිපුත්තො – ‘අචෙලො කිර කොරක්ඛත්තියො අලසකෙන කාලඞ්කතො බීරණත්ථම්බකෙ සුසානෙ ඡඩ්ඩිතො’ති. අථ ඛො, භග්ගව, සුනක්ඛත්තො ලිච්ඡවිපුත්තො යෙන බීරණත්ථම්බකං සුසානං, යෙන අචෙලො කොරක්ඛත්තියො තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා අචෙලං කොරක්ඛත්තියං තික්ඛත්තුං පාණිනා ආකොටෙසි – ‘ජානාසි, ආවුසො කොරක්ඛත්තිය, අත්තනො ගති’න්ති? අථ ඛො, භග්ගව, අචෙලො කොරක්ඛත්තියො පාණිනා පිට්ඨිං පරිපුඤ්ඡන්තො වුට්ඨාසි. ‘ජානාමි, ආවුසො සුනක්ඛත්ත, අත්තනො ගතිං. කාලකඤ්චිකා නාම අසුරා සබ්බනිහීනො අසුරකායො, තත්‍රාම්හි උපපන්නො’ති වත්වා තත්ථෙව උත්තානො පපති.

9. Der Licchavi-Sohn Sunakkhatta hörte davon, Bhaggava: ‚Der nackte Korakkhattiya ist an Verdauungsstörungen gestorben und wurde auf dem Friedhof Bīraṇatthambaka weggeworfen.‘ Da begab sich der Licchavi-Sohn Sunakkhatta zum Friedhof Bīraṇatthambaka dorthin, wo der nackte Korakkhattiya lag. Er klopfte dreimal mit der Hand auf den nackten Korakkhattiya und fragte: ‚Kennst du, Freund Korakkhattiya, dein Ziel?‘ Da, Bhaggava, richtete sich der nackte Korakkhattiya auf, während er sich mit der Hand den Rücken rieb, und sagte: ‚Ich kenne mein Ziel, Freund Sunakkhatta; ich bin unter den Kālakañcika-Asuras wiedergeboren, der niedrigsten Schar der Asuras.‘ Nachdem er dies gesagt hatte, fiel er genau dort auf den Rücken zurück.

10. ‘‘අථ ඛො, භග්ගව, සුනක්ඛත්තො ලිච්ඡවිපුත්තො යෙනාහං තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා මං අභිවාදෙත්වා එකමන්තං නිසීදි. එකමන්තං නිසින්නං ඛො අහං, භග්ගව, සුනක්ඛත්තං ලිච්ඡවිපුත්තං එතදවොචං – ‘තං කිං මඤ්ඤසි, සුනක්ඛත්ත, යථෙව තෙ අහං අචෙලං කොරක්ඛත්තියං ආරබ්භ බ්‍යාකාසිං, තථෙව තං විපාකං, අඤ්ඤථා වා’ති? ‘යථෙව මෙ, භන්තෙ, භගවා අචෙලං කොරක්ඛත්තියං ආරබ්භ බ්‍යාකාසි, තථෙව තං විපාකං, නො අඤ්ඤථා’ති. ‘තං [Pg.7] කිං මඤ්ඤසි, සුනක්ඛත්ත, යදි එවං සන්තෙ කතං වා හොති උත්තරිමනුස්සධම්මා ඉද්ධිපාටිහාරියං, අකතං වාති? ‘අද්ධා ඛො, භන්තෙ, එවං සන්තෙ කතං හොති උත්තරිමනුස්සධම්මා ඉද්ධිපාටිහාරියං, නො අකත’න්ති. ‘එවම්පි ඛො මං ත්වං, මොඝපුරිස, උත්තරිමනුස්සධම්මා ඉද්ධිපාටිහාරියං කරොන්තං එවං වදෙසි – න හි පන මෙ, භන්තෙ, භගවා උත්තරිමනුස්සධම්මා ඉද්ධිපාටිහාරියං කරොතීති. පස්ස, මොඝපුරිස, යාවඤ්ච තෙ ඉදං අපරද්ධ’න්ති. ‘‘එවම්පි ඛො, භග්ගව, සුනක්ඛත්තො ලිච්ඡවිපුත්තො මයා වුච්චමානො අපක්කමෙව ඉමස්මා ධම්මවිනයා, යථා තං ආපායිකො නෙරයිකො.

10. Daraufhin, Bhaggava, begab sich der Licchavi-Sohn Sunakkhatta zu mir; er grüßte mich ehrfurchtsvoll und setzte sich beiseite nieder. Zu dem beiseite sitzenden Licchavi-Sohn Sunakkhatta sprach ich: ‚Was meinst du, Sunakkhatta? Ist es genau so eingetroffen, wie ich es dir in Bezug auf den nackten Korakkhattiya vorausgesagt habe, oder anders?‘ — ‚Genauso, Herr, wie der Erhabene es mir in Bezug auf den nackten Korakkhattiya vorausgesagt hat, ist es eingetroffen, nicht anders.‘ — ‚Was meinst du nun, Sunakkhatta? Wenn es sich so verhält, wurde da eine übermenschliche Wunderkraft gewirkt oder nicht?‘ — ‚Wahrlich, Herr, wenn es sich so verhält, wurde eine übermenschliche Wunderkraft gewirkt, und nicht etwa nicht.‘ — ‚Obwohl ich also eine solche übermenschliche Wunderkraft wirke, sagst du, törichter Mensch: „Der Erhabene wirkt mir gegenüber keine übermenschliche Wunderkraft.“ Sieh nur, törichter Mensch, wie weit du dich damit vergangen hast!‘ Und obwohl ich dies so zu ihm sagte, Bhaggava, kehrte der Licchavi-Sohn Sunakkhatta dieser Lehre und Disziplin den Rücken, so wie einer, der für die Apāya-Welten und die Hölle bestimmt ist.

අචෙලකළාරමට්ටකවත්ථු

Die Geschichte des nackten Kālāramaṭṭaka

11. ‘‘එකමිදාහං, භග්ගව, සමයං වෙසාලියං විහරාමි මහාවනෙ කූටාගාරසාලායං. තෙන ඛො පන සමයෙන අචෙලො කළාරමට්ටකො වෙසාලියං පටිවසති ලාභග්ගප්පත්තො චෙව යසග්ගප්පත්තො ච වජ්ජිගාමෙ. තස්ස සත්තවතපදානි සමත්තානි සමාදින්නානි හොන්ති – ‘යාවජීවං අචෙලකො අස්සං, න වත්ථං පරිදහෙය්‍යං, යාවජීවං බ්‍රහ්මචාරී අස්සං, න මෙථුනං ධම්මං පටිසෙවෙය්‍යං, යාවජීවං සුරාමංසෙනෙව යාපෙය්‍යං, න ඔදනකුම්මාසං භුඤ්ජෙය්‍යං. පුරත්ථිමෙන වෙසාලිං උදෙනං නාම චෙතියං, තං නාතික්කමෙය්‍යං, දක්ඛිණෙන වෙසාලිං ගොතමකං නාම චෙතියං, තං නාතික්කමෙය්‍යං, පච්ඡිමෙන වෙසාලිං සත්තම්බං නාම චෙතියං, තං නාතික්කමෙය්‍යං, උත්තරෙන වෙසාලිං බහුපුත්තං නාම චෙතියං තං නාතික්කමෙය්‍ය’න්ති. සො ඉමෙසං සත්තන්නං වතපදානං සමාදානහෙතු ලාභග්ගප්පත්තො චෙව යසග්ගප්පත්තො ච වජ්ජිගාමෙ.

11. „Einst, Bhaggava, weilte ich bei Vesālī im Großen Wald in der Giebelhaus-Halle. Zu jener Zeit lebte der nackte Asket Kaḷāramaṭṭaka in Vesālī im Dorf der Vajjier, wo er höchste Gunst und höchsten Ruhm genoss. Er hatte sich sieben Gelübde auferlegt und diese angenommen: ‚Mein Leben lang will ich nackt sein und kein Gewand anlegen; mein Leben lang will ich ein heiliges Leben führen und dem Geschlechtsverkehr entsagen; mein Leben lang will ich mich nur von Wein und Fleisch ernähren und keinen Reis oder Getreidebrei essen. Im Osten von Vesālī werde ich den Udena-Schrein nicht überschreiten; im Süden von Vesālī werde ich den Gotamaka-Schrein nicht überschreiten; im Westen von Vesālī werde ich den Sattamba-Schrein nicht überschreiten; im Norden von Vesālī werde ich den Bahuputta-Schrein nicht überschreiten.‘ Aufgrund der Einhaltung dieser sieben Gelübde genoss er im Dorf der Vajjier höchste Gunst und höchsten Ruhm.“

12. ‘‘අථ ඛො, භග්ගව, සුනක්ඛත්තො ලිච්ඡවිපුත්තො යෙන අචෙලො කළාරමට්ටකො තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා අචෙලං කළාරමට්ටකං පඤ්හං අපුච්ඡි. තස්ස අචෙලො කළාරමට්ටකො පඤ්හං පුට්ඨො න සම්පායාසි. අසම්පායන්තො කොපඤ්ච දොසඤ්ච අප්පච්චයඤ්ච පාත්වාකාසි. අථ ඛො, භග්ගව, සුනක්ඛත්තස්ස ලිච්ඡවිපුත්තස්ස එතදහොසි – ‘සාධුරූපං වත භො අරහන්තං සමණං ආසාදිම්හසෙ. මා වත නො අහොසි දීඝරත්තං අහිතාය දුක්ඛායා’ති.

12. „Da begab sich, Bhaggava, Sunakkhatta, der Sohn der Licchavier, zu dem nackten Kaḷāramaṭṭaka und stellte ihm eine Frage. Als der nackte Kaḷāramaṭṭaka so befragt wurde, konnte er keine erschöpfende Antwort geben. Da er nicht antworten konnte, zeigte er Zorn, Groll und Unwillen. Daraufhin, Bhaggava, dachte Sunakkhatta, der Sohn der Licchavier: ‚Wahrlich, wir haben einen vortrefflichen Arhat, einen heiligen Mann, angegriffen. Möge uns dies nicht für lange Zeit zum Unheil und zum Leiden gereichen.‘“

13. ‘‘අථ [Pg.8] ඛො, භග්ගව, සුනක්ඛත්තො ලිච්ඡවිපුත්තො යෙනාහං තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා මං අභිවාදෙත්වා එකමන්තං නිසීදි. එකමන්තං නිසින්නං ඛො අහං, භග්ගව, සුනක්ඛත්තං ලිච්ඡවිපුත්තං එතදවොචං – ‘ත්වම්පි නාම, මොඝපුරිස, සමණො සක්‍යපුත්තියො පටිජානිස්සසී’ති! ‘කිං පන මං, භන්තෙ, භගවා එවමාහ – ත්වම්පි නාම, මොඝපුරිස, සමණො සක්‍යපුත්තියො පටිජානිස්සසී’ති? ‘නනු ත්වං, සුනක්ඛත්ත, අචෙලං කළාරමට්ටකං උපසඞ්කමිත්වා පඤ්හං අපුච්ඡි. තස්ස තෙ අචෙලො කළාරමට්ටකො පඤ්හං පුට්ඨො න සම්පායාසි. අසම්පායන්තො කොපඤ්ච දොසඤ්ච අප්පච්චයඤ්ච පාත්වාකාසි. තස්ස තෙ එතදහොසි – ‘‘සාධුරූපං වත, භො, අරහන්තං සමණං ආසාදිම්හසෙ. මා වත නො අහොසි දීඝරත්තං අහිතාය දුක්ඛායා’ති. ‘එවං, භන්තෙ. කිං පන, භන්තෙ, භගවා අරහත්තස්ස මච්ඡරායතී’ති? ‘න ඛො අහං, මොඝපුරිස, අරහත්තස්ස මච්ඡරායාමි, අපි ච තුය්හෙවෙතං පාපකං දිට්ඨිගතං උප්පන්නං, තං පජහ. මා තෙ අහොසි දීඝරත්තං අහිතාය දුක්ඛාය. යං ඛො පනෙතං, සුනක්ඛත්ත, මඤ්ඤසි අචෙලං කළාරමට්ටකං – සාධුරූපො අයං සමණොති, සො නචිරස්සෙව පරිහිතො සානුචාරිකො විචරන්තො ඔදනකුම්මාසං භුඤ්ජමානො සබ්බානෙව වෙසාලියානි චෙතියානි සමතික්කමිත්වා යසා නිහීනො කාලං කරිස්සතී’ති.

13. „Danach, Bhaggava, kam Sunakkhatta, der Sohn der Licchavier, zu mir, grüßte mich ehrfürchtig und setzte sich zur Seite nieder. Zu dem beiseite sitzenden Sunakkhatta sprach ich: ‚Sogar du, törichter Mensch, behauptest wohl noch, ein Nachfolger des Sakyer-Sohnes zu sein!‘ – ‚Warum aber, Herr, spricht der Erhabene so zu mir?‘ – ‚Hast du nicht den nackten Kaḷāramaṭṭaka aufgesucht und ihm eine Frage gestellt? Als er befragt wurde, konnte er nicht antworten und zeigte Zorn, Groll und Unwillen. Da dachtest du: „Wahrlich, wir haben einen vortrefflichen Arhat angegriffen; möge uns dies nicht zum Unheil gereichen.“‘ – ‚Das ist wahr, Herr. Aber warum, Herr, missgönnt der Erhabene die Arhatschaft?‘ – ‚Ich missgönne die Arhatschaft nicht, du törichter Mensch; vielmehr ist in dir diese böse falsche Ansicht entstanden, gib sie auf! Möge sie dir nicht für lange Zeit zum Unheil und zum Leiden gereichen. Was diesen nackten Kaḷāramaṭṭaka betrifft, von dem du glaubst, er sei ein vortrefflicher Asket: Er wird in Kürze bekleidet sein, mit einer Frau umherziehen, Reis und Getreidebrei essen, alle Schreine von Vesālī überschreiten und, seines Ruhmes beraubt, sterben.‘“

‘‘‘අථ ඛො, භග්ගව, අචෙලො කළාරමට්ටකො නචිරස්සෙව පරිහිතො සානුචාරිකො විචරන්තො ඔදනකුම්මාසං භුඤ්ජමානො සබ්බානෙව වෙසාලියානි චෙතියානි සමතික්කමිත්වා යසා නිහීනො කාලමකාසි.

„Und tatsächlich, Bhaggava, nach nicht langer Zeit war der nackte Kaḷāramaṭṭaka bekleidet, zog mit einer Frau umher, aß Reis und Getreidebrei, überschritt alle Schreine von Vesālī und verstarb, nachdem sein Ruhm vergangen war.“

14. ‘‘අස්සොසි ඛො, භග්ගව, සුනක්ඛත්තො ලිච්ඡවිපුත්තො – ‘අචෙලො කිර කළාරමට්ටකො පරිහිතො සානුචාරිකො විචරන්තො ඔදනකුම්මාසං භුඤ්ජමානො සබ්බානෙව වෙසාලියානි චෙතියානි සමතික්කමිත්වා යසා නිහීනො කාලඞ්කතො’ති. අථ ඛො, භග්ගව, සුනක්ඛත්තො ලිච්ඡවිපුත්තො යෙනාහං තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා මං අභිවාදෙත්වා එකමන්තං නිසීදි. එකමන්තං නිසින්නං ඛො අහං, භග්ගව, සුනක්ඛත්තං ලිච්ඡවිපුත්තං එතදවොචං – ‘තං කිං මඤ්ඤසි, සුනක්ඛත්ත, යථෙව තෙ අහං අචෙලං කළාරමට්ටකං ආරබ්භ බ්‍යාකාසිං, තථෙව තං විපාකං, අඤ්ඤථා වා’ති? ‘යථෙව මෙ, භන්තෙ, භගවා අචෙලං කළාරමට්ටකං ආරබ්භ බ්‍යාකාසි, තථෙව තං විපාකං, නො [Pg.9] අඤ්ඤථා’ති. ‘තං කිං මඤ්ඤසි, සුනක්ඛත්ත, යදි එවං සන්තෙ කතං වා හොති උත්තරිමනුස්සධම්මා ඉද්ධිපාටිහාරියං අකතං වා’ති? ‘අද්ධා ඛො, භන්තෙ, එවං සන්තෙ කතං හොති උත්තරිමනුස්සධම්මා ඉද්ධිපාටිහාරියං, නො අකත’න්ති. ‘එවම්පි ඛො මං ත්වං, මොඝපුරිස, උත්තරිමනුස්සධම්මා ඉද්ධිපාටිහාරියං කරොන්තං එවං වදෙසි – න හි පන මෙ, භන්තෙ, භගවා උත්තරිමනුස්සධම්මා ඉද්ධිපාටිහාරියං කරොතී’’ති. පස්ස, මොඝපුරිස, යාවඤ්ච තෙ ඉදං අපරද්ධ’න්ති. ‘‘එව’ම්පි ඛො, භග්ගව, සුනක්ඛත්තො ලිච්ඡවිපුත්තො මයා වුච්චමානො අපක්කමෙව ඉමස්මා ධම්මවිනයා, යථා තං ආපායිකො නෙරයිකො.

14. „Bhaggava, Sunakkhatta, der Sohn der Licchavier, hörte: ‚Der nackte Kaḷāramaṭṭaka soll nun Kleidung tragen, mit einer Frau umherziehen, Reis und Getreidebrei essen, alle Schreine von Vesālī überschritten haben und, seines Ruhmes beraubt, gestorben sein.‘ Da kam Sunakkhatta zu mir, grüßte mich und setzte sich nieder. Ich fragte ihn: ‚Was meinst du, Sunakkhatta? Ist das Ergebnis genau so eingetroffen, wie ich es dir in Bezug auf den nackten Kaḷāramaṭṭaka vorausgesagt habe, oder anders?‘ – ‚Genauso, wie der Erhabene es vorausgesagt hat, ist es eingetroffen, nicht anders.‘ – ‚Was meinst du nun, Sunakkhatta? Wurde unter diesen Umständen ein Wunder an übermenschlicher Geisteskraft vollbracht oder nicht?‘ – ‚Gewiss, Herr, unter diesen Umständen wurde ein Wunder an übermenschlicher Geisteskraft vollbracht, nicht etwa keines.‘ – ‚Obwohl ich also, törichter Mensch, ein solches Wunder an übermenschlicher Geisteskraft vollbringe, sagst du zu mir: „Der Erhabene vollbringt für mich kein Wunder an übermenschlicher Geisteskraft.“ Sieh nur, törichter Mensch, wie weit dein Vergehen reicht!‘ Obwohl ich so zu Sunakkhatta sprach, wandte er sich von dieser Lehre und Disziplin ab, wie einer, der für die Apāya-Welt und die Hölle bestimmt ist.“

අචෙලපාථිකපුත්තවත්ථු

Die Geschichte vom nackten Asketen Pāthikaputta

15. ‘‘එකමිදාහං, භග්ගව, සමයං තත්ථෙව වෙසාලියං විහරාමි මහාවනෙ කූටාගාරසාලායං. තෙන ඛො පන සමයෙන අචෙලො පාථිකපුත්තො වෙසාලියං පටිවසති ලාභග්ගප්පත්තො චෙව යසග්ගප්පත්තො ච වජ්ජිගාමෙ. සො වෙසාලියං පරිසති එවං වාචං භාසති – ‘සමණොපි ගොතමො ඤාණවාදො, අහම්පි ඤාණවාදො. ඤාණවාදො ඛො පන ඤාණවාදෙන අරහති උත්තරිමනුස්සධම්මා ඉද්ධිපාටිහාරියං දස්සෙතුං. සමණො ගොතමො උපඩ්ඪපථං ආගච්ඡෙය්‍ය, අහම්පි උපඩ්ඪපථං ගච්ඡෙය්‍යං. තෙ තත්ථ උභොපි උත්තරිමනුස්සධම්මා ඉද්ධිපාටිහාරියං කරෙය්‍යාම. එකං චෙ සමණො ගොතමො උත්තරිමනුස්සධම්මා ඉද්ධිපාටිහාරියං කරිස්සති, ද්වාහං කරිස්සාමි. ද්වෙ චෙ සමණො ගොතමො උත්තරිමනුස්සධම්මා ඉද්ධිපාටිහාරියානි කරිස්සති, චත්තාරාහං කරිස්සාමි. චත්තාරි චෙ සමණො ගොතමො උත්තරිමනුස්සධම්මා ඉද්ධිපාටිහාරියානි කරිස්සති, අට්ඨාහං කරිස්සාමි. ඉති යාවතකං යාවතකං සමණො ගොතමො උත්තරිමනුස්සධම්මා ඉද්ධිපාටිහාරියං කරිස්සති, තද්දිගුණං තද්දිගුණාහං කරිස්සාමී’ති.

15. „Einst, Bhaggava, weilte ich eben dort in Vesālī im Großen Wald, in der Halle mit dem Giebelhaus. Zu jener Zeit wohnte der nackte Asket Pāthikaputta in Vesālī und stand in den Dörfern der Vajjier im höchsten Ansehen bezüglich der Gaben und des Ruhmes. In einer Versammlung in Vesālī sprach er diese Worte: ‚Auch der Asket Gotama behauptet, Wissen zu besitzen, und auch ich behaupte, Wissen zu besitzen. Einem, der Wissen behauptet, geziemt es, mit einem anderen, der Wissen behauptet, übermenschliche Zustände durch ein übernatürliches Wunder unter Beweis zu stellen. Der Asket Gotama soll die Hälfte des Weges kommen, und auch ich werde die Hälfte des Weges gehen. Dort wollen wir beide übermenschliche Zustände durch übernatürliche Wunder vorführen. Wenn der Asket Gotama ein übermenschliches Wunder vollbringt, werde ich zwei vollbringen. Wenn der Asket Gotama zwei übermenschliche Wunder vollbringt, werde ich vier vollbringen. Wenn der Asket Gotama vier übermenschliche Wunder vollbringt, werde ich acht vollbringen. In eben jenem Maße, wie der Asket Gotama ein übermenschliches Wunder vollbringt, werde ich es ihm jeweils zweifach gleichtun.‘“

16. ‘‘අථ ඛො, භග්ගව, සුනක්ඛත්තො ලිච්ඡවිපුත්තො යෙනාහං තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා මං අභිවාදෙත්වා එකමන්තං නිසීදි. එකමන්තං නිසින්නො ඛො, භග්ගව, සුනක්ඛත්තො ලිච්ඡවිපුත්තො මං එතදවොච – ‘අචෙලො, භන්තෙ, පාථිකපුත්තො වෙසාලියං පටිවසති ලාභග්ගප්පත්තො චෙව යසග්ගප්පත්තො ච වජ්ජිගාමෙ. සො වෙසාලියං පරිසති එවං වාචං භාසති – සමණොපි ගොතමො [Pg.10] ඤාණවාදො, අහම්පි ඤාණවාදො. ඤාණවාදො ඛො පන ඤාණවාදෙන අරහති උත්තරිමනුස්සධම්මා ඉද්ධිපාටිහාරියං දස්සෙතුං. සමණො ගොතමො උපඩ්ඪපථං ආගච්ඡෙය්‍ය, අහම්පි උපඩ්ඪපථං ගච්ඡෙය්‍යං. තෙ තත්ථ උභොපි උත්තරිමනුස්සධම්මා ඉද්ධිපාටිහාරියං කරෙය්‍යාම. එකං චෙ සමණො ගොතමො උත්තරිමනුස්සධම්මා ඉද්ධිපාටිහාරියං කරිස්සති, ද්වාහං කරිස්සාමි. ද්වෙ චෙ සමණො ගොතමො උත්තරිමනුස්සධම්මා ඉද්ධිපාටිහාරියානි කරිස්සති, චත්තාරාහං කරිස්සාමි. චත්තාරි චෙ සමණො ගොතමො උත්තරිමනුස්සධම්මා ඉද්ධිපාටිහාරියානි කරිස්සති, අට්ඨාහං කරිස්සාමි. ඉති යාවතකං යාවතකං සමණො ගොතමො උත්තරි මනුස්සධම්මා ඉද්ධිපාටිහාරියං කරිස්සති, තද්දිගුණං තද්දිගුණාහං කරිස්සාමී’’ති.

16. „Da begab sich, Bhaggava, Sunakkhatta, der Licchavier-Sohn, dorthin, wo ich war; nachdem er sich genähert und mich ehrfurchtsvoll gegrüßt hatte, setzte er sich zur Seite nieder. Zur Seite sitzend, Bhaggava, sprach Sunakkhatta, der Licchavier-Sohn, zu mir: ‚Herr, der nackte Asket Pāthikaputta wohnt in Vesālī und steht in den Dörfern der Vajjier im höchsten Ansehen bezüglich der Gaben und des Ruhmes. Er führt in einer Versammlung in Vesālī diese Rede: „Auch der Asket Gotama behauptet, Wissen zu besitzen, und auch ich behaupte, Wissen zu besitzen. Einem, der Wissen behauptet, geziemt es, mit einem anderen, der Wissen behauptet, übermenschliche Zustände durch ein übernatürliches Wunder unter Beweis zu stellen. Der Asket Gotama soll die Hälfte des Weges kommen, und auch ich werde die Hälfte des Weges gehen. Dort wollen wir beide übermenschliche Zustände durch übernatürliche Wunder vorführen. Wenn der Asket Gotama ein übermenschliches Wunder vollbringt, werde ich zwei vollbringen. Wenn der Asket Gotama zwei übermenschliche Wunder vollbringt, werde ich vier vollbringen. Wenn der Asket Gotama vier übermenschliche Wunder vollbringt, werde ich acht vollbringen. In eben jenem Maße, wie der Asket Gotama ein übermenschliches Wunder vollbringt, werde ich es ihm jeweils zweifach gleichtun.“‘“

‘‘එවං වුත්තෙ, අහං, භග්ගව, සුනක්ඛත්තං ලිච්ඡවිපුත්තං එතදවොචං – ‘අභබ්බො ඛො, සුනක්ඛත්ත, අචෙලො පාථිකපුත්තො තං වාචං අප්පහාය තං චිත්තං අප්පහාය තං දිට්ඨිං අප්පටිනිස්සජ්ජිත්වා මම සම්මුඛීභාවං ආගන්තුං. සචෙපිස්ස එවමස්ස – අහං තං වාචං අප්පහාය තං චිත්තං අප්පහාය තං දිට්ඨිං අප්පටිනිස්සජ්ජිත්වා සමණස්ස ගොතමස්ස සම්මුඛීභාවං ගච්ඡෙය්‍යන්ති, මුද්ධාපි තස්ස විපතෙය්‍යා’ති.

„Als dies gesagt worden war, Bhaggava, sprach ich zu Sunakkhatta, dem Licchavier-Sohn: ‚Sunakkhatta, der nackte Asket Pāthikaputta ist unfähig, mir gegenüberzutreten, ohne jene Worte aufzugeben, ohne jenen Geisteszustand aufzugeben und ohne jene Ansicht abzulegen. Sollte er bei sich denken: „Ich werde dem Asketen Gotama gegenübertreten, ohne jene Worte aufzugeben, ohne jenen Geisteszustand aufzugeben und ohne jene Ansicht abzulegen“, so würde sein Kopf zerspringen.‘“

17. ‘රක්ඛතෙතං, භන්තෙ, භගවා වාචං, රක්ඛතෙතං සුගතො වාච’න්ති. ‘කිං පන මං ත්වං, සුනක්ඛත්ත, එවං වදෙසි – රක්ඛතෙතං, භන්තෙ, භගවා වාචං, රක්ඛතෙතං සුගතො වාච’න්ති? ‘භගවතා චස්ස, භන්තෙ, එසා වාචා එකංසෙන ඔධාරිතා – අභබ්බො අචෙලො පාථිකපුත්තො තං වාචං අප්පහාය තං චිත්තං අප්පහාය තං දිට්ඨිං අප්පටිනිස්සජ්ජිත්වා මම සම්මුඛීභාවං ආගන්තුං. සචෙපිස්ස එවමස්ස – අහං තං වාචං අප්පහාය තං චිත්තං අප්පහාය තං දිට්ඨිං අප්පටිනිස්සජ්ජිත්වා සමණස්ස ගොතමස්ස සම්මුඛීභාවං ගච්ඡෙය්‍යන්ති, මුද්ධාපි තස්ස විපතෙය්‍යාති. අචෙලො ච, භන්තෙ, පාථිකපුත්තො විරූපරූපෙන භගවතො සම්මුඛීභාවං ආගච්ඡෙය්‍ය, තදස්ස භගවතො මුසා’ති.

17. „‚Bewahren Sie diese Rede, Herr Erhabener, bewahren Sie diese Rede, o Sugata!‘ – ‚Warum aber, Sunakkhatta, sagst du dies zu mir: „Bewahren Sie diese Rede, Herr Erhabener, bewahren Sie diese Rede, o Sugata“?‘ – ‚Herr, vom Erhabenen wurde diese Rede mit Bestimmtheit geäußert: „Der nackte Asket Pāthikaputta ist unfähig, mir gegenüberzutreten, ohne jene Worte aufzugeben, ohne jenen Geisteszustand aufzugeben und ohne jene Ansicht abzulegen. Sollte er bei sich denken: ‚Ich werde dem Asketen Gotama gegenübertreten, ohne jene Worte aufzugeben, ohne jenen Geisteszustand aufzugeben und ohne jene Ansicht abzulegen‘, so würde sein Kopf zerspringen.“ Wenn nun aber, Herr, der nackte Asket Pāthikaputta in einer veränderten Gestalt vor dem Erhabenen erscheinen sollte, dann wäre jene Aussage des Erhabenen falsch.‘“

18. ‘අපි නු, සුනක්ඛත්ත, තථාගතො තං වාචං භාසෙය්‍ය යා සා වාචා ද්වයගාමිනී’ති? ‘කිං පන, භන්තෙ, භගවතා අචෙලො පාථිකපුත්තො චෙතසා [Pg.11] චෙතො පරිච්ච විදිතො – අභබ්බො අචෙලො පාථිකපුත්තො තං වාචං අප්පහාය තං චිත්තං අප්පහාය තං දිට්ඨිං අප්පටිනිස්සජ්ජිත්වා මම සම්මුඛීභාවං ආගන්තුං. සචෙපිස්ස එවමස්ස – අහං තං වාචං අප්පහාය තං චිත්තං අප්පහාය තං දිට්ඨිං අප්පටිනිස්සජ්ජිත්වා සමණස්ස ගොතමස්ස සම්මුඛීභාවං ගච්ඡෙය්‍යන්ති, මුද්ධාපි තස්ස විපතෙය්‍යා’ති?

18. „‚Würde denn, Sunakkhatta, ein Vollendeter jemals eine Rede führen, die zweideutig sein könnte?‘ – ‚Aber Herr, hat der Erhabene den Geist des nackten Asketen Pāthikaputta mit Seinem eigenen Geist ergründet und erkannt: „Der nackte Asket Pāthikaputta ist unfähig, mir gegenüberzutreten, ohne jene Worte aufzugeben, ohne jenen Geisteszustand aufzugeben und ohne jene Ansicht abzulegen. Sollte er bei sich denken: ‚Ich werde dem Asketen Gotama gegenübertreten, ohne jene Worte aufzugeben, ohne jenen Geisteszustand aufzugeben und ohne jene Ansicht abzulegen‘, so würde sein Kopf zerspringen“?‘“

‘උදාහු, දෙවතා භගවතො එතමත්ථං ආරොචෙසුං – අභබ්බො, භන්තෙ, අචෙලො පාථිකපුත්තො තං වාචං අප්පහාය තං චිත්තං අප්පහාය තං දිට්ඨිං අප්පටිනිස්සජ්ජිත්වා භගවතො සම්මුඛීභාවං ආගන්තුං. සචෙපිස්ස එවමස්ස – අහං තං වාචං අප්පහාය තං චිත්තං අප්පහාය තං දිට්ඨිං අප්පටිනිස්සජ්ජිත්වා සමණස්ස ගොතමස්ස සම්මුඛීභාවං ගච්ඡෙය්‍යන්ති, මුද්ධාපි තස්ස විපතෙය්‍යා’ති?

„‚Oder haben Gottheiten dem Erhabenen diesen Sachverhalt mitgeteilt: „Herr, der nackte Asket Pāthikaputta ist unfähig, dem Erhabenen gegenüberzutreten, ohne jene Worte aufzugeben, ohne jenen Geisteszustand aufzugeben und ohne jene Ansicht abzulegen. Sollte er bei sich denken: ‚Ich werde dem Asketen Gotama gegenübertreten, ohne jene Worte aufzugeben, ohne jenen Geisteszustand aufzugeben und ohne jene Ansicht abzulegen‘, so würde sein Kopf zerspringen“?‘, so fragte Sunakkhatta.“

19. ‘චෙතසා චෙතො පරිච්ච විදිතො චෙව මෙ, සුනක්ඛත්ත, අචෙලො පාථිකපුත්තො අභබ්බො අචෙලො පාථිකපුත්තො තං වාචං අප්පහාය තං චිත්තං අප්පහාය තං දිට්ඨිං අප්පටිනිස්සජ්ජිත්වා මම සම්මුඛීභාවං ආගන්තුං. සචෙපිස්ස එවමස්ස – අහං තං වාචං අප්පහාය තං චිත්තං අප්පහාය තං දිට්ඨිං අප්පටිනිස්සජ්ජිත්වා සමණස්ස ගොතමස්ස සම්මුඛීභාවං ගච්ඡෙය්‍යන්ති, මුද්ධාපි තස්ස විපතෙය්‍යා’ති.

19. „Sunakkhatta, indem ich seinen Geist mit meinem Geist ergründete, erkannte ich: Der nackte Pāthikaputta ist unfähig, vor mir zu erscheinen, ohne jene Worte aufzugeben, ohne jenen Geisteszustand aufzugeben und ohne jene falsche Ansicht abzulegen. Sollte er jedoch denken: ‚Ich werde vor den Asketen Gotama treten, ohne jene Worte aufzugeben, ohne jenen Geisteszustand aufzugeben und ohne jene Ansicht abzulegen‘, dann würde sein Kopf zerspringen.“

‘දෙවතාපි මෙ එතමත්ථං ආරොචෙසුං – අභබ්බො, භන්තෙ, අචෙලො පාථිකපුත්තො තං වාචං අප්පහාය තං චිත්තං අප්පහාය තං දිට්ඨිං අප්පටිනිස්සජ්ජිත්වා භගවතො සම්මුඛීභාවං ආගන්තුං. සචෙපිස්ස එවමස්ස – අහං තං වාචං අප්පහාය තං චිත්තං අප්පහාය තං දිට්ඨිං අප්පටිනිස්සජ්ජිත්වා සමණස්ස ගොතමස්ස සම්මුඛීභාවං ගච්ඡෙය්‍යන්ති, මුද්ධාපි තස්ස විපතෙය්‍යා’ති.

„Auch die Gottheiten berichteten mir dies: ‚Herr, der nackte Pāthikaputta ist unfähig, vor dem Erhabenen zu erscheinen, ohne jene Worte aufzugeben, ohne jenen Geisteszustand aufzugeben und ohne jene Ansicht abzulegen. Sollte er jedoch denken: „Ich werde vor den Asketen Gotama treten, ohne jene Worte aufzugeben, ohne jenen Geisteszustand aufzugeben und ohne jene Ansicht abzulegen“, dann würde sein Kopf zerspringen.‘“

‘අජිතොපි නාම ලිච්ඡවීනං සෙනාපති අධුනා කාලඞ්කතො තාවතිංසකායං උපපන්නො. සොපි මං උපසඞ්කමිත්වා එවමාරොචෙසි – අලජ්ජී, භන්තෙ, අචෙලො පාථිකපුත්තො; මුසාවාදී, භන්තෙ, අචෙලො පාථිකපුත්තො. මම්පි, භන්තෙ, අචෙලො පාථිකපුත්තො බ්‍යාකාසි වජ්ජිගාමෙ – අජිතො ලිච්ඡවීනං සෙනාපති මහානිරයං උපපන්නොති. න ඛො පනාහං, භන්තෙ, මහානිරයං උපපන්නො; තාවතිංසකායම්හි උපපන්නො. අලජ්ජී, භන්තෙ, අචෙලො පාථිකපුත්තො; මුසාවාදී, භන්තෙ, අචෙලො පාථිකපුත්තො; අභබ්බො ච, භන්තෙ, අචෙලො පාථිකපුත්තො තං වාචං අප්පහාය තං චිත්තං අප්පහාය තං දිට්ඨිං අප්පටිනිස්සජ්ජිත්වා භගවතො සම්මුඛීභාවං ආගන්තුං. සචෙපිස්ස [Pg.12] එවමස්ස – අහං තං වාචං අප්පහාය තං චිත්තං අප්පහාය තං දිට්ඨිං අප්පටිනිස්සජ්ජිත්වා සමණස්ස ගොතමස්ස සම්මුඛීභාවං ගච්ඡෙය්‍යන්ති, මුද්ධාපි තස්ස විපතෙය්‍යා’ති.

„Auch Ajita, der Feldherr der Licchavier, ist vor kurzem verstorben und im Bereich der Dreiunddreißig Götter wiedergeboren worden. Auch er kam zu mir und berichtete dies: ‚Herr, der nackte Pāthikaputta ist schamlos; Herr, der nackte Pāthikaputta ist ein Lügner. Herr, der nackte Pāthikaputta machte über mich in dem Dorf der Vajjier die Vorhersage: „Ajita, der Feldherr der Licchavier, ist in der großen Hölle wiedergeboren worden.“ Doch, Herr, ich bin nicht in der großen Hölle wiedergeboren; ich bin im Bereich der Dreiunddreißig Götter wiedergeboren. Herr, der nackte Pāthikaputta ist schamlos; Herr, der nackte Pāthikaputta ist ein Lügner. Herr, der nackte Pāthikaputta ist unfähig, vor dem Erhabenen zu erscheinen, ohne jene Worte aufzugeben, ohne jenen Geisteszustand aufzugeben und ohne jene Ansicht abzulegen. Sollte er jedoch denken: „Ich werde vor den Asketen Gotama treten, ohne jene Worte aufzugeben, ohne jenen Geisteszustand aufzugeben und ohne jene Ansicht abzulegen“, dann würde sein Kopf zerspringen.““

‘ඉති ඛො, සුනක්ඛත්ත, චෙතසා චෙතො පරිච්ච විදිතො චෙව මෙ අචෙලො පාථිකපුත්තො අභබ්බො අචෙලො පාථිකපුත්තො තං වාචං අප්පහාය තං චිත්තං අප්පහාය තං දිට්ඨිං අප්පටිනිස්සජ්ජිත්වා මම සම්මුඛීභාවං ආගන්තුං. සචෙපිස්ස එවමස්ස – අහං තං වාචං අප්පහාය තං චිත්තං අප්පහාය තං දිට්ඨිං අප්පටිනිස්සජ්ජිත්වා සමණස්ස ගොතමස්ස සම්මුඛීභාවං ගච්ඡෙය්‍යන්ති, මුද්ධාපි තස්ස විපතෙය්‍යාති. දෙවතාපි මෙ එතමත්ථං ආරොචෙසුං – අභබ්බො, භන්තෙ, අචෙලො පාථිකපුත්තො තං වාචං අප්පහාය තං චිත්තං අප්පහාය තං දිට්ඨිං අප්පටිනිස්සජ්ජිත්වා භගවතො සම්මුඛීභාවං ආගන්තුං. සචෙපිස්ස එවමස්ස – අහං තං වාචං අප්පහාය තං චිත්තං අප්පහාය තං දිට්ඨිං අප්පටිනිස්සජ්ජිත්වා සමණස්ස ගොතමස්ස සම්මුඛීභාවං ගච්ඡෙය්‍යන්ති, මුද්ධාපි තස්ස විපතෙය්‍යා’ති.

„So habe ich, Sunakkhatta, indem ich seinen Geist mit meinem Geist ergründete, erkannt: Der nackte Pāthikaputta ist unfähig, vor mir zu erscheinen, ohne jene Worte aufzugeben, ohne jenen Geisteszustand aufzugeben und ohne jene Ansicht abzulegen. Sollte er jedoch denken: ‚Ich werde vor den Asketen Gotama treten, ohne jene Worte aufzugeben, ohne jenen Geisteszustand aufzugeben und ohne jene Ansicht abzulegen‘, dann würde sein Kopf zerspringen. Auch die Gottheiten berichteten mir dies: ‚Herr, der nackte Pāthikaputta ist unfähig, vor dem Erhabenen zu erscheinen, ohne jene Worte aufzugeben, ohne jenen Geisteszustand aufzugeben und ohne jene Ansicht abzulegen. Sollte er jedoch denken: „Ich werde vor den Asketen Gotama treten, ohne jene Worte aufzugeben, ohne jenen Geisteszustand aufzugeben und ohne jene Ansicht abzulegen“, dann würde sein Kopf zerspringen.‘“

‘සො ඛො පනාහං, සුනක්ඛත්ත, වෙසාලියං පිණ්ඩාය චරිත්වා පච්ඡාභත්තං පිණ්ඩපාතප්පටික්කන්තො යෙන අචෙලස්ස පාථිකපුත්තස්ස ආරාමො තෙනුපසඞ්කමිස්සාමි දිවාවිහාරාය. යස්සදානි ත්වං, සුනක්ඛත්ත, ඉච්ඡසි, තස්ස ආරොචෙහී’ති.

„Ich werde nun, Sunakkhatta, nachdem ich in Vesālī um Almosen gegangen bin und nach dem Mahl von der Almosensammlung zurückgekehrt bin, zum Park des nackten Pāthikaputta gehen, um dort die Mittagsruhe zu verbringen. Verkünde dies nun, Sunakkhatta, wem immer du willst.“

ඉද්ධිපාටිහාරියකථා

Erzählung über das Wunderwerk der Geisteskräfte

20. ‘‘අථ ඛ්වාහං, භග්ගව, පුබ්බණ්හසමයං නිවාසෙත්වා පත්තචීවරමාදාය වෙසාලිං පිණ්ඩාය පාවිසිං. වෙසාලියං පිණ්ඩාය චරිත්වා පච්ඡාභත්තං පිණ්ඩපාතප්පටික්කන්තො යෙන අචෙලස්ස පාථිකපුත්තස්ස ආරාමො තෙනුපසඞ්කමිං දිවාවිහාරාය. අථ ඛො, භග්ගව, සුනක්ඛත්තො ලිච්ඡවිපුත්තො තරමානරූපො වෙසාලිං පවිසිත්වා යෙන අභිඤ්ඤාතා අභිඤ්ඤාතා ලිච්ඡවී තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා අභිඤ්ඤාතෙ අභිඤ්ඤාතෙ ලිච්ඡවී එතදවොච – ‘එසාවුසො, භගවා වෙසාලියං පිණ්ඩාය චරිත්වා පච්ඡාභත්තං පිණ්ඩපාතප්පටික්කන්තො යෙන අචෙලස්ස පාථිකපුත්තස්ස ආරාමො තෙනුපසඞ්කමි දිවාවිහාරාය. අභික්කමථායස්මන්තො අභික්කමථායස්මන්තො, සාධුරූපානං සමණානං උත්තරිමනුස්සධම්මා ඉද්ධිපාටිහාරියං භවිස්සතී’ති[Pg.13]. අථ ඛො, භග්ගව, අභිඤ්ඤාතානං අභිඤ්ඤාතානං ලිච්ඡවීනං එතදහොසි – ‘සාධුරූපානං කිර, භො, සමණානං උත්තරිමනුස්සධම්මා ඉද්ධිපාටිහාරියං භවිස්සති; හන්ද වත, භො, ගච්ඡාමා’ති. යෙන ච අභිඤ්ඤාතා අභිඤ්ඤාතා බ්‍රාහ්මණමහාසාලා ගහපතිනෙචයිකා නානාතිත්ථියා සමණබ්‍රාහ්මණා තෙනුපසඞ්කමි. උපසඞ්කමිත්වා අභිඤ්ඤාතෙ අභිඤ්ඤාතෙ නානාතිත්ථියෙ සමණබ්‍රාහ්මණෙ එතදවොච – ‘එසාවුසො, භගවා වෙසාලියං පිණ්ඩාය චරිත්වා පච්ඡාභත්තං පිණ්ඩපාතප්පටික්කන්තො යෙන අචෙලස්ස පාථිකපුත්තස්ස ආරාමො තෙනුපසඞ්කමි දිවාවිහාරාය. අභික්කමථායස්මන්තො අභික්කමථායස්මන්තො, සාධුරූපානං සමණානං උත්තරිමනුස්සධම්මා ඉද්ධිපාටිහාරියං භවිස්සතී’ති. අථ ඛො, භග්ගව, අභිඤ්ඤාතානං අභිඤ්ඤාතානං නානාතිත්ථියානං සමණබ්‍රාහ්මණානං එතදහොසි – ‘සාධුරූපානං කිර, භො, සමණානං උත්තරිමනුස්සධම්මා ඉද්ධිපාටිහාරියං භවිස්සති; හන්ද වත, භො, ගච්ඡාමා’ති.

20. „Daraufhin, Bhaggava, kleidete ich mich am Morgen an, nahm Schale und Obergewand und ging nach Vesālī um Almosen. Nachdem ich in Vesālī um Almosen gegangen war und nach dem Mahl von der Almosensammlung zurückgekehrt war, begab ich mich zum Park des nackten Pāthikaputta für die Mittagsruhe. Daraufhin, Bhaggava, begab sich Sunakkhatta, der Licchavier-Sohn, in eiliger Hast nach Vesālī zu den namhaften Licchaviern. Er sagte zu den namhaften Licchaviern: ‚Ihr Herrn, der Erhabene ist nach seinem Almosenrundgang in Vesālī und der Rückkehr vom Mahl zum Park des nackten Pāthikaputta gegangen, um die Mittagsruhe zu halten. Geht hin, ihr Ehrwürdigen, geht hin! Es wird ein Wunder der Geisteskräfte geben, das über die menschlichen Fähigkeiten hinausgeht, vollbracht von den vortrefflichen Asketen.‘ Daraufhin, Bhaggava, dachten die namhaften Licchavier: ‚Es soll wohl ein Wunder der Geisteskräfte geben, das über die menschlichen Fähigkeiten hinausgeht, vollbracht von den vortrefflichen Asketen; wohlan, ihr Herrn, gehen wir dorthin!‘ Dann begab er sich dorthin, wo namhafte wohlhabende Brahmanen, reiche Hausväter sowie Asketen und Brahmanen verschiedener Sekten waren. Er sagte zu den namhaften Asketen und Brahmanen der verschiedenen Sekten: ‚Ihr Herrn, der Erhabene ist nach seinem Almosenrundgang in Vesālī und der Rückkehr vom Mahl zum Park des nackten Pāthikaputta gegangen, um die Mittagsruhe zu halten. Geht hin, ihr Ehrwürdigen, geht hin! Es wird ein Wunder der Geisteskräfte geben, das über die menschlichen Fähigkeiten hinausgeht, vollbracht von den vortrefflichen Asketen.‘ Daraufhin, Bhaggava, dachten die namhaften Asketen und Brahmanen der verschiedenen Sekten: ‚Es soll wohl ein Wunder der Geisteskräfte geben, das über die menschlichen Fähigkeiten hinausgeht, vollbracht von den vortrefflichen Asketen; wohlan, ihr Herrn, gehen wir dorthin!‘“

‘‘අථ ඛො, භග්ගව, අභිඤ්ඤාතා අභිඤ්ඤාතා ලිච්ඡවී, අභිඤ්ඤාතා අභිඤ්ඤාතා ච බ්‍රාහ්මණමහාසාලා ගහපතිනෙචයිකා නානාතිත්ථියා සමණබ්‍රාහ්මණා යෙන අචෙලස්ස පාථිකපුත්තස්ස ආරාමො තෙනුපසඞ්කමිංසු. සා එසා, භග්ගව, පරිසා මහා හොති අනෙකසතා අනෙකසහස්සා.

"Da nun, Bhaggava, begaben sich sehr berühmte Licchavis, sehr berühmte vornehme Brahmanen, wohlhabende Hausväter sowie verschiedene Asketen und Brahmanen dorthin, wo der Park des nackten Asketen Pāthikaputta war. Diese Versammlung, Bhaggava, war groß, bestehend aus vielen Hunderten und vielen Tausenden."

21. ‘‘අස්සොසි ඛො, භග්ගව, අචෙලො පාථිකපුත්තො – ‘අභික්කන්තා කිර අභිඤ්ඤාතා අභිඤ්ඤාතා ලිච්ඡවී, අභික්කන්තා අභිඤ්ඤාතා අභිඤ්ඤාතා ච බ්‍රාහ්මණමහාසාලා ගහපතිනෙචයිකා නානාතිත්ථියා සමණබ්‍රාහ්මණා. සමණොපි ගොතමො මය්හං ආරාමෙ දිවාවිහාරං නිසින්නො’ති. සුත්වානස්ස භයං ඡම්භිතත්තං ලොමහංසො උදපාදි. අථ ඛො, භග්ගව, අචෙලො පාථිකපුත්තො භීතො සංවිග්ගො ලොමහට්ඨජාතො යෙන තින්දුකඛාණුපරිබ්බාජකාරාමො තෙනුපසඞ්කමි.

21. "Der nackte Asket Pāthikaputta hörte, Bhaggava: 'Es sind, wie man sagt, sehr berühmte Licchavis gekommen, sowie sehr berühmte vornehme Brahmanen, wohlhabende Hausväter und verschiedene Asketen und Brahmanen. Auch der Asket Gotama sitzt in meinem Park zur Mittagsruhe.' Als er dies hörte, stiegen in ihm Furcht, Zittern und Gänsehaut auf. Da nun, Bhaggava, begab sich der nackte Asket Pāthikaputta, verängstigt, erschüttert und mit gesträubten Haaren, dorthin, wo der Tindukakhāṇu-Park der Wanderasketen war."

‘‘අස්සොසි ඛො, භග්ගව, සා පරිසා – ‘අචෙලො කිර පාථිකපුත්තො භීතො සංවිග්ගො ලොමහට්ඨජාතො යෙන තින්දුකඛාණුපරිබ්බාජකාරාමො [Pg.14] තෙනුපසඞ්කන්තො’ති. අථ ඛො, භග්ගව, සා පරිසා අඤ්ඤතරං පුරිසං ආමන්තෙසි –

"Die Versammlung hörte, Bhaggava: 'Der nackte Asket Pāthikaputta ist offenbar verängstigt, erschüttert und mit gesträubten Haaren zum Tindukakhāṇu-Park der Wanderasketen geflohen.' Da nun, Bhaggava, rief jene Versammlung einen gewissen Mann herbei:"

‘එහි ත්වං, භො පුරිස, යෙන තින්දුකඛාණුපරිබ්බාජකාරාමො, යෙන අචෙලො පාථිකපුත්තො තෙනුපසඞ්කම. උපසඞ්කමිත්වා අචෙලං පාථිකපුත්තං එවං වදෙහි – අභික්කමාවුසො, පාථිකපුත්ත, අභික්කන්තා අභිඤ්ඤාතා අභිඤ්ඤාතා ලිච්ඡවී, අභික්කන්තා අභිඤ්ඤාතා අභිඤ්ඤාතා ච බ්‍රාහ්මණමහාසාලා ගහපතිනෙචයිකා නානාතිත්ථියා සමණබ්‍රාහ්මණා, සමණොපි ගොතමො ආයස්මතො ආරාමෙ දිවාවිහාරං නිසින්නො; භාසිතා ඛො පන තෙ එසා, ආවුසො පාථිකපුත්ත, වෙසාලියං පරිසති වාචා සමණොපි ගොතමො ඤාණවාදො, අහම්පි ඤාණවාදො. ඤාණවාදො ඛො පන ඤාණවාදෙන අරහති උත්තරිමනුස්සධම්මා ඉද්ධිපාටිහාරියං දස්සෙතුං. සමණො ගොතමො උපඩ්ඪපථං ආගච්ඡෙය්‍ය අහම්පි උපඩ්ඪපථං ගච්ඡෙය්‍යං. තෙ තත්ථ උභොපි උත්තරිමනුස්සධම්මා ඉද්ධිපාටිහාරියං කරෙය්‍යාම. එකං චෙ සමණො ගොතමො උත්තරිමනුස්සධම්මා ඉද්ධිපාටිහාරියං කරිස්සති, ද්වාහං කරිස්සාමි. ද්වෙ චෙ සමණො ගොතමො උත්තරිමනුස්සධම්මා ඉද්ධිපාටිහාරියානි කරිස්සති, චත්තාරාහං කරිස්සාමි. චත්තාරි චෙ සමණො ගොතමො උත්තරිමනුස්සධම්මා ඉද්ධිපාටිහාරියානි කරිස්සති, අට්ඨාහං කරිස්සාමි. ඉති යාවතකං යාවතකං සමණො ගොතමො උත්තරිමනුස්සධම්මා ඉද්ධිපාටිහාරියං කරිස්සති, තද්දිගුණං තද්දිගුණාහං කරිස්සාමී’ති අභික්කමස්සෙව ඛො; ආවුසො පාථිකපුත්ත, උපඩ්ඪපථං. සබ්බපඨමංයෙව ආගන්ත්වා සමණො ගොතමො ආයස්මතො ආරාමෙ දිවාවිහාරං නිසින්නො’ති.

"'Komm, guter Mann, begib dich zum Tindukakhāṇu-Park der Wanderasketen, dorthin, wo der nackte Asket Pāthikaputta ist. Wenn du dort angekommen bist, sprich zum nackten Asketen Pāthikaputta so: »Komm hervor, Freund Pāthikaputta! Sehr berühmte Licchavis sind gekommen, ebenso sehr berühmte vornehme Brahmanen, wohlhabende Hausväter sowie verschiedene Asketen und Brahmanen. Auch der Asket Gotama sitzt in deinem Park zur Mittagsruhe. Doch du, Freund Pāthikaputta, hast doch in der Versammlung in Vesālī diese Worte gesprochen: 'Auch der Asket Gotama behauptet, Wissen zu besitzen, und auch ich behaupte, Wissen zu besitzen. Wer behauptet, Wissen zu besitzen, sollte dem anderen, der ebenfalls Wissen zu besitzen behauptet, übermenschliche Wunderkräfte vorführen. Wenn der Asket Gotama auf halbem Weg entgegenkommt, werde auch ich auf halbem Weg entgegengehen. Dort wollen wir beide übermenschliche Wunderkräfte vorführen. Wenn der Asket Gotama ein übermenschliches Wunder vollbringt, werde ich zwei vollbringen. Wenn der Asket Gotama zwei übermenschliche Wunder vollbringt, werde ich vier vollbringen. Wenn der Asket Gotama vier übermenschliche Wunder vollbringt, werde ich acht vollbringen. Wie viele übermenschliche Wunder der Asket Gotama auch vollbringen mag, ich werde jeweils das Doppelte davon vollbringen.' Komm also hervor, Freund Pāthikaputta, bis auf halbem Wege! Der Asket Gotama ist bereits als Erster angekommen und sitzt nun in deinem Park zur Mittagsruhe.«'he.«'"

22. ‘‘එවං, භොති ඛො, භග්ගව, සො පුරිසො තස්සා පරිසාය පටිස්සුත්වා යෙන තින්දුකඛාණුපරිබ්බාජකාරාමො, යෙන අචෙලො පාථිකපුත්තො තෙනුපසඞ්කමි. උපසඞ්කමිත්වා අචෙලං පාථිකපුත්තං එතදවොච – ‘අභික්කමාවුසො පාථිකපුත්ත, අභික්කන්තා අභිඤ්ඤාතා අභිඤ්ඤාතා ලිච්ඡවී, අභික්කන්තා අභිඤ්ඤාතා අභිඤ්ඤාතා ච බ්‍රාහ්මණමහාසාලා ගහපතිනෙචයිකා නානාතිත්ථියා සමණබ්‍රාහ්මණා. සමණොපි ගොතමො ආයස්මතො ආරාමෙ දිවාවිහාරං නිසින්නො. භාසිතා [Pg.15] ඛො පන තෙ එසා, ආවුසො පාථිකපුත්ත, වෙසාලියං පරිසති වාචා – සමණොපි ගොතමො ඤාණවාදො; අහම්පි ඤාණවාදො. ඤාණවාදො ඛො පන ඤාණවාදෙන අරහති උත්තරිමනුස්සධම්මා ඉද්ධිපාටිහාරියං දස්සෙතුං…පෙ… තද්දිගුණං තද්දිගුණාහං කරිස්සාමීති. අභික්කමස්සෙව ඛො, ආවුසො පාථිකපුත්ත, උපඩ්ඪපථං. සබ්බපඨමංයෙව ආගන්ත්වා සමණො ගොතමො ආයස්මතො ආරාමෙ දිවාවිහාරං නිසින්නො’ති.

22. "»Gewiss, meine Herrschaften«, antwortete jener Mann der Versammlung, Bhaggava, und begab sich zum Tindukakhāṇu-Park der Wanderasketen, dorthin, wo der nackte Asket Pāthikaputta war. Dort angekommen, sagte er zum nackten Asketen Pāthikaputta: »Komm hervor, Freund Pāthikaputta! Sehr berühmte Licchavis sind gekommen, ebenso sehr berühmte vornehme Brahmanen, wohlhabende Hausväter sowie verschiedene Asketen und Brahmanen. Auch der Asket Gotama sitzt in deinem Park zur Mittagsruhe. Doch du, Freund Pāthikaputta, hast doch in der Versammlung in Vesālī diese Worte gesprochen: 'Auch der Asket Gotama behauptet, Wissen zu besitzen, und auch ich behaupte, Wissen zu besitzen. Wer behauptet, Wissen zu besitzen, sollte dem anderen, der ebenfalls Wissen zu besitzen behauptet, übermenschliche Wunderkräfte vorführen ... ich werde jeweils das Doppelte davon vollbringen.' Komm also hervor, Freund Pāthikaputta, bis auf halbem Wege! Der Asket Gotama ist bereits als Erster angekommen und sitzt nun in deinem Park zur Mittagsruhe.«"

‘‘එවං වුත්තෙ, භග්ගව, අචෙලො පාථිකපුත්තො ‘ආයාමි ආවුසො, ආයාමි ආවුසො’ති වත්වා තත්ථෙව සංසප්පති, න සක්කොති ආසනාපි වුට්ඨාතුං. අථ ඛො සො, භග්ගව, පුරිසො අචෙලං පාථිකපුත්තං එතදවොච – ‘කිං සු නාම තෙ, ආවුසො පාථිකපුත්ත, පාවළා සු නාම තෙ පීඨකස්මිං අල්ලීනා, පීඨකං සු නාම තෙ පාවළාසු අල්ලීනං? ආයාමි ආවුසො, ආයාමි ආවුසොති වත්වා තත්ථෙව සංසප්පසි, න සක්කොසි ආසනාපි වුට්ඨාතු’න්ති. එවම්පි ඛො, භග්ගව, වුච්චමානො අචෙලො පාථිකපුත්තො ‘ආයාමි ආවුසො, ආයාමි ආවුසො’ති වත්වා තත්ථෙව සංසප්පති, න සක්කොති ආසනාපි වුට්ඨාතුං.

"Als dies so gesagt worden war, Bhaggava, sagte der nackte Asket Pāthikaputta: »Ich komme, Freund, ich komme, Freund!«, doch er wand sich nur an derselben Stelle und vermochte nicht einmal, von seinem Sitz aufzustehen. Da sagte jener Mann zum nackten Asketen Pāthikaputta: »Wie ist das nur, Freund Pāthikaputta? Kleben deine Hinterbacken am Schemel fest oder klebt der Schemel an deinen Hinterbacken? Du sagst: 'Ich komme, Freund, ich komme, Freund!', doch du windest dich nur an derselben Stelle und vermagst nicht einmal, von deinem Sitz aufzustehen.« Doch obwohl er so angesprochen wurde, Bhaggava, sagte der nackte Asket Pāthikaputta wieder: »Ich komme, Freund, ich komme, Freund!«, wand sich aber nur an derselben Stelle und vermochte nicht einmal, von seinem Sitz aufzustehen."

23. ‘‘යදා ඛො සො, භග්ගව, පුරිසො අඤ්ඤාසි – ‘පරාභූතරූපො අයං අචෙලො පාථිකපුත්තො. ආයාමි ආවුසො, ආයාමි ආවුසොති වත්වා තත්ථෙව සංසප්පති, න සක්කොති ආසනාපි වුට්ඨාතු’න්ති. අථ තං පරිසං ආගන්ත්වා එවමාරොචෙසි – ‘පරාභූතරූපො, භො, අචෙලො පාථිකපුත්තො. ආයාමි ආවුසො, ආයාමි ආවුසොති වත්වා තත්ථෙව සංසප්පති, න සක්කොති ආසනාපි වුට්ඨාතු’න්ති. එවං වුත්තෙ, අහං, භග්ගව, තං පරිසං එතදවොචං – ‘අභබ්බො ඛො, ආවුසො, අචෙලො පාථිකපුත්තො තං වාචං අප්පහාය තං චිත්තං අප්පහාය තං දිට්ඨිං අප්පටිනිස්සජ්ජිත්වා මම සම්මුඛීභාවං ආගන්තුං. සචෙපිස්ස එවමස්ස – ‘අහං තං වාචං අප්පහාය තං චිත්තං අප්පහාය තං දිට්ඨිං අප්පටිනිස්සජ්ජිත්වා සමණස්ස ගොතමස්ස සම්මුඛීභාවං ගච්ඡෙය්‍ය’න්ති, මුද්ධාපි තස්ස විපතෙය්‍යාති.

23. "Als jener Mann, Bhaggava, erkannte: 'Dieser nackte Pāthikaputta ist sichtlich am Ende; er sagt zwar: „Ich komme, Freund, ich komme, Freund“, doch er windet sich nur an Ort und Stelle und kann nicht einmal von seinem Platz aufstehen', da kehrte er zu jener Versammlung zurück und berichtete: 'Ihr Herren, der nackte Pāthikaputta ist sichtlich am Ende; er sagt zwar: „Ich komme, Freund, ich komme, Freund“, doch er windet sich nur an Ort und Stelle und kann nicht einmal von seinem Platz aufstehen.' Als dies gesagt worden war, Bhaggava, sagte ich zu jener Versammlung: 'Es ist dem nackten Pāthikaputta unmöglich, in meine Gegenwart zu treten, ohne jene Rede aufzugeben, ohne jenen Geisteszustand aufzugeben, ohne jene Ansicht abzulegen. Sollte er dennoch denken: „Ich werde in die Gegenwart des Asketen Gotama gehen, ohne jene Rede aufzugeben, ohne jenen Geisteszustand aufzugeben, ohne jene Ansicht abzulegen“, so würde ihm der Kopf zerspringen.'"

පඨමභාණවාරො නිට්ඨිතො.

"Der erste Teil der Lesung ist beendet."

24. ‘‘අථ [Pg.16] ඛො, භග්ගව, අඤ්ඤතරො ලිච්ඡවිමහාමත්තො උට්ඨායාසනා තං පරිසං එතදවොච – ‘තෙන හි, භො, මුහුත්තං තාව ආගමෙථ, යාවාහං ගච්ඡාමි. අප්පෙව නාම අහම්පි සක්කුණෙය්‍යං අචෙලං පාථිකපුත්තං ඉමං පරිසං ආනෙතු’න්ති.

24. "Daraufhin, Bhaggava, erhob sich ein gewisser hoher Licchavi-Beamter von seinem Sitz und sagte zu jener Versammlung: 'Nun denn, ihr Herren, wartet noch einen Augenblick, während ich hingehe. Vielleicht gelingt es mir ja, den nackten Pāthikaputta zu dieser Versammlung zu bringen.'"

‘‘අථ ඛො සො, භග්ගව, ලිච්ඡවිමහාමත්තො යෙන තින්දුකඛාණුපරිබ්බාජකාරාමො, යෙන අචෙලො පාථිකපුත්තො තෙනුපසඞ්කමි. උපසඞ්කමිත්වා අචෙලං පාථිකපුත්තං එතදවොච – ‘අභික්කමාවුසො පාථිකපුත්ත, අභික්කන්තං තෙ සෙය්‍යො, අභික්කන්තා අභිඤ්ඤාතා අභිඤ්ඤාතා ලිච්ඡවී, අභික්කන්තා අභිඤ්ඤාතා අභිඤ්ඤාතා ච බ්‍රාහ්මණමහාසාලා ගහපතිනෙචයිකා නානාතිත්ථියා සමණබ්‍රාහ්මණා. සමණොපි ගොතමො ආයස්මතො ආරාමෙ දිවාවිහාරං නිසින්නො. භාසිතා ඛො පන තෙ එසා, ආවුසො පාථිකපුත්ත, වෙසාලියං පරිසති වාචා – සමණොපි ගොතමො ඤාණවාදො…පෙ… තද්දිගුණං තද්දිගුණාහං කරිස්සාමීති. අභික්කමස්සෙව ඛො, ආවුසො පාථිකපුත්ත, උපඩ්ඪපථං. සබ්බපඨමංයෙව ආගන්ත්වා සමණො ගොතමො ආයස්මතො ආරාමෙ දිවාවිහාරං නිසින්නො. භාසිතා ඛො පනෙසා, ආවුසො පාථිකපුත්ත, සමණෙන ගොතමෙන පරිසති වාචා – අභබ්බො ඛො අචෙලො පාථිකපුත්තො තං වාචං අප්පහාය තං චිත්තං අප්පහාය තං දිට්ඨිං අප්පටිනිස්සජ්ජිත්වා මම සම්මුඛීභාවං ආගන්තුං. සචෙපිස්ස එවමස්ස – අහං තං වාචං අප්පහාය තං චිත්තං අප්පහාය තං දිට්ඨිං අප්පටිනිස්සජ්ජිත්වා සමණස්ස ගොතමස්ස සම්මුඛීභාවං ගච්ඡෙය්‍යන්ති, මුද්ධාපි තස්ස විපතෙය්‍යාති. අභික්කමාවුසො පාථිකපුත්ත, අභික්කමනෙනෙව තෙ ජයං කරිස්සාම, සමණස්ස ගොතමස්ස පරාජය’න්ති.

"Daraufhin, Bhaggava, begab sich jener hohe Licchavi-Beamter dorthin, wo sich der Park des Wanderers Tiṇḍukakhāṇu befand und wo der nackte Pāthikaputta war. Nachdem er dorthin gegangen war, sprach er zu dem nackten Pāthikaputta: 'Komm, Freund Pāthikaputta! Es ist besser für dich, wenn du kommst. Namhafte und angesehene Licchavis sind gekommen; namhafte und angesehene vornehme Brahmanen, Hausväter, reiche Leute und Asketen und Brahmanen verschiedenster Schulen sind gekommen. Auch der Asket Gotama sitzt in deinem eigenen Park zur Mittagsruhe. Du hast doch, Freund Pāthikaputta, in der Versammlung von Vesālī diese Worte gesprochen: „Auch der Asket Gotama behauptet, Wissen zu besitzen... ich werde das Doppelte an übermenschlichen Kräften zeigen als er.“ Komm doch, Freund Pāthikaputta, wenigstens die Hälfte des Weges! Der Asket Gotama ist bereits als Erster gekommen und sitzt in deinem Park zur Mittagsruhe. Doch der Asket Gotama hat in der Versammlung dieses Wort gesprochen: „Es ist dem nackten Pāthikaputta unmöglich, in meine Gegenwart zu treten, ohne jene Rede aufzugeben, ohne jenen Geisteszustand aufzugeben, ohne jene Ansicht abzulegen. Sollte er dennoch denken: „Ich werde in die Gegenwart des Asketen Gotama gehen, ohne jene Rede aufzugeben, ohne jenen Geisteszustand aufzugeben, ohne jene Ansicht abzulegen“, so würde ihm der Kopf zerspringen.“ Komm, Freund Pāthikaputta! Durch dein bloßes Erscheinen wollen wir dir zum Sieg und dem Asketen Gotama zur Niederlage verhelfen!'"

‘‘එවං වුත්තෙ, භග්ගව, අචෙලො පාථිකපුත්තො ‘ආයාමි ආවුසො, ආයාමි ආවුසො’ති වත්වා තත්ථෙව සංසප්පති, න සක්කොති ආසනාපි වුට්ඨාතුං. අථ ඛො සො, භග්ගව, ලිච්ඡවිමහාමත්තො අචෙලං පාථිකපුත්තං එතදවොච – ‘කිං සු නාම තෙ, ආවුසො පාථිකපුත්ත, පාවළා සු නාම තෙ පීඨකස්මිං අල්ලීනා, පීඨකං සු නාම තෙ පාවළාසු අල්ලීනං[Pg.17]? ආයාමි ආවුසො, ආයාමි ආවුසොති වත්වා තත්ථෙව සංසප්පසි, න සක්කොසි ආසනාපි වුට්ඨාතු’න්ති. එවම්පි ඛො, භග්ගව, වුච්චමානො අචෙලො පාථිකපුත්තො ‘ආයාමි ආවුසො, ආයාමි ආවුසො’ති වත්වා තත්ථෙව සංසප්පති, න සක්කොති ආසනාපි වුට්ඨාතුං.

"Als dies gesagt wurde, Bhaggava, sagte der nackte Pāthikaputta: 'Ich komme, Freund, ich komme, Freund', doch er wand sich nur an Ort und Stelle und konnte nicht einmal von seinem Platz aufstehen. Daraufhin, Bhaggava, sagte jener hohe Licchavi-Beamter zu dem nackten Pāthikaputta: 'Wie ist das nur, Freund Pāthikaputta? Sind deine Hinterbacken am Sitz festgewachsen oder ist der Sitz an deinen Hinterbacken festgewachsen? Du sagst zwar: „Ich komme, Freund, ich komme, Freund“, doch du windest dich nur an Ort und Stelle und kannst nicht einmal von deinem Platz aufstehen.' Trotz dieser Worte, Bhaggava, sagte der nackte Pāthikaputta nur: 'Ich komme, Freund, ich komme, Freund', wand sich jedoch an Ort und Stelle und konnte nicht einmal von seinem Platz aufstehen."

25. ‘‘යදා ඛො සො, භග්ගව, ලිච්ඡවිමහාමත්තො අඤ්ඤාසි – ‘පරාභූතරූපො අයං අචෙලො පාථිකපුත්තො ආයාමි ආවුසො, ආයාමි ආවුසොති වත්වා තත්ථෙව සංසප්පති, න සක්කොති ආසනාපි වුට්ඨාතු’න්ති. අථ තං පරිසං ආගන්ත්වා එවමාරොචෙසි – ‘පරාභූතරූපො, භො, අචෙලො පාථිකපුත්තො ආයාමි ආවුසො, ආයාමි ආවුසොති වත්වා තත්ථෙව සංසප්පති, න සක්කොති ආසනාපි වුට්ඨාතු’න්ති. එවං වුත්තෙ, අහං, භග්ගව, තං පරිසං එතදවොචං – ‘අභබ්බො ඛො, ආවුසො, අචෙලො පාථිකපුත්තො තං වාචං අප්පහාය තං චිත්තං අප්පහාය තං දිට්ඨිං අප්පටිනිස්සජ්ජිත්වා මම සම්මුඛීභාවං ආගන්තුං. සචෙපිස්ස එවමස්ස – අහං තං වාචං අප්පහාය තං චිත්තං අප්පහාය තං දිට්ඨිං අප්පටිනිස්සජ්ජිත්වා සමණස්ස ගොතමස්ස සම්මුඛීභාවං ගච්ඡෙය්‍යන්ති, මුද්ධාපි තස්ස විපතෙය්‍ය. සචෙ පායස්මන්තානං ලිච්ඡවීනං එවමස්ස – මයං අචෙලං පාථිකපුත්තං වරත්තාහි බන්ධිත්වා ගොයුගෙහි ආවිඤ්ඡෙය්‍යාමාති, තා වරත්තා ඡිජ්ජෙය්‍යුං පාථිකපුත්තො වා. අභබ්බො පන අචෙලො පාථිකපුත්තො තං වාචං අප්පහාය තං චිත්තං අප්පහාය තං දිට්ඨිං අප්පටිනිස්සජ්ජිත්වා මම සම්මුඛීභාවං ආගන්තුං. සචෙපිස්ස එවමස්ස – අහං තං වාචං අප්පහාය තං චිත්තං අප්පහාය තං දිට්ඨිං අප්පටිනිස්සජ්ජිත්වා සමණස්ස ගොතමස්ස සම්මුඛීභාවං ගච්ඡෙය්‍යන්ති, මුද්ධාපි තස්ස විපතෙය්‍යා’ති.

25. "Als jener hohe Licchavi-Beamter, Bhaggava, erkannte: 'Dieser nackte Pāthikaputta ist sichtlich am Ende; er sagt zwar: „Ich komme, Freund, ich komme, Freund“, doch er windet sich nur an Ort und Stelle und kann nicht einmal von seinem Platz aufstehen', da kehrte er zu jener Versammlung zurück und berichtete: 'Ihr Herren, der nackte Pāthikaputta ist sichtlich am Ende; er sagt zwar: „Ich komme, Freund, ich komme, Freund“, doch er windet sich nur an Ort und Stelle und kann nicht einmal von seinem Platz aufstehen.' Als dies gesagt worden war, Bhaggava, sagte ich zu jener Versammlung: 'Es ist dem nackten Pāthikaputta unmöglich, in meine Gegenwart zu treten, ohne jene Rede aufzugeben, ohne jenen Geisteszustand aufzugeben, ohne jene Ansicht abzulegen. Sollte er dennoch denken: „Ich werde in die Gegenwart des Asketen Gotama gehen, ohne jene Rede aufzugeben...“, so würde ihm der Kopf zerspringen. Selbst wenn die ehrwürdigen Licchavis dächten: „Wir wollen den nackten Pāthikaputta mit Lederriemen fesseln und ihn mit Ochsengespannen herbeiziehen“, so würden eher jene Riemen reißen oder der Pāthikaputta würde auseinanderreißen. Es ist dem nackten Pāthikaputta unmöglich, in meine Gegenwart zu treten, ohne jene Rede aufzugeben, ohne jenen Geisteszustand aufzugeben, ohne jene Ansicht abzulegen. Sollte er dennoch denken: „Ich werde in die Gegenwart des Asketen Gotama gehen, ohne jene Rede aufzugeben, ohne jenen Geisteszustand aufzugeben, ohne jene Ansicht abzulegen“, so würde ihm der Kopf zerspringen.'"

26. ‘‘අථ ඛො, භග්ගව, ජාලියො දාරුපත්තිකන්තෙවාසී උට්ඨායාසනා තං පරිසං එතදවොච – ‘තෙන හි, භො, මුහුත්තං තාව ආගමෙථ, යාවාහං ගච්ඡාමි; අප්පෙව නාම අහම්පි සක්කුණෙය්‍යං අචෙලං පාථිකපුත්තං ඉමං පරිසං ආනෙතු’’න්ති.

26. „Daraufhin, Bhaggava, erhob sich Jāliya, der Schüler des Dārupattika, von seinem Platz und sprach zu jener Versammlung: ‚Wohlan, ihr Herren, wartet einen Augenblick, während ich gehe; vielleicht werde ich in der Lage sein, den nackten Pāthikaputta in diese Versammlung zu bringen.‘“

‘‘අථ [Pg.18] ඛො, භග්ගව, ජාලියො දාරුපත්තිකන්තෙවාසී යෙන තින්දුකඛාණුපරිබ්බාජකාරාමො, යෙන අචෙලො පාථිකපුත්තො තෙනුපසඞ්කමි. උපසඞ්කමිත්වා අචෙලං පාථිකපුත්තං එතදවොච – ‘අභික්කමාවුසො පාථිකපුත්ත, අභික්කන්තං තෙ සෙය්‍යො. අභික්කන්තා අභිඤ්ඤාතා අභිඤ්ඤාතා ලිච්ඡවී, අභික්කන්තා අභිඤ්ඤාතා අභිඤ්ඤාතා ච බ්‍රාහ්මණමහාසාලා ගහපතිනෙචයිකා නානාතිත්ථියා සමණබ්‍රාහ්මණා. සමණොපි ගොතමො ආයස්මතො ආරාමෙ දිවාවිහාරං නිසින්නො. භාසිතා ඛො පන තෙ එසා, ආවුසො පාථිකපුත්ත, වෙසාලියං පරිසති වාචා – සමණොපි ගොතමො ඤාණවාදො…පෙ… තද්දිගුණං තද්දිගුණාහං කරිස්සාමීති. අභික්කමස්සෙව, ඛො ආවුසො පාථිකපුත්ත, උපඩ්ඪපථං. සබ්බපඨමංයෙව ආගන්ත්වා සමණො ගොතමො ආයස්මතො ආරාමෙ දිවාවිහාරං නිසින්නො. භාසිතා ඛො පනෙසා, ආවුසො පාථිකපුත්ත, සමණෙන ගොතමෙන පරිසති වාචා – අභබ්බො අචෙලො පාථිකපුත්තො තං වාචං අප්පහාය තං චිත්තං අප්පහාය තං දිට්ඨිං අප්පටිනිස්සජ්ජිත්වා මම සම්මුඛීභාවං ආගන්තුං. සචෙපිස්ස එවමස්ස – අහං තං වාචං අප්පහාය තං චිත්තං අප්පහාය තං දිට්ඨිං අප්පටිනිස්සජ්ජිත්වා සමණස්ස ගොතමස්ස සම්මුඛීභාවං ගච්ඡෙය්‍යන්ති, මුද්ධාපි තස්ස විපතෙය්‍ය. සචෙ පායස්මන්තානං ලිච්ඡවීනං එවමස්ස – මයං අචෙලං පාථිකපුත්තං වරත්තාහි බන්ධිත්වා ගොයුගෙහි ආවිඤ්ඡෙය්‍යාමාති. තා වරත්තා ඡිජ්ජෙය්‍යුං පාථිකපුත්තො වා. අභබ්බො පන අචෙලො පාථිකපුත්තො තං වාචං අප්පහාය තං චිත්තං අප්පහාය තං දිට්ඨිං අප්පටිනිස්සජ්ජිත්වා මම සම්මුඛීභාවං ආගන්තුං. සචෙපිස්ස එවමස්ස – අහං තං වාචං අප්පහාය තං චිත්තං අප්පහාය තං දිට්ඨිං අප්පටිනිස්සජ්ජිත්වා සමණස්ස ගොතමස්ස සම්මුඛීභාවං ආගච්ඡෙය්‍යන්ති, මුද්ධාපි තස්ස විපතෙය්‍යාති. අභික්කමාවුසො පාථිකපුත්ත, අභික්කමනෙනෙව තෙ ජයං කරිස්සාම, සමණස්ස ගොතමස්ස පරාජය’න්ති.

„Daraufhin, Bhaggava, begab sich Jāliya, der Schüler des Dārupattika, zum Park des Wanderbeters Tiṇḍukakhāṇu, dorthin, wo sich der nackte Pāthikaputta aufhielt. Nachdem er dort angekommen war, sprach er zum nackten Pāthikaputta: ‚Komm her, Freund Pāthikaputta, dein Kommen ist besser für dich. Es sind viele angesehene Licchavier gekommen, ebenso hochangesehene Brahmanen-Großbesitzer, Hausväter, Männer von Rang und Asketen und Brahmanen verschiedener Schulen. Auch der Asket Gotama sitzt im Park des Ehrwürdigen zur Mittagsruhe. Diese Rede wurde doch von dir, Freund Pāthikaputta, in der Versammlung von Vesālī gehalten: „Auch der Asket Gotama behauptet, Wissen zu besitzen ... ich werde [Wunder] vollbringen, die doppelt so groß sind wie seine.“ Geh nur bis zur Hälfte des Weges, Freund Pāthikaputta. Der Asket Gotama ist bereits als Erster gekommen und sitzt im Park des Ehrwürdigen zur Mittagsruhe. Doch diese Rede wurde vom Asketen Gotama in der Versammlung gesprochen: „Der nackte Pāthikaputta ist unfähig, mir gegenüberzutreten, ohne jene Rede zurückzunehmen, jenen Geisteszustand aufzugeben und jene Ansicht abzulegen. Sollte er jedoch denken: ‚Ich werde dem Asketen Gotama gegenübertreten, ohne jene Rede zurückzunehmen, jenen Geisteszustand aufzugeben und jene Ansicht abzulegen‘, so würde sein Kopf zerspringen. Und wenn die ehrwürdigen Licchavier dächten: ‚Wir wollen den nackten Pāthikaputta mit Seilen binden und mit Ochsenpaaren herbeiziehen‘, so würden eher die Seile reißen oder der Körper Pāthikaputtas zerreißen. Der nackte Pāthikaputta aber ist unfähig, mir gegenüberzutreten, ohne jene Rede zurückzunehmen, jenen Geisteszustand aufzugeben und jene Ansicht abzulegen. Sollte er jedoch denken: ‚Ich werde dem Asketen Gotama gegenübertreten, ohne jene Rede zurückzunehmen, jenen Geisteszustand aufzugeben und jene Ansicht abzulegen‘, so würde sein Kopf zerspringen.“ Komm her, Freund Pāthikaputta! Allein durch dein Kommen werden wir dich zum Sieger machen und den Asketen Gotama zum Verlierer.‘“

‘‘එවං වුත්තෙ, භග්ගව, අචෙලො පාථිකපුත්තො ‘ආයාමි ආවුසො, ආයාමි ආවුසො’ති වත්වා තත්ථෙව සංසප්පති, න සක්කොති ආසනාපි වුට්ඨාතුං. අථ ඛො, භග්ගව, ජාලියො දාරුපත්තිකන්තෙවාසී අචෙලං පාථිකපුත්තං එතදවොච – ‘කිං සු නාම තෙ, ආවුසො පාථිකපුත්ත, පාවළා සු නාම තෙ පීඨකස්මිං අල්ලීනා, පීඨකං සු නාම තෙ පාවළාසු අල්ලීනං? ආයාමි ආවුසො, ආයාමි ආවුසොති වත්වා තත්ථෙව [Pg.19] සංසප්පසි, න සක්කොසි ආසනාපි වුට්ඨාතු’න්ති. එවම්පි ඛො, භග්ගව, වුච්චමානො අචෙලො පාථිකපුත්තො ‘‘ආයාමි ආවුසො, ආයාමි ආවුසො’’ති වත්වා තත්ථෙව සංසප්පති, න සක්කොති ආසනාපි වුට්ඨාතුන්ති.

„Als dies gesagt worden war, Bhaggava, sagte der nackte Pāthikaputta: ‚Ich komme, Freund; ich komme, Freund‘, doch er wand sich nur an derselben Stelle und konnte nicht einmal von seinem Platz aufstehen. Daraufhin, Bhaggava, sprach Jāliya, der Schüler des Dārupattika, zum nackten Pāthikaputta: ‚Was ist das nur, Freund Pāthikaputta? Sind deine Hinterbacken an der Bank festgewachsen oder ist die Bank an deinen Hinterbacken festgewachsen? Du sagst: „Ich komme, Freund; ich komme, Freund“, doch du windest dich nur an derselben Stelle und kannst nicht einmal von deinem Platz aufstehen.‘ Obwohl er so angesprochen wurde, Bhaggava, sagte der nackte Pāthikaputta: ‚Ich komme, Freund; ich komme, Freund‘, doch er wand sich nur an derselben Stelle und konnte nicht einmal von seinem Platz aufstehen.“

27. ‘‘යදා ඛො, භග්ගව, ජාලියො දාරුපත්තිකන්තෙවාසී අඤ්ඤාසි – ‘පරාභූතරූපො අයං අචෙලො පාථිකපුත්තො ‘ආයාමි ආවුසො, ආයාමි ආවුසොති වත්වා තත්ථෙව සංසප්පති, න සක්කොති ආසනාපි වුට්ඨාතු’න්ති, අථ නං එතදවොච –

27. „Als Jāliya, der Schüler des Dārupattika, erkannte: ‚Dieser nackte Pāthikaputta zeigt das Bild eines Besiegten; er sagt zwar: „Ich komme, Freund; ich komme, Freund“, doch er windet sich nur an derselben Stelle und kann nicht einmal von seinem Platz aufstehen‘, da sprach er zu ihm folgendes:“

‘භූතපුබ්බං, ආවුසො පාථිකපුත්ත, සීහස්ස මිගරඤ්ඤො එතදහොසි – යංනූනාහං අඤ්ඤතරං වනසණ්ඩං නිස්සාය ආසයං කප්පෙය්‍යං. තත්‍රාසයං කප්පෙත්වා සායන්හසමයං ආසයා නික්ඛමෙය්‍යං, ආසයා නික්ඛමිත්වා විජම්භෙය්‍යං, විජම්භිත්වා සමන්තා චතුද්දිසා අනුවිලොකෙය්‍යං, සමන්තා චතුද්දිසා අනුවිලොකෙත්වා තික්ඛත්තුං සීහනාදං නදෙය්‍යං, තික්ඛත්තුං සීහනාදං නදිත්වා ගොචරාය පක්කමෙය්‍යං. සො වරං වරං මිගසංඝෙ වධිත්වා මුදුමංසානි මුදුමංසානි භක්ඛයිත්වා තමෙව ආසයං අජ්ඣුපෙය්‍ය’න්ති.

„‚Vorzeiten, Freund Pāthikaputta, kam dem Löwen, dem König der Tiere, folgender Gedanke: „Wie wäre es, wenn ich mir im Schutze eines Waldstücks ein Lager bereitete? Dort ein Lager bereitend, möchte ich am Abend das Lager verlassen. Nach dem Verlassen des Lagers möchte ich mich recken. Nach dem Recken möchte ich ringsum in die vier Himmelsrichtungen schauen. Nach dem Umschauen in die vier Himmelsrichtungen möchte ich dreimal ein Löwengebrüll ausstoßen. Nach dem Ausstoßen des dreimaligen Löwengebrülls möchte ich mich auf Nahrungssuche begeben. Ich werde das beste Wild aus der Herde schlagen, das zarte Fleisch verzehren und dann zu genau diesem Lager zurückkehren.“‘“

‘අථ ඛො, ආවුසො, සො සීහො මිගරාජා අඤ්ඤතරං වනසණ්ඩං නිස්සාය ආසයං කප්පෙසි. තත්‍රාසයං කප්පෙත්වා සායන්හසමයං ආසයා නික්ඛමි, ආසයා නික්ඛමිත්වා විජම්භි, විජම්භිත්වා සමන්තා චතුද්දිසා අනුවිලොකෙසි, සමන්තා චතුද්දිසා අනුවිලොකෙත්වා තික්ඛත්තුං සීහනාදං නදි, තික්ඛත්තුං සීහනාදං නදිත්වා ගොචරාය පක්කාමි. සො වරං වරං මිගසඞ්ඝෙ වධිත්වා මුදුමංසානි මුදුමංසානි භක්ඛයිත්වා තමෙව ආසයං අජ්ඣුපෙසි.

„‚Daraufhin, Freund, bereitete jener Löwe, der König der Tiere, im Schutze eines Waldstücks sein Lager. Dort sein Lager bereitend, verließ er am Abend das Lager. Nach dem Verlassen des Lagers reckte er sich. Nach dem Recken schaute er ringsum in die vier Himmelsrichtungen. Nach dem Umschauen in die vier Himmelsrichtungen stieß er dreimal ein Löwengebrüll aus. Nach dem Ausstoßen des dreimaligen Löwengebrülls begab er sich auf Nahrungssuche. Er schlug das beste Wild aus der Herde, verzehrte das zarte Fleisch und kehrte dann zu genau diesem Lager zurück.‘“

28. ‘තස්සෙව ඛො, ආවුසො පාථිකපුත්ත, සීහස්ස මිගරඤ්ඤො විඝාසසංවඩ්ඪො ජරසිඞ්ගාලො දිත්තො චෙව බලවා ච. අථ ඛො, ආවුසො, තස්ස ජරසිඞ්ගාලස්ස එතදහොසි – කො චාහං, කො සීහො මිගරාජා. යංනූනාහම්පි අඤ්ඤතරං වනසණ්ඩං නිස්සාය ආසයං කප්පෙය්‍යං. තත්‍රාසයං කප්පෙත්වා සායන්හසමයං ආසයා නික්ඛමෙය්‍යං, ආසයා [Pg.20] නික්ඛමිත්වා විජම්භෙය්‍යං, විජම්භිත්වා සමන්තා චතුද්දිසා අනුවිලොකෙය්‍යං, සමන්තා චතුද්දිසා අනුවිලොකෙත්වා තික්ඛත්තුං සීහනාදං නදෙය්‍යං, තික්ඛත්තුං සීහනාදං නදිත්වා ගොචරාය පක්කමෙය්‍යං. සො වරං වරං මිගසඞ්ඝෙ වධිත්වා මුදුමංසානි මුදුමංසානි භක්ඛයිත්වා තමෙව ආසයං අජ්ඣුපෙය්‍ය’න්ති.

28. „Derselbe alte Schakal, o Freund Pāthikaputta, wurde von den Speiseresten eben jenes Löwen, des Königs der Tiere, großgezogen und wurde fett und kräftig. Da dachte dieser alte Schakal bei sich: ‚Wer bin ich, und wer ist der Löwe, der König der Tiere? Was wäre, wenn auch ich mir in einem Waldstück ein Lager suchte? Dort würde ich mir ein Lager bereiten, zur Abendzeit aus dem Lager hervorkommen, mich strecken, mich nach allen vier Himmelsrichtungen umsehen, dreimal ein Löwengebrüll ausstoßen und dann auf Nahrungssuche gehen. Ich würde die besten Tiere aus den Herden reißen, zartes Fleisch fressen und dann genau in dieses Lager zurückkehren.‘“

‘අථ ඛො සො, ආවුසො, ජරසිඞ්ගාලො අඤ්ඤතරං වනසණ්ඩං නිස්සාය ආසයං කප්පෙසි. තත්‍රාසයං කප්පෙත්වා සායන්හසමයං ආසයා නික්ඛමි, ආසයා නික්ඛමිත්වා විජම්භි, විජම්භිත්වා සමන්තා චතුද්දිසා අනුවිලොකෙසි, සමන්තා චතුද්දිසා අනුවිලොකෙත්වා තික්ඛත්තුං සීහනාදං නදිස්සාමීති සිඞ්ගාලකංයෙව අනදි භෙරණ්ඩකංයෙව අනදි, කෙ ච ඡවෙ සිඞ්ගාලෙ, කෙ පන සීහනාදෙති.

„Daraufhin, o Freund, suchte sich dieser alte Schakal in einem Waldstück ein Lager. Dort bereitete er sich ein Lager, kam zur Abendzeit aus dem Lager hervor, streckte sich, blickte nach allen vier Himmelsrichtungen umher, dachte ‚Ich werde nun dreimal ein Löwengebrüll ausstoßen‘ und jaulte stattdessen wie ein Schakal, gab nur ein klägliches Geheul von sich. Was ist ein erbärmlicher Schakal im Vergleich zum Brüllen eines Löwen?“

‘එවමෙව ඛො ත්වං, ආවුසො පාථිකපුත්ත, සුගතාපදානෙසු ජීවමානො සුගතාතිරිත්තානි භුඤ්ජමානො තථාගතෙ අරහන්තෙ සම්මාසම්බුද්ධෙ ආසාදෙතබ්බං මඤ්ඤසි. කෙ ච ඡවෙ පාථිකපුත්තෙ, කා ච තථාගතානං අරහන්තානං සම්මාසම්බුද්ධානං ආසාදනා’ති.

„Ebenso, o Freund Pāthikaputta, meinst du, der du von den Taten des Sugata lebst und die Überbleibsel des Sugata verzehrst, den Tathāgata, den Arahant, den vollkommen Erwachten, herausfordern zu können. Wer ist schon der erbärmliche Pāthikaputta, und was ist eine Herausforderung gegenüber den Tathāgatas, den Arahants, den vollkommen Erwachten?“

29. ‘‘යතො ඛො, භග්ගව, ජාලියො දාරුපත්තිකන්තෙවාසී ඉමිනා ඔපම්මෙන නෙව අසක්ඛි අචෙලං පාථිකපුත්තං තම්හා ආසනා චාවෙතුං. අථ නං එතදවොච –

29. „Als nun, Bhaggava, Jāliya, der Schüler des Dārupattika, mit diesem Gleichnis nicht in der Lage war, den nackten Pāthikaputta von seinem Platz zu bewegen, sagte er zu ihm Folgendes:“

‘සීහොති අත්තානං සමෙක්ඛියාන,අමඤ්ඤි කොත්ථු මිගරාජාහමස්මි;

තථෙව සො සිඞ්ගාලකං අනදි,කෙ ච ඡවෙ සිඞ්ගාලෙ කෙ පන සීහනාදෙ’ති.

„‚Als er sich selbst betrachtete, dachte er: „Ich bin ein Löwe.“ Der Schakal bildete sich ein: „Ich bin der König der Tiere.“ Doch er jaulte nur wie ein Schakal. Was ist ein erbärmlicher Schakal im Vergleich zum Brüllen eines Löwen?‘“

‘එවමෙව ඛො ත්වං, ආවුසො පාථිකපුත්ත, සුගතාපදානෙසු ජීවමානො සුගතාතිරිත්තානි භුඤ්ජමානො තථාගතෙ අරහන්තෙ සම්මාසම්බුද්ධෙ ආසාදෙතබ්බං මඤ්ඤසි. කෙ ච ඡවෙ පාථිකපුත්තෙ, කා ච තථාගතානං අරහන්තානං සම්මාසම්බුද්ධානං ආසාදනා’ති.

„Ebenso, o Freund Pāthikaputta, meinst du, der du von den Taten des Sugata lebst und die Überbleibsel des Sugata verzehrst, den Tathāgata, den Arahant, den vollkommen Erwachten, herausfordern zu können. Wer ist schon der erbärmliche Pāthikaputta, und was ist eine Herausforderung gegenüber den Tathāgatas, den Arahants, den vollkommen Erwachten?“

30. ‘‘යතො ඛො, භග්ගව, ජාලියො දාරුපත්තිකන්තෙවාසී ඉමිනාපි ඔපම්මෙන නෙව අසක්ඛි අචෙලං පාථිකපුත්තං තම්හා ආසනා චාවෙතුං. අථ නං එතදවොච –

30. „Als nun, Bhaggava, Jāliya, der Schüler des Dārupattika, auch mit diesem Gleichnis nicht in der Lage war, den nackten Pāthikaputta von seinem Platz zu bewegen, sagte er zu ihm Folgendes:“

‘අඤ්ඤං [Pg.21] අනුචඞ්කමනං, අත්තානං විඝාසෙ සමෙක්ඛිය;

යාව අත්තානං න පස්සති, කොත්ථු තාව බ්‍යග්ඝොති මඤ්ඤති.

„‚Wenn er einen anderen umherwandern sieht und sich selbst von Speiseresten gesättigt betrachtet, solange er sich nicht so sieht, wie er wirklich ist, hält sich der Schakal für einen Tiger.‘“

තථෙව සො සිඞ්ගාලකං අනදි;

කෙ ච ඡවෙ සිඞ්ගාලෙ කෙ පන සීහනාදෙ’ති.

„‚Doch er jaulte nur wie ein Schakal. Was ist ein erbärmlicher Schakal im Vergleich zum Brüllen eines Löwen?‘“

‘එවමෙව ඛො ත්වං, ආවුසො පාථිකපුත්ත, සුගතාපදානෙසු ජීවමානො සුගතාතිරිත්තානි භුඤ්ජමානො තථාගතෙ අරහන්තෙ සම්මාසම්බුද්ධෙ ආසාදෙතබ්බං මඤ්ඤසි. කෙ ච ඡවෙ පාථිකපුත්තෙ, කා ච තථාගතානං අරහන්තානං සම්මාසම්බුද්ධානං ආසාදනා’ති.

„Ebenso, o Freund Pāthikaputta, meinst du, der du von den Taten des Sugata lebst und die Überbleibsel des Sugata verzehrst, den Tathāgata, den Arahant, den vollkommen Erwachten, herausfordern zu können. Wer ist schon der erbärmliche Pāthikaputta, und was ist eine Herausforderung gegenüber den Tathāgatas, den Arahants, den vollkommen Erwachten?“

31. ‘‘යතො ඛො, භග්ගව, ජාලියො දාරුපත්තිකන්තෙවාසී ඉමිනාපි ඔපම්මෙන නෙව අසක්ඛි අචෙලං පාථිකපුත්තං තම්හා ආසනා චාවෙතුං. අථ නං එතදවොච –

31. „Als nun, Bhaggava, Jāliya, der Schüler des Dārupattika, auch mit diesem Gleichnis nicht in der Lage war, den nackten Pāthikaputta von seinem Platz zu bewegen, sagte er zu ihm Folgendes:“

‘භුත්වාන භෙකෙ ඛලමූසිකායො,කටසීසු ඛිත්තානි ච කොණපානි ;

මහාවනෙ සුඤ්ඤවනෙ විවඩ්ඪො,අමඤ්ඤි කොත්ථු මිගරාජාහමස්මි.

„‚Nachdem er Frösche und Feldmäuse gefressen hat, sowie Leichen, die auf Friedhöfen weggeworfen wurden, bildete sich der im großen, einsamen Wald aufgewachsene Schakal ein: „Ich bin der König der Tiere.“‘“

තථෙව සො සිඞ්ගාලකං අනදි;

කෙ ච ඡවෙ සිඞ්ගාලෙ කෙ පන සීහනාදෙ’ති.

„‚Doch er jaulte nur wie ein Schakal. Was ist ein erbärmlicher Schakal im Vergleich zum Brüllen eines Löwen?‘, so sprach er.“

‘එවමෙව ඛො ත්වං, ආවුසො පාථිකපුත්ත, සුගතාපදානෙසු ජීවමානො සුගතාතිරිත්තානි භුඤ්ජමානො තථාගතෙ අරහන්තෙ සම්මාසම්බුද්ධෙ ආසාදෙතබ්බං මඤ්ඤසි. කෙ ච ඡවෙ පාථිකපුත්තෙ, කා ච තථාගතානං අරහන්තානං සම්මාසම්බුද්ධානං ආසාදනා’ති.

„Ebenso, o Freund Pāthikaputta, meinst du, der du von den Taten des Sugata lebst und die Überbleibsel des Sugata verzehrst, den Tathāgata, den Arahant, den vollkommen Erwachten, herausfordern zu können. Wer ist schon der erbärmliche Pāthikaputta, und was ist eine Herausforderung gegenüber den Tathāgatas, den Arahants, den vollkommen Erwachten?“

32. ‘‘යතො ඛො, භග්ගව, ජාලියො දාරුපත්තිකන්තෙවාසී ඉමිනාපි ඔපම්මෙන නෙව අසක්ඛි අචෙලං පාථිකපුත්තං තම්හා ආසනා චාවෙතුං. අථ තං පරිසං ආගන්ත්වා එවමාරොචෙසි – ‘පරාභූතරූපො, භො, අචෙලො පාථිකපුත්තො ආයාමි ආවුසො, ආයාමි ආවුසොති වත්වා තත්ථෙව සංසප්පති, න සක්කොති ආසනාපි වුට්ඨාතු’න්ති.

32. „Als nun, Bhaggava, Jāliya, der Schüler des Dārupattika, auch mit diesem Gleichnis nicht in der Lage war, den nackten Pāthikaputta von seinem Platz zu bewegen, kehrte er zur Versammlung zurück und berichtete Folgendes: ‚Ihr Herrn, der nackte Pāthikaputta ist völlig am Ende. Er sagt: „Ich komme, o Freund, ich komme, o Freund“, aber er windet sich nur an Ort und Stelle und kann nicht einmal von seinem Platz aufstehen.‘“

33. ‘‘එවං [Pg.22] වුත්තෙ, අහං, භග්ගව, තං පරිසං එතදවොචං – ‘අභබ්බො ඛො, ආවුසො, අචෙලො පාථිකපුත්තො තං වාචං අප්පහාය තං චිත්තං අප්පහාය තං දිට්ඨිං අප්පටිනිස්සජ්ජිත්වා මම සම්මුඛීභාවං ආගන්තුං. සචෙපිස්ස එවමස්ස – අහං තං වාචං අප්පහාය තං චිත්තං අප්පහාය තං දිට්ඨිං අප්පටිනිස්සජ්ජිත්වා සමණස්ස ගොතමස්ස සම්මුඛීභාවං ගච්ඡෙය්‍යන්ති, මුද්ධාපි තස්ස විපතෙය්‍ය. සචෙපායස්මන්තානං ලිච්ඡවීනං එවමස්ස – මයං අචෙලං පාථිකපුත්තං වරත්තාහි බන්ධිත්වා නාගෙහි ආවිඤ්ඡෙය්‍යාමාති. තා වරත්තා ඡිජ්ජෙය්‍යුං පාථිකපුත්තො වා. අභබ්බො පන අචෙලො පාථිකපුත්තො තං වාචං අප්පහාය තං චිත්තං අප්පහාය තං දිට්ඨිං අප්පටිනිස්සජ්ජිත්වා මම සම්මුඛීභාවං ආගන්තුං. සචෙපිස්ස එවමස්ස – අහං තං වාචං අප්පහාය තං චිත්තං අප්පහාය තං දිට්ඨිං අප්පටිනිස්සජ්ජිත්වා සමණස්ස ගොතමස්ස සම්මුඛීභාවං ගච්ඡෙය්‍යන්ති, මුද්ධාපි තස්ස විපතෙය්‍යා’ති.

33. „Auf diese Worte hin, Bhaggava, sagte ich zu jener Versammlung: ‚Es ist dem nackten Pāthikaputta unmöglich, mir gegenüberzutreten, solange er diese Rede nicht aufgibt, jenen Geisteszustand nicht aufgibt und jene Ansicht nicht ablegt. Wenn er dächte: „Ohne jene Rede aufzugeben, ohne jenen Geisteszustand aufzugeben, ohne jene Ansicht abzulegen, werde ich dem Asketen Gotama gegenübertreten“, dann würde sein Kopf zerspringen. Selbst wenn die ehrwürdigen Licchavier dächten: „Wir werden den nackten Pāthikaputta mit Riemen fesseln und mit Elefanten herbeizerren“, so würden eher die Riemen reißen oder Pāthikaputta selbst zerrissen werden. Es ist dem nackten Pāthikaputta unmöglich, mir gegenüberzutreten, solange er diese Rede nicht aufgibt, jenen Geisteszustand nicht aufgibt und jene Ansicht nicht ablegt. Wenn er dächte: „Ohne jene Rede aufzugeben, ohne jenen Geisteszustand aufzugeben, ohne jene Ansicht abzulegen, werde ich dem Asketen Gotama gegenübertreten“, dann würde sein Kopf zerspringen.‘“

34. ‘‘අථ ඛ්වාහං, භග්ගව, තං පරිසං ධම්මියා කථාය සන්දස්සෙසිං සමාදපෙසිං සමුත්තෙජෙසිං සම්පහංසෙසිං, තං පරිසං ධම්මියා කථාය සන්දස්සෙත්වා සමාදපෙත්වා සමුත්තෙජෙත්වා සම්පහංසෙත්වා මහාබන්ධනා මොක්ඛං කරිත්වා චතුරාසීතිපාණසහස්සානි මහාවිදුග්ගා උද්ධරිත්වා තෙජොධාතුං සමාපජ්ජිත්වා සත්තතාලං වෙහාසං අබ්භුග්ගන්ත්වා අඤ්ඤං සත්තතාලම්පි අච්චිං අභිනිම්මිනිත්වා පජ්ජලිත්වා ධූමායිත්වා මහාවනෙ කූටාගාරසාලායං පච්චුට්ඨාසිං.

34. „Danach, Bhaggava, belehrte, ermutigte, begeisterte und erfreute ich jene Versammlung mit einer Lehrrede. Nachdem ich jene Versammlung mit einer Lehrrede belehrt, ermutigt, begeistert und erfreut hatte, befreite ich sie aus der großen Fessel; ich rettete vierundachtzigtausend Lebewesen aus der großen Flut. Dann trat ich in das Element des Feuers ein, stieg sieben Palmenhöhen weit in die Luft empor, erschuf eine weitere Flamme von sieben Palmenhöhen, ließ sie brennen und rauchen und kehrte zur Giebelhalle im Großen Wald zurück.“

35. ‘‘අථ ඛො, භග්ගව, සුනක්ඛත්තො ලිච්ඡවිපුත්තො යෙනාහං තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා මං අභිවාදෙත්වා එකමන්තං නිසීදි. එකමන්තං නිසින්නං ඛො අහං, භග්ගව, සුනක්ඛත්තං ලිච්ඡවිපුත්තං එතදවොචං – ‘තං කිං මඤ්ඤසි, සුනක්ඛත්ත, යථෙව තෙ අහං අචෙලං පාථිකපුත්තං ආරබ්භ බ්‍යාකාසිං, තථෙව තං විපාකං අඤ්ඤථා වා’ති? ‘යථෙව මෙ, භන්තෙ, භගවා අචෙලං පාථිකපුත්තං ආරබ්භ බ්‍යාකාසි, තථෙව තං විපාකං, නො අඤ්ඤථා’ති.

35. „Daraufhin, Bhaggava, begab sich Sunakkhatta, der Sohn der Licchavier, dorthin, wo ich mich befand; nachdem er sich genähert hatte, grüßte er mich ehrfurchtsvoll und setzte sich beiseite nieder. Als er beiseite saß, sagte ich zu Sunakkhatta, dem Sohn der Licchavier: ‚Was meinst du, Sunakkhatta, ist das Ergebnis in Bezug auf den nackten Asketen Pathikaputta genau so eingetreten, wie ich es dir gegenüber erklärt hatte, oder anders?‘ ‚Genauso, wie der Erhabene es mir in Bezug auf den nackten Asketen Pathikaputta erklärt hatte, Herr, genauso ist das Ergebnis eingetreten, nicht anders.‘“

‘තං කිං මඤ්ඤසි, සුනක්ඛත්ත, යදි එවං සන්තෙ කතං වා හොති උත්තරිමනුස්සධම්මා ඉද්ධිපාටිහාරියං, අකතං වා’ති? ‘අද්ධා ඛො, භන්තෙ, එවං සන්තෙ කතං හොති උත්තරිමනුස්සධම්මා ඉද්ධිපාටිහාරියං, නො අකත’න්ති. ‘එවම්පි ඛො [Pg.23] මං ත්වං, මොඝපුරිස, උත්තරිමනුස්සධම්මා ඉද්ධිපාටිහාරියං කරොන්තං එවං වදෙසි – න හි පන මෙ, භන්තෙ, භගවා උත්තරිමනුස්සධම්මා ඉද්ධිපාටිහාරියං කරොතීති. පස්ස, මොඝපුරිස, යාවඤ්ච තෙ ඉදං අපරද්ධං’ති.

„‚Was meinst du, Sunakkhatta, ist unter diesen Umständen ein Wunder an übermenschlicher Geisteskraft vollbracht worden oder nicht?‘ ‚Gewiss, Herr, unter diesen Umständen ist ein Wunder an übermenschlicher Geisteskraft vollbracht worden, nicht etwa nicht.‘ ‚Obwohl ich nun ein solches Wunder an übermenschlicher Geisteskraft vollbringe, sagst du, törichter Mensch, zu mir: „Aber der Erhabene, Herr, vollbringt für mich kein Wunder an übermenschlicher Geisteskraft“. Sieh nur, törichter Mensch, wie weit du dich darin vergangen hast.‘“

‘‘එවම්පි ඛො, භග්ගව, සුනක්ඛත්තො ලිච්ඡවිපුත්තො මයා වුච්චමානො අපක්කමෙව ඉමස්මා ධම්මවිනයා, යථා තං ආපායිකො නෙරයිකො.

„Obwohl er von mir so angesprochen wurde, Bhaggava, wandte sich Sunakkhatta, der Sohn der Licchavier, von dieser Lehre und Disziplin ab, wie einer, der für die Apāya-Welten und die Hölle bestimmt ist.“

අග්ගඤ්ඤපඤ්ඤත්තිකථා

Die Abhandlung über die Darlegung der Uranfänge

36. ‘‘අග්ගඤ්ඤඤ්චාහං, භග්ගව, පජානාමි. තඤ්ච පජානාමි, තතො ච උත්තරිතරං පජානාමි, තඤ්ච පජානං න පරාමසාමි, අපරාමසතො ච මෙ පච්චත්තඤ්ඤෙව නිබ්බුති විදිතා, යදභිජානං තථාගතො නො අනයං ආපජ්ජති.

36. „Ich kenne das Uranfängliche, Bhaggava. Und ich kenne nicht nur das, sondern ich kenne auch das, was noch darüber hinausgeht. Doch dieses Wissen ergreife ich nicht mit Verlangen oder Ansichten; und da ich es nicht ergreife, habe ich die Erlöschung in mir selbst erkannt. Da der Tathāgata dies erkennt, gerät er nicht ins Verderben.“

37. ‘‘සන්ති, භග්ගව, එකෙ සමණබ්‍රාහ්මණා ඉස්සරකුත්තං බ්‍රහ්මකුත්තං ආචරියකං අග්ගඤ්ඤං පඤ්ඤපෙන්ති. ත්‍යාහං උපසඞ්කමිත්වා එවං වදාමි – ‘සච්චං කිර තුම්හෙ ආයස්මන්තො ඉස්සරකුත්තං බ්‍රහ්මකුත්තං ආචරියකං අග්ගඤ්ඤං පඤ්ඤපෙථා’ති? තෙ ච මෙ එවං පුට්ඨා, ‘ආමො’ති පටිජානන්ති. ත්‍යාහං එවං වදාමි – ‘කථංවිහිතකං පන තුම්හෙ ආයස්මන්තො ඉස්සරකුත්තං බ්‍රහ්මකුත්තං ආචරියකං අග්ගඤ්ඤං පඤ්ඤපෙථා’ති? තෙ මයා පුට්ඨා න සම්පායන්ති, අසම්පායන්තා මමඤ්ඤෙව පටිපුච්ඡන්ති. තෙසාහං පුට්ඨො බ්‍යාකරොමි –

37. „Es gibt, Bhaggava, einige Asketen und Brahmanen, die als Uranfängliches lehren, dass die Welt von einem Gott oder von Brahma erschaffen wurde, gemäß ihrer Lehrtradition. Ich begebe mich zu ihnen und frage sie: ‚Ist es wahr, ihr Ehrwürdigen, dass ihr lehrt, die Welt sei von einem Gott oder von Brahma erschaffen worden?‘ Wenn sie so von mir gefragt werden, bestätigen sie es mit: ‚Ja‘. Dann frage ich sie: ‚Auf welche Weise lehrt ihr Ehrwürdigen denn, dass die Welt von einem Gott oder von Brahma erschaffen wurde?‘ Wenn sie so von mir gefragt werden, können sie es nicht erklären; unfähig zu antworten, fragen sie mich stattdessen. Von ihnen gefragt, erkläre ich es so:“

38. ‘හොති ඛො සො, ආවුසො, සමයො යං කදාචි කරහචි දීඝස්ස අද්ධුනො අච්චයෙන අයං ලොකො සංවට්ටති. සංවට්ටමානෙ ලොකෙ යෙභුය්‍යෙන සත්තා ආභස්සරසංවත්තනිකා හොන්ති. තෙ තත්ථ හොන්ති මනොමයා පීතිභක්ඛා සයංපභා අන්තලික්ඛචරා සුභට්ඨායිනො චිරං දීඝමද්ධානං තිට්ඨන්ති.

38. „‚Es kommt eine Zeit, ihr Freunde, da sich nach einem sehr langen Zeitraum diese Welt zusammenzieht. Wenn die Welt sich zusammenzieht, werden die Wesen zumeist in die Welt des strahlenden Glanzes hineingeboren. Dort sind sie aus Geist geschaffen, ernähren sich von Entzücken, sind selbstleuchtend, bewegen sich durch den Luftraum, verweilen in Herrlichkeit und bleiben so für lange, lange Zeit bestehen.‘“

‘හොති ඛො සො, ආවුසො, සමයො යං කදාචි කරහචි දීඝස්ස අද්ධුනො අච්චයෙන අයං ලොකො විවට්ටති. විවට්ටමානෙ ලොකෙ සුඤ්ඤං බ්‍රහ්මවිමානං පාතුභවති. අථ ඛො අඤ්ඤතරො සත්තො ආයුක්ඛයා වා පුඤ්ඤක්ඛයා වා ආභස්සරකායා චවිත්වා සුඤ්ඤං බ්‍රහ්මවිමානං උපපජ්ජති. සො [Pg.24] තත්ථ හොති මනොමයො පීතිභක්ඛො සයංපභො අන්තලික්ඛචරො සුභට්ඨායී, චිරං දීඝමද්ධානං තිට්ඨති.

„‚Es kommt eine Zeit, ihr Freunde, da sich nach einem sehr langen Zeitraum diese Welt wieder ausdehnt. Wenn die Welt sich ausdehnt, erscheint ein leerer Brahma-Palast. Dann stirbt ein gewisses Wesen entweder wegen des Endes seiner Lebensspanne oder wegen des Versiegens seines Verdienstes aus der Welt des strahlenden Glanzes herab und wird in dem leeren Brahma-Palast wiedergeboren. Dort ist es aus Geist geschaffen, ernährt sich von Entzücken, ist selbstleuchtend, bewegt sich durch den Luftraum, verweilen in Herrlichkeit und bleiben so für lange, lange Zeit bestehen.‘“

‘තස්ස තත්ථ එකකස්ස දීඝරත්තං නිවුසිතත්තා අනභිරති පරිතස්සනා උප්පජ්ජති – අහො වත අඤ්ඤෙපි සත්තා ඉත්ථත්තං ආගච්ඡෙය්‍යුන්ති. අථ අඤ්ඤෙපි සත්තා ආයුක්ඛයා වා පුඤ්ඤක්ඛයා වා ආභස්සරකායා චවිත්වා බ්‍රහ්මවිමානං උපපජ්ජන්ති තස්ස සත්තස්ස සහබ්‍යතං. තෙපි තත්ථ හොන්ති මනොමයා පීතිභක්ඛා සයංපභා අන්තලික්ඛචරා සුභට්ඨායිනො, චිරං දීඝමද්ධානං තිට්ඨන්ති.

„‚Da jenes Wesen dort nun lange Zeit allein gelebt hat, entsteht in ihm Unbehagen und Sehnsucht: „O weh, wenn doch auch andere Wesen hierher kämen!“ Dann sterben auch andere Wesen wegen des Endes ihrer Lebensspanne oder wegen des Versiegens ihres Verdienstes aus der Welt des strahlenden Glanzes herab und werden im Brahma-Palast als Gefährten jenes Wesens wiedergeboren. Auch sie sind dort aus Geist geschaffen, ernähren sich von Entzücken, sind selbstleuchtend, bewegen sich durch den Luftraum, verweilen in Herrlichkeit und bleiben so für lange, lange Zeit bestehen.‘“

39. ‘තත්‍රාවුසො, යො සො සත්තො පඨමං උපපන්නො, තස්ස එවං හොති – අහමස්මි බ්‍රහ්මා මහාබ්‍රහ්මා අභිභූ අනභිභූතො අඤ්ඤදත්ථුදසො වසවත්තී ඉස්සරො කත්තා නිම්මාතා සෙට්ඨො සජිතා වසී පිතා භූතභබ්‍යානං, මයා ඉමෙ සත්තා නිම්මිතා. තං කිස්ස හෙතු? මමඤ්හි පුබ්බෙ එතදහොසි – අහො වත අඤ්ඤෙපි සත්තා ඉත්ථත්තං ආගච්ඡෙය්‍යුන්ති; ඉති මම ච මනොපණිධි. ඉමෙ ච සත්තා ඉත්ථත්තං ආගතාති.

39. „‚Dabei, ihr Freunde, denkt das Wesen, das zuerst dort geboren wurde: „Ich bin Brahma, der große Brahma, der Sieger, der Unbesiegte, der Allsehende, der alles seiner Gewalt Unterwerfende, der Herr, der Macher, der Schöpfer, der Höchste, der Einsetzer, der Meister, der Vater derer, die geworden sind und die noch werden sollen. Von mir sind diese Wesen erschaffen worden. Und warum? Weil ich zuvor den Gedanken hatte: „O weh, wenn doch auch andere Wesen hierher kämen!“ So war mein geistiges Streben, und diese Wesen sind hierher gekommen.“‘“

‘යෙපි තෙ සත්තා පච්ඡා උපපන්නා, තෙසම්පි එවං හොති – අයං ඛො භවං බ්‍රහ්මා මහාබ්‍රහ්මා අභිභූ අනභිභූතො අඤ්ඤදත්ථුදසො වසවත්තී ඉස්සරො කත්තා නිම්මාතා සෙට්ඨො සජිතා වසී පිතා භූතභබ්‍යානං; ඉමිනා මයං භොතා බ්‍රහ්මුනා නිම්මිතා. තං කිස්ස හෙතු? ඉමඤ්හි මයං අද්දසාම ඉධ පඨමං උපපන්නං; මයං පනාම්හ පච්ඡා උපපන්නාති.

„‚Auch jene Wesen, die später geboren wurden, denken: „Dieser ehrwürdige Brahma ist der große Brahma, der Sieger, der Unbesiegte, der Allsehende, der alles seiner Gewalt Unterwerfende, der Herr, der Macher, der Schöpfer, der Höchste, der Einsetzer, der Meister, der Vater derer, die geworden sind und die noch werden sollen. Von diesem ehrwürdigen Brahma wurden wir erschaffen. Und warum? Weil wir ihn hier zuerst geboren sahen, wir aber erst danach geboren wurden.“‘“

40. ‘තත්‍රාවුසො, යො සො සත්තො පඨමං උපපන්නො, සො දීඝායුකතරො ච හොති වණ්ණවන්තතරො ච මහෙසක්ඛතරො ච. යෙ පන තෙ සත්තා පච්ඡා උපපන්නා, තෙ අප්පායුකතරා ච හොන්ති දුබ්බණ්ණතරා ච අප්පෙසක්ඛතරා ච.

40. „‚Dabei, ihr Freunde, ist jenes Wesen, das zuerst geboren wurde, langlebiger, schöner und einflussreicher. Jene Wesen aber, die später geboren wurden, sind kurzlebiger, unansehnlicher und weniger einflussreich.‘“

‘ඨානං ඛො පනෙතං, ආවුසො, විජ්ජති, යං අඤ්ඤතරො සත්තො තම්හා කායා චවිත්වා ඉත්ථත්තං ආගච්ඡති. ඉත්ථත්තං ආගතො සමානො අගාරස්මා අනගාරියං පබ්බජති. අගාරස්මා අනගාරියං පබ්බජිතො සමානො [Pg.25] ආතප්පමන්වාය පධානමන්වාය අනුයොගමන්වාය අප්පමාදමන්වාය සම්මාමනසිකාරමන්වාය තථාරූපං චෙතොසමාධිං ඵුසති, යථාසමාහිතෙ චිත්තෙ තං පුබ්බෙනිවාසං අනුස්සරති; තතො පරං නානුස්සරති.

„Es gibt die Möglichkeit, ihr Freunde, dass ein gewisses Wesen aus jener Brahma-Welt verscheidet und in diese Welt gelangt. In diese Welt gelangt, zieht es aus dem häuslichen Leben in die Hauslosigkeit aus. Aus dem häuslichen Leben in die Hauslosigkeit ausgezogen, erlangt es durch Eifer, Anstrengung, Hingabe, Wachsamkeit und rechtes Aufmerken eine solche geistige Sammlung, dass es sich bei gesammeltem Geist an jenes frühere Leben erinnert, aber nicht darüber hinaus.“

‘සො එවමාහ – යො ඛො සො භවං බ්‍රහ්මා මහාබ්‍රහ්මා අභිභූ අනභිභූතො අඤ්ඤදත්ථුදසො වසවත්තී ඉස්සරො කත්තා නිම්මාතා සෙට්ඨො සජිතා වසී පිතා භූතභබ්‍යානං, යෙන මයං භොතා බ්‍රහ්මුනා නිම්මිතා. සො නිච්චො ධුවො සස්සතො අවිපරිණාමධම්මො සස්සතිසමං තථෙව ඨස්සති. යෙ පන මයං අහුම්හා තෙන භොතා බ්‍රහ්මුනා නිම්මිතා, තෙ මයං අනිච්චා අද්ධුවා අප්පායුකා චවනධම්මා ඉත්ථත්තං ආගතා’ති. එවංවිහිතකං නො තුම්හෙ ආයස්මන්තො ඉස්සරකුත්තං බ්‍රහ්මකුත්තං ආචරියකං අග්ගඤ්ඤං පඤ්ඤපෙථාති. ‘තෙ එවමාහංසු – එවං ඛො නො, ආවුසො ගොතම, සුතං, යථෙවායස්මා ගොතමො ආහා’ති. ‘‘අග්ගඤ්ඤඤ්චාහං, භග්ගව, පජානාමි. තඤ්ච පජානාමි, තතො ච උත්තරිතරං පජානාමි, තඤ්ච පජානං න පරාමසාමි, අපරාමසතො ච මෙ පච්චත්තඤ්ඤෙව නිබ්බුති විදිතා. යදභිජානං තථාගතො නො අනයං ආපජ්ජති.

„Dieses Wesen spricht dann so: ‚Jener ehrwürdige Brahma, der Große Brahma, der Bezwinger, der Unbezwungene, der Allsehende, der Gebieter, der Herr, der Urheber, der Schöpfer, der Höchste, der Anordner, der Meister, der Vater der gewordenen und künftigen Wesen, von jenem ehrwürdigen Brahma wurden wir erschaffen. Er ist beständig, dauerhaft, ewig, unveränderlich und wird für immer so bleiben. Wir aber, die wir von jenem ehrwürdigen Brahma erschaffen wurden, sind unbeständig, nicht dauerhaft, kurzlebig, dem Verscheiden unterworfen und hierher gelangt.‘ Lehrt ihr, ihr Ehrwürdigen, eine solche auf einen Schöpfer-Brahma zurückgehende Überlieferung als den Urbeginn der Welt? Sie antworteten: ‚So, Freund Gotama, haben wir es gehört, wie der ehrwürdige Gotama es berichtet.‘ Bhaggava, ich kenne den Urbeginn, und ich kenne noch mehr als das; und obgleich ich dies kenne, hänge ich nicht daran; und da ich nicht daran hänge, habe ich den inneren Frieden in mir selbst erfahren. Da der Tathāgata dies erkennt, verfällt er nicht dem Unheil.“

41. ‘‘සන්ති, භග්ගව, එකෙ සමණබ්‍රාහ්මණා ඛිඩ්ඩාපදොසිකං ආචරියකං අග්ගඤ්ඤං පඤ්ඤපෙන්ති. ත්‍යාහං උපසඞ්කමිත්වා එවං වදාමි – ‘සච්චං කිර තුම්හෙ ආයස්මන්තො ඛිඩ්ඩාපදොසිකං ආචරියකං අග්ගඤ්ඤං පඤ්ඤපෙථා’ති? තෙ ච මෙ එවං පුට්ඨා ‘ආමො’ති පටිජානන්ති. ත්‍යාහං එවං වදාමි – ‘කථංවිහිතකං පන තුම්හෙ ආයස්මන්තො ඛිඩ්ඩාපදොසිකං ආචරියකං අග්ගඤ්ඤං පඤ්ඤපෙථා’ති? තෙ මයා පුට්ඨා න සම්පායන්ති, අසම්පායන්තා මමඤ්ඤෙව පටිපුච්ඡන්ති, තෙසාහං පුට්ඨො බ්‍යාකරොමි –

41. „Es gibt, Bhaggava, einige Asketen und Brahmanen, die den Urbeginn auf die ‚durch Vergnügung Verderbten‘ zurückführen. Ich gehe zu ihnen und frage: ‚Stimmt es, ihr Ehrwürdigen, dass ihr den Urbeginn auf die durch Vergnügung Verderbten zurückführt?‘ Wenn sie so von mir gefragt werden, bejahen sie es. Dann frage ich sie: ‚Wie begründet ihr, ihr Ehrwürdigen, diese Überlieferung vom Urbeginn?‘ Von mir so gefragt, können sie keine ausreichende Antwort geben, sondern fragen mich stattdessen. Wenn ich so gefragt werde, erkläre ich es ihnen:“

42. ‘සන්තාවුසො, ඛිඩ්ඩාපදොසිකා නාම දෙවා. තෙ අතිවෙලං හස්සඛිඩ්ඩාරතිධම්මසමාපන්නා විහරන්ති. තෙසං අතිවෙලං හස්සඛිඩ්ඩාරතිධම්මසමාපන්නානං විහරතං සති සම්මුස්සති, සතියා සම්මොසා තෙ දෙවා තම්හා කායා චවන්ති.

42. „‚Es gibt, ihr Freunde, Götter, die durch Vergnügung verderbt genannt werden. Diese verbringen übermäßig viel Zeit mit Lachen, Spiel und Sinnesfreude. Da sie so übermäßig viel Zeit mit Lachen, Spiel und Sinnesfreude verbringen, schwindet ihre Achtsamkeit. Durch das Schwinden der Achtsamkeit verscheiden diese Götter aus jenem Dasein.‘“

‘ඨානං [Pg.26] ඛො පනෙතං, ආවුසො, විජ්ජති, යං අඤ්ඤතරො සත්තො තම්හා කායා චවිත්වා ඉත්ථත්තං ආගච්ඡති, ඉත්ථත්තං ආගතො සමානො අගාරස්මා අනගාරියං පබ්බජති, අගාරස්මා අනගාරියං පබ්බජිතො සමානො ආතප්පමන්වාය පධානමන්වාය අනුයොගමන්වාය අප්පමාදමන්වාය සම්මාමනසිකාරමන්වාය තථාරූපං චෙතොසමාධිං ඵුසති, යථාසමාහිතෙ චිත්තෙ තං පුබ්බෙනිවාසං අනුස්සරති; තතො පරං නානුස්සරති.

„‚Es gibt die Möglichkeit, ihr Freunde, dass ein gewisses Wesen aus jener Welt verscheidet und hierher gelangt. Hierher gelangt, zieht es aus dem häuslichen Leben in die Hauslosigkeit aus. Aus dem häuslichen Leben in die Hauslosigkeit ausgezogen, erlangt es durch Eifer, Anstrengung, Hingabe, Wachsamkeit und rechtes Aufmerken eine solche geistige Sammlung, dass es sich bei gesammeltem Geist an jenes frühere Leben erinnert, aber nicht darüber hinaus.‘“

‘සො එවමාහ – යෙ ඛො තෙ භොන්තො දෙවා න ඛිඩ්ඩාපදොසිකා තෙ න අතිවෙලං හස්සඛිඩ්ඩාරතිධම්මසමාපන්නා විහරන්ති. තෙසං නාතිවෙලං හස්සඛිඩ්ඩාරතිධම්මසමාපන්නානං විහරතං සති න සම්මුස්සති, සතියා අසම්මොසා තෙ දෙවා තම්හා කායා න චවන්ති, නිච්චා ධුවා සස්සතා අවිපරිණාමධම්මා සස්සතිසමං තථෙව ඨස්සන්ති. යෙ පන මයං අහුම්හා ඛිඩ්ඩාපදොසිකා තෙ මයං අතිවෙලං හස්සඛිඩ්ඩාරතිධම්මසමාපන්නා විහරිම්හා, තෙසං නො අතිවෙලං හස්සඛිඩ්ඩාරතිධම්මසමාපන්නානං විහරතං සති සම්මුස්සති, සතියා සම්මොසා එවං මයං තම්හා කායා චුතා, අනිච්චා අද්ධුවා අප්පායුකා චවනධම්මා ඉත්ථත්තං ආගතාති. එවංවිහිතකං නො තුම්හෙ ආයස්මන්තො ඛිඩ්ඩාපදොසිකං ආචරියකං අග්ගඤ්ඤං පඤ්ඤපෙථා’ති. ‘තෙ එවමාහංසු – එවං ඛො නො, ආවුසො ගොතම, සුතං, යථෙවායස්මා ගොතමො ආහා’ති. ‘‘අග්ගඤ්ඤඤ්චාහං, භග්ගව, පජානාමි…පෙ… යදභිජානං තථාගතො නො අනයං ආපජ්ජති.

„‚Dieses Wesen spricht dann so: „Jene ehrwürdigen Götter, die nicht durch Vergnügung verderbt sind, verbringen nicht übermäßig viel Zeit mit Lachen, Spiel und Sinnesfreude. Da sie nicht übermäßig viel Zeit damit verbringen, schwindet ihre Achtsamkeit nicht. Da ihre Achtsamkeit nicht schwindet, verscheiden jene Götter nicht aus jener Welt; sie sind beständig, dauerhaft, ewig, unveränderlich und werden für immer so bleiben. Wir aber, die wir durch Vergnügung verderbt waren, verbrachten übermäßig viel Zeit mit Lachen, Spiel und Sinnesfreude. Da wir so viel Zeit damit verbrachten, schwand unsere Achtsamkeit. Durch das Schwinden der Achtsamkeit sind wir aus jener Welt geschieden; wir sind unbeständig, nicht dauerhaft, kurzlebig, dem Verscheiden unterworfen und hierher gelangt.“ Lehrt ihr, ihr Ehrwürdigen, eine solche auf die durch Vergnügung Verderbten zurückgehende Überlieferung als den Urbeginn?‘ Sie antworteten: ‚So, Freund Gotama, haben wir es gehört, wie der ehrwürdige Gotama es sagt.‘ Bhaggava, ich kenne den Urbeginn … und da der Tathāgata dies erkennt, verfällt er nicht dem Unheil.“

43. ‘‘සන්ති, භග්ගව, එකෙ සමණබ්‍රාහ්මණා මනොපදොසිකං ආචරියකං අග්ගඤ්ඤං පඤ්ඤපෙන්ති. ත්‍යාහං උපසඞ්කමිත්වා එවං වදාමි – ‘සච්චං කිර තුම්හෙ ආයස්මන්තො මනොපදොසිකං ආචරියකං අග්ගඤ්ඤං පඤ්ඤපෙථා’ති? තෙ ච මෙ එවං පුට්ඨා ‘ආමො’ති පටිජානන්ති. ත්‍යාහං එවං වදාමි – ‘කථංවිහිතකං පන තුම්හෙ ආයස්මන්තො මනොපදොසිකං ආචරියකං අග්ගඤ්ඤං පඤ්ඤපෙථා’ති? තෙ මයා පුට්ඨා න සම්පායන්ති, අසම්පායන්තා මමඤ්ඤෙව පටිපුච්ඡන්ති. තෙසාහං පුට්ඨො බ්‍යාකරොමි –

43. „Es gibt, Bhaggava, einige Asketen und Brahmanen, die den Urbeginn auf die ‚durch den Geist Verderbten‘ zurückführen. Ich gehe zu ihnen und frage: ‚Stimmt es, ihr Ehrwürdigen, dass ihr den Urbeginn auf die durch den Geist Verderbten zurückführt?‘ Wenn sie so von mir gefragt werden, bejahen sie es. Dann frage ich sie: ‚Wie begründet ihr, ihr Ehrwürdigen, diese Überlieferung vom Urbeginn?‘ Von mir so gefragt, können sie keine ausreichende Antwort geben, sondern fragen mich stattdessen. Wenn ich so gefragt werde, erkläre ich es ihnen:“

44. ‘සන්තාවුසො, මනොපදොසිකා නාම දෙවා. තෙ අතිවෙලං අඤ්ඤමඤ්ඤං උපනිජ්ඣායන්ති. තෙ අතිවෙලං අඤ්ඤමඤ්ඤං උපනිජ්ඣායන්තා අඤ්ඤමඤ්ඤම්හි චිත්තානි [Pg.27] පදූසෙන්ති. තෙ අඤ්ඤමඤ්ඤං පදුට්ඨචිත්තා කිලන්තකායා කිලන්තචිත්තා. තෙ දෙවා තම්හා කායා චවන්ති.

44. „‚Es gibt, ihr Freunde, Götter, die durch den Geist verderbt genannt werden. Diese blicken einander übermäßig lange feindselig an. Da sie einander übermäßig lange feindselig anblicken, verderben sie ihren Geist gegeneinander. Da sie einen gegenseitig verdorbenen Geist haben, werden ihre Körper erschöpft und ihr Geist wird erschöpft. Diese Götter verscheiden aus jenem Dasein.‘“

‘ඨානං ඛො පනෙතං, ආවුසො, විජ්ජති, යං අඤ්ඤතරො සත්තො තම්හා කායා චවිත්වා ඉත්ථත්තං ආගච්ඡති. ඉත්ථත්තං ආගතො සමානො අගාරස්මා අනගාරියං පබ්බජති. අගාරස්මා අනගාරියං පබ්බජිතො සමානො ආතප්පමන්වාය පධානමන්වාය අනුයොගමන්වාය අප්පමාදමන්වාය සම්මාමනසිකාරමන්වාය තථාරූපං චෙතොසමාධිං ඵුසති, යථාසමාහිතෙ චිත්තෙ තං පුබ්බෙනිවාසං අනුස්සරති, තතො පරං නානුස්සරති.

„Es gibt durchaus den Fall, ihr Freunde, dass ein bestimmtes Wesen aus jener Daseinsform verscheidet und in diesen Zustand (das Menschendasein) gelangt. In diesen Zustand gelangt, geht es aus dem Hausstand in die Hauslosigkeit hinaus. Aus dem Hausstand in die Hauslosigkeit hinausgegangen, erlangt es durch Eifer, durch Anstrengung, durch Hingabe, durch Wachsamkeit und durch rechte Aufmerksamkeit eine solche geistige Sammlung, dass es bei gesammeltem Geist sich an jenes frühere Leben erinnert, darüber hinaus jedoch nicht.“

‘සො එවමාහ – යෙ ඛො තෙ භොන්තො දෙවා න මනොපදොසිකා තෙ නාතිවෙලං අඤ්ඤමඤ්ඤං උපනිජ්ඣායන්ති. තෙ නාතිවෙලං අඤ්ඤමඤ්ඤං උපනිජ්ඣායන්තා අඤ්ඤමඤ්ඤම්හි චිත්තානි නප්පදූසෙන්ති. තෙ අඤ්ඤමඤ්ඤං අප්පදුට්ඨචිත්තා අකිලන්තකායා අකිලන්තචිත්තා. තෙ දෙවා තම්හා කායා න චවන්ති, නිච්චා ධුවා සස්සතා අවිපරිණාමධම්මා සස්සතිසමං තථෙව ඨස්සන්ති. යෙ පන මයං අහුම්හා මනොපදොසිකා, තෙ මයං අතිවෙලං අඤ්ඤමඤ්ඤං උපනිජ්ඣායිම්හා. තෙ මයං අතිවෙලං අඤ්ඤමඤ්ඤං උපනිජ්ඣායන්තා අඤ්ඤමඤ්ඤම්හි චිත්තානි පදූසිම්හා. තෙ මයං අඤ්ඤමඤ්ඤං පදුට්ඨචිත්තා කිලන්තකායා කිලන්තචිත්තා. එවං මයං තම්හා කායා චුතා, අනිච්චා අද්ධුවා අප්පායුකා චවනධම්මා ඉත්ථත්තං ආගතාති. එවංවිහිතකං නො තුම්හෙ ආයස්මන්තො මනොපදොසිකං ආචරියකං අග්ගඤ්ඤං පඤ්ඤපෙථා’ති. ‘තෙ එවමාහංසු – එවං ඛො නො, ආවුසො ගොතම, සුතං, යථෙවායස්මා ගොතමො ආහා’ති. ‘‘අග්ගඤ්ඤඤ්චාහං, භග්ගව, පජානාමි…පෙ… යදභිජානං තථාගතො නො අනයං ආපජ්ජති.

„Er spricht dann so: ‚Jene verehrten Götter, die nicht durch geistige Verderbtheit (durch Zorn) beeinträchtigt sind, schauen einander nicht übermäßig lange an. Weil sie einander nicht übermäßig lange anschauen, wird ihr Geist gegeneinander nicht verdorben. Weil sie gegeneinander keinen verdorbenen Geist haben, ermüden weder ihr Körper noch ihr Geist. Jene Götter verscheiden nicht aus jener Daseinsform; sie sind beständig, fest, ewig, unterliegen nicht der Veränderung und werden auf ewig so bestehen bleiben. Wir aber, die wir durch geistige Verderbtheit beeinträchtigt waren, wir schauten einander übermäßig lange an. Weil wir einander übermäßig lange anschauten, wurde unser Geist gegeneinander verdorben. Weil wir gegeneinander einen verdorbenen Geist hatten, ermüdeten unser Körper und unser Geist. So sind wir aus jener Daseinsform verschieden; unbeständig, nicht fest, von kurzer Lebensdauer und dem Verscheiden unterworfen, sind wir in diesen Zustand gelangt.‘ Lehrt ihr, ihr Ehrwürdigen, etwa einen solchen durch geistige Verderbtheit begründeten Lehrer-Standpunkt als das Ursprüngliche?“ — „Sie antworteten: ‚So haben wir es gehört, Freund Gotama, genau wie der ehrwürdige Gotama sagt.‘ — „Das Ursprüngliche aber, Bhaggava, kenne ich... [und so weiter]... was der Tathāgata erkennend nicht ins Verderben gerät.“

45. ‘‘සන්ති, භග්ගව, එකෙ සමණබ්‍රාහ්මණා අධිච්චසමුප්පන්නං ආචරියකං අග්ගඤ්ඤං පඤ්ඤපෙන්ති. ත්‍යාහං උපසඞ්කමිත්වා එවං වදාමි – ‘සච්චං කිර තුම්හෙ ආයස්මන්තො අධිච්චසමුප්පන්නං ආචරියකං අග්ගඤ්ඤං පඤ්ඤපෙථා’ති? තෙ ච මෙ එවං පුට්ඨා ‘ආමො’ති පටිජානන්ති. ත්‍යාහං එවං වදාමි – ‘කථංවිහිතකං පන තුම්හෙ ආයස්මන්තො අධිච්චසමුප්පන්නං ආචරියකං අග්ගඤ්ඤං පඤ්ඤපෙථා’ති? තෙ [Pg.28] මයා පුට්ඨා න සම්පායන්ති, අසම්පායන්තා මමඤ්ඤෙව පටිපුච්ඡන්ති. තෙසාහං පුට්ඨො බ්‍යාකරොමි –

45. „Es gibt, Bhaggava, einige Asketen und Brahmanen, die eine ohne Ursache entstandene Lehrer-Lehre als das Ursprüngliche verkünden. Ich suche sie auf und sage zu ihnen: ‚Stimmt es, dass ihr Ehrwürdigen eine ohne Ursache entstandene Lehrer-Lehre als das Ursprüngliche verkündet?‘ Wenn sie so von mir gefragt werden, bestätigen sie es mit ‚Ja‘. Dann frage ich sie: ‚Auf welche Weise verkündet ihr Ehrwürdigen eine ohne Ursache entstandene Lehrer-Lehre als das Ursprüngliche?‘ Wenn sie so von mir gefragt werden, können sie keine befriedigende Antwort geben; unfähig zu antworten, fragen sie stattdessen mich. Denen antworte ich, wenn ich gefragt werde:“

46. ‘සන්තාවුසො, අසඤ්ඤසත්තා නාම දෙවා. සඤ්ඤුප්පාදා ච පන තෙ දෙවා තම්හා කායා චවන්ති.

46. „‚Es gibt, ihr Freunde, Götter, die „bewusstlose Wesen“ genannt werden. Sobald bei diesen Göttern die Wahrnehmung entsteht, verscheiden sie aus jener Daseinsform.‘“

‘ඨානං ඛො පනෙතං, ආවුසො, විජ්ජති. යං අඤ්ඤතරො සත්තො තම්හා කායා චවිත්වා ඉත්ථත්තං ආගච්ඡති. ඉත්ථත්තං ආගතො සමානො අගාරස්මා අනගාරියං පබ්බජති. අගාරස්මා අනගාරියං පබ්බජිතො සමානො ආතප්පමන්වාය පධානමන්වාය අනුයොගමන්වාය අප්පමාදමන්වාය සම්මාමනසිකාරමන්වාය තථාරූපං චෙතොසමාධිං ඵුසති, යථාසමාහිතෙ චිත්තෙ තං සඤ්ඤුප්පාදං අනුස්සරති, තතො පරං නානුස්සරති.

„‚Es gibt durchaus den Fall, ihr Freunde, dass ein bestimmtes Wesen aus jener Daseinsform verscheidet und in diesen Zustand gelangt. In diesen Zustand gelangt, geht es aus dem Hausstand in die Hauslosigkeit hinaus. Aus dem Hausstand in die Hauslosigkeit hinausgegangen, erlangt es durch Eifer, durch Anstrengung, durch Hingabe, durch Wachsamkeit und durch rechte Aufmerksamkeit eine solche geistige Sammlung, dass es bei gesammeltem Geist sich an das Entstehen jener Wahrnehmung erinnert, darüber hinaus jedoch nicht.‘“

‘සො එවමාහ – අධිච්චසමුප්පන්නො අත්තා ච ලොකො ච. තං කිස්ස හෙතු? අහඤ්හි පුබ්බෙ නාහොසිං, සොම්හි එතරහි අහුත්වා සන්තතාය පරිණතොති. එවංවිහිතකං නො තුම්හෙ ආයස්මන්තො අධිච්චසමුප්පන්නං ආචරියකං අග්ගඤ්ඤං පඤ්ඤපෙථා’ති? ‘තෙ එවමාහංසු – එවං ඛො නො, ආවුසො ගොතම, සුතං යථෙවායස්මා ගොතමො ආහා’ති. ‘‘අග්ගඤ්ඤඤ්චාහං, භග්ගව, පජානාමි තඤ්ච පජානාමි, තතො ච උත්තරිතරං පජානාමි, තඤ්ච පජානං න පරාමසාමි, අපරාමසතො ච මෙ පච්චත්තඤ්ඤෙව නිබ්බුති විදිතා. යදභිජානං තථාගතො නො අනයං ආපජ්ජති.

„‚Er spricht dann so: „Ohne Ursache sind das Selbst und die Welt entstanden. Warum ist das so? Denn früher existierte ich nicht; so bin ich jetzt entstanden, ohne vorher gewesen zu sein, durch eine Umwandlung des Seinsstroms.“ Lehrt ihr, ihr Ehrwürdigen, etwa einen solchen ohne Ursache begründeten Lehrer-Standpunkt als das Ursprüngliche?‘ — ‚Sie antworteten: „So haben wir es gehört, Freund Gotama, genau wie der ehrwürdige Gotama sagt.“ — „Das Ursprüngliche aber, Bhaggava, kenne ich, und ich kenne auch das, [was sie behaupten], und darüber hinaus kenne ich noch Höheres. Doch dieses Wissen ergreife ich nicht [mit Begehren oder Ansichten], und da ich es nicht ergreife, ist in mir selbst das Erlöschen (nibbuti) erkannt worden. Was der Tathāgata erkennend nicht ins Verderben gerät.““

47. ‘‘එවංවාදිං ඛො මං, භග්ගව, එවමක්ඛායිං එකෙ සමණබ්‍රාහ්මණා අසතා තුච්ඡා මුසා අභූතෙන අබ්භාචික්ඛන්ති – ‘විපරීතො සමණො ගොතමො භික්ඛවො ච. සමණො ගොතමො එවමාහ – යස්මිං සමයෙ සුභං විමොක්ඛං උපසම්පජ්ජ විහරති, සබ්බං තස්මිං සමයෙ අසුභන්ත්වෙව පජානාතී’ති. න ඛො පනාහං, භග්ගව, එවං වදාමි – ‘යස්මිං සමයෙ සුභං විමොක්ඛං උපසම්පජ්ජ විහරති, සබ්බං තස්මිං සමයෙ අසුභන්ත්වෙව පජානාතී’ති. එවඤ්ච ඛ්වාහං, භග්ගව, වදාමි – ‘යස්මිං සමයෙ සුභං විමොක්ඛං උපසම්පජ්ජ විහරති, සුභන්ත්වෙව තස්මිං සමයෙ පජානාතී’ති.

47. „Obwohl ich so spreche und so lehre, Bhaggava, klagen mich einige Asketen und Brahmanen fälschlich, nichtig, verlogen und der Wahrheit zuwider an: ‚Der Asket Gotama und seine Mönche sind auf dem Irrweg. Der Asket Gotama sagt: „Zu der Zeit, in der man in der Befreiung des Schönen (subha vimokkha) verweilt, nimmt man in jener Zeit alles nur als das Unschöne wahr.“‘ Doch ich, Bhaggava, sage nicht so: ‚Zu der Zeit, in der man in der Befreiung des Schönen verweilt, nimmt man in jener Zeit alles nur als das Unschöne wahr.‘ Vielmehr sage ich dies, Bhaggava: ‚Zu der Zeit, in der man in der Befreiung des Schönen verweilt, nimmt man in jener Zeit eben das Schöne wahr.‘“

‘‘තෙ [Pg.29] ච, භන්තෙ, විපරීතා, යෙ භගවන්තං විපරීතතො දහන්ති භික්ඛවො ච. එවංපසන්නො අහං, භන්තෙ, භගවති. පහොති මෙ භගවා තථා ධම්මං දෙසෙතුං, යථා අහං සුභං විමොක්ඛං උපසම්පජ්ජ විහරෙය්‍ය’’න්ති.

„‚Diejenigen aber sind auf dem Irrweg, o Herr, die den Erhabenen und die Mönche fälschlich beschuldigen. Ich habe solches Vertrauen zum Erhabenen. Der Erhabene vermag mir die Lehre so zu verkünden, dass auch ich in der Befreiung des Schönen verweilen kann.‘“

48. ‘‘දුක්කරං ඛො එතං, භග්ගව, තයා අඤ්ඤදිට්ඨිකෙන අඤ්ඤඛන්තිකෙන අඤ්ඤරුචිකෙන අඤ්ඤත්‍රායොගෙන අඤ්ඤත්‍රාචරියකෙන සුභං විමොක්ඛං උපසම්පජ්ජ විහරිතුං. ඉඞ්ඝ ත්වං, භග්ගව, යො ච තෙ අයං මයි පසාදො, තමෙව ත්වං සාධුකමනුරක්ඛා’’ති. ‘‘සචෙ තං, භන්තෙ, මයා දුක්කරං අඤ්ඤදිට්ඨිකෙන අඤ්ඤඛන්තිකෙන අඤ්ඤරුචිකෙන අඤ්ඤත්‍රායොගෙන අඤ්ඤත්‍රාචරියකෙන සුභං විමොක්ඛං උපසම්පජ්ජ විහරිතුං. යො ච මෙ අයං, භන්තෙ, භගවති පසාදො, තමෙවාහං සාධුකමනුරක්ඛිස්සාමී’’ති. ඉදමවොච භගවා. අත්තමනො භග්ගවගොත්තො පරිබ්බාජකො භගවතො භාසිතං අභිනන්දීති.

48. „‚Das ist schwer für dich, Bhaggava, der du eine andere Ansicht hast, einer anderen Neigung folgst, eine andere Vorliebe hast, dich in einer anderen Praxis übst und einem anderen Lehrer folgst, in jener Befreiung des Schönen zu verweilen. Wohlan denn, Bhaggava, bewahre du eben dieses Vertrauen, das du zu mir hast, sorgfältig.‘ — ‚Wenn es für mich, o Herr, der ich eine andere Ansicht, eine andere Neigung, eine andere Vorliebe habe, mich in einer anderen Praxis übe und einem anderen Lehrer folge, schwer ist, in jener Befreiung des Schönen zu verweilen, so werde ich eben dieses Vertrauen, das ich zum Erhabenen habe, sorgfältig bewahren.‘ Dies sprach der Erhabene. Der Wanderer Bhaggavagotta war erfreut und hieß die Worte des Erhabenen willkommen.“

පාථිකසුත්තං නිට්ඨිතං පඨමං.

„Das Pāthika-Suttanta, das erste, ist abgeschlossen.“

2. උදුම්බරිකසුත්තං

2. „Udumbarika-Sutta“

නිග්‍රොධපරිබ්බාජකවත්ථු

Die Geschichte vom Wanderer Nigrodha

49. එවං [Pg.30] මෙ සුතං – එකං සමයං භගවා රාජගහෙ විහරති ගිජ්ඣකූටෙ පබ්බතෙ. තෙන ඛො පන සමයෙන නිග්‍රොධො පරිබ්බාජකො උදුම්බරිකාය පරිබ්බාජකාරාමෙ පටිවසති මහතියා පරිබ්බාජකපරිසාය සද්ධිං තිංසමත්තෙහි පරිබ්බාජකසතෙහි. අථ ඛො සන්ධානො ගහපති දිවා දිවස්ස රාජගහා නික්ඛමි භගවන්තං දස්සනාය. අථ ඛො සන්ධානස්ස ගහපතිස්ස එතදහොසි – ‘‘අකාලො ඛො භගවන්තං දස්සනාය. පටිසල්ලීනො භගවා. මනොභාවනීයානම්පි භික්ඛූනං අසමයො දස්සනාය. පටිසල්ලීනා මනොභාවනීයා භික්ඛූ. යංනූනාහං යෙන උදුම්බරිකාය පරිබ්බාජකාරාමො, යෙන නිග්‍රොධො පරිබ්බාජකො තෙනුපසඞ්කමෙය්‍ය’’න්ති. අථ ඛො සන්ධානො ගහපති යෙන උදුම්බරිකාය පරිබ්බාජකාරාමො, තෙනුපසඞ්කමි.

49. So habe ich es gehört – zu einer Zeit weilte der Erhabene bei Rājagaha auf dem Berg Gijjhakūṭa. Zu jener Zeit hielt sich der Wanderer Nigrodha im Wandererpark der Udumbarikā zusammen mit einer großen Schar von Wanderern auf, etwa dreitausend an der Zahl. Da begab sich der Hausvater Sandhāna am helllichten Tag von Rājagaha hinaus, um den Erhabenen zu sehen. Da dachte der Hausvater Sandhāna: „Es ist nicht die rechte Zeit, den Erhabenen zu sehen. Der Erhabene weilt in der Zurückgezogenheit. Auch für die geistig ehrwürdigen Mönche ist es nicht die Zeit, sie zu sehen; auch sie weilen in der Zurückgezogenheit. Wie wäre es, wenn ich dorthin ginge, wo sich der Wandererpark der Udumbarikā befindet, dorthin, wo der Wanderer Nigrodha weilt?“ Da begab sich der Hausvater Sandhāna zum Wandererpark der Udumbarikā.

50. තෙන ඛො පන සමයෙන නිග්‍රොධො පරිබ්බාජකො මහතියා පරිබ්බාජකපරිසාය සද්ධිං නිසින්නො හොති උන්නාදිනියා උච්චාසද්දමහාසද්දාය අනෙකවිහිතං තිරච්ඡානකථං කථෙන්තියා. සෙය්‍යථිදං – රාජකථං චොරකථං මහාමත්තකථං සෙනාකථං භයකථං යුද්ධකථං අන්නකථං පානකථං වත්ථකථං සයනකථං මාලාකථං ගන්ධකථං ඤාතිකථං යානකථං ගාමකථං නිගමකථං නගරකථං ජනපදකථං ඉත්ථිකථං සූරකථං විසිඛාකථං කුම්භට්ඨානකථං පුබ්බපෙතකථං නානත්තකථං ලොකක්ඛායිකං සමුද්දක්ඛායිකං ඉතිභවාභවකථං ඉති වා.

50. Zu jener Zeit saß der Wanderer Nigrodha inmitten einer großen Schar von Wanderern, die mit lautem Geschrei und großem Lärm vielfältige unpassende Gespräche führten. Das heißt: Gespräche über Könige, Diebe, Minister, Armeen, Gefahren, Kriege, Speisen, Getränke, Kleidung, Betten, Blumenkränze, Wohlgerüche, Verwandte, Fahrzeuge, Dörfer, Marktflecken, Städte, Länder, Frauen, Helden, Straßen, Brunnenplätze, Verstorbene, allerlei Gerede, Fabeln über die Welt und das Meer sowie Reden über Gedeihen und Vergehen.

51. අද්දසා ඛො නිග්‍රොධො පරිබ්බාජකො සන්ධානං ගහපතිං දූරතොව ආගච්ඡන්තං. දිස්වා සකං පරිසං සණ්ඨාපෙසි – ‘‘අප්පසද්දා භොන්තො හොන්තු, මා භොන්තො සද්දමකත්ථ. අයං සමණස්ස ගොතමස්ස සාවකො ආගච්ඡති සන්ධානො ගහපති. යාවතා ඛො පන සමණස්ස ගොතමස්ස සාවකා ගිහී ඔදාතවසනා රාජගහෙ පටිවසන්ති, අයං තෙසං අඤ්ඤතරො සන්ධානො ගහපති. අප්පසද්දකාමා ඛො පනෙතෙ ආයස්මන්තො අප්පසද්දවිනීතා[Pg.31], අප්පසද්දස්ස වණ්ණවාදිනො. අප්පෙව නාම අප්පසද්දං පරිසං විදිත්වා උපසඞ්කමිතබ්බං මඤ්ඤෙය්‍යා’’ති. එවං වුත්තෙ තෙ පරිබ්බාජකා තුණ්හී අහෙසුං.

51. Der Wanderer Nigrodha sah den Hausvater Sandhāna schon von weitem herankommen. Als er ihn sah, brachte er seine Schar zur Ruhe: „Seid still, ihr Herren! Macht keinen Lärm! Da kommt Sandhāna, ein Schüler des Asketen Gotama. Unter all den in Weiß gekleideten Hausvätern, den Schülern des Asketen Gotama, die in Rājagaha leben, ist dieser Hausvater Sandhāna einer von ihnen. Diese Verehrten schätzen die Stille, sind in der Stille geschult und loben die Stille. Gewiss wird er es für angemessen halten, näher zu kommen, wenn er bemerkt, dass die Versammlung still ist.“ Auf diese Worte hin wurden jene Wanderer still.

52. අථ ඛො සන්ධානො ගහපති යෙන නිග්‍රොධො පරිබ්බාජකො තෙනුපසඞ්කමි, උපසඞ්කමිත්වා නිග්‍රොධෙන පරිබ්බාජකෙන සද්ධිං සම්මොදි. සම්මොදනීයං කථං සාරණීයං වීතිසාරෙත්වා එකමන්තං නිසීදි. එකමන්තං නිසින්නො ඛො සන්ධානො ගහපති නිග්‍රොධං පරිබ්බාජකං එතදවොච – ‘‘අඤ්ඤථා ඛො ඉමෙ භොන්තො අඤ්ඤතිත්ථියා පරිබ්බාජකා සඞ්ගම්ම සමාගම්ම උන්නාදිනො උච්චාසද්දමහාසද්දා අනෙකවිහිතං තිරච්ඡානකථං අනුයුත්තා විහරන්ති. සෙය්‍යථිදං – රාජකථං…පෙ… ඉතිභවාභවකථං ඉති වා. අඤ්ඤථා ඛො පන සො භගවා අරඤ්ඤවනපත්ථානි පන්තානි සෙනාසනානි පටිසෙවති අප්පසද්දානි අප්පනිග්ඝොසානි විජනවාතානි මනුස්සරාහස්සෙය්‍යකානි පටිසල්ලානසාරුප්පානී’’ති.

52. Da begab sich der Hausvater Sandhāna zum Wanderer Nigrodha. Dort angekommen, tauschte er mit dem Wanderer Nigrodha freundliche Grüße aus. Nach diesen höflichen und denkwürdigen Worten setzte er sich zur Seite nieder. Zur Seite sitzend sprach der Hausvater Sandhāna zum Wanderer Nigrodha: „Ganz anders verhalten sich diese verehrten Wanderer anderer Schulen, wenn sie zusammenkommen; sie lärmen mit lautem Geschrei und großem Getöse und geben sich vielfältigen unpassenden Gesprächen hin, wie zum Beispiel Gesprächen über Könige und so weiter bis hin zu Reden über Gedeihen und Vergehen. Der Erhabene hingegen sucht entlegene Lagerstätten in Wäldern und Dschungeln auf, wo es still ist, ohne Getümmel, fern vom Wind der Menschenmassen, geeignet für einsame Verrichtungen und passend für die Zurückgezogenheit.“

53. එවං වුත්තෙ නිග්‍රොධො පරිබ්බාජකො සන්ධානං ගහපතිං එතදවොච – ‘‘යග්ඝෙ ගහපති, ජානෙය්‍යාසි, කෙන සමණො ගොතමො සද්ධිං සල්ලපති, කෙන සාකච්ඡං සමාපජ්ජති, කෙන පඤ්ඤාවෙය්‍යත්තියං සමාපජ්ජති? සුඤ්ඤාගාරහතා සමණස්ස ගොතමස්ස පඤ්ඤා අපරිසාවචරො සමණො ගොතමො නාලං සල්ලාපාය. සො අන්තමන්තානෙව සෙවති. සෙය්‍යථාපි නාම ගොකාණා පරියන්තචාරිනී අන්තමන්තානෙව සෙවති. එවමෙව සුඤ්ඤාගාරහතා සමණස්ස ගොතමස්ස පඤ්ඤා; අපරිසාවචරො සමණො ගොතමො; නාලං සල්ලාපාය. සො අන්තමන්තානෙව සෙවති. ඉඞ්ඝ, ගහපති, සමණො ගොතමො ඉමං පරිසං ආගච්ඡෙය්‍ය, එකපඤ්හෙනෙව නං සංසාදෙය්‍යාම, තුච්ඡකුම්භීව නං මඤ්ඤෙ ඔරොධෙය්‍යාමා’’ති.

53. Als dies gesagt worden war, sprach der Wanderer Nigrodha zum Hausvater Sandhāna: „Hör mal, Hausvater, wüsstest du wohl, mit wem der Asket Gotama spricht, mit wem er sich unterhält, mit wem er zur Entfaltung von Weisheit gelangt? Die Weisheit des Asketen Gotama ist durch das Verweilen in leeren Häusern verkümmert; der Asket Gotama ist nicht gewohnt, sich in Versammlungen zu bewegen, und er ist unfähig zum Gespräch. Er hält sich nur an den äußersten Rändern auf. Wie eine einäugige Kuh, die nur am Rand umherstreift und sich nur an den äußersten Enden aufhält, genau so ist die Weisheit des Asketen Gotama verkümmert; er meidet Versammlungen und ist unfähig zum Gespräch; er hält sich nur an den äußersten Rändern auf. Wohlan, Hausvater, käme der Asket Gotama zu dieser Versammlung, so würden wir ihn mit einer einzigen Frage zum Schweigen bringen; wie einen leeren Topf würden wir ihn umwerfen, meine ich.“

54. අස්සොසි ඛො භගවා දිබ්බාය සොතධාතුයා විසුද්ධාය අතික්කන්තමානුසිකාය සන්ධානස්ස ගහපතිස්ස නිග්‍රොධෙන පරිබ්බාජකෙන සද්ධිං ඉමං කථාසල්ලාපං. අථ ඛො භගවා ගිජ්ඣකූටා පබ්බතා ඔරොහිත්වා යෙන සුමාගධාය තීරෙ මොරනිවාපො තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා [Pg.32] සුමාගධාය තීරෙ මොරනිවාපෙ අබ්භොකාසෙ චඞ්කමි. අද්දසා ඛො නිග්‍රොධො පරිබ්බාජකො භගවන්තං සුමාගධාය තීරෙ මොරනිවාපෙ අබ්භොකාසෙ චඞ්කමන්තං. දිස්වාන සකං පරිසං සණ්ඨාපෙසි – ‘‘අප්පසද්දා භොන්තො හොන්තු, මා භොන්තො සද්දමකත්ථ, අයං සමණො ගොතමො සුමාගධාය තීරෙ මොරනිවාපෙ අබ්භොකාසෙ චඞ්කමති. අප්පසද්දකාමො ඛො පන සො ආයස්මා, අප්පසද්දස්ස වණ්ණවාදී. අප්පෙව නාම අප්පසද්දං පරිසං විදිත්වා උපසඞ්කමිතබ්බං මඤ්ඤෙය්‍ය. සචෙ සමණො ගොතමො ඉමං පරිසං ආගච්ඡෙය්‍ය, ඉමං තං පඤ්හං පුච්ඡෙය්‍යාම – ‘කො නාම සො, භන්තෙ, භගවතො ධම්මො, යෙන භගවා සාවකෙ විනෙති, යෙන භගවතා සාවකා විනීතා අස්සාසප්පත්තා පටිජානන්ති අජ්ඣාසයං ආදිබ්‍රහ්මචරිය’න්ති? එවං වුත්තෙ තෙ පරිබ්බාජකා තුණ්හී අහෙසුං.

54. Der Erhabene hörte mit dem himmlischen Gehör, das rein ist und das menschliche übertrifft, dieses Gespräch zwischen dem Hausvater Sandhāna und dem Wanderer Nigrodha. Da stieg der Erhabene vom Berg Gijjhakūṭa herab und begab sich zum Ufer des Sumāgadhā-Teichs, zum Platz der Pfauenfütterung. Dort angekommen, schritt er am Ufer des Sumāgadhā-Teichs im Freien auf und ab. Der Wanderer Nigrodha sah den Erhabenen am Ufer des Sumāgadhā-Teichs am Platz der Pfauenfütterung im Freien auf und ab schreiten. Als er ihn sah, brachte er seine Schar zur Ruhe: „Seid still, ihr Herren! Macht keinen Lärm! Da schreitet der Asket Gotama am Ufer des Sumāgadhā-Teichs im Freien auf und ab. Jener Verehrte schätzt die Stille und loben die Stille. Gewiss wird er es für angemessen halten, näher zu kommen, wenn er bemerkt, dass die Versammlung still ist. Falls der Asket Gotama zu dieser Versammlung kommt, wollen wir ihm diese Frage stellen: ‚Herr, welches ist die Lehre des Erhabenen, durch die er seine Schüler zähmt, und durch die jene Schüler, wenn sie gezähmt sind, Trost finden und das Ziel des heiligen Lebens als ihre höchste Grundlage bekennen?‘“ Auf diese Worte hin wurden jene Wanderer still.

තපොජිගුච්ඡාවාදො

Die Darlegung über den Abscheu vor Askese

55. අථ ඛො භගවා යෙන නිග්‍රොධො පරිබ්බාජකො තෙනුපසඞ්කමි. අථ ඛො නිග්‍රොධො පරිබ්බාජකො භගවන්තං එතදවොච – ‘‘එතු ඛො, භන්තෙ, භගවා, ස්වාගතං, භන්තෙ, භගවතො. චිරස්සං ඛො, භන්තෙ, භගවා ඉමං පරියායමකාසි යදිදං ඉධාගමනාය. නිසීදතු, භන්තෙ, භගවා, ඉදමාසනං පඤ්ඤත්ත’’න්ති. නිසීදි භගවා පඤ්ඤත්තෙ ආසනෙ. නිග්‍රොධොපි ඛො පරිබ්බාජකො අඤ්ඤතරං නීචාසනං ගහෙත්වා එකමන්තං නිසීදි. එකමන්තං නිසින්නං ඛො නිග්‍රොධං පරිබ්බාජකං භගවා එතදවොච – ‘‘කාය නුත්ථ, නිග්‍රොධ, එතරහි කථාය සන්නිසින්නා, කා ච පන වො අන්තරාකථා විප්පකතා’’ති? එවං වුත්තෙ, නිග්‍රොධො පරිබ්බාජකො භගවන්තං එතදවොච, ‘‘ඉධ මයං, භන්තෙ, අද්දසාම භගවන්තං සුමාගධාය තීරෙ මොරනිවාපෙ අබ්භොකාසෙ චඞ්කමන්තං, දිස්වාන එවං අවොචුම්හා – ‘සචෙ සමණො ගොතමො ඉමං පරිසං ආගච්ඡෙය්‍ය, ඉමං තං පඤ්හං පුච්ඡෙය්‍යාම – කො නාම සො, භන්තෙ, භගවතො ධම්මො, යෙන භගවා සාවකෙ විනෙති, යෙන භගවතා සාවකා විනීතා අස්සාසප්පත්තා පටිජානන්ති අජ්ඣාසයං ආදිබ්‍රහ්මචරිය’න්ති? අයං ඛො නො, භන්තෙ, අන්තරාකථා විප්පකතා; අථ භගවා අනුප්පත්තො’’ති.

55. Da begab sich der Erhabene dorthin, wo der Wanderphilosoph Nigrodha war. Da sprach der Wanderphilosoph Nigrodha zum Erhabenen: „Komm nur, Herr, Erhabener! Willkommen, Herr, dem Erhabenen! Nach langer Zeit, Herr, hat der Erhabene den Anlass gefunden, hierher zu kommen. Möge der Erhabene Platz nehmen, Herr; hier ist ein Sitz bereitet.“ Der Erhabene setzte sich auf den bereiteten Platz. Auch der Wanderphilosoph Nigrodha nahm einen niedrigen Sitz und setzte sich seitlich nieder. Zu dem seitlich sitzenden Wanderphilosophen Nigrodha sprach der Erhabene: „Zu welchem Gespräch habt ihr euch jetzt hier versammelt, Nigrodha, und welches Gespräch unter euch wurde unterbrochen?“ Als dies gesagt war, sprach der Wanderphilosoph Nigrodha zum Erhabenen: „Hier sahen wir, Herr, den Erhabenen am Ufer des Sumāgadhā-Teiches beim Moranivāpa im Freien auf und ab gehen. Nachdem wir ihn gesehen hatten, sagten wir: ‚Wenn der Asket Gotama zu dieser Versammlung käme, würden wir ihm diese Frage stellen: Welcher Art ist wohl die Lehre des Erhabenen, durch die der Erhabene seine Schüler schult, durch die die vom Erhabenen geschulten Schüler Trost gefunden haben und bekennen, dass dies die Grundlage des heiligen Lebens ist?‘ Dies war unser Gespräch, Herr, das unterbrochen wurde; da traf der Erhabene ein.“

56. ‘‘දුජ්ජානං ඛො එතං, නිග්‍රොධ, තයා අඤ්ඤදිට්ඨිකෙන අඤ්ඤඛන්තිකෙන අඤ්ඤරුචිකෙන අඤ්ඤත්‍රායොගෙන අඤ්ඤත්‍රාචරියකෙන, යෙනාහං සාවකෙ විනෙමි[Pg.33], යෙන මයා සාවකා විනීතා අස්සාසප්පත්තා පටිජානන්ති අජ්ඣාසයං ආදිබ්‍රහ්මචරියං. ඉඞ්ඝ ත්වං මං, නිග්‍රොධ, සකෙ ආචරියකෙ අධිජෙගුච්ඡෙ පඤ්හං පුච්ඡ – ‘කථං සන්තා නු ඛො, භන්තෙ, තපොජිගුච්ඡා පරිපුණ්ණා හොති, කථං අපරිපුණ්ණා’ති? එවං වුත්තෙ තෙ පරිබ්බාජකා උන්නාදිනො උච්චාසද්දමහාසද්දා අහෙසුං – ‘‘අච්ඡරියං වත භො, අබ්භුතං වත භො, සමණස්ස ගොතමස්ස මහිද්ධිකතා මහානුභාවතා, යත්‍ර හි නාම සකවාදං ඨපෙස්සති, පරවාදෙන පවාරෙස්සතී’’ති.

56. „Es ist schwer für dich zu verstehen, Nigrodha, der du eine andere Ansicht, eine andere Neigung, ein anderes Gefallen, ein anderes Streben und einen anderen Lehrer hast, wie ich meine Schüler schule und wie die von mir geschulten Schüler Trost gefunden haben und bekennen, dass dies die Grundlage des heiligen Lebens ist. Wohlan, Nigrodha, frage du mich über deine eigene Lehrer-Lehre bezüglich der extremen Askese (Adhijegucche): ‚Unter welchen Umständen, Herr, ist die Askese der Abscheu vor dem Bösen (Tapojigucchā) vollkommen und unter welchen unvollkommen?‘“ Als dies gesagt war, riefen jene Wanderphilosophen laut und lärmend aus: „O wie wunderbar, o wie erstaunlich ist doch die große Macht und Herrlichkeit des Asketen Gotama, dass er seine eigene Lehre zurückstellt und zur Erörterung der Lehre anderer auffordert!“

57. අථ ඛො නිග්‍රොධො පරිබ්බාජකො තෙ පරිබ්බාජකෙ අප්පසද්දෙ කත්වා භගවන්තං එතදවොච – ‘‘මයං ඛො, භන්තෙ, තපොජිගුච්ඡාවාදා තපොජිගුච්ඡාසාරා තපොජිගුච්ඡාඅල්ලීනා විහරාම. කථං සන්තා නු ඛො, භන්තෙ, තපොජිගුච්ඡා පරිපුණ්ණා හොති, කථං අපරිපුණ්ණා’’ති?

57. Daraufhin brachte der Wanderphilosoph Nigrodha jene Wanderphilosophen zur Ruhe und sprach zum Erhabenen: „Herr, wir lehren die Askese der Abscheu vor dem Bösen, wir schätzen die Askese der Abscheu vor dem Bösen als wesentlich und leben der Askese der Abscheu vor dem Bösen ergeben. Unter welchen Umständen, Herr, ist die Askese der Abscheu vor dem Bösen vollkommen und unter welchen unvollkommen?“

‘‘ඉධ, නිග්‍රොධ, තපස්සී අචෙලකො හොති මුත්තාචාරො, හත්ථාපලෙඛනො, න එහිභද්දන්තිකො, න තිට්ඨභද්දන්තිකො, නාභිහටං, න උද්දිස්සකතං, න නිමන්තනං සාදියති, සො න කුම්භිමුඛා පටිග්ගණ්හාති, න කළොපිමුඛා පටිග්ගණ්හාති, න එළකමන්තරං, න දණ්ඩමන්තරං, න මුසලමන්තරං, න ද්වින්නං භුඤ්ජමානානං, න ගබ්භිනියා, න පායමානාය, න පුරිසන්තරගතාය, න සඞ්කිත්තීසු, න යත්ථ සා උපට්ඨිතො හොති, න යත්ථ මක්ඛිකා සණ්ඩසණ්ඩචාරිනී, න මච්ඡං, න මංසං, න සුරං, න මෙරයං, න ථුසොදකං පිවති, සො එකාගාරිකො වා හොති එකාලොපිකො, ද්වාගාරිකො වා හොති ද්වාලොපිකො, සත්තාගාරිකො වා හොති සත්තාලොපිකො, එකිස්සාපි දත්තියා යාපෙති, ද්වීහිපි දත්තීහි යාපෙති, සත්තහිපි දත්තීහි යාපෙති; එකාහිකම්පි ආහාරං ආහාරෙති, ද්වීහිකම්පි ආහාරං ආහාරෙති, සත්තාහිකම්පි ආහාරං ආහාරෙති, ඉති එවරූපං අද්ධමාසිකම්පි පරියායභත්තභොජනානුයොගමනුයුත්තො විහරති. සො සාකභක්ඛො වා හොති, සාමාකභක්ඛො වා හොති, නීවාරභක්ඛො වා හොති, දද්දුලභක්ඛො වා හොති, හටභක්ඛො වා හොති, කණභක්ඛො වා හොති, ආචාමභක්ඛො වා හොති, පිඤ්ඤාකභක්ඛො වා හොති, තිණභක්ඛො වා හොති, ගොමයභක්ඛො වා හොති; වනමූලඵලාහාරො යාපෙති පවත්තඵලභොජී. සො සාණානිපි ධාරෙති[Pg.34], මසාණානිපි ධාරෙති, ඡවදුස්සානිපි ධාරෙති, පංසුකූලානිපි ධාරෙති, තිරීටානිපි ධාරෙති, අජිනම්පි ධාරෙති, අජිනක්ඛිපම්පි ධාරෙති, කුසචීරම්පි ධාරෙති, වාකචීරම්පි ධාරෙති, ඵලකචීරම්පි ධාරෙති, කෙසකම්බලම්පි ධාරෙති, වාළකම්බලම්පි ධාරෙති, උලූකපක්ඛම්පි ධාරෙති, කෙසමස්සුලොචකොපි හොති කෙසමස්සුලොචනානුයොගමනුයුත්තො, උබ්භට්ඨකොපි හොති ආසනපටික්ඛිත්තො, උක්කුටිකොපි හොති උක්කුටිකප්පධානමනුයුත්තො, කණ්ටකාපස්සයිකොපි හොති කණ්ටකාපස්සයෙ සෙය්‍යං කප්පෙති, ඵලකසෙය්‍යම්පි කප්පෙති, ථණ්ඩිලසෙය්‍යම්පි කප්පෙති, එකපස්සයිකොපි හොති රජොජල්ලධරො, අබ්භොකාසිකොපි හොති යථාසන්ථතිකො, වෙකටිකොපි හොති විකටභොජනානුයොගමනුයුත්තො, අපානකොපි හොති අපානකත්තමනුයුත්තො, සායතතියකම්පි උදකොරොහනානුයොගමනුයුත්තො විහරති. තං කිං මඤ්ඤසි, නිග්‍රොධ, යදි එවං සන්තෙ තපොජිගුච්ඡා පරිපුණ්ණා වා හොති අපරිපුණ්ණා වා’’ති? ‘‘අද්ධා ඛො, භන්තෙ, එවං සන්තෙ තපොජිගුච්ඡා පරිපුණ්ණා හොති, නො අපරිපුණ්ණා’’ති. ‘‘එවං පරිපුණ්ණායපි ඛො අහං, නිග්‍රොධ, තපොජිගුච්ඡාය අනෙකවිහිතෙ උපක්කිලෙසෙ වදාමී’’ති.

„Da, Nigrodha, ist ein Asket unbekleidet, von lockeren Sitten, wischt sich mit der Hand ab, kommt nicht auf Rufen herbei, bleibt nicht auf Bitte stehen, nimmt nichts Gebrachtes an, nichts eigens für ihn Bereitetes, keine Einladung. Er nimmt nichts aus der Öffnung eines Topfes an, nichts aus der Öffnung eines Korbes an, nichts über eine Schwelle hinweg, nichts über einen Stock hinweg, nichts über einen Mörser hinweg, nichts von zwei essenden Personen, nichts von einer Schwangeren, nichts von einer Stillenden, nichts von einer Frau, die bei einem Mann ist, nichts von gesammelten Speisen, nichts, wo ein Hund dabei steht, nichts, wo Fliegen schwarmweise umherfliegen. Er isst weder Fisch noch Fleisch, trinkt keinen Wein, keinen Schnaps, keinen Treber-Essig. Er geht nur zu einem Haus und nimmt nur einen Bissen, oder zu zwei Häusern und nimmt zwei Bissen, oder zu sieben Häusern und nimmt sieben Bissen. Er erhält sich von einer Schale, von zwei Schalen, von sieben Schalen. Er nimmt nur einmal am Tag Nahrung zu sich, nur einmal alle zwei Tage, nur einmal alle sieben Tage. So übt er sich darin, die Nahrung in Abständen bis zu einem halben Monat einzunehmen. Er nährt sich von Kräutern, von Hirse, von Wildreis, von Lederstücken, von Wasserpflanzen, von Kleie, von angebranntem Reis, von Ölkuchen, von Gras, von Kuhdung. Er erhält sich von Wurzeln und Früchten aus dem Wald, wobei er nur Fallobst isst. Er trägt Gewänder aus Hanf, aus Hanfgemisch, Leichentücher, Lumpen, Rindenstoff, Antilopenfelle, Streifen von Antilopenfellen, Matten aus Kusagras, Kleidung aus Bast, Kleidung aus Holzplatten, Decken aus Menschenhaar, Decken aus Tierhaar, Kleidung aus Eulenflügeln. Er ist einer, der sich Haupthaar und Bart ausrauft und dieser Übung ergeben ist. Er steht ständig und lehnt einen Sitz ab. Er hockt dauernd und ist der Übung des Hockens ergeben. Er schläft auf einem Dornenbett, nutzt ein Dornenbett als Lager. Er schläft auf einem Holzbrett, auf nackter Erde, schläft nur auf einer Seite. Er ist mit Staub und Schmutz bedeckt. Er lebt unter freiem Himmel, nimmt den Sitzplatz ein, wie er gerade bereitet ist. Er isst Unrat und ist der Übung des Unrat-Essens ergeben. Er trinkt kein kaltes Wasser und ist der Übung des Nicht-Wassertrinkens ergeben. Er ist der Übung ergeben, dreimal am Abend ins Wasser zu steigen. Was meinst du, Nigrodha: Ist unter diesen Umständen die Askese der Abscheu vor dem Bösen vollkommen oder unvollkommen?“ „Sicherlich, Herr, ist die Askese unter diesen Umständen vollkommen, nicht unvollkommen.“ „Nigrodha, selbst bei einer so vollkommenen Askese der Abscheu vor dem Bösen nenne ich doch mannigfache Befleckungen.“

උපක්කිලෙසො

Die Befleckungen

58. ‘‘යථා කථං පන, භන්තෙ, භගවා එවං පරිපුණ්ණාය තපොජිගුච්ඡාය අනෙකවිහිතෙ උපක්කිලෙසෙ වදතී’’ති? ‘‘ඉධ, නිග්‍රොධ, තපස්සී තපං සමාදියති, සො තෙන තපසා අත්තමනො හොති පරිපුණ්ණසඞ්කප්පො. යම්පි, නිග්‍රොධ, තපස්සී තපං සමාදියති, සො තෙන තපසා අත්තමනො හොති පරිපුණ්ණසඞ්කප්පො. අයම්පි ඛො, නිග්‍රොධ, තපස්සිනො උපක්කිලෙසො හොති.

58. „Wie aber, Herr, lehrt der Erhabene bei einer so vollkommenen Askese-Vermeidung die verschiedenen Arten von Befleckungen?“ „Hier, Nigrodha, nimmt ein Asket eine asketische Übung auf sich; er ist durch diese Askese frohgemut und meint, sein Ziel sei vollkommen erreicht. Dass ein Asket eine asketische Übung aufnimmt und durch diese Askese frohgemut ist und meint, sein Ziel sei vollkommen erreicht – dies, Nigrodha, ist eine Befleckung für den Asketen.“

‘‘පුන චපරං, නිග්‍රොධ, තපස්සී තපං සමාදියති, සො තෙන තපසා අත්තානුක්කංසෙති පරං වම්භෙති. යම්පි, නිග්‍රොධ, තපස්සී තපං සමාදියති, සො තෙන තපසා අත්තානුක්කංසෙති පරං වම්භෙති. අයම්පි ඛො, නිග්‍රොධ, තපස්සිනො උපක්කිලෙසො හොති.

„Weiterhin, Nigrodha, nimmt ein Asket eine asketische Übung auf sich; er rühmt sich selbst wegen dieser Askese und setzt andere herab. Dass ein Asket eine asketische Übung aufnimmt und sich wegen dieser Askese selbst rühmt und andere herabsetzt – dies, Nigrodha, ist ebenfalls eine Befleckung für den Asketen.“

‘‘පුන චපරං, නිග්‍රොධ, තපස්සී තපං සමාදියති, සො තෙන තපසා මජ්ජති මුච්ඡති පමාදමාපජ්ජති. යම්පි, නිග්‍රොධ, තපස්සී තපං සමාදියති, සො [Pg.35] තෙන තපසා මජ්ජති මුච්ඡති පමාදමාපජ්ජති. අයම්පි ඛො, නිග්‍රොධ, තපස්සිනො උපක්කිලෙසො හොති.

„Weiterhin, Nigrodha, nimmt ein Asket eine asketische Übung auf sich; er wird durch diese Askese berauscht, hingerissen und verfällt in Unachtsamkeit. Dass ein Asket eine asketische Übung aufnimmt und durch diese Askese berauscht und hingerissen wird und in Unachtsamkeit verfällt – dies, Nigrodha, ist ebenfalls eine Befleckung für den Asketen.“

59. ‘‘පුන චපරං, නිග්‍රොධ, තපස්සී තපං සමාදියති, සො තෙන තපසා ලාභසක්කාරසිලොකං අභිනිබ්බත්තෙති, සො තෙන ලාභසක්කාරසිලොකෙන අත්තමනො හොති පරිපුණ්ණසඞ්කප්පො. යම්පි, නිග්‍රොධ, තපස්සී තපං සමාදියති, සො තෙන තපසා ලාභසක්කාරසිලොකං අභිනිබ්බත්තෙති, සො තෙන ලාභසක්කාරසිලොකෙන අත්තමනො හොති පරිපුණ්ණසඞ්කප්පො. අයම්පි ඛො, නිග්‍රොධ, තපස්සිනො උපක්කිලෙසො හොති.

59. „Weiterhin, Nigrodha, nimmt ein Asket eine asketische Übung auf sich; er erlangt durch diese Askese Gewinn, Ehre und Ruhm. Er ist wegen dieses Gewinns, dieser Ehre und dieses Ruhms frohgemut und meint, sein Ziel sei vollkommen erreicht. Dass ein Asket eine asketische Übung aufnimmt, dadurch Gewinn, Ehre und Ruhm erlangt und deswegen frohgemut ist und meint, sein Ziel sei vollkommen erreicht – dies, Nigrodha, ist ebenfalls eine Befleckung für den Asketen.“

‘‘පුන චපරං, නිග්‍රොධ, තපස්සී තපං සමාදියති, සො තෙන තපසා ලාභසක්කාරසිලොකං අභිනිබ්බත්තෙති, සො තෙන ලාභසක්කාරසිලොකෙන අත්තානුක්කංසෙති පරං වම්භෙති. යම්පි, නිග්‍රොධ, තපස්සී තපං සමාදියති, සො තෙන තපසා ලාභසක්කාරසිලොකං අභිනිබ්බත්තෙති, සො තෙන ලාභසක්කාරසිලොකෙන අත්තානුක්කංසෙති පරං වම්භෙති. අයම්පි ඛො, නිග්‍රොධ, තපස්සිනො උපක්කිලෙසො හොති.

„Weiterhin, Nigrodha, nimmt ein Asket eine asketische Übung auf sich; er erlangt durch diese Askese Gewinn, Ehre und Ruhm. Wegen dieses Gewinns, dieser Ehre und dieses Ruhms rühmt er sich selbst und setzt andere herab. Dass ein Asket eine asketische Übung aufnimmt, dadurch Gewinn, Ehre und Ruhm erlangt und sich deswegen selbst rühmt und andere herabsetzt – dies, Nigrodha, ist ebenfalls eine Befleckung für den Asketen.“

‘‘පුන චපරං, නිග්‍රොධ, තපස්සී තපං සමාදියති, සො තෙන තපසා ලාභසක්කාරසිලොකං අභිනිබ්බත්තෙති, සො තෙන ලාභසක්කාරසිලොකෙන මජ්ජති මුච්ඡති පමාදමාපජ්ජති. යම්පි, නිග්‍රොධ, තපස්සී තපං සමාදියති, සො තෙන තපසා ලාභසක්කාරසිලොකං අභිනිබ්බත්තෙති, සො තෙන ලාභසක්කාරසිලොකෙන මජ්ජති මුච්ඡති පමාදමාපජ්ජති. අයම්පි ඛො, නිග්‍රොධ, තපස්සිනො උපක්කිලෙසො හොති.

„Weiterhin, Nigrodha, nimmt ein Asket eine asketische Übung auf sich; er erlangt durch diese Askese Gewinn, Ehre und Ruhm. Wegen dieses Gewinns, dieser Ehre und dieses Ruhms wird er berauscht, hingerissen und verfällt in Unachtsamkeit. Dass ein Asket eine asketische Übung aufnimmt, dadurch Gewinn, Ehre und Ruhm erlangt und deswegen berauscht und hingerissen wird und in Unachtsamkeit verfällt – dies, Nigrodha, ist ebenfalls eine Befleckung für den Asketen.“

60. ‘‘පුන චපරං, නිග්‍රොධ, තපස්සී භොජනෙසු වොදාසං ආපජ්ජති – ‘ඉදං මෙ ඛමති, ඉදං මෙ නක්ඛමතී’ති. සො යඤ්ච ඛ්වස්ස නක්ඛමති, තං සාපෙක්ඛො පජහති. යං පනස්ස ඛමති, තං ගධිතො මුච්ඡිතො අජ්ඣාපන්නො අනාදීනවදස්සාවී අනිස්සරණපඤ්ඤො පරිභුඤ්ජති…පෙ… අයම්පි ඛො, නිග්‍රොධ, තපස්සිනො උපක්කිලෙසො හොති.

60. „Weiterhin, Nigrodha, wird ein Asket bei den Speisen wählerisch: ‚Dies behagt mir, dies behagt mir nicht.‘ Was ihm nun nicht behagt, das gibt er zwar auf, doch mit Sehnsucht danach. Was ihm aber behagt, das genießt er gierig, hingerissen, verstrickt, ohne die Gefahr zu sehen und ohne die Weisheit des Entkommens ... dies, Nigrodha, ist ebenfalls eine Befleckung für den Asketen.“

‘‘පුන චපරං, නිග්‍රොධ, තපස්සී තපං සමාදියති ලාභසක්කාරසිලොකනිකන්තිහෙතු – ‘සක්කරිස්සන්ති මං රාජානො රාජමහාමත්තා ඛත්තියා බ්‍රාහ්මණා [Pg.36] ගහපතිකා තිත්ථියා’ති…පෙ… අයම්පි ඛො, නිග්‍රොධ, තපස්සිනො උපක්කිලෙසො හොති.

„Weiterhin, Nigrodha, nimmt ein Asket eine asketische Übung auf sich aus Verlangen nach Gewinn, Ehre und Ruhm, in der Absicht: ‚Könige werden mich ehren, hohe Staatsbeamte, Adlige, Brahmanen, Hausväter und Sektenführer‘ ... dies, Nigrodha, ist ebenfalls eine Befleckung für den Asketen.“

61. ‘‘පුන චපරං, නිග්‍රොධ, තපස්සී අඤ්ඤතරං සමණං වා බ්‍රාහ්මණං වා අපසාදෙතා හොති – ‘කිං පනායං සම්බහුලාජීවො සබ්බං සංභක්ඛෙති. සෙය්‍යථිදං – මූලබීජං ඛන්ධබීජං ඵළුබීජං අග්ගබීජං බීජබීජමෙව පඤ්චමං, අසනිවිචක්කං දන්තකූටං, සමණප්පවාදෙනා’ති…පෙ… අයම්පි ඛො, නිග්‍රොධ, තපස්සිනො උපක්කිලෙසො හොති.

61. „Weiterhin, Nigrodha, ist ein Asket einer, der andere Asketen oder Brahmanen herabsetzt: ‚Was isst dieser da mit seinem vielfältigen Lebensunterhalt alles in sich hinein! Nämlich: Wurzelkeime, Stängelkeime, Gelenkkeime, Triebkeime und als fünftes Samenkörner – er hat ein Gebiss wie ein Donnerschlag und wird doch als Asket bezeichnet‘ ... dies, Nigrodha, ist ebenfalls eine Befleckung für den Asketen.“

‘‘පුන චපරං, නිග්‍රොධ, තපස්සී පස්සති අඤ්ඤතරං සමණං වා බ්‍රාහ්මණං වා කුලෙසු සක්කරියමානං ගරුකරියමානං මානියමානං පූජියමානං. දිස්වා තස්ස එවං හොති – ‘ඉමඤ්හි නාම සම්බහුලාජීවං කුලෙසු සක්කරොන්ති ගරුං කරොන්ති මානෙන්ති පූජෙන්ති. මං පන තපස්සිං ලූඛාජීවිං කුලෙසු න සක්කරොන්ති න ගරුං කරොන්ති න මානෙන්ති න පූජෙන්තී’ති, ඉති සො ඉස්සාමච්ඡරියං කුලෙසු උප්පාදෙතා හොති…පෙ… අයම්පි ඛො, නිග්‍රොධ, තපස්සිනො උපක්කිලෙසො හොති.

„Weiterhin, Nigrodha, sieht ein Asket einen anderen Asketen oder Brahmanen, der in den Familien geehrt, verehrt, geschätzt und beschenkt wird. Wenn er dies sieht, denkt er so: ‚Diesen da mit seinem vielfältigen Lebensunterhalt ehren, verehren, schätzen und beschenken sie in den Familien. Mich aber, den Asketen mit der kargen Lebensweise, ehren, verehren, schätzen und beschenken sie nicht.‘ So lässt er Neid und Missgunst gegenüber den Familien entstehen ... dies, Nigrodha, ist ebenfalls eine Befleckung für den Asketen.“

62. ‘‘පුන චපරං, නිග්‍රොධ, තපස්සී ආපාථකනිසාදී හොති…පෙ… අයම්පි ඛො, නිග්‍රොධ, තපස්සිනො උපක්කිලෙසො හොති.

62. „Weiterhin, Nigrodha, ist ein Asket einer, der sich an öffentlich sichtbaren Orten niedersetzt ... dies, Nigrodha, ist ebenfalls eine Befleckung für den Asketen.“

‘‘පුන චපරං, නිග්‍රොධ, තපස්සී අත්තානං අදස්සයමානො කුලෙසු චරති – ‘ඉදම්පි මෙ තපස්මිං ඉදම්පි මෙ තපස්මි’න්ති…පෙ… අයම්පි ඛො, නිග්‍රොධ, තපස්සිනො උපක්කිලෙසො හොති.

„Weiterhin, Nigrodha, zieht ein Asket umher und zeigt sich den Familien: ‚Auch dies gehört zu meiner Askese, auch jenes gehört zu meiner Askese‘ ... dies, Nigrodha, ist ebenfalls eine Befleckung für den Asketen.“

‘‘පුන චපරං, නිග්‍රොධ, තපස්සී කිඤ්චිදෙව පටිච්ඡන්නං සෙවති. සො ‘ඛමති තෙ ඉද’න්ති පුට්ඨො සමානො අක්ඛමමානං ආහ – ‘ඛමතී’ති. ඛමමානං ආහ – ‘නක්ඛමතී’ති. ඉති සො සම්පජානමුසා භාසිතා හොති…පෙ… අයම්පි ඛො, නිග්‍රොධ, තපස්සිනො උපක්කිලෙසො හොති.

„Weiterhin, Nigrodha, pflegt ein Asket irgendetwas im Verborgenen. Wenn er gefragt wird: ‚Behagt dir dies?‘, sagt er von etwas, das ihm nicht behagt: ‚Es behagt mir.‘ Und von etwas, das ihm behagt, sagt er: ‚Es behagt mir nicht.‘ So spricht er bewusst die Unwahrheit ... dies, Nigrodha, ist ebenfalls eine Befleckung für den Asketen.“

‘‘පුන චපරං, නිග්‍රොධ, තපස්සී තථාගතස්ස වා තථාගතසාවකස්ස වා ධම්මං දෙසෙන්තස්ස සන්තංයෙව පරියායං අනුඤ්ඤෙය්‍යං නානුජානාති…පෙ… අයම්පි ඛො, නිග්‍රොධ, තපස්සිනො උපක්කිලෙසො හොති.

„Weiterhin, Nigrodha, erkennt ein Asket, wenn der Tathāgata oder ein Jünger des Tathāgata die Lehre darlegt, eine dargelegte wahre Begründung, die anzuerkennen wäre, nicht an ... dies, Nigrodha, ist ebenfalls eine Befleckung für den Asketen.“

63. ‘‘පුන [Pg.37] චපරං, නිග්‍රොධ, තපස්සී කොධනො හොති උපනාහී. යම්පි, නිග්‍රොධ, තපස්සී කොධනො හොති උපනාහී. අයම්පි ඛො, නිග්‍රොධ, තපස්සිනො උපක්කිලෙසො හොති.

63. „Wiederum, Nigrodha, ist ein Asket zornig und grollend. Dass ein Asket zornig und grollend ist, Nigrodha, auch dies ist eine Befleckung für den Asketen.“

‘‘පුන චපරං, නිග්‍රොධ, තපස්සී මක්ඛී හොති පළාසී …පෙ… ඉස්සුකී හොති මච්ඡරී… සඨො හොති මායාවී… ථද්ධො හොති අතිමානී… පාපිච්ඡො හොති පාපිකානං ඉච්ඡානං වසං ගතො… මිච්ඡාදිට්ඨිකො හොති අන්තග්ගාහිකාය දිට්ඨියා සමන්නාගතො… සන්දිට්ඨිපරාමාසී හොති ආධානග්ගාහී දුප්පටිනිස්සග්ගී. යම්පි, නිග්‍රොධ, තපස්සී සන්දිට්ඨිපරාමාසී හොති ආධානග්ගාහී දුප්පටිනිස්සග්ගී. අයම්පි ඛො, නිග්‍රොධ, තපස්සිනො උපක්කිලෙසො හොති.

„Wiederum, Nigrodha, ist ein Asket herabsetzend und streitlustig ...beziehungsweise... neidisch und geizig ... betrügerisch und heuchlerisch ... starrsinnig und hochmütig ... von schlechten Wünschen erfüllt und der Macht schlechter Wünsche unterworfen ... von falscher Ansicht und von einer extremen Ansicht geprägt ... er hält an seinen eigenen Ansichten fest, klammert sich an sie und lässt nur schwer von ihnen ab. Dass ein Asket an seinen eigenen Ansichten festhält, sich an sie klammert und nur schwer von ihnen ablässt, Nigrodha, auch dies ist eine Befleckung für den Asketen.“

‘‘තං කිං මඤ්ඤසි, නිග්‍රොධ, යදිමෙ තපොජිගුච්ඡා උපක්කිලෙසා වා අනුපක්කිලෙසා වා’’ති? ‘‘අද්ධා ඛො ඉමෙ, භන්තෙ, තපොජිගුච්ඡා උපක්කිලෙසා, නො අනුපක්කිලෙසා. ඨානං ඛො පනෙතං, භන්තෙ, විජ්ජති යං ඉධෙකච්චො තපස්සී සබ්බෙහෙව ඉමෙහි උපක්කිලෙසෙහි සමන්නාගතො අස්ස; කො පන වාදො අඤ්ඤතරඤ්ඤතරෙනා’’ති.

„Was meinst du, Nigrodha: Sind diese Dinge in der Askese-Selbstbeherrschung Befleckungen oder Nicht-Befleckungen?“ – „Zweifellos, Herr, sind dies Befleckungen und keine Nicht-Befleckungen. Es ist durchaus möglich, Herr, dass hier ein gewisser Asket mit all diesen Befleckungen behaftet ist, geschweige denn mit der einen oder anderen.“

පරිසුද්ධපපටිකප්පත්තකථා

Abhandlung über die Erlangung der gereinigten Borke

64. ‘‘ඉධ, නිග්‍රොධ, තපස්සී තපං සමාදියති, සො තෙන තපසා න අත්තමනො හොති න පරිපුණ්ණසඞ්කප්පො. යම්පි, නිග්‍රොධ, තපස්සී තපං සමාදියති, සො තෙන තපසා න අත්තමනො හොති න පරිපුණ්ණසඞ්කප්පො. එවං සො තස්මිං ඨානෙ පරිසුද්ධො හොති.

64. „Hier, Nigrodha, nimmt ein Asket eine Askeseübung auf, doch er ist durch diese Askese weder hochmütig erfreut noch denkt er, sein Vorhaben sei damit schon vollendet. Dass ein Asket eine Askeseübung aufnimmt, Nigrodha, und durch diese Askese weder hochmütig erfreut ist noch denkt, sein Vorhaben sei vollendet, so ist er in diesem Punkt gereinigt.“

‘‘පුන චපරං, නිග්‍රොධ, තපස්සී තපං සමාදියති, සො තෙන තපසා න අත්තානුක්කංසෙති න පරං වම්භෙති…පෙ… එවං සො තස්මිං ඨානෙ පරිසුද්ධො හොති.

„Wiederum, Nigrodha, nimmt ein Asket eine Askeseübung auf, doch er erhebt sich durch diese Askese nicht selbst und herabwürdigt keine anderen ...beziehungsweise... so ist er in diesem Punkt gereinigt.“

‘‘පුන චපරං, නිග්‍රොධ, තපස්සී තපං සමාදියති, සො තෙන තපසා න මජ්ජති න මුච්ඡති න පමාදමාපජ්ජති…පෙ… එවං සො තස්මිං ඨානෙ පරිසුද්ධො හොති.

„Wiederum, Nigrodha, nimmt ein Asket eine Askeseübung auf, doch er wird durch diese Askese nicht berauscht, nicht betört und verfällt nicht in Nachlässigkeit ...beziehungsweise... so ist er in diesem Punkt gereinigt.“

65. ‘‘පුන [Pg.38] චපරං, නිග්‍රොධ, තපස්සී තපං සමාදියති, සො තෙන තපසා ලාභසක්කාරසිලොකං අභිනිබ්බත්තෙති, සො තෙන ලාභසක්කාරසිලොකෙන න අත්තමනො හොති න පරිපුණ්ණසඞ්කප්පො…පෙ… එවං සො තස්මිං ඨානෙ පරිසුද්ධො හොති.

65. „Wiederum, Nigrodha, nimmt ein Asket eine Askeseübung auf und erlangt durch diese Askese Gewinn, Ehre und Ruhm; doch er ist durch diesen Gewinn, diese Ehre und diesen Ruhm nicht hochmütig erfreut und denkt nicht, sein Vorhaben sei vollendet ...beziehungsweise... so ist er in diesem Punkt gereinigt.“

‘‘පුන චපරං, නිග්‍රොධ, තපස්සී තපං සමාදියති, සො තෙන තපසා ලාභසක්කාරසිලොකං අභිනිබ්බත්තෙති, සො තෙන ලාභසක්කාරසිලොකෙන න අත්තානුක්කංසෙති න පරං වම්භෙති…පෙ… එවං සො තස්මිං ඨානෙ පරිසුද්ධො හොති.

„Wiederum, Nigrodha, nimmt ein Asket eine Askeseübung auf und erlangt durch diese Askese Gewinn, Ehre und Ruhm; doch er erhebt sich durch diesen Gewinn, diese Ehre und diesen Ruhm nicht selbst und herabwürdigt keine anderen ...beziehungsweise... so ist er in diesem Punkt gereinigt.“

‘‘පුන චපරං, නිග්‍රොධ, තපස්සී තපං සමාදියති, සො තෙන තපසා ලාභසක්කාරසිලොකං අභිනිබ්බත්තෙති, සො තෙන ලාභසක්කාරසිලොකෙන න මජ්ජති න මුච්ඡති න පමාදමාපජ්ජති…පෙ… එවං සො තස්මිං ඨානෙ පරිසුද්ධො හොති.

„Wiederum, Nigrodha, nimmt ein Asket eine Askeseübung auf und erlangt durch diese Askese Gewinn, Ehre und Ruhm; doch er wird durch diesen Gewinn, diese Ehre und diesen Ruhm nicht berauscht, nicht betört und verfällt nicht in Nachlässigkeit ...beziehungsweise... so ist er in diesem Punkt gereinigt.“

66. ‘‘පුන චපරං, නිග්‍රොධ, තපස්සී භොජනෙසු න වොදාසං ආපජ්ජති – ‘ඉදං මෙ ඛමති, ඉදං මෙ නක්ඛමතී’ති. සො යඤ්ච ඛ්වස්ස නක්ඛමති, තං අනපෙක්ඛො පජහති. යං පනස්ස ඛමති, තං අගධිතො අමුච්ඡිතො අනජ්ඣාපන්නො ආදීනවදස්සාවී නිස්සරණපඤ්ඤො පරිභුඤ්ජති…පෙ… එවං සො තස්මිං ඨානෙ පරිසුද්ධො හොති.

66. „Wiederum, Nigrodha, macht ein Asket bei Speisen keine Unterschiede: ‚Dies behagt mir, das behagt mir nicht.‘ Was ihm nicht behagt, das gibt er ohne Verlangen auf. Was ihm aber behagt, das genießt er ohne Gier, ohne Betörung, ohne Verstrickung, die Gefahr sehend und um den Ausweg wissend ...beziehungsweise... so ist er in diesem Punkt gereinigt.“

‘‘පුන චපරං, නිග්‍රොධ, තපස්සී න තපං සමාදියති ලාභසක්කාරසිලොකනිකන්තිහෙතු – ‘සක්කරිස්සන්ති මං රාජානො රාජමහාමත්තා ඛත්තියා බ්‍රාහ්මණා ගහපතිකා තිත්ථියා’ති…පෙ… එවං සො තස්මිං ඨානෙ පරිසුද්ධො හොති.

„Wiederum, Nigrodha, nimmt ein Asket die Askese nicht aus Verlangen nach Gewinn, Ehre und Ruhm auf, denkend: ‚Könige, Minister, Adlige, Brahmanen, Hausväter und Sektenanhänger werden mich verehren‘ ...beziehungsweise... so ist er in diesem Punkt gereinigt.“

67. ‘‘පුන චපරං, නිග්‍රොධ, තපස්සී අඤ්ඤතරං සමණං වා බ්‍රාහ්මණං වා නාපසාදෙතා හොති – ‘කිං පනායං සම්බහුලාජීවො සබ්බං සංභක්ඛෙති. සෙය්‍යථිදං – මූලබීජං ඛන්ධබීජං ඵළුබීජං අග්ගබීජං බීජබීජමෙව පඤ්චමං, අසනිවිචක්කං දන්තකූටං, සමණප්පවාදෙනා’ති…පෙ… එවං සො තස්මිං ඨානෙ පරිසුද්ධො හොති.

67. „Wiederum, Nigrodha, ist ein Asket keiner, der einen anderen Asketen oder Brahmanen herabsetzt: ‚Warum lebt dieser nur von vielfältiger Nahrung und frisst alles? Nämlich: Wurzelkeime, Stammkeime, Gelenkkeime, Triebkeime und als fünftes Samenkörner – dieses Blitzrad der Zähne, und das nennt sich ein Asket!‘ ...beziehungsweise... so ist er in diesem Punkt gereinigt.“

‘‘පුන චපරං, නිග්‍රොධ, තපස්සී පස්සති අඤ්ඤතරං සමණං වා බ්‍රාහ්මණං වා කුලෙසු සක්කරියමානං ගරු කරියමානං මානියමානං පූජියමානං. දිස්වා තස්ස න එවං [Pg.39] හොති – ‘ඉමඤ්හි නාම සම්බහුලාජීවං කුලෙසු සක්කරොන්ති ගරුං කරොන්ති මානෙන්ති පූජෙන්ති. මං පන තපස්සිං ලූඛාජීවිං කුලෙසු න සක්කරොන්ති න ගරුං කරොන්ති න මානෙන්ති න පූජෙන්තී’ති, ඉති සො ඉස්සාමච්ඡරියං කුලෙසු නුප්පාදෙතා හොති…පෙ… එවං සො තස්මිං ඨානෙ පරිසුද්ධො හොති.

„Wiederum, Nigrodha, sieht ein Asket einen anderen Asketen oder Brahmanen, der in Familien verehrt, geachtet, wertgeschätzt und beschenkt wird. Wenn er dies sieht, denkt er nicht: ‚Diesen, der von vielfältiger Nahrung lebt, verehren sie ... aber mich, den Asketen, der karg lebt, verehren sie nicht.‘ So erzeugt er keinen Neid und keinen Geiz gegenüber den Familien ...beziehungsweise... so ist er in diesem Punkt gereinigt.“

68. ‘‘පුන චපරං, නිග්‍රොධ, තපස්සී න ආපාථකනිසාදී හොති…පෙ… එවං සො තස්මිං ඨානෙ පරිසුද්ධො හොති.

68. „Wiederum, Nigrodha, sitzt ein Asket nicht an auffälligen Orten [um gesehen zu werden] ...beziehungsweise... so ist er in diesem Punkt gereinigt.“

‘‘පුන චපරං, නිග්‍රොධ, තපස්සී න අත්තානං අදස්සයමානො කුලෙසු චරති – ‘ඉදම්පි මෙ තපස්මිං, ඉදම්පි මෙ තපස්මි’න්ති…පෙ… එවං සො තස්මිං ඨානෙ පරිසුද්ධො හොති.

„Wiederum, Nigrodha, geht ein Asket nicht in Familien umher, um sich selbst zur Schau zu stellen: ‚Dies gehört zu meiner Askese, jenes gehört zu meiner Askese‘ ...beziehungsweise... so ist er in diesem Punkt gereinigt.“

‘‘පුන චපරං, නිග්‍රොධ, තපස්සී න කඤ්චිදෙව පටිච්ඡන්නං සෙවති, සො – ‘ඛමති තෙ ඉද’න්ති පුට්ඨො සමානො අක්ඛමමානං ආහ – ‘නක්ඛමතී’ති. ඛමමානං ආහ – ‘ඛමතී’ති. ඉති සො සම්පජානමුසා න භාසිතා හොති…පෙ… එවං සො තස්මිං ඨානෙ පරිසුද්ධො හොති.

„Wiederum, Nigrodha, betreibt ein Asket keine geheimen Machenschaften. Wenn er gefragt wird: ‚Behagt dir dies?‘, antwortet er bei Unbehagen: ‚Es behagt mir nicht‘, und bei Behagen antwortet er: ‚Es behagt mir.‘ So spricht er keine bewusste Lüge ...beziehungsweise... so ist er in diesem Punkt gereinigt.“

‘‘පුන චපරං, නිග්‍රොධ, තපස්සී තථාගතස්ස වා තථාගතසාවකස්ස වා ධම්මං දෙසෙන්තස්ස සන්තංයෙව පරියායං අනුඤ්ඤෙය්‍යං අනුජානාති…පෙ… එවං සො තස්මිං ඨානෙ පරිසුද්ධො හොති.

„Wiederum, Nigrodha, erkennt ein Asket, wenn der Vollendete oder ein Jünger des Vollendeten die Lehre darlegt, die dargelegte Wahrheit und das Zustimmenswerte als solches an ...beziehungsweise... so ist er in diesem Punkt gereinigt.“

69. ‘‘පුන චපරං, නිග්‍රොධ, තපස්සී අක්කොධනො හොති අනුපනාහී. යම්පි, නිග්‍රොධ, තපස්සී අක්කොධනො හොති අනුපනාහී එවං සො තස්මිං ඨානෙ පරිසුද්ධො හොති.

69. „Ferner, Nigrodha, ist ein Asket nicht zornig und nicht nachtragend. Da nun, Nigrodha, ein Asket nicht zornig und nicht nachtragend ist, ist er in dieser Hinsicht gereinigt.“

‘‘පුන චපරං, නිග්‍රොධ, තපස්සී අමක්ඛී හොති අපළාසී…පෙ… අනිස්සුකී හොති අමච්ඡරී… අසඨො හොති අමායාවී… අත්ථද්ධො හොති අනතිමානී… න පාපිච්ඡො හොති න පාපිකානං ඉච්ඡානං වසං ගතො… න මිච්ඡාදිට්ඨිකො හොති න අන්තග්ගාහිකාය දිට්ඨියා සමන්නාගතො… න සන්දිට්ඨිපරාමාසී හොති න ආධානග්ගාහී සුප්පටිනිස්සග්ගී. යම්පි, නිග්‍රොධ, තපස්සී න සන්දිට්ඨිපරාමාසී හොති න ආධානග්ගාහී සුප්පටිනිස්සග්ගී. එවං සො තස්මිං ඨානෙ පරිසුද්ධො හොති.

„Ferner, Nigrodha, ist ein Asket nicht herabwürdigend und nicht boshaft... nicht neidisch und nicht geizig... nicht arglistig und nicht betrügerisch... nicht halsstarrig und nicht überheblich... er hat keine schlechten Wünsche und verfällt nicht der Macht schlechter Wünsche... er ist nicht von falscher Ansicht und besitzt keine extremistische Sichtweise... er hält nicht starrsinnig an eigenen Ansichten fest, ergreift sie nicht hartnäckig und lässt leicht von ihnen ab. Da nun, Nigrodha, ein Asket nicht starrsinnig an eigenen Ansichten festhält, sie nicht hartnäckig ergreift und leicht von ihnen ablässt, ist er in dieser Hinsicht gereinigt.“

‘‘තං කිං මඤ්ඤසි, නිග්‍රොධ, යදි එවං සන්තෙ තපොජිගුච්ඡා පරිසුද්ධා වා හොති අපරිසුද්ධා වා’’ති? ‘‘අද්ධා ඛො, භන්තෙ, එවං සන්තෙ තපොජිගුච්ඡා පරිසුද්ධා [Pg.40] හොති නො අපරිසුද්ධා, අග්ගප්පත්තා ච සාරප්පත්තා චා’’ති. ‘‘න ඛො, නිග්‍රොධ, එත්තාවතා තපොජිගුච්ඡා අග්ගප්පත්තා ච හොති සාරප්පත්තා ච; අපි ච ඛො පපටිකප්පත්තා හොතී’’ති.

„Was meinst du, Nigrodha? Ist unter diesen Umständen die Askese zur Läuterung rein oder unrein?“ – „Gewiss, Herr, unter diesen Umständen ist die Askese zur Läuterung rein und nicht unrein; sie hat den Gipfel erreicht und das Wesentliche erlangt.“ – „Nein, Nigrodha, damit hat die Askese zur Läuterung weder den Gipfel erreicht noch das Wesentliche erlangt; vielmehr hat sie erst die äußere Schuppenrinde erreicht.“

පරිසුද්ධතචප්පත්තකථා

Abhandlung über das Erreichen der gereinigten Rinde

70. ‘‘කිත්තාවතා පන, භන්තෙ, තපොජිගුච්ඡා අග්ගප්පත්තා ච හොති සාරප්පත්තා ච? සාධු මෙ, භන්තෙ, භගවා තපොජිගුච්ඡාය අග්ගඤ්ඤෙව පාපෙතු, සාරඤ්ඤෙව පාපෙතූ’’ති. ‘‘ඉධ, නිග්‍රොධ, තපස්සී චාතුයාමසංවරසංවුතො හොති. කථඤ්ච, නිග්‍රොධ, තපස්සී චාතුයාමසංවරසංවුතො හොති? ඉධ, නිග්‍රොධ, තපස්සී න පාණං අතිපාතෙති, න පාණං අතිපාතයති, න පාණමතිපාතයතො සමනුඤ්ඤො හොති. න අදින්නං ආදියති, න අදින්නං ආදියාපෙති, න අදින්නං ආදියතො සමනුඤ්ඤො හොති. න මුසා භණති, න මුසා භණාපෙති, න මුසා භණතො සමනුඤ්ඤො හොති. න භාවිතමාසීසති, න භාවිතමාසීසාපෙති, න භාවිතමාසීසතො සමනුඤ්ඤො හොති. එවං ඛො, නිග්‍රොධ, තපස්සී චාතුයාමසංවරසංවුතො හොති.

70. „Wie aber, Herr, erreicht die Askese zur Läuterung den Gipfel und das Wesentliche? Es wäre gut, Herr, wenn der Erhabene mich zum Gipfel und zum Wesentlichen der Askese zur Läuterung führen würde.“ – „Hier, Nigrodha, ist ein Asket durch die vierfache Zügelung gezügelt. Und wie, Nigrodha, ist ein Asket durch die vierfache Zügelung gezügelt? Hier, Nigrodha, tötet ein Asket keine Lebewesen, lässt keine töten und billigt das Töten von Lebewesen nicht. Er nimmt nichts Nichtgegebenes, lässt nichts Nichtgegebenes nehmen und billigt das Nehmen von Nichtgegebenem nicht. Er spricht keine Lüge, lässt keine Lüge sprechen und billigt das Lügen nicht. Er begehrt keine Sinnenfreuden, lässt keine Sinnenfreuden begehren und billigt das Begehren von Sinnenfreuden nicht. So, Nigrodha, ist ein Asket durch die vierfache Zügelung gezügelt.“

‘‘යතො ඛො, නිග්‍රොධ, තපස්සී චාතුයාමසංවරසංවුතො හොති, අදුං චස්ස හොති තපස්සිතාය. සො අභිහරති නො හීනායාවත්තති. සො විවිත්තං සෙනාසනං භජති අරඤ්ඤං රුක්ඛමූලං පබ්බතං කන්දරං ගිරිගුහං සුසානං වනපත්ථං අබ්භොකාසං පලාලපුඤ්ජං. සො පච්ඡාභත්තං පිණ්ඩපාතප්පටික්කන්තො නිසීදති පල්ලඞ්කං ආභුජිත්වා උජුං කායං පණිධාය පරිමුඛං සතිං උපට්ඨපෙත්වා. සො අභිජ්ඣං ලොකෙ පහාය විගතාභිජ්ඣෙන චෙතසා විහරති, අභිජ්ඣාය චිත්තං පරිසොධෙති. බ්‍යාපාදප්පදොසං පහාය අබ්‍යාපන්නචිත්තො විහරති සබ්බපාණභූතහිතානුකම්පී, බ්‍යාපාදප්පදොසා චිත්තං පරිසොධෙති. ථිනමිද්ධං පහාය විගතථිනමිද්ධො විහරති ආලොකසඤ්ඤී සතො සම්පජානො, ථිනමිද්ධා චිත්තං පරිසොධෙති. උද්ධච්චකුක්කුච්චං පහාය අනුද්ධතො විහරති අජ්ඣත්තං වූපසන්තචිත්තො, උද්ධච්චකුක්කුච්චා චිත්තං පරිසොධෙති. විචිකිච්ඡං පහාය තිණ්ණවිචිකිච්ඡො විහරති අකථංකථී කුසලෙසු ධම්මෙසු, විචිකිච්ඡාය චිත්තං පරිසොධෙති.

„Sobald nun, Nigrodha, ein Asket durch die vierfache Zügelung gezügelt ist, gehört dies zu seiner asketischen Praxis. Er pflegt diese Tugend und wendet sich nicht dem Niedrigen zu. Er sucht eine abgelegene Wohnstätte auf: den Wald, den Fuß eines Baumes, ein Gebirge, eine Schlucht, eine Bergshöhle, einen Friedhof, die Waldeinsamkeit, einen Platz im Freien oder einen Strohhaufen. Nach der Mahlzeit, wenn er vom Almosengang zurückgekehrt ist, setzt er sich mit gekreuzten Beinen nieder, hält den Körper gerade und richtet die Achtsamkeit vor sich auf. Er lässt das Verlangen nach der Welt hinter sich und verweilt mit einem Geist, der frei von Verlangen ist; er reinigt seinen Geist von Verlangen. Er lässt Übelwollen und Groll hinter sich und verweilt mit einem Geist ohne Übelwollen, voller Mitgefühl für das Wohl aller Lebewesen; er reinigt seinen Geist von Übelwollen und Groll. Er lässt Starrheit und Mattheit hinter sich und verweilt frei von Starrheit und Mattheit, lichtbewusst, achtsam und klar wissend; er reinigt seinen Geist von Starrheit und Mattheit. Er lässt Unruhe und Gewissensbisse hinter sich und verweilt ohne Aufregung, mit innerlich beruhigtem Geist; er reinigt seinen Geist von Unruhe und Gewissensbissen. Er lässt Zweifel hinter sich, hat den Zweifel überwunden und verweilt ohne Unsicherheit gegenüber den heilsamen Dingen; er reinigt seinen Geist von Zweifel.“

71. ‘‘සො [Pg.41] ඉමෙ පඤ්ච නීවරණෙ පහාය චෙතසො උපක්කිලෙසෙ පඤ්ඤාය දුබ්බලීකරණෙ මෙත්තාසහගතෙන චෙතසා එකං දිසං ඵරිත්වා විහරති. තථා දුතියං. තථා තතියං. තථා චතුත්ථං. ඉති උද්ධමධො තිරියං සබ්බධි සබ්බත්තතාය සබ්බාවන්තං ලොකං මෙත්තාසහගතෙන චෙතසා විපුලෙන මහග්ගතෙන අප්පමාණෙන අවෙරෙන අබ්‍යාපජ්ජෙන ඵරිත්වා විහරති. කරුණාසහගතෙන චෙතසා…පෙ… මුදිතාසහගතෙන චෙතසා…පෙ… උපෙක්ඛාසහගතෙන චෙතසා එකං දිසං ඵරිත්වා විහරති. තථා දුතියං. තථා තතියං. තථා චතුත්ථං. ඉති උද්ධමධො තිරියං සබ්බධි සබ්බත්තතාය සබ්බාවන්තං ලොකං උපෙක්ඛාසහගතෙන චෙතසා විපුලෙන මහග්ගතෙන අප්පමාණෙන අවෙරෙන අබ්‍යාපජ්ජෙන ඵරිත්වා විහරති.

71. „Nachdem er diese fünf Hemmnisse, welche die Trübungen des Geistes sind und die Weisheit schwächen, abgelegt hat, verweilt er, indem er eine Himmelsrichtung mit einem von liebevoller Güte erfüllten Geist durchstrahlt. Ebenso die zweite, ebenso die dritte, ebenso die vierte. So durchstrahlt er oben, unten, quer hindurch, überallhin, die ganze Welt, sich selbst mit allen gleichsetzend, mit einem von liebevoller Güte erfüllten Geist – weit, großartig, unermesslich, frei von Feindschaft und frei von Übelwollen. Er verweilt, indem er eine Himmelsrichtung mit einem von Mitgefühl erfüllten Geist... mit einem von Mitfreude erfüllten Geist... mit einem von Gleichmut erfüllten Geist durchstrahlt. Ebenso die zweite, ebenso die dritte, ebenso die vierte. So durchstrahlt er oben, unten, quer hindurch, überallhin, die ganze Welt, sich selbst mit allen gleichsetzend, mit einem von Gleichmut erfüllten Geist – weit, großartig, unermesslich, frei von Feindschaft und frei von Übelwollen.“

‘‘තං කිං මඤ්ඤසි, නිග්‍රොධ. යදි එවං සන්තෙ තපොජිගුච්ඡා පරිසුද්ධා වා හොති අපරිසුද්ධා වා’’ති? ‘‘අද්ධා ඛො, භන්තෙ, එවං සන්තෙ තපොජිගුච්ඡා පරිසුද්ධා හොති නො අපරිසුද්ධා, අග්ගප්පත්තා ච සාරප්පත්තා චා’’ති. ‘‘න ඛො, නිග්‍රොධ, එත්තාවතා තපොජිගුච්ඡා අග්ගප්පත්තා ච හොති සාරප්පත්තා ච; අපි ච ඛො තචප්පත්තා හොතී’’ති.

„Was meinst du, Nigrodha? Ist unter diesen Umständen die Askese zur Läuterung rein oder unrein?“ – „Gewiss, Herr, unter diesen Umständen ist die Askese zur Läuterung rein und nicht unrein; sie hat den Gipfel erreicht und das Wesentliche erlangt.“ – „Nein, Nigrodha, damit hat die Askese zur Läuterung weder den Gipfel erreicht noch das Wesentliche erlangt; vielmehr hat sie erst die Bastschicht [die innere Rinde] erreicht.“

පරිසුද්ධඵෙග්ගුප්පත්තකථා

Abhandlung über das Erreichen des gereinigten Splintholzes

72. ‘‘කිත්තාවතා පන, භන්තෙ, තපොජිගුච්ඡා අග්ගප්පත්තා ච හොති සාරප්පත්තා ච? සාධු මෙ, භන්තෙ, භගවා තපොජිගුච්ඡාය අග්ගඤ්ඤෙව පාපෙතු, සාරඤ්ඤෙව පාපෙතූ’’ති. ‘‘ඉධ, නිග්‍රොධ, තපස්සී චාතුයාමසංවරසංවුතො හොති. කථඤ්ච, නිග්‍රොධ, තපස්සී චාතුයාමසංවරසංවුතො හොති…පෙ… යතො ඛො, නිග්‍රොධ, තපස්සී චාතුයාමසංවරසංවුතො හොති, අදුං චස්ස හොති තපස්සිතාය. සො අභිහරති නො හීනායාවත්තති. සො විවිත්තං සෙනාසනං භජති…පෙ… සො ඉමෙ පඤ්ච නීවරණෙ පහාය චෙතසො උපක්කිලෙසෙ පඤ්ඤාය දුබ්බලීකරණෙ මෙත්තාසහගතෙන චෙතසා…පෙ… කරුණාසහගතෙන චෙතසා…පෙ… මුදිතාසහගතෙන චෙතසා…පෙ… උපෙක්ඛාසහගතෙන චෙතසා විපුලෙන මහග්ගතෙන අප්පමාණෙන අවෙරෙන අබ්‍යාපජ්ජෙන ඵරිත්වා විහරති. සො අනෙකවිහිතං පුබ්බෙනිවාසං අනුස්සරති සෙය්‍යථිදං – එකම්පි ජාතිං ද්වෙපි ජාතියො තිස්සොපි ජාතියො චතස්සොපි ජාතියො පඤ්චපි ජාතියො දසපි ජාතියො වීසම්පි ජාතියො තිංසම්පි ජාතියො චත්තාලීසම්පි [Pg.42] ජාතියො පඤ්ඤාසම්පි ජාතියො ජාතිසතම්පි ජාතිසහස්සම්පි ජාතිසතසහස්සම්පි අනෙකෙපි සංවට්ටකප්පෙ අනෙකෙපි විවට්ටකප්පෙ අනෙකෙපි සංවට්ටවිවට්ටකප්පෙ – ‘අමුත්‍රාසිං එවංනාමො එවංගොත්තො එවංවණ්ණො එවමාහාරො එවංසුඛදුක්ඛප්පටිසංවෙදී එවමායුපරියන්තො, සො තතො චුතො අමුත්‍ර උදපාදිං, තත්‍රාපාසිං එවංනාමො එවංගොත්තො එවංවණ්ණො එවමාහාරො එවංසුඛදුක්ඛප්පටිසංවෙදී එවමායුපරියන්තො, සො තතො චුතො ඉධූපපන්නො’ති. ඉති සාකාරං සඋද්දෙසං අනෙකවිහිතං පුබ්බෙනිවාසං අනුස්සරති.

72. „Ab welchem Punkt aber, Herr, erreicht der Abscheu durch Askese seinen Höhepunkt und seinen Kern? Es wäre gut, Herr, wenn der Erhabene mich zum bloßen Höhepunkt und zum bloßen Kern des Abscheus durch Askese führen würde.“ – „Hier, Nigrodha, ist ein Asket durch die vierfache Zügelung gezügelt. Und wie, Nigrodha, ist ein Asket durch die vierfache Zügelung gezügelt? ... [wie zuvor beschrieben] ... Wenn nun, Nigrodha, ein Asket durch die vierfache Zügelung gezügelt ist, so ist dies ein Merkmal seiner asketischen Praxis. Er führt dies weiter und kehrt nicht zum Niederen zurück. Er sucht eine abgelegene Wohnstätte auf ... [wie zuvor beschrieben] ... Er gibt diese fünf Hemmnisse auf, welche die Verunreinigungen des Geistes sind und die Weisheit schwächen, und verweilt, indem er mit einem von Güte erfüllten Geist ... [wie zuvor beschrieben] ... mit einem von Mitgefühl erfüllten Geist ... mit einem von Mitfreude erfüllten Geist ... mit einem von Gleichmut erfüllten Geist, weitreichend, erhaben, unermesslich, frei von Feindschaft und frei von Bedrängnis, die ganze Welt durchdringt. Er erinnert sich an viele frühere Existenzen, nämlich an eine Geburt, zwei Geburten, drei Geburten, vier Geburten, fünf Geburten, zehn Geburten, zwanzig Geburten, dreißig Geburten, vierzig Geburten, fünfzig Geburten, hundert Geburten, tausend Geburten, hunderttausend Geburten, an viele Perioden des Weltuntergangs, an viele Perioden des Weltentstehens, an viele Perioden des Weltuntergangs und Weltentstehens: ‚Dort hatte ich jenen Namen, jene Clanzugehörigkeit, jenes Aussehen, jene Nahrung, jenes Erleben von Glück und Leid, jene Lebensspanne; von dort verschieden, erschien ich dort wieder; auch dort hatte ich jenen Namen, jene Clanzugehörigkeit, jenes Aussehen, jene Nahrung, jenes Erleben von Glück und Leid, jene Lebensspanne; von dort verschieden, bin ich hier wiedererschienen.‘ So erinnert er sich mit allen Merkmalen und Einzelheiten an seine vielfältigen früheren Existenzen.“

‘‘තං කිං මඤ්ඤසි, නිග්‍රොධ, යදි එවං සන්තෙ තපොජිගුච්ඡා පරිසුද්ධා වා හොති අපරිසුද්ධා වා’’ති? ‘‘අද්ධා ඛො, භන්තෙ, එවං සන්තෙ තපොජිගුච්ඡා පරිසුද්ධා හොති, නො අපරිසුද්ධා, අග්ගප්පත්තා ච සාරප්පත්තා චා’’ති. ‘‘න ඛො, නිග්‍රොධ, එත්තාවතා තපොජිගුච්ඡා අග්ගප්පත්තා ච හොති සාරප්පත්තා ච; අපි ච ඛො ඵෙග්ගුප්පත්තා හොතී’’ති.

„Was meinst du, Nigrodha, ist unter diesen Umständen der Abscheu durch Askese rein oder unrein?“ – „Gewiss, Herr, unter diesen Umständen ist der Abscheu durch Askese rein und nicht unrein, und er hat den Höhepunkt und den Kern erreicht.“ – „Nigrodha, allein dadurch erreicht der Abscheu durch Askese noch nicht den Höhepunkt und den Kern; vielmehr hat er erst das Splintholz erreicht.“

පරිසුද්ධඅග්ගප්පත්තසාරප්පත්තකථා

Abhandlung über die Reinheit, das Erreichen des Höhepunktes und des Kerns

73. ‘‘කිත්තාවතා පන, භන්තෙ, තපොජිගුච්ඡා අග්ගප්පත්තා ච හොති සාරප්පත්තා ච? සාධු මෙ, භන්තෙ, භගවා තපොජිගුච්ඡාය අග්ගඤ්ඤෙව පාපෙතු, සාරඤ්ඤෙව පාපෙතූ’’ති. ‘‘ඉධ, නිග්‍රොධ, තපස්සී චාතුයාමසංවරසංවුතො හොති. කථඤ්ච, නිග්‍රොධ, තපස්සී චාතුයාමසංවරසංවුතො හොති…පෙ… යතො ඛො, නිග්‍රොධ, තපස්සී චාතුයාමසංවරසංවුතො හොති, අදුං චස්ස හොති තපස්සිතාය. සො අභිහරති නො හීනායාවත්තති. සො විවිත්තං සෙනාසනං භජති…පෙ… සො ඉමෙ පඤ්ච නීවරණෙ පහාය චෙතසො උපක්කිලෙසෙ පඤ්ඤාය දුබ්බලීකරණෙ මෙත්තාසහගතෙන චෙතසා…පෙ… උපෙක්ඛාසහගතෙන චෙතසා විපුලෙන මහග්ගතෙන අප්පමාණෙන අවෙරෙන අබ්‍යාපජ්ජෙන ඵරිත්වා විහරති. සො අනෙකවිහිතං පුබ්බෙනිවාසං අනුස්සරති. සෙය්‍යථිදං – එකම්පි ජාතිං ද්වෙපි ජාතියො තිස්සොපි ජාතියො චතස්සොපි ජාතියො පඤ්චපි ජාතියො…පෙ… ඉති සාකාරං සඋද්දෙසං අනෙකවිහිතං පුබ්බෙනිවාසං අනුස්සරති. සො දිබ්බෙන චක්ඛුනා විසුද්ධෙන අතික්කන්තමානුසකෙන සත්තෙ පස්සති චවමානෙ උපපජ්ජමානෙ හීනෙ පණීතෙ සුවණ්ණෙ දුබ්බණ්ණෙ සුගතෙ දුග්ගතෙ, යථාකම්මූපගෙ සත්තෙ පජානාති – ‘ඉමෙ වත භොන්තො සත්තා කායදුච්චරිතෙන [Pg.43] සමන්නාගතා වචීදුච්චරිතෙන සමන්නාගතා මනොදුච්චරිතෙන සමන්නාගතා අරියානං උපවාදකා මිච්ඡාදිට්ඨිකා මිච්ඡාදිට්ඨිකම්මසමාදානා. තෙ කායස්ස භෙදා පරං මරණා අපායං දුග්ගතිං විනිපාතං නිරයං උපපන්නා. ඉමෙ වා පන භොන්තො සත්තා කායසුචරිතෙන සමන්නාගතා වචීසුචරිතෙන සමන්නාගතා මනොසුචරිතෙන සමන්නාගතා අරියානං අනුපවාදකා සම්මාදිට්ඨිකා සම්මාදිට්ඨිකම්මසමාදානා. තෙ කායස්ස භෙදා පරං මරණා සුගතිං සග්ගං ලොකං උපපන්නා’ති. ඉති දිබ්බෙන චක්ඛුනා විසුද්ධෙන අතික්කන්තමානුසකෙන සත්තෙ පස්සති චවමානෙ උපපජ්ජමානෙ හීනෙ පණීතෙ සුවණ්ණෙ දුබ්බණ්ණෙ සුගතෙ දුග්ගතෙ, යථාකම්මූපගෙ සත්තෙ පජානාති.

73. „Ab welchem Punkt aber, Herr, erreicht der Abscheu durch Askese seinen Höhepunkt und seinen Kern? Es wäre gut, Herr, wenn der Erhabene mich zum bloßen Höhepunkt und zum bloßen Kern des Abscheus durch Askese führen würde.“ – „Hier, Nigrodha, ist ein Asket durch die vierfache Zügelung gezügelt. Und wie, Nigrodha, ist ein Asket durch die vierfache Zügelung gezügelt? ... [wie zuvor] ... Wenn nun, Nigrodha, ein Asket durch die vierfache Zügelung gezügelt ist, so ist dies ein Merkmal seiner asketischen Praxis. Er führt dies weiter und kehrt nicht zum Niederen zurück. Er sucht eine abgelegene Wohnstätte auf ... [wie zuvor] ... Er gibt diese fünf Hemmnisse auf, welche die Verunreinigungen des Geistes sind und die Weisheit schwächen, und verweilt, indem er mit einem von Güte erfüllten Geist ... [wie zuvor] ... mit einem von Gleichmut erfüllten Geist, weitreichend, erhaben, unermesslich, frei von Feindschaft und frei von Bedrängnis, die ganze Welt durchdringt. Er erinnert sich an viele frühere Existenzen, nämlich an eine Geburt, zwei Geburten, drei Geburten, vier Geburten, fünf Geburten ... [wie zuvor] ... so erinnert er sich mit allen Merkmalen und Einzelheiten an seine vielfältigen früheren Existenzen. Er sieht mit dem himmlischen Auge, dem geläuterten, das die menschliche Sehkraft übersteigt, die Wesen, wie sie verscheiden und wiedererscheinen, die niedrigen und die edlen, die schönen und die hässlichen, die glücklichen und die unglücklichen; er erkennt, wie die Wesen ihren Taten entsprechend weiterziehen: ‚Diese werten Wesen, die mit körperlichem Fehlverhalten, sprachlichem Fehlverhalten und geistigem Fehlverhalten behaftet waren, die Edle schmähten, falsche Ansichten hegten und Handlungen aus falschen Ansichten ausführten, sind nach dem Zerfall des Körpers, nach dem Tod, auf einen Abweg, auf eine unglückliche Fährte, in den Untergang, in die Hölle gelangt. Jene werten Wesen aber, die über gutes körperliches, sprachliches und geistiges Verhalten verfügten, die Edle nicht schmähten, rechte Ansichten hegten und Handlungen aus rechten Ansichten ausführten, sind nach dem Zerfall des Körpers, nach dem Tod, auf eine glückliche Fährte, in eine himmlische Welt gelangt.‘ So sieht er mit dem himmlischen Auge, dem geläuterten, das die menschliche Sehkraft übersteigt, die Wesen verscheiden und wiedererscheinen ... er erkennt, wie die Wesen ihren Taten entsprechend weiterziehen.“

‘‘තං කිං මඤ්ඤසි, නිග්‍රොධ, යදි එවං සන්තෙ තපොජිගුච්ඡා පරිසුද්ධා වා හොති අපරිසුද්ධා වා’’ති? ‘‘අද්ධා ඛො, භන්තෙ, එවං සන්තෙ තපොජිගුච්ඡා පරිසුද්ධා හොති නො අපරිසුද්ධා, අග්ගප්පත්තා ච සාරප්පත්තා චා’’ති.

„Was meinst du, Nigrodha, ist unter diesen Umständen der Abscheu durch Askese rein oder unrein?“ – „Gewiss, Herr, unter diesen Umständen ist der Abscheu durch Askese rein und nicht unrein, und er hat den Höhepunkt und den Kern erreicht.“

74. ‘‘එත්තාවතා ඛො, නිග්‍රොධ, තපොජිගුච්ඡා අග්ගප්පත්තා ච හොති සාරප්පත්තා ච. ඉති ඛො, නිග්‍රොධ, යං මං ත්වං අවචාසි – ‘කො නාම සො, භන්තෙ, භගවතො ධම්මො, යෙන භගවා සාවකෙ විනෙති, යෙන භගවතා සාවකා විනීතා අස්සාසප්පත්තා පටිජානන්ති අජ්ඣාසයං ආදිබ්‍රහ්මචරිය’න්ති. ඉති ඛො තං, නිග්‍රොධ, ඨානං උත්තරිතරඤ්ච පණීතතරඤ්ච, යෙනාහං සාවකෙ විනෙමි, යෙන මයා සාවකා විනීතා අස්සාසප්පත්තා පටිජානන්ති අජ්ඣාසයං ආදිබ්‍රහ්මචරිය’’න්ති.

74. „In diesem Maße, Nigrodha, erreicht der Abscheu durch Askese den Höhepunkt und den Kern. Was nun das betrifft, Nigrodha, was du mich gefragt hast: ‚Was ist das für eine Lehre des Erhabenen, durch die der Erhabene seine Schüler schult, und durch die geschult die Schüler des Erhabenen Trost finden und sich zum grundlegenden heiligen Leben bekennen?‘ – Nigrodha, jener Grund, durch den ich meine Schüler schule und durch den geschult meine Schüler Trost finden und sich zum grundlegenden heiligen Leben bekennen, ist noch höher und noch vorzüglicher als dies.“

එවං වුත්තෙ, තෙ පරිබ්බාජකා උන්නාදිනො උච්චාසද්දමහාසද්දා අහෙසුං – ‘‘එත්ථ මයං අනස්සාම සාචරියකා, න මයං ඉතො භිය්‍යො උත්තරිතරං පජානාමා’’ති.

Als dies gesagt wurde, erhoben jene Wanderphilosophen ein lautes Geschrei und Getöse: „Hierin sind wir samt unseren Lehrern verloren gegangen; wir kennen nichts, was höher und vorzüglicher wäre als dies.“

නිග්‍රොධස්ස පජ්ඣායනං

Nigrodhas Grübeln

75. යදා අඤ්ඤාසි සන්ධානො ගහපති – ‘‘අඤ්ඤදත්ථු ඛො දානිමෙ අඤ්ඤතිත්ථියා පරිබ්බාජකා භගවතො භාසිතං සුස්සූසන්ති, සොතං ඔදහන්ති, අඤ්ඤාචිත්තං උපට්ඨාපෙන්තී’’ති. අථ නිග්‍රොධං පරිබ්බාජකං එතදවොච [Pg.44] – ‘‘ඉති ඛො, භන්තෙ නිග්‍රොධ, යං මං ත්වං අවචාසි – ‘යග්ඝෙ, ගහපති, ජානෙය්‍යාසි, කෙන සමණො ගොතමො සද්ධිං සල්ලපති, කෙන සාකච්ඡං සමාපජ්ජති, කෙන පඤ්ඤාවෙය්‍යත්තියං සමාපජ්ජති, සුඤ්ඤාගාරහතා සමණස්ස ගොතමස්ස පඤ්ඤා, අපරිසාවචරො සමණො ගොතමො නාලං සල්ලාපාය, සො අන්තමන්තානෙව සෙවති; සෙය්‍යථාපි නාම ගොකාණා පරියන්තචාරිනී අන්තමන්තානෙව සෙවති. එවමෙව සුඤ්ඤාගාරහතා සමණස්ස ගොතමස්ස පඤ්ඤා, අපරිසාවචරො සමණො ගොතමො නාලං සල්ලාපාය; සො අන්තමන්තානෙව සෙවති; ඉඞ්ඝ, ගහපති, සමණො ගොතමො ඉමං පරිසං ආගච්ඡෙය්‍ය, එකපඤ්හෙනෙව නං සංසාදෙය්‍යාම, තුච්ඡකුම්භීව නං මඤ්ඤෙ ඔරොධෙය්‍යාමා’ති. අයං ඛො සො, භන්තෙ, භගවා අරහං සම්මාසම්බුද්ධො ඉධානුප්පත්තො, අපරිසාවචරං පන නං කරොථ, ගොකාණං පරියන්තචාරිනිං කරොථ, එකපඤ්හෙනෙව නං සංසාදෙථ, තුච්ඡකුම්භීව නං ඔරොධෙථා’’ති. එවං වුත්තෙ, නිග්‍රොධො පරිබ්බාජකො තුණ්හීභූතො මඞ්කුභූතො පත්තක්ඛන්ධො අධොමුඛො පජ්ඣායන්තො අප්පටිභානො නිසීදි.

75. Als der Hausvater Sandhana erkannte: „Gewiss wollen diese andersgläubigen Wanderphilosophen nun der Rede des Erhabenen lauschen, sie leihen ihm das Ohr und richten ihren Geist auf Erkenntnis“, da sprach er zu dem Wanderphilosophen Nigrodha: „Nun denn, Ehrwürdiger Nigrodha, was jene Worte betrifft, die Ihr mir gegenüber geäußert habt: ‚Wohlan, Hausvater, wüsstest du doch, mit wem der Asket Gotama spricht, mit wem er eine Unterredung führt, mit wem er im Austausch von Weisheit glänzt? Die Weisheit des Asketen Gotama wird durch das Leben in leerer Einsamkeit zunichtegemacht. Der Asket Gotama meidet Versammlungen, er ist unfähig zum Gespräch, er hält sich nur an abgelegenen Orten auf. Wie eine einäugige Kuh, die nur am Rande weidet und sich nur an den äußeren Grenzen aufhält, so wird die Weisheit des Asketen Gotama durch das Leben in leerer Einsamkeit zunichtegemacht. Der Asket Gotama meidet Versammlungen, er ist unfähig zum Gespräch; er hält sich nur an abgelegenen Orten auf. Wohlan, Hausvater, wenn der Asket Gotama doch nur in diese Versammlung käme! Mit einer einzigen Frage würden wir ihn in Verlegenheit bringen, wie einen leeren Topf würden wir ihn einkreisen.‘ Hier nun, Ehrwürdiger, ist jener Erhabene, der Heilige, vollkommen Erwachte, hierhergekommen. Nun macht ihn doch zum Meider von Versammlungen! Macht ihn zur einäugigen Kuh, die am Rande weidet! Bringt ihn mit einer einzigen Frage in Verlegenheit! Umstellt ihn wie einen leeren Topf!“ Als dies gesagt wurde, saß der Wanderphilosoph Nigrodha schweigend, niedergeschlagen, mit hängenden Schultern und gesenktem Haupt da, grübelnd und ohne Geistesgegenwart.

76. අථ ඛො භගවා නිග්‍රොධං පරිබ්බාජකං තුණ්හීභූතං මඞ්කුභූතං පත්තක්ඛන්ධං අධොමුඛං පජ්ඣායන්තං අප්පටිභානං විදිත්වා නිග්‍රොධං පරිබ්බාජකං එතදවොච – ‘‘සච්චං කිර, නිග්‍රොධ, භාසිතා තෙ එසා වාචා’’ති? ‘‘සච්චං, භන්තෙ, භාසිතා මෙ එසා වාචා, යථාබාලෙන යථාමූළ්හෙන යථාඅකුසලෙනා’’ති. ‘‘තං කිං මඤ්ඤසි, නිග්‍රොධ. කින්ති තෙ සුතං පරිබ්බාජකානං වුඩ්ඪානං මහල්ලකානං ආචරියපාචරියානං භාසමානානං – ‘යෙ තෙ අහෙසුං අතීතමද්ධානං අරහන්තො සම්මාසම්බුද්ධා, එවං සු තෙ භගවන්තො සංගම්ම සමාගම්ම උන්නාදිනො උච්චාසද්දමහාසද්දා අනෙකවිහිතං තිරච්ඡානකථං අනුයුත්තා විහරන්ති. සෙය්‍යථිදං – රාජකථං චොරකථං…පෙ… ඉතිභවාභවකථං ඉති වා. සෙය්‍යථාපි ත්වං එතරහි සාචරියකො. උදාහු, එවං සු තෙ භගවන්තො අරඤ්ඤවනපත්ථානි පන්තානි සෙනාසනානි පටිසෙවන්ති අප්පසද්දානි අප්පනිග්ඝොසානි විජනවාතානි මනුස්සරාහස්සෙය්‍යකානි පටිසල්ලානසාරුප්පානි, සෙය්‍යථාපාහං එතරහී’ති.

76. Da erkannte der Erhabene, dass der Wanderphilosoph Nigrodha schweigend, niedergeschlagen, mit hängenden Schultern und gesenktem Haupt, grübelnd und ohne Geistesgegenwart dasaß, und er sprach zum Wanderphilosophen Nigrodha: „Ist es wahr, Nigrodha, dass diese Worte von dir gesprochen wurden?“ – „Es ist wahr, Herr, diese Worte wurden von mir gesprochen, wie von einem Toren, wie von einem Verwirrten, wie von einem Unwissenden.“ – „Was meinst du, Nigrodha? Was hast du von den alten, betagten Wanderphilosophen, den Lehrern und Lehrerslehrern, gehört, wenn sie sprachen: ‚Jene Erhabenen, Heiligen, vollkommen Erwachten, die in vergangenen Zeiten lebten – verbrachten jene Erhabenen ihre Zeit etwa in Versammlungen und Zusammenkünften, lärmend mit lauter Stimme und großem Geschrei, vielfältigen niedrigen Gesprächen (tiracchānakatha) hingegeben, wie etwa Gesprächen über Könige, Diebe... oder über Werden und Vergehen, so wie du es jetzt samt deinen Lehrern tust? Oder suchten jene Erhabenen vielmehr abgelegene Lagerstätten in Wäldern und Dschungeln auf, die geräuscharm und frei von Getümmel sind, fernab von der Masse der Menschen, geeignet für die Zurückgezogenheit, so wie ich es jetzt tue?‘“}, {

‘‘සුතං මෙතං, භන්තෙ. පරිබ්බාජකානං වුඩ්ඪානං මහල්ලකානං ආචරියපාචරියානං භාසමානානං – ‘යෙ තෙ අහෙසුං අතීතමද්ධානං අරහන්තො සම්මාසම්බුද්ධා[Pg.45], න එවං සු තෙ භගවන්තො සංගම්ම සමාගම්ම උන්නාදිනො උච්චාසද්දමහාසද්දා අනෙකවිහිතං තිරච්ඡානකථං අනුයුත්තා විහරන්ති. සෙය්‍යථිදං – රාජකථං චොරකථං…පෙ… ඉතිභවාභවකථං ඉති වා, සෙය්‍යථාපාහං එතරහි සාචරියකො. එවං සු තෙ භගවන්තො අරඤ්ඤවනපත්ථානි පන්තානි සෙනාසනානි පටිසෙවන්ති අප්පසද්දානි අප්පනිග්ඝොසානි විජනවාතානි මනුස්සරාහස්සෙය්‍යකානි පටිසල්ලානසාරුප්පානි, සෙය්‍යථාපි භගවා එතරහී’’’ති.

„So habe ich es gehört, Herr. Von den alten, betagten Wanderphilosophen, den Lehrern und Lehrerslehrern, die sprachen: ‚Jene Erhabenen, Heiligen, vollkommen Erwachten, die in vergangenen Zeiten lebten – jene Erhabenen verbrachten ihre Zeit nicht in Versammlungen und Zusammenkünften, lärmend mit lauter Stimme und großem Geschrei, vielfältigen niedrigen Gesprächen hingegeben, wie etwa Gesprächen über Könige, Diebe... oder über Werden und Vergehen, so wie ich es jetzt samt meinen Lehrern tue. Vielmehr suchten jene Erhabenen abgelegene Lagerstätten in Wäldern und Dschungeln auf, die geräuscharm und frei von Getümmel sind, fernab von der Masse der Menschen, geeignet für die Zurückgezogenheit, so wie der Erhabene es jetzt tut.‘“}, {

‘‘තස්ස තෙ, නිග්‍රොධ, විඤ්ඤුස්ස සතො මහල්ලකස්ස න එතදහොසි – ‘බුද්ධො සො භගවා බොධාය ධම්මං දෙසෙති, දන්තො සො භගවා දමථාය ධම්මං දෙසෙති, සන්තො සො භගවා සමථාය ධම්මං දෙසෙති, තිණ්ණො සො භගවා තරණාය ධම්මං දෙසෙති, පරිනිබ්බුතො සො භගවා පරිනිබ්බානාය ධම්මං දෙසෙතී’’’ති?

„Kam dir, Nigrodha, der du doch verständig und betagt bist, nicht dieser Gedanke: ‚Jener Erhabene ist erwacht und lehrt das Dhamma zum Zwecke des Erwachens; jener Erhabene ist gezähmt und lehrt das Dhamma zum Zwecke der Zähmung; jener Erhabene ist gestillt und lehrt das Dhamma zum Zwecke der Stillung; jener Erhabene ist hinübergegangen und lehrt das Dhamma zum Zwecke des Hinübergehens; jener Erhabene ist erloschen und lehrt das Dhamma zum Zwecke des Erlöschens‘?“}, {

බ්‍රහ්මචරියපරියොසානසච්ඡිකිරියා

Die Verwirklichung des Zieles des heiligen Lebens

77. එවං වුත්තෙ, නිග්‍රොධො පරිබ්බාජකො භගවන්තං එතදවොච – ‘‘අච්චයො මං, භන්තෙ, අච්චගමා යථාබාලං යථාමූළ්හං යථාඅකුසලං, ය්වාහං එවං භගවන්තං අවචාසිං. තස්ස මෙ, භන්තෙ, භගවා අච්චයං අච්චයතො පටිග්ගණ්හාතු ආයතිං සංවරායා’’ති. ‘‘තග්ඝ ත්වං, නිග්‍රොධ, අච්චයො අච්චගමා යථාබාලං යථාමූළ්හං යථාඅකුසලං, යො මං ත්වං එවං අවචාසි. යතො ච ඛො ත්වං, නිග්‍රොධ, අච්චයං අච්චයතො දිස්වා යථාධම්මං පටිකරොසි, තං තෙ මයං පටිග්ගණ්හාම. වුද්ධි හෙසා, නිග්‍රොධ, අරියස්ස විනයෙ, යො අච්චයං අච්චයතො දිස්වා යථාධම්මං පටිකරොති ආයතිං සංවරං ආපජ්ජති. අහං ඛො පන, නිග්‍රොධ, එවං වදාමි –

77. Als dies gesagt wurde, sprach der Wanderphilosoph Nigrodha zum Erhabenen: „Ein Vergehen hat mich überkommen, Herr, wie einen Toren, wie einen Verwirrten, wie einen Unwissenden, dass ich so über den Erhabenen sprach. Möge der Erhabene mein Vergehen als Vergehen annehmen, damit ich mich in Zukunft darin mäßige.“ – „Gewiss, Nigrodha, ein Vergehen hat dich überkommen, wie einen Toren, wie einen Verwirrten, wie einen Unwissenden, dass du so über mich sprachst. Da du aber, Nigrodha, dein Vergehen als Vergehen einsiehst und es der Regel entsprechend wiedergutzumachen suchst, nehmen wir dies von dir an. Denn das ist Wachstum in der Disziplin des Edlen, wenn man sein Vergehen als Vergehen einsieht, es der Regel entsprechend wiedergutmacht und in Zukunft Zügelung übt. Ich aber, Nigrodha, sage Folgendes:“}]```

‘එතු විඤ්ඤූ පුරිසො අසඨො අමායාවී උජුජාතිකො, අහමනුසාසාමි අහං ධම්මං දෙසෙමි. යථානුසිට්ඨං තථා පටිපජ්ජමානො, යස්සත්ථාය කුලපුත්තා සම්මදෙව අගාරස්මා අනගාරියං පබ්බජන්ති, තදනුත්තරං බ්‍රහ්මචරියපරියොසානං දිට්ඨෙව ධම්මෙ සයං අභිඤ්ඤා සච්ඡිකත්වා උපසම්පජ්ජ විහරිස්සති සත්තවස්සානි. තිට්ඨන්තු, නිග්‍රොධ, සත්ත වස්සානි. එතු විඤ්ඤූ පුරිසො අසඨො අමායාවී උජුජාතිකො, අහමනුසාසාමි අහං ධම්මං දෙසෙමි. යථානුසිට්ඨං තථා පටිපජ්ජමානො, යස්සත්ථාය කුලපුත්තා [Pg.46] සම්මදෙව අගාරස්මා අනගාරියං පබ්බජන්ති, තදනුත්තරං බ්‍රහ්මචරියපරියොසානං දිට්ඨෙව ධම්මෙ සයං අභිඤ්ඤා සච්ඡිකත්වා උපසම්පජ්ජ විහරිස්සති ඡ වස්සානි. පඤ්ච වස්සානි… චත්තාරි වස්සානි… තීණි වස්සානි… ද්වෙ වස්සානි… එකං වස්සං. තිට්ඨතු, නිග්‍රොධ, එකං වස්සං. එතු විඤ්ඤූ පුරිසො අසඨො අමායාවී උජුජාතිකො අහමනුසාසාමි අහං ධම්මං දෙසෙමි. යථානුසිට්ඨං තථා පටිපජ්ජමානො, යස්සත්ථාය කුලපුත්තා සම්මදෙව අගාරස්මා අනගාරියං පබ්බජන්ති, තදනුත්තරං බ්‍රහ්මචරියපරියොසානං දිට්ඨෙව ධම්මෙ සයං අභිඤ්ඤා සච්ඡිකත්වා උපසම්පජ්ජ විහරිස්සති සත්ත මාසානි. තිට්ඨන්තු, නිග්‍රොධ, සත්ත මාසානි… ඡ මාසානි… පඤ්ච මාසානි … චත්තාරි මාසානි… තීණි මාසානි… ද්වෙ මාසානි… එකං මාසං… අඩ්ඪමාසං. තිට්ඨතු, නිග්‍රොධ, අඩ්ඪමාසො. එතු විඤ්ඤූ පුරිසො අසඨො අමායාවී උජුජාතිකො, අහමනුසාසාමි අහං ධම්මං දෙසෙමි. යථානුසිට්ඨං තථා පටිපජ්ජමානො, යස්සත්ථාය කුලපුත්තා සම්මදෙව අගාරස්මා අනගාරියං පබ්බජන්ති, තදනුත්තරං බ්‍රහ්මචරියපරියොසානං දිට්ඨෙව ධම්මෙ සයං අභිඤ්ඤා සච්ඡිකත්වා උපසම්පජ්ජ විහරිස්සති සත්තාහං’.

„Es möge ein weiser Mensch kommen, einer, der nicht betrügerisch, nicht täuschend und von aufrechter Gesinnung ist; ich werde ihn unterweisen, ich werde die Lehre verkünden. Wenn er so praktiziert, wie er unterwiesen wurde, wird er jenes Ziel, um dessentwillen Söhne aus gutem Hause rechtmäßig vom häuslichen Leben in die Hauslosigkeit ziehen – jene unübertreffliche Vollendung des heiligen Lebens – noch in diesem Leben selbst durch eigene höhere Erkenntnis verwirklichen, erlangen und darin verweilen, und zwar in sieben Jahren. Lasst die sieben Jahre beiseite, Nigrodha. Es möge ein weiser Mensch kommen, einer, der nicht betrügerisch, nicht täuschend und von aufrechter Gesinnung ist; ich werde ihn unterweisen, ich werde die Lehre verkünden. Wenn er so praktiziert, wie er unterwiesen wurde, wird er jene unübertreffliche Vollendung des heiligen Lebens noch in diesem Leben selbst durch höhere Erkenntnis verwirklichen, erlangen und darin verweilen, und zwar in sechs Jahren. In fünf Jahren ... vier Jahren ... drei Jahren ... zwei Jahren ... einem Jahr. Lass das eine Jahr beiseite, Nigrodha. Es möge ein weiser Mensch kommen, einer, der nicht betrügerisch, nicht täuschend und von aufrechter Gesinnung ist; ich werde ihn unterweisen, ich werde die Lehre verkünden. Wenn er so praktiziert, wie er unterwiesen wurde, wird er jene unübertreffliche Vollendung des heiligen Lebens noch in diesem Leben selbst durch höhere Erkenntnis verwirklichen, erlangen und darin verweilen, und zwar in sieben Monaten. Lasst die sieben Monate beiseite, Nigrodha ... sechs Monate ... fünf Monate ... vier Monate ... drei Monate ... zwei Monate ... einen Monat ... einen halben Monat. Lass den halben Monat beiseite, Nigrodha. Es möge ein weiser Mensch kommen, einer, der nicht betrügerisch, nicht täuschend und von aufrechter Gesinnung ist; ich werde ihn unterweisen, ich werde die Lehre verkünden. Wenn er so praktiziert, wie er unterwiesen wurde, wird er jene unübertreffliche Vollendung des heiligen Lebens noch in diesem Leben selbst durch höhere Erkenntnis verwirklichen, erlangen und darin verweilen, und zwar in sieben Tagen.“

පරිබ්බාජකානං පජ්ඣායනං

Die Niedergeschlagenheit der Wanderer

78. ‘‘සියා ඛො පන තෙ, නිග්‍රොධ, එවමස්ස – ‘අන්තෙවාසිකම්‍යතා නො සමණො ගොතමො එවමාහා’ති. න ඛො පනෙතං, නිග්‍රොධ, එවං දට්ඨබ්බං. යො එව වො ආචරියො, සො එව වො ආචරියො හොතු. සියා ඛො පන තෙ, නිග්‍රොධ, එවමස්ස – ‘උද්දෙසා නො චාවෙතුකාමො සමණො ගොතමො එවමාහා’ති. න ඛො පනෙතං, නිග්‍රොධ, එවං දට්ඨබ්බං. යො එව වො උද්දෙසො සො එව වො උද්දෙසො හොතු. සියා ඛො පන තෙ, නිග්‍රොධ, එවමස්ස – ‘ආජීවා නො චාවෙතුකාමො සමණො ගොතමො එවමාහා’ති. න ඛො පනෙතං, නිග්‍රොධ, එවං දට්ඨබ්බං. යො එව වො ආජීවො, සො එව වො ආජීවො හොතු. සියා ඛො පන තෙ, නිග්‍රොධ, එවමස්ස – ‘යෙ නො ධම්මා අකුසලා අකුසලසඞ්ඛාතා සාචරියකානං, තෙසු පතිට්ඨාපෙතුකාමො සමණො ගොතමො එවමාහා’ති. න ඛො පනෙතං, නිග්‍රොධ, එවං දට්ඨබ්බං. අකුසලා චෙව වො තෙ ධම්මා හොන්තු අකුසලසඞ්ඛාතා ච සාචරියකානං. සියා ඛො පන තෙ[Pg.47], නිග්‍රොධ, එවමස්ස – ‘යෙ නො ධම්මා කුසලා කුසලසඞ්ඛාතා සාචරියකානං, තෙහි විවෙචෙතුකාමො සමණො ගොතමො එවමාහා’ති. න ඛො පනෙතං, නිග්‍රොධ, එවං දට්ඨබ්බං. කුසලා චෙව වො තෙ ධම්මා හොන්තු කුසලසඞ්ඛාතා ච සාචරියකානං. ඉති ඛ්වාහං, නිග්‍රොධ, නෙව අන්තෙවාසිකම්‍යතා එවං වදාමි, නපි උද්දෙසා චාවෙතුකාමො එවං වදාමි, නපි ආජීවා චාවෙතුකාමො එවං වදාමි, නපි යෙ වො ධම්මා අකුසලා අකුසලසඞ්ඛාතා සාචරියකානං, තෙසු පතිට්ඨාපෙතුකාමො එවං වදාමි, නපි යෙ වො ධම්මා කුසලා කුසලසඞ්ඛාතා සාචරියකානං, තෙහි විවෙචෙතුකාමො එවං වදාමි. සන්ති ච ඛො, නිග්‍රොධ, අකුසලා ධම්මා අප්පහීනා සංකිලෙසිකා පොනොබ්භවිකා සදරා දුක්ඛවිපාකා ආයතිං ජාතිජරාමරණියා, යෙසාහං පහානාය ධම්මං දෙසෙමි. යථාපටිපන්නානං වො සංකිලෙසිකා ධම්මා පහීයිස්සන්ති, වොදානීයා ධම්මා අභිවඩ්ඪිස්සන්ති, පඤ්ඤාපාරිපූරිං වෙපුල්ලත්තඤ්ච දිට්ඨෙව ධම්මෙ සයං අභිඤ්ඤා සච්ඡිකත්වා උපසම්පජ්ජ විහරිස්සථා’’ති.

78. „Es könnte wohl sein, Nigrodha, dass du denkst: ‚Der Asket Gotama sagt dies nur, weil er uns als seine Schüler gewinnen möchte.‘ Doch so, Nigrodha, sollte man dies nicht sehen. Wer euer Lehrer ist, der bleibe euer Lehrer. Es könnte wohl sein, Nigrodha, dass du denkst: ‚Der Asket Gotama sagt dies, weil er uns von unserem Studium abringen möchte.‘ Doch so sollte man dies nicht sehen. Was euer Studium ist, das bleibe euer Studium. Es könnte wohl sein, Nigrodha, dass du denkst: ‚Der Asket Gotama sagt dies, weil er uns von unserem Lebensunterhalt abringen möchte.‘ Doch so sollte man dies nicht sehen. Was euer Lebensunterhalt ist, das bleibe euer Lebensunterhalt. Es könnte wohl sein, Nigrodha, dass du denkst: ‚Der Asket Gotama sagt dies, weil er uns in jenen unheilsamen Dingen, die von unseren Lehrern als unheilsam bezeichnet werden, festigen möchte.‘ Doch so sollte man dies nicht sehen. Jene Dinge, die für euch und eure Lehrer unheilsam sind, mögen auch weiterhin als unheilsam gelten. Es könnte wohl sein, Nigrodha, dass du denkst: ‚Der Asket Gotama sagt dies, weil er uns von jenen heilsamen Dingen, die von unseren Lehrern als heilsam bezeichnet werden, abbringen möchte.‘ Doch so sollte man dies nicht sehen. Jene Dinge, die für euch und eure Lehrer heilsam sind, mögen auch weiterhin als heilsam gelten. So also, Nigrodha, sage ich dies weder aus dem Wunsch nach Schülerschaft, noch um euch vom Studium oder vom Lebensunterhalt abzubringen, noch um euch in unheilsamen Dingen festzusetzen oder von heilsamen Dingen abzubringen. Vielmehr gibt es unheilsame Dinge, die nicht aufgegeben sind, die verunreinigend sind, die zu neuer Wiedergeburt führen, die voller Qual sind, die Leid als Frucht tragen und in der Zukunft zu Geburt, Alter und Tod führen. Um diese aufzugeben, verkünde ich die Lehre. Wenn ihr danach praktiziert, werden die verunreinigenden Dinge verschwinden, die reinigenden Zustände werden zunehmen, und ihr werdet die Vollendung und Fülle der Weisheit noch in diesem Leben selbst durch höhere Erkenntnis verwirklichen, erlangen und darin verweilen.“

79. එවං වුත්තෙ, තෙ පරිබ්බාජකා තුණ්හීභූතා මඞ්කුභූතා පත්තක්ඛන්ධා අධොමුඛා පජ්ඣායන්තා අප්පටිභානා නිසීදිංසු යථා තං මාරෙන පරියුට්ඨිතචිත්තා. අථ ඛො භගවතො එතදහොසි – ‘‘සබ්බෙ පිමෙ මොඝපුරිසා ඵුට්ඨා පාපිමතා. යත්‍ර හි නාම එකස්සපි න එවං භවිස්සති – ‘හන්ද මයං අඤ්ඤාණත්ථම්පි සමණෙ ගොතමෙ බ්‍රහ්මචරියං චරාම, කිං කරිස්සති සත්තාහො’’’ති? අථ ඛො භගවා උදුම්බරිකාය පරිබ්බාජකාරාමෙ සීහනාදං නදිත්වා වෙහාසං අබ්භුග්ගන්ත්වා ගිජ්ඣකූටෙ පබ්බතෙ පච්චුපට්ඨාසි. සන්ධානො පන ගහපති තාවදෙව රාජගහං පාවිසීති.

79. Als dies gesagt worden war, saßen jene Wanderer schweigend, niedergeschlagen, mit hängenden Schultern und gesenktem Blick da, grübelnd und ohne Antwort, so als ob ihr Geist von Mara besessen wäre. Da dachte der Erhabene: „Alle diese hohlen Menschen sind vom Bösen berührt. Wie ist es möglich, dass auch nicht einem von ihnen der Gedanke kommt: ‚Wohlan, wir wollen unter dem Asketen Gotama das heilige Leben führen, sei es auch nur um der Erkenntnis willen – was machen schon sieben Tage aus?‘“ Daraufhin stieß der Erhabene im Park der Wanderer von Udumbarikā seinen Löwenruf aus, erhob sich in die Luft und erschien auf dem Geierberg wieder. Der Hausvater Sandhāna aber betrat in jenem Augenblick Rājagaha.

උදුම්බරිකසුත්තං නිට්ඨිතං දුතියං.

Das Udumbarika-Sutta, das zweite, ist abgeschlossen.

3. චක්කවත්තිසුත්තං

3. Cakkavatti-Sutta

අත්තදීපසරණතා

Sich selbst als Insel und Zuflucht haben

80. එවං [Pg.48] මෙ සුතං – එකං සමයං භගවා මගධෙසු විහරති මාතුලායං. තත්‍ර ඛො භගවා භික්ඛූ ආමන්තෙසි – ‘‘භික්ඛවො’’ති. ‘‘භද්දන්තෙ’’ති තෙ භික්ඛූ භගවතො පච්චස්සොසුං. භගවා එතදවොච – ‘‘අත්තදීපා, භික්ඛවෙ, විහරථ අත්තසරණා අනඤ්ඤසරණා, ධම්මදීපා ධම්මසරණා අනඤ්ඤසරණා. කථඤ්ච පන, භික්ඛවෙ, භික්ඛු අත්තදීපො විහරති අත්තසරණො අනඤ්ඤසරණො, ධම්මදීපො ධම්මසරණො අනඤ්ඤසරණො? ඉධ, භික්ඛවෙ, භික්ඛු කායෙ කායානුපස්සී විහරති ආතාපී සම්පජානො සතිමා විනෙය්‍ය ලොකෙ අභිජ්ඣාදොමනස්සං. වෙදනාසු වෙදනානුපස්සී…පෙ… චිත්තෙ චිත්තානුපස්සී…පෙ… ධම්මෙසු ධම්මානුපස්සී විහරති ආතාපී සම්පජානො සතිමා විනෙය්‍ය ලොකෙ අභිජ්ඣාදොමනස්සං. එවං ඛො, භික්ඛවෙ, භික්ඛු අත්තදීපො විහරති අත්තසරණො අනඤ්ඤසරණො, ධම්මදීපො ධම්මසරණො අනඤ්ඤසරණො.

80. So habe ich gehört. Zu einer Zeit weilte der Erhabene bei den Magadhern in Mātulā. Dort wandte sich der Erhabene an die Mönche: „Mönche!“ – „Ehrwürdiger Herr“, antworteten jene Mönche dem Erhabenen. Der Erhabene sprach dies: „Mönche, verweilt mit euch selbst als Insel, mit euch selbst als Zuflucht, ohne eine andere Zuflucht; mit dem Dhamma als Insel, mit dem Dhamma als Zuflucht, ohne eine andere Zuflucht. Und wie, Mönche, verweilt ein Mönch mit sich selbst als Insel, mit sich selbst als Zuflucht, ohne eine andere Zuflucht, mit dem Dhamma als Insel, mit dem Dhamma als Zuflucht, ohne eine andere Zuflucht? Da, Mönche, verweilt ein Mönch, indem er den Körper im Körper betrachtet, eifrig, besonnen und achtsam, nachdem er Verlangen und Trübsal hinsichtlich der Welt überwunden hat. Er verweilt, indem er die Gefühle in den Gefühlen betrachtet... (ebenso)... den Geist im Geist betrachtet... (ebenso)... die Geistesobjekte in den Geistesobjekten betrachtet, eifrig, besonnen und achtsam, nachdem er Verlangen und Trübsal hinsichtlich der Welt überwunden hat. So, Mönche, verweilt ein Mönch mit sich selbst als Insel, mit sich selbst als Zuflucht, ohne eine andere Zuflucht, mit dem Dhamma als Insel, mit dem Dhamma als Zuflucht, ohne eine andere Zuflucht.“

‘‘ගොචරෙ, භික්ඛවෙ, චරථ සකෙ පෙත්තිකෙ විසයෙ. ගොචරෙ, භික්ඛවෙ, චරතං සකෙ පෙත්තිකෙ විසයෙ න ලච්ඡති මාරො ඔතාරං, න ලච්ඡති මාරො ආරම්මණං. කුසලානං, භික්ඛවෙ, ධම්මානං සමාදානහෙතු එවමිදං පුඤ්ඤං පවඩ්ඪති.

„Mönche, wandelt in eurem eigenen Bereich, im Wirkungskreis eures Vaters. Mönche, bei jenen, die in ihrem eigenen Bereich, im väterlichen Wirkungskreis wandeln, wird Māra keinen Zugang finden, wird Māra keinen Anlass finden. Mönche, aufgrund der Aneignung heilsamer Dinge nimmt das Verdienst auf diese Weise stetig zu.“

දළ්හනෙමිචක්කවත්තිරාජා

Der Weltbeherrscher-König Daḷhanemi

81. ‘‘භූතපුබ්බං, භික්ඛවෙ, රාජා දළ්හනෙමි නාම අහොසි චක්කවත්තී ධම්මිකො ධම්මරාජා චාතුරන්තො විජිතාවී ජනපදත්ථාවරියප්පත්තො සත්තරතනසමන්නාගතො. තස්සිමානි සත්ත රතනානි අහෙසුං සෙය්‍යථිදං – චක්කරතනංඋ හත්ථිරතනං අස්සරතනං මණිරතනං ඉත්ථිරතනං ගහපතිරතනං පරිණායකරතනමෙව සත්තමං. පරොසහස්සං ඛො පනස්ස පුත්තා අහෙසුං සූරා වීරඞ්ගරූපා පරසෙනප්පමද්දනා. සො ඉමං පථවිං සාගරපරියන්තං අදණ්ඩෙන අසත්ථෙන ධම්මෙන අභිවිජිය අජ්ඣාවසි.

81. „Mönche, in der Vergangenheit gab es einen König namens Daḷhanemi, ein Weltbeherrscher, ein gerechter Rechtskönig, Herrscher über die vier Weltgegenden, ein Sieger, der seinem Land Stabilität verlieh und mit den sieben Juwelen ausgestattet war. Er besaß diese sieben Juwelen, nämlich: das Rad-Juwel, das Elefanten-Juwel, das Ross-Juwel, das Edelstein-Juwel, das Frauen-Juwel, das Schatzmeister-Juwel und als siebtes das Berater-Juwel. Er hatte mehr als tausend Söhne, tapfer, von heldenhafter Gestalt, Bezwinger fremder Heere. Er regierte diese Erde bis zum Ozean, nachdem er sie ohne Stock und ohne Schwert, allein durch Gerechtigkeit, rechtmäßig erobert hatte.“

82. ‘‘අථ [Pg.49] ඛො, භික්ඛවෙ, රාජා දළ්හනෙමි බහුන්නං වස්සානං බහුන්නං වස්සසතානං බහුන්නං වස්සසහස්සානං අච්චයෙන අඤ්ඤතරං පුරිසං ආමන්තෙසි – ‘යදා ත්වං, අම්භො පුරිස, පස්සෙය්‍යාසි දිබ්බං චක්කරතනං ඔසක්කිතං ඨානා චුතං, අථ මෙ ආරොචෙය්‍යාසී’ති. ‘එවං, දෙවා’ති ඛො, භික්ඛවෙ, සො පුරිසො රඤ්ඤො දළ්හනෙමිස්ස පච්චස්සොසි. අද්දසා ඛො, භික්ඛවෙ, සො පුරිසො බහුන්නං වස්සානං බහුන්නං වස්සසතානං බහුන්නං වස්සසහස්සානං අච්චයෙන දිබ්බං චක්කරතනං ඔසක්කිතං ඨානා චුතං, දිස්වාන යෙන රාජා දළ්හනෙමි තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා රාජානං දළ්හනෙමිං එතදවොච – ‘යග්ඝෙ, දෙව, ජානෙය්‍යාසි, දිබ්බං තෙ චක්කරතනං ඔසක්කිතං ඨානා චුත’න්ති. අථ ඛො, භික්ඛවෙ, රාජා දළ්හනෙමි ජෙට්ඨපුත්තං කුමාරං ආමන්තාපෙත්වා එතදවොච – ‘දිබ්බං කිර මෙ, තාත කුමාර, චක්කරතනං ඔසක්කිතං ඨානා චුතං. සුතං ඛො පන මෙතං – යස්ස රඤ්ඤො චක්කවත්තිස්ස දිබ්බං චක්කරතනං ඔසක්කති ඨානා චවති, න දානි තෙන රඤ්ඤා චිරං ජීවිතබ්බං හොතීති. භුත්තා ඛො පන මෙ මානුසකා කාමා, සමයො දානි මෙ දිබ්බෙ කාමෙ පරියෙසිතුං. එහි ත්වං, තාත කුමාර, ඉමං සමුද්දපරියන්තං පථවිං පටිපජ්ජ. අහං පන කෙසමස්සුං ඔහාරෙත්වා කාසායානි වත්ථානි අච්ඡාදෙත්වා අගාරස්මා අනගාරියං පබ්බජිස්සාමී’ති.

82. „Nach dem Verlauf vieler Jahre, vieler Jahrhunderte, vieler Jahrtausende, Mönche, wandte sich König Daḷhanemi an einen gewissen Mann: ‚Sobald du, werter Mann, siehst, dass das himmlische Rad-Juwel von seinem Platz herabgesunken und gewichen ist, so melde es mir.‘ – ‚Jawohl, Herr‘, antwortete jener Mann dem König Daḷhanemi. Nach dem Verlauf vieler Jahre, vieler Jahrhunderte, vieler Jahrtausende, Mönche, sah jener Mann, dass das himmlische Rad-Juwel von seinem Platz herabgesunken und gewichen war. Als er dies sah, begab er sich zu König Daḷhanemi und sprach: ‚Möget Ihr wissen, Herr, Euer himmlisches Rad-Juwel ist von seinem Platz herabgesunken und gewichen.‘ Daraufhin, Mönche, ließ König Daḷhanemi den Kronprinzen rufen und sprach: ‚Mein lieber Sohn, man sagt mir, mein himmlisches Rad-Juwel sei von seinem Platz herabgesunken und gewichen. Ich habe jedoch gehört: Wenn bei einem Weltbeherrscher das himmlische Rad-Juwel von seinem Platz sinkt und weicht, hat jener König nicht mehr lange zu leben. Die menschlichen Genüsse habe ich genossen; nun ist es Zeit für mich, nach göttlichen Genüssen zu streben. Komm, mein lieber Sohn, überimm dieses Land bis zum Ozean. Ich aber werde Haupthaar und Bart scheren, die gelben Gewänder anlegen und aus der Hauslosigkeit in die Hauslosigkeit ziehen.‘“

83. ‘‘අථ ඛො, භික්ඛවෙ, රාජා දළ්හනෙමි ජෙට්ඨපුත්තං කුමාරං සාධුකං රජ්ජෙ සමනුසාසිත්වා කෙසමස්සුං ඔහාරෙත්වා කාසායානි වත්ථානි අච්ඡාදෙත්වා අගාරස්මා අනගාරියං පබ්බජි. සත්තාහපබ්බජිතෙ ඛො පන, භික්ඛවෙ, රාජිසිම්හි දිබ්බං චක්කරතනං අන්තරධායි.

83. „Nachdem König Daḷhanemi, Mönche, den Kronprinzen ordnungsgemäß in die Regierungsgeschäfte eingewiesen hatte, schor er Haupthaar und Bart, legte die gelben Gewänder an und zog aus dem Haus in die Hauslosigkeit fort. Sieben Tage nach dem Fortgang des königlichen Weisen, Mönche, verschwand das himmlische Rad-Juwel.“

‘‘අථ ඛො, භික්ඛවෙ, අඤ්ඤතරො පුරිසො යෙන රාජා ඛත්තියො මුද්ධාභිසිත්තො තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා රාජානං ඛත්තියං මුද්ධාභිසිත්තං එතදවොච – ‘යග්ඝෙ, දෙව, ජානෙය්‍යාසි, දිබ්බං චක්කරතනං අන්තරහිත’න්ති. අථ ඛො, භික්ඛවෙ, රාජා ඛත්තියො මුද්ධාභිසිත්තො දිබ්බෙ චක්කරතනෙ අන්තරහිතෙ අනත්තමනො අහොසි, අනත්තමනතඤ්ච පටිසංවෙදෙසි. සො යෙන රාජිසි තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා රාජිසිං එතදවොච – ‘යග්ඝෙ, දෙව, ජානෙය්‍යාසි, දිබ්බං චක්කරතනං අන්තරහිත’න්ති. එවං වුත්තෙ, භික්ඛවෙ, රාජිසි රාජානං ඛත්තියං මුද්ධාභිසිත්තං එතදවොච – ‘මා ඛො ත්වං, තාත, දිබ්බෙ [Pg.50] චක්කරතනෙ අන්තරහිතෙ අනත්තමනො අහොසි, මා අනත්තමනතඤ්ච පටිසංවෙදෙසි, න හි තෙ, තාත, දිබ්බං චක්කරතනං පෙත්තිකං දායජ්ජං. ඉඞ්ඝ ත්වං, තාත, අරියෙ චක්කවත්තිවත්තෙ වත්තාහි. ඨානං ඛො පනෙතං විජ්ජති, යං තෙ අරියෙ චක්කවත්තිවත්තෙ වත්තමානස්ස තදහුපොසථෙ පන්නරසෙ සීසංන්හාතස්ස උපොසථිකස්ස උපරිපාසාදවරගතස්ස දිබ්බං චක්කරතනං පාතුභවිස්සති සහස්සාරං සනෙමිකං සනාභිකං සබ්බාකාරපරිපූර’න්ති.

„Daraufhin, Mönche, begab sich ein gewisser Mann zu dem gesalbten Kriegerkönig und sprach: ‚Möget Ihr wissen, Herr, das himmlische Rad-Juwel ist verschwunden.‘ Da wurde der gesalbte Kriegerkönig über das Verschwinden des himmlischen Rad-Juwels unglücklich und verlieh seiner Unzufriedenheit Ausdruck. Er begab sich zu dem königlichen Weisen und sprach: ‚Möget Ihr wissen, Herr, das himmlische Rad-Juwel ist verschwunden.‘ Als dies gesagt war, Mönche, sprach der königliche Weise zum gesalbten Kriegerkönig: ‚Mein lieber Sohn, sei nicht unglücklich über das Verschwinden des himmlischen Rad-Juwels und verleihe deiner Unzufriedenheit keinen Ausdruck. Denn das himmlische Rad-Juwel, mein Sohn, ist kein Erbgut deines Vaters. Wohlan, mein Sohn, übe dich in den edlen Pflichten eines Weltbeherrschers. Wenn du dich in den edlen Pflichten eines Weltbeherrschers übst, besteht die Möglichkeit, dass dir am fünfzehnten Tag, dem Uposatha-Tag, wenn du das Haupt gewaschen hast, den Uposatha fastest und dich im obersten Stockwerk des Palastes befindest, das himmlische Rad-Juwel mit tausend Speichen, mit Felgen und Nabe, in jeder Hinsicht vollkommen, erscheinen wird.‘“

චක්කවත්තිඅරියවත්තං

Die edle Pflicht des Weltbeherrschers

84. ‘‘‘කතමං පන තං, දෙව, අරියං චක්කවත්තිවත්ත’න්ති? ‘තෙන හි ත්වං, තාත, ධම්මංයෙව නිස්සාය ධම්මං සක්කරොන්තො ධම්මං ගරුං කරොන්තො ධම්මං මානෙන්තො ධම්මං පූජෙන්තො ධම්මං අපචායමානො ධම්මද්ධජො ධම්මකෙතු ධම්මාධිපතෙය්‍යො ධම්මිකං රක්ඛාවරණගුත්තිං සංවිදහස්සු අන්තොජනස්මිං බලකායස්මිං ඛත්තියෙසු අනුයන්තෙසු බ්‍රාහ්මණගහපතිකෙසු නෙගමජානපදෙසු සමණබ්‍රාහ්මණෙසු මිගපක්ඛීසු. මා ච තෙ, තාත, විජිතෙ අධම්මකාරො පවත්තිත්ථ. යෙ ච තෙ, තාත, විජිතෙ අධනා අස්සු, තෙසඤ්ච ධනමනුප්පදෙය්‍යාසි. යෙ ච තෙ, තාත, විජිතෙ සමණබ්‍රාහ්මණා මදප්පමාදා පටිවිරතා ඛන්තිසොරච්චෙ නිවිට්ඨා එකමත්තානං දමෙන්ති, එකමත්තානං සමෙන්ති, එකමත්තානං පරිනිබ්බාපෙන්ති, තෙ කාලෙන කාලං උපසඞ්කමිත්වා පරිපුච්ඡෙය්‍යාසි පරිග්ගණ්හෙය්‍යාසි – ‘‘කිං, භන්තෙ, කුසලං, කිං අකුසලං, කිං සාවජ්ජං, කිං අනවජ්ජං, කිං සෙවිතබ්බං, කිං න සෙවිතබ්බං, කිං මෙ කරීයමානං දීඝරත්තං අහිතාය දුක්ඛාය අස්ස, කිං වා පන මෙ කරීයමානං දීඝරත්තං හිතාය සුඛාය අස්සා’’ති? තෙසං සුත්වා යං අකුසලං තං අභිනිවජ්ජෙය්‍යාසි, යං කුසලං තං සමාදාය වත්තෙය්‍යාසි. ඉදං ඛො, තාත, තං අරියං චක්කවත්තිවත්ත’න්ති.

84. „‚Was aber ist diese edle Pflicht eines Radbegehrenden Königs, Majestät?‘ – ‚Wohlan denn, mein Lieber, stütze dich allein auf das Dhamma, ehre das Dhamma, achte das Dhamma, verehre das Dhamma, huldige dem Dhamma, mache das Dhamma zu deiner Fahne, das Dhamma zu deinem Banner, das Dhamma zu deinem Oberherrn. Gewähre den Deinen im Hause, dem Heer, den verbündeten Edelleuten, den Brahmanen und Hausvätern, den Stadt- und Landbewohnern, den Asketen und Brahmanen sowie den Tieren und Vögeln rechten Schutz, Schirm und Obhut. Lass in deinem Reich kein unrechtmäßiges Handeln zu. Denen, die in deinem Reich arm sind, sollst du Mittel zum Lebensunterhalt geben. Und jene Asketen und Brahmanen in deinem Reich, die von Rausch und Nachlässigkeit abstehen, in Geduld und Sanftmut gefestigt sind und allein sich selbst zähmen, allein sich selbst beruhigen, allein sich selbst zur völligen Ruhe führen – diese sollst du von Zeit zu Zeit aufsuchen und fragen: „Was, Ehrwürdige, ist heilsam? Was ist unheilsam? Was ist tadelnswert? Was ist tadellos? Was soll man pflegen? Was soll man nicht pflegen? Was gereicht mir, wenn ich es tue, lange Zeit zum Unheil und Leiden, oder was gereicht mir, wenn ich es tue, lange Zeit zum Wohl und Glück?“ Wenn du sie gehört hast, sollst du das meiden, was unheilsam ist, und das aufgreifen und befolgen, was heilsam ist. Dies, mein Lieber, ist die edle Pflicht eines Radbegehrenden Königs.‘“

චක්කරතනපාතුභාවො

Das Erscheinen des Rad-Kleinods

85. ‘‘‘එවං, දෙවා’ති ඛො, භික්ඛවෙ, රාජා ඛත්තියො මුද්ධාභිසිත්තො රාජිසිස්ස පටිස්සුත්වා අරියෙ චක්කවත්තිවත්තෙ වත්ති. තස්ස අරියෙ චක්කවත්තිවත්තෙ වත්තමානස්ස තදහුපොසථෙ පන්නරසෙ සීසංන්හාතස්ස උපොසථිකස්ස [Pg.51] උපරිපාසාදවරගතස්ස දිබ්බං චක්කරතනං පාතුරහොසි සහස්සාරං සනෙමිකං සනාභිකං සබ්බාකාරපරිපූරං. දිස්වාන රඤ්ඤො ඛත්තියස්ස මුද්ධාභිසිත්තස්ස එතදහොසි – ‘සුතං ඛො පන මෙතං – යස්ස රඤ්ඤො ඛත්තියස්ස මුද්ධාභිසිත්තස්ස තදහුපොසථෙ පන්නරසෙ සීසංන්හාතස්ස උපොසථිකස්ස උපරිපාසාදවරගතස්ස දිබ්බං චක්කරතනං පාතුභවති සහස්සාරං සනෙමිකං සනාභිකං සබ්බාකාරපරිපූරං, සො හොති රාජා චක්කවත්තී’ති. අස්සං නු ඛො අහං රාජා චක්කවත්තීති.

85. „‚Gewiss, Majestät‘, antwortete der kriegerische, gesalbte König dem königlichen Seher, ihr Mönche, und befolgte die edle Pflicht eines Radbegehrenden Königs. Während er die edle Pflicht eines Radbegehrenden Königs befolgte, erschien ihm am fünfzehnten Tag, dem Uposatha-Tag, nachdem er sich das Haupt gewaschen hatte und den Uposatha beging, auf der obersten Terrasse seines Palastes das göttliche Rad-Kleinod mit tausend Speichen, mit Felge und Nabe, in jeder Hinsicht vollkommen. Als der kriegerische, gesalbte König dies sah, dachte er: ‚Gehört habe ich dies: Wenn einem kriegerischen, gesalbten König am fünfzehnten Tag, dem Uposatha-Tag, nachdem er sich das Haupt gewaschen hat und den Uposatha begeht, auf der obersten Terrasse seines Palastes das göttliche Rad-Kleinod mit tausend Speichen, mit Felge und Nabe, in jeder Hinsicht vollkommen erscheint, dann ist er ein Radbegehrender König. Bin ich nun wohl ein Radbegehrender König?‘“

‘‘අථ ඛො, භික්ඛවෙ, රාජා ඛත්තියො මුද්ධාභිසිත්තො උට්ඨායාසනා එකංසං උතරාසඞ්ගං කරිත්වා වාමෙන හත්ථෙන භිඞ්කාරං ගහෙත්වා දක්ඛිණෙන හත්ථෙන චක්කරතනං අබ්භුක්කිරි – ‘පවත්තතු භවං චක්කරතනං, අභිවිජිනාතු භවං චක්කරතන’න්ති.

„Daraufhin, ihr Mönche, erhob sich der kriegerische, gesalbte König von seinem Sitz, legte sein Obergewand über eine Schulter, nahm mit der linken Hand einen goldenen Krug und besprengte mit der rechten Hand das Rad-Kleinod, wobei er sprach: ‚Möge das edle Rad-Kleinod rollen! Möge das edle Rad-Kleinod siegreich sein!‘“

‘‘අථ ඛො තං, භික්ඛවෙ, චක්කරතනං පුරත්ථිමං දිසං පවත්ති, අන්වදෙව රාජා චක්කවත්තී සද්ධිං චතුරඞ්ගිනියා සෙනාය. යස්මිං ඛො පන, භික්ඛවෙ, පදෙසෙ චක්කරතනං පතිට්ඨාසි, තත්ථ රාජා චක්කවත්තී වාසං උපගච්ඡි සද්ධිං චතුරඞ්ගිනියා සෙනාය. යෙ ඛො පන, භික්ඛවෙ, පුරත්ථිමාය දිසාය පටිරාජානො, තෙ රාජානං චක්කවත්තිං උපසඞ්කමිත්වා එවමාහංසු – ‘එහි ඛො, මහාරාජ, ස්වාගතං තෙ මහාරාජ, සකං තෙ, මහාරාජ, අනුසාස, මහාරාජා’ති. රාජා චක්කවත්තී එවමාහ – ‘පාණො න හන්තබ්බො, අදින්නං නාදාතබ්බං, කාමෙසුමිච්ඡා න චරිතබ්බා, මුසා න භාසිතබ්බා, මජ්ජං න පාතබ්බං, යථාභුත්තඤ්ච භුඤ්ජථා’ති. යෙ ඛො පන, භික්ඛවෙ, පුරත්ථිමාය දිසාය පටිරාජානො, තෙ රඤ්ඤො චක්කවත්තිස්ස අනුයන්තා අහෙසුං.

„Daraufhin, ihr Mönche, rollte das Rad-Kleinod in Richtung Osten, und der Radbegehrende König folgte ihm mit seinem viergliedrigen Heer nach. An welchem Ort das Rad-Kleinod haltmachte, dort schlug der Radbegehrende König mit seinem viergliedrigen Heer sein Lager auf. Die Kleinkönige im Osten kamen zum Radbegehrenden König und sprachen: ‚Komm, o Großer König! Willkommen, o Großer König! Alles gehört Dir, o Großer König! Herrsche, o Großer König!‘ Der Radbegehrende König sprach: ‚Kein Lebewesen soll getötet werden. Nichtgegebenes soll nicht genommen werden. In den Sinnenlüsten soll kein Fehlverhalten begangen werden. Unwahrheit soll nicht gesprochen werden. Berauschendes soll nicht getrunken werden. Bezieht eure Einkünfte so, wie es bisher gebräuchlich war.‘ Die Kleinkönige im Osten wurden so zu Gefolgsleuten des Radbegehrenden Königs.“

86. ‘‘අථ ඛො තං, භික්ඛවෙ, චක්කරතනං පුරත්ථිමං සමුද්දං අජ්ඣොගාහෙත්වා පච්චුත්තරිත්වා දක්ඛිණං දිසං පවත්ති…පෙ… දක්ඛිණං සමුද්දං අජ්ඣොගාහෙත්වා පච්චුත්තරිත්වා පච්ඡිමං දිසං පවත්ති, අන්වදෙව රාජා චක්කවත්තී සද්ධිං චතුරඞ්ගිනියා සෙනාය. යස්මිං ඛො පන, භික්ඛවෙ, පදෙසෙ චක්කරතනං පතිට්ඨාසි, තත්ථ රාජා චක්කවත්තී වාසං උපගච්ඡි සද්ධිං චතුරඞ්ගිනියා සෙනාය. යෙ ඛො පන, භික්ඛවෙ, පච්ඡිමාය දිසාය පටිරාජානො, තෙ රාජානං චක්කවත්තිං උපසඞ්කමිත්වා එවමාහංසු – ‘එහි ඛො, මහාරාජ, ස්වාගතං තෙ, මහාරාජ, සකං තෙ, මහාරාජ, අනුසාස, මහාරාජා’ති. රාජා චක්කවත්තී [Pg.52] එවමාහ – ‘පාණො න හන්තබ්බො, අදින්නං නාදාතබ්බං, කාමෙසුමිච්ඡා න චරිතබ්බා, මුසා න භාසිතබ්බා, මජ්ජං න පාතබ්බං, යථාභුත්තඤ්ච භුඤ්ජථා’ති. යෙ ඛො පන, භික්ඛවෙ, පච්ඡිමාය දිසාය පටිරාජානො, තෙ රඤ්ඤො චක්කවත්තිස්ස අනුයන්තා අහෙසුං.

86. „Daraufhin, ihr Mönche, tauchte das Rad-Kleinod in das östliche Meer ein, kam wieder hervor und rollte in Richtung Süden ... (und so weiter) ... tauchte in das südliche Meer ein, kam wieder hervor und rollte in Richtung Westen, und der Radbegehrende König folgte ihm mit seinem viergliedrigen Heer nach. An welchem Ort das Rad-Kleinod haltmachte, dort schlug der Radbegehrende König mit seinem viergliedrigen Heer sein Lager auf. Die Kleinkönige im Westen kamen zum Radbegehrenden König und sprachen: ‚Komm, o Großer König! Willkommen, o Großer König! Alles gehört Dir, o Großer König! Herrsche, o Großer König!‘ Der Radbegehrende König sprach: ‚Kein Lebewesen soll getötet werden. Nichtgegebenes soll nicht genommen werden. In den Sinnenlüsten soll kein Fehlverhalten begangen werden. Unwahrheit soll nicht gesprochen werden. Berauschendes soll nicht getrunken werden. Bezieht eure Einkünfte so, wie es bisher gebräuchlich war.‘ Die Kleinkönige im Westen wurden so zu Gefolgsleuten des Radbegehrenden Königs.“

87. ‘‘අථ ඛො තං, භික්ඛවෙ, චක්කරතනං පච්ඡිමං සමුද්දං අජ්ඣොගාහෙත්වා පච්චුත්තරිත්වා උත්තරං දිසං පවත්ති, අන්වදෙව රාජා චක්කවත්තී සද්ධිං චතුරඞ්ගිනියා සෙනාය. යස්මිං ඛො පන, භික්ඛවෙ, පදෙසෙ චක්කරතනං පතිට්ඨාසි, තත්ථ රාජා චක්කවත්තී වාසං උපගච්ඡි සද්ධිං චතුරඞ්ගිනියා සෙනාය. යෙ ඛො පන, භික්ඛවෙ, උත්තරාය දිසාය පටිරාජානො, තෙ රාජානං චක්කවත්තිං උපසඞ්කමිත්වා එවමාහංසු – ‘එහි ඛො, මහාරාජ, ස්වාගතං තෙ, මහාරාජ, සකං තෙ, මහාරාජ, අනුසාස, මහාරාජා’ති. රාජා චක්කවත්තී එවමාහ – ‘පාණො න හන්තබ්බො, අදින්නං නාදාතබ්බං, කාමෙසුමිච්ඡා න චරිතබ්බා, මුසා න භාසිතබ්බා, මජ්ජං න පාතබ්බං, යථාභුත්තඤ්ච භුඤ්ජථා’ති. යෙ ඛො පන, භික්ඛවෙ, උත්තරාය දිසාය පටිරාජානො, තෙ රඤ්ඤො චක්කවත්තිස්ස අනුයන්තා අහෙසුං.

87. „Dann, ihr Mönche, tauchte jenes Radjuwel in den westlichen Ozean ein, kam wieder heraus und rollte in die nördliche Himmelsrichtung; der Weltmonarch folgte ihm unmittelbar zusammen mit seinem viergliedrigen Heer. An welcher Stelle auch immer, ihr Mönche, das Radjuwel verweilte, dort schlug der Weltmonarch zusammen mit seinem viergliedrigen Heer sein Lager auf. Die Unterkönige in der nördlichen Himmelsrichtung traten an den Weltmonarchen heran und sprachen: ‚Komm, o Großer König! Willkommen, o Großer König! Dies ist dein eigenes Reich, o Großer König! Belehre uns, o Großer König!‘ Der Weltmonarch sprach: ‚Kein Lebewesen soll getötet werden, nichts Ungegebenes soll genommen werden, kein sexuelles Fehlverhalten soll begangen werden, keine Lüge soll gesprochen werden, kein Rauschmittel soll getrunken werden; und genießt eure Einkünfte wie bisher durch rechtmäßige Abgaben.‘ Die Unterkönige in der nördlichen Himmelsrichtung wurden so zu Gefolgsleuten des Weltmonarchen.“

‘‘අථ ඛො තං, භික්ඛවෙ, චක්කරතනං සමුද්දපරියන්තං පථවිං අභිවිජිනිත්වා තමෙව රාජධානිං පච්චාගන්ත්වා රඤ්ඤො චක්කවත්තිස්ස අන්තෙපුරද්වාරෙ අත්ථකරණපමුඛෙ අක්ඛාහතං මඤ්ඤෙ අට්ඨාසි රඤ්ඤො චක්කවත්තිස්ස අන්තෙපුරං උපසොභයමානං.

„Dann, ihr Mönche, nachdem jenes Radjuwel die Erde bis zur Meeresgrenze unterworfen hatte, kehrte es zu eben jener königlichen Hauptstadt zurück und blieb vor dem Tor des inneren Palastes des Weltmonarchen am Eingang der Gerichtshalle stehen, als wäre es fest an einer Achse montiert, und zierte so den inneren Palast des Weltmonarchen.“

දුතියාදිචක්කවත්තිකථා

Die Abhandlung über den zweiten Weltmonarchen und die folgenden

88. ‘‘දුතියොපි ඛො, භික්ඛවෙ, රාජා චක්කවත්තී…පෙ… තතියොපි ඛො, භික්ඛවෙ, රාජා චක්කවත්තී… චතුත්ථොපි ඛො, භික්ඛවෙ, රාජා චක්කවත්තී… පඤ්චමොපි ඛො, භික්ඛවෙ, රාජා චක්කවත්තී… ඡට්ඨොපි ඛො, භික්ඛවෙ, රාජා චක්කවත්තී… සත්තමොපි ඛො, භික්ඛවෙ, රාජා චක්කවත්තී බහුන්නං වස්සානං බහුන්නං වස්සසතානං බහුන්නං වස්සසහස්සානං අච්චයෙන අඤ්ඤතරං පුරිසං ආමන්තෙසි – ‘යදා ත්වං, අම්භො පුරිස, පස්සෙය්‍යාසි දිබ්බං චක්කරතනං ඔසක්කිතං ඨානා චුතං, අථ මෙ ආරොචෙය්‍යාසී’ති. ‘එවං, දෙවා’ති ඛො, භික්ඛවෙ, සො පුරිසො රඤ්ඤො චක්කවත්තිස්ස පච්චස්සොසි. අද්දසා ඛො[Pg.53], භික්ඛවෙ, සො පුරිසො බහුන්නං වස්සානං බහුන්නං වස්සසතානං බහුන්නං වස්සසහස්සානං අච්චයෙන දිබ්බං චක්කරතනං ඔසක්කිතං ඨානා චුතං. දිස්වාන යෙන රාජා චක්කවත්තී තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා රාජානං චක්කවත්තිං එතදවොච – ‘යග්ඝෙ, දෙව, ජානෙය්‍යාසි, දිබ්බං තෙ චක්කරතනං ඔසක්කිතං ඨානා චුත’න්ති?

88. „Auch der zweite Weltmonarch, ihr Mönche … der dritte … der vierte … der fünfte … der sechste … der siebte Weltmonarch rief nach dem Ablauf vieler Jahre, vieler Jahrhunderte, vieler Jahrtausende einen Mann zu sich und sprach: ‚Wenn du, guter Mann, sehen solltest, dass das himmlische Radjuwel von seiner Stelle gewichen oder herabgesunken ist, dann teile es mir mit.‘ ‚Sehr wohl, Herr‘, antwortete jener Mann dem Weltmonarchen, ihr Mönche. Nach dem Ablauf vieler Jahre, vieler Jahrhunderte, vieler Jahrtausende sah jener Mann tatsächlich, dass das himmlische Radjuwel von seiner Stelle gewichen und herabgesunken war. Als er dies sah, begab er sich dorthin, wo der Weltmonarch war, und sprach zum Weltmonarchen: ‚Wisse, o Herr, dein himmlisches Radjuwel ist von seiner Stelle gewichen und herabgesunken.‘“

89. ‘‘අථ ඛො, භික්ඛවෙ, රාජා චක්කවත්තී ජෙට්ඨපුත්තං කුමාරං ආමන්තාපෙත්වා එතදවොච – ‘දිබ්බං කිර මෙ, තාත කුමාර, චක්කරතනං ඔසක්කිතං, ඨානා චුතං, සුතං ඛො පන මෙතං – යස්ස රඤ්ඤො චක්කවත්තිස්ස දිබ්බං චක්කරතනං ඔසක්කති, ඨානා චවති, න දානි තෙන රඤ්ඤා චිරං ජීවිතබ්බං හොතීති. භුත්තා ඛො පන මෙ මානුසකා කාමා, සමයො දානි මෙ දිබ්බෙ කාමෙ පරියෙසිතුං, එහි ත්වං, තාත කුමාර, ඉමං සමුද්දපරියන්තං පථවිං පටිපජ්ජ. අහං පන කෙසමස්සුං ඔහාරෙත්වා කාසායානි වත්ථානි අච්ඡාදෙත්වා අගාරස්මා අනගාරියං පබ්බජිස්සාමී’ති.

89. „Dann, ihr Mönche, ließ der Weltmonarch den Kronprinzen, seinen ältesten Sohn, rufen und sprach: ‚Mein lieber Sohn, wie man sagt, ist mein himmlisches Radjuwel von seiner Stelle gewichen und herabgesunken. Ich habe aber gehört: Wenn einem Weltmonarchen das himmlische Radjuwel von der Stelle weicht und herabsinkt, so hat dieser König nicht mehr lange zu leben. Ich habe die menschlichen Sinnenfreuden genossen; nun ist es Zeit für mich, nach himmlischen Freuden zu suchen. Komm, mein lieber Sohn, nimm diese Erde bis zur Meeresgrenze in deine Obhut. Ich aber werde mir Haar und Bart scheren, die gelben Gewänder anlegen und vom häuslichen Leben in die Hauslosigkeit ziehen.‘“

‘‘අථ ඛො, භික්ඛවෙ, රාජා චක්කවත්තී ජෙට්ඨපුත්තං කුමාරං සාධුකං රජ්ජෙ සමනුසාසිත්වා කෙසමස්සුං ඔහාරෙත්වා කාසායානි වත්ථානි අච්ඡාදෙත්වා අගාරස්මා අනගාරියං පබ්බජි. සත්තාහපබ්බජිතෙ ඛො පන, භික්ඛවෙ, රාජිසිම්හි දිබ්බං චක්කරතනං අන්තරධායි.

„Dann, ihr Mönche, nachdem der Weltmonarch den Kronprinzen, seinen ältesten Sohn, gründlich in der Regierungsführung unterwiesen hatte, schor er sich Haar und Bart, legte die gelben Gewänder an und zog vom häuslichen Leben in die Hauslosigkeit. Sieben Tage nach dem Auszug des königlichen Sehers, ihr Mönche, verschwand das himmlische Radjuwel.“

90. ‘‘අථ ඛො, භික්ඛවෙ, අඤ්ඤතරො පුරිසො යෙන රාජා ඛත්තියො මුද්ධාභිසිත්තො තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා රාජානං ඛත්තියං මුද්ධාභිසිත්තං එතදවොච – ‘යග්ඝෙ, දෙව, ජානෙය්‍යාසි, දිබ්බං චක්කරතනං අන්තරහිත’න්ති? අථ ඛො, භික්ඛවෙ, රාජා ඛත්තියො මුද්ධාභිසිත්තො දිබ්බෙ චක්කරතනෙ අන්තරහිතෙ අනත්තමනො අහොසි. අනත්තමනතඤ්ච පටිසංවෙදෙසි; නො ච ඛො රාජිසිං උපසඞ්කමිත්වා අරියං චක්කවත්තිවත්තං පුච්ඡි. සො සමතෙනෙව සුදං ජනපදං පසාසති. තස්ස සමතෙන ජනපදං පසාසතො පුබ්බෙනාපරං ජනපදා න පබ්බන්ති, යථා තං පුබ්බකානං රාජූනං අරියෙ චක්කවත්තිවත්තෙ වත්තමානානං.

90. „Dann, ihr Mönche, begab sich ein gewisser Mann zu dem gesalbten Kriegerkönig und sprach: ‚Wisse, o Herr, das himmlische Radjuwel ist verschwunden.‘ Da wurde der gesalbte Kriegerkönig, ihr Mönche, unruhig über das Verschwinden des himmlischen Radjuwels. Er empfand großen Unmut; doch er suchte den königlichen Seher nicht auf, um ihn nach der edlen Pflicht eines Weltmonarchen zu fragen. Er regierte das Land nur nach seinem eigenen Ermessen. Während er das Land nach eigenem Ermessen regierte, gediehen die Provinzen im Vergleich zu früher nicht mehr so, wie es bei den früheren Königen der Fall war, die nach der edlen Pflicht eines Weltmonarchen gehandelt hatten.“

‘‘අථ ඛො, භික්ඛවෙ, අමච්චා පාරිසජ්ජා ගණකමහාමත්තා අනීකට්ඨා දොවාරිකා මන්තස්සාජීවිනො සන්නිපතිත්වා රාජානං ඛත්තියං මුද්ධාභිසිත්තං එතදවොචුං – ‘න ඛො තෙ, දෙව, සමතෙන (සුදං) ජනපදං පසාසතො පුබ්බෙනාපරං [Pg.54] ජනපදා පබ්බන්ති, යථා තං පුබ්බකානං රාජූනං අරියෙ චක්කවත්තිවත්තෙ වත්තමානානං. සංවිජ්ජන්ති ඛො තෙ, දෙව, විජිතෙ අමච්චා පාරිසජ්ජා ගණකමහාමත්තා අනීකට්ඨා දොවාරිකා මන්තස්සාජීවිනො මයඤ්චෙව අඤ්ඤෙ ච යෙ මයං අරියං චක්කවත්තිවත්තං ධාරෙම. ඉඞ්ඝ ත්වං, දෙව, අම්හෙ අරියං චක්කවත්තිවත්තං පුච්ඡ. තස්ස තෙ මයං අරියං චක්කවත්තිවත්තං පුට්ඨා බ්‍යාකරිස්සාමා’ති.

„Dann, ihr Mönche, versammelten sich die Minister, die Berater, die Finanzbeamten, die Befehlshaber, die Torhüter und die Weisen und sprachen zu dem gesalbten Kriegerkönig: ‚O Herr, während du das Land nach deinem eigenen Ermessen regierst, gedeihen die Provinzen im Vergleich zu früher nicht mehr so, wie es bei den früheren Königen der Fall war, die nach der edlen Pflicht eines Weltmonarchen gehandelt hatten. In deinem Reich, o Herr, gibt es Minister, Berater, Finanzbeamte, Befehlshaber, Torhüter und Weise — wir selbst und auch andere —, die die edle Pflicht eines Weltmonarchen kennen. Wohlan, o Herr, frage uns nach der edlen Pflicht eines Weltmonarchen. Wir werden dir die edle Pflicht eines Weltmonarchen erklären, wenn wir danach gefragt werden.‘“

ආයුවණ්ණාදිපරියානිකථා

Die Abhandlung über das Schwinden von Lebensdauer, Schönheit usw.

91. ‘‘අථ ඛො, භික්ඛවෙ, රාජා ඛත්තියො මුද්ධාභිසිත්තො අමච්චෙ පාරිසජ්ජෙ ගණකමහාමත්තෙ අනීකට්ඨෙ දොවාරිකෙ මන්තස්සාජීවිනො සන්නිපාතෙත්වා අරියං චක්කවත්තිවත්තං පුච්ඡි. තස්ස තෙ අරියං චක්කවත්තිවත්තං පුට්ඨා බ්‍යාකරිංසු. තෙසං සුත්වා ධම්මිකඤ්හි ඛො රක්ඛාවරණගුත්තිං සංවිදහි, නො ච ඛො අධනානං ධනමනුප්පදාසි. අධනානං ධනෙ අනනුප්පදියමානෙ දාලිද්දියං වෙපුල්ලමගමාසි. දාලිද්දියෙ වෙපුල්ලං ගතෙ අඤ්ඤතරො පුරිසො පරෙසං අදින්නං ථෙය්‍යසඞ්ඛාතං ආදියි. තමෙනං අග්ගහෙසුං. ගහෙත්වා රඤ්ඤො ඛත්තියස්ස මුද්ධාභිසිත්තස්ස දස්සෙසුං – ‘අයං, දෙව, පුරිසො පරෙසං අදින්නං ථෙය්‍යසඞ්ඛාතං ආදියී’ති. එවං වුත්තෙ, භික්ඛවෙ, රාජා ඛත්තියො මුද්ධාභිසිත්තො තං පුරිසං එතදවොච – ‘සච්චං කිර ත්වං, අම්භො පුරිස, පරෙසං අදින්නං ථෙය්‍යසඞ්ඛාතං ආදියී’ති ? ‘සච්චං, දෙවා’ති. ‘කිං කාරණා’ති? ‘න හි, දෙව, ජීවාමී’ති. අථ ඛො, භික්ඛවෙ, රාජා ඛත්තියො මුද්ධාභිසිත්තො තස්ස පුරිසස්ස ධනමනුප්පදාසි – ‘ඉමිනා ත්වං, අම්භො පුරිස, ධනෙන අත්තනා ච ජීවාහි, මාතාපිතරො ච පොසෙහි, පුත්තදාරඤ්ච පොසෙහි, කම්මන්තෙ ච පයොජෙහි, සමණබ්‍රාහ්මණෙසු උද්ධග්ගිකං දක්ඛිණං පතිට්ඨාපෙහි සොවග්ගිකං සුඛවිපාකං සග්ගසංවත්තනික’න්ති. ‘එවං, දෙවා’ති ඛො, භික්ඛවෙ, සො පුරිසො රඤ්ඤො ඛත්තියස්ස මුද්ධාභිසිත්තස්ස පච්චස්සොසි.

91. „Daraufhin, ihr Mönche, versammelte der kriegerische, gesalbte König die Minister, die Ratsmitglieder, die obersten Finanzbeamten, die Leibwächter, die Torhüter und jene, die ihren Lebensunterhalt durch Ratertätigkeit bestritten, und befragte sie über die edle Pflicht eines Raddreher-Königs. Nachdem sie über die edle Pflicht eines Raddreher-Königs befragt worden waren, erklärten sie sie ihm. Nachdem er sie angehört hatte, ordnete er zwar rechtmäßige Bewachung, Schutz und Schirm an, gab aber den Mittellosen keinen Besitz. Da den Mittellosen kein Besitz gegeben wurde, nahm die Armut überhand. Als die Armut überhandgenommen hatte, nahm ein gewisser Mann das Ungegebene von anderen in diebischer Absicht. Man ergriff ihn. Nachdem man ihn ergriffen hatte, führte man ihn dem kriegerischen, gesalbten König vor und sprach: ‚Majestät, dieser Mann hat das Ungegebene von anderen in diebischer Absicht genommen.‘ Als dies gesagt worden war, ihr Mönche, sprach der kriegerische, gesalbte König zu jenem Mann: ‚Stimmt es wirklich, o Mann, dass du das Ungegebene von anderen in diebischer Absicht genommen hast?‘ — ‚Es stimmt, Majestät.‘ — ‚Aus welchem Grund?‘ — ‚Majestät, ich kann so nicht leben.‘ Daraufhin, ihr Mönche, gab der kriegerische, gesalbte König jenem Mann Besitz und sprach: ‚O Mann, bestreite mit diesem Besitz deinen eigenen Lebensunterhalt, ernähre deine Eltern, ernähre Frau und Kinder, betreibe ein Gewerbe und stifte bei Asketen und Brahmanen eine Gabe, die nach oben führt, die den Himmel zum Ziel hat, die Glück als Frucht hat und zur himmlischen Wiedergeburt führt.‘ — ‚Gewiss, Majestät‘, antwortete jener Mann, ihr Mönche, dem kriegerischen, gesalbten König.“

‘‘අඤ්ඤතරොපි ඛො, භික්ඛවෙ, පුරිසො පරෙසං අදින්නං ථෙය්‍යසඞ්ඛාතං ආදියි. තමෙනං අග්ගහෙසුං. ගහෙත්වා රඤ්ඤො ඛත්තියස්ස මුද්ධාභිසිත්තස්ස දස්සෙසුං – ‘අයං, දෙව, පුරිසො පරෙසං අදින්නං ථෙය්‍යසඞ්ඛාතං ආදියී’ති. එවං වුත්තෙ, භික්ඛවෙ, රාජා ඛත්තියො මුද්ධාභිසිත්තො තං පුරිසං එතදවොච – ‘සච්චං [Pg.55] කිර ත්වං, අම්භො පුරිස, පරෙසං අදින්නං ථෙය්‍යසඞ්ඛාතං ආදියී’ති? ‘සච්චං, දෙවා’ති. ‘කිං කාරණා’ති? ‘න හි, දෙව, ජීවාමී’ති. අථ ඛො, භික්ඛවෙ, රාජා ඛත්තියො මුද්ධාභිසිත්තො තස්ස පුරිසස්ස ධනමනුප්පදාසි – ‘ඉමිනා ත්වං, අම්භො පුරිස, ධනෙන අත්තනා ච ජීවාහි, මාතාපිතරො ච පොසෙහි, පුත්තදාරඤ්ච පොසෙහි, කම්මන්තෙ ච පයොජෙහි, සමණබ්‍රාහ්මණෙසු උද්ධග්ගිකං දක්ඛිණං පතිට්ඨාපෙහි සොවග්ගිකං සුඛවිපාකං සග්ගසංවත්තනික’න්ති. ‘එවං, දෙවා’ති ඛො, භික්ඛවෙ, සො පුරිසො රඤ්ඤො ඛත්තියස්ස මුද්ධාභිසිත්තස්ස පච්චස්සොසි.

„Auch ein anderer Mann, ihr Mönche, nahm das Ungegebene von anderen in diebischer Absicht. Man ergriff ihn. Nachdem man ihn ergriffen hatte, führte man ihn dem kriegerischen, gesalbten König vor und sprach: ‚Majestät, dieser Mann hat das Ungegebene von anderen in diebischer Absicht genommen.‘ Als dies gesagt worden war, ihr Mönche, sprach der kriegerische, gesalbte König zu jenem Mann: ‚Stimmt es wirklich, o Mann, dass du das Ungegebene von anderen in diebischer Absicht genommen hast?‘ — ‚Es stimmt, Majestät.‘ — ‚Aus welchem Grund?‘ — ‚Majestät, ich kann so nicht leben.‘ Daraufhin, ihr Mönche, gab der kriegerische, gesalbte König jenem Mann Besitz und sprach: ‚O Mann, bestreite mit diesem Besitz deinen eigenen Lebensunterhalt, ernähre deine Eltern, ernähre Frau und Kinder, betreibe ein Gewerbe und stifte bei Asketen und Brahmanen eine Gabe, die nach oben führt, die den Himmel zum Ziel hat, die Glück als Frucht hat und zur himmlischen Wiedergeburt führt.‘ — ‚Gewiss, Majestät‘, antwortete jener Mann, ihr Mönche, dem kriegerischen, gesalbten König.“

92. ‘‘අස්සොසුං ඛො, භික්ඛවෙ, මනුස්සා – ‘යෙ කිර, භො, පරෙසං අදින්නං ථෙය්‍යසඞ්ඛාතං ආදියන්ති, තෙසං රාජා ධනමනුප්පදෙතී’ති. සුත්වාන තෙසං එතදහොසි – ‘යංනූන මයම්පි පරෙසං අදින්නං ථෙය්‍යසඞ්ඛාතං ආදියෙය්‍යාමා’ති. අථ ඛො, භික්ඛවෙ, අඤ්ඤතරො පුරිසො පරෙසං අදින්නං ථෙය්‍යසඞ්ඛාතං ආදියි. තමෙනං අග්ගහෙසුං. ගහෙත්වා රඤ්ඤො ඛත්තියස්ස මුද්ධාභිසිත්තස්ස දස්සෙසුං – ‘අයං, දෙව, පුරිසො පරෙසං අදින්නං ථෙය්‍යසඞ්ඛාතං ආදියී’ති. එවං වුත්තෙ, භික්ඛවෙ, රාජා ඛත්තියො මුද්ධාභිසිත්තො තං පුරිසං එතදවොච – ‘සච්චං කිර ත්වං, අම්භො පුරිස, පරෙසං අදින්නං ථෙය්‍යසඞ්ඛාතං ආදියී’ති? ‘සච්චං, දෙවා’ති. ‘කිං කාරණා’ති? ‘න හි, දෙව, ජීවාමී’ති. අථ ඛො, භික්ඛවෙ, රඤ්ඤො ඛත්තියස්ස මුද්ධාභිසිත්තස්ස එතදහොසි – ‘සචෙ ඛො අහං යො යො පරෙසං අදින්නං ථෙය්‍යසඞ්ඛාතං ආදියිස්සති, තස්ස තස්ස ධනමනුප්පදස්සාමි, එවමිදං අදින්නාදානං පවඩ්ඪිස්සති. යංනූනාහං ඉමං පුරිසං සුනිසෙධං නිසෙධෙය්‍යං, මූලඝච්චං කරෙය්‍යං, සීසමස්ස ඡින්දෙය්‍ය’න්ති. අථ ඛො, භික්ඛවෙ, රාජා ඛත්තියො මුද්ධාභිසිත්තො පුරිසෙ ආණාපෙසි – ‘තෙන හි, භණෙ, ඉමං පුරිසං දළ්හාය රජ්ජුයා පච්ඡාබාහං ගාළ්හබන්ධනං බන්ධිත්වා ඛුරමුණ්ඩං කරිත්වා ඛරස්සරෙන පණවෙන රථිකාය රථිකං සිඞ්ඝාටකෙන සිඞ්ඝාටකං පරිනෙත්වා දක්ඛිණෙන ද්වාරෙන නික්ඛමිත්වා දක්ඛිණතො නගරස්ස සුනිසෙධං නිසෙධෙථ, මූලඝච්චං කරොථ, සීසමස්ස ඡින්දථා’ති. ‘එවං, දෙවා’ති ඛො, භික්ඛවෙ, තෙ පුරිසා රඤ්ඤො ඛත්තියස්ස මුද්ධාභිසිත්තස්ස පටිස්සුත්වා තං පුරිසං දළ්හාය රජ්ජුයා පච්ඡාබාහං ගාළ්හබන්ධනං බන්ධිත්වා ඛුරමුණ්ඩං කරිත්වා ඛරස්සරෙන පණවෙන රථිකාය රථිකං සිඞ්ඝාටකෙන සිඞ්ඝාටකං පරිනෙත්වා [Pg.56] දක්ඛිණෙන ද්වාරෙන නික්ඛමිත්වා දක්ඛිණතො නගරස්ස සුනිසෙධං නිසෙධෙසුං, මූලඝච්චං අකංසු, සීසමස්ස ඡින්දිංසු.

92. „Die Menschen hörten nun, ihr Mönche: ‚Wer das Ungegebene von anderen in diebischer Absicht nimmt, dem gibt der König Besitz.‘ Nachdem sie das gehört hatten, dachten sie: ‚Wie wäre es, wenn auch wir das Ungegebene von anderen in diebischer Absicht nähmen?‘ Daraufhin, ihr Mönche, nahm ein gewisser Mann das Ungegebene von anderen in diebischer Absicht. Man ergriff ihn. Nachdem man ihn ergriffen hatte, führte man ihn dem kriegerischen, gesalbten König vor und sprach: ‚Majestät, dieser Mann hat das Ungegebene von anderen in diebischer Absicht genommen.‘ Als dies gesagt worden war, ihr Mönche, sprach der kriegerische, gesalbte König zu jenem Mann: ‚Stimmt es wirklich, o Mann, dass du das Ungegebene von anderen in diebischer Absicht genommen hast?‘ — ‚Es stimmt, Majestät.‘ — ‚Aus welchem Grund?‘ — ‚Majestät, ich kann so nicht leben.‘ Daraufhin, ihr Mönche, dachte der kriegerische, gesalbte König: ‚Wenn ich nun jedem, der das Ungegebene von anderen in diebischer Absicht nimmt, Besitz gebe, dann wird dieser Diebstahl nur noch mehr zunehmen. Wie wäre es, wenn ich diesem Mann eine harte Bestrafung auferlegen würde, ihn gänzlich vernichten und ihm den Kopf abschlagen ließe?‘ Daraufhin, ihr Mönche, befahl der kriegerische, gesalbte König seinen Männern: ‚Wohlan, Männer, bindet diesen Mann mit einem starken Strick, die Arme fest auf den Rücken gebunden, schert ihm den Kopf kahl und führt ihn mit einer laut schallenden Trommel von Straße zu Straße, von Platz zu Platz, führt ihn zum Südtor hinaus und vollzieht südlich der Stadt die harte Bestrafung, merzt ihn völlig aus und schlagt ihm den Kopf ab.‘ — ‚Gewiss, Majestät‘, antworteten jene Männer, ihr Mönche, dem kriegerischen, gesalbten König, banden den Mann mit einem starken Strick, die Arme fest auf den Rücken gebunden, schoren ihm den Kopf kahl, führten ihn mit einer laut schallenden Trommel von Straße zu Straße, von Platz zu Platz, führten ihn zum Südtor hinaus und vollzogen südlich der Stadt die harte Bestrafung, merzten ihn völlig aus und schlugen ihm den Kopf ab.“

93. ‘‘අස්සොසුං ඛො, භික්ඛවෙ, මනුස්සා – ‘යෙ කිර, භො, පරෙසං අදින්නං ථෙය්‍යසඞ්ඛාතං ආදියන්ති, තෙ රාජා සුනිසෙධං නිසෙධෙති, මූලඝච්චං කරොති, සීසානි තෙසං ඡින්දතී’ති. සුත්වාන තෙසං එතදහොසි – ‘යංනූන මයම්පි තිණ්හානි සත්ථානි කාරාපෙස්සාම, තිණ්හානි සත්ථානි කාරාපෙත්වා යෙසං අදින්නං ථෙය්‍යසඞ්ඛාතං ආදියිස්සාම, තෙ සුනිසෙධං නිසෙධෙස්සාම, මූලඝච්චං කරිස්සාම, සීසානි තෙසං ඡින්දිස්සාමා’ති. තෙ තිණ්හානි සත්ථානි කාරාපෙසුං, තිණ්හානි සත්ථානි කාරාපෙත්වා ගාමඝාතම්පි උපක්කමිංසු කාතුං, නිගමඝාතම්පි උපක්කමිංසු කාතුං, නගරඝාතම්පි උපක්කමිංසු කාතුං, පන්ථදුහනම්පි උපක්කමිංසු කාතුං. යෙසං තෙ අදින්නං ථෙය්‍යසඞ්ඛාතං ආදියන්ති, තෙ සුනිසෙධං නිසෙධෙන්ති, මූලඝච්චං කරොන්ති, සීසානි තෙසං ඡින්දන්ති.

93. "Mönche, die Menschen hörten: 'Es heißt, o ihr Herren, dass der König jene, die in diebischer Absicht nehmen, was ihnen nicht gegeben wurde, streng bestraft, sie vernichtend ausrottet und ihnen die Köpfe abschneiden lässt.' Als sie dies hörten, dachten sie: 'Wie wäre es, wenn auch wir uns scharfe Waffen anfertigen ließen? Nachdem wir uns scharfe Waffen haben anfertigen lassen, werden wir diejenigen, von denen wir in diebischer Absicht nehmen, was uns nicht gegeben wurde, streng bestrafen, sie vernichtend ausrotten und ihnen die Köpfe abschneiden.' Sie ließen sich scharfe Waffen anfertigen, und nachdem sie diese hatten anfertigen lassen, begannen sie, Dörfer zu überfallen, Marktflecken zu überfallen, Städte zu überfallen und Wegelagerei zu betreiben. Jene, von denen sie in diebischer Absicht nahmen, was ihnen nicht gegeben wurde, bestraften sie streng, rotteten sie vernichtend aus und schnitten ihnen die Köpfe ab."

94. ‘‘ඉති ඛො, භික්ඛවෙ, අධනානං ධනෙ අනනුප්පදියමානෙ දාලිද්දියං වෙපුල්ලමගමාසි, දාලිද්දියෙ වෙපුල්ලං ගතෙ අදින්නාදානං වෙපුල්ලමගමාසි, අදින්නාදානෙ වෙපුල්ලං ගතෙ සත්ථං වෙපුල්ලමගමාසි, සත්ථෙ වෙපුල්ලං ගතෙ පාණාතිපාතො වෙපුල්ලමගමාසි, පාණාතිපාතෙ වෙපුල්ලං ගතෙ තෙසං සත්තානං ආයුපි පරිහායි, වණ්ණොපි පරිහායි. තෙසං ආයුනාපි පරිහායමානානං වණ්ණෙනපි පරිහායමානානං අසීතිවස්සසහස්සායුකානං මනුස්සානං චත්තාරීසවස්සසහස්සායුකා පුත්තා අහෙසුං.

94. "So geschah es, Mönche, dass dadurch, dass den Besitzlosen kein Reichtum gegeben wurde, die Armut überhandnahm. Als die Armut überhandnahm, nahm das Nehmen von Nichtgegebenem überhand. Als das Nehmen von Nichtgegebenem überhandnahm, nahm der Gebrauch von Waffen überhand. Als der Gebrauch von Waffen überhandnahm, nahm das Töten von Lebewesen überhand. Als das Töten von Lebewesen überhandnahm, verringerte sich sowohl die Lebensdauer als auch die Schönheit dieser Wesen. Bei denen, deren Lebensdauer und Schönheit sich verringerten, wurden den Menschen, die eine Lebensdauer von achtzigtausend Jahren hatten, Kinder geboren, die eine Lebensdauer von vierzigtausend Jahren hatten."

‘‘චත්තාරීසවස්සසහස්සායුකෙසු, භික්ඛවෙ, මනුස්සෙසු අඤ්ඤතරො පුරිසො පරෙසං අදින්නං ථෙය්‍යසඞ්ඛාතං ආදියි. තමෙනං අග්ගහෙසුං. ගහෙත්වා රඤ්ඤො ඛත්තියස්ස මුද්ධාභිසිත්තස්ස දස්සෙසුං – ‘අයං, දෙව, පුරිසො පරෙසං අදින්නං ථෙය්‍යසඞ්ඛාතං ආදියී’ති. එවං වුත්තෙ, භික්ඛවෙ, රාජා ඛත්තියො මුද්ධාභිසිත්තො තං පුරිසං එතදවොච – ‘සච්චං කිර ත්වං, අම්භො පුරිස, පරෙසං අදින්නං ථෙය්‍යසඞ්ඛාතං ආදියී’ති? ‘න හි, දෙවා’ති සම්පජානමුසා අභාසි.

"Unter den Menschen mit einer Lebensdauer von vierzigtausend Jahren, Mönche, nahm ein gewisser Mann in diebischer Absicht das Nichtgegebene von anderen. Man ergriff ihn. Nachdem man ihn ergriffen hatte, führte man ihn vor den rechtmäßig gesalbten Kriegerkönig und sagte: 'O Herr, dieser Mann hat in diebischer Absicht das Nichtgegebene von anderen genommen.' Als dies gesagt worden war, Mönche, sprach der rechtmäßig gesalbte Kriegerkönig zu dem Mann: 'Ist es wahr, o Mann, dass du in diebischer Absicht das Nichtgegebene von anderen genommen hast?' 'Nein, o Herr', sprach er und log somit bewusst."

95. ‘‘ඉති [Pg.57] ඛො, භික්ඛවෙ, අධනානං ධනෙ අනනුප්පදියමානෙ දාලිද්දියං වෙපුල්ලමගමාසි. දාලිද්දියෙ වෙපුල්ලං ගතෙ අදින්නාදානං වෙපුල්ලමගමාසි, අදින්නාදානෙ වෙපුල්ලං ගතෙ සත්ථං වෙපුල්ලමගමාසි. සත්ථෙ වෙපුල්ලං ගතෙ පාණාතිපාතො වෙපුල්ලමගමාසි, පාණාතිපාතෙ වෙපුල්ලං ගතෙ මුසාවාදො වෙපුල්ලමගමාසි, මුසාවාදෙ වෙපුල්ලං ගතෙ තෙසං සත්තානං ආයුපි පරිහායි, වණ්ණොපි පරිහායි. තෙසං ආයුනාපි පරිහායමානානං වණ්ණෙනපි පරිහායමානානං චත්තාරීසවස්සසහස්සායුකානං මනුස්සානං වීසතිවස්සසහස්සායුකා පුත්තා අහෙසුං.

95. "So geschah es, Mönche, dass dadurch, dass den Besitzlosen kein Reichtum gegeben wurde, die Armut überhandnahm. Als die Armut überhandnahm, nahm das Nehmen von Nichtgegebenem überhand. Als das Nehmen von Nichtgegebenem überhandnahm, nahm der Gebrauch von Waffen überhand. Als der Gebrauch von Waffen überhandnahm, nahm das Töten von Lebewesen überhand. Als das Töten von Lebewesen überhandnahm, nahm das Lügen überhand. Als das Lügen überhandnahm, verringerte sich sowohl die Lebensdauer als auch die Schönheit dieser Wesen. Bei denen, deren Lebensdauer und Schönheit sich verringerten, wurden den Menschen, die eine Lebensdauer von vierzigtausend Jahren hatten, Kinder geboren, die eine Lebensdauer von zwanzigtausend Jahren hatten."

‘‘වීසතිවස්සසහස්සායුකෙසු, භික්ඛවෙ, මනුස්සෙසු අඤ්ඤතරො පුරිසො පරෙසං අදින්නං ථෙය්‍යසඞ්ඛාතං ආදියි. තමෙනං අඤ්ඤතරො පුරිසො රඤ්ඤො ඛත්තියස්ස මුද්ධාභිසිත්තස්ස ආරොචෙසි – ‘ඉත්ථන්නාමො, දෙව, පුරිසො පරෙසං අදින්නං ථෙය්‍යසඞ්ඛාතං ආදියී’ති පෙසුඤ්ඤමකාසි.

"Unter den Menschen mit einer Lebensdauer von zwanzigtausend Jahren, Mönche, nahm ein gewisser Mann in diebischer Absicht das Nichtgegebene von anderen. Ein anderer Mann berichtete dies dem rechtmäßig gesalbten Kriegerkönig: 'O Herr, jener Mann mit diesem Namen hat in diebischer Absicht das Nichtgegebene von anderen genommen', und beging so Verleumdung."

96. ‘‘ඉති ඛො, භික්ඛවෙ, අධනානං ධනෙ අනනුප්පදියමානෙ දාලිද්දියං වෙපුල්ලමගමාසි. දාලිද්දියෙ වෙපුල්ලං ගතෙ අදින්නාදානං වෙපුල්ලමගමාසි, අදින්නාදානෙ වෙපුල්ලං ගතෙ සත්ථං වෙපුල්ලමගමාසි, සත්ථෙ වෙපුල්ලං ගතෙ පාණාතිපාතො වෙපුල්ලමගමාසි, පාණාතිපාතෙ වෙපුල්ලං ගතෙ මුසාවාදො වෙපුල්ලමගමාසි, මුසාවාදෙ වෙපුල්ලං ගතෙ පිසුණා වාචා වෙපුල්ලමගමාසි, පිසුණාය වාචාය වෙපුල්ලං ගතාය තෙසං සත්තානං ආයුපි පරිහායි, වණ්ණොපි පරිහායි. තෙසං ආයුනාපි පරිහායමානානං වණ්ණෙනපි පරිහායමානානං වීසතිවස්සසහස්සායුකානං මනුස්සානං දසවස්සසහස්සායුකා පුත්තා අහෙසුං.

96. "So geschah es, Mönche, dass dadurch, dass den Besitzlosen kein Reichtum gegeben wurde, die Armut überhandnahm. Als die Armut überhandnahm, nahm das Nehmen von Nichtgegebenem überhand. Als das Nehmen von Nichtgegebenem überhandnahm, nahm der Gebrauch von Waffen überhand. Als der Gebrauch von Waffen überhandnahm, nahm das Töten von Lebewesen überhand. Als das Töten von Lebewesen überhandnahm, nahm das Lügen überhand. Als das Lügen überhandnahm, nahm die verleumderische Rede überhand. Als die verleumderische Rede überhandnahm, verringerte sich sowohl die Lebensdauer als auch die Schönheit dieser Wesen. Bei denen, deren Lebensdauer und Schönheit sich verringerten, wurden den Menschen, die eine Lebensdauer von zwanzigtausend Jahren hatten, Kinder geboren, die eine Lebensdauer von zehntausend Jahren hatten."

‘‘දසවස්සසහස්සායුකෙසු, භික්ඛවෙ, මනුස්සෙසු එකිදං සත්තා වණ්ණවන්තො හොන්ති, එකිදං සත්තා දුබ්බණ්ණා. තත්ථ යෙ තෙ සත්තා දුබ්බණ්ණා, තෙ වණ්ණවන්තෙ සත්තෙ අභිජ්ඣායන්තා පරෙසං දාරෙසු චාරිත්තං ආපජ්ජිංසු.

"Unter den Menschen mit einer Lebensdauer von zehntausend Jahren, Mönche, waren manche Wesen schön anzusehen und manche hässlich. Da begehrten jene Wesen, die hässlich waren, die schönen Wesen und begingen Ehebruch mit den Frauen anderer."

97. ‘‘ඉති ඛො, භික්ඛවෙ, අධනානං ධනෙ අනනුප්පදියමානෙ දාලිද්දියං වෙපුල්ලමගමාසි. දාලිද්දියෙ වෙපුල්ලං ගතෙ…පෙ… කාමෙසුමිච්ඡාචාරො වෙපුල්ලමගමාසි, කාමෙසුමිච්ඡාචාරෙ වෙපුල්ලං ගතෙ තෙසං සත්තානං ආයුපි පරිහායි, වණ්ණොපි පරිහායි. තෙසං ආයුනාපි පරිහායමානානං වණ්ණෙනපි [Pg.58] පරිහායමානානං දසවස්සසහස්සායුකානං මනුස්සානං පඤ්චවස්සසහස්සායුකා පුත්තා අහෙසුං.

97. "So geschah es, Mönche, dass dadurch, dass den Besitzlosen kein Reichtum gegeben wurde, die Armut überhandnahm. Als die Armut überhandnahm... [ebenso] ...nahm sexuelles Fehlverhalten überhand. Als sexuelles Fehlverhalten überhandnahm, verringerte sich sowohl die Lebensdauer als auch die Schönheit dieser Wesen. Bei denen, deren Lebensdauer und Schönheit sich verringerten, wurden den Menschen, die eine Lebensdauer von zehntausend Jahren hatten, Kinder geboren, die eine Lebensdauer von fünftausend Jahren hatten."

98. ‘‘පඤ්චවස්සසහස්සායුකෙසු, භික්ඛවෙ, මනුස්සෙසු ද්වෙ ධම්මා වෙපුල්ලමගමංසු – ඵරුසාවාචා සම්ඵප්පලාපො ච. ද්වීසු ධම්මෙසු වෙපුල්ලං ගතෙසු තෙසං සත්තානං ආයුපි පරිහායි, වණ්ණොපි පරිහායි. තෙසං ආයුනාපි පරිහායමානානං වණ්ණෙනපි පරිහායමානානං පඤ්චවස්සසහස්සායුකානං මනුස්සානං අප්පෙකච්චෙ අඩ්ඪතෙය්‍යවස්සසහස්සායුකා, අප්පෙකච්චෙ ද්වෙවස්සසහස්සායුකා පුත්තා අහෙසුං.

98. "Unter den Menschen mit einer Lebensdauer von fünftausend Jahren, Mönche, nahmen zwei Dinge überhand: grobe Rede und leeres Geschwätz. Als diese zwei Dinge überhandnahmen, verringerte sich sowohl die Lebensdauer als auch die Schönheit dieser Wesen. Bei denen, deren Lebensdauer und Schönheit sich verringerten, wurden den Menschen, die eine Lebensdauer von fünftausend Jahren hatten, Kinder geboren, von denen einige eine Lebensdauer von zweitausendfünfhundert Jahren und andere eine Lebensdauer von zweitausend Jahren hatten."

99. ‘‘අඩ්ඪතෙය්‍යවස්සසහස්සායුකෙසු, භික්ඛවෙ, මනුස්සෙසු අභිජ්ඣාබ්‍යාපාදා වෙපුල්ලමගමංසු. අභිජ්ඣාබ්‍යාපාදෙසු වෙපුල්ලං ගතෙසු තෙසං සත්තානං ආයුපි පරිහායි, වණ්ණොපි පරිහායි. තෙසං ආයුනාපි පරිහායමානානං වණ්ණෙනපි පරිහායමානානං අඩ්ඪතෙය්‍යවස්සසහස්සායුකානං මනුස්සානං වස්සසහස්සායුකා පුත්තා අහෙසුං.

99. "Mönche, als die Menschen eine Lebensspanne von zweitausendfünfhundert Jahren hatten, nahmen Begehren und Übelwollen überhand. Da Begehren und Übelwollen überhandnahmen, nahmen sowohl die Lebensspanne als auch die Schönheit jener Wesen ab. Bei jenen Menschen mit einer Lebensspanne von zweitausendfünfhundert Jahren, deren Lebensspanne und Schönheit abnahmen, gab es Nachkommen, die eine Lebensspanne von tausend Jahren hatten."

100. ‘‘වස්සසහස්සායුකෙසු, භික්ඛවෙ, මනුස්සෙසු මිච්ඡාදිට්ඨි වෙපුල්ලමගමාසි. මිච්ඡාදිට්ඨියා වෙපුල්ලං ගතාය තෙසං සත්තානං ආයුපි පරිහායි, වණ්ණොපි පරිහායි. තෙසං ආයුනාපි පරිහායමානානං වණ්ණෙනපි පරිහායමානානං වස්සසහස්සායුකානං මනුස්සානං පඤ්චවස්සසතායුකා පුත්තා අහෙසුං.

100. "Mönche, als die Menschen eine Lebensspanne von tausend Jahren hatten, nahm die falsche Ansicht überhand. Da die falsche Ansicht überhandnahm, nahmen sowohl die Lebensspanne als auch die Schönheit jener Wesen ab. Bei jenen Menschen mit einer Lebensspanne von tausend Jahren, deren Lebensspanne und Schönheit abnahmen, gab es Nachkommen, die eine Lebensspanne von fünfhundert Jahren hatten."

101. ‘‘පඤ්චවස්සසතායුකෙසු, භික්ඛවෙ, මනුස්සෙසු තයො ධම්මා වෙපුල්ලමගමංසු. අධම්මරාගො විසමලොභො මිච්ඡාධම්මො. තීසු ධම්මෙසු වෙපුල්ලං ගතෙසු තෙසං සත්තානං ආයුපි පරිහායි, වණ්ණොපි පරිහායි. තෙසං ආයුනාපි පරිහායමානානං වණ්ණෙනපි පරිහායමානානං පඤ්චවස්සසතායුකානං මනුස්සානං අප්පෙකච්චෙ අඩ්ඪතෙය්‍යවස්සසතායුකා, අප්පෙකච්චෙ ද්වෙවස්සසතායුකා පුත්තා අහෙසුං.

101. "Mönche, als die Menschen eine Lebensspanne von fünfhundert Jahren hatten, nahmen drei Dinge überhand: unrechtmäßige Leidenschaft, maßlose Gier und verkehrte Sitten. Da diese drei Dinge überhandnahmen, nahmen sowohl die Lebensspanne als auch die Schönheit jener Wesen ab. Bei jenen Menschen mit einer Lebensspanne von fünfhundert Jahren, deren Lebensspanne und Schönheit abnahmen, gab es Nachkommen, von denen einige eine Lebensspanne von zweihundertfünfzig Jahren und andere eine Lebensspanne von zweihundert Jahren hatten."

‘‘අඩ්ඪතෙය්‍යවස්සසතායුකෙසු, භික්ඛවෙ, මනුස්සෙසු ඉමෙ ධම්මා වෙපුල්ලමගමංසු. අමත්තෙය්‍යතා අපෙත්තෙය්‍යතා අසාමඤ්ඤතා අබ්‍රහ්මඤ්ඤතා න කුලෙ ජෙට්ඨාපචායිතා.

"Mönche, als die Menschen eine Lebensspanne von zweihundertfünfzig Jahren hatten, nahmen diese Dinge überhand: mangelnde Ehrfurcht gegenüber der Mutter, mangelnde Ehrfurcht gegenüber dem Vater, mangelnde Ehrfurcht gegenüber den Asketen, mangelnde Ehrfurcht gegenüber den Brahmanen und mangelnder Respekt gegenüber den Ältesten in der Familie."

102. ‘‘ඉති [Pg.59] ඛො, භික්ඛවෙ, අධනානං ධනෙ අනනුප්පදියමානෙ දාලිද්දියං වෙපුල්ලමගමාසි. දාලිද්දියෙ වෙපුල්ලං ගතෙ අදින්නාදානං වෙපුල්ලමගමාසි. අදින්නාදානෙ වෙපුල්ලං ගතෙ සත්ථං වෙපුල්ලමගමාසි. සත්ථෙ වෙපුල්ලං ගතෙ පාණාතිපාතො වෙපුල්ලමගමාසි. පාණාතිපාතෙ වෙපුල්ලං ගතෙ මුසාවාදො වෙපුල්ලමගමාසි. මුසාවාදෙ වෙපුල්ලං ගතෙ පිසුණා වාචා වෙපුල්ලමගමාසි. පිසුණාය වාචාය වෙපුල්ලං ගතාය කාමෙසුමිච්ඡාචාරො වෙපුල්ලමගමාසි. කාමෙසුමිච්ඡාචාරෙ වෙපුල්ලං ගතෙ ද්වෙ ධම්මා වෙපුල්ලමගමංසු, ඵරුසා වාචා සම්ඵප්පලාපො ච. ද්වීසු ධම්මෙසු වෙපුල්ලං ගතෙසු අභිජ්ඣාබ්‍යාපාදා වෙපුල්ලමගමංසු. අභිජ්ඣාබ්‍යාපාදෙසු වෙපුල්ලං ගතෙසු මිච්ඡාදිට්ඨි වෙපුල්ලමගමාසි. මිච්ඡාදිට්ඨියා වෙපුල්ලං ගතාය තයො ධම්මා වෙපුල්ලමගමංසු, අධම්මරාගො විසමලොභො මිච්ඡාධම්මො. තීසු ධම්මෙසු වෙපුල්ලං ගතෙසු ඉමෙ ධම්මා වෙපුල්ලමගමංසු, අමත්තෙය්‍යතා අපෙත්තෙය්‍යතා අසාමඤ්ඤතා අබ්‍රහ්මඤ්ඤතා න කුලෙ ජෙට්ඨාපචායිතා. ඉමෙසු ධම්මෙසු වෙපුල්ලං ගතෙසු තෙසං සත්තානං ආයුපි පරිහායි, වණ්ණොපි පරිහායි. තෙසං ආයුනාපි පරිහායමානානං වණ්ණෙනපි පරිහායමානානං අඩ්ඪතෙය්‍යවස්සසතායුකානං මනුස්සානං වස්සසතායුකා පුත්තා අහෙසුං.

102. "Mönche, so nahm also, weil den Besitzlosen kein Reichtum gegeben wurde, die Armut überhand. Da die Armut überhandnahm, nahm das Stehlen überhand. Da das Stehlen überhandnahm, nahm der Gebrauch von Waffen überhand. Da der Gebrauch von Waffen überhandnahm, nahm das Töten von Lebewesen überhand. Da das Töten von Lebewesen überhandnahm, nahm das Lügen überhand. Da das Lügen überhandnahm, nahm die Verleumdung überhand. Da die Verleumdung überhandnahm, nahm das sexuelle Fehlverhalten überhand. Da das sexuelle Fehlverhalten überhandnahm, nahmen zwei Dinge überhand: grobe Rede und leeres Geschwätz. Da diese zwei Dinge überhandnahmen, nahmen Begehren und Übelwollen überhand. Da Begehren und Übelwollen überhandnahmen, nahm die falsche Ansicht überhand. Da die falsche Ansicht überhandnahm, nahmen drei Dinge überhand: unrechtmäßige Leidenschaft, maßlose Gier und verkehrte Sitten. Da diese drei Dinge überhandnahmen, nahmen diese Dinge überhand: mangelnde Ehrfurcht gegenüber der Mutter, mangelnde Ehrfurcht gegenüber dem Vater, mangelnde Ehrfurcht gegenüber den Asketen, mangelnde Ehrfurcht gegenüber den Brahmanen und mangelnder Respekt gegenüber den Ältesten in der Familie. Da diese Dinge überhandnahmen, nahmen sowohl die Lebensspanne als auch die Schönheit jener Wesen ab. Bei jenen Menschen mit einer Lebensspanne von zweihundertfünfzig Jahren, deren Lebensspanne und Schönheit abnahmen, gab es Nachkommen, die eine Lebensspanne von hundert Jahren hatten."

දසවස්සායුකසමයො

Die Zeit der zehnjährigen Lebensspanne

103. ‘‘භවිස්සති, භික්ඛවෙ, සො සමයො, යං ඉමෙසං මනුස්සානං දසවස්සායුකා පුත්තා භවිස්සන්ති. දසවස්සායුකෙසු, භික්ඛවෙ, මනුස්සෙසු පඤ්චවස්සිකා කුමාරිකා අලංපතෙය්‍යා භවිස්සන්ති. දසවස්සායුකෙසු, භික්ඛවෙ, මනුස්සෙසු ඉමානි රසානි අන්තරධායිස්සන්ති, සෙය්‍යථිදං, සප්පි නවනීතං තෙලං මධු ඵාණිතං ලොණං. දසවස්සායුකෙසු, භික්ඛවෙ, මනුස්සෙසු කුද්‍රූසකො අග්ගං භොජනානං භවිස්සති. සෙය්‍යථාපි, භික්ඛවෙ, එතරහි සාලිමංසොදනො අග්ගං භොජනානං; එවමෙව ඛො, භික්ඛවෙ, දසවස්සායුකෙසු මනුස්සෙසු කුද්‍රූසකො අග්ගං භොජනානං භවිස්සති.

103. "Mönche, es wird die Zeit kommen, in der die Nachkommen dieser Menschen eine Lebensspanne von zehn Jahren haben werden. Mönche, unter den Menschen mit einer zehnjährigen Lebensspanne werden fünfjährige Mädchen heiratsfähig sein. Mönche, unter den Menschen mit einer zehnjährigen Lebensspanne werden diese köstlichen Geschmacksrichtungen verschwinden: Ghee, frische Butter, Öl, Honig, Melasse und Salz. Mönche, unter den Menschen mit einer zehnjährigen Lebensspanne wird das Kudrūsaka-Getreide die vorzüglichste Speise sein. So wie heute, Mönche, feiner Reis mit Fleisch die vorzüglichste Speise ist, ebenso wird unter den Menschen mit einer zehnjährigen Lebensspanne das Kudrūsaka-Getreide die vorzüglichste Speise sein."

‘‘දසවස්සායුකෙසු, භික්ඛවෙ, මනුස්සෙසු දස කුසලකම්මපථා සබ්බෙන සබ්බං අන්තරධායිස්සන්ති, දස අකුසලකම්මපථා අතිබ්‍යාදිප්පිස්සන්ති. දසවස්සායුකෙසු[Pg.60], භික්ඛවෙ, මනුස්සෙසු කුසලන්තිපි න භවිස්සති, කුතො පන කුසලස්ස කාරකො. දසවස්සායුකෙසු, භික්ඛවෙ, මනුස්සෙසු යෙ තෙ භවිස්සන්ති අමත්තෙය්‍යා අපෙත්තෙය්‍යා අසාමඤ්ඤා අබ්‍රහ්මඤ්ඤා න කුලෙ ජෙට්ඨාපචායිනො, තෙ පුජ්ජා ච භවිස්සන්ති පාසංසා ච. සෙය්‍යථාපි, භික්ඛවෙ, එතරහි මත්තෙය්‍යා පෙත්තෙය්‍යා සාමඤ්ඤා බ්‍රහ්මඤ්ඤා කුලෙ ජෙට්ඨාපචායිනො පුජ්ජා ච පාසංසා ච; එවමෙව ඛො, භික්ඛවෙ, දසවස්සායුකෙසු මනුස්සෙසු යෙ තෙ භවිස්සන්ති අමත්තෙය්‍යා අපෙත්තෙය්‍යා අසාමඤ්ඤා අබ්‍රහ්මඤ්ඤා න කුලෙ ජෙට්ඨාපචායිනො, තෙ පුජ්ජා ච භවිස්සන්ති පාසංසා ච.

"Mönche, unter den Menschen mit einer zehnjährigen Lebensspanne werden die zehn heilsamen Wirkungswege gänzlich verschwinden und die zehn unheilsamen Wirkungswege werden überaus stark hervortreten. Mönche, unter den Menschen mit einer zehnjährigen Lebensspanne wird es nicht einmal mehr den Begriff 'heilsam' geben, wie sollte es da erst einen Ausübenden des Heilsamen geben? Mönche, unter den Menschen mit einer zehnjährigen Lebensspanne werden diejenigen, die keine Ehrfurcht gegenüber der Mutter, keine Ehrfurcht gegenüber dem Vater, keine Ehrfurcht gegenüber den Asketen, keine Ehrfurcht gegenüber den Brahmanen und keinen Respekt gegenüber den Ältesten in der Familie haben, geehrt und gepriesen werden. So wie heute, Mönche, diejenigen, die Ehrfurcht gegenüber der Mutter, Ehrfurcht gegenüber dem Vater, Ehrfurcht gegenüber den Asketen, Ehrfurcht gegenüber den Brahmanen und Respekt gegenüber den Ältesten in der Familie haben, geehrt und gepriesen werden, ebenso werden unter den Menschen mit einer zehnjährigen Lebensspanne diejenigen, die keine Ehrfurcht gegenüber der Mutter, keine Ehrfurcht gegenüber dem Vater, keine Ehrfurcht gegenüber den Asketen, keine Ehrfurcht gegenüber den Brahmanen und keinen Respekt gegenüber den Ältesten in der Familie haben, geehrt und gepriesen werden."

‘‘දසවස්සායුකෙසු, භික්ඛවෙ, මනුස්සෙසු න භවිස්සති මාතාති වා මාතුච්ඡාති වා මාතුලානීති වා ආචරියභරියාති වා ගරූනං දාරාති වා. සම්භෙදං ලොකො ගමිස්සති යථා අජෙළකා කුක්කුටසූකරා සොණසිඞ්ගාලා.

"Mönche, unter den Menschen mit einer zehnjährigen Lebensspanne wird es keine Vorstellung mehr geben von 'Mutter' oder 'Tante mütterlicherseits' oder 'Frau des Onkels' oder 'Frau des Lehrers' oder 'Frau von Respektspersonen'. Die Welt wird in völlige Zügellosigkeit geraten, so wie Ziegen und Schafe, Hühner und Schweine, Hunde und Schakale."

‘‘දසවස්සායුකෙසු, භික්ඛවෙ, මනුස්සෙසු තෙසං සත්තානං අඤ්ඤමඤ්ඤම්හි තිබ්බො ආඝාතො පච්චුපට්ඨිතො භවිස්සති තිබ්බො බ්‍යාපාදො තිබ්බො මනොපදොසො තිබ්බං වධකචිත්තං. මාතුපි පුත්තම්හි පුත්තස්සපි මාතරි; පිතුපි පුත්තම්හි පුත්තස්සපි පිතරි; භාතුපි භගිනියා භගිනියාපි භාතරි තිබ්බො ආඝාතො පච්චුපට්ඨිතො භවිස්සති තිබ්බො බ්‍යාපාදො තිබ්බො මනොපදොසො තිබ්බං වධකචිත්තං. සෙය්‍යථාපි, භික්ඛවෙ, මාගවිකස්ස මිගං දිස්වා තිබ්බො ආඝාතො පච්චුපට්ඨිතො හොති තිබ්බො බ්‍යාපාදො තිබ්බො මනොපදොසො තිබ්බං වධකචිත්තං; එවමෙව ඛො, භික්ඛවෙ, දසවස්සායුකෙසු මනුස්සෙසු තෙසං සත්තානං අඤ්ඤමඤ්ඤම්හි තිබ්බො ආඝාතො පච්චුපට්ඨිතො භවිස්සති තිබ්බො බ්‍යාපාදො තිබ්බො මනොපදොසො තිබ්බං වධකචිත්තං. මාතුපි පුත්තම්හි පුත්තස්සපි මාතරි; පිතුපි පුත්තම්හි පුත්තස්සපි පිතරි; භාතුපි භගිනියා භගිනියාපි භාතරි තිබ්බො ආඝාතො පච්චුපට්ඨිතො භවිස්සති තිබ්බො බ්‍යාපාදො තිබ්බො මනොපදොසො තිබ්බං වධකචිත්තං.

„Mönche, unter den Menschen mit einer Lebensspanne von zehn Jahren wird sich unter jenen Wesen intensiver Groll entwickeln, intensive Feindseligkeit, intensive geistige Verderbtheit und eine intensive Tötungsabsicht. Zwischen der Mutter und dem Sohn sowie dem Sohn und der Mutter; zwischen dem Vater und dem Sohn sowie dem Sohn und dem Vater; zwischen dem Bruder und der Schwester sowie der Schwester und dem Bruder wird sich intensiver Groll entwickeln, intensive Feindseligkeit, intensive geistige Verderbtheit und eine intensive Tötungsabsicht. So wie, Mönche, ein Jäger beim Anblick eines Wildtieres intensiven Groll empfindet, intensive Feindseligkeit, intensive geistige Verderbtheit und eine intensive Tötungsabsicht, genau so, Mönche, wird sich unter den Menschen mit einer Lebensspanne von zehn Jahren unter jenen Wesen gegenseitig intensiver Groll entwickeln, intensive Feindseligkeit, intensive geistige Verderbtheit und eine intensive Tötungsabsicht. Zwischen der Mutter und dem Sohn sowie dem Sohn und der Mutter; zwischen dem Vater und dem Sohn sowie dem Sohn und dem Vater; zwischen dem Bruder und der Schwester sowie der Schwester und dem Bruder wird sich intensiver Groll entwickeln, intensive Feindseligkeit, intensive geistige Verderbtheit und eine intensive Tötungsabsicht.“

104. ‘‘දසවස්සායුකෙසු, භික්ඛවෙ, මනුස්සෙසු සත්තාහං සත්ථන්තරකප්පො භවිස්සති. තෙ අඤ්ඤමඤ්ඤම්හි මිගසඤ්ඤං පටිලභිස්සන්ති. තෙසං තිණ්හානි සත්ථානි [Pg.61] හත්ථෙසු පාතුභවිස්සන්ති. තෙ තිණ්හෙන සත්ථෙන ‘එස මිගො එස මිගො’ති අඤ්ඤමඤ්ඤං ජීවිතා වොරොපෙස්සන්ති.

104. „Mönche, unter den Menschen mit einer Lebensspanne von zehn Jahren wird ein sieben Tage währendes Waffenzeitalter (Satthantarakappa) eintreten. Sie werden einander als Wildtiere wahrnehmen. Scharfe Waffen werden in ihren Händen erscheinen. Mit diesen scharfen Waffen werden sie einander das Leben nehmen, wobei sie denken: ‚Dies ist ein Wildtier, dies ist ein Wildtier!‘“

‘‘අථ ඛො තෙසං, භික්ඛවෙ, සත්තානං එකච්චානං එවං භවිස්සති – ‘මා ච මයං කඤ්චි, මා ච අම්හෙ කොචි, යංනූන මයං තිණගහනං වා වනගහනං වා රුක්ඛගහනං වා නදීවිදුග්ගං වා පබ්බතවිසමං වා පවිසිත්වා වනමූලඵලාහාරා යාපෙය්‍යාමා’ති. තෙ තිණගහනං වා වනගහනං වා රුක්ඛගහනං වා නදීවිදුග්ගං වා පබ්බතවිසමං වා පවිසිත්වා සත්තාහං වනමූලඵලාහාරා යාපෙස්සන්ති. තෙ තස්ස සත්තාහස්ස අච්චයෙන තිණගහනා වනගහනා රුක්ඛගහනා නදීවිදුග්ගා පබ්බතවිසමා නික්ඛමිත්වා අඤ්ඤමඤ්ඤං ආලිඞ්ගිත්වා සභාගායිස්සන්ති සමස්සාසිස්සන්ති – ‘දිට්ඨා, භො, සත්තා ජීවසි, දිට්ඨා, භො, සත්තා ජීවසී’ති.

„Daraufhin, Mönche, wird bei einigen dieser Wesen folgender Gedanke aufkommen: ‚Mögen wir niemanden töten und möge uns niemand töten! Was wäre, wenn wir uns in Grasdickichte, Dschungelgestrüpp, Baumgruppen, schwer zugängliche Flussgebiete oder unwegsame Gebirgsschluchten zurückziehen würden und uns dort von Wurzeln und Früchten des Waldes ernährten?‘ Sie werden sich in Grasdickichte, Dschungelgestrüpp, Baumgruppen, schwer zugängliche Flussgebiete oder unwegsame Gebirgsschluchten zurückziehen und sieben Tage lang von Wurzeln und Früchten des Waldes leben. Nach Ablauf dieser sieben Tage werden sie aus den Grasdickichten, dem Dschungelgestrüpp, den Baumgruppen, den schwer zugänglichen Flussgebieten und den unwegsamen Gebirgsschluchten hervorkommen, einander umarmen, sich gegenseitig Mut machen und sich trösten: ‚Oh Wesen, es ist ein Glück, dass man dich sieht! Du lebst! Oh Wesen, es ist ein Glück, dass man dich sieht! Du lebst!‘“

ආයුවණ්ණාදිවඩ්ඪනකථා

Die Darlegung über die Zunahme von Lebensdauer, Aussehen und anderem

105. ‘‘අථ ඛො තෙසං, භික්ඛවෙ, සත්තානං එවං භවිස්සති – ‘මයං ඛො අකුසලානං ධම්මානං සමාදානහෙතු එවරූපං ආයතං ඤාතික්ඛයං පත්තා. යංනූන මයං කුසලං කරෙය්‍යාම. කිං කුසලං කරෙය්‍යාම? යංනූන මයං පාණාතිපාතා විරමෙය්‍යාම, ඉදං කුසලං ධම්මං සමාදාය වත්තෙය්‍යාමා’ති. තෙ පාණාතිපාතා විරමිස්සන්ති, ඉදං කුසලං ධම්මං සමාදාය වත්තිස්සන්ති. තෙ කුසලානං ධම්මානං සමාදානහෙතු ආයුනාපි වඩ්ඪිස්සන්ති, වණ්ණෙනපි වඩ්ඪිස්සන්ති. තෙසං ආයුනාපි වඩ්ඪමානානං වණ්ණෙනපි වඩ්ඪමානානං දසවස්සායුකානං මනුස්සානං වීසතිවස්සායුකා පුත්තා භවිස්සන්ති.

105. „Daraufhin, Mönche, wird bei jenen Wesen folgender Gedanke aufkommen: ‚Durch das Ergreifen unheilsamer Dinge haben wir den Verlust so vieler Verwandter erlitten. Was wäre, wenn wir Heilsames täten? Welches Heilsame sollten wir tun? Was wäre, wenn wir davon abließen, Leben zu nehmen, und dieses heilsame Verhalten auf uns nähmen und danach handelten?‘ Sie werden davon ablassen, Leben zu nehmen, und dieses heilsame Verhalten auf sich nehmen und danach handeln. Durch das Ergreifen heilsamer Dinge werden sie an Lebensdauer zunehmen und an Schönheit zunehmen. Bei jenen Menschen mit einer Lebensspanne von zehn Jahren, die an Lebensdauer und Schönheit zunehmen, werden die Kinder eine Lebensspanne von zwanzig Jahren haben.“

‘‘අථ ඛො තෙසං, භික්ඛවෙ, සත්තානං එවං භවිස්සති – ‘මයං ඛො කුසලානං ධම්මානං සමාදානහෙතු ආයුනාපි වඩ්ඪාම, වණ්ණෙනපි වඩ්ඪාම. යංනූන මයං භිය්‍යොසොමත්තාය කුසලං කරෙය්‍යාම. කිං කුසලං කරෙය්‍යාම? යංනූන මයං අදින්නාදානා විරමෙය්‍යාම… කාමෙසුමිච්ඡාචාරා විරමෙය්‍යාම… මුසාවාදා විරමෙය්‍යාම… පිසුණාය වාචාය විරමෙය්‍යාම… ඵරුසාය වාචාය විරමෙය්‍යාම… සම්ඵප්පලාපා විරමෙය්‍යාම… අභිජ්ඣං පජහෙය්‍යාම… බ්‍යාපාදං පජහෙය්‍යාම… මිච්ඡාදිට්ඨිං පජහෙය්‍යාම… තයො ධම්මෙ පජහෙය්‍යාම – අධම්මරාගං විසමලොභං මිච්ඡාධම්මං… යංනූන මයං මත්තෙය්‍යා අස්සාම පෙත්තෙය්‍යා සාමඤ්ඤා බ්‍රහ්මඤ්ඤා කුලෙ ජෙට්ඨාපචායිනො, ඉදං කුසලං ධම්මං සමාදාය වත්තෙය්‍යාමා’ති. තෙ මත්තෙය්‍යා භවිස්සන්ති පෙත්තෙය්‍යා සාමඤ්ඤා [Pg.62] බ්‍රහ්මඤ්ඤා කුලෙ ජෙට්ඨාපචායිනො, ඉදං කුසලං ධම්මං සමාදාය වත්තිස්සන්ති.

„Daraufhin, Mönche, wird bei jenen Wesen folgender Gedanke aufkommen: ‚Durch das Ergreifen heilsamer Dinge nehmen wir an Lebensdauer zu und an Schönheit zu. Was wäre, wenn wir Heilsames in noch größerem Maße täten? Welches Heilsame sollten wir tun? Was wäre, wenn wir davon abließen, Ungegebenes zu nehmen ... von sexuellem Fehlverhalten abließen ... von falscher Rede abließen ... von entzweiender Rede abließen ... von harten Worten abließen ... von leerem Geschwätz abließen ... die Gier aufgäben ... das Übelwollen aufgäben ... die falsche Ansicht aufgäben ... die drei Dinge aufgäben: unrechtes Verlangen, maßlose Gier und verkehrte Sitte ... Was wäre, wenn wir unsere Mütter und Väter ehren würden, die Asketen und Brahmanen ehren würden und die Ältesten in der Familie respektieren würden, und dieses heilsame Verhalten auf uns nähmen und danach handelten?‘ Sie werden ihre Mütter und Väter ehren, die Asketen und Brahmanen ehren und die Ältesten in der Familie respektieren, und sie werden dieses heilsame Verhalten auf sich nehmen und danach handeln.“

‘‘තෙ කුසලානං ධම්මානං සමාදානහෙතු ආයුනාපි වඩ්ඪිස්සන්ති, වණ්ණෙනපි වඩ්ඪිස්සන්ති. තෙසං ආයුනාපි වඩ්ඪමානානං වණ්ණෙනපි වඩ්ඪමානානං වීසතිවස්සායුකානං මනුස්සානං චත්තාරීසවස්සායුකා පුත්තා භවිස්සන්ති… චත්තාරීසවස්සායුකානං මනුස්සානං අසීතිවස්සායුකා පුත්තා භවිස්සන්ති… අසීතිවස්සායුකානං මනුස්සානං සට්ඨිවස්සසතායුකා පුත්තා භවිස්සන්ති… සට්ඨිවස්සසතායුකානං මනුස්සානං වීසතිතිවස්සසතායුකා පුත්තා භවිස්සන්ති… වීසතිතිවස්සසතායුකානං මනුස්සානං චත්තාරීසඡබ්බස්සසතායුකා පුත්තා භවිස්සන්ති. චත්තාරීසඡබ්බස්සසතායුකානං මනුස්සානං ද්වෙවස්සසහස්සායුකා පුත්තා භවිස්සන්ති… ද්වෙවස්සසහස්සායුකානං මනුස්සානං චත්තාරිවස්සසහස්සායුකා පුත්තා භවිස්සන්ති… චත්තාරිවස්සසහස්සායුකානං මනුස්සානං අට්ඨවස්සසහස්සායුකා පුත්තා භවිස්සන්ති… අට්ඨවස්සසහස්සායුකානං මනුස්සානං වීසතිවස්සසහස්සායුකා පුත්තා භවිස්සන්ති… වීසතිවස්සසහස්සායුකානං මනුස්සානං චත්තාරීසවස්සසහස්සායුකා පුත්තා භවිස්සන්ති… චත්තාරීසවස්සසහස්සායුකානං මනුස්සානං අසීතිවස්සසහස්සායුකා පුත්තා භවිස්සන්ති… අසීතිවස්සසහස්සායුකෙසු, භික්ඛවෙ, මනුස්සෙසු පඤ්චවස්සසතිකා කුමාරිකා අලංපතෙය්‍යා භවිස්සන්ති.

„Diese werden aufgrund der Annahme heilsamer Handlungsweisen sowohl an Lebensdauer als auch an Schönheit zunehmen. Durch das Zunehmen an Lebensdauer und Schönheit werden die Menschen, die eine Lebensdauer von zwanzig Jahren haben, Kinder haben, die vierzig Jahre leben werden. Die Menschen mit einer Lebensdauer von vierzig Jahren werden Kinder haben, die achtzig Jahre leben werden. Die Menschen mit einer Lebensdauer von achtzig Jahren werden Kinder haben, die einhundertsechzig Jahre leben werden. Die Menschen mit einer Lebensdauer von einhundertsechzig Jahren werden Kinder haben, die dreihundertzwanzig Jahre leben werden. Die Menschen mit einer Lebensdauer von dreihundertzwanzig Jahren werden Kinder haben, die sechshundertvierzig Jahre leben werden. Die Menschen mit einer Lebensdauer von sechshundertvierzig Jahren werden Kinder haben, die zweitausend Jahre leben werden. Die Menschen mit einer Lebensdauer von zweitausend Jahren werden Kinder haben, die viertausend Jahre leben werden. Die Menschen mit einer Lebensdauer von viertausend Jahren werden Kinder haben, die achttausend Jahre leben werden. Die Menschen mit einer Lebensdauer von achttausend Jahren werden Kinder haben, die zwanzigtausend Jahre leben werden. Die Menschen mit einer Lebensdauer von zwanzigtausend Jahren werden Kinder haben, die vierzigtausend Jahre leben werden. Die Menschen mit einer Lebensdauer von vierzigtausend Jahren werden Kinder haben, die achtzigtausend Jahre leben werden. Bei Menschen mit einer Lebensdauer von achtzigtausend Jahren, ihr Mönche, werden Mädchen im Alter von fünfhundert Jahren heiratsfähig sein.“

සඞ්ඛරාජඋප්පත්ති

„Das Erscheinen des Königs Saṅkha“

106. ‘‘අසීතිවස්සසහස්සායුකෙසු, භික්ඛවෙ, මනුස්සෙසු තයො ආබාධා භවිස්සන්ති, ඉච්ඡා, අනසනං, ජරා. අසීතිවස්සසහස්සායුකෙසු, භික්ඛවෙ, මනුස්සෙසු අයං ජම්බුදීපො ඉද්ධො චෙව භවිස්සති ඵීතො ච, කුක්කුටසම්පාතිකා ගාමනිගමරාජධානියො. අසීතිවස්සසහස්සායුකෙසු, භික්ඛවෙ, මනුස්සෙසු අයං ජම්බුදීපො අවීචි මඤ්ඤෙ ඵුටො භවිස්සති මනුස්සෙහි, සෙය්‍යථාපි නළවනං වා සරවනං වා. අසීතිවස්සසහස්සායුකෙසු, භික්ඛවෙ, මනුස්සෙසු අයං බාරාණසී කෙතුමතී නාම රාජධානී භවිස්සති ඉද්ධා චෙව ඵීතා ච බහුජනා ච ආකිණ්ණමනුස්සා ච සුභික්ඛා ච. අසීතිවස්සසහස්සායුකෙසු, භික්ඛවෙ, මනුස්සෙසු [Pg.63] ඉමස්මිං ජම්බුදීපෙ චතුරාසීතිනගරසහස්සානි භවිස්සන්ති කෙතුමතීරාජධානීපමුඛානි. අසීතිවස්සසහස්සායුකෙසු, භික්ඛවෙ, මනුස්සෙසු කෙතුමතියා රාජධානියා සඞ්ඛො නාම රාජා උප්පජ්ජිස්සති චක්කවත්තී ධම්මිකො ධම්මරාජා චාතුරන්තො විජිතාවී ජනපදත්ථාවරියප්පත්තො සත්තරතනසමන්නාගතො. තස්සිමානි සත්ත රතනානි භවිස්සන්ති, සෙය්‍යථිදං, චක්කරතනං හත්ථිරතනං අස්සරතනං මණිරතනං ඉත්ථිරතනං ගහපතිරතනං පරිණායකරතනමෙව සත්තමං. පරොසහස්සං ඛො පනස්ස පුත්තා භවිස්සන්ති සූරා වීරඞ්ගරූපා පරසෙනප්පමද්දනා. සො ඉමං පථවිං සාගරපරියන්තං අදණ්ඩෙන අසත්ථෙන ධම්මෙන අභිවිජිය අජ්ඣාවසිස්සති.

106. „Mönche, wenn die Menschen eine Lebensdauer von achtzigtausend Jahren haben, wird es nur drei Krankheiten geben: Verlangen, Hunger und Alter. Mönche, wenn die Menschen achtzigtausend Jahre leben, wird dieser Jambudīpa sowohl erfolgreich als auch blühend sein; Dörfer, Marktflecken und Hauptstädte werden so nah beieinander liegen, dass ein Hahn von einem Dach zum nächsten fliegen kann. Mönche, wenn die Menschen achtzigtausend Jahre leben, wird dieser Jambudīpa – so meine ich – von Menschen so dicht bevölkert sein wie die Hölle Avīci, gleich einem Dickicht aus Schilf oder Wald. Mönche, wenn die Menschen achtzigtausend Jahre leben, wird dieses Bārāṇasī die Hauptstadt namens Ketumatī sein, prächtig, blühend, volksreich, von Menschen aller Art wimmelnd und reich an Nahrung. Mönche, wenn die Menschen achtzigtausend Jahre leben, wird es in diesem Jambudīpa vierundachtzigtausend Städte geben, mit der Hauptstadt Ketumatī an der Spitze. Mönche, wenn die Menschen achtzigtausend Jahre leben, wird in der Hauptstadt Ketumatī ein König namens Saṅkha erscheinen, ein Raddreher, ein gerechter Dharmakönig, Herrscher über die vier Weltgegenden, Sieger, der seinem Land Beständigkeit verleiht und mit den sieben Juwelen ausgestattet ist. Er wird diese sieben Juwelen besitzen: das Rad-Juwel, das Elefanten-Juwel, das Ross-Juwel, das Edelstein-Juwel, das Frauen-Juwel, das Hausvater-Juwel und als siebtes das Berater-Juwel. Er wird mehr als tausend Söhne haben, Helden von kräftiger Gestalt, Überwinder feindlicher Heere. Er wird diese Erde bis an die Grenzen des Ozeans ohne Gewalt und ohne Schwert, allein durch das Dhamma, erobern und beherrschen.“

මෙත්තෙය්‍යබුද්ධුප්පාදො

„Das Erscheinen des Buddha Metteyya“

107. ‘‘අසීතිවස්සසහස්සායුකෙසු, භික්ඛවෙ, මනුස්සෙසු මෙත්තෙය්‍යො නාම භගවා ලොකෙ උප්පජ්ජිස්සති අරහං සම්මාසම්බුද්ධො විජ්ජාචරණසම්පන්නො සුගතො ලොකවිදූ අනුත්තරො පුරිසදම්මසාරථි සත්ථා දෙවමනුස්සානං බුද්ධො භගවා. සෙය්‍යථාපාහමෙතරහි ලොකෙ උප්පන්නො අරහං සම්මාසම්බුද්ධො විජ්ජාචරණසම්පන්නො සුගතො ලොකවිදූ අනුත්තරො පුරිසදම්මසාරථි සත්ථා දෙවමනුස්සානං බුද්ධො භගවා. සො ඉමං ලොකං සදෙවකං සමාරකං සබ්‍රහ්මකං සස්සමණබ්‍රාහ්මණිං පජං සදෙවමනුස්සං සයං අභිඤ්ඤා සච්ඡිකත්වා පවෙදෙස්සති, සෙය්‍යථාපාහමෙතරහි ඉමං ලොකං සදෙවකං සමාරකං සබ්‍රහ්මකං සස්සමණබ්‍රාහ්මණිං පජං සදෙවමනුස්සං සයං අභිඤ්ඤා සච්ඡිකත්වා පවෙදෙමි. සො ධම්මං දෙසෙස්සති ආදිකල්‍යාණං මජ්ඣෙකල්‍යාණං පරියොසානකල්‍යාණං සාත්ථං සබ්‍යඤ්ජනං කෙවලපරිපුණ්ණං පරිසුද්ධං බ්‍රහ්මචරියං පකාසෙස්සති; සෙය්‍යථාපාහමෙතරහි ධම්මං දෙසෙමි ආදිකල්‍යාණං මජ්ඣෙකල්‍යාණං පරියොසානකල්‍යාණං සාත්ථං සබ්‍යඤ්ජනං කෙවලපරිපුණ්ණං පරිසුද්ධං බ්‍රහ්මචරියං පකාසෙමි. සො අනෙකසහස්සං භික්ඛුසංඝං පරිහරිස්සති, සෙය්‍යථාපාහමෙතරහි අනෙකසතං භික්ඛුසංඝං පරිහරාමි.

107. „Mönche, wenn die Menschen achtzigtausend Jahre leben, wird der Erhabene namens Metteyya in der Welt erscheinen, ein Heiliger, ein vollkommen Erleuchteter, vollkommen in Wissen und Wandel, ein Glückseliger, ein Weltenkenner, ein unvergleichlicher Lenker zähmbarer Menschen, ein Lehrer von Göttern und Menschen, ein Erwachter, ein Erhabener. So wie ich jetzt in der Welt erschienen bin, ein Heiliger, ein vollkommen Erleuchteter, vollkommen in Wissen und Wandel, ein Glückseliger, ein Weltenkenner, ein unvergleichlicher Lenker zähmbarer Menschen, ein Lehrer von Göttern und Menschen, ein Erwachter, ein Erhabener. Er wird diese Welt mit ihren Göttern, Māras und Brahmas, diese Generation mit ihren Asketen und Brahmanen, ihren Herrschern und Menschen aus eigener höherer Erkenntnis durchschauen, verwirklichen und verkünden, so wie ich jetzt diese Welt mit ihren Göttern, Māras und Brahmas, diese Generation mit ihren Asketen und Brahmanen, ihren Herrschern und Menschen aus eigener höherer Erkenntnis durchschaut, verwirklicht und verkündet habe. Er wird die Lehre verkünden, die am Anfang gut ist, in der Mitte gut ist und am Ende gut ist, mit Sinn und Wortlaut; er wird das völlig vollkommene, reine heilige Leben darlegen, so wie ich jetzt die Lehre verkünde, die am Anfang gut ist, in der Mitte gut ist und am Ende gut ist, mit Sinn und Wortlaut, und das völlig vollkommene, reine heilige Leben darlege. Er wird eine Mönchsgemeinde von vielen Tausenden führen, so wie ich jetzt eine Mönchsgemeinde von vielen Hunderten führe.“

108. ‘‘අථ ඛො, භික්ඛවෙ, සඞ්ඛො නාම රාජා යො සො යූපො රඤ්ඤා මහාපනාදෙන කාරාපිතො. තං යූපං උස්සාපෙත්වා අජ්ඣාවසිත්වා තං දත්වා [Pg.64] විස්සජ්ජිත්වා සමණබ්‍රාහ්මණකපණද්ධිකවණිබ්බකයාචකානං දානං දත්වා මෙත්තෙය්‍යස්ස භගවතො අරහතො සම්මාසම්බුද්ධස්ස සන්තිකෙ කෙසමස්සුං ඔහාරෙත්වා කාසායානි වත්ථානි අච්ඡාදෙත්වා අගාරස්මා අනගාරියං පබ්බජිස්සති. සො එවං පබ්බජිතො සමානො එකො වූපකට්ඨො අප්පමත්තො ආතාපී පහිතත්තො විහරන්තො නචිරස්සෙව යස්සත්ථාය කුලපුත්තා සම්මදෙව අගාරස්මා අනගාරියං පබ්බජන්ති, තදනුත්තරං බ්‍රහ්මචරියපරියොසානං දිට්ඨෙව ධම්මෙ සයං අභිඤ්ඤා සච්ඡිකත්වා උපසම්පජ්ජ විහරිස්සති.

108. „Dann, Mönche, wird der König namens Saṅkha jenen Palast, den König Mahāpanāda einst erbauen ließ, wieder errichten, darin wohnen und ihn schließlich verschenken und aufgeben. Nachdem er Gaben an Asketen, Brahmanen, Arme, Reisende, Bettler und Suchende gegeben hat, wird er im Beisein des erhabenen Metteyya, des Heiligen, des vollkommen Erleuchteten, sein Haar und seinen Bart abscheren, die safrangelben Gewänder anlegen und aus dem Hausleben in die Hauslosigkeit ziehen. Als ein so Hinausgegangener wird er allein, zurückgezogen, unermüdlich, eifrig und entschlossen leben und nach nicht langer Zeit das Ziel erreichen, um dessentwillen Söhne aus gutem Hause rechtmäßig vom Hausleben in die Hauslosigkeit ziehen: die unübertreffliche Vollendung des heiligen Lebens, die er noch in diesem Leben durch eigene höhere Erkenntnis verwirklicht, erlangt und darin verweilt.“

109. ‘‘අත්තදීපා, භික්ඛවෙ, විහරථ අත්තසරණා අනඤ්ඤසරණා, ධම්මදීපා ධම්මසරණා අනඤ්ඤසරණා. කථඤ්ච, භික්ඛවෙ, භික්ඛු අත්තදීපො විහරති අත්තසරණො අනඤ්ඤසරණො ධම්මදීපො ධම්මසරණො අනඤ්ඤසරණො? ඉධ, භික්ඛවෙ, භික්ඛු කායෙ කායානුපස්සී විහරති ආතාපී සම්පජානො සතිමා විනෙය්‍ය ලොකෙ අභිජ්ඣාදොමනස්සං. වෙදනාසු වෙදනානුපස්සී…පෙ… චිත්තෙ චිත්තානුපස්සී…පෙ… ධම්මෙසු ධම්මානුපස්සී විහරති ආතාපී සම්පජානො සතිමා විනෙය්‍ය ලොකෙ අභිජ්ඣාදොමනස්සං. එවං ඛො, භික්ඛවෙ, භික්ඛු අත්තදීපො විහරති අත්තසරණො අනඤ්ඤසරණො ධම්මදීපො ධම්මසරණො අනඤ්ඤසරණො.

109. „Lebt, o Mönche, als Inseln für euch selbst, mit euch selbst als Zuflucht, ohne eine andere Zuflucht; lebt mit dem Dhamma als Insel, mit dem Dhamma als Zuflucht, ohne eine andere Zuflucht. Und wie, o Mönche, lebt ein Mönch als Insel für sich selbst, mit sich selbst als Zuflucht, ohne eine andere Zuflucht, mit dem Dhamma als Insel, mit dem Dhamma als Zuflucht, ohne eine andere Zuflucht? Da, o Mönche, verweilt ein Mönch, indem er den Körper im Körper betrachtet, eifrig, besonnen und achtsam, nach Überwindung von Begehren und Missmut gegenüber der Welt. Bei den Gefühlen betrachtet er die Gefühle... beim Geist betrachtet er den Geist... bei den Geistesobjekten betrachtet er die Geistesobjekte, eifrig, besonnen und achtsam, nach Überwindung von Begehren und Missmut gegenüber der Welt. In dieser Weise, o Mönche, lebt ein Mönch als Insel für sich selbst, mit sich selbst als Zuflucht, ohne eine andere Zuflucht, mit dem Dhamma als Insel, mit dem Dhamma als Zuflucht, ohne eine andere Zuflucht.“

භික්ඛුනොආයුවණ්ණාදිවඩ්ඪනකථා

Darlegung über die Zunahme von Lebensdauer, Schönheit und anderem bei einem Mönch

110. ‘‘ගොචරෙ, භික්ඛවෙ, චරථ සකෙ පෙත්තිකෙ විසයෙ. ගොචරෙ, භික්ඛවෙ, චරන්තා සකෙ පෙත්තිකෙ විසයෙ ආයුනාපි වඩ්ඪිස්සථ, වණ්ණෙනපි වඩ්ඪිස්සථ, සුඛෙනපි වඩ්ඪිස්සථ, භොගෙනපි වඩ්ඪිස්සථ, බලෙනපි වඩ්ඪිස්සථ.

110. „O Mönche, wandelt in eurem eigenen Bereich, dem angestammten Gebiet eures Vaters. O Mönche, wenn ihr in eurem eigenen Bereich wandelt, dem angestammten Gebiet eures Vaters, werdet ihr an Lebensdauer zunehmen, an Schönheit zunehmen, an Glück zunehmen, an Wohlstand zunehmen und an Kraft zunehmen.“

‘‘කිඤ්ච, භික්ඛවෙ, භික්ඛුනො ආයුස්මිං? ඉධ, භික්ඛවෙ, භික්ඛු ඡන්දසමාධිපධානසඞ්ඛාරසමන්නාගතං ඉද්ධිපාදං භාවෙති, වීරියසමාධිපධානසඞ්ඛාරසමන්නාගතං ඉද්ධිපාදං භාවෙති, චිත්තසමාධිපධානසඞ්ඛාරසමන්නාගතං ඉද්ධිපාදං භාවෙති, වීමංසාසමාධිපධානසඞ්ඛාරසමන්නාගතං ඉද්ධිපාදං භාවෙති. සො ඉමෙසං චතුන්නං ඉද්ධිපාදානං භාවිතත්තා බහුලීකතත්තා ආකඞ්ඛමානො කප්පං වා තිට්ඨෙය්‍ය කප්පාවසෙසං වා. ඉදං ඛො, භික්ඛවෙ, භික්ඛුනො ආයුස්මිං.

„Und was, o Mönche, ist die Lebensdauer eines Mönchs? Da, o Mönche, entfaltet ein Mönch die Grundlage der Erfolgskraft, die mit Konzentration durch Willen und Anstrengungen verbunden ist; er entfaltet die Grundlage der Erfolgskraft, die mit Konzentration durch Energie und Anstrengungen verbunden ist; er entfaltet die Grundlage der Erfolgskraft, die mit Konzentration durch Geist und Anstrengungen verbunden ist; er entfaltet die Grundlage der Erfolgskraft, die mit Konzentration durch Untersuchung und Anstrengungen verbunden ist. Aufgrund der Entfaltung und häufigen Übung dieser vier Grundlagen der Erfolgskraft kann er, wenn er es wünscht, ein ganzes Äon lang verweilen oder für den Rest eines Äons. Dies, o Mönche, ist die Lebensdauer eines Mönchs.“

‘‘කිඤ්ච, භික්ඛවෙ, භික්ඛුනො වණ්ණස්මිං? ඉධ, භික්ඛවෙ, භික්ඛු සීලවා හොති, පාතිමොක්ඛසංවරසංවුතො විහරති ආචාරගොචරසම්පන්නො, අණුමත්තෙසු වජ්ජෙසු [Pg.65] භයදස්සාවී, සමාදාය සික්ඛති සික්ඛාපදෙසු. ඉදං ඛො, භික්ඛවෙ, භික්ඛුනො වණ්ණස්මිං.

„Und was, o Mönche, ist die Schönheit eines Mönchs? Da, o Mönche, ist ein Mönch tugendhaft; er lebt gezügelt durch die Zügelung des Pātimokkha, ist vollkommen in Verhalten und Umgang, sieht Gefahr selbst in den kleinsten Vergehen und übt sich in den übernommenen Übungsregeln. Dies, o Mönche, ist die Schönheit eines Mönchs.“

‘‘කිඤ්ච, භික්ඛවෙ, භික්ඛුනො සුඛස්මිං? ඉධ, භික්ඛවෙ, භික්ඛු විවිච්චෙව කාමෙහි විවිච්ච අකුසලෙහි ධම්මෙහි සවිතක්කං සවිචාරං විවෙකජං පීතිසුඛං පඨමං ඣානං උපසම්පජ්ජ විහරති. විතක්කවිචාරානං වූපසමා…පෙ… දුතියං ඣානං…පෙ… තතියං ඣානං…පෙ… චතුත්ථං ඣානං උපසම්පජ්ජ විහරති. ඉදං ඛො, භික්ඛවෙ, භික්ඛුනො, සුඛස්මිං.

„Und was, o Mönche, ist das Glück eines Mönchs? Da, o Mönche, tritt ein Mönch, abgeschieden von den Sinnesvergnügen, abgeschieden von unheilsamen Dingen, in die erste Vertiefung ein, die von Gedankenfassung und diskursivem Denken begleitet ist und die aus der Abgeschiedenheit geborene Verzückung und Glückseligkeit besitzt, und verweilt darin. Mit dem Zur-Ruhe-Kommen von Gedankenfassung und diskursivem Denken... die zweite Vertiefung... die dritte Vertiefung... die vierte Vertiefung erreicht er und verweilt darin. Dies, o Mönche, ist das Glück eines Mönchs.“

‘‘කිඤ්ච, භික්ඛවෙ, භික්ඛුනො භොගස්මිං? ඉධ, භික්ඛවෙ, භික්ඛු මෙත්තාසහගතෙන චෙතසා එකං දිසං ඵරිත්වා විහරති තථා දුතියං. තථා තතියං. තථා චතුත්ථං. ඉති උද්ධමධො තිරියං සබ්බධි සබ්බත්තතාය සබ්බාවන්තං ලොකං මෙත්තාසහගතෙන චෙතසා විපුලෙන මහග්ගතෙන අප්පමාණෙන අවෙරෙන අබ්‍යාපජ්ජෙන ඵරිත්වා විහරති. කරුණාසහගතෙන චෙතසා…පෙ… මුදිතාසහගතෙන චෙතසා…පෙ… උපෙක්ඛාසහගතෙන චෙතසා එකං දිසං ඵරිත්වා විහරති. තථා දුතියං. තථා තතියං. තථා චතුත්ථං. ඉති උද්ධමධො තිරියං සබ්බධි සබ්බත්තතාය සබ්බාවන්තං ලොකං උපෙක්ඛාසහගතෙන චෙතසා විපුලෙන මහග්ගතෙන අප්පමාණෙන අවෙරෙන අබ්‍යාපජ්ජෙන ඵරිත්වා විහරති. ඉදං ඛො, භික්ඛවෙ, භික්ඛුනො භොගස්මිං.

„Und was, o Mönche, ist der Wohlstand eines Mönchs? Da, o Mönche, verweilt ein Mönch, indem er eine Himmelsrichtung mit einem von liebender Güte erfüllten Geist durchstrahlt, ebenso die zweite, ebenso die dritte, ebenso die vierte. So durchstrahlt er oben, unten, querherum, überall, die ganze Welt als sich selbst gleichsetzend, mit einem von liebender Güte erfüllten Geist, weitläufig, erhaben, unermesslich, ohne Feindschaft und ohne Übelwollen. Mit einem von Mitgefühl erfüllten Geist... mit einem von Mitfreude erfüllten Geist... mit einem von Gleichmut erfüllten Geist durchstrahlt er eine Himmelsrichtung... ebenso die zweite, die dritte, die vierte. So durchstrahlt er oben, unten, querherum, überall, die ganze Welt als sich selbst gleichsetzend, mit einem von Gleichmut erfüllten Geist, weitläufig, erhaben, unermesslich, ohne Feindschaft und ohne Übelwollen. Dies, o Mönche, ist der Wohlstand eines Mönchs.“

‘‘කිඤ්ච, භික්ඛවෙ, භික්ඛුනො බලස්මිං? ඉධ, භික්ඛවෙ, භික්ඛු ආසවානං ඛයා අනාසවං චෙතොවිමුත්තිං පඤ්ඤාවිමුත්තිං දිට්ඨෙව ධම්මෙ සයං අභිඤ්ඤා සච්ඡිකත්වා උපසම්පජ්ජ විහරති. ඉදං ඛො, භික්ඛවෙ, භික්ඛුනො බලස්මිං.

„Und was, o Mönche, ist die Kraft eines Mönchs? Da, o Mönche, verweilt ein Mönch, nachdem er durch die Versiegung der Triebe die triebfreie Befreiung des Geistes und Befreiung durch Weisheit noch in diesem Leben selbst durch höheres Wissen erkannt und verwirklicht hat. Dies, o Mönche, ist die Kraft eines Mönchs.“

‘‘නාහං, භික්ඛවෙ, අඤ්ඤං එකබලම්පි සමනුපස්සාමි යං එවං දුප්පසහං, යථයිදං, භික්ඛවෙ, මාරබලං. කුසලානං, භික්ඛවෙ, ධම්මානං සමාදානහෙතු එවමිදං පුඤ්ඤං පවඩ්ඪතී’’ති. ඉදමවොච භගවා. අත්තමනා තෙ භික්ඛූ භගවතො භාසිතං අභිනන්දුන්ති.

„Ich sehe, o Mönche, keine andere einzige Kraft, die so schwer zu bezwingen ist wie die Kraft Māras. O Mönche, aufgrund des Ergreifens heilsamer Dinge nimmt das Verdienst in dieser Weise zu.“ Dies sprach der Erhabene. Erfreut stimmten jene Mönche den Worten des Erhabenen zu.

චක්කවත්තිසුත්තං නිට්ඨිතං තතියං.

Das Cakkavatti-Sutta, das dritte, ist abgeschlossen.

4. අග්ගඤ්ඤසුත්තං

4. Aggañña-Sutta

වාසෙට්ඨභාරද්වාජා

Vāseṭṭha und Bhāradvāja

111. එවං [Pg.66] මෙ සුතං – එකං සමයං භගවා සාවත්ථියං විහරති පුබ්බාරාමෙ මිගාරමාතුපාසාදෙ. තෙන ඛො පන සමයෙන වාසෙට්ඨභාරද්වාජා භික්ඛූසු පරිවසන්ති භික්ඛුභාවං ආකඞ්ඛමානා. අථ ඛො භගවා සායන්හසමයං පටිසල්ලානා වුට්ඨිතො පාසාදා ඔරොහිත්වා පාසාදපච්ඡායායං අබ්භොකාසෙ චඞ්කමති.

111. So habe ich es gehört – zu einer Zeit weilte der Erhabene in Sāvatthī im Pubbārāma, im Palast der Migāramātā. Zu jener Zeit hielten sich Vāseṭṭha und Bhāradvāja bei den Mönchen auf, in der Erwartung, das Mönchsamt zu erlangen. Da erhob sich der Erhabene am Abend aus seiner Meditation, stieg vom Palast herab und schritt im Freien im Schatten des Palastes auf und ab.

112. අද්දසා ඛො වාසෙට්ඨො භගවන්තං සායන්හසමයං පටිසල්ලානා වුට්ඨිතං පාසාදා ඔරොහිත්වා පාසාදපච්ඡායායං අබ්භොකාසෙ චඞ්කමන්තං. දිස්වාන භාරද්වාජං ආමන්තෙසි – ‘‘අයං, ආවුසො භාරද්වාජ, භගවා සායන්හසමයං පටිසල්ලානා වුට්ඨිතො පාසාදා ඔරොහිත්වා පාසාදපච්ඡායායං අබ්භොකාසෙ චඞ්කමති. ආයාමාවුසො භාරද්වාජ, යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමිස්සාම; අප්පෙව නාම ලභෙය්‍යාම භගවතො සන්තිකා ධම්මිං කථං සවනායා’’ති. ‘‘එවමාවුසො’’ති ඛො භාරද්වාජො වාසෙට්ඨස්ස පච්චස්සොසි.

112. Vāseṭṭha sah den Erhabenen, wie er am Abend aus seiner Meditation erhoben vom Palast herabgestiegen war und im Freien im Schatten des Palastes auf und ab schritt. Als er dies sah, sprach er zu Bhāradvāja: „Freund Bhāradvāja, dieser Erhabene ist am Abend aus seiner Meditation erhoben vom Palast herabgestiegen und schreitet im Freien im Schatten des Palastes auf und ab. Kommen wir, Freund Bhāradvāja, gehen wir dorthin, wo der Erhabene ist; vielleicht erhalten wir die Gelegenheit, vom Erhabenen eine Lehrrede zu hören.“ „Gewiss, Freund“, antwortete Bhāradvāja dem Vāseṭṭha.

113. අථ ඛො වාසෙට්ඨභාරද්වාජා යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමිංසු; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං අභිවාදෙත්වා භගවන්තං චඞ්කමන්තං අනුචඞ්කමිංසු. අථ ඛො භගවා වාසෙට්ඨං ආමන්තෙසි – ‘‘තුම්හෙ ඛ්වත්ථ, වාසෙට්ඨ, බ්‍රාහ්මණජච්චා බ්‍රාහ්මණකුලීනා බ්‍රාහ්මණකුලා අගාරස්මා අනගාරියං පබ්බජිතා, කච්චි වො, වාසෙට්ඨ, බ්‍රාහ්මණා න අක්කොසන්ති න පරිභාසන්තී’’ති? ‘‘තග්ඝ නො, භන්තෙ, බ්‍රාහ්මණා අක්කොසන්ති පරිභාසන්ති අත්තරූපාය පරිභාසාය පරිපුණ්ණාය, නො අපරිපුණ්ණායා’’ති. ‘‘යථා කථං පන වො, වාසෙට්ඨ, බ්‍රාහ්මණා අක්කොසන්ති පරිභාසන්ති අත්තරූපාය පරිභාසාය පරිපුණ්ණාය, නො අපරිපුණ්ණායා’’ති? ‘‘බ්‍රාහ්මණා, භන්තෙ, එවමාහංසු – ‘බ්‍රාහ්මණොව සෙට්ඨො වණ්ණො, හීනා අඤ්ඤෙ වණ්ණා. බ්‍රාහ්මණොව සුක්කො වණ්ණො[Pg.67], කණ්හා අඤ්ඤෙ වණ්ණා. බ්‍රාහ්මණාව සුජ්ඣන්ති, නො අබ්‍රාහ්මණා. බ්‍රාහ්මණාව බ්‍රහ්මුනො පුත්තා ඔරසා මුඛතො ජාතා බ්‍රහ්මජා බ්‍රහ්මනිම්මිතා බ්‍රහ්මදායාදා. තෙ තුම්හෙ සෙට්ඨං වණ්ණං හිත්වා හීනමත්ථ වණ්ණං අජ්ඣුපගතා, යදිදං මුණ්ඩකෙ සමණකෙ ඉබ්භෙ කණ්හෙ බන්ධුපාදාපච්චෙ. තයිදං න සාධු, තයිදං නප්පතිරූපං, යං තුම්හෙ සෙට්ඨං වණ්ණං හිත්වා හීනමත්ථ වණ්ණං අජ්ඣුපගතා යදිදං මුණ්ඩකෙ සමණකෙ ඉබ්භෙ කණ්හෙ බන්ධුපාදාපච්චෙ’ති. එවං ඛො නො, භන්තෙ, බ්‍රාහ්මණා අක්කොසන්ති පරිභාසන්ති අත්තරූපාය පරිභාසාය පරිපුණ්ණාය, නො අපරිපුණ්ණායා’’ති.

113. Da begaben sich Vāseṭṭha und Bhāradvāja dorthin, wo sich der Erhabene befand; nachdem sie sich ihm genähert und den Erhabenen ehrerbietig begrüßt hatten, folgten sie dem Erhabenen, der gerade auf und ab schritt. Da sprach der Erhabene zu Vāseṭṭha: „Vāseṭṭha, ihr seid doch als Brahmanen geboren, stammt aus Brahmanenfamilien und seid aus einer Brahmanenfamilie vom Haus in die Hauslosigkeit gezogen. Werdet ihr denn, Vāseṭṭha, nicht von den Brahmanen beschimpft und geschmäht?“ – „Gewiss, Herr, die Brahmanen beschimpfen und schmähen uns mit einer ihnen eigenen, vollkommenen Schmähung, nicht mit einer unvollkommenen.“ – „Inwiefern aber, Vāseṭṭha, beschimpfen und schmähen euch die Brahmanen mit einer ihnen eigenen, vollkommenen Schmähung, nicht mit einer unvollkommenen?“ – „Herr, die Brahmanen sagen dies: ‚Nur der Stand der Brahmanen ist der höchste, die anderen Stände sind niedrig. Nur der Stand der Brahmanen ist hell, die anderen Stände sind dunkel. Nur die Brahmanen werden rein, nicht die Nicht-Brahmanen. Nur die Brahmanen sind die echten Söhne Brahmas, aus seinem Mund geboren, von Brahma erzeugt, von Brahma geschaffen, Erben Brahmas. Ihr aber habt den höchsten Stand verlassen und seid zu diesem niedrigen Stand übergegangen, nämlich zu diesen kahlköpfigen Mönchlein, Unwürdigen, Dunklen, Abkömmlingen von den Füßen des Verwandten. Das ist nicht gut, das ist nicht geziemend, dass ihr den höchsten Stand verlassen habt und zu diesem niedrigen Stand übergegangen seid, nämlich zu diesen kahlköpfigen Mönchlein, Unwürdigen, Dunklen, Abkömmlingen von den Füßen des Verwandten.‘ In dieser Weise, Herr, beschimpfen und schmähen uns die Brahmanen mit einer ihnen eigenen, vollkommenen Schmähung, nicht mit einer unvollkommenen.“

114. ‘‘තග්ඝ වො, වාසෙට්ඨ, බ්‍රාහ්මණා පොරාණං අස්සරන්තා එවමාහංසු – ‘බ්‍රාහ්මණොව සෙට්ඨො වණ්ණො, හීනා අඤ්ඤෙ වණ්ණා; බ්‍රාහ්මණොව සුක්කො වණ්ණො, කණ්හා අඤ්ඤෙ වණ්ණා; බ්‍රාහ්මණාව සුජ්ඣන්ති, නො අබ්‍රාහ්මණා; බ්‍රාහ්මණාව බ්‍රහ්මුනො පුත්තා ඔරසා මුඛතො ජාතා බ්‍රහ්මජා බ්‍රහ්මනිම්මිතා බ්‍රහ්මදායාදා’ති. දිස්සන්ති ඛො පන, වාසෙට්ඨ, බ්‍රාහ්මණානං බ්‍රාහ්මණියො උතුනියොපි ගබ්භිනියොපි විජායමානාපි පායමානාපි. තෙ ච බ්‍රාහ්මණා යොනිජාව සමානා එවමාහංසු – ‘බ්‍රාහ්මණොව සෙට්ඨො වණ්ණො, හීනා අඤ්ඤෙ වණ්ණා; බ්‍රාහ්මණොව සුක්කො වණ්ණො, කණ්හා අඤ්ඤෙ වණ්ණා; බ්‍රාහ්මණාව සුජ්ඣන්ති, නො අබ්‍රාහ්මණා; බ්‍රාහ්මණාව බ්‍රහ්මුනො පුත්තා ඔරසා මුඛතො ජාතා බ්‍රහ්මජා බ්‍රහ්මනිම්මිතා බ්‍රහ්මදායාදා’ති. තෙ බ්‍රහ්මානඤ්චෙව අබ්භාචික්ඛන්ති, මුසා ච භාසන්ති, බහුඤ්ච අපුඤ්ඤං පසවන්ති.

114. „Gewiss, Vāseṭṭha, die Brahmanen sagen dies nur, weil sie sich nicht an die alte Überlieferung erinnern: ‚Nur der Stand der Brahmanen ist der höchste, die anderen Stände sind niedrig; nur der Stand der Brahmanen ist hell, die anderen Stände sind dunkel; nur die Brahmanen werden rein, nicht die Nicht-Brahmanen; nur die Brahmanen sind die echten Söhne Brahmas, aus seinem Mund geboren, von Brahma erzeugt, von Brahma geschaffen, Erben Brahmas.‘ Man sieht doch aber, Vāseṭṭha, dass die Brahmaninnen der Brahmanen ihre Regel haben, schwanger werden, gebären und stillen. Und obwohl diese Brahmanen doch aus einem Mutterschoß geboren sind, behaupten sie: ‚Nur der Stand der Brahmanen ist der höchste, die anderen Stände sind niedrig; nur der Stand der Brahmanen ist hell, die anderen Stände sind dunkel; nur die Brahmanen werden rein, nicht die Nicht-Brahmanen; nur die Brahmanen sind die echten Söhne Brahmas, aus seinem Mund geboren, von Brahma erzeugt, von Brahma geschaffen, Erben Brahmas.‘ Damit verleumden sie Brahma selbst, sprechen die Unwahrheit und häufen viel Unheil an.“

චතුවණ්ණසුද්ධි

Die Reinheit der vier Stände

115. ‘‘චත්තාරොමෙ, වාසෙට්ඨ, වණ්ණා – ඛත්තියා, බ්‍රාහ්මණා, වෙස්සා, සුද්දා. ඛත්තියොපි ඛො, වාසෙට්ඨ, ඉධෙකච්චො පාණාතිපාතී හොති අදින්නාදායී කාමෙසුමිච්ඡාචාරී මුසාවාදී පිසුණවාචො ඵරුසවාචො සම්ඵප්පලාපී අභිජ්ඣාලු බ්‍යාපන්නචිත්තො මිච්ඡාදිට්ඨී. ඉති ඛො, වාසෙට්ඨ, යෙමෙ ධම්මා අකුසලා අකුසලසඞ්ඛාතා සාවජ්ජා සාවජ්ජසඞ්ඛාතා අසෙවිතබ්බා අසෙවිතබ්බසඞ්ඛාතා නඅලමරියා නඅලමරියසඞ්ඛාතා කණ්හා කණ්හවිපාකා විඤ්ඤුගරහිතා, ඛත්තියෙපි තෙ ඉධෙකච්චෙ සන්දිස්සන්ති. බ්‍රාහ්මණොපි ඛො, වාසෙට්ඨ…පෙ… වෙස්සොපි ඛො, වාසෙට්ඨ…පෙ… සුද්දොපි ඛො, වාසෙට්ඨ, ඉධෙකච්චො [Pg.68] පාණාතිපාතී හොති අදින්නාදායී කාමෙසුමිච්ඡාචාරී මුසාවාදී පිසුණවාචො ඵරුසවාචො සම්ඵප්පලාපී අභිජ්ඣාලු බ්‍යාපන්නචිත්තො මිච්ඡාදිට්ඨී. ඉති ඛො, වාසෙට්ඨ, යෙමෙ ධම්මා අකුසලා අකුසලසඞ්ඛාතා…පෙ… කණ්හා කණ්හවිපාකා විඤ්ඤුගරහිතා; සුද්දෙපි තෙ ඉධෙකච්චෙ සන්දිස්සන්ති.

115. „Es gibt diese vier Stände, Vāseṭṭha: Krieger, Brahmanen, Kaufleute und Diener. Auch ein Krieger, Vāseṭṭha, ist hier bisweilen einer, der Lebewesen tötet, Nichtgegebenes nimmt, sich im geschlechtlichen Umgang falsch verhält, lügt, Verleumdung sät, harte Worte spricht, leeres Geschwätz von sich gibt, voller Habgier ist, von Bosheit erfüllt ist und eine falsche Ansicht hat. So ist es, Vāseṭṭha: Diese Dinge, die unheilsam sind, als unheilsam bezeichnet werden, tadelnswert sind, als tadelnswert bezeichnet werden, die man nicht pflegen sollte, als nicht pflegenswert bezeichnet werden, die eines Edlen nicht würdig sind, als eines Edlen nicht würdig bezeichnet werden, die dunkel sind, dunkle Folgen haben und von den Verständigen getadelt werden – diese findet man hier bisweilen auch bei Kriegern. Auch ein Brahmane, Vāseṭṭha ... auch ein Kaufmann, Vāseṭṭha ... auch ein Diener, Vāseṭṭha, ist hier bisweilen einer, der Lebewesen tötet, Nichtgegebenes nimmt, sich im geschlechtlichen Umgang falsch verhält, lügt, Verleumdung sät, harte Worte spricht, leeres Geschwätz von sich gibt, voller Habgier ist, von Bosheit erfüllt ist und eine falsche Ansicht hat. So ist es, Vāseṭṭha: Diese Dinge, die unheilsam sind, als unheilsam bezeichnet werden ... dunkel sind, dunkle Folgen haben und von den Verständigen getadelt werden; diese findet man hier bisweilen auch bei Dienern.“

‘‘ඛත්තියොපි ඛො, වාසෙට්ඨ, ඉධෙකච්චො පාණාතිපාතා පටිවිරතො හොති, අදින්නාදානා පටිවිරතො, කාමෙසුමිච්ඡාචාරා පටිවිරතො, මුසාවාදා පටිවිරතො, පිසුණාය වාචාය පටිවිරතො, ඵරුසාය වාචාය පටිවිරතො, සම්ඵප්පලාපා පටිවිරතො, අනභිජ්ඣාලු අබ්‍යාපන්නචිත්තො, සම්මාදිට්ඨී. ඉති ඛො, වාසෙට්ඨ, යෙමෙ ධම්මා කුසලා කුසලසඞ්ඛාතා අනවජ්ජා අනවජ්ජසඞ්ඛාතා සෙවිතබ්බා සෙවිතබ්බසඞ්ඛාතා අලමරියා අලමරියසඞ්ඛාතා සුක්කා සුක්කවිපාකා විඤ්ඤුප්පසත්ථා, ඛත්තියෙපි තෙ ඉධෙකච්චෙ සන්දිස්සන්ති. බ්‍රාහ්මණොපි ඛො, වාසෙට්ඨ…පෙ… වෙස්සොපි ඛො, වාසෙට්ඨ…පෙ… සුද්දොපි ඛො, වාසෙට්ඨ, ඉධෙකච්චො පාණාතිපාතා පටිවිරතො හොති…පෙ… අනභිජ්ඣාලු, අබ්‍යාපන්නචිත්තො, සම්මාදිට්ඨී. ඉති ඛො, වාසෙට්ඨ, යෙමෙ ධම්මා කුසලා කුසලසඞ්ඛාතා අනවජ්ජා අනවජ්ජසඞ්ඛාතා සෙවිතබ්බා සෙවිතබ්බසඞ්ඛාතා අලමරියා අලමරියසඞ්ඛාතා සුක්කා සුක්කවිපාකා විඤ්ඤුප්පසත්ථා; සුද්දෙපි තෙ ඉධෙකච්චෙ සන්දිස්සන්ති.

„Auch ein Krieger, Vāseṭṭha, ist hier bisweilen einer, der vom Töten von Lebewesen ablässt, vom Nehmen des Nichtgegebenen ablässt, vom falschen Verhalten im geschlechtlichen Umgang ablässt, vom Lügen ablässt, von verleumderischer Rede ablässt, von harter Rede ablässt, von leerem Geschwätz ablässt, nicht habgierig ist, ohne Bosheit im Herzen ist und eine rechte Ansicht hat. So ist es, Vāseṭṭha: Diese Dinge, die heilsam sind, als heilsam bezeichnet werden, untadelig sind, als untadelig bezeichnet werden, die man pflegen sollte, als pflegenswert bezeichnet werden, die eines Edlen würdig sind, als eines Edlen würdig bezeichnet werden, die hell sind, helle Folgen haben und von den Verständigen gelobt werden – diese findet man hier bisweilen auch bei Kriegern. Auch ein Brahmane, Vāseṭṭha ... auch ein Kaufmann, Vāseṭṭha ... auch ein Diener, Vāseṭṭha, ist hier bisweilen einer, der vom Töten von Lebewesen ablässt ... nicht habgierig ist, ohne Bosheit im Herzen ist und eine rechte Ansicht hat. So ist es, Vāseṭṭha: Diese Dinge, die heilsam sind, als heilsam bezeichnet werden, untadelig sind, als untadelig bezeichnet werden, die man pflegen sollte, als pflegenswert bezeichnet werden, die eines Edlen würdig sind, als eines Edlen würdig bezeichnet werden, die hell sind, helle Folgen haben und von den Verständigen gelobt werden; diese findet man hier bisweilen auch bei Dienern.“

116. ‘‘ඉමෙසු ඛො, වාසෙට්ඨ, චතූසු වණ්ණෙසු එවං උභයවොකිණ්ණෙසු වත්තමානෙසු කණ්හසුක්කෙසු ධම්මෙසු විඤ්ඤුගරහිතෙසු චෙව විඤ්ඤුප්පසත්ථෙසු ච යදෙත්ථ බ්‍රාහ්මණා එවමාහංසු – ‘බ්‍රාහ්මණොව සෙට්ඨො වණ්ණො, හීනා අඤ්ඤෙ වණ්ණා; බ්‍රාහ්මණොව සුක්කො වණ්ණො, කණ්හා අඤ්ඤෙ වණ්ණා; බ්‍රාහ්මණාව සුජ්ඣන්ති, නො අබ්‍රාහ්මණා; බ්‍රාහ්මණාව බ්‍රහ්මුනො පුත්තා ඔරසා මුඛතො ජාතා බ්‍රහ්මජා බ්‍රහ්මනිම්මිතා බ්‍රහ්මදායාදා’ති. තං තෙසං විඤ්ඤූ නානුජානන්ති. තං කිස්ස හෙතු? ඉමෙසඤ්හි, වාසෙට්ඨ, චතුන්නං වණ්ණානං යො හොති භික්ඛු අරහං ඛීණාසවො වුසිතවා කතකරණීයො ඔහිතභාරො අනුප්පත්තසදත්ථො පරික්ඛීණභවසංයොජනො සම්මදඤ්ඤාවිමුත්තො, සො නෙසං අග්ගමක්ඛායති ධම්මෙනෙව, නො අධම්මෙන. ධම්මො හි, වාසෙට්ඨ, සෙට්ඨො ජනෙතස්මිං, දිට්ඨෙ චෙව ධම්මෙ අභිසම්පරායඤ්ච.

116. Vāseṭṭha, da in diesen vier Ständen (Kasten) beide Arten von Eigenschaften – die dunklen und die hellen, die sowohl von den Weisen getadelt als auch von den Weisen gepriesen werden – vermischt vorkommen, behaupten die Brahmanen: 'Nur der Stand der Brahmanen ist der höchste, die anderen Stände sind nieder; nur der Stand der Brahmanen ist hell, die anderen Stände sind dunkel; nur Brahmanen werden rein, Nicht-Brahmanen nicht; nur Brahmanen sind die leibhaftigen Söhne des Brahmā, aus seinem Mund geboren, von Brahmā gezeugt, von Brahmā geschaffen, Erben des Brahmā.' Das lassen die Weisen ihnen nicht durchgehen. Und warum? Denn, Vāseṭṭha, wer auch immer von diesen vier Ständen ein Mönch ist, ein Heiliger (Arahant), dessen Triebe versiegt sind, der den Wandel vollendet hat, getan hat, was zu tun war, die Last abgelegt hat, das eigene Ziel erreicht hat, die Fesseln des Werdens vernichtet hat und durch vollkommenes Wissen befreit ist – er wird als der Höchste unter ihnen bezeichnet, und zwar gemäß dem Dhamma (der Wahrheit), nicht unrechtmäßig. Denn der Dhamma, Vāseṭṭha, ist das Beste unter den Menschen, sowohl in diesem gegenwärtigen Leben als auch in der zukünftigen Welt.

117. ‘‘තදමිනාපෙතං, වාසෙට්ඨ, පරියායෙන වෙදිතබ්බං, යථා ධම්මොව සෙට්ඨො ජනෙතස්මිං, දිට්ඨෙ චෙව ධම්මෙ අභිසම්පරායඤ්ච.

117. Dies, Vāseṭṭha, ist auch aus folgendem Grund zu verstehen, weshalb der Dhamma allein das Beste unter den Menschen ist, sowohl im gegenwärtigen Leben als auch in der zukünftigen Welt.

‘‘ජානාති [Pg.69] ඛො, වාසෙට්ඨ, රාජා පසෙනදි කොසලො – ‘සමණො ගොතමො අනන්තරා සක්‍යකුලා පබ්බජිතො’ති. සක්‍යා ඛො පන, වාසෙට්ඨ, රඤ්ඤො පසෙනදිස්ස කොසලස්ස අනුයුත්තා භවන්ති. කරොන්ති ඛො, වාසෙට්ඨ, සක්‍යා රඤ්ඤෙ පසෙනදිම්හි කොසලෙ නිපච්චකාරං අභිවාදනං පච්චුට්ඨානං අඤ්ජලිකම්මං සාමීචිකම්මං. ඉති ඛො, වාසෙට්ඨ, යං කරොන්ති සක්‍යා රඤ්ඤෙ පසෙනදිම්හි කොසලෙ නිපච්චකාරං අභිවාදනං පච්චුට්ඨානං අඤ්ජලිකම්මං සාමීචිකම්මං, කරොති තං රාජා පසෙනදි කොසලො තථාගතෙ නිපච්චකාරං අභිවාදනං පච්චුට්ඨානං අඤ්ජලිකම්මං සාමීචිකම්මං, න නං ‘සුජාතො සමණො ගොතමො, දුජ්ජාතොහමස්මි. බලවා සමණො ගොතමො, දුබ්බලොහමස්මි. පාසාදිකො සමණො ගොතමො, දුබ්බණ්ණොහමස්මි. මහෙසක්ඛො සමණො ගොතමො, අප්පෙසක්ඛොහමස්මී’ති. අථ ඛො නං ධම්මංයෙව සක්කරොන්තො ධම්මං ගරුං කරොන්තො ධම්මං මානෙන්තො ධම්මං පූජෙන්තො ධම්මං අපචායමානො එවං රාජා පසෙනදි කොසලො තථාගතෙ නිපච්චකාරං කරොති, අභිවාදනං පච්චුට්ඨානං අඤ්ජලිකම්මං සාමීචිකම්මං. ඉමිනාපි ඛො එතං, වාසෙට්ඨ, පරියායෙන වෙදිතබ්බං, යථා ධම්මොව සෙට්ඨො ජනෙතස්මිං, දිට්ඨෙ චෙව ධම්මෙ අභිසම්පරායඤ්ච.

Vāseṭṭha, König Pasenadi von Kosala weiß: 'Der Asket Gotama ist aus dem Geschlecht der Sakyer in die Hauslosigkeit gezogen.' Nun sind aber die Sakyer, Vāseṭṭha, Untertanen des Königs Pasenadi von Kosala. Die Sakyer erweisen dem König Pasenadi von Kosala Demut, Ehrerbietung, Aufstehen, Händefalten und ehrerbietige Dienste. Doch genau diese Demut, Ehrerbietung, das Aufstehen, Händefalten und die ehrerbietigen Dienste, die die Sakyer dem König Pasenadi erweisen, erweist der König Pasenadi dem Tathāgata. Er tut dies nicht etwa im Gedanken: 'Der Asket Gotama ist von edler Geburt, ich aber bin von unedler Geburt; der Asket Gotama ist stark, ich aber bin schwach; der Asket Gotama ist anmutig, ich aber bin unansehnlich; der Asket Gotama ist einflussreich, ich aber bin unbedeutend.' Vielmehr erweist der König Pasenadi dem Tathāgata Demut, Ehrerbietung, Aufstehen, Händefalten und ehrerbietige Dienste, indem er allein den Dhamma ehrt, den Dhamma achtet, den Dhamma würdigt, den Dhamma verehrt und dem Dhamma huldigen will. Auch aus diesem Grund, Vāseṭṭha, ist zu verstehen, weshalb der Dhamma allein das Beste unter den Menschen ist, sowohl im gegenwärtigen Leben als auch in der zukünftigen Welt.

118. ‘‘තුම්හෙ ඛ්වත්ථ, වාසෙට්ඨ, නානාජච්චා නානානාමා නානාගොත්තා නානාකුලා අගාරස්මා අනගාරියං පබ්බජිතා. ‘කෙ තුම්හෙ’ති – පුට්ඨා සමානා ‘සමණා සක්‍යපුත්තියාම්හා’ති – පටිජානාථ. යස්ස ඛො පනස්ස, වාසෙට්ඨ, තථාගතෙ සද්ධා නිවිට්ඨා මූලජාතා පතිට්ඨිතා දළ්හා අසංහාරියා සමණෙන වා බ්‍රාහ්මණෙන වා දෙවෙන වා මාරෙන වා බ්‍රහ්මුනා වා කෙනචි වා ලොකස්මිං, තස්සෙතං කල්ලං වචනාය – ‘භගවතොම්හි පුත්තො ඔරසො මුඛතො ජාතො ධම්මජො ධම්මනිම්මිතො ධම්මදායාදො’ති. තං කිස්ස හෙතු? තථාගතස්ස හෙතං, වාසෙට්ඨ, අධිවචනං ‘ධම්මකායො’ ඉතිපි, ‘බ්‍රහ්මකායො’ ඉතිපි, ‘ධම්මභූතො’ ඉතිපි, ‘බ්‍රහ්මභූතො’ ඉතිපි.

118. Vāseṭṭha, ihr seid Menschen von verschiedener Herkunft, verschiedenen Namen, verschiedenen Geschlechtern und verschiedenen Familien, die aus dem Haus in die Hauslosigkeit gezogen sind. Wenn ihr gefragt werdet: 'Wer seid ihr?', dann bekennt ihr: 'Wir sind Asketen, Söhne des Sakyers (Sakyaputtiyā).' Vāseṭṭha, wenn jemandes Vertrauen (Saddhā) zum Tathāgata festgewurzelt, begründet, beständig und unerschütterlich ist – durch keinen Asketen, Brahmanen, Gott, Māra, Brahmā oder sonst jemanden in der Welt –, dann ist es für ihn angemessen zu sagen: 'Ich bin ein Sohn des Erhabenen, sein leibhaftiger Sohn, aus seinem Mund geboren, durch den Dhamma entstanden, vom Dhamma geschaffen, ein Erbe des Dhamma.' Und warum? Denn dies, Vāseṭṭha, sind Bezeichnungen für den Tathāgata: 'Körper des Dhamma' (Dhammakāya), 'Körper des Höchsten' (Brahmakāya), 'Einsgewordener mit dem Dhamma' (Dhammabhūta) und 'Einsgewordener mit dem Höchsten' (Brahmabhūta).

119. ‘‘හොති ඛො සො, වාසෙට්ඨ, සමයො යං කදාචි කරහචි දීඝස්ස අද්ධුනො අච්චයෙන අයං ලොකො සංවට්ටති. සංවට්ටමානෙ ලොකෙ යෙභුය්‍යෙන සත්තා ආභස්සරසංවත්තනිකා හොන්ති. තෙ තත්ථ හොන්ති [Pg.70] මනොමයා පීතිභක්ඛා සයංපභා අන්තලික්ඛචරා සුභට්ඨායිනො චිරං දීඝමද්ධානං තිට්ඨන්ති.

119. Es kommt eine Zeit, Vāseṭṭha, nach Ablauf eines langen Zeitraums, da diese Welt sich zusammenzieht. Während sich die Welt zusammenzieht, werden die Wesen zumeist in die Welt des strahlenden Glanzes (Ābhassara) hineingeboren. Dort sind sie aus Geist geschaffen, nähren sich von Verzückung (Pīti), leuchten aus sich selbst, wandeln durch den Luftraum, verweilen in Herrlichkeit und bleiben so für lange, lange Zeit bestehen.

‘‘හොති ඛො සො, වාසෙට්ඨ, සමයො යං කදාචි කරහචි දීඝස්ස අද්ධුනො අච්චයෙන අයං ලොකො විවට්ටති. විවට්ටමානෙ ලොකෙ යෙභුය්‍යෙන සත්තා ආභස්සරකායා චවිත්වා ඉත්ථත්තං ආගච්ඡන්ති. තෙධ හොන්ති මනොමයා පීතිභක්ඛා සයංපභා අන්තලික්ඛචරා සුභට්ඨායිනො චිරං දීඝමද්ධානං තිට්ඨන්ති.

Es kommt eine Zeit, Vāseṭṭha, nach Ablauf eines langen Zeitraums, da diese Welt sich wieder entfaltet. Während sich die Welt entfaltet, verscheiden die Wesen zumeist aus der Welt des strahlenden Glanzes (Ābhassara) und kehren in diesen Zustand hierher zurück. Hier sind sie aus Geist geschaffen, nähren sich von Verzückung (Pīti), leuchten aus sich selbst, wandeln durch den Luftraum, verweilen in Herrlichkeit und bleiben so für lange, lange Zeit bestehen.

රසපථවිපාතුභාවො

Das Erscheinen des Erdsahnes

120. ‘‘එකොදකීභූතං ඛො පන, වාසෙට්ඨ, තෙන සමයෙන හොති අන්ධකාරො අන්ධකාරතිමිසා. න චන්දිමසූරියා පඤ්ඤායන්ති, න නක්ඛත්තානි තාරකරූපානි පඤ්ඤායන්ති, න රත්තින්දිවා පඤ්ඤායන්ති, න මාසඩ්ඪමාසා පඤ්ඤායන්ති, න උතුසංවච්ඡරා පඤ්ඤායන්ති, න ඉත්ථිපුමා පඤ්ඤායන්ති, සත්තා සත්තාත්වෙව සඞ්ඛ්‍යං ගච්ඡන්ති. අථ ඛො තෙසං, වාසෙට්ඨ, සත්තානං කදාචි කරහචි දීඝස්ස අද්ධුනො අච්චයෙන රසපථවී උදකස්මිං සමතනි ; සෙය්‍යථාපි නාම පයසො තත්තස්ස නිබ්බායමානස්ස උපරි සන්තානකං හොති, එවමෙව පාතුරහොසි. සා අහොසි වණ්ණසම්පන්නා ගන්ධසම්පන්නා රසසම්පන්නා, සෙය්‍යථාපි නාම සම්පන්නං වා සප්පි සම්පන්නං වා නවනීතං එවංවණ්ණා අහොසි. සෙය්‍යථාපි නාම ඛුද්දමධුං අනෙළකං, එවමස්සාදා අහොසි. අථ ඛො, වාසෙට්ඨ, අඤ්ඤතරො සත්තො ලොලජාතිකො – ‘අම්භො, කිමෙවිදං භවිස්සතී’ති රසපථවිං අඞ්ගුලියා සායි. තස්ස රසපථවිං අඞ්ගුලියා සායතො අච්ඡාදෙසි, තණ්හා චස්ස ඔක්කමි. අඤ්ඤෙපි ඛො, වාසෙට්ඨ, සත්තා තස්ස සත්තස්ස දිට්ඨානුගතිං ආපජ්ජමානා රසපථවිං අඞ්ගුලියා සායිංසු. තෙසං රසපථවිං අඞ්ගුලියා සායතං අච්ඡාදෙසි, තණ්හා ච තෙසං ඔක්කමි.

120. „Zu jener Zeit, Vāseṭṭha, war alles eine einzige Wassermasse, und es herrschte Finsternis, eine dichte Dunkelheit. Weder Mond noch Sonne waren zu sehen, keine Sternbilder oder Gestirne erschienen, weder Nacht noch Tag waren erkennbar, weder Monate noch Halbmonate, weder Jahreszeiten noch Jahre ließen sich unterscheiden. Es gab weder Frauen noch Männer; die Wesen wurden lediglich als ‚Wesen‘ bezeichnet. Dann, Vāseṭṭha, nach Verlauf eines sehr langen Zeitraums, bildete sich auf dem Wasser die Erdessenz (rasapathavī) heraus. So wie sich auf heißer Milch, während sie abkühlt, eine Rahmhaut bildet, ebenso erschien sie. Sie war vollkommen in Farbe, Duft und Geschmack. Sie war von der Farbe feinster Butter oder feinsten Butterschmalzes und so süß wie reiner, makelloser Honig. Da kostete ein gewisses Wesen von gieriger Natur: ‚He, was mag das wohl sein?‘ und probierte die Erdessenz mit dem Finger. Als es die Erdessenz mit dem Finger kostete, durchdrang der Geschmack seine Sinne, und Verlangen (taṇhā) stieg in ihm auf. Auch andere Wesen, Vāseṭṭha, folgten dem Beispiel jenes Wesens und kosteten die Erdessenz mit dem Finger. Als sie die Erdessenz kosteten, durchdrang der Geschmack auch ihre Sinne, und Verlangen stieg in ihnen auf.“

චන්දිමසූරියාදිපාතුභාවො

Das Erscheinen von Mond, Sonne und den Himmelskörpern

121. ‘‘අථ ඛො තෙ, වාසෙට්ඨ, සත්තා රසපථවිං හත්ථෙහි ආලුප්පකාරකං උපක්කමිංසු පරිභුඤ්ජිතුං. යතො ඛො තෙ, වාසෙට්ඨ, සත්තා රසපථවිං [Pg.71] හත්ථෙහි ආලුප්පකාරකං උපක්කමිංසු පරිභුඤ්ජිතුං. අථ තෙසං සත්තානං සයංපභා අන්තරධායි. සයංපභාය අන්තරහිතාය චන්දිමසූරියා පාතුරහෙසුං. චන්දිමසූරියෙසු පාතුභූතෙසු නක්ඛත්තානි තාරකරූපානි පාතුරහෙසුං. නක්ඛත්තෙසු තාරකරූපෙසු පාතුභූතෙසු රත්තින්දිවා පඤ්ඤායිංසු. රත්තින්දිවෙසු පඤ්ඤායමානෙසු මාසඩ්ඪමාසා පඤ්ඤායිංසු. මාසඩ්ඪමාසෙසු පඤ්ඤායමානෙසු උතුසංවච්ඡරා පඤ්ඤායිංසු. එත්තාවතා ඛො, වාසෙට්ඨ, අයං ලොකො පුන විවට්ටො හොති.

121. „Daraufhin, Vāseṭṭha, begannen jene Wesen, die Erdessenz mit den Händen zu Klumpen zu formen und zu verzehren. In dem Maße, wie sie dies taten, verschwand ihr eigenes Körperlicht. Als ihr Körperlicht verschwunden war, erschienen Mond und Sonne. Mit dem Erscheinen von Mond und Sonne erschienen auch die Sternbilder und Gestirne. Mit dem Erscheinen der Sternbilder und Gestirne wurden Nacht und Tag erkennbar. Durch das Erkennen von Nacht und Tag wurden Monate und Halbmonate erkennbar. Durch das Erkennen von Monaten und Halbmonaten wurden Jahreszeiten und Jahre erkennbar. In diesem Ausmaß, Vāseṭṭha, entfaltet sich diese Welt von Neuem.“

122. ‘‘අථ ඛො තෙ, වාසෙට්ඨ, සත්තා රසපථවිං පරිභුඤ්ජන්තා තංභක්ඛා තදාහාරා චිරං දීඝමද්ධානං අට්ඨංසු. යථා යථා ඛො තෙ, වාසෙට්ඨ, සත්තා රසපථවිං පරිභුඤ්ජන්තා තංභක්ඛා තදාහාරා චිරං දීඝමද්ධානං අට්ඨංසු, තථා තථා තෙසං සත්තානං (රසපථවිං පරිභුඤ්ජන්තානං) ඛරත්තඤ්චෙව කායස්මිං ඔක්කමි, වණ්ණවෙවණ්ණතා ච පඤ්ඤායිත්ථ. එකිදං සත්තා වණ්ණවන්තො හොන්ති, එකිදං සත්තා දුබ්බණ්ණා. තත්ථ යෙ තෙ සත්තා වණ්ණවන්තො, තෙ දුබ්බණ්ණෙ සත්තෙ අතිමඤ්ඤන්ති – ‘මයමෙතෙහි වණ්ණවන්තතරා, අම්හෙහෙතෙ දුබ්බණ්ණතරා’ති. තෙසං වණ්ණාතිමානපච්චයා මානාතිමානජාතිකානං රසපථවී අන්තරධායි. රසාය පථවියා අන්තරහිතාය සන්නිපතිංසු. සන්නිපතිත්වා අනුත්ථුනිංසු – ‘අහො රසං, අහො රස’න්ති! තදෙතරහිපි මනුස්සා කඤ්චිදෙව සුරසං ලභිත්වා එවමාහංසු – ‘අහො රසං, අහො රස’න්ති! තදෙව පොරාණං අග්ගඤ්ඤං අක්ඛරං අනුසරන්ති, න ත්වෙවස්ස අත්ථං ආජානන්ති.

122. „Daraufhin, Vāseṭṭha, blieben jene Wesen für eine sehr lange Zeit bestehen, indem sie sich von der Erdessenz ernährten und diese als ihre Nahrung hatten. Je länger sie dies taten, desto mehr stellte sich bei ihren Körpern eine gewisse Vergröberung ein, und Unterschiede in ihrer äußeren Erscheinung wurden sichtbar. Einige Wesen waren ansehnlich, andere unansehnlich. Dabei begannen die ansehnlichen Wesen, die unansehnlichen geringzuschätzen: ‚Wir sind schöner als diese, diese sind hässlicher als wir.‘ Aufgrund dieses Stolzes auf ihre Erscheinung verschwand die Erdessenz bei jenen Wesen, die von Dünkel und Hochmut erfüllt waren. Als die Erdessenz verschwunden war, kamen sie zusammen und klagten: ‚O welch ein Geschmack! O welch ein Geschmack!‘ Noch heute rufen die Menschen, wenn sie eine köstliche Speise erhalten: ‚O wie köstlich! O wie köstlich!‘ Sie wiederholen damit lediglich jenes uralte, ursprüngliche Wort, ohne jedoch dessen eigentliche Bedeutung zu kennen.“

භූමිපප්පටකපාතුභාවො

Das Erscheinen der Erdkruste

123. ‘‘අථ ඛො තෙසං, වාසෙට්ඨ, සත්තානං රසාය පථවියා අන්තරහිතාය භූමිපප්පටකො පාතුරහොසි. සෙය්‍යථාපි නාම අහිච්ඡත්තකො, එවමෙව පාතුරහොසි. සො අහොසි වණ්ණසම්පන්නො ගන්ධසම්පන්නො රසසම්පන්නො, සෙය්‍යථාපි නාම සම්පන්නං වා සප්පි සම්පන්නං වා නවනීතං එවංවණ්ණො අහොසි. සෙය්‍යථාපි නාම ඛුද්දමධුං අනෙළකං, එවමස්සාදො අහොසි.

123. „Als dann, Vāseṭṭha, die Erdessenz verschwunden war, erschien für jene Wesen eine Erdkruste (bhūmipappaṭako). So wie ein Erdpilz hervorkommt, so erschien sie. Sie war vollkommen in Farbe, Duft und Geschmack. Sie war von der Farbe feinster Butter oder feinsten Butterschmalzes und so süß wie reiner, makelloser Honig.“

‘‘අථ [Pg.72] ඛො තෙ, වාසෙට්ඨ, සත්තා භූමිපප්පටකං උපක්කමිංසු පරිභුඤ්ජිතුං. තෙ තං පරිභුඤ්ජන්තා තංභක්ඛා තදාහාරා චිරං දීඝමද්ධානං අට්ඨංසු. යථා යථා ඛො තෙ, වාසෙට්ඨ, සත්තා භූමිපප්පටකං පරිභුඤ්ජන්තා තංභක්ඛා තදාහාරා චිරං දීඝමද්ධානං අට්ඨංසු, තථා තථා තෙසං සත්තානං භිය්‍යොසො මත්තාය ඛරත්තඤ්චෙව කායස්මිං ඔක්කමි, වණ්ණවෙවණ්ණතා ච පඤ්ඤායිත්ථ. එකිදං සත්තා වණ්ණවන්තො හොන්ති, එකිදං සත්තා දුබ්බණ්ණා. තත්ථ යෙ තෙ සත්තා වණ්ණවන්තො, තෙ දුබ්බණ්ණෙ සත්තෙ අතිමඤ්ඤන්ති – ‘මයමෙතෙහි වණ්ණවන්තතරා, අම්හෙහෙතෙ දුබ්බණ්ණතරා’ති. තෙසං වණ්ණාතිමානපච්චයා මානාතිමානජාතිකානං භූමිපප්පටකො අන්තරධායි.

„Daraufhin, Vāseṭṭha, begannen jene Wesen, die Erdkruste zu verzehren. Sie blieben für eine sehr lange Zeit bestehen, indem sie sich von der Erdkruste ernährten und diese als ihre Nahrung hatten. Je länger sie dies taten, desto mehr nahm die Vergröberung ihrer Körper zu, und die Unterschiede in ihrer äußeren Erscheinung wurden noch deutlicher. Einige Wesen waren ansehnlich, andere unansehnlich. Die ansehnlichen Wesen begannen die unansehnlichen geringzuschätzen: ‚Wir sind schöner als diese, diese sind hässlicher als wir.‘ Aufgrund dieses Stolzes auf ihre Erscheinung verschwand die Erdkruste bei jenen Wesen, die von Dünkel und Hochmut erfüllt waren.“

පදාලතාපාතුභාවො

Das Erscheinen der Rankenpflanze

124. ‘‘භූමිපප්පටකෙ අන්තරහිතෙ පදාලතා පාතුරහොසි, සෙය්‍යථාපි නාම කලම්බුකා, එවමෙව පාතුරහොසි. සා අහොසි වණ්ණසම්පන්නා ගන්ධසම්පන්නා රසසම්පන්නා, සෙය්‍යථාපි නාම සම්පන්නං වා සප්පි සම්පන්නං වා නවනීතං එවංවණ්ණා අහොසි. සෙය්‍යථාපි නාම ඛුද්දමධුං අනෙළකං, එවමස්සාදා අහොසි.

124. „Als die Erdkruste verschwunden war, erschien die Rankenpflanze (padālatā). So wie die Kalambukā-Ranke hervorkommt, so erschien sie. Sie war vollkommen in Farbe, Duft und Geschmack. Sie war von der Farbe feinster Butter oder feinsten Butterschmalzes und so süß wie reiner, makelloser Honig.“

‘‘අථ ඛො තෙ, වාසෙට්ඨ, සත්තා පදාලතං උපක්කමිංසු පරිභුඤ්ජිතුං. තෙ තං පරිභුඤ්ජන්තා තංභක්ඛා තදාහාරා චිරං දීඝමද්ධානං අට්ඨංසු. යථා යථා ඛො තෙ, වාසෙට්ඨ, සත්තා පදාලතං පරිභුඤ්ජන්තා තංභක්ඛා තදාහාරා චිරං දීඝමද්ධානං අට්ඨංසු, තථා තථා තෙසං සත්තානං භිය්‍යොසොමත්තාය ඛරත්තඤ්චෙව කායස්මිං ඔක්කමි, වණ්ණවෙවණ්ණතා ච පඤ්ඤායිත්ථ. එකිදං සත්තා වණ්ණවන්තො හොන්ති, එකිදං සත්තා දුබ්බණ්ණා. තත්ථ යෙ තෙ සත්තා වණ්ණවන්තො, තෙ දුබ්බණ්ණෙ සත්තෙ අතිමඤ්ඤන්ති – ‘මයමෙතෙහි වණ්ණවන්තතරා, අම්හෙහෙතෙ දුබ්බණ්ණතරා’ති. තෙසං වණ්ණාතිමානපච්චයා මානාතිමානජාතිකානං පදාලතා අන්තරධායි.

"Dann, Vāseṭṭha, begannen jene Wesen, die süße Kletterpflanze zu verzehren. Indem sie diese verzehrten und sie als ihre Nahrung und ihren Lebensunterhalt nutzten, blieben sie für eine lange, geraume Zeit bestehen. In dem Maße, wie jene Wesen, Vāseṭṭha, die süße Kletterpflanze verzehrten und sich davon ernährten, drang in zunehmendem Maße Grobheit in ihre Körper ein, und eine Verschiedenheit in ihrer äußeren Erscheinung wurde erkennbar. Einige Wesen waren von schöner Gestalt, andere waren unansehnlich. Unter ihnen überhoben sich jene Wesen, die von schöner Gestalt waren, über die unansehnlichen Wesen: 'Wir sind schöner als diese, diese sind unansehnlicher als wir.' Aufgrund ihres Stolzes auf ihre Schönheit verschwand bei diesen Wesen, die in Stolz und Hochmut verfielen, die süße Kletterpflanze."

‘‘පදාලතාය අන්තරහිතාය සන්නිපතිංසු. සන්නිපතිත්වා අනුත්ථුනිංසු – ‘අහු වත නො, අහායි වත නො පදාලතා’ති! තදෙතරහිපි මනුස්සා කෙනචි දුක්ඛධම්මෙන ඵුට්ඨා එවමාහංසු – ‘අහු වත නො, අහායි [Pg.73] වත නො’ති! තදෙව පොරාණං අග්ගඤ්ඤං අක්ඛරං අනුසරන්ති, න ත්වෙවස්ස අත්ථං ආජානන්ති.

"Als die süße Kletterpflanze verschwunden war, kamen sie zusammen. Nachdem sie zusammengekommen waren, jammerten sie: 'O weh, wir hatten die süße Kletterpflanze! O weh, unsere süße Kletterpflanze ist verloren!' Auch heutzutage sagen Menschen, wenn sie von irgendeinem leidvollen Umstand getroffen werden: 'O weh, wir hatten es! O weh, es ist verloren!' Sie folgen damit nur jener alten, ursprünglichen Redensart, ohne jedoch deren wahre Bedeutung zu verstehen."

අකට්ඨපාකසාලිපාතුභාවො

Das Erscheinen von Sāli-Reis, der ohne Pflügen reift

125. ‘‘අථ ඛො තෙසං, වාසෙට්ඨ, සත්තානං පදාලතාය අන්තරහිතාය අකට්ඨපාකො සාලි පාතුරහොසි අකණො අථුසො සුද්ධො සුගන්ධො තණ්ඩුලප්ඵලො. යං තං සායං සායමාසාය ආහරන්ති, පාතො තං හොති පක්කං පටිවිරූළ්හං. යං තං පාතො පාතරාසාය ආහරන්ති, සායං තං හොති පක්කං පටිවිරූළ්හං; නාපදානං පඤ්ඤායති. අථ ඛො තෙ, වාසෙට්ඨ, සත්තා අකට්ඨපාකං සාලිං පරිභුඤ්ජන්තා තංභක්ඛා තදාහාරා චිරං දීඝමද්ධානං අට්ඨංසු.

125. "Dann, Vāseṭṭha, nachdem die süße Kletterpflanze verschwunden war, erschien für jene Wesen Sāli-Reis, der ohne Pflügen reift, ohne Kleie, ohne Spelzen, rein, duftend und mit fertigen Körnern. Was sie am Abend für das Abendessen holten, war am Morgen gereift und nachgewachsen. Was sie am Morgen für das Frühstück holten, war am Abend gereift und nachgewachsen; eine Stelle der Ernte war nicht zu sehen. Dann, Vāseṭṭha, indem jene Wesen den uncultivierten Sāli-Reis verzehrten und sich davon ernährten, blieben sie für eine lange, geraume Zeit bestehen."

ඉත්ථිපුරිසලිඞ්ගපාතුභාවො

Das Erscheinen der weiblichen und männlichen Geschlechtsmerkmale

126. ‘‘යථා යථා ඛො තෙ, වාසෙට්ඨ, සත්තා අකට්ඨපාකං සාලිං පරිභුඤ්ජන්තා තංභක්ඛා තදාහාරා චිරං දීඝමද්ධානං අට්ඨංසු, තථා තථා තෙසං සත්තානං භිය්‍යොසොමත්තාය ඛරත්තඤ්චෙව කායස්මිං ඔක්කමි, වණ්ණවෙවණ්ණතා ච පඤ්ඤායිත්ථ, ඉත්ථියා ච ඉත්ථිලිඞ්ගං පාතුරහොසි පුරිසස්ස ච පුරිසලිඞ්ගං. ඉත්ථී ච පුරිසං අතිවෙලං උපනිජ්ඣායති පුරිසො ච ඉත්ථිං. තෙසං අතිවෙලං අඤ්ඤමඤ්ඤං උපනිජ්ඣායතං සාරාගො උදපාදි, පරිළාහො කායස්මිං ඔක්කමි. තෙ පරිළාහපච්චයා මෙථුනං ධම්මං පටිසෙවිංසු.

126. "In dem Maße, wie jene Wesen, Vāseṭṭha, den uncultivierten Sāli-Reis verzehrten und sich davon ernährten, drang in zunehmendem Maße Grobheit in ihre Körper ein, und eine Verschiedenheit in ihrer äußeren Erscheinung wurde erkennbar; bei der Frau erschienen die weiblichen Geschlechtsmerkmale und beim Mann die männlichen Geschlechtsmerkmale. Die Frau betrachtete den Mann übermäßig intensiv, und der Mann die Frau. Während sie einander so übermäßig intensiv betrachteten, entstand leidenschaftliches Begehren, und ein brennendes Verlangen drang in ihre Körper ein. Aufgrund dieses brennenden Verlangens gaben sie sich dem Geschlechtsverkehr hin."

‘‘යෙ ඛො පන තෙ, වාසෙට්ඨ, තෙන සමයෙන සත්තා පස්සන්ති මෙථුනං ධම්මං පටිසෙවන්තෙ, අඤ්ඤෙ පංසුං ඛිපන්ති, අඤ්ඤෙ සෙට්ඨිං ඛිපන්ති, අඤ්ඤෙ ගොමයං ඛිපන්ති – ‘නස්ස අසුචි, නස්ස අසුචී’ති. ‘කථඤ්හි නාම සත්තො සත්තස්ස එවරූපං කරිස්සතී’ති! තදෙතරහිපි මනුස්සා එකච්චෙසු ජනපදෙසු වධුයා නිබ්බුය්හමානාය අඤ්ඤෙ පංසුං ඛිපන්ති, අඤ්ඤෙ සෙට්ඨිං ඛිපන්ති, අඤ්ඤෙ ගොමයං ඛිපන්ති. තදෙව පොරාණං අග්ගඤ්ඤං අක්ඛරං අනුසරන්ති, න ත්වෙවස්ස අත්ථං ආජානන්ති.

"Diejenigen Wesen aber, Vāseṭṭha, die zu jener Zeit sahen, wie andere sich dem Geschlechtsverkehr hingaben, bewarfen sie – die einen mit Staub, die anderen mit Asche, wieder andere mit Kuhdung – und riefen: 'Vergeh, du Unreiner! Vergeh, du Unreiner!' 'Wie kann ein Wesen einem anderen Wesen so etwas antun!' Auch heutzutage bewerfen Menschen in manchen Gegenden eine Braut, wenn sie weggeführt wird, die einen mit Staub, die anderen mit Asche, wieder andere mit Kuhdung. Sie folgen damit nur jener alten, ursprünglichen Sitte, ohne jedoch deren wahre Bedeutung zu verstehen."

මෙථුනධම්මසමාචාරො

Die Praxis des Geschlechtsverkehrs

127. ‘‘අධම්මසම්මතං [Pg.74] ඛො පන, වාසෙට්ඨ, තෙන සමයෙන හොති, තදෙතරහි ධම්මසම්මතං. යෙ ඛො පන, වාසෙට්ඨ, තෙන සමයෙන සත්තා මෙථුනං ධම්මං පටිසෙවන්ති, තෙ මාසම්පි ද්වෙමාසම්පි න ලභන්ති ගාමං වා නිගමං වා පවිසිතුං. යතො ඛො තෙ, වාසෙට්ඨ, සත්තා තස්මිං අසද්ධම්මෙ අතිවෙලං පාතබ්‍යතං ආපජ්ජිංසු. අථ අගාරානි උපක්කමිංසු කාතුං තස්සෙව අසද්ධම්මස්ස පටිච්ඡාදනත්ථං. අථ ඛො, වාසෙට්ඨ, අඤ්ඤතරස්ස සත්තස්ස අලසජාතිකස්ස එතදහොසි – ‘අම්භො, කිමෙවාහං විහඤ්ඤාමි සාලිං ආහරන්තො සායං සායමාසාය පාතො පාතරාසාය! යංනූනාහං සාලිං ආහරෙය්‍යං සකිංදෙව සායපාතරාසායා’ති!

127. "Vāseṭṭha, was zu jener Zeit als unrechtmäßig galt, gilt heutzutage als rechtmäßig. Jene Wesen, Vāseṭṭha, die sich zu jener Zeit dem Geschlechtsverkehr hingaben, durften für einen Monat oder zwei Monate kein Dorf und keine Stadt betreten. Da sich jene Wesen, Vāseṭṭha, dieser unheilsamen Sache übermäßig hingaben, begannen sie, Häuser zu bauen, um eben diese unheilsame Tat zu verbergen. Da kam einem Wesen von träger Natur folgender Gedanke: 'He, warum sollte ich mich abmühen, den Sāli-Reis am Abend für das Abendessen und am Morgen für das Frühstück zu holen? Wie wäre es, wenn ich den Sāli-Reis auf einmal für Abendessen und Frühstück zusammen holen würde?'"

‘‘අථ ඛො සො, වාසෙට්ඨ, සත්තො සාලිං ආහාසි සකිංදෙව සායපාතරාසාය. අථ ඛො, වාසෙට්ඨ, අඤ්ඤතරො සත්තො යෙන සො සත්තො තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා තං සත්තං එතදවොච – ‘එහි, භො සත්ත, සාලාහාරං ගමිස්සාමා’ති. ‘අලං, භො සත්ත, ආහතො මෙ සාලි සකිංදෙව සායපාතරාසායා’ති. අථ ඛො සො, වාසෙට්ඨ, සත්තො තස්ස සත්තස්ස දිට්ඨානුගතිං ආපජ්ජමානො සාලිං ආහාසි සකිංදෙව ද්වීහාය. ‘එවම්පි කිර, භො, සාධූ’ති.

"Dann, Vāseṭṭha, holte jenes Wesen den Sāli-Reis auf einmal für das Abendessen und das Frühstück. Daraufhin, Vāseṭṭha, ging ein anderes Wesen zu jenem Wesen und sagte: 'Komm, Freund, lass uns Sāli-Reis holen gehen.' 'Schon gut, Freund, ich habe bereits Sāli-Reis auf einmal für mein Abendessen und Frühstück geholt.' Da folgte jenes Wesen, Vāseṭṭha, dem Beispiel des anderen und holte Sāli-Reis auf einmal für zwei Tage und sagte: 'Das ist wahrlich eine gute Sache, Freund!'"

‘‘අථ ඛො, වාසෙට්ඨ, අඤ්ඤතරො සත්තො යෙන සො සත්තො තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා තං සත්තං එතදවොච – ‘එහි, භො සත්ත, සාලාහාරං ගමිස්සාමා’ති. ‘අලං, භො සත්ත, ආහතො මෙ සාලි සකිංදෙව ද්වීහායා’ති. අථ ඛො සො, වාසෙට්ඨ, සත්තො තස්ස සත්තස්ස දිට්ඨානුගතිං ආපජ්ජමානො සාලිං ආහාසි සකිංදෙව චතූහාය, ‘එවම්පි කිර, භො, සාධූ’ති.

"Dann, Vāseṭṭha, ging ein anderes Wesen zu jenem Wesen und sagte: 'Komm, Freund, lass uns Sāli-Reis holen gehen.' 'Schon gut, Freund, ich habe bereits Sāli-Reis auf einmal für zwei Tage geholt.' Da folgte jenes Wesen, Vāseṭṭha, dem Beispiel des anderen und holte Sāli-Reis auf einmal für vier Tage und sagte: 'Das ist wahrlich eine gute Sache, Freund!'"

‘‘අථ ඛො, වාසෙට්ඨ, අඤ්ඤතරො සත්තො යෙන සො සත්තො තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා තං සත්තං එතදවොච – ‘එහි, භො සත්ත, සාලාහාරං ගමිස්සාමා’ති. ‘අලං, භො සත්ත, ආහතො මෙ සාලි සකිදෙව චතූහායා’ති. අථ ඛො සො, වාසෙට්ඨ, සත්තො තස්ස සත්තස්ස [Pg.75] දිට්ඨානුගතිං ආපජ්ජමානො සාලිං ආහාසි සකිදෙව අට්ඨාහාය, ‘එවම්පි කිර, භො, සාධූ’ති.

"Dann, Vāseṭṭha, ging ein anderes Wesen zu jenem Wesen und sagte: 'Komm, Freund, lass uns Sāli-Reis holen gehen.' 'Schon gut, Freund, ich habe bereits Sāli-Reis auf einmal für vier Tage geholt.' Da folgte jenes Wesen, Vāseṭṭha, dem Beispiel des anderen und holte Sāli-Reis auf einmal für acht Tage und sagte: 'Das ist wahrlich eine gute Sache, Freund!'"

‘‘යතො ඛො තෙ, වාසෙට්ඨ, සත්තා සන්නිධිකාරකං සාලිං උපක්කමිංසු පරිභුඤ්ජිතුං. අථ කණොපි තණ්ඩුලං පරියොනන්ධි, ථුසොපි තණ්ඩුලං පරියොනන්ධි; ලූනම්පි නප්පටිවිරූළ්හං, අපදානං පඤ්ඤායිත්ථ, සණ්ඩසණ්ඩා සාලයො අට්ඨංසු.

Vāseṭṭha, als jene Wesen begannen, den Reis zu horten, um ihn zu essen, da überzog die Kleie das Korn und die Spelze umschloss das Korn; das Abgeerntete wuchs nicht mehr nach, die Schnittstellen wurden sichtbar, und der Reis stand in Büscheln da.

සාලිවිභාගො

Die Aufteilung des Reises

128. ‘‘අථ ඛො තෙ, වාසෙට්ඨ, සත්තා සන්නිපතිංසු, සන්නිපතිත්වා අනුත්ථුනිංසු – ‘පාපකා වත, භො, ධම්මා සත්තෙසු පාතුභූතා. මයඤ්හි පුබ්බෙ මනොමයා අහුම්හා පීතිභක්ඛා සයංපභා අන්තලික්ඛචරා සුභට්ඨායිනො, චිරං දීඝමද්ධානං අට්ඨම්හා. තෙසං නො අම්හාකං කදාචි කරහචි දීඝස්ස අද්ධුනො අච්චයෙන රසපථවී උදකස්මිං සමතනි. සා අහොසි වණ්ණසම්පන්නා ගන්ධසම්පන්නා රසසම්පන්නා. තෙ මයං රසපථවිං හත්ථෙහි ආලුප්පකාරකං උපක්කමිම්හ පරිභුඤ්ජිතුං, තෙසං නො රසපථවිං හත්ථෙහි ආලුප්පකාරකං උපක්කමතං පරිභුඤ්ජිතුං සයංපභා අන්තරධායි. සයංපභාය අන්තරහිතාය චන්දිමසූරියා පාතුරහෙසුං, චන්දිමසූරියෙසු පාතුභූතෙසු නක්ඛත්තානි තාරකරූපානි පාතුරහෙසුං, නක්ඛත්තෙසු තාරකරූපෙසු පාතුභූතෙසු රත්තින්දිවා පඤ්ඤායිංසු, රත්තින්දිවෙසු පඤ්ඤායමානෙසු මාසඩ්ඪමාසා පඤ්ඤායිංසු. මාසඩ්ඪමාසෙසු පඤ්ඤායමානෙසු උතුසංවච්ඡරා පඤ්ඤායිංසු. තෙ මයං රසපථවිං පරිභුඤ්ජන්තා තංභක්ඛා තදාහාරා චිරං දීඝමද්ධානං අට්ඨම්හා. තෙසං නො පාපකානංයෙව අකුසලානං ධම්මානං පාතුභාවා රසපථවී අන්තරධායි. රසපථවියා අන්තරහිතාය භූමිපප්පටකො පාතුරහොසි. සො අහොසි වණ්ණසම්පන්නො ගන්ධසම්පන්නො රසසම්පන්නො. තෙ මයං භූමිපප්පටකං උපක්කමිම්හ පරිභුඤ්ජිතුං. තෙ මයං තං පරිභුඤ්ජන්තා තංභක්ඛා තදාහාරා චිරං දීඝමද්ධානං අට්ඨම්හා. තෙසං නො පාපකානංයෙව අකුසලානං ධම්මානං පාතුභාවා භූමිපප්පටකො අන්තරධායි. භූමිපප්පටකෙ අන්තරහිතෙ පදාලතා පාතුරහොසි. සා අහොසි වණ්ණසම්පන්නා ගන්ධසම්පන්නා රසසම්පන්නා. තෙ මයං පදාලතං උපක්කමිම්හ පරිභුඤ්ජිතුං. තෙ මයං තං පරිභුඤ්ජන්තා තංභක්ඛා තදාහාරා චිරං දීඝමද්ධානං අට්ඨම්හා. තෙසං නො පාපකානංයෙව අකුසලානං ධම්මානං පාතුභාවා [Pg.76] පදාලතා අන්තරධායි. පදාලතාය අන්තරහිතාය අකට්ඨපාකො සාලි පාතුරහොසි අකණො අථුසො සුද්ධො සුගන්ධො තණ්ඩුලප්ඵලො. යං තං සායං සායමාසාය ආහරාම, පාතො තං හොති පක්කං පටිවිරූළ්හං. යං තං පාතො පාතරාසාය ආහරාම, සායං තං හොති පක්කං පටිවිරූළ්හං. නාපදානං පඤ්ඤායිත්ථ. තෙ මයං අකට්ඨපාකං සාලිං පරිභුඤ්ජන්තා තංභක්ඛා තදාහාරා චිරං දීඝමද්ධානං අට්ඨම්හා. තෙසං නො පාපකානංයෙව අකුසලානං ධම්මානං පාතුභාවා කණොපි තණ්ඩුලං පරියොනන්ධි, ථුසොපි තණ්ඩුලං පරියොනන්ධි, ලූනම්පි නප්පටිවිරූළ්හං, අපදානං පඤ්ඤායිත්ථ, සණ්ඩසණ්ඩා සාලයො ඨිතා. යංනූන මයං සාලිං විභජෙය්‍යාම, මරියාදං ඨපෙය්‍යාමා’ති! අථ ඛො තෙ, වාසෙට්ඨ, සත්තා සාලිං විභජිංසු, මරියාදං ඨපෙසුං.

128. Da versammelten sich jene Wesen, Vāseṭṭha, und nach ihrer Versammlung klagten sie: 'Wahrlich, ihr Herren, böse Dinge sind unter den Wesen erschienen. Früher waren wir wahrlich aus Geist geschaffen, ernährten uns von Freude, waren selbststrahlend, wandelten durch die Luft, verweilten in Herrlichkeit und bestanden so für eine lange Zeit. Nach Ablauf eines sehr langen Zeitraums breitete sich für uns die Erdessenz auf dem Wasser aus. Sie war vollkommen in Farbe, Duft und Geschmack. Wir machten uns daran, diese Erdessenz mit den Händen in Bissen zu formen und zu essen. Als wir begannen, die Erdessenz mit den Händen in Bissen zu essen, verschwand unser eigenes Leuchten. Als das eigene Leuchten verschwunden war, erschienen Mond und Sonne; als Mond und Sonne erschienen waren, erschienen die Sternbilder und Planeten; als die Sternbilder und Planeten erschienen waren, wurden Nächte und Tage erkennbar; als Nächte und Tage erkennbar wurden, wurden Monate und Halbmonate erkennbar; als Monate und Halbmonate erkennbar wurden, wurden die Jahreszeiten und Jahre erkennbar. Wir, die wir die Erdessenz aßen, uns von ihr ernährten und sie als Nahrung hatten, bestanden so für eine lange Zeit. Doch durch das Erscheinen böser, unheilsamer Dinge bei uns verschwand die Erdessenz. Als die Erdessenz verschwunden war, erschien die Erdhaut. Sie war vollkommen in Farbe, Duft und Geschmack. Wir machten uns daran, die Erdhaut zu essen. Wir, die wir jene Erdhaut aßen, uns von ihr ernährten und sie als Nahrung hatten, bestanden so für eine lange Zeit. Doch durch das Erscheinen böser, unheilsamer Dinge bei uns verschwand die Erdhaut. Als die Erdhaut verschwunden war, erschien die Waldrebe. Sie war vollkommen in Farbe, Duft und Geschmack. Wir machten uns daran, die Waldrebe zu essen. Wir, die wir jene Waldrebe aßen, uns von ihr ernährten und sie als Nahrung hatten, bestanden so für eine lange Zeit. Doch durch das Erscheinen böser, unheilsamer Dinge bei uns verschwand die Waldrebe. Als die Waldrebe verschwunden war, erschien der ohne Bestellung reifende Reis, ohne Kleie und Spelzen, rein, wohlriechend, mit dem Korn als Frucht. Was wir am Abend für das Abendessen holten, war am Morgen reif und nachgewachsen. Was wir am Morgen für das Frühstück holten, war am Abend reif und nachgewachsen. Es waren keine Schnittstellen zu sehen. Wir, die wir den ohne Bestellung reifenden Reis aßen, uns von ihm ernährten und ihn als Nahrung hatten, bestanden so für eine lange Zeit. Doch durch das Erscheinen böser, unheilsamer Dinge bei uns überzog die Kleie das Korn und die Spelze umschloss das Korn; das Abgeerntete wuchs nicht mehr nach, die Schnittstellen wurden sichtbar und der Reis stand nur noch in Büscheln da. Wie wäre es, wenn wir den Reis aufteilen und Grenzen festlegen würden!' Und so, Vāseṭṭha, teilten jene Wesen den Reis auf und legten Grenzen fest.

129. ‘‘අථ ඛො, වාසෙට්ඨ, අඤ්ඤතරො සත්තො ලොලජාතිකො සකං භාගං පරිරක්ඛන්තො අඤ්ඤතරං භාගං අදින්නං ආදියිත්වා පරිභුඤ්ජි. තමෙනං අග්ගහෙසුං, ගහෙත්වා එතදවොචුං – ‘පාපකං වත, භො සත්ත, කරොසි, යත්‍ර හි නාම සකං භාගං පරිරක්ඛන්තො අඤ්ඤතරං භාගං අදින්නං ආදියිත්වා පරිභුඤ්ජසි. මාස්සු, භො සත්ත, පුනපි එවරූපමකාසී’ති. ‘එවං, භො’ති ඛො, වාසෙට්ඨ, සො සත්තො තෙසං සත්තානං පච්චස්සොසි. දුතියම්පි ඛො, වාසෙට්ඨ, සො සත්තො…පෙ… තතියම්පි ඛො, වාසෙට්ඨ, සො සත්තො සකං භාගං පරිරක්ඛන්තො අඤ්ඤතරං භාගං අදින්නං ආදියිත්වා පරිභුඤ්ජි. තමෙනං අග්ගහෙසුං, ගහෙත්වා එතදවොචුං – ‘පාපකං වත, භො සත්ත, කරොසි, යත්‍ර හි නාම සකං භාගං පරිරක්ඛන්තො අඤ්ඤතරං භාගං අදින්නං ආදියිත්වා පරිභුඤ්ජසි. මාස්සු, භො සත්ත, පුනපි එවරූපමකාසී’ති. අඤ්ඤෙ පාණිනා පහරිංසු, අඤ්ඤෙ ලෙඩ්ඩුනා පහරිංසු, අඤ්ඤෙ දණ්ඩෙන පහරිංසු. තදග්ගෙ ඛො, වාසෙට්ඨ, අදින්නාදානං පඤ්ඤායති, ගරහා පඤ්ඤායති, මුසාවාදො පඤ්ඤායති, දණ්ඩාදානං පඤ්ඤායති.

129. Da geschah es, Vāseṭṭha, dass ein gewisses Wesen von gieriger Natur, während es seinen eigenen Teil hütete, einen anderen Teil nahm, der ihm nicht gegeben worden war, und ihn verzehrte. Sie ergriffen ihn und sprachen zu ihm: 'Wahrlich, werter Freund, du tust etwas Böses, indem du deinen eigenen Teil hütest und einen anderen Teil nimmst, der dir nicht gegeben wurde, und ihn verzehrst. Tu so etwas nicht wieder, werter Freund!' 'Jawohl, ihr Herren', antwortete jenes Wesen jenen Wesen, Vāseṭṭha. Ein zweites Mal, Vāseṭṭha, tat jenes Wesen dasselbe... ein drittes Mal, Vāseṭṭha, hütete jenes Wesen seinen eigenen Teil und nahm einen anderen Teil, der ihm nicht gegeben worden war, und verzehrte ihn. Sie ergriffen ihn und sprachen zu ihm: 'Wahrlich, werter Freund, du tust etwas Böses...' Einige schlugen ihn mit der Hand, andere bewarfen ihn mit Erdschollen, wieder andere schlugen ihn mit einem Stock. Von jener Zeit an, Vāseṭṭha, wurde der Diebstahl bekannt, der Tadel wurde bekannt, die Lüge wurde bekannt, und der Gebrauch von Gewalt wurde bekannt.

මහාසම්මතරාජා

König Mahāsammata

130. ‘‘අථ ඛො තෙ, වාසෙට්ඨ, සත්තා සන්නිපතිංසු, සන්නිපතිත්වා අනුත්ථුනිංසු – ‘පාපකා වත භො ධම්මා සත්තෙසු පාතුභූතා, යත්‍ර හි නාම [Pg.77] අදින්නාදානං පඤ්ඤායිස්සති, ගරහා පඤ්ඤායිස්සති, මුසාවාදො පඤ්ඤායිස්සති, දණ්ඩාදානං පඤ්ඤායිස්සති. යංනූන මයං එකං සත්තං සම්මන්නෙය්‍යාම, යො නො සම්මා ඛීයිතබ්බං ඛීයෙය්‍ය, සම්මා ගරහිතබ්බං ගරහෙය්‍ය, සම්මා පබ්බාජෙතබ්බං පබ්බාජෙය්‍ය. මයං පනස්ස සාලීනං භාගං අනුප්පදස්සාමා’ති.

130. Da versammelten sich jene Wesen, Vāseṭṭha, und nach ihrer Versammlung klagten sie: 'Wahrlich, ihr Herren, böse Dinge sind unter den Wesen erschienen, da nun Diebstahl bekannt wird, Tadel bekannt wird, Lüge bekannt wird und der Gebrauch von Gewalt bekannt wird. Wie wäre es, wenn wir ein Wesen bestimmen würden, das jene zurechtweist, die zurechtgewiesen werden müssen, jene tadelt, die getadelt werden müssen, und jene vertreibt, die vertrieben werden müssen. Wir aber werden ihm dafür einen Teil des Reises geben.'

‘‘අථ ඛො තෙ, වාසෙට්ඨ, සත්තා යො නෙසං සත්තො අභිරූපතරො ච දස්සනීයතරො ච පාසාදිකතරො ච මහෙසක්ඛතරො ච තං සත්තං උපසඞ්කමිත්වා එතදවොචුං – ‘එහි, භො සත්ත, සම්මා ඛීයිතබ්බං ඛීය, සම්මා ගරහිතබ්බං ගරහ, සම්මා පබ්බාජෙතබ්බං පබ්බාජෙහි. මයං පන තෙ සාලීනං භාගං අනුප්පදස්සාමා’ති. ‘එවං, භො’ති ඛො, වාසෙට්ඨ, සො සත්තො තෙසං සත්තානං පටිස්සුණිත්වා සම්මා ඛීයිතබ්බං ඛීයි, සම්මා ගරහිතබ්බං ගරහි, සම්මා පබ්බාජෙතබ්බං පබ්බාජෙසි. තෙ පනස්ස සාලීනං භාගං අනුප්පදංසු.

Vāseṭṭha, daraufhin traten jene Wesen zu demjenigen unter ihnen, der am schönsten, ansehnlichsten, vertrauenerweckendsten und mächtigsten war, und sagten: 'Komm, oh Wesen, weise in angemessener Weise zurecht, wer zurechtgewiesen werden muss; tadle in angemessener Weise, wer getadelt werden muss; weise in angemessener Weise aus, wer ausgewiesen werden muss. Wir aber werden dir einen Anteil vom Reis geben.' 'So sei es, oh Herr', antwortete jenes Wesen jenen Wesen, und es wies in angemessener Weise zurecht, wer zurechtgewiesen werden musste; es tadelte in angemessener Weise, wer getadelt werden musste; es wies in angemessener Weise aus, wer ausgewiesen werden musste. Jene aber gaben ihm seinen Anteil vom Reis.

131. ‘‘මහාජනසම්මතොති ඛො, වාසෙට්ඨ, ‘මහාසම්මතො, මහාසම්මතො’ ත්වෙව පඨමං අක්ඛරං උපනිබ්බත්තං. ඛෙත්තානං අධිපතීති ඛො, වාසෙට්ඨ, ‘ඛත්තියො, ඛත්තියො’ ත්වෙව දුතියං අක්ඛරං උපනිබ්බත්තං. ධම්මෙන පරෙ රඤ්ජෙතීති ඛො, වාසෙට්ඨ, ‘රාජා, රාජා’ ත්වෙව තතියං අක්ඛරං උපනිබ්බත්තං. ඉති ඛො, වාසෙට්ඨ, එවමෙතස්ස ඛත්තියමණ්ඩලස්ස පොරාණෙන අග්ගඤ්ඤෙන අක්ඛරෙන අභිනිබ්බත්ති අහොසි තෙසංයෙව සත්තානං, අනඤ්ඤෙසං. සදිසානංයෙව, නො අසදිසානං. ධම්මෙනෙව, නො අධම්මෙන. ධම්මො හි, වාසෙට්ඨ, සෙට්ඨො ජනෙතස්මිං දිට්ඨෙ චෙව ධම්මෙ අභිසම්පරායඤ්ච.

131. 'Vom Volk erwählt' (Mahājanasammato), Vāseṭṭha, so entstand die erste Bezeichnung 'Mahāsammata'. 'Herr der Felder' (Khettānaṃ adhipati), Vāseṭṭha, so entstand die zweite Bezeichnung 'Khattiya'. 'Er erfreut andere durch das Gesetz' (Dhammena pare rañjeti), Vāseṭṭha, so entstand die dritte Bezeichnung 'Rājā'. So, Vāseṭṭha, entstand dieser Stand der Kriegeradeligen durch eine uralte, ursprüngliche Bezeichnung allein unter jenen Wesen und nicht unter anderen; unter Gleichen und nicht unter Ungleichen; allein durch das Gesetz und nicht durch Gesetzlosigkeit. Denn das Gesetz, Vāseṭṭha, ist das Beste unter den Menschen, sowohl in diesem Leben als auch in der künftigen Welt.

බ්‍රාහ්මණමණ්ඩලං

Der Stand der Brahmanen

132. ‘‘අථ ඛො තෙසං, වාසෙට්ඨ, සත්තානංයෙව එකච්චානං එතදහොසි – ‘පාපකා වත, භො, ධම්මා සත්තෙසු පාතුභූතා, යත්‍ර හි නාම අදින්නාදානං පඤ්ඤායිස්සති, ගරහා පඤ්ඤායිස්සති, මුසාවාදො පඤ්ඤායිස්සති, දණ්ඩාදානං පඤ්ඤායිස්සති, පබ්බාජනං පඤ්ඤායිස්සති. යංනූන මයං පාපකෙ අකුසලෙ ධම්මෙ වාහෙය්‍යාමා’ති. තෙ පාපකෙ අකුසලෙ ධම්මෙ වාහෙසුං. පාපකෙ අකුසලෙ ධම්මෙ වාහෙන්තීති ඛො, වාසෙට්ඨ, ‘බ්‍රාහ්මණා, බ්‍රාහ්මණා’ ත්වෙව පඨමං අක්ඛරං උපනිබ්බත්තං. තෙ අරඤ්ඤායතනෙ පණ්ණකුටියො [Pg.78] කරිත්වා පණ්ණකුටීසු ඣායන්ති වීතඞ්ගාරා වීතධූමා පන්නමුසලා සායං සායමාසාය පාතො පාතරාසාය ගාමනිගමරාජධානියො ඔසරන්ති ඝාසමෙසමානා. තෙ ඝාසං පටිලභිත්වා පුනදෙව අරඤ්ඤායතනෙ පණ්ණකුටීසු ඣායන්ති. තමෙනං මනුස්සා දිස්වා එවමාහංසු – ‘ඉමෙ ඛො, භො, සත්තා අරඤ්ඤායතනෙ පණ්ණකුටියො කරිත්වා පණ්ණකුටීසු ඣායන්ති, වීතඞ්ගාරා වීතධූමා පන්නමුසලා සායං සායමාසාය පාතො පාතරාසාය ගාමනිගමරාජධානියො ඔසරන්ති ඝාසමෙසමානා. තෙ ඝාසං පටිලභිත්වා පුනදෙව අරඤ්ඤායතනෙ පණ්ණකුටීසු ඣායන්තී’ති, ඣායන්තීති ඛො, වාසෙට්ඨ, ‘ඣායකා, ඣායකා’ ත්වෙව දුතියං අක්ඛරං උපනිබ්බත්තං. තෙසංයෙව ඛො, වාසෙට්ඨ, සත්තානං එකච්චෙ සත්තා අරඤ්ඤායතනෙ පණ්ණකුටීසු තං ඣානං අනභිසම්භුණමානා ගාමසාමන්තං නිගමසාමන්තං ඔසරිත්වා ගන්ථෙ කරොන්තා අච්ඡන්ති. තමෙනං මනුස්සා දිස්වා එවමාහංසු – ‘ඉමෙ ඛො, භො, සත්තා අරඤ්ඤායතනෙ පණ්ණකුටීසු තං ඣානං අනභිසම්භුණමානා ගාමසාමන්තං නිගමසාමන්තං ඔසරිත්වා ගන්ථෙ කරොන්තා අච්ඡන්ති, න දානිමෙ ඣායන්තී’ති. න දානිමෙ ඣායන්තීති ඛො, වාසෙට්ඨ, ‘අජ්ඣායකා අජ්ඣායකා’ ත්වෙව තතියං අක්ඛරං උපනිබ්බත්තං. හීනසම්මතං ඛො පන, වාසෙට්ඨ, තෙන සමයෙන හොති, තදෙතරහි සෙට්ඨසම්මතං. ඉති ඛො, වාසෙට්ඨ, එවමෙතස්ස බ්‍රාහ්මණමණ්ඩලස්ස පොරාණෙන අග්ගඤ්ඤෙන අක්ඛරෙන අභිනිබ්බත්ති අහොසි තෙසංයෙව සත්තානං, අනඤ්ඤෙසං සදිසානංයෙව නො අසදිසානං ධම්මෙනෙව, නො අධම්මෙන. ධම්මො හි, වාසෙට්ඨ, සෙට්ඨො ජනෙතස්මිං දිට්ඨෙ චෙව ධම්මෙ අභිසම්පරායඤ්ච.

132. Daraufhin, Vāseṭṭha, kam einigen jener Wesen dieser Gedanke: 'Wahrlich, schlechte Dinge sind unter den Wesen erschienen, da Diebstahl bekannt wird, Tadel bekannt wird, Lüge bekannt wird, Gewalt bekannt wird, Ausweisung bekannt wird. Wie wäre es, wenn wir die schlechten, unheilsamen Dinge fortspülen?' Sie spülten die schlechten, unheilsamen Dinge fort. 'Sie spülen die schlechten, unheilsamen Dinge fort' (Pāpake akusale dhamme vāhenti), Vāseṭṭha, so entstand die erste Bezeichnung 'Brāhmaṇa'. Sie errichteten Blätterhütten in Waldgebieten und meditierten in diesen Hütten, ohne Kohlefeuer, ohne Rauch, ohne Mörser und Stößel; abends für die Abendmahlzeit und morgens für die Morgenmahlzeit suchten sie Dörfer, Marktflecken und Königsstädte auf, um nach Nahrung zu suchen. Wenn sie Nahrung erhalten hatten, meditierten sie wieder in den Blätterhütten im Wald. Menschen sahen sie und sagten: 'Diese Wesen bauen Blätterhütten im Wald... und meditieren...' 'Sie meditieren' (Jhāyanti), Vāseṭṭha, so entstand die zweite Bezeichnung 'Jhāyakā'. Unter eben diesen Wesen, Vāseṭṭha, gab es einige, die in den Blätterhütten im Wald jene Meditation nicht bewältigen konnten. Sie ließen sich am Rande von Dörfern oder Marktflecken nieder und verfassten Texte. Menschen sahen sie und sagten: 'Diese Wesen können jene Meditation nicht bewältigen... sie meditieren jetzt nicht mehr.' 'Sie meditieren jetzt nicht mehr' (Na dāni ime jhāyanti), Vāseṭṭha, so entstand die dritte Bezeichnung 'Ajjhāyakā'. Damals, Vāseṭṭha, galt dies als geringgeschätzt, heutzutage gilt es als hochgeschätzt. So, Vāseṭṭha, entstand dieser Stand der Brahmanen durch eine uralte, ursprüngliche Bezeichnung allein unter jenen Wesen, nicht unter anderen; unter Gleichen, nicht unter Ungleichen; allein durch das Gesetz, nicht durch Gesetzlosigkeit. Denn das Gesetz, Vāseṭṭha, ist das Beste unter den Menschen, sowohl in diesem Leben als auch in der künftigen Welt.

වෙස්සමණ්ඩලං

Der Stand der Vessas

133. ‘‘තෙසංයෙව ඛො, වාසෙට්ඨ, සත්තානං එකච්චෙ සත්තා මෙථුනං ධම්මං සමාදාය විසුකම්මන්තෙ පයොජෙසුං. මෙථුනං ධම්මං සමාදාය විසුකම්මන්තෙ පයොජෙන්තීති ඛො, වාසෙට්ඨ, ‘වෙස්සා, වෙස්සා’ ත්වෙව අක්ඛරං උපනිබ්බත්තං. ඉති ඛො, වාසෙට්ඨ, එවමෙතස්ස වෙස්සමණ්ඩලස්ස පොරාණෙන අග්ගඤ්ඤෙන අක්ඛරෙන අභිනිබ්බත්ති අහොසි තෙසඤ්ඤෙව සත්තානං අනඤ්ඤෙසං සදිසානංයෙව[Pg.79], නො අසදිසානං, ධම්මෙනෙව නො අධම්මෙන. ධම්මො හි, වාසෙට්ඨ, සෙට්ඨො ජනෙතස්මිං දිට්ඨෙ චෙව ධම්මෙ අභිසම්පරායඤ්ච.

133. Unter eben jenen Wesen, Vāseṭṭha, gab es einige, die sich dem häuslichen Leben hingaben und verschiedenen Tätigkeiten nachgingen. 'Weil sie sich dem häuslichen Leben hingeben und verschiedenen Tätigkeiten nachgehen', Vāseṭṭha, so entstand die Bezeichnung 'Vessā'. So, Vāseṭṭha, entstand dieser Stand der Vessas durch eine uralte, ursprüngliche Bezeichnung allein unter jenen Wesen, nicht unter anderen; unter Gleichen, nicht unter Ungleichen; allein durch das Gesetz, nicht durch Gesetzlosigkeit. Denn das Gesetz, Vāseṭṭha, ist das Beste unter den Menschen, sowohl in diesem Leben als auch in der künftigen Welt.

සුද්දමණ්ඩලං

Der Stand der Suddas

134. ‘‘තෙසඤ්ඤෙව ඛො, වාසෙට්ඨ, සත්තානං යෙ තෙ සත්තා අවසෙසා තෙ ලුද්දාචාරා ඛුද්දාචාරා අහෙසුං. ලුද්දාචාරා ඛුද්දාචාරාති ඛො, වාසෙට්ඨ, ‘සුද්දා, සුද්දා’ ත්වෙව අක්ඛරං උපනිබ්බත්තං. ඉති ඛො, වාසෙට්ඨ, එවමෙතස්ස සුද්දමණ්ඩලස්ස පොරාණෙන අග්ගඤ්ඤෙන අක්ඛරෙන අභිනිබ්බත්ති අහොසි තෙසංයෙව සත්තානං අනඤ්ඤෙසං, සදිසානංයෙව නො අසදිසානං, ධම්මෙනෙව, නො අධම්මෙන. ධම්මො හි, වාසෙට්ඨ, සෙට්ඨො ජනෙතස්මිං දිට්ඨෙ චෙව ධම්මෙ අභිසම්පරායඤ්ච.

134. Unter eben jenen Wesen, Vāseṭṭha, waren diejenigen, die übrig geblieben waren, von rauher und geringer Lebensweise. 'Wegen ihrer rauhen und geringen Lebensweise', Vāseṭṭha, so entstand die Bezeichnung 'Suddā'. So, Vāseṭṭha, entstand dieser Stand der Suddas durch eine uralte, ursprüngliche Bezeichnung allein unter jenen Wesen, nicht unter anderen; unter Gleichen, nicht unter Ungleichen; allein durch das Gesetz, nicht durch Gesetzlosigkeit. Denn das Gesetz, Vāseṭṭha, ist das Beste unter den Menschen, sowohl in diesem Leben als auch in der künftigen Welt.

135. ‘‘අහු ඛො සො, වාසෙට්ඨ, සමයො, යං ඛත්තියොපි සකං ධම්මං ගරහමානො අගාරස්මා අනගාරියං පබ්බජති – ‘සමණො භවිස්සාමී’ති. බ්‍රාහ්මණොපි ඛො, වාසෙට්ඨ…පෙ… වෙස්සොපි ඛො, වාසෙට්ඨ…පෙ… සුද්දොපි ඛො, වාසෙට්ඨ, සකං ධම්මං ගරහමානො අගාරස්මා අනගාරියං පබ්බජති – ‘සමණො භවිස්සාමී’ති. ඉමෙහි ඛො, වාසෙට්ඨ, චතූහි මණ්ඩලෙහි සමණමණ්ඩලස්ස අභිනිබ්බත්ති අහොසි, තෙසංයෙව සත්තානං අනඤ්ඤෙසං, සදිසානංයෙව නො අසදිසානං, ධම්මෙනෙව නො අධම්මෙන. ධම්මො හි, වාසෙට්ඨ, සෙට්ඨො ජනෙතස්මිං දිට්ඨෙ චෙව ධම්මෙ අභිසම්පරායඤ්ච.

135. Es kam die Zeit, Vāseṭṭha, in der auch ein Khattiya, seine eigene Standespflicht tadelnd, aus dem Haus in die Hauslosigkeit zog, mit dem Gedanken: 'Ich will ein Asket werden.' Auch ein Brāhmaṇa... auch ein Vessa... auch ein Sudda, Vāseṭṭha, seine eigene Standespflicht tadelnd, zog aus dem Haus in die Hauslosigkeit, mit dem Gedanken: 'Ich will ein Asket werden.' Aus diesen vier Ständen, Vāseṭṭha, entstand der Stand der Asketen. Er entsprang eben jenen Wesen, keinen anderen; jenen Gleichen, nicht Ungleichen; durch das Dhamma allein, nicht durch das Nicht-Dhamma. Denn das Dhamma, Vāseṭṭha, ist das Beste unter den Menschen, sowohl in diesem sichtbaren Leben als auch im jenseitigen.

දුච්චරිතාදිකථා

Abhandlung über Fehlverhalten und Weiteres

136. ‘‘ඛත්තියොපි ඛො, වාසෙට්ඨ, කායෙන දුච්චරිතං චරිත්වා වාචාය දුච්චරිතං චරිත්වා මනසා දුච්චරිතං චරිත්වා මිච්ඡාදිට්ඨිකො මිච්ඡාදිට්ඨිකම්මසමාදානො මිච්ඡාදිට්ඨිකම්මසමාදානහෙතු කායස්ස භෙදා පරං මරණා අපායං දුග්ගතිං විනිපාතං නිරයං උපපජ්ජති. බ්‍රාහ්මණොපි ඛො, වාසෙට්ඨ…පෙ… වෙස්සොපි ඛො, වාසෙට්ඨ… සුද්දොපි ඛො, වාසෙට්ඨ… සමණොපි ඛො, වාසෙට්ඨ, කායෙන දුච්චරිතං චරිත්වා වාචාය දුච්චරිතං චරිත්වා මනසා දුච්චරිතං චරිත්වා මිච්ඡාදිට්ඨිකො මිච්ඡාදිට්ඨිකම්මසමාදානො මිච්ඡාදිට්ඨිකම්මසමාදානහෙතු කායස්ස භෙදා පරං මරණා අපායං දුග්ගතිං විනිපාතං නිරයං උපපජ්ජති.

136. Wenn nun, Vāseṭṭha, ein Khattiya durch den Körper Fehlverhalten ausübt, durch die Rede Fehlverhalten ausübt, durch den Geist Fehlverhalten ausübt, falsche Ansichten hegt und Handlungen aus falscher Ansicht annimmt, dann gelangt er infolge der Annahme von Handlungen aus falscher Ansicht nach der Auflösung des Körpers, nach dem Tod, auf einen Abweg, auf eine unglückliche Fährte, in den Verfall, in die Hölle. Auch ein Brāhmaṇa... auch ein Vessa... auch ein Sudda... auch ein Asket, Vāseṭṭha, der durch den Körper Fehlverhalten ausübt, durch die Rede Fehlverhalten ausübt, durch den Geist Fehlverhalten ausübt, falsche Ansichten hegt und Handlungen aus falscher Ansicht annimmt, gelangt nach der Auflösung des Körpers, nach dem Tod, auf einen Abweg, auf eine unglückliche Fährte, in den Verfall, in die Hölle.

‘‘ඛත්තියොපි [Pg.80] ඛො, වාසෙට්ඨ, කායෙන සුචරිතං චරිත්වා වාචාය සුචරිතං චරිත්වා මනසා සුචරිතං චරිත්වා සම්මාදිට්ඨිකො සම්මාදිට්ඨිකම්මසමාදානො සම්මාදිට්ඨිකම්මසමාදානහෙතු කායස්ස භෙදා පරං මරණා සුගතිං සග්ගං ලොකං උපපජ්ජති. බ්‍රාහ්මණොපි ඛො, වාසෙට්ඨ…පෙ… වෙස්සොපි ඛො, වාසෙට්ඨ… සුද්දොපි ඛො, වාසෙට්ඨ… සමණොපි ඛො, වාසෙට්ඨ, කායෙන සුචරිතං චරිත්වා වාචාය සුචරිතං චරිත්වා මනසා සුචරිතං චරිත්වා සම්මාදිට්ඨිකො සම්මාදිට්ඨිකම්මසමාදානො සම්මාදිට්ඨිකම්මසමාදානහෙතු කායස්ස භෙදා පරං මරණා සුගතිං සග්ගං ලොකං උපපජ්ජති.

Wenn nun, Vāseṭṭha, ein Khattiya durch den Körper rechtes Verhalten ausübt, durch die Rede rechtes Verhalten ausübt, durch den Geist rechtes Verhalten ausübt, rechte Ansichten hegt und Handlungen aus rechter Ansicht annimmt, dann gelangt er infolge der Annahme von Handlungen aus rechter Ansicht nach der Auflösung des Körpers, nach dem Tod, auf eine glückliche Fährte, in eine himmlische Welt. Auch ein Brāhmaṇa... auch ein Vessa... auch ein Sudda... auch ein Asket, Vāseṭṭha, der durch den Körper rechtes Verhalten ausübt, durch die Rede rechtes Verhalten ausübt, durch den Geist rechtes Verhalten ausübt, rechte Ansichten hegt und Handlungen aus rechter Ansicht annimmt, gelangt nach der Auflösung des Körpers, nach dem Tod, auf eine glückliche Fährte, in eine himmlische Welt.

137. ‘‘ඛත්තියොපි ඛො, වාසෙට්ඨ, කායෙන ද්වයකාරී, වාචාය ද්වයකාරී, මනසා ද්වයකාරී, විමිස්සදිට්ඨිකො විමිස්සදිට්ඨිකම්මසමාදානො විමිස්සදිට්ඨිකම්මසමාදානහෙතු කායස්ස භෙදා පරං මරණා සුඛදුක්ඛප්පටිසංවෙදී හොති. බ්‍රාහ්මණොපි ඛො, වාසෙට්ඨ …පෙ… වෙස්සොපි ඛො, වාසෙට්ඨ… සුද්දොපි ඛො, වාසෙට්ඨ… සමණොපි ඛො, වාසෙට්ඨ, කායෙන ද්වයකාරී, වාචාය ද්වයකාරී, මනසා ද්වයකාරී, විමිස්සදිට්ඨිකො විමිස්සදිට්ඨිකම්මසමාදානො විමිස්සදිට්ඨිකම්මසමාදානහෙතු කායස්ස භෙදා පරං මරණා සුඛදුක්ඛප්පටිසංවෙදී හොති.

137. Wenn nun, Vāseṭṭha, ein Khattiya durch den Körper beiderlei tut, durch die Rede beiderlei tut, durch den Geist beiderlei tut, eine gemischte Ansicht hegt und Handlungen aus gemischter Ansicht annimmt, dann erfährt er infolge der Annahme von Handlungen aus gemischter Ansicht nach der Auflösung des Körpers, nach dem Tod, sowohl Glück als auch Leid. Auch ein Brāhmaṇa... auch ein Vessa... auch ein Sudda... auch ein Asket, Vāseṭṭha, der durch den Körper beiderlei tut, durch die Rede beiderlei tut, durch den Geist beiderlei tut, eine gemischte Ansicht hegt und Handlungen aus gemischter Ansicht annimmt, erfährt nach der Auflösung des Körpers, nach dem Tod, sowohl Glück als auch Leid.

බොධිපක්ඛියභාවනා

Die Entfaltung der zur Erleuchtung beitragenden Faktoren

138. ‘‘ඛත්තියොපි ඛො, වාසෙට්ඨ, කායෙන සංවුතො වාචාය සංවුතො මනසා සංවුතො සත්තන්නං බොධිපක්ඛියානං ධම්මානං භාවනමන්වාය දිට්ඨෙව ධම්මෙ පරිනිබ්බායති. බ්‍රාහ්මණොපි ඛො, වාසෙට්ඨ…පෙ… වෙස්සොපි ඛො වාසෙට්ඨ… සුද්දොපි ඛො, වාසෙට්ඨ … සමණොපි ඛො, වාසෙට්ඨ, කායෙන සංවුතො වාචාය සංවුතො මනසා සංවුතො සත්තන්නං බොධිපක්ඛියානං ධම්මානං භාවනමන්වාය දිට්ඨෙව ධම්මෙ පරිනිබ්බායති.

138. Wenn nun, Vāseṭṭha, ein Khattiya im Körper gezügelt ist, in der Rede gezügelt ist, im Geist gezügelt ist und durch die Entfaltung der sieben Gruppen der zur Erleuchtung beitragenden Faktoren noch in diesem Leben das vollständige Erlöschen erlangt... auch ein Brāhmaṇa... auch ein Vessa... auch ein Sudda... auch ein Asket, Vāseṭṭha, der im Körper, in der Rede und im Geist gezügelt ist und durch die Entfaltung der sieben Gruppen der zur Erleuchtung beitragenden Faktoren noch in diesem Leben das vollständige Erlöschen erlangt.

139. ‘‘ඉමෙසඤ්හි, වාසෙට්ඨ, චතුන්නං වණ්ණානං යො හොති භික්ඛු අරහං ඛීණාසවො වුසිතවා කතකරණීයො ඔහිතභාරො අනුප්පත්තසදත්ථො පරික්ඛීණභවසංයොජනො [Pg.81] සම්මදඤ්ඤා විමුත්තො සො නෙසං අග්ගමක්ඛායති ධම්මෙනෙව. නො අධම්මෙන. ධම්මො හි, වාසෙට්ඨ, සෙට්ඨො ජනෙතස්මිං දිට්ඨෙ චෙව ධම්මෙ අභිසම්පරායඤ්ච.

139. Wer auch immer, Vāseṭṭha, unter diesen vier Ständen ein Mönch ist, ein Heiliger, dessen Triebe versiegt sind, der den Wandel vollendet hat, der getan hat, was zu tun war, der die Last abgelegt hat, der das wahre Ziel erreicht hat, dessen Fesseln an das Werden vernichtet sind, der durch vollkommenes Wissen befreit ist – dieser wird unter ihnen als der Höchste bezeichnet, und zwar gemäß dem Dhamma, nicht im Widerspruch zum Dhamma. Denn das Dhamma, Vāseṭṭha, ist das Beste unter den Menschen, sowohl in diesem sichtbaren Leben als auch im jenseitigen.

140. ‘‘බ්‍රහ්මුනා පෙසා, වාසෙට්ඨ, සනඞ්කුමාරෙන ගාථා භාසිතා –

140. Vāseṭṭha, vom Brahma Sanaṅkumāra wurde dieser Vers gesprochen:

‘ඛත්තියො සෙට්ඨො ජනෙතස්මිං, යෙ ගොත්තපටිසාරිනො;

විජ්ජාචරණසම්පන්නො, සො සෙට්ඨො දෙවමානුසෙ’ති.

'Der Khattiya ist der Beste unter jenen Menschen, die auf die Abstammung Wert legen; doch wer an Wissen und Wandel vollkommen ist, der ist der Beste unter Göttern und Menschen.'

‘‘සා ඛො පනෙසා, වාසෙට්ඨ, බ්‍රහ්මුනා සනඞ්කුමාරෙන ගාථා සුගීතා, නො දුග්ගීතා. සුභාසිතා, නො දුබ්භාසිතා. අත්ථසංහිතා, නො අනත්ථසංහිතා. අනුමතා මයා. අහම්පි, වාසෙට්ඨ, එවං වදාමි –

Dieser Vers, Vāseṭṭha, wurde vom Brahma Sanaṅkumāra wohlgesungen, nicht schlechtgesungen; wohlgesprochen, nicht schlechtgesprochen; er ist heilbringend, nicht unheilbringend. Er ist von mir gutgeheißen. Auch ich, Vāseṭṭha, sage dies:

‘ඛත්තියො සෙට්ඨො ජනෙතස්මිං, යෙ ගොත්තපටිසාරිනො;

විජ්ජාචරණසම්පන්නො, සො සෙට්ඨො දෙවමානුසෙ’ති.

'Der Khattiya ist der Beste unter jenen Menschen, die auf die Abstammung Wert legen; doch wer an Wissen und Wandel vollkommen ist, der ist der Beste unter Göttern und Menschen.'

ඉදමවොච භගවා. අත්තමනා වාසෙට්ඨභාරද්වාජා භගවතො භාසිතං අභිනන්දුන්ති.

Dies sprach der Erhabene. Erfreuten Herzens stimmten Vāseṭṭha und Bhāradvāja den Worten des Erhabenen zu.

අග්ගඤ්ඤසුත්තං නිට්ඨිතං චතුත්ථං.

Das Aggañña Sutta, das vierte, ist abgeschlossen.

5. සම්පසාදනීයසුත්තං

5. Das Sampasādanīya Sutta

සාරිපුත්තසීහනාදො

Sāriputtas Löwenruf

141. එවං [Pg.82] මෙ සුතං – එකං සමයං භගවා නාළන්දායං විහරති පාවාරිකම්බවනෙ. අථ ඛො ආයස්මා සාරිපුත්තො යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං අභිවාදෙත්වා එකමන්තං නිසීදි. එකමන්තං නිසින්නො ඛො ආයස්මා සාරිපුත්තො භගවන්තං එතදවොච – ‘‘එවංපසන්නො අහං, භන්තෙ, භගවති, න චාහු න ච භවිස්සති න චෙතරහි විජ්ජති අඤ්ඤො සමණො වා බ්‍රාහ්මණො වා භගවතා භිය්‍යොභිඤ්ඤතරො යදිදං සම්බොධිය’’න්ති.

141. So habe ich gehört: Einmal verweilte der Erhabene bei Nāḷandā im Pāvārika-Mangohain. Da begab sich der ehrwürdige Sāriputta dorthin, wo der Erhabene war; nachdem er herangetreten war, grüßte er den Erhabenen ehrfurchtsvoll und setzte sich beiseite nieder. Zur Seite sitzend sprach der ehrwürdige Sāriputta zum Erhabenen: 'So vertrauensvoll bin ich, Herr, gegenüber dem Erhabenen, dass es weder früher gab noch in Zukunft geben wird, noch jetzt einen anderen Asketen oder Brahmanen gibt, der hinsichtlich der vollkommenen Erleuchtung wissender wäre als der Erhabene.'

142. ‘‘උළාරා ඛො තෙ අයං, සාරිපුත්ත, ආසභී වාචා භාසිතා, එකංසො ගහිතො, සීහනාදො නදිතො – ‘එවංපසන්නො අහං, භන්තෙ, භගවති; න චාහු න ච භවිස්සති න චෙතරහි විජ්ජති අඤ්ඤො සමණො වා බ්‍රාහ්මණො වා භගවතා භිය්‍යොභිඤ්ඤතරො යදිදං සම්බොධිය’න්ති. කිං තෙ, සාරිපුත්ත, යෙ තෙ අහෙසුං අතීතමද්ධානං අරහන්තො සම්මාසම්බුද්ධා, සබ්බෙ තෙ භගවන්තො චෙතසා චෙතො පරිච්ච විදිතා – ‘එවංසීලා තෙ භගවන්තො අහෙසුං ඉතිපි, එවංධම්මා තෙ භගවන්තො අහෙසුං ඉතිපි, එවංපඤ්ඤා තෙ භගවන්තො අහෙසුං ඉතිපි, එවංවිහාරී තෙ භගවන්තො අහෙසුං ඉතිපි, එවංවිමුත්තා තෙ භගවන්තො අහෙසුං ඉතිපී’’’ති? ‘‘නො හෙතං, භන්තෙ’’.

142. „Großartig ist diese majestätische Rede, die du gesprochen hast, Sāriputta; ein definitiver Standpunkt wurde eingenommen, ein Löwengebrüll wurde ausgestoßen: ‚So vertraue ich, Herr, dem Erhabenen; es gab keinen, es wird keinen geben und es gibt auch jetzt keinen anderen Asketen oder Brahmanen, der über ein höheres Wissen als der Erhabene verfügt, was die vollkommene Erleuchtung betrifft.‘ Aber wie ist es, Sāriputta, hast du alle jene Erhabenen, die in der Vergangenheit Arahants, vollkommen Erleuchtete waren, mit deinem Geist so weit erfasst, dass du ihren Geist kennst: ‚So war die Tugend jener Erhabenen, so war ihre Lehre, so war ihre Weisheit, so war ihre Lebensweise, so war ihre Befreiung‘?“ — „Nein, Herr.“

‘‘කිං පන තෙ, සාරිපුත්ත, යෙ තෙ භවිස්සන්ති අනාගතමද්ධානං අරහන්තො සම්මාසම්බුද්ධා, සබ්බෙ තෙ භගවන්තො චෙතසා චෙතො පරිච්ච විදිතා, `එවංසීලා තෙ භගවන්තො භවිස්සන්ති ඉතිපි, එවංධම්මා…පෙ… එවංපඤ්ඤා… එවංවිහාරී… එවංවිමුත්තා තෙ භගවන්තො භවිස්සන්ති ඉතිපී’’’ති? ‘‘නො හෙතං, භන්තෙ’’.

„Und wie ist es, Sāriputta, hast du alle jene Erhabenen, die in der Zukunft Arahants, vollkommen Erleuchtete sein werden, mit deinem Geist so weit erfasst, dass du ihren Geist kennst: ‚So wird die Tugend jener Erhabenen sein, so wird ihre Lehre sein, so wird ihre Weisheit sein, so wird ihre Lebensweise sein, so wird ihre Befreiung sein‘?“ — „Nein, Herr.“

‘‘කිං පන තෙ, සාරිපුත්ත, අහං එතරහි අරහං සම්මාසම්බුද්ධො චෙතසා චෙතො පරිච්ච විදිතො – ‘එවංසීලො භගවා ඉතිපි, එවංධම්මො…පෙ… එවංපඤ්ඤො [Pg.83]… එවංවිහාරී… එවංවිමුත්තො භගවා ඉතිපී’’’ති? ‘‘නො හෙතං, භන්තෙ’’.

„Und wie ist es, Sāriputta, hast du mich, der ich jetzt der Arahant, der vollkommen Erleuchtete bin, mit deinem Geist so weit erfasst, dass du meinen Geist kennst: ‚So ist die Tugend des Erhabenen, so ist seine Lehre, so ist seine Weisheit, so ist seine Lebensweise, so ist die Befreiung des Erhabenen‘?“ — „Nein, Herr.“

‘‘එත්ථ ච හි තෙ, සාරිපුත්ත, අතීතානාගතපච්චුප්පන්නෙසු අරහන්තෙසු සම්මාසම්බුද්ධෙසු චෙතොපරියඤාණං නත්ථි. අථ කිං චරහි තෙ අයං, සාරිපුත්ත, උළාරා ආසභී වාචා භාසිතා, එකංසො ගහිතො, සීහනාදො නදිතො – ‘එවංපසන්නො අහං, භන්තෙ, භගවති, න චාහු න ච භවිස්සති න චෙතරහි විජ්ජති අඤ්ඤො සමණො වා බ්‍රාහ්මණො වා භගවතා භිය්‍යොභිඤ්ඤතරො යදිදං සම්බොධිය’’’න්ති?

„In diesem Punkt also, Sāriputta, hast du kein Wissen durch Durchdringung des Geistes (cetopariyañāṇa) bezüglich der Arahants, der vollkommen Erleuchteten der Vergangenheit, Zukunft und Gegenwart. Warum also hast du, Sāriputta, diese großartige, majestätische Rede gesprochen, diesen definitiven Standpunkt eingenommen und dieses Löwengebrüll ausgestoßen: ‚So vertraue ich, Herr, dem Erhabenen; es gab keinen, es wird keinen geben und es gibt auch jetzt keinen anderen Asketen oder Brahmanen, der über ein höheres Wissen als der Erhabene verfügt, was die vollkommene Erleuchtung betrifft‘?“

143. ‘‘න ඛො මෙ, භන්තෙ, අතීතානාගතපච්චුප්පන්නෙසු අරහන්තෙසු සම්මාසම්බුද්ධෙසු චෙතොපරියඤාණං අත්ථි. අපි ච, මෙ ධම්මන්වයො විදිතො. සෙය්‍යථාපි, භන්තෙ, රඤ්ඤො පච්චන්තිමං නගරං දළ්හුද්ධාපං දළ්හපාකාරතොරණං එකද්වාරං. තත්‍රස්ස දොවාරිකො පණ්ඩිතො බ්‍යත්තො මෙධාවී අඤ්ඤාතානං නිවාරෙතා, ඤාතානං පවෙසෙතා. සො තස්ස නගරස්ස සමන්තා අනුපරියායපථං අනුක්කමමානො න පස්සෙය්‍ය පාකාරසන්ධිං වා පාකාරවිවරං වා අන්තමසො බිළාරනික්ඛමනමත්තම්පි. තස්ස එවමස්ස – ‘යෙ ඛො කෙචි ඔළාරිකා පාණා ඉමං නගරං පවිසන්ති වා නික්ඛමන්ති වා, සබ්බෙ තෙ ඉමිනාව ද්වාරෙන පවිසන්ති වා නික්ඛමන්ති වා’ති. එවමෙව ඛො මෙ, භන්තෙ, ධම්මන්වයො විදිතො. යෙ තෙ, භන්තෙ, අහෙසුං අතීතමද්ධානං අරහන්තො සම්මාසම්බුද්ධා, සබ්බෙ තෙ භගවන්තො පඤ්ච නීවරණෙ පහාය චෙතසො උපක්කිලෙසෙ පඤ්ඤාය දුබ්බලීකරණෙ චතූසු සතිපට්ඨානෙසු සුප්පතිට්ඨිතචිත්තා, සත්ත සම්බොජ්ඣඞ්ගෙ යථාභූතං භාවෙත්වා අනුත්තරං සම්මාසම්බොධිං අභිසම්බුජ්ඣිංසු. යෙපි තෙ, භන්තෙ, භවිස්සන්ති අනාගතමද්ධානං අරහන්තො සම්මාසම්බුද්ධා, සබ්බෙ තෙ භගවන්තො පඤ්ච නීවරණෙ පහාය චෙතසො උපක්කිලෙසෙ පඤ්ඤාය දුබ්බලීකරණෙ චතූසු සතිපට්ඨානෙසු සුප්පතිට්ඨිතචිත්තා, සත්ත සම්බොජ්ඣඞ්ගෙ යථාභූතං භාවෙත්වා අනුත්තරං සම්මාසම්බොධිං අභිසම්බුජ්ඣිස්සන්ති. භගවාපි, භන්තෙ, එතරහි අරහං සම්මාසම්බුද්ධො පඤ්ච නීවරණෙ පහාය චෙතසො උපක්කිලෙසෙ පඤ්ඤාය දුබ්බලීකරණෙ චතූසු සතිපට්ඨානෙසු සුප්පතිට්ඨිතචිත්තො [Pg.84] සත්ත සම්බොජ්ඣඞ්ගෙ යථාභූතං භාවෙත්වා අනුත්තරං සම්මාසම්බොධිං අභිසම්බුද්ධො.

143. „Ich habe zwar, Herr, kein Wissen durch Durchdringung des Geistes bezüglich der Arahants, der vollkommen Erleuchteten der Vergangenheit, Zukunft und Gegenwart. Aber dennoch ist mir die Folgerichtigkeit der Lehre (dhammanvaya) bekannt. Wie wenn, Herr, ein König eine Grenzstadt hätte mit festem Fundament, festen Mauern und Torbauten und mit nur einem einzigen Tor. Dort gäbe es einen Torhüter, klug, erfahren und weise, der Fremde abweist und Bekannte einlässt. Wenn dieser den Ringsum-Pfad entlang der Mauer dieser Stadt abschreiten würde, würde er keine Mauerspalte oder Maueröffnung sehen, nicht einmal eine solche, durch die eine Katze hinausgelangen könnte. Er käme zu dem Schluss: ‚Was immer an größeren Lebewesen in diese Stadt hineingeht oder sie verlässt, sie alle treten durch genau dieses Tor ein oder aus.‘ Ebenso, Herr, ist mir die Folgerichtigkeit der Lehre bekannt. Alle jene Erhabenen, die in der Vergangenheit Arahants, vollkommen Erleuchtete waren, sie alle sind zur unübertrefflichen vollkommenen Erleuchtung gelangt, nachdem sie die fünf Hemmnisse – die Verunreinigungen des Geistes, welche die Weisheit schwächen – aufgegeben hatten, ihren Geist fest in den vier Grundlagen der Achtsamkeit verankert hatten und die sieben Erleuchtungsglieder der Wirklichkeit entsprechend entfaltet hatten. Auch alle jene Erhabenen, die in der Zukunft Arahants, vollkommen Erleuchtete sein werden, sie alle werden zur unübertrefflichen vollkommenen Erleuchtung gelangen, nachdem sie die fünf Hemmnisse aufgegeben haben... und die sieben Erleuchtungsglieder der Wirklichkeit entsprechend entfaltet haben. Auch der Erhabene, Herr, der jetzt der Arahant, der vollkommen Erleuchtete ist, ist zur unübertrefflichen vollkommenen Erleuchtung gelangt, nachdem er die fünf Hemmnisse aufgegeben hatte, seinen Geist fest in den vier Grundlagen der Achtsamkeit verankert hatte und die sieben Erleuchtungsglieder der Wirklichkeit entsprechend entfaltet hatte.“

144. ‘‘ඉධාහං, භන්තෙ, යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමිං ධම්මස්සවනාය. තස්ස මෙ, භන්තෙ, භගවා ධම්මං දෙසෙති උත්තරුත්තරං පණීතපණීතං කණ්හසුක්කසප්පටිභාගං. යථා යථා මෙ, භන්තෙ, භගවා ධම්මං දෙසෙසි උත්තරුත්තරං පණීතපණීතං කණ්හසුක්කසප්පටිභාගං, තථා තථාහං තස්මිං ධම්මෙ අභිඤ්ඤා ඉධෙකච්චං ධම්මං ධම්මෙසු නිට්ඨමගමං; සත්ථරි පසීදිං – ‘සම්මාසම්බුද්ධො භගවා, ස්වාක්ඛාතො භගවතා ධම්මො, සුප්පටිපන්නො සාවකසඞ්ඝො’ති.

144. „Hierbei bin ich, Herr, dorthin gegangen, wo der Erhabene war, um die Lehre zu hören. Da lehrte mich der Erhabene das Dhamma, immer höher und immer feiner, unterteilt in das Dunkle und das Helle und deren jeweilige Entsprechungen. In dem Maße, wie der Erhabene mir das Dhamma lehrte, gelangte ich in Bezug auf jene Lehre durch direktes Wissen zu einer Gewissheit über einen Teil der Lehren unter den Phänomenen. Ich gewann Vertrauen in den Lehrer: ‚Der Erhabene ist vollkommen erleuchtet, das Dhamma ist vom Erhabenen gut verkündet, die Jüngergemeinschaft des Erhabenen folgt dem guten Pfad.‘“

කුසලධම්මදෙසනා

„Die Darlegung der heilsamen Dinge (Kusaladhammadesanā)“

145. ‘‘අපරං පන, භන්තෙ, එතදානුත්තරියං, යථා භගවා ධම්මං දෙසෙති කුසලෙසු ධම්මෙසු. තත්‍රිමෙ කුසලා ධම්මා සෙය්‍යථිදං, චත්තාරො සතිපට්ඨානා, චත්තාරො සම්මප්පධානා, චත්තාරො ඉද්ධිපාදා, පඤ්චින්ද්‍රියානි, පඤ්ච බලානි, සත්ත බොජ්ඣඞ්ගා, අරියො අට්ඨඞ්ගිකො මග්ගො. ඉධ, භන්තෙ, භික්ඛු ආසවානං ඛයා අනාසවං චෙතොවිමුත්තිං පඤ්ඤාවිමුත්තිං දිට්ඨෙව ධම්මෙ සයං අභිඤ්ඤා සච්ඡිකත්වා උපසම්පජ්ජ විහරති. එතදානුත්තරියං, භන්තෙ, කුසලෙසු ධම්මෙසු. තං භගවා අසෙසමභිජානාති, තං භගවතො අසෙසමභිජානතො උත්තරි අභිඤ්ඤෙය්‍යං නත්ථි, යදභිජානං අඤ්ඤො සමණො වා බ්‍රාහ්මණො වා භගවතා භිය්‍යොභිඤ්ඤතරො අස්ස, යදිදං කුසලෙසු ධම්මෙසු.

145. „Ferner noch, Herr, ist dies unübertrefflich: wie der Erhabene das Dhamma bezüglich der heilsamen Dinge lehrt. Hier sind diese heilsamen Dinge, nämlich: die vier Grundlagen der Achtsamkeit, die vier rechten Anstrengungen, die vier Grundlagen der Wunderkraft, die fünf Fähigkeiten, die fünf Kräfte, die sieben Erleuchtungsglieder und der edle achtfache Pfad. Hierbei verweilt, Herr, ein Mönch, indem er durch die Versiegung der Triebe die trieblose Befreiung des Geistes und die Befreiung durch Weisheit noch in diesem Leben selbst durch direktes Wissen verwirklicht, erreicht und darin verweilt. Dies ist unübertrefflich, Herr, in Bezug auf die heilsamen Dinge. Der Erhabene erkennt diese Darlegung restlos; für den Erhabenen, der sie restlos erkennt, gibt es nichts darüber hinaus, was noch durch direktes Wissen zu erkennen wäre; es gibt keinen anderen Asketen oder Brahmanen, der über ein höheres Wissen als der Erhabene verfügt, was diese heilsamen Dinge betrifft.“

ආයතනපණ්ණත්තිදෙසනා

„Die Darlegung der Festsetzung der Sinnesbereiche (Āyatanapaṇṇattidesanā)“

146. ‘‘අපරං පන, භන්තෙ, එතදානුත්තරියං, යථා භගවා ධම්මං දෙසෙති ආයතනපණ්ණත්තීසු. ඡයිමානි, භන්තෙ, අජ්ඣත්තිකබාහිරානි ආයතනානි. චක්ඛුඤ්චෙව රූපා ච, සොතඤ්චෙව සද්දා ච, ඝානඤ්චෙව ගන්ධා ච, ජිව්හා චෙව රසා ච, කායො චෙව ඵොට්ඨබ්බා ච, මනො චෙව ධම්මා ච. එතදානුත්තරියං, භන්තෙ, ආයතනපණ්ණත්තීසු. තං භගවා අසෙසමභිජානාති, තං භගවතො අසෙසමභිජානතො උත්තරි අභිඤ්ඤෙය්‍යං නත්ථි, යදභිජානං අඤ්ඤො සමණො වා බ්‍රාහ්මණො වා භගවතා භිය්‍යොභිඤ්ඤතරො අස්ස යදිදං ආයතනපණ්ණත්තීසු.

146. Weiterhin, Herr, ist dies unübertrefflich, wie der Erhabene die Lehre über die Festlegung der Sinnesbereiche darlegt. Es gibt diese sechs inneren und äußeren Sinnesbereiche: Das Auge und die Formen, das Ohr und die Töne, die Nase und die Gerüche, die Zunge und die Geschmäcker, der Körper und die Berührungen, der Geist und die Geistobjekte. Dies, Herr, ist unübertrefflich hinsichtlich der Festlegung der Sinnesbereiche. Das erkennt der Erhabene ohne Rest; für den Erhabenen, der dies ohne Rest erkennt, gibt es nichts darüber hinaus zu Erkennendes. Es gibt keinen anderen Asketen oder Brahmanen, der durch höheres Wissen den Erhabenen überträfe, was die Festlegung der Sinnesbereiche betrifft.

ගබ්භාවක්කන්තිදෙසනා

Darlegung über das Eingehen in den Mutterleib

147. ‘‘අපරං [Pg.85] පන, භන්තෙ, එතදානුත්තරියං, යථා භගවා ධම්මං දෙසෙති ගබ්භාවක්කන්තීසු. චතස්සො ඉමා, භන්තෙ, ගබ්භාවක්කන්තියො. ඉධ, භන්තෙ, එකච්චො අසම්පජානො මාතුකුච්ඡිං ඔක්කමති; අසම්පජානො මාතුකුච්ඡිස්මිං ඨාති; අසම්පජානො මාතුකුච්ඡිම්හා නික්ඛමති. අයං පඨමා ගබ්භාවක්කන්ති.

147. Weiterhin, Herr, ist dies unübertrefflich, wie der Erhabene die Lehre über das Eingehen in den Mutterleib darlegt. Es gibt, Herr, vier Arten des Eingehens in den Mutterleib. Hier, Herr, geht jemand unbewusst in den Mutterleib ein; er verweilt unbewusst im Mutterleib; er tritt unbewusst aus dem Mutterleib aus. Dies ist die erste Art des Eingehens in den Mutterleib.

‘‘පුන චපරං, භන්තෙ, ඉධෙකච්චො සම්පජානො මාතුකුච්ඡිං ඔක්කමති; අසම්පජානො මාතුකුච්ඡිස්මිං ඨාති; අසම්පජානො මාතුකුච්ඡිම්හා නික්ඛමති. අයං දුතියා ගබ්භාවක්කන්ති.

Ferner, Herr, geht hier jemand bewusst in den Mutterleib ein; er verweilt unbewusst im Mutterleib; er tritt unbewusst aus dem Mutterleib aus. Dies ist die zweite Art des Eingehens in den Mutterleib.

‘‘පුන චපරං, භන්තෙ, ඉධෙකච්චො සම්පජානො මාතුකුච්ඡිං ඔක්කමති; සම්පජානො මාතුකුච්ඡිස්මිං ඨාති; අසම්පජානො මාතුකුච්ඡිම්හා නික්ඛමති. අයං තතියා ගබ්භාවක්කන්ති.

Ferner, Herr, geht hier jemand bewusst in den Mutterleib ein; er verweilt bewusst im Mutterleib; er tritt unbewusst aus dem Mutterleib aus. Dies ist die dritte Art des Eingehens in den Mutterleib.

‘‘පුන චපරං, භන්තෙ, ඉධෙකච්චො සම්පජානො මාතුකුච්ඡිං ඔක්කමති; සම්පජානො මාතුකුච්ඡිස්මිං ඨාති; සම්පජානො මාතුකුච්ඡිම්හා නික්ඛමති. අයං චතුත්ථා ගබ්භාවක්කන්ති. එතදානුත්තරියං, භන්තෙ, ගබ්භාවක්කන්තීසු.

Ferner, Herr, geht hier jemand bewusst in den Mutterleib ein; er verweilt bewusst im Mutterleib; er tritt bewusst aus dem Mutterleib aus. Dies ist die vierte Art des Eingehens in den Mutterleib. Dies, Herr, ist unübertrefflich hinsichtlich des Eingehens in den Mutterleib.

ආදෙසනවිධාදෙසනා

Darlegung über die Arten der Gedankenlesung

148. ‘‘අපරං පන, භන්තෙ, එතදානුත්තරියං, යථා භගවා ධම්මං දෙසෙති ආදෙසනවිධාසු. චතස්සො ඉමා, භන්තෙ, ආදෙසනවිධා. ඉධ, භන්තෙ, එකච්චො නිමිත්තෙන ආදිසති – ‘එවම්පි තෙ මනො, ඉත්ථම්පි තෙ මනො, ඉතිපි තෙ චිත්ත’න්ති. සො බහුං චෙපි ආදිසති, තථෙව තං හොති, නො අඤ්ඤථා. අයං පඨමා ආදෙසනවිධා.

148. Weiterhin, Herr, ist dies unübertrefflich, wie der Erhabene die Lehre über die Arten der Gedankenlesung darlegt. Es gibt, Herr, vier Arten der Gedankenlesung. Hier, Herr, liest jemand durch ein Zeichen: 'So ist dein Geist, auf diese Weise ist dein Geist, so ist dein Bewusstsein.' Auch wenn er vieles liest, so verhält es sich genau so und nicht anders. Dies ist die erste Art der Gedankenlesung.

‘‘පුන චපරං, භන්තෙ, ඉධෙකච්චො න හෙව ඛො නිමිත්තෙන ආදිසති. අපි ච ඛො මනුස්සානං වා අමනුස්සානං වා දෙවතානං වා සද්දං සුත්වා ආදිසති – ‘එවම්පි තෙ මනො, ඉත්ථම්පි තෙ මනො, ඉතිපි තෙ චිත්ත’න්ති. සො බහුං චෙපි ආදිසති, තථෙව තං හොති, නො අඤ්ඤථා. අයං දුතියා ආදෙසනවිධා.

Ferner, Herr, liest hier jemand keineswegs durch ein Zeichen, sondern er liest, nachdem er die Stimme von Menschen, Nichtmenschen oder Devas gehört hat: 'So ist dein Geist, auf diese Weise ist dein Geist, so ist dein Bewusstsein.' Auch wenn er vieles liest, so verhält es sich genau so und nicht anders. Dies ist die zweite Art der Gedankenlesung.

‘‘පුන චපරං, භන්තෙ, ඉධෙකච්චො න හෙව ඛො නිමිත්තෙන ආදිසති, නාපි මනුස්සානං වා අමනුස්සානං වා දෙවතානං වා සද්දං සුත්වා ආදිසති. අපි ච ඛො විතක්කයතො විචාරයතො විතක්කවිප්ඵාරසද්දං සුත්වා ආදිසති [Pg.86] – ‘එවම්පි තෙ මනො, ඉත්ථම්පි තෙ මනො, ඉතිපි තෙ චිත්ත’න්ති. සො බහුං චෙපි ආදිසති, තථෙව තං හොති, නො අඤ්ඤථා. අයං තතියා ආදෙසනවිධා.

Ferner, Herr, liest hier jemand weder durch ein Zeichen, noch nachdem er die Stimme von Menschen, Nichtmenschen oder Devas gehört hat, sondern er liest, nachdem er den Klang der Gedankenvibrationen eines Denkenden und Überlegenden gehört hat: 'So ist dein Geist, auf diese Weise ist dein Geist, so ist dein Bewusstsein.' Auch wenn er vieles liest, so verhält es sich genau so und nicht anders. Dies ist die dritte Art der Gedankenlesung.

‘‘පුන චපරං, භන්තෙ, ඉධෙකච්චො න හෙව ඛො නිමිත්තෙන ආදිසති, නාපි මනුස්සානං වා අමනුස්සානං වා දෙවතානං වා සද්දං සුත්වා ආදිසති, නාපි විතක්කයතො විචාරයතො විතක්කවිප්ඵාරසද්දං සුත්වා ආදිසති. අපි ච ඛො අවිතක්කං අවිචාරං සමාධිං සමාපන්නස්ස චෙතසා චෙතො පරිච්ච පජානාති – ‘යථා ඉමස්ස භොතො මනොසඞ්ඛාරා පණිහිතා. තථා ඉමස්ස චිත්තස්ස අනන්තරා ඉමං නාම විතක්කං විතක්කෙස්සතී’ති. සො බහුං චෙපි ආදිසති, තථෙව තං හොති, නො අඤ්ඤථා. අයං චතුත්ථා ආදෙසනවිධා. එතදානුත්තරියං, භන්තෙ, ආදෙසනවිධාසු.

Ferner, Herr, liest hier jemand weder durch ein Zeichen, noch nachdem er die Stimme von Menschen, Nichtmenschen oder Devas gehört hat, noch nachdem er den Klang der Gedankenvibrationen eines Denkenden und Überlegenden gehört hat. Vielmehr erkennt er mit seinem Geist den Geist eines Menschen, der eine Konzentration ohne Gedankenfassung und ohne Überlegung erreicht hat: 'So wie die Geistesformationen dieses Ehrwürdigen ausgerichtet sind, so wird er unmittelbar nach diesem Bewusstsein jenen Gedanken denken.' Auch wenn er vieles liest, so verhält es sich genau so und nicht anders. Dies ist die vierte Art der Gedankenlesung. Dies, Herr, ist unübertrefflich hinsichtlich der Arten der Gedankenlesung.

දස්සනසමාපත්තිදෙසනා

Darlegung über die Errungenschaften der Schau

149. ‘‘අපරං පන, භන්තෙ, එතදානුත්තරියං, යථා භගවා ධම්මං දෙසෙති දස්සනසමාපත්තීසු. චතස්සො ඉමා, භන්තෙ, දස්සනසමාපත්තියො. ඉධ, භන්තෙ, එකච්චො සමණො වා බ්‍රාහ්මණො වා ආතප්පමන්වාය පධානමන්වාය අනුයොගමන්වාය අප්පමාදමන්වාය සම්මාමනසිකාරමන්වාය තථාරූපං චෙතොසමාධිං ඵුසති, යථාසමාහිතෙ චිත්තෙ ඉමමෙව කායං උද්ධං පාදතලා අධො කෙසමත්ථකා තචපරියන්තං පූරං නානප්පකාරස්ස අසුචිනො පච්චවෙක්ඛති – ‘අත්ථි ඉමස්මිං කායෙ කෙසා ලොමා නඛා දන්තා තචො මංසං න්හාරු අට්ඨි අට්ඨිමිඤ්ජං වක්කං හදයං යකනං කිලොමකං පිහකං පප්ඵාසං අන්තං අන්තගුණං උදරියං කරීසං පිත්තං සෙම්හං පුබ්බො ලොහිතං සෙදො මෙදො අස්සු වසා ඛෙළො සිඞ්ඝානිකා ලසිකා මුත්ත’න්ති. අයං පඨමා දස්සනසමාපත්ති.

149. Weiterhin, Herr, ist dies unübertrefflich, wie der Erhabene die Lehre über die Errungenschaften der Schau darlegt. Es gibt, Herr, vier Errungenschaften der Schau. Hier, Herr, erlangt ein Asket oder Brahmane durch Eifer, durch Anstrengung, durch Hingabe, durch Wachsamkeit und durch rechte Aufmerksamkeit eine solche Konzentration des Geistes, dass er bei konzentriertem Geist eben diesen Körper von der Fußsohle aufwärts und von den Kopfhaaren abwärts, begrenzt von der Haut, als voll von vielerlei Unreinheiten betrachtet: 'Es gibt in diesem Körper Kopfhaare, Körperhaare, Nägel, Zähne, Haut, Fleisch, Sehnen, Knochen, Knochenmark, Nieren, Herz, Leber, Zwerchfell, Milz, Lunge, Darm, Gekröse, Mageninhalt, Kot, Galle, Schleim, Eiter, Blut, Schweiß, Fett, Tränen, Hautfett, Speichel, Nasenschleim, Gelenkschmiere, Urin.' Dies ist die erste Errungenschaft der Schau.

‘‘පුන චපරං, භන්තෙ, ඉධෙකච්චො සමණො වා බ්‍රාහ්මණො වා ආතප්පමන්වාය…පෙ… තථාරූපං චෙතොසමාධිං ඵුසති, යථාසමාහිතෙ චිත්තෙ ඉමමෙව කායං උද්ධං පාදතලා අධො කෙසමත්ථකා තචපරියන්තං පූරං නානප්පකාරස්ස අසුචිනො පච්චවෙක්ඛති – ‘අත්ථි ඉමස්මිං කායෙ කෙසා [Pg.87] ලොමා…පෙ… ලසිකා මුත්ත’න්ති. අතික්කම්ම ච පුරිසස්ස ඡවිමංසලොහිතං අට්ඨිං පච්චවෙක්ඛති. අයං දුතියා දස්සනසමාපත්ති.

Ferner, Herr, erlangt hier ein Asket oder Brahmane durch Eifer... (wie oben) ...eine solche Konzentration des Geistes, dass er bei konzentriertem Geist eben diesen Körper... als voll von vielerlei Unreinheiten betrachtet: 'Es gibt in diesem Körper Kopfhaare, Körperhaare... Gelenkschmiere, Urin.' Und über die Haut, das Fleisch und das Blut eines Menschen hinausgehend, betrachtet er die Knochen. Dies ist die zweite Errungenschaft der Schau.

‘‘පුන චපරං, භන්තෙ, ඉධෙකච්චො සමණො වා බ්‍රාහ්මණො වා ආතප්පමන්වාය…පෙ… තථාරූපං චෙතොසමාධිං ඵුසති, යථාසමාහිතෙ චිත්තෙ ඉමමෙව කායං උද්ධං පාදතලා අධො කෙසමත්ථකා තචපරියන්තං පූරං නානප්පකාරස්ස අසුචිනො පච්චවෙක්ඛති – ‘අත්ථි ඉමස්මිං කායෙ කෙසා ලොමා…පෙ… ලසිකා මුත්ත’න්ති. අතික්කම්ම ච පුරිසස්ස ඡවිමංසලොහිතං අට්ඨිං පච්චවෙක්ඛති. පුරිසස්ස ච විඤ්ඤාණසොතං පජානාති, උභයතො අබ්බොච්ඡින්නං ඉධ ලොකෙ පතිට්ඨිතඤ්ච පරලොකෙ පතිට්ඨිතඤ්ච. අයං තතියා දස්සනසමාපත්ති.

Weiterhin, 149. Herr, gibt es hier einen gewissen Asketen oder Brahmanen, der sich auf Eifer stützt, auf Anstrengung, auf Hingabe, auf Unermüdlichkeit und auf rechtes Erwägen, und so eine solche Konzentration des Geistes erlangt, dass er bei gesammeltem Geist eben diesen Körper von der Fußsohle aufwärts und von den Haarspitzen abwärts, umschlossen von der Haut, als voll von vielfältigen Unreinheiten betrachtet: 'In diesem Körper gibt es Kopfhaare, Körperhaare, Nägel, Zähne, Haut, Fleisch, Sehnen, Knochen, Knochenmark, Nieren, Herz, Leber, Zwerchfell, Milz, Lunge, Darm, Gekröse, Mageninhalt, Kot, Galle, Schleim, Eiter, Blut, Schweiß, Fett, Tränen, Hauttalg, Speichel, Nasenschleim, Gelenkschmiere, Urin.' Er geht über die Haut, das Fleisch und das Blut des Mannes hinaus und betrachtet die Knochen. Er erkennt zudem den Bewusstseinsstrom des Mannes, der an beiden Enden ununterbrochen ist und sowohl in dieser Welt als auch in der nächsten Welt fest verankert ist. Dies ist die dritte Erreichung der Schauung.

‘‘පුන චපරං, භන්තෙ, ඉධෙකච්චො සමණො වා බ්‍රාහ්මණො වා ආතප්පමන්වාය…පෙ… තථාරූපං චෙතොසමාධිං ඵුසති, යථාසමාහිතෙ චිත්තෙ ඉමමෙව කායං උද්ධං පාදතලා අධො කෙසමත්ථකා තචපරියන්තං පූරං නානප්පකාරස්ස අසුචිනො පච්චවෙක්ඛති – ‘අත්ථි ඉමස්මිං කායෙ කෙසා ලොමා…පෙ… ලසිකා මුත්ත’න්ති. අතික්කම්ම ච පුරිසස්ස ඡවිමංසලොහිතං අට්ඨිං පච්චවෙක්ඛති. පුරිසස්ස ච විඤ්ඤාණසොතං පජානාති, උභයතො අබ්බොච්ඡින්නං ඉධ ලොකෙ අප්පතිට්ඨිතඤ්ච පරලොකෙ අප්පතිට්ඨිතඤ්ච. අයං චතුත්ථා දස්සනසමාපත්ති. එතදානුත්තරියං, භන්තෙ, දස්සනසමාපත්තීසු.

Weiterhin, Herr, gibt es hier einen gewissen Asketen oder Brahmanen, der sich auf Eifer stützt... eine solche Konzentration des Geistes erlangt, dass er bei gesammeltem Geist eben diesen Körper... als voll von vielfältigen Unreinheiten betrachtet: 'In diesem Körper gibt es Kopfhaare... Gelenkschmiere, Urin.' Er geht über die Haut, das Fleisch und das Blut des Mannes hinaus und betrachtet die Knochen. Er erkennt zudem den Bewusstseinsstrom des Mannes, der an beiden Enden ununterbrochen ist und weder in dieser Welt noch in der nächsten Welt fest verankert ist. Dies ist die vierte Erreichung der Schauung. Dies ist das Höchste, Herr, unter den Erreichungen der Schauung.

පුග්ගලපණ්ණත්තිදෙසනා

Darlegung über die Bezeichnung von Personen

150. ‘‘අපරං පන, භන්තෙ, එතදානුත්තරියං, යථා භගවා ධම්මං දෙසෙති පුග්ගලපණ්ණත්තීසු. සත්තිමෙ, භන්තෙ, පුග්ගලා. උභතොභාගවිමුත්තො පඤ්ඤාවිමුත්තො කායසක්ඛී දිට්ඨිප්පත්තො සද්ධාවිමුත්තො ධම්මානුසාරී සද්ධානුසාරී. එතදානුත්තරියං, භන්තෙ, පුග්ගලපණ්ණත්තීසු.

150. 150. Weiterhin, Herr, ist dies das Höchste, wie der Erhabene die Lehre über die Bezeichnungen von Personen verkündet. Diese sieben Personen gibt es, Herr: Der in beiderlei Hinsicht Befreite, der Weisheitsbefreite, der Körperzeuge, der Ansichtsgewonnene, der Glaubensbefreite, der Dhamma-Nachfolger und der Glaubens-Nachfolger. Dies ist das Höchste, Herr, unter den Bezeichnungen von Personen.

පධානදෙසනා

Darlegung über die Tatkraft

151. ‘‘අපරං පන, භන්තෙ, එතදානුත්තරියං, යථා භගවා ධම්මං දෙසෙති පධානෙසු. සත්තිමෙ, භන්තෙ සම්බොජ්ඣඞ්ගා සතිසම්බොජ්ඣඞ්ගො ධම්මවිචයසම්බොජ්ඣඞ්ගො වීරියසම්බොජ්ඣඞ්ගො පීතිසම්බොජ්ඣඞ්ගො පස්සද්ධිසම්බොජ්ඣඞ්ගො සමාධිසම්බොජ්ඣඞ්ගො [Pg.88] උපෙක්ඛාසම්බොජ්ඣඞ්ගො. එතදානුත්තරියං, භන්තෙ, පධානෙසු.

151. 151. Weiterhin, Herr, ist dies das Höchste, wie der Erhabene die Lehre über die Tatkraft verkündet. Diese sieben Glieder der Erleuchtung gibt es, Herr: Das Erleuchtungsglied der Achtsamkeit, das Erleuchtungsglied der Wirklichkeitserforschung, das Erleuchtungsglied der Tatkraft, das Erleuchtungsglied des Entzückens, das Erleuchtungsglied der Gestilltheit, das Erleuchtungsglied der Sammlung und das Erleuchtungsglied des Gleichmuts. Dies ist das Höchste, Herr, in Bezug auf die Tatkraft.

පටිපදාදෙසනා

Darlegung über die Modi des Fortschritts

152. ‘‘අපරං පන, භන්තෙ, එතදානුත්තරියං, යථා භගවා ධම්මං දෙසෙති පටිපදාසු. චතස්සො ඉමා, භන්තෙ, පටිපදා දුක්ඛා පටිපදා දන්ධාභිඤ්ඤා, දුක්ඛා පටිපදා ඛිප්පාභිඤ්ඤා, සුඛා පටිපදා දන්ධාභිඤ්ඤා, සුඛා පටිපදා ඛිප්පාභිඤ්ඤාති. තත්‍ර, භන්තෙ, යායං පටිපදා දුක්ඛා දන්ධාභිඤ්ඤා, අයං, භන්තෙ, පටිපදා උභයෙනෙව හීනා අක්ඛායති දුක්ඛත්තා ච දන්ධත්තා ච. තත්‍ර, භන්තෙ, යායං පටිපදා දුක්ඛා ඛිප්පාභිඤ්ඤා, අයං පන, භන්තෙ, පටිපදා දුක්ඛත්තා හීනා අක්ඛායති. තත්‍ර, භන්තෙ, යායං පටිපදා සුඛා දන්ධාභිඤ්ඤා, අයං පන, භන්තෙ, පටිපදා දන්ධත්තා හීනා අක්ඛායති. තත්‍ර, භන්තෙ, යායං පටිපදා සුඛා ඛිප්පාභිඤ්ඤා, අයං පන, භන්තෙ, පටිපදා උභයෙනෙව පණීතා අක්ඛායති සුඛත්තා ච ඛිප්පත්තා ච. එතදානුත්තරියං, භන්තෙ, පටිපදාසු.

152. 152. Weiterhin, Herr, ist dies das Höchste, wie der Erhabene die Lehre über die Modi des Fortschritts verkündet. Es gibt diese vier Modi des Fortschritts, Herr: mühsamer Fortschritt mit langsamer Erkenntnis, mühsamer Fortschritt mit schneller Erkenntnis, angenehmer Fortschritt mit langsamer Erkenntnis und angenehmer Fortschritt mit schneller Erkenntnis. Dabei, Herr, wird jener Modus des Fortschritts, der mühsam und mit langsamer Erkenntnis verbunden ist, aufgrund beider Merkmale als minderwertig bezeichnet, nämlich wegen der Mühsal und wegen der Langsamkeit. Jener Modus des Fortschritts jedoch, der mühsam aber mit schneller Erkenntnis verbunden ist, wird wegen der Mühsal als minderwertig bezeichnet. Jener Modus des Fortschritts, der angenehm aber mit langsamer Erkenntnis verbunden ist, wird wegen der Langsamkeit als minderwertig bezeichnet. Jener Modus des Fortschritts jedoch, Herr, der angenehm und mit schneller Erkenntnis verbunden ist, wird aufgrund beider Merkmale als vortrefflich bezeichnet, nämlich wegen der Annehmlichkeit und wegen der Schnelligkeit. Dies ist das Höchste, Herr, unter den Modi des Fortschritts.

භස්සසමාචාරාදිදෙසනා

Darlegung über das Verhalten in der Rede

153. ‘‘අපරං පන, භන්තෙ, එතදානුත්තරියං, යථා භගවා ධම්මං දෙසෙති භස්සසමාචාරෙ. ඉධ, භන්තෙ, එකච්චො න චෙව මුසාවාදුපසඤ්හිතං වාචං භාසති න ච වෙභූතියං න ච පෙසුණියං න ච සාරම්භජං ජයාපෙක්ඛො; මන්තා මන්තා ච වාචං භාසති නිධානවතිං කාලෙන. එතදානුත්තරියං, භන්තෙ, භස්සසමාචාරෙ.

153. 153. Weiterhin, Herr, ist dies das Höchste, wie der Erhabene die Lehre über das Verhalten in der Rede verkündet. Hierbei, Herr, spricht jemand weder Worte, die von Lüge begleitet sind, noch Worte der Entzweiung, noch der Verleumdung, noch Worte, die aus hitzigem Wetteifer in der Hoffnung auf Sieg geboren sind; er spricht mit Bedacht, abwägend, gehaltvolle Worte zur rechten Zeit. Dies ist das Höchste, Herr, in Bezug auf das Verhalten in der Rede.

‘‘අපරං පන, භන්තෙ, එතදානුත්තරියං, යථා භගවා ධම්මං දෙසෙති පුරිසසීලසමාචාරෙ. ඉධ, භන්තෙ, එකච්චො සච්චො චස්ස සද්ධො ච, න ච කුහකො, න ච ලපකො, න ච නෙමිත්තිකො, න ච නිප්පෙසිකො, න ච ලාභෙන ලාභං නිජිගීසනකො, ඉන්ද්‍රියෙසු ගුත්තද්වාරො, භොජනෙ මත්තඤ්ඤූ, සමකාරී, ජාගරියානුයොගමනුයුත්තො, අතන්දිතො, ආරද්ධවීරියො, ඣායී, සතිමා, කල්‍යාණපටිභානො, ගතිමා, ධිතිමා, මතිමා, න ච කාමෙසු ගිද්ධො, සතො ච නිපකො ච. එතදානුත්තරියං, භන්තෙ, පුරිසසීලසමාචාරෙ.

Weiterhin, Herr, ist dies das Höchste, wie der Erhabene die Lehre über das sittliche Verhalten des Mannes verkündet. Hierbei, Herr, ist jemand wahrhaftig und gläubig, kein Heuchler, kein Prahler, kein Zeichendeuter, kein Bedränger, kein gewinnsüchtiger Sucher von Gewinn durch Gewinn; er ist an den Sinnen bewacht, maßvoll beim Essen, handelt lauter, ist dem Wachsein hingegeben, unermüdlich, tatkräftig, meditierend, achtsam, von gewandter Beredsamkeit, einsichtsvoll, beharrlich, klug, nicht gierig nach Sinnenfreuden, achtsam und verständig. Dies ist das Höchste, Herr, in Bezug auf das sittliche Verhalten des Mannes.

අනුසාසනවිධාදෙසනා

Darlegung über die Methoden der Unterweisung

154. ‘‘අපරං [Pg.89] පන, භන්තෙ, එතදානුත්තරියං, යථා භගවා ධම්මං දෙසෙති අනුසාසනවිධාසු. චතස්සො ඉමා භන්තෙ අනුසාසනවිධා – ජානාති, භන්තෙ, භගවා අපරං පුග්ගලං පච්චත්තං යොනිසොමනසිකාරා ‘අයං පුග්ගලො යථානුසිට්ඨං තථා පටිපජ්ජමානො තිණ්ණං සංයොජනානං පරික්ඛයා සොතාපන්නො භවිස්සති අවිනිපාතධම්මො නියතො සම්බොධිපරායණො’ති. ජානාති, භන්තෙ, භගවා පරං පුග්ගලං පච්චත්තං යොනිසොමනසිකාරා – ‘අයං පුග්ගලො යථානුසිට්ඨං තථා පටිපජ්ජමානො තිණ්ණං සංයොජනානං පරික්ඛයා රාගදොසමොහානං තනුත්තා සකදාගාමී භවිස්සති, සකිදෙව ඉමං ලොකං ආගන්ත්වා දුක්ඛස්සන්තං කරිස්සතී’ති. ජානාති, භන්තෙ, භගවා පරං පුග්ගලං පච්චත්තං යොනිසොමනසිකාරා – ‘අයං පුග්ගලො යථානුසිට්ඨං තථා පටිපජ්ජමානො පඤ්චන්නං ඔරම්භාගියානං සංයොජනානං පරික්ඛයා ඔපපාතිකො භවිස්සති තත්ථ පරිනිබ්බායී අනාවත්තිධම්මො තස්මා ලොකා’ති. ජානාති, භන්තෙ, භගවා පරං පුග්ගලං පච්චත්තං යොනිසොමනසිකාරා – ‘අයං පුග්ගලො යථානුසිට්ඨං තථා පටිපජ්ජමානො ආසවානං ඛයා අනාසවං චෙතොවිමුත්තිං පඤ්ඤාවිමුත්තිං දිට්ඨෙව ධම්මෙ සයං අභිඤ්ඤා සච්ඡිකත්වා උපසම්පජ්ජ විහරිස්සතී’ති. එතදානුත්තරියං, භන්තෙ, අනුසාසනවිධාසු.

154. "Weiterhin, Herr, ist dies unübertrefflich, wie der Erhabene die Lehre hinsichtlich der Methoden der Unterweisung darlegt. Es gibt diese vier Arten von Methoden der Unterweisung, Herr: Der Erhabene erkennt eine andere Person durch seine eigene gründliche Aufmerksamkeit: 'Diese Person, wenn sie so praktiziert, wie sie unterwiesen wurde, wird durch das Versiegen der drei Fesseln ein Stromeingetretener sein, dem Verderben in niederen Welten nicht mehr unterworfen, in ihrer Erlösung gewiss und der vollen Erleuchtung entgegengehend.' Der Erhabene erkennt eine andere Person durch seine eigene gründliche Aufmerksamkeit: 'Diese Person, wenn sie so praktiziert, wie sie unterwiesen wurde, wird durch das Versiegen der drei Fesseln und durch die Abschwächung von Gier, Hass und Verblendung ein Einmalwiederkehrer sein, der nur noch einmal in diese Welt zurückkehrt und dann dem Leiden ein Ende bereitet.' Der Erhabene erkennt eine andere Person durch seine eigene gründliche Aufmerksamkeit: 'Diese Person, wenn sie so praktiziert, wie sie unterwiesen wurde, wird durch das Versiegen der fünf niederen Fesseln ein Wesen von übernatürlicher Geburt sein, dort das Parinibbāna erlangen und von jener Welt nicht mehr zurückkehren.' Der Erhabene erkennt eine andere Person durch seine eigene gründliche Aufmerksamkeit: 'Diese Person, wenn sie so praktiziert, wie sie unterwiesen wurde, wird durch das Versiegen der Triebe die trieblose Gemütsbefreiung und Weisheitsbefreiung noch in diesem Leben selbst durch höhere Erkenntnis verwirklichen, erlangen und darin verweilen.' Dies, Herr, ist unübertrefflich hinsichtlich der Methoden der Unterweisung."

පරපුග්ගලවිමුත්තිඤාණදෙසනා

Darlegung über das Wissen bezüglich der Befreiung anderer Personen

155. ‘‘අපරං පන, භන්තෙ, එතදානුත්තරියං, යථා භගවා ධම්මං දෙසෙති පරපුග්ගලවිමුත්තිඤාණෙ. ජානාති, භන්තෙ, භගවා පරං පුග්ගලං පච්චත්තං යොනිසොමනසිකාරා – ‘අයං පුග්ගලො තිණ්ණං සංයොජනානං පරික්ඛයා සොතාපන්නො භවිස්සති අවිනිපාතධම්මො නියතො සම්බොධිපරායණො’ති. ජානාති, භන්තෙ, භගවා පරං පුග්ගලං පච්චත්තං යොනිසොමනසිකාරා – ‘අයං පුග්ගලො තිණ්ණං සංයොජනානං පරික්ඛයා රාගදොසමොහානං තනුත්තා සකදාගාමී භවිස්සති, සකිදෙව ඉමං ලොකං ආගන්ත්වා දුක්ඛස්සන්තං කරිස්සතී’ති. ජානාති, භන්තෙ, භගවා පරං පුග්ගලං පච්චත්තං යොනිසොමනසිකාරා – ‘අයං පුග්ගලො පඤ්චන්නං ඔරම්භාගියානං සංයොජනානං පරික්ඛයා ඔපපාතිකො භවිස්සති තත්ථ පරිනිබ්බායී අනාවත්තිධම්මො තස්මා ලොකා’ති. ජානාති, භන්තෙ, භගවා පරං පුග්ගලං පච්චත්තං යොනිසොමනසිකාරා – ‘අයං පුග්ගලො ආසවානං ඛයා අනාසවං චෙතොවිමුත්තිං පඤ්ඤාවිමුත්තිං [Pg.90] දිට්ඨෙව ධම්මෙ සයං අභිඤ්ඤා සච්ඡිකත්වා උපසම්පජ්ජ විහරිස්සතී’ති. එතදානුත්තරියං, භන්තෙ, පරපුග්ගලවිමුත්තිඤාණෙ.

155. "Weiterhin, Herr, ist dies unübertrefflich, wie der Erhabene die Lehre hinsichtlich des Wissens über die Befreiung anderer Personen darlegt. Der Erhabene erkennt eine andere Person durch seine eigene gründliche Aufmerksamkeit: 'Diese Person wird durch das Versiegen der drei Fesseln ein Stromeingetretener sein, dem Verderben nicht mehr unterworfen, gewiss und der Erleuchtung entgegengehend.' Der Erhabene erkennt eine andere Person durch seine eigene gründliche Aufmerksamkeit: 'Diese Person wird durch das Versiegen der drei Fesseln und durch die Abschwächung von Gier, Hass und Verblendung ein Einmalwiederkehrer sein, der nur noch einmal in diese Welt zurückkehrt und dann dem Leiden ein Ende bereitet.' Der Erhabene erkennt eine andere Person durch seine eigene gründliche Aufmerksamkeit: 'Diese Person wird durch das Versiegen der fünf niederen Fesseln ein Wesen von übernatürlicher Geburt sein, dort das Parinibbāna erlangen und von jener Welt nicht mehr zurückkehren.' Der Erhabene erkennt eine andere Person durch seine eigene gründliche Aufmerksamkeit: 'Diese Person wird durch das Versiegen der Triebe die trieblose Gemütsbefreiung und Weisheitsbefreiung noch in diesem Leben selbst durch höhere Erkenntnis verwirklichen, erlangen und darin verweilen.' Dies, Herr, ist unübertrefflich hinsichtlich des Wissens über die Befreiung anderer Personen."

සස්සතවාදදෙසනා

Darlegung über die Lehren vom Ewigkeitsschluss (Eternalismus)

156. ‘‘අපරං පන, භන්තෙ, එතදානුත්තරියං, යථා භගවා ධම්මං දෙසෙති සස්සතවාදෙසු. තයොමෙ, භන්තෙ, සස්සතවාදා. ඉධ, භන්තෙ, එකච්චො සමණො වා බ්‍රාහ්මණො වා ආතප්පමන්වාය…පෙ… තථාරූපං චෙතොසමාධිං ඵුසති, යථාසමාහිතෙ චිත්තෙ අනෙකවිහිතං පුබ්බෙනිවාසං අනුස්සරති. සෙය්‍යථිදං, එකම්පි ජාතිං ද්වෙපි ජාතියො තිස්සොපි ජාතියො චතස්සොපි ජාතියො පඤ්චපි ජාතියො දසපි ජාතියො වීසම්පි ජාතියො තිංසම්පි ජාතියො චත්තාලීසම්පි ජාතියො පඤ්ඤාසම්පි ජාතියො ජාතිසතම්පි ජාතිසහස්සම්පි ජාතිසතසහස්සම්පි අනෙකානිපි ජාතිසතානි අනෙකානිපි ජාතිසහස්සානි අනෙකානිපි ජාතිසතසහස්සානි, ‘අමුත්‍රාසිං එවංනාමො එවංගොත්තො එවංවණ්ණො එවමාහාරො එවංසුඛදුක්ඛප්පටිසංවෙදී එවමායුපරියන්තො, සො තතො චුතො අමුත්‍ර උදපාදිං; තත්‍රාපාසිං එවංනාමො එවංගොත්තො එවංවණ්ණො එවමාහාරො එවංසුඛදුක්ඛප්පටිසංවෙදී එවමායුපරියන්තො, සො තතො චුතො ඉධූපපන්නො’ති. ඉති සාකාරං සඋද්දෙසං අනෙකවිහිතං පුබ්බෙනිවාසං අනුස්සරති. සො එවමාහ – ‘අතීතංපාහං අද්ධානං ජානාමි – සංවට්ටි වා ලොකො විවට්ටි වාති. අනාගතංපාහං අද්ධානං ජානාමි – සංවට්ටිස්සති වා ලොකො විවට්ටිස්සති වාති. සස්සතො අත්තා ච ලොකො ච වඤ්ඣො කූටට්ඨො එසිකට්ඨායිට්ඨිතො. තෙ ච සත්තා සන්ධාවන්ති සංසරන්ති චවන්ති උපපජ්ජන්ති, අත්ථිත්වෙව සස්සතිසම’න්ති. අයං පඨමො සස්සතවාදො.

156. "Weiterhin, Herr, ist dies unübertrefflich, wie der Erhabene die Lehre hinsichtlich der Lehren vom Ewigkeitsschluss darlegt. Es gibt diese drei Lehren vom Ewigkeitsschluss, Herr. Da, Herr, erlangt ein gewisser Asket oder Brahmane durch Eifer, Anstrengung, Hingabe, Achtsamkeit und gründliche Aufmerksamkeit eine solche geistige Sammlung, dass er bei gesammeltem Geist sich an viele verschiedene frühere Existenzen erinnert. Nämlich an eine Geburt, zwei Geburten, drei Geburten, vier Geburten, fünf Geburten, zehn Geburten, zwanzig Geburten, dreißig Geburten, vierzig Geburten, fünfzig Geburten, hundert Geburten, tausend Geburten, hunderttausend Geburten, viele hundert Geburten, viele tausend Geburten, viele hunderttausend Geburten: 'Dort hatte ich jenen Namen, jene Clanzugehörigkeit, jenes Aussehen, jene Nahrung, erfuhr solches Glück und Leid und hatte jene Lebensdauer; von dort verschieden, entstand ich an jenem Ort wieder; auch dort hatte ich jenen Namen, jene Clanzugehörigkeit, jenes Aussehen, jene Nahrung, erfuhr solches Glück und Leid und hatte jene Lebensdauer; von dort verschieden, bin ich hier wiedergeboren.' So erinnert er sich mit allen Einzelheiten und Umständen an seine vielen verschiedenen früheren Existenzen. Er sagt dann: 'Ich kenne die vergangene Zeit – dass die Welt verging oder entstand. Ich kenne auch die zukünftige Zeit – dass die Welt vergehen oder entstehen wird. Das Selbst und die Welt sind ewig, unfruchtbar, wie ein Berggipfel feststehend, wie ein fest verankerter Pfeiler. Und diese Wesen eilen umher, wandern durch den Daseinskreislauf, verscheiden und werden wiedergeboren, doch es besteht ewiglich fort.' Dies ist die erste Lehre vom Ewigkeitsschluss."

‘‘පුන චපරං, භන්තෙ, ඉධෙකච්චො සමණො වා බ්‍රාහ්මණො වා ආතප්පමන්වාය…පෙ… තථාරූපං චෙතොසමාධිං ඵුසති, යථාසමාහිතෙ චිත්තෙ අනෙකවිහිතං පුබ්බෙනිවාසං අනුස්සරති. සෙය්‍යථිදං, එකම්පි සංවට්ටවිවට්ටං ද්වෙපි සංවට්ටවිවට්ටානි තීණිපි සංවට්ටවිවට්ටානි චත්තාරිපි සංවට්ටවිවට්ටානි පඤ්චපි සංවට්ටවිවට්ටානි දසපි සංවට්ටවිවට්ටානි, ‘අමුත්‍රාසිං එවංනාමො එවංගොත්තො [Pg.91] එවංවණ්ණො එවමාහාරො එවංසුඛදුක්ඛප්පටිසංවෙදී එවමායුපරියන්තො, සො තතො චුතො අමුත්‍ර උදපාදිං; තත්‍රාපාසිං එවංනාමො එවංගොත්තො එවංවණ්ණො එවමාහාරො එවංසුඛදුක්ඛප්පටිසංවෙදී එවමායුපරියන්තො, සො තතො චුතො ඉධූපපන්නො’ති. ඉති සාකාරං සඋද්දෙසං අනෙකවිහිතං පුබ්බෙනිවාසං අනුස්සරති. සො එවමාහ – ‘අතීතංපාහං අද්ධානං ජානාමි සංවට්ටි වා ලොකො විවට්ටි වාති. අනාගතංපාහං අද්ධානං ජානාමි සංවට්ටිස්සති වා ලොකො විවට්ටිස්සති වාති. සස්සතො අත්තා ච ලොකො ච වඤ්ඣො කූටට්ඨො එසිකට්ඨායිට්ඨිතො. තෙ ච සත්තා සන්ධාවන්ති සංසරන්ති චවන්ති උපපජ්ජන්ති, අත්ථිත්වෙව සස්සතිසම’න්ති. අයං දුතියො සස්සතවාදො.

„Weiterhin, Herr, erreicht hier ein gewisser Asket oder Brahmane durch Anstrengung ... eine solche geistige Konzentration, dass er sich bei konzentriertem Geist an seine vielfältigen früheren Leben erinnert. Und zwar an einen Weltzyklus des Vergehens und Entstehens, an zwei, drei, vier, fünf, an zehn Weltzyklen des Vergehens und Entstehens: ‚Dort hatte ich jenen Namen, jene Clanzugehörigkeit, jenes Aussehen, jene Nahrung, jenes Erleben von Glück und Leid, jene Lebensspanne. Nach meinem Verscheiden von dort entstand ich an jenem anderen Ort wieder; auch dort hatte ich jenen Namen, jene Clanzugehörigkeit, jenes Aussehen, jene Nahrung, jenes Erleben von Glück und Leid, jene Lebensspanne. Nach meinem Verscheiden von dort bin ich hier wiedererschienen.‘ So erinnert er sich mit allen Einzelheiten und Merkmalen an seine vielfältigen früheren Leben. Er sagt: ‚Ich kenne die vergangene Zeit, ob die Welt verging oder entstand. Ich kenne die künftige Zeit, ob die Welt vergehen oder entstehen wird. Das Selbst und die Welt sind ewig, unfruchtbar, feststehend wie ein Berggipfel, beständig wie eine Pfeilersäule. Und jene Wesen eilen umher, wandern im Daseinskreislauf, verscheiden und werden wiedergeboren, doch es besteht ewiglich dasselbe.‘ Dies ist die zweite Lehre vom Ewigkeitismus.“

‘‘පුන චපරං, භන්තෙ, ඉධෙකච්චො සමණො වා බ්‍රාහ්මණො වා ආතප්පමන්වාය…පෙ… තථාරූපං චෙතොසමාධිං ඵුසති, යථාසමාහිතෙ චිත්තෙ අනෙකවිහිතං පුබ්බෙනිවාසං අනුස්සරති. සෙය්‍යථිදං, දසපි සංවට්ටවිවට්ටානි වීසම්පි සංවට්ටවිවට්ටානි තිංසම්පි සංවට්ටවිවට්ටානි චත්තාලීසම්පි සංවට්ටවිවට්ටානි, ‘අමුත්‍රාසිං එවංනාමො එවංගොත්තො එවංවණ්ණො එවමාහාරො එවංසුඛදුක්ඛප්පටිසංවෙදී එවමායුපරියන්තො, සො තතො චුතො අමුත්‍ර උදපාදිං; තත්‍රාපාසිං එවංනාමො එවංගොත්තො එවංවණ්ණො එවමාහාරො එවංසුඛදුක්ඛප්පටිසංවෙදී එවමායුපරියන්තො, සො තතො චුතො ඉධූපපන්නො’ති. ඉති සාකාරං සඋද්දෙසං අනෙකවිහිතං පුබ්බෙනිවාසං අනුස්සරති. සො එවමාහ – ‘අතීතංපාහං අද්ධානං ජානාමි සංවට්ටිපි ලොකො විවට්ටිපීති; අනාගතංපාහං අද්ධානං ජානාමි සංවට්ටිස්සතිපි ලොකො විවට්ටිස්සතිපීති. සස්සතො අත්තා ච ලොකො ච වඤ්ඣො කූටට්ඨො එසිකට්ඨායිට්ඨිතො. තෙ ච සත්තා සන්ධාවන්ති සංසරන්ති චවන්ති උපපජ්ජන්ති, අත්ථිත්වෙව සස්සතිසම’න්ති. අයං තතියො සස්සතවාදො, එතදානුත්තරියං, භන්තෙ, සස්සතවාදෙසු.

„Weiterhin, Herr, erreicht hier ein gewisser Asket oder Brahmane durch Anstrengung ... eine solche geistige Konzentration, dass er sich bei konzentriertem Geist an seine vielfältigen früheren Leben erinnert. Und zwar an zehn Weltzyklen des Vergehens und Entstehens, an zwanzig, dreißig, an vierzig Weltzyklen des Vergehens und Entstehens: ‚Dort hatte ich jenen Namen, jene Clanzugehörigkeit, jenes Aussehen, jene Nahrung, jenes Erleben von Glück und Leid, jene Lebensspanne. Nach meinem Verscheiden von dort entstand ich an jenem anderen Ort wieder; auch dort hatte ich jenen Namen, jene Clanzugehörigkeit, jenes Aussehen, jene Nahrung, jenes Erleben von Glück und Leid, jene Lebensspanne. Nach meinem Verscheiden von dort bin ich hier wiedererschienen.‘ So erinnert er sich mit allen Einzelheiten und Merkmalen an seine vielfältigen früheren Leben. Er sagt: ‚Ich kenne die vergangene Zeit, ob die Welt verging oder entstand. Ich kenne die künftige Zeit, ob die Welt vergehen oder entstehen wird. Das Selbst und die Welt sind ewig, unfruchtbar, feststehend wie ein Berggipfel, beständig wie eine Pfeilersäule. Und jene Wesen eilen umher, wandern im Daseinskreislauf, verscheiden und werden wiedergeboren, doch es besteht ewiglich dasselbe.‘ Dies ist die dritte Lehre vom Ewigkeitismus. Dies ist, Herr, das Unübertreffliche unter den Lehren vom Ewigkeitismus.“

පුබ්බෙනිවාසානුස්සතිඤාණදෙසනා

Die Unterweisung über das Wissen der Erinnerung an frühere Existenzen

157. ‘‘අපරං පන, භන්තෙ, එතදානුත්තරියං, යථා භගවා ධම්මං දෙසෙති පුබ්බෙනිවාසානුස්සතිඤාණෙ. ඉධ, භන්තෙ, එකච්චො සමණො වා බ්‍රාහ්මණො වා ආතප්පමන්වාය…පෙ… තථාරූපං චෙතොසමාධිං ඵුසති, යථාසමාහිතෙ චිත්තෙ අනෙකවිහිතං පුබ්බෙනිවාසං අනුස්සරති. සෙය්‍යථිදං, එකම්පි ජාතිං ද්වෙපි ජාතියො තිස්සොපි ජාතියො චතස්සොපි ජාතියො පඤ්චපි ජාතියො දසපි ජාතියො වීසම්පි ජාතියො තිංසම්පි ජාතියො චත්තාලීසම්පි [Pg.92] ජාතියො පඤ්ඤාසම්පි ජාතියො ජාතිසතම්පි ජාතිසහස්සම්පි ජාතිසතසහස්සම්පි අනෙකෙපි සංවට්ටකප්පෙ අනෙකෙපි විවට්ටකප්පෙ අනෙකෙපි සංවට්ටවිවට්ටකප්පෙ, ‘අමුත්‍රාසිං එවංනාමො එවංගොත්තො එවංවණ්ණො එවමාහාරො එවංසුඛදුක්ඛප්පටිසංවෙදී එවමායුපරියන්තො, සො තතො චුතො අමුත්‍ර උදපාදිං; තත්‍රාපාසිං එවංනාමො එවංගොත්තො එවංවණ්ණො එවමාහාරො එවංසුඛදුක්ඛප්පටිසංවෙදී එවමායුපරියන්තො, සො තතො චුතො ඉධූපපන්නො’ති. ඉති සාකාරං සඋද්දෙසං අනෙකවිහිතං පුබ්බෙනිවාසං අනුස්සරති. සන්ති, භන්තෙ, දෙවා, යෙසං න සක්කා ගණනාය වා සඞ්ඛානෙන වා ආයු සඞ්ඛාතුං. අපි ච, යස්මිං යස්මිං අත්තභාවෙ අභිනිවුට්ඨපුබ්බො හොති යදි වා රූපීසු යදි වා අරූපීසු යදි වා සඤ්ඤීසු යදි වා අසඤ්ඤීසු යදි වා නෙවසඤ්ඤීනාසඤ්ඤීසු. ඉති සාකාරං සඋද්දෙසං අනෙකවිහිතං පුබ්බෙනිවාසං අනුස්සරති. එතදානුත්තරියං, භන්තෙ, පුබ්බෙනිවාසානුස්සතිඤාණෙ.

157. „Zudem, Herr, ist dies unübertrefflich, wie der Erhabene die Lehre über das Wissen der Erinnerung an frühere Existenzen darlegt. Hierbei, Herr, erreicht ein gewisser Asket oder Brahmane durch Anstrengung ... eine solche geistige Konzentration, dass er sich bei konzentriertem Geist an seine vielfältigen früheren Leben erinnert. Und zwar an ein Leben, zwei, drei, vier, fünf, zehn, zwanzig, dreißig, vierzig, fünfzig Leben, an hundert Leben, tausend Leben, hunderttausend Leben, an viele Weltzyklen des Vergehens, an viele Weltzyklen des Entstehens, an viele Weltzyklen des Vergehens und Entstehens: ‚Dort hatte ich jenen Namen, jene Clanzugehörigkeit, jenes Aussehen, jene Nahrung, jenes Erleben von Glück und Leid, jene Lebensspanne. Nach meinem Verscheiden von dort entstand ich an jenem anderen Ort wieder; auch dort hatte ich jenen Namen, jene Clanzugehörigkeit, jenes Aussehen, jene Nahrung, jenes Erleben von Glück und Leid, jene Lebensspanne. Nach meinem Verscheiden von dort bin ich hier wiedererschienen.‘ So erinnert er sich mit allen Einzelheiten und Merkmalen an seine vielfältigen früheren Leben. Es gibt, Herr, Götter, deren Lebensdauer man weder durch Zählen noch durch Rechnen bestimmen kann. Aber in was für einer Daseinsform er auch zuvor gelebt hat, ob als körperhaftes oder körperloses Wesen, als wahrnehmendes oder wahrnehmungsloses Wesen, oder als ein Wesen, das weder wahrnehmend noch nicht-wahrnehmend ist – so erinnert er sich mit allen Einzelheiten und Merkmalen an seine vielfältigen früheren Leben. Dies ist das Unübertreffliche, Herr, in Bezug auf das Wissen der Erinnerung an frühere Existenzen.“

චුතූපපාතඤාණදෙසනා

Die Unterweisung über das Wissen vom Verscheiden und Wiedererscheinen der Wesen

158. ‘‘අපරං පන, භන්තෙ, එතදානුත්තරියං, යථා භගවා ධම්මං දෙසෙති සත්තානං චුතූපපාතඤාණෙ. ඉධ, භන්තෙ, එකච්චො සමණො වා බ්‍රාහ්මණො වා ආතප්පමන්වාය…පෙ… තථාරූපං චෙතොසමාධිං ඵුසති, යථාසමාහිතෙ චිත්තෙ දිබ්බෙන චක්ඛුනා විසුද්ධෙන අතික්කන්තමානුසකෙන සත්තෙ පස්සති චවමානෙ උපපජ්ජමානෙ හීනෙ පණීතෙ සුවණ්ණෙ දුබ්බණ්ණෙ සුගතෙ දුග්ගතෙ යථාකම්මූපගෙ සත්තෙ පජානාති – ‘ඉමෙ වත භොන්තො සත්තා කායදුච්චරිතෙන සමන්නාගතා වචීදුච්චරිතෙන සමන්නාගතා මනොදුච්චරිතෙන සමන්නාගතා අරියානං උපවාදකා මිච්ඡාදිට්ඨිකා මිච්ඡාදිට්ඨිකම්මසමාදානා. තෙ කායස්ස භෙදා පරං මරණා අපායං දුග්ගතිං විනිපාතං නිරයං උපපන්නා. ඉමෙ වා පන භොන්තො සත්තා කායසුචරිතෙන සමන්නාගතා වචීසුචරිතෙන සමන්නාගතා මනොසුචරිතෙන සමන්නාගතා අරියානං අනුපවාදකා සම්මාදිට්ඨිකා සම්මාදිට්ඨිකම්මසමාදානා. තෙ කායස්ස භෙදා පරං මරණා සුගතිං සග්ගං ලොකං උපපන්නා’ති. ඉති දිබ්බෙන චක්ඛුනා විසුද්ධෙන අතික්කන්තමානුසකෙන සත්තෙ පස්සති චවමානෙ උපපජ්ජමානෙ හීනෙ පණීතෙ [Pg.93] සුවණ්ණෙ දුබ්බණ්ණෙ සුගතෙ දුග්ගතෙ යථාකම්මූපගෙ සත්තෙ පජානාති. එතදානුත්තරියං, භන්තෙ, සත්තානං චුතූපපාතඤාණෙ.

158. „Weiterhin, Herr, ist dies unübertrefflich, wie der Erhabene die Lehre verkündet hinsichtlich des Wissens um das Sterben und Wiedererscheinen der Wesen. Da erlangt, Herr, ein gewisser Asket oder Brāhmaṇa durch ernsthaftes Bemühen, durch Anstrengung, durch Hingabe, durch Wachsamkeit und durch rechte Aufmerksamkeit eine solche geistige Konzentration, dass er mit dem göttlichen Auge, dem geläuterten, das menschliche Auge übersteigenden, die Wesen sieht, wie sie sterben und wiedererscheinen, die niedrigen und edlen, die schönen und hässlichen, die glücklichen und unglücklichen; er erkennt die Wesen entsprechend ihrem gewirkten Kamma: ‚Wahrlich, diese verehrten Wesen waren mit körperlichem Fehlverhalten, sprachlichem Fehlverhalten und geistigem Fehlverhalten behaftet; sie schmähten die Edlen, hegten falsche Ansichten und handelten nach falschen Ansichten. Nach dem Zerfall des Körpers, nach dem Tod, sind sie in einen Zustand des Leids, auf eine unglückliche Fährte, in den Untergang, in die Hölle gelangt. Jene verehrten Wesen jedoch waren mit gutem körperlichem, sprachlichem und geistigem Verhalten ausgestattet; sie schmähten die Edlen nicht, hegten rechte Ansichten und handelten nach rechten Ansichten. Nach dem Zerfall des Körpers, nach dem Tod, sind sie auf eine glückliche Fährte, in eine himmlische Welt gelangt.‘ So sieht er mit dem göttlichen Auge, dem geläuterten, das menschliche übersteigenden, die Wesen, wie sie sterben und wiedererscheinen, die niedrigen und edlen, die schönen und hässlichen, die glücklichen und unglücklichen, und erkennt die Wesen gemäß ihrem Kamma. Dies, Herr, ist das Unübertreffliche hinsichtlich des Wissens um das Sterben und Wiedererscheinen der Wesen.“

ඉද්ධිවිධදෙසනා

„Die Darlegung der Arten übernatürlicher Kräfte“

159. ‘‘අපරං පන, භන්තෙ, එතදානුත්තරියං, යථා භගවා ධම්මං දෙසෙති ඉද්ධිවිධාසු. ද්වෙමා, භන්තෙ, ඉද්ධිවිධායො – අත්ථි, භන්තෙ, ඉද්ධි සාසවා සඋපධිකා, ‘නො අරියා’ති වුච්චති. අත්ථි, භන්තෙ, ඉද්ධි අනාසවා අනුපධිකා ‘අරියා’ති වුච්චති. ‘‘කතමා ච, භන්තෙ, ඉද්ධි සාසවා සඋපධිකා, ‘නො අරියා’ති වුච්චති? ඉධ, භන්තෙ, එකච්චො සමණො වා බ්‍රාහ්මණො වා ආතප්පමන්වාය…පෙ… තථාරූපං චෙතොසමාධිං ඵුසති, යථාසමාහිතෙ චිත්තෙ අනෙකවිහිතං ඉද්ධිවිධං පච්චනුභොති. එකොපි හුත්වා බහුධා හොති, බහුධාපි හුත්වා එකො හොති; ආවිභාවං තිරොභාවං තිරොකුට්ටං තිරොපාකාරං තිරොපබ්බතං අසජ්ජමානො ගච්ඡති සෙය්‍යථාපි ආකාසෙ. පථවියාපි උම්මුජ්ජනිමුජ්ජං කරොති, සෙය්‍යථාපි උදකෙ. උදකෙපි අභිජ්ජමානෙ ගච්ඡති, සෙය්‍යථාපි පථවියං. ආකාසෙපි පල්ලඞ්කෙන කමති, සෙය්‍යථාපි පක්ඛී සකුණො. ඉමෙපි චන්දිමසූරියෙ එවංමහිද්ධිකෙ එවංමහානුභාවෙ පාණිනා පරාමසති පරිමජ්ජති. යාව බ්‍රහ්මලොකාපි කායෙන වසං වත්තෙති. අයං, භන්තෙ, ඉද්ධි සාසවා සඋපධිකා, ‘නො අරියා’ති වුච්චති.

159. „Weiterhin, Herr, ist dies unübertrefflich, wie der Erhabene die Lehre hinsichtlich der Arten übernatürlicher Kräfte verkündet. Es gibt, Herr, zwei Arten übernatürlicher Kräfte: Es gibt, Herr, die Kraft, die von Trieben beeinflusst und mit Bindungen behaftet ist, welche ‚nicht-edel‘ genannt wird. Und es gibt, Herr, die Kraft, die frei von Trieben und ohne Bindungen ist, welche ‚edel‘ genannt wird. Welches aber, Herr, ist die Kraft, die von Trieben beeinflusst und mit Bindungen behaftet ist und ‚nicht-edel‘ genannt wird? Da erlangt, Herr, ein gewisser Asket oder Brāhmaṇa durch ernsthaftes Bemühen... eine solche geistige Konzentration, dass er bei konzentriertem Geist verschiedene Arten übernatürlicher Kräfte erfährt: Obwohl er einer ist, wird er vielfach; obwohl er vielfach ist, wird er wieder einer; er erscheint und verschwindet; er geht ungehindert durch Mauern, durch Umwallungen, durch Berge hindurch, als wäre es freier Raum. Er vollbringt auf der Erde das Untertauchen und Auftauchen, als wäre es Wasser. Er geht auf dem Wasser, ohne einzusinken, als wäre es fester Boden. Er wandelt im Lotossitz durch die Luft wie ein gefiederter Vogel. Sogar Mond und Sonne, so mächtig und gewaltig, berührt und streichelt er mit seiner Hand. Er übt mit seinem Körper Macht aus bis hinauf zur Brahma-Welt. Dies, Herr, ist die Kraft, die von Trieben beeinflusst und mit Bindungen behaftet ist und ‚nicht-edel‘ genannt wird.“

‘‘කතමා පන, භන්තෙ, ඉද්ධි අනාසවා අනුපධිකා, ‘අරියා’ති වුච්චති? ඉධ, භන්තෙ, භික්ඛු සචෙ ආකඞ්ඛති – ‘පටිකූලෙ අප්පටිකූලසඤ්ඤී විහරෙය්‍ය’න්ති, අප්පටිකූලසඤ්ඤී තත්ථ විහරති. සචෙ ආකඞ්ඛති – ‘අප්පටිකූලෙ පටිකූලසඤ්ඤී විහරෙය්‍ය’න්ති, පටිකූලසඤ්ඤී තත්ථ විහරති. සචෙ ආකඞ්ඛති – ‘පටිකූලෙ ච අප්පටිකූලෙ ච අප්පටිකූලසඤ්ඤී විහරෙය්‍ය’න්ති, අප්පටිකූලසඤ්ඤී තත්ථ විහරති. සචෙ ආකඞ්ඛති – ‘පටිකූලෙ ච අප්පටිකූලෙ ච පටිකූලසඤ්ඤී විහරෙය්‍ය’න්ති, පටිකූලසඤ්ඤී තත්ථ විහරති. සචෙ ආකඞ්ඛති – ‘පටිකූලඤ්ච අප්පටිකූලඤ්ච තදුභයං අභිනිවජ්ජෙත්වා උපෙක්ඛකො විහරෙය්‍යං සතො සම්පජානො’ති, උපෙක්ඛකො තත්ථ විහරති සතො සම්පජානො. අයං, භන්තෙ, ඉද්ධි අනාසවා අනුපධිකා ‘අරියා’ති වුච්චති. එතදානුත්තරියං, භන්තෙ, ඉද්ධිවිධාසු. තං භගවා අසෙසමභිජානාති, තං භගවතො අසෙසමභිජානතො උත්තරි අභිඤ්ඤෙය්‍යං නත්ථි, යදභිජානං අඤ්ඤො සමණො [Pg.94] වා බ්‍රාහ්මණො වා භගවතා භිය්‍යොභිඤ්ඤතරො අස්ස යදිදං ඉද්ධිවිධාසු.

„Welches aber, Herr, ist die Kraft, die frei von Trieben und ohne Bindungen ist und ‚edel‘ genannt wird? Da verweilt, Herr, ein Mönch, wenn er es wünscht: ‚Ich will im Widerwärtigen mit der Wahrnehmung des Nicht-Widerwärtigen verweilen‘, dann verweilt er dort mit der Wahrnehmung des Nicht-Widerwärtigen. Wenn er es wünscht: ‚Ich will im Nicht-Widerwärtigen mit der Wahrnehmung des Widerwärtigen verweilen‘, dann verweilt er dort mit der Wahrnehmung des Widerwärtigen. Wenn er es wünscht: ‚Ich will sowohl im Widerwärtigen als auch im Nicht-Widerwärtigen mit der Wahrnehmung des Nicht-Widerwärtigen verweilen‘, dann verweilt er dort mit der Wahrnehmung des Nicht-Widerwärtigen. Wenn er es wünscht: ‚Ich will sowohl im Widerwärtigen als auch im Nicht-Widerwärtigen mit der Wahrnehmung des Widerwärtigen verweilen‘, dann verweilt er dort mit der Wahrnehmung des Widerwärtigen. Wenn er es wünscht: ‚Indem ich beides, das Widerwärtige und das Nicht-Widerwärtige, meide, will ich gleichmütig, achtsam und klar wissend verweilen‘, dann verweilt er dort gleichmütig, achtsam und klar wissend. Dies, Herr, wird die Kraft genannt, die frei von Trieben und ohne Bindungen ist, die ‚edel‘ ist. Dies ist das Unübertreffliche hinsichtlich der Arten übernatürlicher Kräfte. Das erkennt der Erhabene restlos; für den Erhabenen, der dies restlos erkennt, gibt es darüber hinaus nichts Höheres zu erkennen, wodurch ein anderer Asket oder Brāhmaṇa bedeutend wissender als der Erhabene sein könnte, was die Arten übernatürlicher Kräfte betrifft.“

අඤ්ඤථාසත්ථුගුණදස්සනං

„Das Aufzeigen weiterer Vorzüge des Lehrers“

160. ‘‘යං තං, භන්තෙ, සද්ධෙන කුලපුත්තෙන පත්තබ්බං ආරද්ධවීරියෙන ථාමවතා පුරිසථාමෙන පුරිසවීරියෙන පුරිසපරක්කමෙන පුරිසධොරය්හෙන, අනුප්පත්තං තං භගවතා. න ච, භන්තෙ, භගවා කාමෙසු කාමසුඛල්ලිකානුයොගමනුයුත්තො හීනං ගම්මං පොථුජ්ජනිකං අනරියං අනත්ථසංහිතං, න ච අත්තකිලමථානුයොගමනුයුත්තො දුක්ඛං අනරියං අනත්ථසංහිතං. චතුන්නඤ්ච භගවා ඣානානං ආභිචෙතසිකානං දිට්ඨධම්මසුඛවිහාරානං නිකාමලාභී අකිච්ඡලාභී අකසිරලාභී.

160. „Was, Herr, von einem edlen Sohn durch Glauben, durch Tatkraft, durch Beständigkeit, durch menschliche Stärke, durch menschliche Energie, durch menschliches Bemühen und durch menschliche Ausdauer erreicht werden kann, das ist vom Erhabenen erreicht worden. Und der Erhabene, Herr, ist weder der Hingabe an das Glück der Sinnesgenüsse ergeben, die niedrig, dörfisch, gewöhnlich, unedel und unheilsam ist; noch ist er der Hingabe an die Selbstpeinigung ergeben, die leidvoll, unedel und unheilsam ist. Der Erhabene erlangt die vier Vertiefungen, die zum höheren Bewusstsein gehören und bereits hier und jetzt ein glückliches Verweilen ermöglichen, nach Wunsch, ohne Mühe und ohne Beschwerde.“

අනුයොගදානප්පකාරො

„Die Art und Weise der Befragung“

161. ‘‘සචෙ මං, භන්තෙ, එවං පුච්ඡෙය්‍ය – ‘කිං නු ඛො, ආවුසො සාරිපුත්ත, අහෙසුං අතීතමද්ධානං අඤ්ඤෙ සමණා වා බ්‍රාහ්මණා වා භගවතා භිය්‍යොභිඤ්ඤතරා සම්බොධිය’න්ති, එවං පුට්ඨො අහං, භන්තෙ, ‘නො’ති වදෙය්‍යං. ‘කිං පනාවුසො සාරිපුත්ත, භවිස්සන්ති අනාගතමද්ධානං අඤ්ඤෙ සමණා වා බ්‍රාහ්මණා වා භගවතා භිය්‍යොභිඤ්ඤතරා සම්බොධිය’න්ති, එවං පුට්ඨො අහං, භන්තෙ, ‘නො’ති වදෙය්‍යං. ‘කිං පනාවුසො සාරිපුත්ත, අත්ථෙතරහි අඤ්ඤො සමණො වා බ්‍රාහ්මණො වා භගවතා භිය්‍යොභිඤ්ඤතරො සම්බොධිය’න්ති, එවං පුට්ඨො අහං, භන්තෙ, ‘නො’ති වදෙය්‍යං.

161. „Wenn man mich, Herr, so fragen würde: ‚Gab es, Freund Sāriputta, in vergangenen Zeiten andere Asketen oder Brāhmaṇas, die hinsichtlich der Erleuchtung bedeutend wissender waren als der Erhabene?‘ – so gefragt, Herr, würde ich sagen: ‚Nein‘. ‚Wird es aber, Freund Sāriputta, in zukünftigen Zeiten andere Asketen oder Brāhmaṇas geben, die hinsichtlich der Erleuchtung bedeutend wissender sein werden als der Erhabene?‘ – so gefragt, Herr, würde ich sagen: ‚Nein‘. ‚Gibt es aber jetzt, Freund Sāriputta, einen anderen Asketen oder Brāhmaṇen, der hinsichtlich der Erleuchtung bedeutend wissender ist als der Erhabene?‘ – so gefragt, Herr, würde ich sagen: ‚Nein‘.“

‘‘සචෙ පන මං, භන්තෙ, එවං පුච්ඡෙය්‍ය – ‘කිං නු ඛො, ආවුසො සාරිපුත්ත, අහෙසුං අතීතමද්ධානං අඤ්ඤෙ සමණා වා බ්‍රාහ්මණා වා භගවතා සමසමා සම්බොධිය’න්ති, එවං පුට්ඨො අහං, භන්තෙ, ‘එව’න්ති වදෙය්‍යං. ‘කිං පනාවුසො සාරිපුත්ත, භවිස්සන්ති අනාගතමද්ධානං අඤ්ඤෙ සමණා වා බ්‍රාහ්මණා වා භගවතා සමසමා සම්බොධිය’න්ති, එවං පුට්ඨො අහං, භන්තෙ, ‘‘එව’’න්ති වදෙය්‍යං. ‘කිං පනාවුසො සාරිපුත්ත, අත්ථෙතරහි අඤ්ඤෙ සමණා වා බ්‍රාහ්මණා වා භගවතා සමසමා සම්බොධිය’න්ති, එවං පුට්ඨො අහං භන්තෙ ‘නො’ති වදෙය්‍යං.

„Wenn man mich, Herr, so fragen würde: ‚Gibt es wohl, Freund Sāriputta, andere Asketen oder Brahmanen, die in der vergangenen Zeit dem Erhabenen in der vollkommenen Erleuchtung gleichkamen?‘, so würde ich auf eine solche Frage, Herr, mit ‚Ja‘ antworten. ‚Wird es wohl, Freund Sāriputta, andere Asketen oder Brahmanen geben, die in der zukünftigen Zeit dem Erhabenen in der vollkommenen Erleuchtung gleichkommen?‘, so würde ich auf eine solche Frage, Herr, mit ‚Ja‘ antworten. ‚Gibt es aber gegenwärtig, Freund Sāriputta, andere Asketen oder Brahmanen, die dem Erhabenen in der vollkommenen Erleuchtung gleichkommen?‘, so würde ich auf eine solche Frage, Herr, mit ‚Nein‘ antworten.“

‘‘සචෙ පන මං, භන්තෙ, එවං පුච්ඡෙය්‍ය – ‘කිං පනායස්මා සාරිපුත්තො එකච්චං අබ්භනුජානාති, එකච්චං න අබ්භනුජානාතී’ති, එවං පුට්ඨො අහං, භන්තෙ, එවං බ්‍යාකරෙය්‍යං [Pg.95] – ‘සම්මුඛා මෙතං, ආවුසො, භගවතො සුතං, සම්මුඛා පටිග්ගහිතං – ‘‘අහෙසුං අතීතමද්ධානං අරහන්තො සම්මාසම්බුද්ධා මයා සමසමා සම්බොධිය’’න්ති. සම්මුඛා මෙතං, ආවුසො, භගවතො සුතං, සම්මුඛා පටිග්ගහිතං – ‘‘භවිස්සන්ති අනාගතමද්ධානං අරහන්තො සම්මාසම්බුද්ධා මයා සමසමා සම්බොධිය’’න්ති. සම්මුඛා මෙතං, ආවුසො, භගවතො සුතං සම්මුඛා පටිග්ගහිතං – ‘‘අට්ඨානමෙතං අනවකාසො යං එකිස්සා ලොකධාතුයා ද්වෙ අරහන්තො සම්මාසම්බුද්ධා අපුබ්බං අචරිමං උප්පජ්ජෙය්‍යුං, නෙතං ඨානං විජ්ජතී’’’ති.

„Wenn man mich aber, Herr, so fragen würde: ‚Warum aber erkennt der ehrwürdige Sāriputta das eine an und das andere nicht?‘, so würde ich auf eine solche Frage, Herr, so antworten: ‚In der Gegenwart des Erhabenen habe ich dies gehört, Freund, aus seinem Munde habe ich es vernommen: „In der vergangenen Zeit gab es Heilige, vollkommen Erleuchtete, die mir in der Erleuchtung gleichkamen.“ In der Gegenwart des Erhabenen habe ich dies gehört, Freund, aus seinem Munde habe ich es vernommen: „In der zukünftigen Zeit wird es Heilige, vollkommen Erleuchtete geben, die mir in der Erleuchtung gleichkommen.“ In der Gegenwart des Erhabenen habe ich dies gehört, Freund, aus seinem Munde habe ich es vernommen: „Es ist unmöglich, es kann nicht sein, dass in einem einzigen Weltsystem zwei Heilige, vollkommen Erleuchtete, gleichzeitig erscheinen; dieser Fall tritt nicht ein.“‘“

‘‘කච්චාහං, භන්තෙ, එවං පුට්ඨො එවං බ්‍යාකරමානො වුත්තවාදී චෙව භගවතො හොමි, න ච භගවන්තං අභූතෙන අබ්භාචික්ඛාමි, ධම්මස්ස චානුධම්මං බ්‍යාකරොමි, න ච කොචි සහධම්මිකො වාදානුවාදො ගාරය්හං ඨානං ආගච්ඡතී’’ති? ‘‘තග්ඝ ත්වං, සාරිපුත්ත, එවං පුට්ඨො එවං බ්‍යාකරමානො වුත්තවාදී චෙව මෙ හොසි, න ච මං අභූතෙන අබ්භාචික්ඛසි, ධම්මස්ස චානුධම්මං බ්‍යාකරොසි, න ච කොචි සහධම්මිකො වාදානුවාදො ගාරය්හං ඨානං ආගච්ඡතී’’ති.

„Spreche ich, Herr, wenn ich so auf eine Frage antworte, gemäß den Worten des Erhabenen, ohne den Erhabenen mit Unwahrem zu verleumden? Erkläre ich die Lehre in Übereinstimmung mit der Lehre, und gibt es keinen Grund für einen anderen rechtmäßigen Mitredner, meine Worte als tadelnswert zu befinden?“ — „Gewiss, Sāriputta, wenn du so auf eine Frage antwortest, sprichst du gemäß meinen Worten; du verleumdest mich nicht mit Unwahrem, du erklärst die Lehre in Übereinstimmung mit der Lehre, und es gibt keinen Grund für einen anderen rechtmäßigen Mitredner, deine Worte als tadelnswert zu befinden.“

අච්ඡරියඅබ්භුතං

Das Wunderbare und Staunenswerte

162. එවං වුත්තෙ, ආයස්මා උදායී භගවන්තං එතදවොච – ‘‘අච්ඡරියං, භන්තෙ, අබ්භුතං, භන්තෙ, තථාගතස්ස අප්පිච්ඡතා සන්තුට්ඨිතා සල්ලෙඛතා. යත්‍ර හි නාම තථාගතො එවංමහිද්ධිකො එවංමහානුභාවො, අථ ච පන නෙවත්තානං පාතුකරිස්සති! එකමෙකඤ්චෙපි ඉතො, භන්තෙ, ධම්මං අඤ්ඤතිත්ථියා පරිබ්බාජකා අත්තනි සමනුපස්සෙය්‍යුං, තෙ තාවතකෙනෙව පටාකං පරිහරෙය්‍යුං. අච්ඡරියං, භන්තෙ, අබ්භුතං, භන්තෙ, තථාගතස්ස අප්පිච්ඡතා සන්තුට්ඨිතා සල්ලෙඛතා. යත්‍ර හි නාම තථාගතො එවං මහිද්ධිකො එවංමහානුභාවො. අථ ච පන නෙවත්තානං පාතුකරිස්සතී’’ති!

162. Als dies gesagt wurde, sprach der ehrwürdige Udāyi zum Erhabenen: „Es ist wunderbar, Herr, es ist staunenswert, Herr, wie verlangenslos, zufrieden und streng in der Selbstzucht der Tathāgata ist! Da der Tathāgata doch von so großer Macht und so großer Herrlichkeit ist, und sich dennoch nicht zur Schau stellt! Wenn andere sektiererische Wanderbettler auch nur eine einzige dieser Eigenschaften an sich wahrnähmen, würden sie allein deshalb schon wie mit einer Fahne umherziehen. Es ist wunderbar, Herr, es ist staunenswert, Herr, wie verlangenslos, zufrieden und streng in der Selbstzucht der Tathāgata ist! Da der Tathāgata doch von so großer Macht und so großer Herrlichkeit ist, und sich dennoch nicht zur Schau stellt!“

‘‘පස්ස ඛො ත්වං, උදායි, ‘තථාගතස්ස අප්පිච්ඡතා සන්තුට්ඨිතා සල්ලෙඛතා. යත්‍ර හි නාම තථාගතො එවංමහිද්ධිකො එවංමහානුභාවො, අථ ච පන නෙවත්තානං පාතුකරිස්සති’! එකමෙකඤ්චෙපි ඉතො, උදායි, ධම්මං අඤ්ඤතිත්ථියා පරිබ්බාජකා අත්තනි සමනුපස්සෙය්‍යුං, තෙ තාවතකෙනෙව පටාකං [Pg.96] පරිහරෙය්‍යුං. පස්ස ඛො ත්වං, උදායි, ‘තථාගතස්ස අප්පිච්ඡතා සන්තුට්ඨිතා සල්ලෙඛතා. යත්‍ර හි නාම තථාගතො එවංමහිද්ධිකො එවංමහානුභාවො, අථ ච පන නෙවත්තානං පාතුකරිස්සතී’’’ති!

„Betrachte doch, Udāyi, die Verlangenslosigkeit, Zufriedenheit und Strenge in der Selbstzucht des Tathāgata! Da der Tathāgata doch von so großer Macht und so großer Herrlichkeit ist, und sich dennoch nicht zur Schau stellt! Wenn andere sektiererische Wanderbettler auch nur eine einzige dieser Eigenschaften an sich wahrnähmen, würden sie allein deshalb schon wie mit einer Fahne umherziehen. Betrachte doch, Udāyi, die Verlangenslosigkeit, Zufriedenheit und Strenge in der Selbstzucht des Tathāgata! Da der Tathāgata doch von so großer Macht und so großer Herrlichkeit ist, und sich dennoch nicht zur Schau stellt!“

163. අථ ඛො භගවා ආයස්මන්තං සාරිපුත්තං ආමන්තෙසි – ‘‘තස්මා තිහ ත්වං, සාරිපුත්ත, ඉමං ධම්මපරියායං අභික්ඛණං භාසෙය්‍යාසි භික්ඛූනං භික්ඛුනීනං උපාසකානං උපාසිකානං. යෙසම්පි හි, සාරිපුත්ත, මොඝපුරිසානං භවිස්සති තථාගතෙ කඞ්ඛා වා විමති වා, තෙසමිමං ධම්මපරියායං සුත්වා තථාගතෙ කඞ්ඛා වා විමති වා, සා පහීයිස්සතී’’ති. ඉති හිදං ආයස්මා සාරිපුත්තො භගවතො සම්මුඛා සම්පසාදං පවෙදෙසි. තස්මා ඉමස්ස වෙය්‍යාකරණස්ස සම්පසාදනීයං ත්වෙව අධිවචනන්ති.

163. Daraufhin wandte sich der Erhabene an den ehrwürdigen Sāriputta: „Darum also, Sāriputta, solltest du diese Lehrdarlegung den Mönchen und Nonnen, den Laienanhängern und Laienanhängerinnen immer wieder vortragen. Denn auch jenen törichten Menschen, Sāriputta, die Zweifel oder Unsicherheit gegenüber dem Tathāgata hegen mögen, wird nach dem Hören dieser Lehrdarlegung der Zweifel oder die Unsicherheit gegenüber dem Tathāgata schwinden.“ So verkündete der ehrwürdige Sāriputta in der Gegenwart des Erhabenen diese vertrauensvolle Hingabe. Deshalb ist ‚Sampasādanīya‘ (Die Vertrauen erweckende) die Bezeichnung für diese Erläuterung.

සම්පසාදනීයසුත්තං නිට්ඨිතං පඤ්චමං.

Das Sampasādanīyasutta ist beendet, als fünftes.

6. පාසාදිකසුත්තං

6. Das Pāsādikasutta

164. එවං [Pg.97] මෙ සුතං – එකං සමයං භගවා සක්කෙසු විහරති වෙධඤ්ඤා නාම සක්‍යා, තෙසං අම්බවනෙ පාසාදෙ.

164. So habe ich gehört: Einmal weilte der Erhabene im Land der Sakyer bei den Sakyern namens Vedhañña, in dem Palast in deren Mangohain.

නිගණ්ඨනාටපුත්තකාලඞ්කිරියා

Das Verscheiden des Nigaṇṭha Nāṭaputta

තෙන ඛො පන සමයෙන නිගණ්ඨො නාටපුත්තො පාවායං අධුනාකාලඞ්කතො හොති. තස්ස කාලඞ්කිරියාය භින්නා නිගණ්ඨා ද්වෙධිකජාතා භණ්ඩනජාතා කලහජාතා විවාදාපන්නා අඤ්ඤමඤ්ඤං මුඛසත්තීහි විතුදන්තා විහරන්ති – ‘‘න ත්වං ඉමං ධම්මවිනයං ආජානාසි, අහං ඉමං ධම්මවිනයං ආජානාමි, කිං ත්වං ඉමං ධම්මවිනයං ආජානිස්සසි? මිච්ඡාපටිපන්නො ත්වමසි, අහමස්මි සම්මාපටිපන්නො. සහිතං මෙ, අසහිතං තෙ. පුරෙවචනීයං පච්ඡා අවච, පච්ඡාවචනීයං පුරෙ අවච. අධිචිණ්ණං තෙ විපරාවත්තං, ආරොපිතො තෙ වාදො, නිග්ගහිතො ත්වමසි, චර වාදප්පමොක්ඛාය, නිබ්බෙඨෙහි වා සචෙ පහොසී’’ති. වධොයෙව ඛො මඤ්ඤෙ නිගණ්ඨෙසු නාටපුත්තියෙසු වත්තති. යෙපි නිගණ්ඨස්ස නාටපුත්තස්ස සාවකා ගිහී ඔදාතවසනා, තෙපි නිගණ්ඨෙසු නාටපුත්තියෙසු නිබ්බින්නරූපා විරත්තරූපා පටිවානරූපා, යථා තං දුරක්ඛාතෙ ධම්මවිනයෙ දුප්පවෙදිතෙ අනිය්‍යානිකෙ අනුපසමසංවත්තනිකෙ අසම්මාසම්බුද්ධප්පවෙදිතෙ භින්නථූපෙ අප්පටිසරණෙ.

Zu jener Zeit war der Nigaṇṭha Nāṭaputta vor kurzem in Pāvā verstorben. Nach seinem Tod waren die Nigaṇṭhas gespalten, zweigeteilt, in Zank und Streit verfallen, gerieten in Zwiespalt und lebten so, dass sie einander mit Worten wie mit Speeren (Mund-Speeren) verletzten: „Du verstehst diese Lehre und Disziplin nicht, ich verstehe diese Lehre und Disziplin. Was verstehst du schon von dieser Lehre und Disziplin? Du hast einen falschen Weg eingeschlagen, ich habe den richtigen Weg eingeschlagen. Meine Worte sind sinnvoll, deine sind sinnlos. Was zuerst hätte gesagt werden müssen, hast du zuletzt gesagt, und was zuletzt hätte gesagt werden müssen, hast du zuerst gesagt. Dein lange Einstudiertes ist hinfällig. Deine Behauptung wurde widerlegt, du bist besiegt. Geh und lerne, dich aus deiner Behauptung herauszuwinden, oder entwirre sie, wenn du kannst!“ Es war beinahe so, als ob unter den Nigaṇṭhas, den Schülern des Nāṭaputta, ein gegenseitiges Abschlachten stattfand. Sogar die gläubigen Laienanhänger des Nigaṇṭha Nāṭaputta, die weiße Gewänder trugen, waren von den Nigaṇṭhas enttäuscht, abgeneigt und voller Missfallen; genau so, wie es eben geschieht in einer Lehre und Disziplin, die schlecht dargelegt, schlecht verkündet, nicht zum Heil führend, nicht zur inneren Ruhe dienend ist, von jemandem verkündet wurde, der kein vollkommen Erleuchteter ist, und die ein gebrochenes Fundament hat und ohne Zuflucht ist.

165. අථ ඛො චුන්දො සමණුද්දෙසො පාවායං වස්සංවුට්ඨො යෙන සාමගාමො, යෙනායස්මා ආනන්දො තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා ආයස්මන්තං ආනන්දං අභිවාදෙත්වා එකමන්තං නිසීදි. එකමන්තං නිසින්නො ඛො චුන්දො සමණුද්දෙසො ආයස්මන්තං ආනන්දං එතදවොච – ‘‘නිගණ්ඨො, භන්තෙ, නාටපුත්තො පාවායං අධුනාකාලඞ්කතො. තස්ස කාලඞ්කිරියාය භින්නා නිගණ්ඨා ද්වෙධිකජාතා…පෙ… භින්නථූපෙ අප්පටිසරණෙ’’ති.

165. Dann begab sich der Novize Cunda, nachdem er die Regenzeit in Pāvā verbracht hatte, dorthin, wo sich der Ort Sāmagāma und der ehrwürdige Ānanda befanden. Nachdem er angekommen war, grüßte er den ehrwürdigen Ānanda ehrerbietig und setzte sich beiseite nieder. Zur Seite sitzend sprach der Novize Cunda zum ehrwürdigen Ānanda: „Ehrwürdiger Herr, der Nigaṇṭha Nāṭaputta ist vor kurzem in Pāvā verstorben. Durch seinen Tod sind die Nigaṇṭhas gespalten, zweigeteilt … (wie oben) … in einer Lehre mit gebrochenem Fundament und ohne Zuflucht.“

එවං වුත්තෙ, ආයස්මා ආනන්දො චුන්දං සමණුද්දෙසං එතදවොච – ‘‘අත්ථි ඛො ඉදං, ආවුසො චුන්ද, කථාපාභතං භගවන්තං දස්සනාය. ආයාමාවුසො [Pg.98] චුන්ද, යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමිස්සාම; උපසඞ්කමිත්වා එතමත්ථං භගවතො ආරොචෙස්සාමා’’ති. ‘‘එවං, භන්තෙ’’ති ඛො චුන්දො සමණුද්දෙසො ආයස්මතො ආනන්දස්ස පච්චස්සොසි.

Als dies gesagt worden war, sprach der ehrwürdige Ānanda zum Novizen Cunda: „Freund Cunda, dies ist wahrlich ein Anlass, den Erhabenen aufzusuchen. Lass uns gehen, Freund Cunda, dorthin, wo sich der Erhabene befindet. Wenn wir dort angekommen sind, wollen wir dem Erhabenen diesen Sachverhalt berichten.“ – „Sehr wohl, ehrwürdiger Herr“, antwortete der Novize Cunda dem ehrwürdigen Ānanda.

අථ ඛො ආයස්මා ච ආනන්දො චුන්දො ච සමණුද්දෙසො යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමිංසු; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං අභිවාදෙත්වා එකමන්තං නිසීදිංසු. එකමන්තං නිසින්නො ඛො ආයස්මා ආනන්දො භගවන්තං එතදවොච – ‘‘අයං, භන්තෙ, චුන්දො සමණුද්දෙසො එවමාහ, ‘නිගණ්ඨො, භන්තෙ, නාටපුත්තො පාවායං අධුනාකාලඞ්කතො, තස්ස කාලඞ්කිරියාය භින්නා නිගණ්ඨා…පෙ… භින්නථූපෙ අප්පටිසරණෙ’’’ති.

Daraufhin begaben sich der ehrwürdige Ānanda und der Novize Cunda zum Erhabenen. Nachdem sie angekommen waren und den Erhabenen ehrerbietig gegrüßt hatten, setzten sie sich beiseite nieder. Zur Seite sitzend sprach der ehrwürdige Ānanda zum Erhabenen: „Ehrwürdiger Herr, dieser Novize Cunda sagt Folgendes: ‚Ehrwürdiger Herr, der Nigaṇṭha Nāṭaputta ist vor kurzem in Pāvā verstorben. Durch seinen Tod sind die Nigaṇṭhas gespalten … (wie oben) … in einer Lehre mit gebrochenem Fundament und ohne Zuflucht.‘“

අසම්මාසම්බුද්ධප්පවෙදිතධම්මවිනයො

Eine Lehre und Disziplin, die nicht von einem vollkommen Erleuchteten verkündet wurde.

166. ‘‘එවං හෙතං, චුන්ද, හොති දුරක්ඛාතෙ ධම්මවිනයෙ දුප්පවෙදිතෙ අනිය්‍යානිකෙ අනුපසමසංවත්තනිකෙ අසම්මාසම්බුද්ධප්පවෙදිතෙ. ඉධ, චුන්ද, සත්ථා ච හොති අසම්මාසම්බුද්ධො, ධම්මො ච දුරක්ඛාතො දුප්පවෙදිතො අනිය්‍යානිකො අනුපසමසංවත්තනිකො අසම්මාසම්බුද්ධප්පවෙදිතො, සාවකො ච තස්මිං ධම්මෙ න ධම්මානුධම්මප්පටිපන්නො විහරති න සාමීචිප්පටිපන්නො න අනුධම්මචාරී, වොක්කම්ම ච තම්හා ධම්මා වත්තති. සො එවමස්ස වචනීයො – ‘තස්ස තෙ, ආවුසො, ලාභා, තස්ස තෙ සුලද්ධං, සත්ථා ච තෙ අසම්මාසම්බුද්ධො, ධම්මො ච දුරක්ඛාතො දුප්පවෙදිතො අනිය්‍යානිකො අනුපසමසංවත්තනිකො අසම්මාසම්බුද්ධප්පවෙදිතො. ත්වඤ්ච තස්මිං ධම්මෙ න ධම්මානුධම්මප්පටිපන්නො විහරසි, න සාමීචිප්පටිපන්නො, න අනුධම්මචාරී, වොක්කම්ම ච තම්හා ධම්මා වත්තසී’ති. ඉති ඛො, චුන්ද, සත්ථාපි තත්ථ ගාරය්හො, ධම්මොපි තත්ථ ගාරය්හො, සාවකො ච තත්ථ එවං පාසංසො. යො ඛො, චුන්ද, එවරූපං සාවකං එවං වදෙය්‍ය – ‘එතායස්මා තථා පටිපජ්ජතු, යථා තෙ සත්ථාරා ධම්මො දෙසිතො පඤ්ඤත්තො’ති. යො ච සමාදපෙති, යඤ්ච සමාදපෙති, යො ච සමාදපිතො තථත්තාය පටිපජ්ජති. සබ්බෙ තෙ බහුං අපුඤ්ඤං පසවන්ති. තං කිස්ස හෙතු? එවං හෙතං, චුන්ද, හොති දුරක්ඛාතෙ ධම්මවිනයෙ දුප්පවෙදිතෙ අනිය්‍යානිකෙ අනුපසමසංවත්තනිකෙ අසම්මාසම්බුද්ධප්පවෙදිතෙ.

166. „So ist es, Cunda, in einer Lehre und Disziplin, die schlecht dargelegt, schlecht verkündet, nicht zum Heil führend, nicht zur inneren Ruhe dienend ist und von jemandem verkündet wurde, der kein vollkommen Erleuchteter ist. Hierbei, Cunda, ist der Lehrer nicht vollkommen erleuchtet; die Lehre ist schlecht dargelegt, schlecht verkündet, nicht zum Heil führend, nicht zur inneren Ruhe dienend und nicht von einem vollkommen Erleuchteten verkündet. Ein Schüler in dieser Lehre lebt jedoch nicht gemäß der Lehre und der Übereinstimmung mit der Lehre, er handelt nicht pflichtbewusst, wandelt nicht im Einklang mit der Lehre, sondern weicht von dieser Lehre ab und handelt entgegen dieser. Zu ihm sollte man sagen: ‚Das ist dein Gewinn, Freund, das ist dein Glück, dass dein Lehrer nicht vollkommen erleuchtet ist, dass die Lehre schlecht dargelegt, schlecht verkündet, nicht zum Heil führend, nicht zur inneren Ruhe dienend und nicht von einem vollkommen Erleuchteten verkündet ist – und dass du in dieser Lehre nicht gemäß der Lehre und der Übereinstimmung mit der Lehre lebst, nicht pflichtbewusst handelst, nicht im Einklang mit der Lehre wandelst, sondern von dieser Lehre abgewichen bist.‘ In diesem Fall, Cunda, ist der Lehrer tadelnswert, die Lehre ist tadelnswert, doch der Schüler ist auf diese Weise lobenswert. Wer aber, Cunda, zu solch einem Schüler sagen würde: ‚Kommt, ehrwürdiger Herr, praktiziert so, wie die Lehre von eurem Lehrer dargelegt und festgesetzt wurde‘ – wer also dazu anleitet, wer dazu angeleitet wird und wer, dazu angeleitet, sich entsprechend bemüht, sie alle häufen viel Unheilsames an. Und warum? Weil es eben so ist, Cunda, in einer Lehre und Disziplin, die schlecht dargelegt, schlecht verkündet, nicht zum Heil führend, nicht zur inneren Ruhe dienend ist und von jemandem verkündet wurde, der kein vollkommen Erleuchteter ist.“

167. ‘‘ඉධ [Pg.99] පන, චුන්ද, සත්ථා ච හොති අසම්මාසම්බුද්ධො, ධම්මො ච දුරක්ඛාතො දුප්පවෙදිතො අනිය්‍යානිකො අනුපසමසංවත්තනිකො අසම්මාසම්බුද්ධප්පවෙදිතො, සාවකො ච තස්මිං ධම්මෙ ධම්මානුධම්මප්පටිපන්නො විහරති සාමීචිප්පටිපන්නො අනුධම්මචාරී, සමාදාය තං ධම්මං වත්තති. සො එවමස්ස වචනීයො – ‘තස්ස තෙ, ආවුසො, අලාභා, තස්ස තෙ දුල්ලද්ධං, සත්ථා ච තෙ අසම්මාසම්බුද්ධො, ධම්මො ච දුරක්ඛාතො දුප්පවෙදිතො අනිය්‍යානිකො අනුපසමසංවත්තනිකො අසම්මාසම්බුද්ධප්පවෙදිතො. ත්වඤ්ච තස්මිං ධම්මෙ ධම්මානුධම්මප්පටිපන්නො විහරසි සාමීචිප්පටිපන්නො අනුධම්මචාරී, සමාදාය තං ධම්මං වත්තසී’ති. ඉති ඛො, චුන්ද, සත්ථාපි තත්ථ ගාරය්හො, ධම්මොපි තත්ථ ගාරය්හො, සාවකොපි තත්ථ එවං ගාරය්හො. යො ඛො, චුන්ද, එවරූපං සාවකං එවං වදෙය්‍ය – ‘අද්ධායස්මා ඤායප්පටිපන්නො ඤායමාරාධෙස්සතී’ති. යො ච පසංසති, යඤ්ච පසංසති, යො ච පසංසිතො භිය්‍යොසො මත්තාය වීරියං ආරභති. සබ්බෙ තෙ බහුං අපුඤ්ඤං පසවන්ති. තං කිස්ස හෙතු? එවඤ්හෙතං, චුන්ද, හොති දුරක්ඛාතෙ ධම්මවිනයෙ දුප්පවෙදිතෙ අනිය්‍යානිකෙ අනුපසමසංවත්තනිකෙ අසම්මාසම්බුද්ධප්පවෙදිතෙ.

167. „Hier nun, Cunda, ist ein Lehrer nicht vollkommen erwacht, die Lehre ist schlecht verkündet, schlecht dargelegt, führt nicht zur Befreiung, dient nicht der Beruhigung und wurde von jemandem dargelegt, der nicht vollkommen erwacht ist. Ein Schüler lebt in dieser Lehre und praktiziert gemäß der Lehre, übt die Praxis im Einklang mit der Lehre, wandelt der Lehre entsprechend, nimmt diese Lehre an und befolgt sie. Zu ihm sollte man so sagen: ‚Es ist dein Verlust, o Freund, es ist dein Unglück, dass dein Lehrer nicht vollkommen erwacht ist, dass die Lehre schlecht verkündet, schlecht dargelegt ist, nicht zur Befreiung führt, nicht der Beruhigung dient und von jemandem dargelegt wurde, der nicht vollkommen erwacht ist. Und doch lebst du in dieser Lehre, praktizierst gemäß der Lehre, übst die Praxis im Einklang mit der Lehre, wandelst der Lehre entsprechend, nimmst diese Lehre an und befolgst sie.‘ So, Cunda, ist in diesem Fall der Lehrer tadelnswert, die Lehre ist tadelnswert und auch der Schüler ist in dieser Weise tadelnswert. Wer nun, Cunda, zu einem solchen Schüler sagen würde: ‚Gewiss praktiziert der Ehrwürdige den richtigen Weg und wird das Ziel erreichen‘, und wer ihn lobt, und wer, wenn er gelobt wird, seine Anstrengung noch übermäßig steigert – sie alle häufen viel Unverdienst an. Und warum? Denn so verhält es sich, Cunda, bei einer schlecht verkündeten, schlecht dargelegten Lehre und Disziplin, die nicht zur Befreiung führt, nicht der Beruhigung dient und von jemandem dargelegt wurde, der nicht vollkommen erwacht ist.“

සම්මාසම්බුද්ධප්පවෙදිතධම්මවිනයො

Die von einem vollkommen Erwachten dargelegte Lehre und Disziplin

168. ‘‘ඉධ පන, චුන්ද, සත්ථා ච හොති සම්මාසම්බුද්ධො, ධම්මො ච ස්වාක්ඛාතො සුප්පවෙදිතො නිය්‍යානිකො උපසමසංවත්තනිකො සම්මාසම්බුද්ධප්පවෙදිතො, සාවකො ච තස්මිං ධම්මෙ න ධම්මානුධම්මප්පටිපන්නො විහරති, න සාමීචිප්පටිපන්නො, න අනුධම්මචාරී, වොක්කම්ම ච තම්හා ධම්මා වත්තති. සො එවමස්ස වචනීයො – ‘තස්ස තෙ, ආවුසො, අලාභා, තස්ස තෙ දුල්ලද්ධං, සත්ථා ච තෙ සම්මාසම්බුද්ධො, ධම්මො ච ස්වාක්ඛාතො සුප්පවෙදිතො නිය්‍යානිකො උපසමසංවත්තනිකො සම්මාසම්බුද්ධප්පවෙදිතො. ත්වඤ්ච තස්මිං ධම්මෙ න ධම්මානුධම්මප්පටිපන්නො විහරසි, න සාමීචිප්පටිපන්නො, න අනුධම්මචාරී, වොක්කම්ම ච තම්හා ධම්මා වත්තසී’ති. ඉති ඛො, චුන්ද, සත්ථාපි තත්ථ පාසංසො, ධම්මොපි තත්ථ පාසංසො, සාවකො ච තත්ථ එවං ගාරය්හො. යො ඛො, චුන්ද, එවරූපං සාවකං එවං වදෙය්‍ය – ‘එතායස්මා තථා පටිපජ්ජතු යථා තෙ සත්ථාරා ධම්මො දෙසිතො පඤ්ඤත්තො’ති. යො ච සමාදපෙති, යඤ්ච සමාදපෙති, යො ච සමාදපිතො තථත්තාය පටිපජ්ජති. සබ්බෙ තෙ බහුං පුඤ්ඤං පසවන්ති. තං කිස්ස හෙතු? එවඤ්හෙතං[Pg.100], චුන්ද, හොති ස්වාක්ඛාතෙ ධම්මවිනයෙ සුප්පවෙදිතෙ නිය්‍යානිකෙ උපසමසංවත්තනිකෙ සම්මාසම්බුද්ධප්පවෙදිතෙ.

168. „Hier nun, Cunda, ist ein Lehrer vollkommen erwacht, die Lehre ist wohlverkündet, gut dargelegt, führt zur Befreiung, dient der Beruhigung und wurde von einem vollkommen Erwachten dargelegt. Ein Schüler jedoch lebt in dieser Lehre nicht gemäß der Lehre, übt nicht die Praxis im Einklang mit der Lehre, wandelt nicht der Lehre entsprechend, sondern weicht von dieser Lehre ab und handelt danach. Zu ihm sollte man so sagen: ‚Es ist dein Verlust, o Freund, es ist dein Unglück, dass dein Lehrer zwar vollkommen erwacht ist, die Lehre wohlverkündet, gut dargelegt ist, zur Befreiung führt, der Beruhigung dient und von einem vollkommen Erwachten dargelegt wurde, du jedoch in dieser Lehre nicht gemäß der Lehre lebst, nicht die Praxis im Einklang mit der Lehre übst, nicht der Lehre entsprechend wandelst, sondern von dieser Lehre abweichst und danach handelst.‘ So, Cunda, ist in diesem Fall der Lehrer lobenswert, die Lehre ist lobenswert, doch der Schüler ist in dieser Weise tadelnswert. Wer nun, Cunda, zu einem solchen Schüler sagen würde: ‚Komm, Ehrwürdiger, praktiziere so, wie die Lehre von deinem Lehrer verkündet und dargelegt wurde‘, und wer ihn dazu anhält, und wer, dazu angehalten, sich in dieser Weise um die Praxis bemüht – sie alle häufen viel Verdienst an. Und warum? Denn so verhält es sich, Cunda, bei einer wohlverkündeten, gut dargelegten Lehre und Disziplin, die zur Befreiung führt, der Beruhigung dient und von einem vollkommen Erwachten dargelegt wurde.“

169. ‘‘ඉධ පන, චුන්ද, සත්ථා ච හොති සම්මාසම්බුද්ධො, ධම්මො ච ස්වාක්ඛාතො සුප්පවෙදිතො නිය්‍යානිකො උපසමසංවත්තනිකො සම්මාසම්බුද්ධප්පවෙදිතො, සාවකො ච තස්මිං ධම්මෙ ධම්මානුධම්මප්පටිපන්නො විහරති සාමීචිප්පටිපන්නො අනුධම්මචාරී, සමාදාය තං ධම්මං වත්තති. සො එවමස්ස වචනීයො – ‘තස්ස තෙ, ආවුසො, ලාභා, තස්ස තෙ සුලද්ධං, සත්ථා ච තෙ සම්මාසම්බුද්ධො, ධම්මො ච ස්වාක්ඛාතො සුප්පවෙදිතො නිය්‍යානිකො උපසමසංවත්තනිකො සම්මාසම්බුද්ධප්පවෙදිතො. ත්වඤ්ච තස්මිං ධම්මෙ ධම්මානුධම්මප්පටිපන්නො විහරසි සාමීචිප්පටිපන්නො අනුධම්මචාරී, සමාදාය තං ධම්මං වත්තසී’ති. ඉති ඛො, චුන්ද, සත්ථාපි තත්ථ පාසංසො, ධම්මොපි තත්ථ පාසංසො, සාවකොපි තත්ථ එවං පාසංසො. යො ඛො, චුන්ද, එවරූපං සාවකං එවං වදෙය්‍ය – ‘අද්ධායස්මා ඤායප්පටිපන්නො ඤායමාරාධෙස්සතී’ති. යො ච පසංසති, යඤ්ච පසංසති, යො ච පසංසිතො භිය්‍යොසො මත්තාය වීරියං ආරභති. සබ්බෙ තෙ බහුං පුඤ්ඤං පසවන්ති. තං කිස්ස හෙතු? එවඤ්හෙතං, චුන්ද, හොති ස්වාක්ඛාතෙ ධම්මවිනයෙ සුප්පවෙදිතෙ නිය්‍යානිකෙ උපසමසංවත්තනිකෙ සම්මාසම්බුද්ධප්පවෙදිතෙ.

169. „Hier nun, Cunda, ist ein Lehrer vollkommen erwacht, die Lehre ist wohlverkündet, gut dargelegt, führt zur Befreiung, dient der Beruhigung und wurde von einem vollkommen Erwachten dargelegt. Ein Schüler lebt in dieser Lehre und praktiziert gemäß der Lehre, übt die Praxis im Einklang mit der Lehre, wandelt der Lehre entsprechend, nimmt diese Lehre an und befolgt sie. Zu ihm sollte man so sagen: ‚Es ist dein Gewinn, o Freund, es ist dein Glück, dass dein Lehrer vollkommen erwacht ist, die Lehre wohlverkündet, gut dargelegt ist, zur Befreiung führt, der Beruhigung dient und von einem vollkommen Erwachten dargelegt wurde. Und du lebst in dieser Lehre, praktizierst gemäß der Lehre, übst die Praxis im Einklang mit der Lehre, wandelst der Lehre entsprechend, nimmst diese Lehre an und befolgst sie.‘ So, Cunda, ist in diesem Fall der Lehrer lobenswert, die Lehre ist lobenswert und auch der Schüler ist in dieser Weise lobenswert. Wer nun, Cunda, zu einem solchen Schüler sagen würde: ‚Gewiss praktiziert der Ehrwürdige den richtigen Weg und wird das Ziel erreichen‘, und wer ihn lobt, und wer, wenn er gelobt wird, seine Anstrengung noch übermäßig steigert – sie alle häufen viel Verdienst an. Und warum? Denn so verhält es sich, Cunda, bei einer wohlverkündeten, gut dargelegten Lehre und Disziplin, die zur Befreiung führt, der Beruhigung dient und von einem vollkommen Erwachten dargelegt wurde.“

සාවකානුතප්පසත්ථු

Ein Lehrer, dessen Verscheiden Bedauern bei den Schülern auslöst

170. ‘‘ඉධ පන, චුන්ද, සත්ථා ච ලොකෙ උදපාදි අරහං සම්මාසම්බුද්ධො, ධම්මො ච ස්වාක්ඛාතො සුප්පවෙදිතො නිය්‍යානිකො උපසමසංවත්තනිකො සම්මාසම්බුද්ධප්පවෙදිතො, අවිඤ්ඤාපිතත්ථා චස්ස හොන්ති සාවකා සද්ධම්මෙ, න ච තෙසං කෙවලං පරිපූරං බ්‍රහ්මචරියං ආවිකතං හොති උත්තානීකතං සබ්බසඞ්ගාහපදකතං සප්පාටිහීරකතං යාව දෙවමනුස්සෙහි සුප්පකාසිතං. අථ නෙසං සත්ථුනො අන්තරධානං හොති. එවරූපො ඛො, චුන්ද, සත්ථා සාවකානං කාලඞ්කතො අනුතප්පො හොති. තං කිස්ස හෙතු? සත්ථා ච නො ලොකෙ උදපාදි අරහං සම්මාසම්බුද්ධො, ධම්මො ච ස්වාක්ඛාතො සුප්පවෙදිතො නිය්‍යානිකො උපසමසංවත්තනිකො සම්මාසම්බුද්ධප්පවෙදිතො, අවිඤ්ඤාපිතත්ථා චම්හ සද්ධම්මෙ, න ච නො කෙවලං පරිපූරං බ්‍රහ්මචරියං ආවිකතං හොති [Pg.101] උත්තානීකතං සබ්බසඞ්ගාහපදකතං සප්පාටිහීරකතං යාව දෙවමනුස්සෙහි සුප්පකාසිතං. අථ නො සත්ථුනො අන්තරධානං හොතීති. එවරූපො ඛො, චුන්ද, සත්ථා සාවකානං කාලඞ්කතො අනුතප්පො හොති.

170. „Hier nun, Cunda, ist ein Lehrer in der Welt erschienen, ein Ehrwürdiger, ein vollkommen Erwachter; die Lehre ist wohlverkündet, gut dargelegt, führt zur Befreiung, dient der Beruhigung und wurde von einem vollkommen Erwachten dargelegt. Doch seine Schüler haben den Sinn der wahren Lehre noch nicht begriffen, und das heilige Leben wurde ihnen noch nicht in seiner Ganzheit vollkommen offenbart, verdeutlicht, umfassend dargelegt, mit seiner befreienden Kraft erklärt und bis hin zu den Göttern und Menschen wohl verkündet. Dann tritt das Verscheiden ihres Lehrers ein. Ein solcher Lehrer, Cunda, ist nach seinem Tode für die Schüler ein Grund zur Reue. Und warum? Weil sie denken: ‚Ein Lehrer ist in der Welt erschienen, ein Ehrwürdiger, ein vollkommen Erwachter; die Lehre ist wohlverkündet, gut dargelegt, führt zur Befreiung, dient der Beruhigung und wurde von einem vollkommen Erwachten dargelegt. Doch wir haben den Sinn der wahren Lehre noch nicht begriffen, und das heilige Leben wurde uns noch nicht in seiner Ganzheit vollkommen offenbart, verdeutlicht, umfassend dargelegt, mit seiner befreienden Kraft erklärt und bis hin zu den Göttern und Menschen wohl verkündet. Und nun ist das Verscheiden unseres Lehrers eingetreten.‘ Ein solcher Lehrer, Cunda, ist nach seinem Tode für die Schüler ein Grund zur Reue.“

සාවකානනුතප්පසත්ථු

Ein Lehrer, der den Schülern keine Reue bereitet

171. ‘‘ඉධ පන, චුන්ද, සත්ථා ච ලොකෙ උදපාදි අරහං සම්මාසම්බුද්ධො. ධම්මො ච ස්වාක්ඛාතො සුප්පවෙදිතො නිය්‍යානිකො උපසමසංවත්තනිකො සම්මාසම්බුද්ධප්පවෙදිතො. විඤ්ඤාපිතත්ථා චස්ස හොන්ති සාවකා සද්ධම්මෙ, කෙවලඤ්ච තෙසං පරිපූරං බ්‍රහ්මචරියං ආවිකතං හොති උත්තානීකතං සබ්බසඞ්ගාහපදකතං සප්පාටිහීරකතං යාව දෙවමනුස්සෙහි සුප්පකාසිතං. අථ නෙසං සත්ථුනො අන්තරධානං හොති. එවරූපො ඛො, චුන්ද, සත්ථා සාවකානං කාලඞ්කතො අනනුතප්පො හොති. තං කිස්ස හෙතු? සත්ථා ච නො ලොකෙ උදපාදි අරහං සම්මාසම්බුද්ධො. ධම්මො ච ස්වාක්ඛාතො සුප්පවෙදිතො නිය්‍යානිකො උපසමසංවත්තනිකො සම්මාසම්බුද්ධප්පවෙදිතො. විඤ්ඤාපිතත්ථා චම්හ සද්ධම්මෙ, කෙවලඤ්ච නො පරිපූරං බ්‍රහ්මචරියං ආවිකතං හොති උත්තානීකතං සබ්බසඞ්ගාහපදකතං සප්පාටිහීරකතං යාව දෙවමනුස්සෙහි සුප්පකාසිතං. අථ නො සත්ථුනො අන්තරධානං හොතීති. එවරූපො ඛො, චුන්ද, සත්ථා සාවකානං කාලඞ්කතො අනනුතප්පො හොති.

171. „Hier nun, Cunda, ist ein Lehrer in der Welt erschienen, ein Ehrwürdiger, ein vollkommen Erleuchteter. Die Lehre ist wohlverkündet, gut dargelegt, hinausführend, zur inneren Ruhe führend und von einem vollkommen Erleuchteten dargelegt. Seine Schüler haben die Bedeutung der wahren Lehre erfasst, und ihr heiliges Leben ist gänzlich vollkommen, offenbart, klargestellt, in all seinen Bestandteilen zusammengefasst, mit wunderwirksamen Mitteln versehen und bis hin zu den Göttern und Menschen wohlbekannt gemacht worden. Dann ereignet sich das Hinscheiden jenes Lehrers. Ein solcher Lehrer, Cunda, wird nach seinem Tod von seinen Schülern nicht beklagt. Aus welchem Grund? ‚Ein Lehrer ist uns in der Welt erschienen, ein Ehrwürdiger, ein vollkommen Erleuchteter. Die Lehre ist wohlverkündet, gut dargelegt, hinausführend, zur inneren Ruhe führend und von einem vollkommen Erleuchteten dargelegt. Wir haben die Bedeutung der wahren Lehre erfasst, und unser heiliges Leben ist gänzlich vollkommen, offenbart, klargestellt, in all seinen Bestandteilen zusammengefasst, mit wunderwirksamen Mitteln versehen und bis hin zu den Göttern und Menschen wohlbekannt gemacht worden. Nun aber ist unser Lehrer dahingegangen‘. Ein solcher Lehrer, Cunda, wird nach seinem Tod von seinen Schülern nicht beklagt.“

බ්‍රහ්මචරියඅපරිපූරාදිකථා

Darlegung über die Unvollständigkeit des heiligen Lebens und Weiteres

172. ‘‘එතෙහි චෙපි, චුන්ද, අඞ්ගෙහි සමන්නාගතං බ්‍රහ්මචරියං හොති, නො ච ඛො සත්ථා හොති ථෙරො රත්තඤ්ඤූ චිරපබ්බජිතො අද්ධගතො වයොඅනුප්පත්තො. එවං තං බ්‍රහ්මචරියං අපරිපූරං හොති තෙනඞ්ගෙන.

172. „Auch wenn das heilige Leben, Cunda, mit diesen Faktoren ausgestattet ist, der Lehrer aber kein Ältester ist, kein Erfahrener, keiner, der vor langer Zeit ordiniert wurde, keiner, der ein hohes Alter erreicht hat und betagt ist – dann ist dieses heilige Leben in dieser Hinsicht unvollständig.“

‘‘යතො ච ඛො, චුන්ද, එතෙහි චෙව අඞ්ගෙහි සමන්නාගතං බ්‍රහ්මචරියං හොති, සත්ථා ච හොති ථෙරො රත්තඤ්ඤූ චිරපබ්බජිතො අද්ධගතො වයොඅනුප්පත්තො. එවං තං බ්‍රහ්මචරියං පරිපූරං හොති තෙනඞ්ගෙන.

„Wenn aber, Cunda, das heilige Leben mit eben diesen Faktoren ausgestattet ist und der Lehrer ein Ältester ist, ein Erfahrener, einer, der vor langer Zeit ordiniert wurde, einer, der ein hohes Alter erreicht hat und betagt ist – dann ist dieses heilige Leben in dieser Hinsicht vollständig.“

173. ‘‘එතෙහි චෙපි, චුන්ද, අඞ්ගෙහි සමන්නාගතං බ්‍රහ්මචරියං හොති, සත්ථා ච හොති ථෙරො රත්තඤ්ඤූ චිරපබ්බජිතො අද්ධගතො වයොඅනුප්පත්තො, නො ච ඛ්වස්ස ථෙරා භික්ඛූ සාවකා හොන්ති වියත්තා විනීතා විසාරදා පත්තයොගක්ඛෙමා. අලං සමක්ඛාතුං සද්ධම්මස්ස, අලං උප්පන්නං [Pg.102] පරප්පවාදං සහධම්මෙහි සුනිග්ගහිතං නිග්ගහෙත්වා සප්පාටිහාරියං ධම්මං දෙසෙතුං. එවං තං බ්‍රහ්මචරියං අපරිපූරං හොති තෙනඞ්ගෙන.

173. „Auch wenn das heilige Leben, Cunda, mit diesen Faktoren ausgestattet ist und der Lehrer ein Ältester ist, ein Erfahrener, einer, der vor langer Zeit ordiniert wurde, einer, der ein hohes Alter erreicht hat und betagt ist, aber seine Schüler, die älteren Mönche, nicht kundig, nicht geschult, nicht selbstsicher sind und das Ziel, die Sicherheit vor der Knechtung, nicht erreicht haben; wenn sie nicht fähig sind, die wahre Lehre gut zu verkünden, und nicht fähig sind, eine aufgetretene fremde Lehre mit rechtmäßigen Gründen gut zu widerlegen und die wunderwirksame Lehre darzulegen – dann ist dieses heilige Leben in dieser Hinsicht unvollständig.“

‘‘යතො ච ඛො, චුන්ද, එතෙහි චෙව අඞ්ගෙහි සමන්නාගතං බ්‍රහ්මචරියං හොති, සත්ථා ච හොති ථෙරො රත්තඤ්ඤූ චිරපබ්බජිතො අද්ධගතො වයොඅනුප්පත්තො, ථෙරා චස්ස භික්ඛූ සාවකා හොන්ති වියත්තා විනීතා විසාරදා පත්තයොගක්ඛෙමා. අලං සමක්ඛාතුං සද්ධම්මස්ස, අලං උප්පන්නං පරප්පවාදං සහධම්මෙහි සුනිග්ගහිතං නිග්ගහෙත්වා සප්පාටිහාරියං ධම්මං දෙසෙතුං. එවං තං බ්‍රහ්මචරියං පරිපූරං හොති තෙනඞ්ගෙන.

„Wenn aber, Cunda, das heilige Leben mit eben diesen Faktoren ausgestattet ist und der Lehrer ein Ältester ist, ein Erfahrener, einer, der vor langer Zeit ordiniert wurde, einer, der ein hohes Alter erreicht hat und betagt ist, und seine Schüler, die älteren Mönche, kundig, geschult, selbstsicher sind und die Sicherheit vor der Knechtung erreicht haben; wenn sie fähig sind, die wahre Lehre gut zu verkünden, und fähig sind, eine aufgetretene fremde Lehre mit rechtmäßigen Gründen gut zu widerlegen und die wunderwirksame Lehre darzulegen – dann ist dieses heilige Leben in dieser Hinsicht vollständig.“

174. ‘‘එතෙහි චෙපි, චුන්ද, අඞ්ගෙහි සමන්නාගතං බ්‍රහ්මචරියං හොති, සත්ථා ච හොති ථෙරො රත්තඤ්ඤූ චිරපබ්බජිතො අද්ධගතො වයොඅනුප්පත්තො, ථෙරා චස්ස භික්ඛූ සාවකා හොන්ති වියත්තා විනීතා විසාරදා පත්තයොගක්ඛෙමා. අලං සමක්ඛාතුං සද්ධම්මස්ස, අලං උප්පන්නං පරප්පවාදං සහධම්මෙහි සුනිග්ගහිතං නිග්ගහෙත්වා සප්පාටිහාරියං ධම්මං දෙසෙතුං. නො ච ඛ්වස්ස මජ්ඣිමා භික්ඛූ සාවකා හොන්ති…පෙ… මජ්ඣිමා චස්ස භික්ඛූ සාවකා හොන්ති, නො ච ඛ්වස්ස නවා භික්ඛූ සාවකා හොන්ති…පෙ… නවා චස්ස භික්ඛූ සාවකා හොන්ති, නො ච ඛ්වස්ස ථෙරා භික්ඛුනියො සාවිකා හොන්ති…පෙ… ථෙරා චස්ස භික්ඛුනියො සාවිකා හොන්ති, නො ච ඛ්වස්ස මජ්ඣිමා භික්ඛුනියො සාවිකා හොන්ති…පෙ… මජ්ඣිමා චස්ස භික්ඛුනියො සාවිකා හොන්ති, නො ච ඛ්වස්ස නවා භික්ඛුනියො සාවිකා හොන්ති…පෙ… නවා චස්ස භික්ඛුනියො සාවිකා හොන්ති, නො ච ඛ්වස්ස උපාසකා සාවකා හොන්ති ගිහී ඔදාතවසනා බ්‍රහ්මචාරිනො…පෙ… උපාසකා චස්ස සාවකා හොන්ති ගිහී ඔදාතවසනා බ්‍රහ්මචාරිනො, නො ච ඛ්වස්ස උපාසකා සාවකා හොන්ති ගිහී ඔදාතවසනා කාමභොගිනො…පෙ… උපාසකා චස්ස සාවකා හොන්ති ගිහී ඔදාතවසනා කාමභොගිනො, නො ච ඛ්වස්ස උපාසිකා සාවිකා හොන්ති ගිහිනියො ඔදාතවසනා බ්‍රහ්මචාරිනියො…පෙ… උපාසිකා චස්ස සාවිකා හොන්ති ගිහිනියො ඔදාතවසනා බ්‍රහ්මචාරිනියො, නො ච ඛ්වස්ස උපාසිකා සාවිකා හොන්ති ගිහිනියො ඔදාතවසනා කාමභොගිනියො…පෙ… උපාසිකා චස්ස සාවිකා හොන්ති ගිහිනියො ඔදාතවසනා කාමභොගිනියො, නො ච ඛ්වස්ස බ්‍රහ්මචරියං හොති ඉද්ධඤ්චෙව ඵීතඤ්ච විත්ථාරිකං බාහුජඤ්ඤං පුථුභූතං යාව දෙවමනුස්සෙහි සුප්පකාසිතං…පෙ… බ්‍රහ්මචරියඤ්චස්ස හොති ඉද්ධඤ්චෙව ඵීතඤ්ච විත්ථාරිකං බාහුජඤ්ඤං පුථුභූතං යාව [Pg.103] දෙවමනුස්සෙහි සුප්පකාසිතං, නො ච ඛො ලාභග්ගයසග්ගප්පත්තං. එවං තං බ්‍රහ්මචරියං අපරිපූරං හොති තෙනඞ්ගෙන.

174. „Auch wenn das heilige Leben, Cunda, mit diesen Faktoren ausgestattet ist, der Lehrer ein Ältester ist ... und seine älteren Mönche kundige Schüler sind ... wenn aber seine Mönche mittleren Standes keine kundigen Schüler sind ... oder wenn seine Mönche mittleren Standes zwar kundige Schüler sind, aber seine neuordinierten Mönche nicht ... oder wenn seine neuordinierten Mönche zwar kundig sind, aber seine älteren Nonnen nicht ... oder wenn seine älteren Nonnen zwar kundig sind, aber seine Nonnen mittleren Standes nicht ... oder wenn seine Nonnen mittleren Standes zwar kundig sind, aber seine neuordinierten Nonnen nicht ... oder wenn seine neuordinierten Nonnen zwar kundig sind, aber seine männlichen Laienschüler, die im Haus leben, weißgekleidet sind und ein heiliges Leben führen, nicht kundig sind ... oder wenn diese zwar kundig sind, aber seine männlichen Laienschüler, die im Haus leben, weißgekleidet sind und Sinnesgenüsse genießen, nicht kundig sind ... oder wenn diese zwar kundig sind, aber seine weiblichen Laienschülerinnen, die im Haus leben, weißgekleidet sind und ein heiliges Leben führen, nicht kundig sind ... oder wenn diese zwar kundig sind, aber seine weiblichen Laienschülerinnen, die im Haus leben, weißgekleidet sind und Sinnesgenüsse genießen, nicht kundig sind ... oder wenn das heilige Leben zwar erfolgreich, blühend, weit verbreitet, vielen bekannt, ausgedehnt und bis hin zu den Göttern und Menschen wohlbekannt gemacht ist, es aber noch nicht den Gipfel an Gewinn und Ruhm erreicht hat – dann ist dieses heilige Leben in dieser Hinsicht unvollständig.“

‘‘යතො ච ඛො, චුන්ද, එතෙහි චෙව අඞ්ගෙහි සමන්නාගතං බ්‍රහ්මචරියං හොති, සත්ථා ච හොති ථෙරො රත්තඤ්ඤූ චිරපබ්බජිතො අද්ධගතො වයොඅනුප්පත්තො, ථෙරා චස්ස භික්ඛූ සාවකා හොන්ති වියත්තා විනීතා විසාරදා පත්තයොගක්ඛෙමා. අලං සමක්ඛාතුං සද්ධම්මස්ස, අලං උප්පන්නං පරප්පවාදං සහධම්මෙහි සුනිග්ගහිතං නිග්ගහෙත්වා සප්පාටිහාරියං ධම්මං දෙසෙතුං. මජ්ඣිමා චස්ස භික්ඛූ සාවකා හොන්ති…පෙ… නවා චස්ස භික්ඛූ සාවකා හොන්ති…පෙ… ථෙරා චස්ස භික්ඛුනියො සාවිකා හොන්ති…පෙ… මජ්ඣිමා චස්ස භික්ඛුනියො සාවිකා හොන්ති…පෙ… නවා චස්ස භික්ඛුනියො සාවිකා හොන්ති…පෙ… උපාසකා චස්ස සාවකා හොන්ති…පෙ… ගිහී ඔදාතවසනා බ්‍රහ්මචාරිනො. උපාසකා චස්ස සාවකා හොන්ති ගිහී ඔදාතවසනා කාමභොගිනො…පෙ… උපාසිකා චස්ස සාවිකා හොන්ති ගිහිනියො ඔදාතවසනා බ්‍රහ්මචාරිනියො…පෙ… උපාසිකා චස්ස සාවිකා හොන්ති ගිහිනියො ඔදාතවසනා කාමභොගිනියො…පෙ… බ්‍රහ්මචරියඤ්චස්ස හොති ඉද්ධඤ්චෙව ඵීතඤ්ච විත්ථාරිකං බාහුජඤ්ඤං පුථුභූතං යාව දෙවමනුස්සෙහි සුප්පකාසිතං, ලාභග්ගප්පත්තඤ්ච යසග්ගප්පත්තඤ්ච. එවං තං බ්‍රහ්මචරියං පරිපූරං හොති තෙනඞ්ගෙන.

„Wenn aber, Cunda, der heilige Wandel mit eben diesen Faktoren ausgestattet ist, wenn der Lehrer ein Ältester ist, von langer Zugehörigkeit, vor langer Zeit ordiniert, weit fortgeschritten an Jahren und am Ende der Lebensspanne angelangt; wenn seine Schüler, die älteren Mönche, erfahren sind, wohlgeschult, selbstsicher und die vollkommene Sicherheit vor dem Joch erlangt haben; wenn sie fähig sind, die wahre Lehre darzulegen, und fähig sind, eine aufgekommene fremde Lehre mit rechtmäßigen Gründen wirksam zu widerlegen und die Lehre mit überzeugender Kraft zu verkünden; wenn seine Schüler, die Mönche mittleren Standes, erfahren sind …pe… wenn seine Schüler, die neuen Mönche, erfahren sind …pe… wenn seine Schülerinnen, die älteren Nonnen, erfahren sind …pe… wenn seine Schülerinnen, die Nonnen mittleren Standes, erfahren sind …pe… wenn seine Schülerinnen, die neuen Nonnen, erfahren sind …pe… wenn seine Schüler, die weißgekleideten männlichen Laienanhänger, ein heiliges Leben führen; wenn seine Schüler, die weißgekleideten männlichen Laienanhänger, die Sinnesfreuden genießen …pe… wenn seine Schülerinnen, die weißgekleideten weiblichen Laienanhänger, ein heiliges Leben führen …pe… wenn seine Schülerinnen, die weißgekleideten weiblichen Laienanhänger, die Sinnesfreuden genießen …pe… und wenn sein heiliger Wandel erfolgreich ist, blühend, weit verbreitet, von vielen Menschen gekannt, gefestigt und unter Göttern und Menschen wohlverkündet ist, sowie den Gipfel an Gewinn und Ruhm erreicht hat – dann ist dieser heilige Wandel durch jenen Faktor vollkommen.“

175. ‘‘අහං ඛො පන, චුන්ද, එතරහි සත්ථා ලොකෙ උප්පන්නො අරහං සම්මාසම්බුද්ධො. ධම්මො ච ස්වාක්ඛාතො සුප්පවෙදිතො නිය්‍යානිකො උපසමසංවත්තනිකො සම්මාසම්බුද්ධප්පවෙදිතො. විඤ්ඤාපිතත්ථා ච මෙ සාවකා සද්ධම්මෙ, කෙවලඤ්ච තෙසං පරිපූරං බ්‍රහ්මචරියං ආවිකතං උත්තානීකතං සබ්බසඞ්ගාහපදකතං සප්පාටිහීරකතං යාව දෙවමනුස්සෙහි සුප්පකාසිතං. අහං ඛො පන, චුන්ද, එතරහි සත්ථා ථෙරො රත්තඤ්ඤූ චිරපබ්බජිතො අද්ධගතො වයොඅනුප්පත්තො.

175. „Ich aber, Cunda, bin nun als Lehrer in der Welt erschienen, als ein Heiliger, ein vollkommen Erleuchteter. Die Lehre ist wohlverkündet, gut dargelegt, zum Ziel führend, zur Ruhe gereichend, von einem vollkommen Erleuchteten dargelegt. Meine Schüler sind in der wahren Lehre unterwiesen, und ihnen wurde dieser gänzlich vollkommene heilige Wandel offenbart, verdeutlicht, in all seinen Bestandteilen zusammengefasst, mit überzeugender Kraft versehen und unter Göttern und Menschen wohlverkündet. Ich aber, Cunda, bin nun ein Lehrer, ein Ältester, von langer Zugehörigkeit, vor langer Zeit ordiniert, weit fortgeschritten an Jahren und am Ende der Lebensspanne angelangt.“

‘‘සන්ති ඛො පන මෙ, චුන්ද, එතරහි ථෙරා භික්ඛූ සාවකා හොන්ති වියත්තා විනීතා විසාරදා පත්තයොගක්ඛෙමා. අලං සමක්ඛාතුං සද්ධම්මස්ස, අලං උප්පන්නං පරප්පවාදං සහධම්මෙහි සුනිග්ගහිතං නිග්ගහෙත්වා සප්පාටිහාරියං ධම්මං දෙසෙතුං. සන්ති ඛො පන මෙ, චුන්ද, එතරහි මජ්ඣිමා භික්ඛූ සාවකා…පෙ… සන්ති ඛො පන මෙ, චුන්ද, එතරහි නවා භික්ඛූ සාවකා…පෙ… සන්ති ඛො පන මෙ, චුන්ද, එතරහි ථෙරා භික්ඛුනියො සාවිකා…පෙ… සන්ති ඛො [Pg.104] පන මෙ, චුන්ද, එතරහි මජ්ඣිමා භික්ඛුනියො සාවිකා…පෙ… සන්ති ඛො පන මෙ, චුන්ද, එතරහි නවා භික්ඛුනියො සාවිකා…පෙ… සන්ති ඛො පන මෙ, චුන්ද, එතරහි උපාසකා සාවකා ගිහී ඔදාතවසනා බ්‍රහ්මචාරිනො…පෙ… සන්ති ඛො පන මෙ, චුන්ද, එතරහි උපාසකා සාවකා ගිහී ඔදාතවසනා කාමභොගිනො…පෙ… සන්ති ඛො පන මෙ, චුන්ද, එතරහි උපාසිකා සාවිකා ගිහිනියො ඔදාතවසනා බ්‍රහ්මචාරිනියො…පෙ… සන්ති ඛො පන මෙ, චුන්ද, එතරහි උපාසිකා සාවිකා ගිහිනියො ඔදාතවසනා කාමභොගිනියො…පෙ… එතරහි ඛො පන මෙ, චුන්ද, බ්‍රහ්මචරියං ඉද්ධඤ්චෙව ඵීතඤ්ච විත්ථාරිකං බාහුජඤ්ඤං පුථුභූතං යාව දෙවමනුස්සෙහි සුප්පකාසිතං.

„Es gibt nun bei mir, Cunda, Schüler, die ältere Mönche sind, erfahren, wohlgeschult, selbstsicher und die vollkommene Sicherheit vor dem Joch erlangt haben. Sie sind fähig, die wahre Lehre darzulegen, und fähig, eine aufgekommene fremde Lehre mit rechtmäßigen Gründen wirksam zu widerlegen und die Lehre mit überzeugender Kraft zu verkünden. Es gibt nun bei mir, Cunda, Schüler, die Mönche mittleren Standes sind …pe… es gibt nun bei mir, Cunda, Schüler, die neue Mönche sind …pe… es gibt nun bei mir, Cunda, Schülerinnen, die ältere Nonnen sind …pe… es gibt nun bei mir, Cunda, Schülerinnen, die Nonnen mittleren Standes sind …pe… es gibt nun bei mir, Cunda, Schülerinnen, die neue Nonnen sind …pe… es gibt nun bei mir, Cunda, Schüler, die weißgekleidete männliche Laienanhänger sind und ein heiliges Leben führen …pe… es gibt nun bei mir, Cunda, Schüler, die weißgekleidete männliche Laienanhänger sind und die Sinnesfreuden genießen …pe… es gibt nun bei mir, Cunda, Schülerinnen, die weißgekleidete weibliche Laienanhänger sind und ein heiliges Leben führen …pe… es gibt nun bei mir, Cunda, Schülerinnen, die weißgekleidete weibliche Laienanhänger sind und die Sinnesfreuden genießen …pe… Jetzt ist, Cunda, mein heiliger Wandel erfolgreich, blühend, weit verbreitet, von vielen Menschen gekannt, gefestigt und unter Göttern und Menschen wohlverkündet.“

176. ‘‘යාවතා ඛො, චුන්ද, එතරහි සත්ථාරො ලොකෙ උප්පන්නා, නාහං, චුන්ද, අඤ්ඤං එකසත්ථාරම්පි සමනුපස්සාමි එවංලාභග්ගයසග්ගප්පත්තං යථරිවාහං. යාවතා ඛො පන, චුන්ද, එතරහි සඞ්ඝො වා ගණො වා ලොකෙ උප්පන්නො; නාහං, චුන්ද, අඤ්ඤං එකං සංඝම්පි සමනුපස්සාමි එවංලාභග්ගයසග්ගප්පත්තං යථරිවායං, චුන්ද, භික්ඛුසඞ්ඝො. යං ඛො තං, චුන්ද, සම්මා වදමානො වදෙය්‍ය – ‘සබ්බාකාරසම්පන්නං සබ්බාකාරපරිපූරං අනූනමනධිකං ස්වාක්ඛාතං කෙවලං පරිපූරං බ්‍රහ්මචරියං සුප්පකාසිත’න්ති. ඉදමෙව තං සම්මා වදමානො වදෙය්‍ය – ‘සබ්බාකාරසම්පන්නං…පෙ… සුප්පකාසිත’න්ති.

176. „Soweit es, Cunda, gegenwärtig Lehrer gibt, die in der Welt erschienen sind, sehe ich keinen anderen Lehrer, der so den Gipfel an Gewinn und Ruhm erreicht hat, wie ich es habe. Soweit es, Cunda, gegenwärtig eine Gemeinde oder eine Gruppe gibt, die in der Welt entstanden ist, sehe ich keine andere Gemeinde, die so den Gipfel an Gewinn und Ruhm erreicht hat, wie diese Mönchsgemeinde hier. Wenn man von etwas zu Recht sagen könnte: ‚In jeder Hinsicht ausgestattet, in jeder Hinsicht vollkommen, ohne Mangel und ohne Übermaß, wohlverkündet, ein gänzlich vollkommener heiliger Wandel, wohl offenbart‘, dann könnte man dies zu Recht genau von diesem heiligen Wandel sagen: ‚In jeder Hinsicht ausgestattet …pe… wohl offenbart‘.“

‘‘උදකො සුදං, චුන්ද, රාමපුත්තො එවං වාචං භාසති – ‘පස්සං න පස්සතී’ති. කිඤ්ච පස්සං න පස්සතීති? ඛුරස්ස සාධුනිසිතස්ස තලමස්ස පස්සති, ධාරඤ්ච ඛ්වස්ස න පස්සති. ඉදං වුච්චති – ‘පස්සං න පස්සතී’ති. යං ඛො පනෙතං, චුන්ද, උදකෙන රාමපුත්තෙන භාසිතං හීනං ගම්මං පොථුජ්ජනිකං අනරියං අනත්ථසංහිතං ඛුරමෙව සන්ධාය. යඤ්ච තං, චුන්ද, සම්මා වදමානො වදෙය්‍ය – ‘පස්සං න පස්සතී’ති, ඉදමෙව තං සම්මා වදමානො වදෙය්‍ය – ‘පස්සං න පස්සතී’ති. කිඤ්ච පස්සං න පස්සතීති? එවං සබ්බාකාරසම්පන්නං සබ්බාකාරපරිපූරං අනූනමනධිකං ස්වාක්ඛාතං කෙවලං පරිපූරං බ්‍රහ්මචරියං සුප්පකාසිතන්ති, ඉති හෙතං පස්සති. ඉදමෙත්ථ අපකඩ්ඪෙය්‍ය, එවං තං පරිසුද්ධතරං අස්සාති, ඉති හෙතං න පස්සති. ඉදමෙත්ථ උපකඩ්ඪෙය්‍ය, එවං තං පරිපූරං අස්සාති, ඉති [Pg.105] හෙතං න පස්සති. ඉදං වුච්චති චුන්ද – ‘පස්සං න පස්සතී’ති. යං ඛො තං, චුන්ද, සම්මා වදමානො වදෙය්‍ය – ‘සබ්බාකාරසම්පන්නං…පෙ… බ්‍රහ්මචරියං සුප්පකාසිත’න්ති. ඉදමෙව තං සම්මා වදමානො වදෙය්‍ය – ‘සබ්බාකාරසම්පන්නං සබ්බාකාරපරිපූරං අනූනමනධිකං ස්වාක්ඛාතං කෙවලං පරිපූරං බ්‍රහ්මචරියං සුප්පකාසිත’න්ති.

Cunda, Udaka, der Sohn des Rāma, pflegte diesen Ausspruch zu tätigen: „Wer sieht, sieht nicht.“ Und was sieht er, wenn er nicht sieht? Er sieht zwar den Körper des wohlgeschärften Rasiermessers, aber die Schneide desselben sieht er nicht. Dies meint man mit: „Wer sieht, sieht nicht.“ Was jedoch, Cunda, von Udaka, dem Sohn des Rāma, gesagt wurde, ist niedrig, gewöhnlich, weltlich, unedel und unheilsam, da es sich lediglich auf ein Rasiermesser bezieht. Wenn man aber, Cunda, den Satz „Wer sieht, sieht nicht“ richtig anwenden wollte, dann sollte man ihn genau in Bezug hierauf [auf diese Lehre] anwenden. Und was sieht man, wenn man nicht sieht? Dass dieses heilige Leben (Brahmacariya) in jeder Weise vollkommen ist, in allen Einzelheiten erfüllt, weder mangelhaft noch übermäßig, wohlverkündet und gänzlich vollendet dargelegt wurde – dies sieht man. Dass es hierbei etwas zu entfernen gäbe, damit es noch reiner würde – dies sieht man nicht. Dass hierbei etwas hinzuzufügen wäre, damit es noch vollkommener würde – dies sieht man nicht. Dies, Cunda, bezeichnet man als: „Wer sieht, sieht nicht.“ Wenn man, Cunda, rechtmäßig sagen wollte: „In jeder Weise vollkommen ... wohl dargelegt ist das heilige Leben“, so könnte man dies in Bezug auf dieses [Dhamma-Vinaya] wahrlich rechtmäßig sagen: „In jeder Weise vollkommen, in allen Einzelheiten erfüllt, weder mangelhaft noch übermäßig, wohlverkündet und gänzlich vollendet dargelegt ist das heilige Leben.“

සඞ්ගායිතබ්බධම්මො

Die gemeinsam zu rezitierenden Lehren

177. තස්මාතිහ, චුන්ද, යෙ වො මයා ධම්මා අභිඤ්ඤා දෙසිතා, තත්ථ සබ්බෙහෙව සඞ්ගම්ම සමාගම්ම අත්ථෙන අත්ථං බ්‍යඤ්ජනෙන බ්‍යඤ්ජනං සඞ්ගායිතබ්බං න විවදිතබ්බං, යථයිදං බ්‍රහ්මචරියං අද්ධනියං අස්ස චිරට්ඨිතිකං, තදස්ස බහුජනහිතාය බහුජනසුඛාය ලොකානුකම්පාය අත්ථාය හිතාය සුඛාය දෙවමනුස්සානං. කතමෙ ච තෙ, චුන්ද, ධම්මා මයා අභිඤ්ඤා දෙසිතා, යත්ථ සබ්බෙහෙව සඞ්ගම්ම සමාගම්ම අත්ථෙන අත්ථං බ්‍යඤ්ජනෙන බ්‍යඤ්ජනං සඞ්ගායිතබ්බං න විවදිතබ්බං, යථයිදං බ්‍රහ්මචරියං අද්ධනියං අස්ස චිරට්ඨිතිකං, තදස්ස බහුජනහිතාය බහුජනසුඛාය ලොකානුකම්පාය අත්ථාය හිතාය සුඛාය දෙවමනුස්සානං? සෙය්‍යථිදං – චත්තාරො සතිපට්ඨානා, චත්තාරො සම්මප්පධානා, චත්තාරො ඉද්ධිපාදා, පඤ්චින්ද්‍රියානි, පඤ්ච බලානි, සත්ත බොජ්ඣඞ්ගා, අරියො අට්ඨඞ්ගිකො මග්ගො. ඉමෙ ඛො තෙ, චුන්ද, ධම්මා මයා අභිඤ්ඤා දෙසිතා. යත්ථ සබ්බෙහෙව සඞ්ගම්ම සමාගම්ම අත්ථෙන අත්ථං බ්‍යඤ්ජනෙන බ්‍යඤ්ජනං සඞ්ගායිතබ්බං න විවදිතබ්බං, යථයිදං බ්‍රහ්මචරියං අද්ධනියං අස්ස චිරට්ඨිතිකං, තදස්ස බහුජනහිතාය බහුජනසුඛාය ලොකානුකම්පාය අත්ථාය හිතාය සුඛාය දෙවමනුස්සානං.

177. Deshalb, Cunda, solltet ihr euch alle bei jenen Lehren, die ich euch durch eigene höhere Erkenntnis dargelegt habe, versammeln und zusammenkommen, um sie Bedeutung für Bedeutung und Wort für Wort gemeinsam zu rezitieren und darüber nicht zu streiten, damit dieses heilige Leben andauern und lange Zeit bestehen möge, zum Wohl und Glück der Vielen, aus Mitgefühl für die Welt, zum Nutzen, Wohl und Glück von Göttern und Menschen. Und welche sind diese Lehren, Cunda, die ich durch eigene höhere Erkenntnis dargelegt habe, bei denen ihr euch alle versammeln und zusammenkommen sollt, um sie Bedeutung für Bedeutung und Wort für Wort gemeinsam zu rezitieren und darüber nicht zu streiten, damit dieses heilige Leben andauern und lange Zeit bestehen möge, zum Wohl und Glück der Vielen, aus Mitgefühl für die Welt, zum Nutzen, Wohl und Glück von Göttern und Menschen? Es sind dies: Die vier Grundlagen der Achtsamkeit, die vier rechten Anstrengungen, die vier Grundlagen der Wunderkraft, die fünf Fähigkeiten, die fünf Kräfte, die sieben Erleuchtungsglieder und der edle achtfache Pfad. Dies sind wahrlich die Lehren, Cunda, die ich euch durch eigene höhere Erkenntnis dargelegt habe, bei denen ihr euch alle versammeln und zusammenkommen sollt, um sie Bedeutung für Bedeutung und Wort für Wort gemeinsam zu rezitieren und darüber nicht zu streiten, damit dieses heilige Leben andauern und lange Zeit bestehen möge, zum Wohl und Glück der Vielen, aus Mitgefühl für die Welt, zum Nutzen, Wohl und Glück von Göttern und Menschen.

සඤ්ඤාපෙතබ්බවිධි

Die Methode der Unterweisung

178. ‘‘තෙසඤ්ච වො, චුන්ද, සමග්ගානං සම්මොදමානානං අවිවදමානානං සික්ඛතං අඤ්ඤතරො සබ්‍රහ්මචාරී සඞ්ඝෙ ධම්මං භාසෙය්‍ය. තත්‍ර චෙ තුම්හාකං එවමස්ස – ‘අයං ඛො ආයස්මා අත්ථඤ්චෙව මිච්ඡා ගණ්හාති, බ්‍යඤ්ජනානි ච මිච්ඡා රොපෙතී’ති. තස්ස නෙව අභිනන්දිතබ්බං න පටික්කොසිතබ්බං, අනභිනන්දිත්වා අප්පටික්කොසිත්වා සො එවමස්ස වචනීයො – ‘ඉමස්ස නු ඛො, ආවුසො, අත්ථස්ස ඉමානි වා බ්‍යඤ්ජනානි එතානි වා බ්‍යඤ්ජනානි කතමානි ඔපායිකතරානි, ඉමෙසඤ්ච බ්‍යඤ්ජනානං අයං වා අත්ථො එසො වා අත්ථො [Pg.106] කතමො ඔපායිකතරො’ති? සො චෙ එවං වදෙය්‍ය – ‘ඉමස්ස ඛො, ආවුසො, අත්ථස්ස ඉමානෙව බ්‍යඤ්ජනානි ඔපායිකතරානි, යා චෙව එතානි; ඉමෙසඤ්ච බ්‍යඤ්ජනානං අයමෙව අත්ථො ඔපායිකතරො, යා චෙව එසො’ති. සො නෙව උස්සාදෙතබ්බො න අපසාදෙතබ්බො, අනුස්සාදෙත්වා අනපසාදෙත්වා ස්වෙව සාධුකං සඤ්ඤාපෙතබ්බො තස්ස ච අත්ථස්ස තෙසඤ්ච බ්‍යඤ්ජනානං නිසන්තියා.

178. „Wenn nun, Cunda, während ihr einträchtig, freundlich und ohne Streit übt, einer eurer Mitbrüder im heiligen Leben in der Gemeinschaft die Lehre vorträgt und wenn ihr dabei denkt: ‚Dieser Ehrwürdige erfasst sowohl die Bedeutung falsch als auch die Worte falsch‘, dann solltet ihr ihn weder loben noch tadeln. Ohne ihn zu loben oder zu tadeln, sollte man ihn wie folgt ansprechen: ‚Freund, passen zu dieser Bedeutung eher diese Worte oder jene Worte? Und ist die Bedeutung dieser Worte eher diese oder jene?‘ Wenn er dann antwortet: ‚Freund, zu dieser Bedeutung passen diese Worte am besten, genau diese; und für diese Worte ist genau diese Bedeutung die zutreffende‘, dann sollte er weder erhoben noch herabgesetzt werden. Ohne ihn zu erheben oder herabzusetzen, sollte man ihn sorgfältig anleiten, um jene Bedeutung und jene Worte richtig zu erfassen.‘“},{

179. ‘‘අපරොපි චෙ, චුන්ද, සබ්‍රහ්මචාරී සඞ්ඝෙ ධම්මං භාසෙය්‍ය. තත්‍ර චෙ තුම්හාකං එවමස්ස – ‘අයං ඛො ආයස්මා අත්ථඤ්හි ඛො මිච්ඡා ගණ්හාති බ්‍යඤ්ජනානි සම්මා රොපෙතී’ති. තස්ස නෙව අභිනන්දිතබ්බං න පටික්කොසිතබ්බං, අනභිනන්දිත්වා අප්පටික්කොසිත්වා සො එවමස්ස වචනීයො – ‘ඉමෙසං නු ඛො, ආවුසො, බ්‍යඤ්ජනානං අයං වා අත්ථො එසො වා අත්ථො කතමො ඔපායිකතරො’ති? සො චෙ එවං වදෙය්‍ය – ‘ඉමෙසං ඛො, ආවුසො, බ්‍යඤ්ජනානං අයමෙව අත්ථො ඔපායිකතරො, යා චෙව එසො’ති. සො නෙව උස්සාදෙතබ්බො න අපසාදෙතබ්බො, අනුස්සාදෙත්වා අනපසාදෙත්වා ස්වෙව සාධුකං සඤ්ඤාපෙතබ්බො තස්සෙව අත්ථස්ස නිසන්තියා.

179. „Wenn ferner, Cunda, ein Ordensbruder inmitten der Gemeinde das Dhamma lehrt und ihr dabei denkt: ‚Dieser Ehrwürdige erfasst zwar den Sinn falsch, bringt aber den Wortlaut korrekt vor‘, dann solltet ihr ihm weder beipflichten noch widersprechen. Ohne Beipflichten oder Widersprechen sollte man zu ihm wie folgt sprechen: ‚Freund, ist für diesen Wortlaut eher diese Bedeutung oder jene Bedeutung zutreffender?‘ Wenn er daraufhin sagt: ‚Freunde, für diesen Wortlaut ist eben diese Bedeutung zutreffender als jene‘, so sollte man ihn weder herabsetzen noch tadeln. Ohne ihn herabzusetzen oder zu tadeln, sollte man ihn sorgfältig dazu anleiten, eben jene Bedeutung gründlich zu prüfen.“

180. ‘‘අපරොපි චෙ, චුන්ද, සබ්‍රහ්මචාරී සඞ්ඝෙ ධම්මං භාසෙය්‍ය. තත්‍ර චෙ තුම්හාකං එවමස්ස – ‘අයං ඛො ආයස්මා අත්ථඤ්හි ඛො සම්මා ගණ්හාති බ්‍යඤ්ජනානි මිච්ඡා රොපෙතී’ති. තස්ස නෙව අභිනන්දිතබ්බං න පටික්කොසිතබ්බං; අනභිනන්දිත්වා අප්පටික්කොසිත්වා සො එවමස්ස වචනීයො – ‘ඉමස්ස නු ඛො, ආවුසො, අත්ථස්ස ඉමානි වා බ්‍යඤ්ජනානි එතානි වා බ්‍යඤ්ජනානි කතමානි ඔපායිකතරානී’ති? සො චෙ එවං වදෙය්‍ය – ‘ඉමස්ස ඛො, ආවුසො, අත්ථස්ස ඉමානෙව බ්‍යඤ්ජනානි ඔපයිකතරානි, යානි චෙව එතානී’ති. සො නෙව උස්සාදෙතබ්බො න අපසාදෙතබ්බො; අනුස්සාදෙත්වා අනපසාදෙත්වා ස්වෙව සාධුකං සඤ්ඤාපෙතබ්බො තෙසඤ්ඤෙව බ්‍යඤ්ජනානං නිසන්තියා.

180. „Cunda, wenn ein anderer Mitbruder inmitten der Gemeinde (Sangha) das Dhamma lehrt und ihr dabei denkt: ‚Dieser Ehrwürdige erfasst zwar den Sinn richtig, drückt ihn aber mit den falschen Worten aus‘, dann sollt ihr ihn weder preisen noch tadeln. Ohne ihn zu preisen oder zu tadeln, sollte man zu ihm sagen: ‚Freund, sind für diesen Sinn diese Worte oder jene Worte angemessener?‘ Wenn er daraufhin sagt: ‚Freund, für diesen Sinn sind diese Worte angemessener als jene‘, dann soll man ihn weder hervorheben noch herabsetzen. Ohne ihn hervorzuheben oder herabzusetzen, sollte man ihn sorgfältig dazu anleiten, über eben jene Worte gründlich nachzudenken.“

181. ‘‘අපරොපි චෙ, චුන්ද, සබ්‍රහ්මචාරී සඞ්ඝෙ ධම්මං භාසෙය්‍ය. තත්‍ර චෙ තුම්හාකං එවමස්ස – ‘අයං ඛො ආයස්මා අත්ථඤ්චෙව සම්මා ගණ්හාති බ්‍යඤ්ජනානි [Pg.107] ච සම්මා රොපෙතී’ති. තස්ස ‘සාධූ’ති භාසිතං අභිනන්දිතබ්බං අනුමොදිතබ්බං; තස්ස ‘සාධූ’ති භාසිතං අභිනන්දිත්වා අනුමොදිත්වා සො එවමස්ස වචනීයො – ‘ලාභා නො ආවුසො, සුලද්ධං නො ආවුසො, යෙ මයං ආයස්මන්තං තාදිසං සබ්‍රහ්මචාරිං පස්සාම එවං අත්ථුපෙතං බ්‍යඤ්ජනුපෙත’න්ති.

181. „Cunda, wenn ein anderer Mitbruder inmitten der Gemeinde das Dhamma lehrt und ihr dabei denkt: ‚Dieser Ehrwürdige erfasst sowohl den Sinn richtig als auch die Worte richtig‘, dann soll seine Rede mit ‚Gut!‘ gepriesen und freudig angenommen werden. Nachdem man seine Rede mit ‚Gut!‘ gepriesen und freudig angenommen hat, sollte man zu ihm sagen: ‚Es ist ein Gewinn für uns, ein Segen für uns, Freund, dass wir einen solchen Mitbruder sehen, der so reich an Sinn und Worten ist.‘“

පච්චයානුඤ්ඤාතකාරණං

Der Grund für die Erlaubnis der Bedarfsgegenstände

182. ‘‘න වො අහං, චුන්ද, දිට්ඨධම්මිකානංයෙව ආසවානං සංවරාය ධම්මං දෙසෙමි. න පනාහං, චුන්ද, සම්පරායිකානංයෙව ආසවානං පටිඝාතාය ධම්මං දෙසෙමි. දිට්ඨධම්මිකානං චෙවාහං, චුන්ද, ආසවානං සංවරාය ධම්මං දෙසෙමි; සම්පරායිකානඤ්ච ආසවානං පටිඝාතාය. තස්මාතිහ, චුන්ද, යං වො මයා චීවරං අනුඤ්ඤාතං, අලං වො තං – යාවදෙව සීතස්ස පටිඝාතාය, උණ්හස්ස පටිඝාතාය, ඩංසමකසවාතාතපසරීසප සම්ඵස්සානං පටිඝාතාය, යාවදෙව හිරිකොපීනපටිච්ඡාදනත්ථං. යො වො මයා පිණ්ඩපාතො අනුඤ්ඤාතො, අලං වො සො යාවදෙව ඉමස්ස කායස්ස ඨිතියා යාපනාය විහිංසූපරතියා බ්‍රහ්මචරියානුග්ගහාය, ඉති පුරාණඤ්ච වෙදනං පටිහඞ්ඛාමි, නවඤ්ච වෙදනං න උප්පාදෙස්සාමි, යාත්‍රා ච මෙ භවිස්සති අනවජ්ජතා ච ඵාසුවිහාරො ච. යං වො මයා සෙනාසනං අනුඤ්ඤාතං, අලං වො තං යාවදෙව සීතස්ස පටිඝාතාය, උණ්හස්ස පටිඝාතාය, ඩංසමකසවාතාතපසරීසපසම්ඵස්සානං පටිඝාතාය, යාවදෙව උතුපරිස්සයවිනොදන පටිසල්ලානාරාමත්ථං. යො වො මයා ගිලානපච්චයභෙසජ්ජ පරික්ඛාරො අනුඤ්ඤාතො, අලං වො සො යාවදෙව උප්පන්නානං වෙය්‍යාබාධිකානං වෙදනානං පටිඝාතාය අබ්‍යාපජ්ජපරමතාය.

182. „Cunda, ich lehre euch das Dhamma nicht allein zur Zügelung der Triebversuchungen (Āsavas) im gegenwärtigen Leben. Ich lehre euch das Dhamma auch nicht allein zur Überwindung der Triebversuchungen im künftigen Leben. Vielmehr lehre ich das Dhamma, Cunda, sowohl zur Zügelung der Triebversuchungen im gegenwärtigen Leben als auch zur Überwindung der Triebversuchungen im künftigen Leben. Daher, Cunda, ist das Gewand, das ich euch erlaubt habe, für euch ausreichend – lediglich zum Schutz vor Kälte, zum Schutz vor Hitze, zum Schutz vor der Berührung durch Stechmücken, Mücken, Wind, Sonne und kriechendes Getier, sowie allein zum Zweck der Scham und zur Bedeckung der Blöße. Die Almosenpeise, die ich euch erlaubt habe, ist für euch ausreichend – lediglich zur Erhaltung und zum Fortbestand dieses Körpers, zur Erhaltung des Lebens, zur Beendigung von Hungerqualen und zur Unterstützung des heiligen Lebens, mit dem Gedanken: ‚So werde ich das alte Gefühl (des Hungers) beseitigen und kein neues Gefühl (durch Überessen) entstehen lassen; so wird mein Lebensunterhalt gesichert, meine Makellosigkeit bewahrt und ein angenehmes Verweilen möglich sein.‘ Die Behausung, die ich euch erlaubt habe, ist für euch ausreichend – lediglich zum Schutz vor Kälte, zum Schutz vor Hitze, zum Schutz vor der Berührung durch Stechmücken, Mücken, Wind, Sonne und kriechendes Getier, sowie allein zum Zweck der Abwehr von Gefahren durch die Witterung und zur Freude an der Zurückgezogenheit. Die Arznei und Heilmittel für Kranke, die ich euch erlaubt habe, sind für euch ausreichend – lediglich zur Beseitigung entstandener schmerzhafter Empfindungen infolge von Krankheiten und zum höchsten Ziel der Leidensfreiheit.“

සුඛල්ලිකානුයොගො

Die Hingabe an das Vergnügen (Sukhallikānuyogo)

183. ‘‘ඨානං ඛො පනෙතං, චුන්ද, විජ්ජති යං අඤ්ඤතිත්ථියා පරිබ්බාජකා එවං වදෙය්‍යුං – ‘සුඛල්ලිකානුයොගමනුයුත්තා සමණා සක්‍යපුත්තියා විහරන්තී’ති. එවංවාදිනො, චුන්ද, අඤ්ඤතිත්ථියා පරිබ්බාජකා එවමස්සු වචනීයා – ‘කතමො සො[Pg.108], ආවුසො, සුඛල්ලිකානුයොගො? සුඛල්ලිකානුයොගා හි බහූ අනෙකවිහිතා නානප්පකාරකා’ති.

183. „Es ist möglich, Cunda, dass Wanderer anderer Lehren so sprechen: ‚Die Asketen, die Söhne des Sakyers, leben in Hingabe an das Vergnügen.‘ Cunda, jenen Wanderern anderer Lehren, die so sprechen, sollte man so antworten: ‚Freunde, was ist das für eine Hingabe an das Vergnügen? Denn es gibt viele Arten der Hingabe an das Vergnügen, mannigfaltig und von verschiedener Natur.‘“

‘‘චත්තාරොමෙ, චුන්ද, සුඛල්ලිකානුයොගා හීනා ගම්මා පොථුජ්ජනිකා අනරියා අනත්ථසංහිතා න නිබ්බිදාය න විරාගාය න නිරොධාය න උපසමාය න අභිඤ්ඤාය න සම්බොධාය න නිබ්බානාය සංවත්තන්ති. කතමෙ චත්තාරො?

„Cunda, es gibt diese vier Arten der Hingabe an das Vergnügen, die niedrig sind, gewöhnlich, weltlich, unedel und unheilsam, die nicht zur Abkehr, nicht zur Leidenschaftslosigkeit, nicht zum Aufhören, nicht zur Ruhe, nicht zur höheren Erkenntnis, nicht zum Erwachen und nicht zum Nibbāna führen. Welche vier?“

‘‘ඉධ, චුන්ද, එකච්චො බාලො පාණෙ වධිත්වා වධිත්වා අත්තානං සුඛෙති පීණෙති. අයං පඨමො සුඛල්ලිකානුයොගො.

„Da, Cunda, gibt es einen Toren, der Lebewesen immer wieder tötet und sich dadurch Vergnügen bereitet und sich sättigt. Dies ist die erste Art der Hingabe an das Vergnügen.“

‘‘පුන චපරං, චුන්ද, ඉධෙකච්චො අදින්නං ආදියිත්වා ආදියිත්වා අත්තානං සුඛෙති පීණෙති. අයං දුතියො සුඛල්ලිකානුයොගො.

„Wiederum, Cunda, gibt es da jemanden, der Nichtgegebenes immer wieder nimmt und sich dadurch Vergnügen bereitet und sich sättigt. Dies ist die zweite Art der Hingabe an das Vergnügen.“

‘‘පුන චපරං, චුන්ද, ඉධෙකච්චො මුසා භණිත්වා භණිත්වා අත්තානං සුඛෙති පීණෙති. අයං තතියො සුඛල්ලිකානුයොගො.

„Wiederum, Cunda, gibt es da jemanden, der immer wieder Unwahrheit spricht und sich dadurch Vergnügen bereitet und sich sättigt. Dies ist die dritte Art der Hingabe an das Vergnügen.“

‘‘පුන චපරං, චුන්ද, ඉධෙකච්චො පඤ්චහි කාමගුණෙහි සමප්පිතො සමඞ්ගීභූතො පරිචාරෙති. අයං චතුත්ථො සුඛල්ලිකානුයොගො.

„Wiederum, Cunda, gibt es da jemanden, der mit den fünf Arten der Sinnesfreuden ausgestattet und versehen ist und sich darin ergeht. Dies ist die vierte Art der Hingabe an das Vergnügen.“

‘‘ඉමෙ ඛො, චුන්ද, චත්තාරො සුඛල්ලිකානුයොගා හීනා ගම්මා පොථුජ්ජනිකා අනරියා අනත්ථසංහිතා න නිබ්බිදාය න විරාගාය න නිරොධාය න උපසමාය න අභිඤ්ඤාය න සම්බොධාය න නිබ්බානාය සංවත්තන්ති.

„Diese vier Arten der Hingabe an das Vergnügen, Cunda, sind niedrig, gewöhnlich, weltlich, unedel und unheilsam; sie führen nicht zur Abkehr, nicht zur Leidenschaftslosigkeit, nicht zum Aufhören, nicht zur Ruhe, nicht zur höheren Erkenntnis, nicht zum Erwachen und nicht zum Nibbāna.“

‘‘ඨානං ඛො පනෙතං, චුන්ද, විජ්ජති යං අඤ්ඤතිත්ථියා පරිබ්බාජකා එවං වදෙය්‍යුං – ‘‘ඉමෙ චත්තාරො සුඛල්ලිකානුයොගෙ අනුයුත්තා සමණා සක්‍යපුත්තියා විහරන්තී’ති. තෙ වො ‘මාහෙවං’ තිස්සු වචනීයා. න තෙ වො සම්මා වදමානා වදෙය්‍යුං, අබ්භාචික්ඛෙය්‍යුං අසතා අභූතෙන.

„Es ist möglich, Cunda, dass Wanderer anderer Lehren so sprechen: ‚Die Asketen, die Söhne des Sakyers, leben in Hingabe an diese vier Arten des Vergnügens.‘ Zu ihnen solltet ihr sagen: ‚Sagt das nicht!‘ Sie würden damit nicht die Wahrheit sprechen, sondern euch fälschlicherweise mit Unwahrem und Unwirklichem beschuldigen.“

184. ‘‘චත්තාරොමෙ, චුන්ද, සුඛල්ලිකානුයොගා එකන්තනිබ්බිදාය විරාගාය නිරොධාය උපසමාය අභිඤ්ඤාය සම්බොධාය නිබ්බානාය සංවත්තන්ති. කතමෙ චත්තාරො?

184. „Cunda, es gibt diese vier Arten der Hingabe an das Vergnügen, die gänzlich zur Abkehr, zur Leidenschaftslosigkeit, zum Aufhören, zur Ruhe, zur höheren Erkenntnis, zum Erwachen und zum Nibbāna führen. Welche vier?“

‘‘ඉධ, චුන්ද, භික්ඛු විවිච්චෙව කාමෙහි විවිච්ච අකුසලෙහි ධම්මෙහි සවිතක්කං සවිචාරං විවෙකජං පීතිසුඛං පඨමං ඣානං උපසම්පජ්ජ විහරති. අයං පඨමො සුඛල්ලිකානුයොගො.

„Da, Cunda, tritt ein Mönch, ganz abgeschieden von Sinnengenüssen, abgeschieden von unheilsamen Geisteszuständen, in die erste Vertiefung (Jhāna) ein, die von Gedankengang (Vitakka) und Untersuchung (Vicāra) begleitet ist, aus der Abgeschiedenheit geboren und von Verzückung (Pīti) und Glückseligkeit (Sukha) erfüllt ist, und verweilt darin. Dies ist die erste Art der Hingabe an das Vergnügen.“

‘‘පුන [Pg.109] චපරං, චුන්ද, භික්ඛු විතක්කවිචාරානං වූපසමා…පෙ… දුතියං ඣානං උපසම්පජ්ජ විහරති. අයං දුතියො සුඛල්ලිකානුයොගො.

„Wiederum, Cunda, tritt ein Mönch durch das Zur-Ruhe-Kommen von Gedankengang und Untersuchung in die zweite Vertiefung ein und verweilt darin. Dies ist die zweite Art der Hingabe an das Vergnügen.“

‘‘පුන චපරං, චුන්ද, භික්ඛු පීතියා ච විරාගා…පෙ… තතියං ඣානං උපසම්පජ්ජ විහරති. අයං තතියො සුඛල්ලිකානුයොගො.

Ferner, Cunda, tritt ein Mönch durch das Verblassen der Verzückung (Pīti) in die dritte Vertiefung (Jhāna) ein und verweilt darin. Dies ist das dritte Streben nach Glückseligkeit.

‘‘පුන චපරං, චුන්ද, භික්ඛු සුඛස්ස ච පහානා දුක්ඛස්ස ච පහානා…පෙ… චතුත්ථං ඣානං උපසම්පජ්ජ විහරති. අයං චතුත්ථො සුඛල්ලිකානුයොගො.

Ferner, Cunda, tritt ein Mönch durch das Aufgeben von Glück und das Aufgeben von Schmerz in die vierte Vertiefung (Jhāna) ein und verweilt darin. Dies ist das vierte Streben nach Glückseligkeit.

‘‘ඉමෙ ඛො, චුන්ද, චත්තාරො සුඛල්ලිකානුයොගා එකන්තනිබ්බිදාය විරාගාය නිරොධාය උපසමාය අභිඤ්ඤාය සම්බොධාය නිබ්බානාය සංවත්තන්ති.

Diese vier Bestrebungen nach Glückseligkeit führen, o Cunda, zur gänzlichen Abkehr, zur Leidenschaftslosigkeit, zum Aufhören, zur Beruhigung, zur höheren Erkenntnis, zum Erwachen und zum Nibbāna.

‘‘ඨානං ඛො පනෙතං, චුන්ද, විජ්ජති යං අඤ්ඤතිත්ථියා පරිබ්බාජකා එවං වදෙය්‍යුං – ‘‘ඉමෙ චත්තාරො සුඛල්ලිකානුයොගෙ අනුයුත්තා සමණා සක්‍යපුත්තියා විහරන්තී’ති. තෙ වො ‘එවං’ තිස්සු වචනීයා. සම්මා තෙ වො වදමානා වදෙය්‍යුං, න තෙ වො අබ්භාචික්ඛෙය්‍යුං අසතා අභූතෙන.

Es ist durchaus möglich, Cunda, dass Wanderer anderer Lehren sagen: 'Die Asketen, die Söhne des Sakyers, verweilen hingegeben an diese vier Bestrebungen nach Glückseligkeit.' Ihnen solltet ihr antworten: 'So ist es.' Wenn sie dies sagen, würden sie die Wahrheit sprechen; sie würden euch nicht fälschlich mit Unwahrheiten beschuldigen.

සුඛල්ලිකානුයොගානිසංසො

Der Segen des Strebens nach Glückseligkeit

185. ‘‘ඨානං ඛො පනෙතං, චුන්ද, විජ්ජති, යං අඤ්ඤතිත්ථියා පරිබ්බාජකා එවං වදෙය්‍යුං – ‘ඉමෙ පනාවුසො, චත්තාරො සුඛල්ලිකානුයොගෙ අනුයුත්තානං විහරතං කති ඵලානි කතානිසංසා පාටිකඞ්ඛා’ති? එවංවාදිනො, චුන්ද, අඤ්ඤතිත්ථියා පරිබ්බාජකා එවමස්සු වචනීයා – ‘ඉමෙ ඛො, ආවුසො, චත්තාරො සුඛල්ලිකානුයොගෙ අනුයුත්තානං විහරතං චත්තාරි ඵලානි චත්තාරො ආනිසංසා පාටිකඞ්ඛා. කතමෙ චත්තාරො? ඉධාවුසො, භික්ඛු තිණ්ණං සංයොජනානං පරික්ඛයා සොතාපන්නො හොති අවිනිපාතධම්මො නියතො සම්බොධිපරායණො. ඉදං පඨමං ඵලං, පඨමො ආනිසංසො. පුන චපරං, ආවුසො, භික්ඛු තිණ්ණං සංයොජනානං පරික්ඛයා රාගදොසමොහානං තනුත්තා සකදාගාමී හොති, සකිදෙව ඉමං ලොකං ආගන්ත්වා දුක්ඛස්සන්තං කරොති. ඉදං දුතියං ඵලං, දුතියො ආනිසංසො. පුන චපරං, ආවුසො, භික්ඛු පඤ්චන්නං ඔරම්භාගියානං සංයොජනානං පරික්ඛයා ඔපපාතිකො හොති, තත්ථ පරිනිබ්බායී අනාවත්තිධම්මො තස්මා ලොකා. ඉදං තතියං ඵලං, තතියො ආනිසංසො. පුන චපරං, ආවුසො, භික්ඛු ආසවානං ඛයා අනාසවං චෙතොවිමුත්තිං පඤ්ඤාවිමුත්තිං දිට්ඨෙව ධම්මෙ සයං අභිඤ්ඤා සච්ඡිකත්වා උපසම්පජ්ජ විහරති. ඉදං චතුත්ථං ඵලං චතුත්ථො ආනිසංසො. ඉමෙ [Pg.110] ඛො, ආවුසො, චත්තාරො සුඛල්ලිකානුයොගෙ අනුයුත්තානං විහරතං ඉමානි චත්තාරි ඵලානි, චත්තාරො ආනිසංසා පාටිකඞ්ඛා’’ති.

185. Es ist möglich, Cunda, dass Wanderer anderer Lehren fragen: 'Was für Früchte und was für Segen, ihr Freunde, sind von jenen zu erwarten, die in diesen vier Bestrebungen nach Glückseligkeit verweilen?' Solchen Wanderern anderer Lehren sollte man so antworten: 'Freunde, von jenen, die in diesen vier Bestrebungen nach Glückseligkeit verweilen, sind vier Früchte und vierfacher Segen zu erwarten. Welche vier? Hier, Freunde, wird ein Mönch durch das Versiegen von drei Fesseln zu einem Stromeingetretenen (Sotāpanna), der nicht mehr in niedere Welten fällt, gewiss ist und zum Erwachen bestimmt ist. Dies ist die erste Frucht, der erste Segen. Ferner, Freunde, wird ein Mönch durch das Versiegen von drei Fesseln und durch die Abschwächung von Gier, Hass und Verblendung zu einem Einmal-Wiederkehrer (Sakadāgāmī), der nur noch einmal in diese Welt zurückkehrt und dem Leiden ein Ende macht. Dies ist die zweite Frucht, der zweite Segen. Ferner, Freunde, wird ein Mönch durch das Versiegen der fünf niederen Fesseln zu einem spontan Wiedergeborenen (Anāgāmī), der dort das Nibbāna erlangt und nicht mehr aus jener Welt zurückkehrt. Dies ist die dritte Frucht, der dritte Segen. Ferner, Freunde, verwirklicht ein Mönch durch das Versiegen der Triebe (Āsavas) die trieblose Gemütsbefreiung und Weisheitsbefreiung, indem er sie in diesem Leben selbst durch höhere Erkenntnis erkennt und darin verweilt. Dies ist die vierte Frucht, der vierte Segen. Freunde, diese vier Früchte und dieser vierfache Segen sind von jenen zu erwarten, die in diesen vier Bestrebungen nach Glückseligkeit verweilen.'

ඛීණාසවඅභබ්බඨානං

Dinge, zu denen ein Triebversiegter unfähig ist

186. ‘‘ඨානං ඛො පනෙතං, චුන්ද, විජ්ජති යං අඤ්ඤතිත්ථියා පරිබ්බාජකා එවං වදෙය්‍යුං – ‘අට්ඨිතධම්මා සමණා සක්‍යපුත්තියා විහරන්තී’ති. එවංවාදිනො, චුන්ද, අඤ්ඤතිත්ථියා පරිබ්බාජකා එවමස්සු වචනීයා – ‘අත්ථි ඛො, ආවුසො, තෙන භගවතා ජානතා පස්සතා අරහතා සම්මාසම්බුද්ධෙන සාවකානං ධම්මා දෙසිතා පඤ්ඤත්තා යාවජීවං අනතික්කමනීයා. සෙය්‍යථාපි, ආවුසො, ඉන්දඛීලො වා අයොඛීලො වා ගම්භීරනෙමො සුනිඛාතො අචලො අසම්පවෙධී. එවමෙව ඛො, ආවුසො, තෙන භගවතා ජානතා පස්සතා අරහතා සම්මාසම්බුද්ධෙන සාවකානං ධම්මා දෙසිතා පඤ්ඤත්තා යාවජීවං අනතික්කමනීයා. යො සො, ආවුසො, භික්ඛු අරහං ඛීණාසවො වුසිතවා කතකරණීයො ඔහිතභාරො අනුප්පත්තසදත්ථො පරික්ඛීණභවසංයොජනො සම්මදඤ්ඤා විමුත්තො, අභබ්බො සො නව ඨානානි අජ්ඣාචරිතුං. අභබ්බො, ආවුසො, ඛීණාසවො භික්ඛු සඤ්චිච්ච පාණං ජීවිතා වොරොපෙතුං; අභබ්බො ඛීණාසවො භික්ඛු අදින්නං ථෙය්‍යසඞ්ඛාතං ආදියිතුං; අභබ්බො ඛීණාසවො භික්ඛු මෙථුනං ධම්මං පටිසෙවිතුං; අභබ්බො ඛීණාසවො භික්ඛු සම්පජානමුසා භාසිතුං; අභබ්බො ඛීණාසවො භික්ඛු සන්නිධිකාරකං කාමෙ පරිභුඤ්ජිතුං සෙය්‍යථාපි පුබ්බෙ ආගාරිකභූතො; අභබ්බො ඛීණාසවො භික්ඛු ඡන්දාගතිං ගන්තුං; අභබ්බො ඛීණාසවො භික්ඛු දොසාගතිං ගන්තුං; අභබ්බො ඛීණාසවො භික්ඛු මොහාගතිං ගන්තුං; අභබ්බො ඛීණාසවො භික්ඛු භයාගතිං ගන්තුං. යො සො, ආවුසො, භික්ඛු අරහං ඛීණාසවො වුසිතවා කතකරණීයො ඔහිතභාරො අනුප්පත්තසදත්ථො පරික්ඛීණභවසංයොජනො සම්මදඤ්ඤා විමුත්තො, අභබ්බො සො ඉමානි නව ඨානානි අජ්ඣාචරිතු’’න්ති.

186. Es ist möglich, Cunda, dass Wanderer anderer Lehren sagen: 'Die Asketen, die Söhne des Sakyers, verweilen in einer Lehre, die nicht feststeht.' Solchen Wanderern anderer Lehren sollte man so antworten: 'Freunde, von jenem Erhabenen, der Wissende, der Sehende, der Heilige (Arahat), der vollkommen Erwachte ist, wurden den Schülern Dinge dargelegt und vorgeschrieben, die lebenslang nicht überschritten werden dürfen. Gleichwie, Freunde, ein Pfeiler aus Stein oder Eisen, der tief in der Erde gegründet und fest eingegraben ist, unbeweglich und unerschütterlich ist, ebenso sind jene Dinge, die von jenem Erhabenen den Schülern dargelegt und vorgeschrieben wurden, lebenslang unüberschreitbar. Ein Mönch, Freunde, der ein Heiliger ist, dessen Triebe versiegt sind, der das heilige Leben vollendet, das Getane getan, die Last abgelegt, das eigene Ziel erreicht und die Fesseln des Werdens vernichtet hat und durch rechtes Wissen befreit ist, ist unfähig, neun Dinge zu begehen. Ein triebversiegter Mönch ist unfähig, vorsätzlich ein Lebewesen zu töten; ein triebversiegter Mönch ist unfähig, etwas Nichtgegebenes in diebischer Absicht zu nehmen; ein triebversiegter Mönch ist unfähig, den Geschlechtsverkehr auszuüben; ein triebversiegter Mönch ist unfähig, bewusst eine Lüge zu sprechen; ein triebversiegter Mönch ist unfähig, Genussgüter zu speichern und zu genießen, wie er es zuvor im Hausstand tat; ein triebversiegter Mönch ist unfähig, aus Zuneigung den falschen Weg zu gehen; ein triebversiegter Mönch ist unfähig, aus Hass den falschen Weg zu gehen; ein triebversiegter Mönch ist unfähig, aus Verblendung den falschen Weg zu gehen; ein triebversiegter Mönch ist unfähig, aus Furcht den falschen Weg zu gehen. Ein Mönch, Freunde, der ein Heiliger ist, dessen Triebe versiegt sind, der das heilige Leben vollendet, das Getane getan, die Last abgelegt, das eigene Ziel erreicht und die Fesseln des Werdens vernichtet hat und durch rechtes Wissen befreit ist, ist unfähig, diese neun Dinge zu begehen.'

පඤ්හාබ්‍යාකරණං

Die Beantwortung der Fragen

187. ‘‘ඨානං ඛො පනෙතං, චුන්ද, විජ්ජති, යං අඤ්ඤතිත්ථියා පරිබ්බාජකා එවං වදෙය්‍යුං – ‘අතීතං ඛො අද්ධානං ආරබ්භ සමණො ගොතමො අතීරකං ඤාණදස්සනං පඤ්ඤපෙති, නො ච ඛො අනාගතං අද්ධානං ආරබ්භ අතීරකං ඤාණදස්සනං පඤ්ඤපෙති, තයිදං කිංසු තයිදං කථංසූ’ති? තෙ ච අඤ්ඤතිත්ථියා [Pg.111] පරිබ්බාජකා අඤ්ඤවිහිතකෙන ඤාණදස්සනෙන අඤ්ඤවිහිතකං ඤාණදස්සනං පඤ්ඤපෙතබ්බං මඤ්ඤන්ති යථරිව බාලා අබ්‍යත්තා. අතීතං ඛො, චුන්ද, අද්ධානං ආරබ්භ තථාගතස්ස සතානුසාරි ඤාණං හොති; සො යාවතකං ආකඞ්ඛති තාවතකං අනුස්සරති. අනාගතඤ්ච ඛො අද්ධානං ආරබ්භ තථාගතස්ස බොධිජං ඤාණං උප්පජ්ජති – ‘අයමන්තිමා ජාති, නත්ථිදානි පුනබ්භවො’ති. ‘අතීතං චෙපි, චුන්ද, හොති අභූතං අතච්ඡං අනත්ථසංහිතං, න තං තථාගතො බ්‍යාකරොති. අතීතං චෙපි, චුන්ද, හොති භූතං තච්ඡං අනත්ථසංහිතං, තම්පි තථාගතො න බ්‍යාකරොති. අතීතං චෙපි චුන්ද, හොති භූතං තච්ඡං අත්ථසංහිතං, තත්‍ර කාලඤ්ඤූ තථාගතො හොති තස්ස පඤ්හස්ස වෙය්‍යාකරණාය. අනාගතං චෙපි, චුන්ද, හොති අභූතං අතච්ඡං අනත්ථසංහිතං, න තං තථාගතො බ්‍යාකරොති…පෙ… තස්ස පඤ්හස්ස වෙය්‍යාකරණාය. පච්චුප්පන්නං චෙපි, චුන්ද, හොති අභූතං අතච්ඡං අනත්ථසංහිතං, න තං තථාගතො බ්‍යාකරොති. පච්චුප්පන්නං චෙපි, චුන්ද, හොති භූතං තච්ඡං අනත්ථසංහිතං, තම්පි තථාගතො න බ්‍යාකරොති. පච්චුප්පන්නං චෙපි, චුන්ද, හොති භූතං තච්ඡං අත්ථසංහිතං, තත්‍ර කාලඤ්ඤූ තථාගතො හොති තස්ස පඤ්හස්ස වෙය්‍යාකරණාය.

187. „Cunda, es besteht die Möglichkeit, dass Wanderer fremder Lehren so sprechen: ‚Hinsichtlich der vergangenen Zeit legt der Asket Gotama ein grenzenloses Wissensschauen dar, doch hinsichtlich der zukünftigen Zeit legt er kein grenzenloses Wissensschauen dar. Wie verhält es sich damit, was ist der Grund dafür?‘ Jene Wanderer fremder Lehren meinen, wie Toren und Unkundige, dass ein Wissensschauen durch ein andersgeartetes Wissensschauen dargelegt werden müsse. Hinsichtlich der vergangenen Zeit, Cunda, besitzt der Tathāgata ein der Erinnerung folgendes Wissen; er erinnert sich an so viel, wie er wünscht. Und hinsichtlich der zukünftigen Zeit entsteht dem Tathāgata das aus der Erleuchtung geborene Wissen: ‚Dies ist die letzte Geburt, nun gibt es kein erneutes Werden mehr.‘ Wenn, Cunda, eine vergangene Sache unwahr ist, unzutreffend und unheilsam, so erklärt der Tathāgata diese nicht. Wenn, Cunda, eine vergangene Sache wahr und zutreffend ist, aber unheilsam, so erklärt der Tathāgata auch diese nicht. Wenn, Cunda, eine vergangene Sache wahr, zutreffend und heilsam ist, so ist der Tathāgata in diesem Fall der Kenner der rechten Zeit für die Beantwortung dieser Frage. Wenn, Cunda, eine zukünftige Sache unwahr, unzutreffend und unheilsam ist, so erklärt der Tathāgata diese nicht... (wie oben) ... für die Beantwortung dieser Frage. Wenn, Cunda, eine gegenwärtige Sache unwahr, unzutreffend und unheilsam ist, so erklärt der Tathāgata diese nicht. Wenn, Cunda, eine gegenwärtige Sache wahr und zutreffend ist, aber unheilsam, so erklärt der Tathāgata auch diese nicht. Wenn, Cunda, eine gegenwärtige Sache wahr, zutreffend und heilsam ist, so ist der Tathāgata in diesem Fall der Kenner der rechten Zeit für die Beantwortung dieser Frage.“

188. ‘‘ඉති ඛො, චුන්ද, අතීතානාගතපච්චුප්පන්නෙසු ධම්මෙසු තථාගතො කාලවාදී භූතවාදී අත්ථවාදී ධම්මවාදී විනයවාදී, තස්මා ‘තථාගතො’ති වුච්චති. යඤ්ච ඛො, චුන්ද, සදෙවකස්ස ලොකස්ස සමාරකස්ස සබ්‍රහ්මකස්ස සස්සමණබ්‍රාහ්මණියා පජාය සදෙවමනුස්සාය දිට්ඨං සුතං මුතං විඤ්ඤාතං පත්තං පරියෙසිතං අනුවිචරිතං මනසා, සබ්බං තථාගතෙන අභිසම්බුද්ධං, තස්මා ‘තථාගතො’ති වුච්චති. යඤ්ච, චුන්ද, රත්තිං තථාගතො අනුත්තරං සම්මාසම්බොධිං අභිසම්බුජ්ඣති, යඤ්ච රත්තිං අනුපාදිසෙසාය නිබ්බානධාතුයා පරිනිබ්බායති, යං එතස්මිං අන්තරෙ භාසති ලපති නිද්දිසති. සබ්බං තං තථෙව හොති නො අඤ්ඤථා, තස්මා ‘තථාගතො’ති වුච්චති. යථාවාදී, චුන්ද, තථාගතො තථාකාරී, යථාකාරී තථාවාදී. ඉති යථාවාදී තථාකාරී, යථාකාරී තථාවාදී, තස්මා ‘තථාගතො’ති වුච්චති. සදෙවකෙ ලොකෙ, චුන්ද, සමාරකෙ සබ්‍රහ්මකෙ සස්සමණබ්‍රාහ්මණියා පජාය සදෙවමනුස්සාය තථාගතො අභිභූ අනභිභූතො අඤ්ඤදත්ථුදසො වසවත්තී, තස්මා ‘තථාගතො’ති වුච්චති.

188. „So ist der Tathāgata, Cunda, hinsichtlich der vergangenen, zukünftigen und gegenwärtigen Dinge einer, der zur rechten Zeit spricht (kālavādī), der die Wahrheit spricht (bhūtavādī), der über das Heilsame spricht (atthavādī), der über die Lehre spricht (dhammavādī) und über die Disziplin spricht (vinayavādī); daher wird er ‚Tathāgata‘ genannt. Was auch immer, Cunda, in der Welt mit ihren Göttern, Māras und Brahmas, unter der Schar der Asketen und Brahmanen, der Götter und Menschen gesehen, gehört, empfunden, erkannt, erreicht, gesucht und im Geiste erwogen wurde – all das ist vom Tathāgata vollkommen durchschaut worden; daher wird er ‚Tathāgata‘ genannt. Und was der Tathāgata in der Nacht, in der er die unübertreffliche vollkommene Selbst-Erleuchtung erlangt, bis zu der Nacht, in der er im Element des Erlöschens ohne verbleibende Daseinsgrundlagen völlig erlischt, spricht, äußert und darlegt – all das ist genau so und nicht anders; daher wird er ‚Tathāgata‘ genannt. Wie der Tathāgata spricht, Cunda, so handelt er; wie er handelt, so spricht er. Da er spricht, wie er handelt, und handelt, wie er spricht, daher wird er ‚Tathāgata‘ genannt. In der Welt mit ihren Göttern, Māras und Brahmas, unter der Schar der Asketen und Brahmanen, der Götter und Menschen ist der Tathāgata der Überlegene, der Unbesiegte, der Alles-Sehende, der Gebieter; daher wird er ‚Tathāgata‘ genannt.“

අබ්‍යාකතට්ඨානං

„Die nicht erklärten Punkte“

189. ‘‘ඨානං [Pg.112] ඛො පනෙතං, චුන්ද, විජ්ජති යං අඤ්ඤතිත්ථියා පරිබ්බාජකා එවං වදෙය්‍යුං – ‘කිං නු ඛො, ආවුසො, හොති තථාගතො පරං මරණා, ඉදමෙව සච්චං මොඝමඤ්ඤ’න්ති? එවංවාදිනො, චුන්ද, අඤ්ඤතිත්ථියා පරිබ්බාජකා එවමස්සු වචනීයා – ‘අබ්‍යාකතං ඛො, ආවුසො, භගවතා – ‘‘හොති තථාගතො පරං මරණා, ඉදමෙව සච්චං මොඝමඤ්ඤ’’’න්ති.

189. „Es besteht die Möglichkeit, Cunda, dass Wanderer fremder Lehren so sprechen: ‚Existiert der Tathāgata nach dem Tode? Nur dies ist wahr, alles andere ist hinfällig.‘ Jene so sprechenden Wanderer fremder Lehren sollten so beantwortet werden: ‚Das, Freunde, wurde vom Erhabenen nicht erklärt: „Der Tathāgata existiert nach dem Tode; nur dies ist wahr, alles andere ist hinfällig.“‘“

‘‘ඨානං ඛො පනෙතං, චුන්ද, විජ්ජති, යං අඤ්ඤතිත්ථියා පරිබ්බාජකා එවං වදෙය්‍යුං – ‘කිං පනාවුසො, න හොති තථාගතො පරං මරණා, ඉදමෙව සච්චං මොඝමඤ්ඤ’න්ති? එවංවාදිනො, චුන්ද, අඤ්ඤතිත්ථියා පරිබ්බාජකා එවමස්සු වචනීයා – ‘එතම්පි ඛො, ආවුසො, භගවතා අබ්‍යාකතං – ‘‘න හොති තථාගතො පරං මරණා, ඉදමෙව සච්චං මොඝමඤ්ඤ’’’න්ති.

„Es besteht die Möglichkeit, Cunda, dass Wanderer fremder Lehren so sprechen: ‚Wie aber, Freunde, existiert der Tathāgata nach dem Tode nicht? Nur dies ist wahr, alles andere ist hinfällig.‘ Jene so sprechenden Wanderer fremder Lehren sollten so beantwortet werden: ‚Auch dies, Freunde, wurde vom Erhabenen nicht erklärt: „Der Tathāgata existiert nach dem Tode nicht; nur dies ist wahr, alles andere ist hinfällig.“‘“

‘‘ඨානං ඛො පනෙතං, චුන්ද, විජ්ජති, යං අඤ්ඤතිත්ථියා පරිබ්බාජකා එවං වදෙය්‍යුං – ‘කිං පනාවුසො, හොති ච න ච හොති තථාගතො පරං මරණා, ඉදමෙව සච්චං මොඝමඤ්ඤ’න්ති? එවංවාදිනො, චුන්ද, අඤ්ඤතිත්ථියා පරිබ්බාජකා එවමස්සු වචනීයා – ‘අබ්‍යාකතං ඛො එතං, ආවුසො, භගවතා – ‘‘හොති ච න ච හොති තථාගතො පරං මරණා, ඉදමෙව සච්චං මොඝමඤ්ඤ’’’න්ති.

„Es besteht die Möglichkeit, Cunda, dass Wanderer fremder Lehren so sprechen: ‚Wie aber, Freunde, existiert der Tathāgata nach dem Tode sowohl als auch existiert er nicht? Nur dies ist wahr, alles andere ist hinfällig.‘ Jene so sprechenden Wanderer fremder Lehren sollten so beantwortet werden: ‚Dies wurde, Freunde, vom Erhabenen nicht erklärt: „Der Tathāgata existiert nach dem Tode sowohl als auch existiert er nicht; nur dies ist wahr, alles andere ist hinfällig.“‘“

‘‘ඨානං ඛො පනෙතං, චුන්ද, විජ්ජති, යං අඤ්ඤතිත්ථියා පරිබ්බාජකා එවං වදෙය්‍යුං – ‘කිං පනාවුසො, නෙව හොති න න හොති තථාගතො පරං මරණා, ඉදමෙව සච්චං මොඝමඤ්ඤ’න්ති? එවංවාදිනො, චුන්ද, අඤ්ඤතිත්ථියා පරිබ්බාජකා එවමස්සු වචනීයා – ‘එතම්පි ඛො, ආවුසො, භගවතා අබ්‍යාකතං – ‘‘නෙව හොති න න හොති තථාගතො පරං මරණා, ඉදමෙව සච්චං මොඝමඤ්ඤ’’’න්ති.

„Es besteht die Möglichkeit, Cunda, dass Wanderer fremder Lehren so sprechen: ‚Wie aber, Freunde, existiert der Tathāgata nach dem Tode weder noch existiert er nicht? Nur dies ist wahr, alles andere ist hinfällig.‘ Jene so sprechenden Wanderer fremder Lehren sollten so beantwortet werden: ‚Auch dies wurde, Freunde, vom Erhabenen nicht erklärt: „Der Tathāgata existiert nach dem Tode weder noch existiert er nicht; nur dies ist wahr, alles andere ist hinfällig.“‘“

‘‘ඨානං ඛො පනෙතං, චුන්ද, විජ්ජති, යං අඤ්ඤතිත්ථියා පරිබ්බාජකා එවං වදෙය්‍යුං – ‘කස්මා පනෙතං, ආවුසො, සමණෙන ගොතමෙන අබ්‍යාකත’න්ති? එවංවාදිනො, චුන්ද, අඤ්ඤතිත්ථියා පරිබ්බාජකා එවමස්සු වචනීයා – ‘න හෙතං, ආවුසො, අත්ථසංහිතං න ධම්මසංහිතං න ආදිබ්‍රහ්මචරියකං න නිබ්බිදාය න විරාගාය න නිරොධාය න උපසමාය න අභිඤ්ඤාය න සම්බොධාය න නිබ්බානාය සංවත්තති, තස්මා තං භගවතා අබ්‍යාකත’න්ති.

„Es ist gut möglich, Cunda, dass Wandermönche anderer Lehren so sprechen: ‚Warum, Freunde, wurde dies vom Asketen Gotama nicht erklärt?‘ Cunda, jenen Wandermönchen anderer Lehren, die so sprechen, sollte man so antworten: ‚Freunde, dies ist nicht mit dem Wohl verbunden, nicht mit dem Dhamma verbunden, es gehört nicht zum Anfang des heiligen Lebens, es führt nicht zur Ernüchterung, nicht zur Leidenschaftslosigkeit, nicht zum Aufhören, nicht zur Ruhe, nicht zu höherem Wissen, nicht zum Erwachen, nicht zum Nibbana; deshalb wurde es vom Erhabenen nicht erklärt.‘“}, {

බ්‍යාකතට්ඨානං

Der Bereich des Erklärten

190. ‘‘ඨානං [Pg.113] ඛො පනෙතං, චුන්ද, විජ්ජති, යං අඤ්ඤතිත්ථියා පරිබ්බාජකා එවං වදෙය්‍යුං – ‘කිං පනාවුසො, සමණෙන ගොතමෙන බ්‍යාකත’න්ති? එවංවාදිනො, චුන්ද, අඤ්ඤතිත්ථියා පරිබ්බාජකා එවමස්සු වචනීයා – ‘ඉදං දුක්ඛන්ති ඛො, ආවුසො, භගවතා බ්‍යාකතං, අයං දුක්ඛසමුදයොති ඛො, ආවුසො, භගවතා බ්‍යාකතං, අයං දුක්ඛනිරොධොති ඛො, ආවුසො, භගවතා බ්‍යාකතං, අයං දුක්ඛනිරොධගාමිනී පටිපදාති ඛො, ආවුසො, භගවතා බ්‍යාකත’න්ති.

190. „Es ist gut möglich, Cunda, dass Wandermönche anderer Lehren so sprechen: ‚Was aber, Freunde, wurde vom Asketen Gotama erklärt?‘ Cunda, jenen Wandermönchen anderer Lehren, die so sprechen, sollte man so antworten: ‚„Dies ist das Leiden“, Freunde, wurde vom Erhabenen erklärt; „Dies ist die Entstehung des Leidens“, Freunde, wurde vom Erhabenen erklärt; „Dies ist das Aufhören des Leidens“, Freunde, wurde vom Erhabenen erklärt; „Dies ist der zum Aufhören des Leidens führende Übungsweg“, Freunde, wurde vom Erhabenen erklärt.‘“}, {

‘‘ඨානං ඛො පනෙතං, චුන්ද, විජ්ජති, යං අඤ්ඤතිත්ථියා පරිබ්බාජකා එවං වදෙය්‍යුං – ‘කස්මා පනෙතං, ආවුසො, සමණෙන ගොතමෙන බ්‍යාකත’න්ති? එවංවාදිනො, චුන්ද, අඤ්ඤතිත්ථියා පරිබ්බාජකා එවමස්සු වචනීයා – ‘එතඤ්හි, ආවුසො, අත්ථසංහිතං, එතං ධම්මසංහිතං, එතං ආදිබ්‍රහ්මචරියකං එකන්තනිබ්බිදාය විරාගාය නිරොධාය උපසමාය අභිඤ්ඤාය සම්බොධාය නිබ්බානාය සංවත්තති. තස්මා තං භගවතා බ්‍යාකත’න්ති.

„Es ist gut möglich, Cunda, dass Wandermönche anderer Lehren so sprechen: ‚Warum aber, Freunde, wurde dies vom Asketen Gotama erklärt?‘ Cunda, jenen Wandermönchen anderer Lehren, die so sprechen, sollte man so antworten: ‚Dies nämlich, Freunde, ist mit dem Wohl verbunden, dies ist mit dem Dhamma verbunden, dies gehört zum Anfang des heiligen Lebens und führt zu vollkommener Ernüchterung, zur Leidenschaftslosigkeit, zum Aufhören, zur Ruhe, zu höherem Wissen, zum Erwachen, zum Nibbana. Deshalb wurde es vom Erhabenen erklärt.‘“}, {

පුබ්බන්තසහගතදිට්ඨිනිස්සයා

Anhänglichkeiten an Ansichten in Bezug auf die Vergangenheit

191. ‘‘යෙපි තෙ, චුන්ද, පුබ්බන්තසහගතා දිට්ඨිනිස්සයා, තෙපි වො මයා බ්‍යාකතා, යථා තෙ බ්‍යාකාතබ්බා. යථා ච තෙ න බ්‍යාකාතබ්බා, කිං වො අහං තෙ තථා බ්‍යාකරිස්සාමි? යෙපි තෙ, චුන්ද, අපරන්තසහගතා දිට්ඨිනිස්සයා, තෙපි වො මයා බ්‍යාකතා, යථා තෙ බ්‍යාකාතබ්බා. යථා ච තෙ න බ්‍යාකාතබ්බා, කිං වො අහං තෙ තථා බ්‍යාකරිස්සාමි? කතමෙ ච තෙ, චුන්ද, පුබ්බන්තසහගතා දිට්ඨිනිස්සයා, යෙ වො මයා බ්‍යාකතා, යථා තෙ බ්‍යාකාතබ්බා. (යථා ච තෙ න බ්‍යාකාතබ්බා, කිං වො අහං තෙ තථා බ්‍යාකරිස්සාමි) ? සන්ති ඛො, චුන්ද, එකෙ සමණබ්‍රාහ්මණා එවංවාදිනො එවංදිට්ඨිනො – ‘සස්සතො අත්තා ච ලොකො ච, ඉදමෙව සච්චං මොඝමඤ්ඤ’න්ති. සන්ති පන, චුන්ද, එකෙ සමණබ්‍රාහ්මණා එවංවාදිනො එවංදිට්ඨිනො – ‘අසස්සතො අත්තා ච ලොකො ච…පෙ… සස්සතො ච අසස්සතො ච අත්තා ච ලොකො ච… නෙව සස්සතො නාසස්සතො අත්තා ච ලොකො ච… සයංකතො අත්තා ච ලොකො ච… පරංකතො අත්තා ච ලොකො ච… සයංකතො ච [Pg.114] පරංකතො ච අත්තා ච ලොකො ච… අසයංකාරො අපරංකාරො අධිච්චසමුප්පන්නො අත්තා ච ලොකො ච, ඉදමෙව සච්චං මොඝමඤ්ඤ’න්ති. සස්සතං සුඛදුක්ඛං… අසස්සතං සුඛදුක්ඛං… සස්සතඤ්ච අසස්සතඤ්ච සුඛදුක්ඛං… නෙවසස්සතං නාසස්සතං සුඛදුක්ඛං… සයංකතං සුඛදුක්ඛං… පරංකතං සුඛදුක්ඛං… සයංකතඤ්ච පරංකතඤ්ච සුඛදුක්ඛං… අසයංකාරං අපරංකාරං අධිච්චසමුප්පන්නං සුඛදුක්ඛං, ඉදමෙව සච්චං මොඝමඤ්ඤ’න්ති.

191. „Welche Ansichten in Bezug auf die Vergangenheit es auch geben mag, Cunda, diese wurden euch von mir erklärt, so wie sie erklärt werden sollten. Und inwiefern sie nicht erklärt werden sollten, warum sollte ich sie euch in dieser Weise erklären? Welche Ansichten in Bezug auf die Zukunft es auch geben mag, Cunda, diese wurden euch von mir erklärt, so wie sie erklärt werden sollten. Und inwiefern sie nicht erklärt werden sollten, warum sollte ich sie euch in dieser Weise erklären? Und welches, Cunda, sind die Ansichten in Bezug auf die Vergangenheit, die euch von mir erklärt wurden, so wie sie erklärt werden sollten? Es gibt da, Cunda, einige Asketen und Brahmanen, die so lehren und diese Ansicht vertreten: ‚Ewig sind das Selbst und die Welt; dies allein ist wahr, alles andere ist töricht.‘ Es gibt aber, Cunda, einige Asketen und Brahmanen, die so lehren und diese Ansicht vertreten: ‚Nicht ewig sind das Selbst und die Welt ... sowohl ewig als auch nicht ewig sind das Selbst und die Welt ... weder ewig noch nicht ewig sind das Selbst und die Welt ... das Selbst und die Welt sind selbst erschaffen ... das Selbst und die Welt sind von einem anderen erschaffen ... das Selbst und die Welt sind sowohl selbst als auch von einem anderen erschaffen ... das Selbst und die Welt sind weder selbst noch von einem anderen erschaffen, sondern zufällig entstanden; dies allein ist wahr, alles andere ist töricht.‘ Ebenso: ‚Ewig sind Glück und Leid ... nicht ewig sind Glück und Leid ... sowohl ewig als auch nicht ewig sind Glück und Leid ... weder ewig noch nicht ewig sind Glück und Leid ... Glück und Leid sind selbst erschaffen ... Glück und Leid sind von einem anderen erschaffen ... Glück und Leid sind sowohl selbst als auch von einem anderen erschaffen ... Glück und Leid sind weder selbst noch von einem anderen erschaffen, sondern zufällig entstanden; dies allein ist wahr, alles andere ist töricht.‘“}, {

192. ‘‘තත්‍ර, චුන්ද, යෙ තෙ සමණබ්‍රාහ්මණා එවංවාදිනො එවංදිට්ඨිනො – ‘සස්සතො අත්තා ච ලොකො ච, ඉදමෙව සච්චං මොඝමඤ්ඤ’න්ති. ත්‍යාහං උපසඞ්කමිත්වා එවං වදාමි – ‘අත්ථි නු ඛො ඉදං, ආවුසො, වුච්චති – ‘‘සස්සතො අත්තා ච ලොකො චා’’ති? යඤ්ච ඛො තෙ එවමාහංසු – ‘ඉදමෙව සච්චං මොඝමඤ්ඤ’න්ති. තං තෙසං නානුජානාමි. තං කිස්ස හෙතු? අඤ්ඤථාසඤ්ඤිනොපි හෙත්ථ, චුන්ද, සන්තෙකෙ සත්තා. ඉමායපි ඛො අහං, චුන්ද, පඤ්ඤත්තියා නෙව අත්තනා සමසමං සමනුපස්සාමි කුතො භිය්‍යො. අථ ඛො අහමෙව තත්ථ භිය්‍යො යදිදං අධිපඤ්ඤත්ති.

192. „Dabei, Cunda, trete ich an jene Asketen und Brahmanen heran, die so lehren und diese Ansicht vertreten: ‚Ewig sind das Selbst und die Welt; dies allein ist wahr, alles andere ist töricht‘, und sage zu ihnen: ‚Ist es so, Freunde, dass gesagt wird: „Ewig sind das Selbst und die Welt“?‘ Und was sie da behaupten: ‚Dies allein ist wahr, alles andere ist töricht‘ – das gestehe ich ihnen nicht zu. Und warum? Weil es hierbei, Cunda, auch Wesen gibt, die eine andere Wahrnehmung haben. Selbst in Bezug auf diese Festlegung der Ansichten, Cunda, sehe ich niemanden, der mir ebenbürtig ist, wie sollte es da jemanden geben, der mir überlegen ist? Vielmehr bin ich es, der darin überlegen ist, was die höhere Festlegung der Kategorien betrifft.“

193. ‘‘තත්‍ර, චුන්ද, යෙ තෙ සමණබ්‍රාහ්මණා එවංවාදිනො එවංදිට්ඨිනො – ‘අසස්සතො අත්තා ච ලොකො ච…පෙ… සස්සතො ච අසස්සතො ච අත්තා ච ලොකො ච… නෙවසස්සතො නාසස්සතො අත්තා ච ලොකො ච… සයංකතො අත්තා ච ලොකො ච… පරංකතො අත්තා ච ලොකො ච… සයංකතො ච පරංකතො ච අත්තා ච ලොකො ච… අසයංකාරො අපරංකාරො අධිච්චසමුප්පන්නො අත්තා ච ලොකො ච… සස්සතං සුඛදුක්ඛං… අසස්සතං සුඛදුක්ඛං… සස්සතඤ්ච අසස්සතඤ්ච සුඛදුක්ඛං… නෙවසස්සතං නාසස්සතං සුඛදුක්ඛං… සයංකතං සුඛදුක්ඛං… පරංකතං සුඛදුක්ඛං… සයංකතඤ්ච පරංකතඤ්ච සුඛදුක්ඛං… අසයංකාරං අපරංකාරං අධිච්චසමුප්පන්නං සුඛදුක්ඛං, ඉදමෙව සච්චං මොඝමඤ්ඤ’න්ති. ත්‍යාහං උපසඞ්කමිත්වා එවං වදාමි – ‘අත්ථි නු ඛො ඉදං, ආවුසො, වුච්චති – ‘‘අසයංකාරං අපරංකාරං අධිච්චසමුප්පන්නං සුඛදුක්ඛ’’’න්ති? යඤ්ච ඛො තෙ එවමාහංසු – ‘ඉදමෙව සච්චං මොඝමඤ්ඤ’න්ති. තං තෙසං නානුජානාමි. තං කිස්ස හෙතු? අඤ්ඤථාසඤ්ඤිනොපි හෙත්ථ, චුන්ද, සන්තෙකෙ සත්තා. ඉමායපි ඛො අහං, චුන්ද, පඤ්ඤත්තියා නෙව අත්තනා සමසමං සමනුපස්සාමි කුතො භිය්‍යො. අථ ඛො අහමෙව තත්ථ භිය්‍යො යදිදං අධිපඤ්ඤත්ති. ඉමෙ ඛො තෙ, චුන්ද, පුබ්බන්තසහගතා දිට්ඨිනිස්සයා, යෙ වො මයා බ්‍යාකතා, යථා තෙ බ්‍යාකාතබ්බා[Pg.115]. යථා ච තෙ න බ්‍යාකාතබ්බා, කිං වො අහං තෙ තථා බ්‍යාකරිස්සාමීති ?

193. „Dort, Cunda, gibt es jene Asketen und Brahmanen, die solche Lehren und solche Ansichten vertreten: ‚Das Selbst und die Welt sind unbeständig ...‘ oder ‚Das Selbst und die Welt sind sowohl beständig als auch unbeständig ...‘ oder ‚Das Selbst und die Welt sind weder beständig noch unbeständig ...‘ oder ‚Das Selbst und die Welt sind selbst geschaffen ...‘ oder ‚Das Selbst und die Welt sind von einem anderen geschaffen ...‘ oder ‚Das Selbst und die Welt sind sowohl selbst geschaffen als auch von einem anderen geschaffen ...‘ oder ‚Das Selbst und die Welt sind weder selbst geschaffen noch von einem anderen geschaffen, sondern ohne Ursache entstanden ...‘ oder ‚Glück und Leid sind beständig ...‘ oder ‚Glück und Leid sind unbeständig ...‘ oder ‚Glück und Leid sind sowohl beständig als auch unbeständig ...‘ oder ‚Glück und Leid sind weder beständig noch unbeständig ...‘ oder ‚Glück und Leid sind selbst geschaffen ...‘ oder ‚Glück und Leid sind von einem anderen geschaffen ...‘ oder ‚Glück und Leid sind sowohl selbst geschaffen als auch von einem anderen geschaffen ...‘ oder ‚Glück und Leid sind weder selbst geschaffen noch von einem anderen geschaffen, sondern ohne Ursache entstanden; nur dies ist die Wahrheit, alles andere ist töricht.‘ Ich begebe mich zu ihnen und sage: ‚Freunde, wird dies von euch so gesagt: Glück und Leid sind weder selbst geschaffen noch von einem anderen geschaffen, sondern ohne Ursache entstanden?‘ Und was jene so behaupten: ‚Nur dies ist die Wahrheit, alles andere ist töricht‘, das erkenne ich bei ihnen nicht an. Aus welchem Grund? Weil es hierbei, Cunda, auch einige Wesen gibt, die eine andere Wahrnehmung haben. Auch bei dieser Festlegung, Cunda, sehe ich niemanden, der mir selbst gleichgestellt wäre, wie also jemanden, der mir überlegen wäre? Vielmehr bin ich selbst darin überlegen, nämlich in der höheren Erkenntnis dieser Festlegungen. Dies sind, Cunda, jene vergangenheitsbezogenen Abhängigkeiten von Ansichten, die ich euch erklärt habe, so wie sie zu erklären sind. Und warum sollte ich sie euch so erklären, wie sie nicht zu erklären sind?“

අපරන්තසහගතදිට්ඨිනිස්සයා

Zukunftsbezogene Abhängigkeiten von Ansichten

194. ‘‘කතමෙ ච තෙ, චුන්ද, අපරන්තසහගතා දිට්ඨිනිස්සයා, යෙ වො මයා බ්‍යාකතා, යථා තෙ බ්‍යාකාතබ්බා. (යථා ච තෙ න බ්‍යාකාතබ්බා, කිං වො අහං තෙ තථා බ්‍යාකරිස්සාමී) ? සන්ති, චුන්ද, එකෙ සමණබ්‍රාහ්මණා එවංවාදිනො එවංදිට්ඨිනො – ‘රූපී අත්තා හොති අරොගො පරං මරණා, ඉදමෙව සච්චං මොඝමඤ්ඤ’න්ති. සන්ති පන, චුන්ද, එකෙ සමණබ්‍රාහ්මණා එවංවාදිනො එවංදිට්ඨිනො – ‘අරූපී අත්තා හොති…පෙ… රූපී ච අරූපී ච අත්තා හොති… නෙවරූපී නාරූපී අත්තා හොති… සඤ්ඤී අත්තා හොති… අසඤ්ඤී අත්තා හොති… නෙවසඤ්ඤීනාසඤ්ඤී අත්තා හොති… අත්තා උච්ඡිජ්ජති විනස්සති න හොති පරං මරණා, ඉදමෙව සච්චං මොඝමඤ්ඤ’න්ති. තත්‍ර, චුන්ද, යෙ තෙ සමණබ්‍රාහ්මණා එවංවාදිනො එවංදිට්ඨිනො – ‘රූපී අත්තා හොති අරොගො පරං මරණා, ඉදමෙව සච්චං මොඝමඤ්ඤ’න්ති. ත්‍යාහං උපසඞ්කමිත්වා එවං වදාමි – ‘අත්ථි නු ඛො ඉදං, ආවුසො, වුච්චති – ‘‘රූපී අත්තා හොති අරොගො පරං මරණා’’’ති? යඤ්ච ඛො තෙ එවමාහංසු – ‘ඉදමෙව සච්චං මොඝමඤ්ඤ’න්ති. තං තෙසං නානුජානාමි. තං කිස්ස හෙතු? අඤ්ඤථාසඤ්ඤිනොපි හෙත්ථ, චුන්ද, සන්තෙකෙ සත්තා. ඉමායපි ඛො අහං, චුන්ද, පඤ්ඤත්තියා නෙව අත්තනා සමසමං සමනුපස්සාමි කුතො භිය්‍යො. අථ ඛො අහමෙව තත්ථ භිය්‍යො යදිදං අධිපඤ්ඤත්ති.

194. „Welches sind nun, Cunda, die zukunftsbezogenen Abhängigkeiten von Ansichten, die ich euch erklärt habe, so wie sie zu erklären sind? Es gibt, Cunda, einige Asketen und Brahmanen, die solche Lehren und Ansichten vertreten: ‚Das Selbst ist körperhaft und unversehrt nach dem Tode; nur dies ist die Wahrheit, alles andere ist töricht.‘ Es gibt aber auch, Cunda, einige Asketen und Brahmanen, die solche Lehren und Ansichten vertreten: ‚Das Selbst ist formlos ...‘ oder ‚Das Selbst ist körperhaft und formlos ...‘ oder ‚Das Selbst ist weder körperhaft noch formlos ...‘ oder ‚Das Selbst ist wahrnehmend ...‘ oder ‚Das Selbst ist ohne Wahrnehmung ...‘ oder ‚Das Selbst ist weder wahrnehmend noch nicht-wahrnehmend ...‘ oder ‚Das Selbst wird vernichtet, geht unter und existiert nicht mehr nach dem Tode; nur dies ist die Wahrheit, alles andere ist töricht.‘ Dort nun, Cunda, sage ich zu jenen Asketen und Brahmanen, die lehren: ‚Das Selbst ist körperhaft und unversehrt nach dem Tode; nur dies ist die Wahrheit, alles andere ist töricht‘, wenn ich mich zu ihnen begebe: ‚Freunde, wird dies von euch so gesagt: Das Selbst ist körperhaft und unversehrt nach dem Tode?‘ Und was jene so behaupten: ‚Nur dies ist die Wahrheit, alles andere ist töricht‘, das erkenne ich bei ihnen nicht an. Aus welchem Grund? Weil es hierbei, Cunda, auch einige Wesen gibt, die eine andere Wahrnehmung haben. Auch bei dieser Festlegung, Cunda, sehe ich niemanden, der mir selbst gleichgestellt wäre, wie also jemanden, der mir überlegen wäre? Vielmehr bin ich selbst darin überlegen, nämlich in der höheren Erkenntnis dieser Festlegung.“

195. ‘‘තත්‍ර, චුන්ද, යෙ තෙ සමණබ්‍රාහ්මණා එවංවාදිනො එවංදිට්ඨිනො – ‘අරූපී අත්තා හොති…පෙ… රූපී ච අරූපී ච අත්තා හොති… නෙවරූපීනාරූපී අත්තා හොති… සඤ්ඤී අත්තා හොති… අසඤ්ඤී අත්තා හොති… නෙවසඤ්ඤීනාසඤ්ඤී අත්තා හොති… අත්තා උච්ඡිජ්ජති විනස්සති න හොති පරං මරණා, ඉදමෙව සච්චං මොඝමඤ්ඤ’න්ති. ත්‍යාහං උපසඞ්කමිත්වා එවං වදාමි – ‘අත්ථි නු ඛො ඉදං, ආවුසො, වුච්චති – ‘‘අත්තා උච්ඡිජ්ජති විනස්සති න හොති පරං මරණා’’’ති? යඤ්ච ඛො තෙ, චුන්ද, එවමාහංසු – ‘ඉදමෙව සච්චං මොඝමඤ්ඤ’න්ති. තං තෙසං නානුජානාමි. තං කිස්ස හෙතු? අඤ්ඤථාසඤ්ඤිනොපි හෙත්ථ, චුන්ද, සන්තෙකෙ සත්තා. ඉමායපි ඛො අහං, චුන්ද, පඤ්ඤත්තියා නෙව අත්තනා [Pg.116] සමසමං සමනුපස්සාමි, කුතො භිය්‍යො. අථ ඛො අහමෙව තත්ථ භිය්‍යො යදිදං අධිපඤ්ඤත්ති. ඉමෙ ඛො තෙ, චුන්ද, අපරන්තසහගතා දිට්ඨිනිස්සයා, යෙ වො මයා බ්‍යාකතා, යථා තෙ බ්‍යාකාතබ්බා. යථා ච තෙ න බ්‍යාකාතබ්බා, කිං වො අහං තෙ තථා බ්‍යාකරිස්සාමීති ?

195. „Dort nun, Cunda, sage ich zu jenen Asketen und Brahmanen, die lehren: ‚Das Selbst ist formlos ...‘ oder ‚Das Selbst ist körperhaft und formlos ...‘ oder ‚Das Selbst ist weder körperhaft noch formlos ...‘ oder ‚Das Selbst ist wahrnehmend ...‘ oder ‚Das Selbst ist ohne Wahrnehmung ...‘ oder ‚Das Selbst ist weder wahrnehmend noch nicht-wahrnehmend ...‘ oder ‚Das Selbst wird vernichtet, geht unter und existiert nicht mehr nach dem Tode; nur dies ist die Wahrheit, alles andere ist töricht‘, wenn ich mich zu ihnen begebe: ‚Freunde, wird dies von euch so gesagt: Das Selbst wird vernichtet, geht unter und existiert nicht mehr nach dem Tode?‘ Und was jene, Cunda, so behaupten: ‚Nur dies ist die Wahrheit, alles andere ist töricht‘, das erkenne ich bei ihnen nicht an. Aus welchem Grund? Weil es hierbei, Cunda, auch einige Wesen gibt, die eine andere Wahrnehmung haben. Auch bei dieser Festlegung, Cunda, sehe ich niemanden, der mir selbst gleichgestellt wäre, wie also jemanden, der mir überlegen wäre? Vielmehr bin ich selbst darin überlegen, nämlich in der höheren Erkenntnis dieser Festlegung. Dies sind, Cunda, jene zukunftsbezogenen Abhängigkeiten von Ansichten, die ich euch erklärt habe, so wie sie zu erklären sind. Und warum sollte ich sie euch so erklären, wie sie nicht zu erklären sind?“

196. ‘‘ඉමෙසඤ්ච, චුන්ද, පුබ්බන්තසහගතානං දිට්ඨිනිස්සයානං ඉමෙසඤ්ච අපරන්තසහගතානං දිට්ඨිනිස්සයානං පහානාය සමතික්කමාය එවං මයා චත්තාරො සතිපට්ඨානා දෙසිතා පඤ්ඤත්තා. කතමෙ චත්තාරො? ඉධ, චුන්ද, භික්ඛු කායෙ කායානුපස්සී විහරති ආතාපී සම්පජානො සතිමා විනෙය්‍ය ලොකෙ අභිජ්ඣාදොමනස්සං. වෙදනාසු වෙදනානුපස්සී…පෙ… චිත්තෙ චිත්තානුපස්සී… ධම්මෙසු ධම්මානුපස්සී විහරති ආතාපී සම්පජානො සතිමා, විනෙය්‍ය ලොකෙ අභිජ්ඣාදොමනස්සං. ඉමෙසඤ්ච චුන්ද, පුබ්බන්තසහගතානං දිට්ඨිනිස්සයානං ඉමෙසඤ්ච අපරන්තසහගතානං දිට්ඨිනිස්සයානං පහානාය සමතික්කමාය. එවං මයා ඉමෙ චත්තාරො සතිපට්ඨානා දෙසිතා පඤ්ඤත්තා’’ති.

196. „Um sowohl diese vergangenheitsbezogenen Abhängigkeiten von Ansichten als auch diese zukunftsbezogenen Abhängigkeiten von Ansichten aufzugeben und zu überwinden, wurden von mir die vier Grundlagen der Achtsamkeit dargelegt und festgelegt. Welche vier? Da, Cunda, verweilt ein Mönch beim Körper, indem er den Körper betrachtet, eifrig, klar wissend und achtsam, nachdem er Verlangen und Trübsinn hinsichtlich der Welt überwunden hat. Bei den Gefühlen betrachtet er die Gefühle ... beim Geist betrachtet er den Geist ... bei den Geistesobjekten verweilt er, indem er die Geistesobjekte betrachtet, eifrig, klar wissend und achtsam, nachdem er Verlangen und Trübsinn hinsichtlich der Welt überwunden hat. Um sowohl diese vergangenheitsbezogenen Abhängigkeiten von Ansichten als auch diese zukunftsbezogenen Abhängigkeiten von Ansichten aufzugeben und zu überwinden, wurden von mir auf diese Weise diese vier Grundlagen der Achtsamkeit dargelegt und festgelegt.“

197. තෙන ඛො පන සමයෙන ආයස්මා උපවාණො භගවතො පිට්ඨිතො ඨිතො හොති භගවන්තං බීජයමානො. අථ ඛො ආයස්මා උපවාණො භගවන්තං එතදවොච – ‘‘අච්ඡරියං, භන්තෙ, අබ්භුතං, භන්තෙ! පාසාදිකො වතායං, භන්තෙ, ධම්මපරියායො; සුපාසාදිකො වතායං භන්තෙ, ධම්මපරියායො, කො නාමායං භන්තෙ ධම්මපරියායො’’ති? ‘‘තස්මාතිහ ත්වං, උපවාණ, ඉමං ධම්මපරියායං ‘පාසාදිකො’ ත්වෙව නං ධාරෙහී’’ති. ඉදමවොච භගවා. අත්තමනො ආයස්මා උපවාණො භගවතො භාසිතං අභිනන්දීති.

197. Zu jener Zeit nun stand der ehrwürdige Upavāṇa hinter dem Erhabenen und fächelte dem Erhabenen Luft zu. Da sprach der ehrwürdige Upavāṇa zum Erhabenen: „Erstaunlich ist es, Herr, wunderbar ist es, Herr! Wie inspirierend ist doch diese Lehrdarlegung, Herr; wie überaus inspirierend ist doch diese Lehrdarlegung, Herr! Welchen Namen trägt diese Lehrdarlegung, Herr?“ „Deshalb, Upavāṇa, behalte diese Lehrdarlegung in diesem Sinne eben unter dem Namen ‚Inspirierend‘ (Pāsādika) in deinem Gedächtnis.“ Dies sprach der Erhabene. Erfreut stimmte der ehrwürdige Upavāṇa den Worten des Erhabenen zu.

පාසාදිකසුත්තං නිට්ඨිතං ඡට්ඨං.

Das Pāsādika-Sutta, das sechste, ist abgeschlossen.

7. ලක්ඛණසුත්තං

7. 7. Lakkhaṇa-Sutta (Die Lehrrede über die Merkmale)

ද්වත්තිංසමහාපුරිසලක්ඛණානි

Die zweiunddreißig Merkmale eines Großen Mannes

198. එවං [Pg.117] මෙ සුතං – එකං සමයං භගවා සාවත්ථියං විහරති ජෙතවනෙ අනාථපිණ්ඩිකස්ස ආරාමෙ. තත්‍ර ඛො භගවා භික්ඛූ ආමන්තෙසි – ‘‘භික්ඛවො’’ති. ‘‘භද්දන්තෙ’’ති තෙ භික්ඛූ භගවතො පච්චස්සොසුං. භගවා එතදවොච –

198. So habe ich gehört: Einst weilte der Erhabene bei Sāvatthī im Jeta-Hain, im Park des Anāthapiṇḍika. Dort wandte sich der Erhabene an die Mönche mit den Worten: „Ihr Mönche!“ „Ehrwürdiger Herr!“, antworteten jene Mönche dem Erhabenen. Der Erhabene sprach dies:

199. ‘‘ද්වත්තිංසිමානි, භික්ඛවෙ, මහාපුරිසස්ස මහාපුරිසලක්ඛණානි, යෙහි සමන්නාගතස්ස මහාපුරිසස්ස ද්වෙව ගතියො භවන්ති අනඤ්ඤා. සචෙ අගාරං අජ්ඣාවසති, රාජා හොති චක්කවත්තී ධම්මිකො ධම්මරාජා චාතුරන්තො විජිතාවී ජනපදත්ථාවරියප්පත්තො සත්තරතනසමන්නාගතො. තස්සිමානි සත්ත රතනානි භවන්ති; සෙය්‍යථිදං, චක්කරතනං හත්ථිරතනං අස්සරතනං මණිරතනං ඉත්ථිරතනං ගහපතිරතනං පරිණායකරතනමෙව සත්තමං. පරොසහස්සං ඛො පනස්ස පුත්තා භවන්ති සූරා වීරඞ්ගරූපා පරසෙනප්පමද්දනා. සො ඉමං පථවිං සාගරපරියන්තං අදණ්ඩෙන අසත්ථෙන ධම්මෙන අභිවිජිය අජ්ඣාවසති. සචෙ ඛො පන අගාරස්මා අනගාරියං පබ්බජති, අරහං හොති සම්මාසම්බුද්ධො ලොකෙ විවට්ටච්ඡදො.

199. „Es gibt zweiunddreißig Merkmale eines Großen Mannes, ihr Mönche. Für einen Großen Mann, der mit diesen ausgestattet ist, gibt es nur zwei Bestimmungen und keine weitere. Wenn er das Hausleben führt, wird er ein Radbeherrscher (Cakkavatti), ein gerechter Herrscher, ein Gerechtigkeitskönig, Bezwinger der vier Weltgegenden, der seinem Land Stabilität verliehen hat und mit den sieben Juwelen ausgestattet ist. Ihm gehören diese sieben Juwelen; nämlich: das Rad-Juwel, das Elefanten-Juwel, das Ross-Juwel, das Edelstein-Juwel, das Frauen-Juwel, das Hausvater-Juwel und als siebtes das Berater-Juwel. Überdies hat er mehr als tausend Söhne, die Helden sind, von mutiger Gestalt, Zerstörer feindlicher Heere. Er regiert diese Erde bis zum Ozean, ohne Gewalt, ohne Waffen, allein durch Gerechtigkeit, nachdem er sie bezwungen hat. Wenn er aber vom Hausleben in die Hauslosigkeit hinauszieht, wird er ein Heiliger (Arahat), ein vollkommen Erleuchteter, der in der Welt den Schleier der Unwissenheit gelüftet hat.“

200. ‘‘කතමානි ච තානි, භික්ඛවෙ, ද්වත්තිංස මහාපුරිසස්ස මහාපුරිසලක්ඛණානි, යෙහි සමන්නාගතස්ස මහාපුරිසස්ස ද්වෙව ගතියො භවන්ති අනඤ්ඤා? සචෙ අගාරං අජ්ඣාවසති, රාජා හොති චක්කවත්තී…පෙ… සචෙ ඛො පන අගාරස්මා අනගාරියං පබ්බජති, අරහං හොති සම්මාසම්බුද්ධො ලොකෙ විවට්ටච්ඡදො.

200. „Und welches, ihr Mönche, sind jene zweiunddreißig Merkmale eines Großen Mannes, bei deren Vorhandensein einem Großen Mann nur zwei Bestimmungen offenstehen und keine weitere? Wenn er das Hausleben führt, wird er ein Radbeherrscher ... (wie oben) ... wenn er aber vom Hausleben in die Hauslosigkeit hinauszieht, wird er ein Heiliger, ein vollkommen Erleuchteter, der in der Welt den Schleier der Unwissenheit gelüftet hat.“

‘‘ඉධ, භික්ඛවෙ, මහාපුරිසො සුප්පතිට්ඨිතපාදො හොති. යම්පි, භික්ඛවෙ, මහාපුරිසො සුප්පතිට්ඨිතපාදො හොති, ඉදම්පි, භික්ඛවෙ, මහාපුරිසස්ස මහාපුරිසලක්ඛණං භවති.

„Hierbei, ihr Mönche, hat der Große Mann fest aufsetzende Füße. Dass der Große Mann fest aufsetzende Füße hat, das, ihr Mönche, ist ein Merkmal eines Großen Mannes an ihm.“

‘‘පුන චපරං, භික්ඛවෙ, මහාපුරිසස්ස හෙට්ඨාපාදතලෙසු චක්කානි ජාතානි හොන්ති සහස්සාරානි සනෙමිකානි සනාභිකානි සබ්බාකාරපරිපූරානි. යම්පි[Pg.118], භික්ඛවෙ, මහාපුරිසස්ස හෙට්ඨාපාදතලෙසු චක්කානි ජාතානි හොන්ති සහස්සාරානි සනෙමිකානි සනාභිකානි සබ්බාකාරපරිපූරානි, ඉදම්පි, භික්ඛවෙ, මහාපුරිසස්ස මහාපුරිසලක්ඛණං භවති.

„Weiterhin, ihr Mönche, sind auf den Fußsohlen des Großen Mannes Räder entstanden, mit tausend Speichen, mit Felgen und mit Naben, in jeder Hinsicht vollkommen. Dass auf den Fußsohlen des Großen Mannes Räder entstanden sind, mit tausend Speichen, mit Felgen und mit Naben, in jeder Hinsicht vollkommen, das, ihr Mönche, ist ein Merkmal eines Großen Mannes an ihm.“

‘‘පුන චපරං, භික්ඛවෙ, මහාපුරිසො ආයතපණ්හි හොති…පෙ… දීඝඞ්ගුලි හොති… මුදුතලුනහත්ථපාදො හොති… ජාලහත්ථපාදො හොති… උස්සඞ්ඛපාදො හොති… එණිජඞ්ඝො හොති… ඨිතකොව අනොනමන්තො උභොහි පාණිතලෙහි ජණ්ණුකානි පරිමසති පරිමජ්ජති… කොසොහිතවත්ථගුය්හො හොති… සුවණ්ණවණ්ණො හොති කඤ්චනසන්නිභත්තචො… සුඛුමච්ඡවි හොති, සුඛුමත්තා ඡවියා රජොජල්ලං කායෙ න උපලිම්පති… එකෙකලොමො හොති, එකෙකානි ලොමානි ලොමකූපෙසු ජාතානි… උද්ධග්ගලොමො හොති, උද්ධග්ගානි ලොමානි ජාතානි නීලානි අඤ්ජනවණ්ණානි කුණ්ඩලාවට්ටානි දක්ඛිණාවට්ටකජාතානි … බ්‍රහ්මුජුගත්තො හොති… සත්තුස්සදො හොති… සීහපුබ්බද්ධකායො හොති… චිතන්තරංසො හොති… නිග්‍රොධපරිමණ්ඩලො හොති, යාවතක්වස්ස කායො තාවතක්වස්ස බ්‍යාමො යාවතක්වස්ස බ්‍යාමො තාවතක්වස්ස කායො… සමවට්ටක්ඛන්ධො හොති… රසග්ගසග්ගී හොති… සීහහනු හොති… චත්තාලීසදන්තො හොති … සමදන්තො හොති… අවිරළදන්තො හොති… සුසුක්කදාඨො හොති… පහූතජිව්හො හොති… බ්‍රහ්මස්සරො හොති කරවීකභාණී… අභිනීලනෙත්තො හොති… ගොපඛුමො හොති… උණ්ණා භමුකන්තරෙ ජාතා හොති, ඔදාතා මුදුතූලසන්නිභා. යම්පි, භික්ඛවෙ, මහාපුරිසස්ස උණ්ණා භමුකන්තරෙ ජාතා හොති, ඔදාතා මුදුතූලසන්නිභා, ඉදම්පි, භික්ඛවෙ, මහාපුරිසස්ස මහාපුරිසලක්ඛණං භවති.

„Weiterhin, ihr Mönche, hat der Große Mann weit ausladende Fersen ... hat lange Finger und Zehen ... hat zarte und weiche Hände und Füße ... hat netzartig verbundene Hände und Füße ... hat hochsitzende Knöchel ... hat Waden wie eine Gazelle ... kann, während er aufrecht steht, ohne sich zu beugen, mit beiden Handflächen seine Knie berühren und reiben ... hat ein in einer Scheide verborgenes Geschlechtsorgan ... hat eine goldfarbene Haut, von goldglänzendem Aussehen ... hat eine feine Haut; wegen der Feinheit der Haut bleibt kein Staub oder Schmutz an seinem Körper hängen ... hat einzeln stehende Körperhaare; in jeder Pore ist nur ein einziges Haar gewachsen ... hat nach oben gerichtete Körperhaare; die Haare sind nach oben gewachsen, bläulich-schwarz wie Augensalbe, in Locken rechtsherum gewunden ... hat einen Körper, der so gerade wie der eines Brahma-Gottes ist ... hat sieben Wölbungen ... hat einen Oberkörper wie ein Löwe ... hat die Vertiefung zwischen den Schultern ausgefüllt ... hat die Ebenmäßigkeit eines Banyan-Baumes: wie hoch sein Körper ist, so weit reicht seine Spannweite, und wie weit seine Spannweite ist, so hoch ist sein Körper ... hat einen ebenmäßig gerundeten Nacken ... hat einen überaus feinen Geschmackssinn ... hat einen Kiefer wie ein Löwe ... hat vierzig Zähne ... hat ebenmäßige Zähne ... hat lückenlose Zähne ... hat strahlend weiße Eckzähne ... hat eine große Zunge ... hat eine Stimme wie Brahma, lieblich wie der Gesang des Karavīka-Vogels ... hat tiefblaue Augen ... hat Wimpern wie eine Kuh ... hat zwischen den Augenbrauen ein weißes Büschel feiner Haare (Uṇṇā) wachsen, weich wie Watte. Dass der Große Mann zwischen den Augenbrauen ein weißes Büschel feiner Haare wachsen hat, weich wie Watte, das, ihr Mönche, ist ein Merkmal eines Großen Mannes an ihm.“

‘‘පුන චපරං, භික්ඛවෙ, මහාපුරිසො උණ්හීසසීසො හොති. යම්පි, භික්ඛවෙ, මහාපුරිසො උණ්හීසසීසො හොති, ඉදම්පි, භික්ඛවෙ, මහාපුරිසස්ස මහාපුරිසලක්ඛණං භවති.

„Weiterhin, ihr Mönche, hat der Große Mann ein Haupt wie mit einem königlichen Diadem gekrönt. Dass der Große Mann ein Haupt wie mit einem königlichen Diadem gekrönt hat, das, ihr Mönche, ist ein Merkmal eines Großen Mannes an ihm.“

‘‘ඉමානි ඛො තානි, භික්ඛවෙ, ද්වත්තිංස මහාපුරිසස්ස මහාපුරිසලක්ඛණානි, යෙහි සමන්නාගතස්ස මහාපුරිසස්ස ද්වෙව ගතියො භවන්ති අනඤ්ඤා. සචෙ [Pg.119] අගාරං අජ්ඣාවසති, රාජා හොති චක්කවත්තී…පෙ… සචෙ ඛො පන අගාරස්මා අනගාරියං පබ්බජති, අරහං හොති සම්මාසම්බුද්ධො ලොකෙ විවට්ටච්ඡදො.

„Dies nun, ihr Mönche, sind jene zweiunddreißig Merkmale eines Großen Mannes, bei deren Vorhandensein einem Großen Mann nur zwei Bestimmungen offenstehen und keine weitere. Wenn er das Hausleben führt, wird er ein Radbeherrscher ... wenn er aber vom Hausleben in die Hauslosigkeit hinauszieht, wird er ein Heiliger, ein vollkommen Erleuchteter, der in der Welt den Schleier der Unwissenheit gelüftet hat.“

‘‘ඉමානි ඛො, භික්ඛවෙ, ද්වත්තිංස මහාපුරිසස්ස මහාපුරිසලක්ඛණානි බාහිරකාපි ඉසයො ධාරෙන්ති, නො ච ඛො තෙ ජානන්ති – ‘ඉමස්ස කම්මස්ස කටත්තා ඉදං ලක්ඛණං පටිලභතී’ති.

„Diese zweiunddreißig Merkmale eines Großen Mannes, ihr Mönche, überliefern auch die außenstehenden Seher; doch sie wissen nicht: ‚Aufgrund der Vollbringung dieser speziellen Tat erlangt man dieses Merkmal.‘“

(1) සුප්පතිට්ඨිතපාදතාලක්ඛණං

(1) Das Merkmal der fest aufsetzenden Füße

201. ‘‘යම්පි, භික්ඛවෙ, තථාගතො පුරිමං ජාතිං පුරිමං භවං පුරිමං නිකෙතං පුබ්බෙ මනුස්සභූතො සමානො දළ්හසමාදානො අහොසි කුසලෙසු ධම්මෙසු, අවත්ථිතසමාදානො කායසුචරිතෙ වචීසුචරිතෙ මනොසුචරිතෙ දානසංවිභාගෙ සීලසමාදානෙ උපොසථුපවාසෙ මත්තෙය්‍යතාය පෙත්තෙය්‍යතාය සාමඤ්ඤතාය බ්‍රහ්මඤ්ඤතාය කුලෙ ජෙට්ඨාපචායිතාය අඤ්ඤතරඤ්ඤතරෙසු ච අධිකුසලෙසු ධම්මෙසු. සො තස්ස කම්මස්ස කටත්තා උපචිතත්තා උස්සන්නත්තා විපුලත්තා කායස්ස භෙදා පරං මරණා සුගතිං සග්ගං ලොකං උපපජ්ජති. සො තත්ථ අඤ්ඤෙ දෙවෙ දසහි ඨානෙහි අධිග්ගණ්හාති දිබ්බෙන ආයුනා දිබ්බෙන වණ්ණෙන දිබ්බෙන සුඛෙන දිබ්බෙන යසෙන දිබ්බෙන ආධිපතෙය්‍යෙන දිබ්බෙහි රූපෙහි දිබ්බෙහි සද්දෙහි දිබ්බෙහි ගන්ධෙහි දිබ්බෙහි රසෙහි දිබ්බෙහි ඵොට්ඨබ්බෙහි. සො තතො චුතො ඉත්ථත්තං ආගතො සමානො ඉමං මහාපුරිසලක්ඛණං පටිලභති. සුප්පතිට්ඨිතපාදො හොති. සමං පාදං භූමියං නික්ඛිපති, සමං උද්ධරති, සමං සබ්බාවන්තෙහි පාදතලෙහි භූමිං ඵුසති.

201. „Mönche, insofern der Tathāgata in früheren Geburten, in früherem Dasein, in früheren Wohnstätten, als er einst ein Mensch war, fest entschlossen in heilsamen Dingen war und unerschütterlich verharrte in rechtem Wandel des Körpers, der Rede und des Geistes, im Geben und Teilen, in der Übung der Tugendregeln, in der Beachtung des Uposatha, in der Ehrfurcht gegenüber Mutter und Vater, in der Achtung vor Asketen und Brahmanen, in der Ehrerbietung gegenüber den Ältesten der Sippe und in anderen überragenden heilsamen Handlungen – durch das Verrichten, das Ansammeln, die Fülle und die Weite dieses Wirkens (Kamma), wurde er nach dem Zerfall des Körpers, nach dem Tode, in einer glücklichen Fährte, in einer himmlischen Welt wiedergeboren. Dort übertraf er die anderen Götter in zehn Belangen: an himmlischer Lebensdauer, himmlischer Schönheit, himmlischem Glück, himmlischem Ansehen, himmlischer Macht sowie an himmlischen Formen, Tönen, Gerüchen, Geschmäckern und Berührungen. Von dort verschieden und in diesen Zustand (als Mensch) gelangt, erlangt er dieses Merkmal eines Großen Mannes: Er hat fest aufstehende Füße. Er setzt den Fuß gleichmäßig auf die Erde, hebt ihn gleichmäßig ab und berührt mit der gesamten Fläche der Fußsohlen gleichmäßig den Boden.“

202. ‘‘සො තෙන ලක්ඛණෙන සමන්නාගතො සචෙ අගාරං අජ්ඣාවසති, රාජා හොති චක්කවත්තී ධම්මිකො ධම්මරාජා චාතුරන්තො විජිතාවී ජනපදත්ථාවරියප්පත්තො සත්තරතනසමන්නාගතො. තස්සිමානි සත්ත රතනානි භවන්ති; සෙය්‍යථිදං, චක්කරතනං හත්ථිරතනං අස්සරතනං මණිරතනං ඉත්ථිරතනං ගහපතිරතනං පරිණායකරතනමෙව සත්තමං. පරොසහස්සං ඛො පනස්ස පුත්තා භවන්ති සූරා වීරඞ්ගරූපා පරසෙනප්පමද්දනා. සො ඉමං පථවිං සාගරපරියන්තං අඛිලමනිමිත්තමකණ්ටකං ඉද්ධං ඵීතං ඛෙමං සිවං නිරබ්බුදං අදණ්ඩෙන අසත්ථෙන ධම්මෙන අභිවිජිය අජ්ඣාවසති[Pg.120]. රාජා සමානො කිං ලභති? අක්ඛම්භියො හොති කෙනචි මනුස්සභූතෙන පච්චත්ථිකෙන පච්චාමිත්තෙන. රාජා සමානො ඉදං ලභති. ‘‘සචෙ ඛො පන අගාරස්මා අනගාරියං පබ්බජති, අරහං හොති සම්මාසම්බුද්ධො ලොකෙ විවට්ටච්ඡදො. බුද්ධො සමානො කිං ලභති? අක්ඛම්භියො හොති අබ්භන්තරෙහි වා බාහිරෙහි වා පච්චත්ථිකෙහි පච්චාමිත්තෙහි රාගෙන වා දොසෙන වා මොහෙන වා සමණෙන වා බ්‍රාහ්මණෙන වා දෙවෙන වා මාරෙන වා බ්‍රහ්මුනා වා කෙනචි වා ලොකස්මිං. බුද්ධො සමානො ඉදං ලභති’’. එතමත්ථං භගවා අවොච.

202. „Ausgestattet mit diesem Merkmal, wird er, wenn er im Hause weilt, ein König, ein Weltherrscher (Cakkavattī), ein gerechter Dharmarāja, Herr über die vier Weltgegenden, ein Sieger, der seinem Land Stabilität verleiht und mit den sieben Juwelen ausgestattet ist. Ihm gehören diese sieben Juwelen, nämlich: das Rad-Juwel, das Elefanten-Juwel, das Ross-Juwel, das Edelstein-Juwel, das Frauen-Juwel, das Schatzmeister-Juwel und als siebtes das Berater-Juwel. Er hat mehr als tausend Söhne, die tapfer, von heldenhafter Gestalt und Bezwinger feindlicher Heere sind. Er herrscht über diese Erde bis zum Ozean, frei von Unruhen, Hindernissen oder Dornen, wohlhabend, blühend, sicher, friedvoll und frei von Gefahr, ohne Strafe oder Waffe, allein durch Gerechtigkeit (Dhamma). Was erlangt er, wenn er König ist? Er ist unerschütterlich und kann von keinem menschlichen Widersacher oder Feind aufgehalten werden. Dies erlangt er als König. Wenn er jedoch vom Haus in die Hauslosigkeit hinauszieht, wird er ein Heiliger (Araha), ein vollkommen Erleuchteter (Sammāsambuddho) in der Welt, der den Schleier (der Unwissenheit) entfernt hat. Was erlangt er, wenn er ein Buddha ist? Er ist unerschütterlich gegenüber inneren oder äußeren Widersachern und Feinden – ob Gier, Hass oder Verblendung, ob Asketen, Brahmanen, Götter, Māra, Brahmā oder irgendjemand sonst in der Welt. Dies erlangt er als Buddha.“ Dies verkündete der Erhabene.

203. තත්ථෙතං වුච්චති –

203. Dazu wird dies gesagt:

‘‘සච්චෙ ච ධම්මෙ ච දමෙ ච සංයමෙ,සොචෙය්‍යසීලාලයුපොසථෙසු ච;

දානෙ අහිංසාය අසාහසෙ රතො,දළ්හං සමාදාය සමත්තමාචරි.

„In Wahrhaftigkeit, Tugend, Selbstzähmung und Beherrschung, in Reinheit, in der Verankerung in der Sittlichkeit und in den Uposatha-Feiern; in Freigebigkeit, Gewaltlosigkeit und Friedfertigkeit verweilte er freudig, hielt fest an seinen Gelübden und vollendete den rechten Wandel.“

‘‘සො තෙන කම්මෙන දිවං සමක්කමි,සුඛඤ්ච ඛිඩ්ඩාරතියො ච අන්වභි ;

තතො චවිත්වා පුනරාගතො ඉධ,සමෙහි පාදෙහි ඵුසී වසුන්ධරං.

„Durch dieses Kamma stieg er in die himmlische Welt auf und genoss dort Glück und göttliche Freuden. Von dort verschieden und wieder hierher gelangt, berührt er nun mit ebenmäßigen Füßen die Erde.“

‘‘බ්‍යාකංසු වෙය්‍යඤ්ජනිකා සමාගතා,සමප්පතිට්ඨස්ස න හොති ඛම්භනා;

ගිහිස්ස වා පබ්බජිතස්ස වා පුන,තං ලක්ඛණං භවති තදත්ථජොතකං.

„Die versammelten Zeichenleser erklärten: Für den, dessen Füße gleichmäßig aufstehen, gibt es kein Hindernis; ob als Hausbewohner oder als Hinausgezogener – dieses Merkmal offenbart die entsprechende Frucht.“

‘‘අක්ඛම්භියො හොති අගාරමාවසං,පරාභිභූ සත්තුභි නප්පමද්දනො;

මනුස්සභූතෙනිධ හොති කෙනචි,අක්ඛම්භියො තස්ස ඵලෙන කම්මුනො.

„Als Hausbewohner ist er unerschütterlich, ein Bezwinger anderer, der von Feinden nicht unterdrückt werden kann; kein Mensch in dieser Welt kann ihn aufhalten, dies ist die Frucht seines Wirkens.“

‘‘සචෙ [Pg.121] ච පබ්බජ්ජමුපෙති තාදිසො,නෙක්ඛම්මඡන්දාභිරතො විචක්ඛණො;

අග්ගො න සො ගච්ඡති ජාතු ඛම්භනං,නරුත්තමො එස හි තස්ස ධම්මතා’’ති.

„Und wenn ein solcher zur Entsagung gelangt, ist er weise und findet Freude am Verlangen nach Befreiung; als der Höchste der Wesen ist er niemals aufzuhalten – wahrlich, dies ist die Wesensart des edelsten aller Menschen.“

(2) පාදතලචක්කලක්ඛණං

(2) Das Merkmal der Räder auf den Fußsohlen

204. ‘‘යම්පි, භික්ඛවෙ, තථාගතො පුරිමං ජාතිං පුරිමං භවං පුරිමං නිකෙතං පුබ්බෙ මනුස්සභූතො සමානො බහුජනස්ස සුඛාවහො අහොසි, උබ්බෙගඋත්තාසභයං අපනුදිතා, ධම්මිකඤ්ච රක්ඛාවරණගුත්තිං සංවිධාතා, සපරිවාරඤ්ච දානං අදාසි. සො තස්ස කම්මස්ස කටත්තා උපචිතත්තා උස්සන්නත්තා විපුලත්තා කායස්ස භෙදා පරං මරණා සුගතිං සග්ගං ලොකං උපපජ්ජති…පෙ… සො තතො චුතො ඉත්ථත්තං ආගතො සමානො ඉමං මහාපුරිසලක්ඛණං පටිලභති. හෙට්ඨාපාදතලෙසු චක්කානි ජාතානි හොන්ති සහස්සාරානි සනෙමිකානි සනාභිකානි සබ්බාකාරපරිපූරානි සුවිභත්තන්තරානි.

204. „Mönche, insofern der Tathāgata in früheren Geburten, in früherem Dasein, in früheren Wohnstätten, als er einst ein Mensch war, vielen Menschen Glück brachte, Furcht, Zittern und Schrecken vertrieb, für gerechten Schutz, Schirm und Sicherheit sorgte und Gaben mitsamt Zubehör darbrachte – durch das Verrichten, das Ansammeln, die Fülle und die Weite dieses Wirkens wurde er nach dem Tode in einer glücklichen Fährte, in einer himmlischen Welt wiedergeboren... Von dort verschieden und hierher gelangt, erlangt er dieses Merkmal eines Großen Mannes: Auf seinen Fußsohlen sind Räder entstanden, mit tausend Speichen, mit Felgen und Naben, in jeder Hinsicht vollkommen und wohlgegliedert.“

‘‘සො තෙන ලක්ඛණෙන සමන්නාගතො සචෙ අගාරං අජ්ඣාවසති, රාජා හොති චක්කවත්තී…පෙ… රාජා සමානො කිං ලභති? මහාපරිවාරො හොති; මහාස්ස හොන්ති පරිවාරා බ්‍රාහ්මණගහපතිකා නෙගමජානපදා ගණකමහාමත්තා අනීකට්ඨා දොවාරිකා අමච්චා පාරිසජ්ජා රාජානො භොගියා කුමාරා. රාජා සමානො ඉදං ලභති. සචෙ ඛො පන අගාරස්මා අනගාරියං පබ්බජති, අරහං හොති සම්මාසම්බුද්ධො ලොකෙ විවට්ටච්ඡදො. බුද්ධො සමානො කිං ලභති? මහාපරිවාරො හොති; මහාස්ස හොන්ති පරිවාරා භික්ඛූ භික්ඛුනියො උපාසකා උපාසිකායො දෙවා මනුස්සා අසුරා නාගා ගන්ධබ්බා. බුද්ධො සමානො ඉදං ලභති’’. එතමත්ථං භගවා අවොච.

„Ausgestattet mit diesem Merkmal, wird er, wenn er im Hause weilt, ein Weltherrscher... Was erlangt er als König? Er hat ein großes Gefolge; sein Gefolge besteht aus zahlreichen Brahmanen, Hausvätern, Städtern, Landbewohnern, Rechnungsmeistern, hohen Ministern, Kriegern, Torwächtern, Räten, Fürsten, Lehnsherren und Prinzen. Dies erlangt er als König. Wenn er jedoch in die Hauslosigkeit zieht, wird er ein Arahat, ein Sammāsambuddha... Was erlangt er als Buddha? Er hat ein großes Gefolge; sein Gefolge besteht aus zahlreichen Mönchen, Nonnen, Laienanhängern, Laienanhängerinnen, Göttern, Menschen, Asuras, Nagas und Gandharvas. Dies erlangt er als Buddha.“ Dies verkündete der Erhabene.

205. තත්ථෙතං වුච්චති –

205. Dazu wird dies gesagt:

‘‘පුරෙ පුරත්ථා පුරිමාසු ජාතිසු,මනුස්සභූතො බහුනං සුඛාවහො;

උබ්භෙගඋත්තාසභයාපනූදනො,ගුත්තීසු රක්ඛාවරණෙසු උස්සුකො.

„Einst in früheren Zeiten, in vergangenen Geburten, brachte er als Mensch vielen Glück; er vertrieb Furcht, Zittern und Schrecken und bemühte sich eifrig um Schirm, Schutz und Sicherheit.“

‘‘සො [Pg.122] තෙන කම්මෙන දිවං සමක්කමි,සුඛඤ්ච ඛිඩ්ඩාරතියො ච අන්වභි;

තතො චවිත්වා පුනරාගතො ඉධ,චක්කානි පාදෙසු දුවෙසු වින්දති.

„Durch dieses Kamma stieg er in die himmlische Welt auf und genoss dort Glück und göttliche Freuden. Von dort verschieden und wieder hierher gelangt, findet er nun Räder auf seinen beiden Füßen vor.“

‘‘සමන්තනෙමීනි සහස්සරානි ච,බ්‍යාකංසු වෙය්‍යඤ්ජනිකා සමාගතා;

දිස්වා කුමාරං සතපුඤ්ඤලක්ඛණං,පරිවාරවා හෙස්සති සත්තුමද්දනො.

Die Experten für Körpermerkmale kamen zusammen und sahen den Knaben, der die Merkmale von hundertfachem Verdienst besaß, und sagten voraus: „Er wird ein großes Gefolge haben und seine Feinde bezwingen.“

තථා හී චක්කානි සමන්තනෙමිනි,සචෙ න පබ්බජ්ජමුපෙති තාදිසො;

වත්තෙති චක්කං පථවිං පසාසති,තස්සානුයන්තාධ භවන්ති ඛත්තියා.

Denn da sich an seinen Fußsohlen Räder mit vollständigen Felgen befinden, wird er, wenn ein solcher nicht in die Hauslosigkeit zieht, das Rad der Herrschaft drehen und die Erde regieren; die Kriegerfürsten (Khattiyas) werden hier seine Gefolgsleute sein.

‘‘මහායසං සංපරිවාරයන්ති නං,සචෙ ච පබ්බජ්ජමුපෙති තාදිසො;

නෙක්ඛම්මඡන්දාභිරතො විචක්ඛණො,දෙවාමනුස්සාසුරසක්කරක්ඛසා.

Ein großes Gefolge wird ihn umschwärmen. Wenn aber ein solcher in die Hauslosigkeit zieht, weise und der Freude an der Entsagung hingegeben, so werden ihn Götter, Menschen, Asuras, Sakkas und Rakkhasas umgeben.

‘‘ගන්ධබ්බනාගා විහගා චතුප්පදා,අනුත්තරං දෙවමනුස්සපූජිතං;

මහායසං සංපරිවාරයන්ති න’’න්ති.

Gandharvas, Nagas, Vögel und Vierfüßler werden ihn, den Unvergleichlichen, der von Göttern und Menschen verehrt wird, den Ruhmreichen, umschwärmen.

(3-5) ආයතපණ්හිතාදිතිලක්ඛණං

(3-5) Das Merkmal der langen Fersen und weitere Merkmale

206. ‘‘යම්පි, භික්ඛවෙ, තථාගතො පුරිමං ජාතිං පුරිමං භවං පුරිමං නිකෙතං පුබ්බෙ මනුස්සභූතො සමානො පාණාතිපාතං පහාය පාණාතිපාතා පටිවිරතො අහොසි නිහිතදණ්ඩො නිහිතසත්ථො ලජ්ජී දයාපන්නො, සබ්බපාණභූතහිතානුකම්පී විහාසි. සො තස්ස කම්මස්ස කටත්තා උපචිතත්තා උස්සන්නත්තා විපුලත්තා…පෙ… සො තතො චුතො ඉත්ථත්තං ආගතො සමානො ඉමානි තීණි මහාපුරිසලක්ඛණානි පටිලභති. ආයතපණ්හි ච හොති, දීඝඞ්ගුලි ච බ්‍රහ්මුජුගත්තො ච.

206. „Mönche, als der Tathagata in einem früheren Leben, einer früheren Existenz, einem früheren Aufenthalt, ehemals als Mensch geboren, das Töten von Lebewesen aufgegeben hatte und vom Töten von Lebewesen abstand, da legte er Stock und Waffe nieder; er war schamhaft, voller Mitleid und lebte zum Wohle aller Lebewesen. Durch das Ausführen, Ansammeln, Überwiegen und die Fülle jenes Wirkens ... als er von dort verschied und in diese Welt kam, erlangte er diese drei Merkmale eines Großen Mannes: Er hat lange Fersen, lange Finger und einen Körper, der so gerade ist wie der eines Brahma-Gottes.“

‘‘සො [Pg.123] තෙහි ලක්ඛණෙහි සමන්නාගතො සචෙ අගාරං අජ්ඣාවසති, රාජා හොති චක්කවත්තී…පෙ… රාජා සමානො කිං ලභති? දීඝායුකො හොති චිරට්ඨිතිකො, දීඝමායුං පාලෙති, න සක්කා හොති අන්තරා ජීවිතා වොරොපෙතුං කෙනචි මනුස්සභූතෙන පච්චත්ථිකෙන පච්චාමිත්තෙන. රාජා සමානො ඉදං ලභති… බුද්ධො සමානො කිං ලභති? දීඝායුකො හොති චිරට්ඨිතිකො, දීඝමායුං පාලෙති, න සක්කා හොති අන්තරා ජීවිතා වොරොපෙතුං පච්චත්ථිකෙහි පච්චාමිත්තෙහි සමණෙන වා බ්‍රාහ්මණෙන වා දෙවෙන වා මාරෙන වා බ්‍රහ්මුනා වා කෙනචි වා ලොකස්මිං. බුද්ධො සමානො ඉදං ලභති’’. එතමත්ථං භගවා අවොච.

„Mit diesen Merkmalen ausgestattet, wird er, wenn er das häusliche Leben führt, ein Rad drehender Herrscher ... Was erlangt er als König? Er ist langlebig, von langer Dauer, er bewahrt ein langes Leben; kein menschlicher Widersacher oder Feind kann ihn vorzeitig des Lebens berauben. Dies erlangt er als König ... Was erlangt er als Buddha? Er ist langlebig, von langer Dauer, er bewahrt ein langes Leben; kein Widersacher oder Feind – sei es ein Asket, ein Brahmane, ein Gott, Mara, ein Brahma-Gott oder irgendjemand in der Welt – kann ihn vorzeitig des Lebens berauben. Dies erlangt er als Buddha.“ Dies sprach der Erhabene.

207. තත්ථෙතං වුච්චති –

207. Dazu wird folgendes gesagt:

‘‘මාරණවධභයත්තනො විදිත්වා,පටිවිරතො පරං මාරණායහොසි;

තෙන සුචරිතෙන සග්ගමගමා,සුකතඵලවිපාකමනුභොසි.

„Da er die Furcht vor dem Tod für sich selbst erkannte, sah er davon ab, andere zu töten. Durch dieses gute Verhalten gelangte er in die Götterwelt und genoss die Reife der Früchte seiner guten Taten.“

‘‘චවිය පුනරිධාගතො සමානො,පටිලභති ඉධ තීණි ලක්ඛණානි;

භවති විපුලදීඝපාසණ්හිකො,බ්‍රහ්මාව සුජු සුභො සුජාතගත්තො.

„Von dort verschieden und wieder hierher gekommen, erlangt er hier drei Merkmale: Er hat breite und lange Fersen, ist gerade wie ein Brahma-Gott, schön und wohlgestaltet an Gliedern.“

‘‘සුභුජො සුසු සුසණ්ඨිතො සුජාතො,මුදුතලුනඞ්ගුලියස්ස හොන්ති;

දීඝා තීභි පුරිසවරග්ගලක්ඛණෙහි,චිරයපනාය කුමාරමාදිසන්ති.

„Schöne Arme, jugendlich, wohlgeformt, wohlgeboren, seine Finger sind weich und zart. Aufgrund dieser drei vorzüglichsten Merkmale eines Mannes sagen die Weisen dem Knaben ein langes Leben voraus.“

‘‘භවති යදි ගිහී චිරං යපෙති,චිරතරං පබ්බජති යදි තතො හි;

යාපයති ච වසිද්ධිභාවනාය,ඉති දීඝායුකතාය තං නිමිත්ත’’න්ති.

„Wenn er ein Hausvater bleibt, lebt er lange; wenn er jedoch in die Hauslosigkeit zieht, lebt er noch viel länger. Durch die Entfaltung der Meisterschaft lässt er das Leben andauern. So weisen diese Merkmale auf Langlebigkeit hin.“

(6) සත්තුස්සදතාලක්ඛණං

(6) Das Merkmal der sieben Erhebungen

208. ‘‘යම්පි[Pg.124], භික්ඛවෙ, තථාගතො පුරිමං ජාතිං පුරිමං භවං පුරිමං නිකෙතං පුබ්බෙ මනුස්සභූතො සමානො දාතා අහොසි පණීතානං රසිතානං ඛාදනීයානං භොජනීයානං සායනීයානං ලෙහනීයානං පානානං. සො තස්ස කම්මස්ස කටත්තා…පෙ… සො තතො චුතො ඉත්ථත්තං ආගතො සමානො ඉමං මහාපුරිසලක්ඛණං පටිලභති, සත්තුස්සදො හොති, සත්තස්ස උස්සදා හොන්ති; උභොසු හත්ථෙසු උස්සදා හොන්ති, උභොසු පාදෙසු උස්සදා හොන්ති, උභොසු අංසකූටෙසු උස්සදා හොන්ති, ඛන්ධෙ උස්සදො හොති.

208. „Mönche, als der Tathagata in einem früheren Leben, einer früheren Existenz, einem früheren Aufenthalt, ehemals als Mensch geboren, ein Geber von vorzüglichen, schmackhaften Speisen, festen und weichen Nahrungsmitteln, zum Kosten, Lecken und Trinken war ... Durch das Ausführen jenes Wirkens ... erlangte er dieses Merkmal eines Großen Mannes: Er hat sieben Erhebungen. An sieben Stellen ist sein Fleisch voll: An beiden Händen sind Erhebungen, an beiden Füßen sind Erhebungen, an beiden Schultern sind Erhebungen und am Nacken ist eine Erhebung.“

‘‘සො තෙන ලක්ඛණෙන සමන්නාගතො සචෙ අගාරං අජ්ඣාවසති, රාජා හොති චක්කවත්තී…පෙ… රාජා සමානො කිං ලභති? ලාභී හොති පණීතානං රසිතානං ඛාදනීයානං භොජනීයානං සායනීයානං ලෙහනීයානං පානානං. රාජා සමානො ඉදං ලභති… බුද්ධො සමානො කිං ලභති? ලාභී හොති පණීතානං රසිතානං ඛාදනීයානං භොජනීයානං සායනීයානං ලෙහනීයානං පානානං. බුද්ධො සමානො ඉදං ලභති’’. එතමත්ථං භගවා අවොච.

„Mit diesem Merkmal ausgestattet, wird er, wenn er das häusliche Leben führt, ein Rad drehender Herrscher ... Was erlangt er als König? Er ist ein Empfänger von vorzüglichen, schmackhaften Speisen, festen und weichen Nahrungsmitteln, zum Kosten, Lecken und Trinken. Dies erlangt er als König ... Was erlangt er als Buddha? Er wird ein Empfänger von vorzüglichen, schmackhaften Speisen, festen und weichen Nahrungsmitteln, zum Kosten, Lecken und Trinken. Dies erlangt er als Buddha.“ Dies sprach der Erhabene.

209. තත්ථෙතං වුච්චති –

209. Dazu wird folgendes gesagt:

‘‘ඛජ්ජභොජ්ජමථ ලෙය්‍ය සායියං,උත්තමග්ගරසදායකො අහු;

තෙන සො සුචරිතෙන කම්මුනා,නන්දනෙ චිරමභිප්පමොදති.

„Er war ein Geber von besten, vorzüglichen Geschmacksrichtungen – von festen und weichen Speisen sowie von Leck- und Kostproben. Durch dieses wohlgeübte Wirken erfreute er sich lange im Nandana-Hain.“

‘‘සත්ත චුස්සදෙ ඉධාධිගච්ඡති,හත්ථපාදමුදුතඤ්ච වින්දති;

ආහු බ්‍යඤ්ජනනිමිත්තකොවිදා,ඛජ්ජභොජ්ජරසලාභිතාය නං.

„Hier erlangt er die sieben Erhebungen und gewinnt Weichheit an Händen und Füßen. Experten in den Anzeichen und Merkmalen sagten voraus, dass er Empfänger von Speisen und köstlichem Geschmack sein werde.“

‘‘යං ගිහිස්සපි තදත්ථජොතකං,පබ්බජ්ජම්පි ච තදාධිගච්ඡති;

ඛජ්ජභොජ්ජරසලාභිරුත්තමං,ආහු සබ්බගිහිබන්ධනච්ඡිද’’න්ති.

„Was für den Hausvater den entsprechenden Nutzen anzeigt, das erlangt er auch in der Hauslosigkeit. Als Buddha, der alle Fesseln des häuslichen Lebens zerrissen hat, ist er ein Empfänger von vorzüglichen Speisen und bestem Geschmack.“

(7-8) කරචරණමුදුජාලතාලක්ඛණානි

(7-8) Die Merkmale der weichen und netzartigen Hände und Füße

210. ‘‘යම්පි[Pg.125], භික්ඛවෙ, තථාගතො පුරිමං ජාතිං පුරිමං භවං පුරිමං නිකෙතං පුබ්බෙ මනුස්සභූතො සමානො චතූහි සඞ්ගහවත්ථූහි ජනං සඞ්ගාහකො අහොසි – දානෙන පෙය්‍යවජ්ජෙන අත්ථචරියාය සමානත්තතාය. සො තස්ස කම්මස්ස කටත්තා…පෙ… සො තතො චුතො ඉත්ථත්තං ආගතො සමානො ඉමානි ද්වෙ මහාපුරිසලක්ඛණානි පටිලභති. මුදුතලුනහත්ථපාදො ච හොති ජාලහත්ථපාදො ච.

210. „Mönche, als der Tathagata in einem früheren Leben, einer früheren Existenz, einem früheren Aufenthalt, ehemals als Mensch geboren, die Menschen durch die vier Grundlagen des helfenden Handelns gewann – durch Geben, freundliche Rede, gemeinnütziges Wirken und Gleichbehandlung ... Durch das Ausführen jenes Wirkens ... erlangte er diese zwei Merkmale eines Großen Mannes: Er hat zarte, weiche Hände und Füße sowie netzartige Hände und Füße.“

‘‘සො තෙහි ලක්ඛණෙහි සමන්නාගතො සචෙ අගාරං අජ්ඣාවසති, රාජා හොති චක්කවත්තී…පෙ… රාජා සමානො කිං ලභති? සුසඞ්ගහිතපරිජනො හොති, සුසඞ්ගහිතාස්ස හොන්ති බ්‍රාහ්මණගහපතිකා නෙගමජානපදා ගණකමහාමත්තා අනීකට්ඨා දොවාරිකා අමච්චා පාරිසජ්ජා රාජානො භොගියා කුමාරා. රාජා සමානො ඉදං ලභති… බුද්ධො සමානො කිං ලභති? සුසඞ්ගහිතපරිජනො හොති, සුසඞ්ගහිතාස්ස හොන්ති භික්ඛූ භික්ඛුනියො උපාසකා උපාසිකායො දෙවා මනුස්සා අසුරා නාගා ගන්ධබ්බා. බුද්ධො සමානො ඉදං ලභති’’. එතමත්ථං භගවා අවොච.

„Mit diesen Merkmalen ausgestattet, wenn er im Hause weilt, wird er ein Rad drehender König (Cakkavatti) ... Wenn er König ist, was erlangt er? Er hat ein wohlgeeintes Gefolge; ihm folgen wohlgeeint Brahmanen und Hausväter, Stadt- und Landbewohner, Rechnungsführer und hohe Beamte, Soldaten, Torhüter, Minister, Ratsherren, Könige, Statthalter und Prinzen. Als König erlangt er dies ... Wenn er ein Buddha ist, was erlangt er? Er hat ein wohlgeeintes Gefolge; ihm folgen wohlgeeint Mönche und Nonnen, Laienanhänger und Laienanhängerinnen, Götter, Menschen, Asuras, Nagas und Gandharvas. Als Buddha erlangt er dies.“ Diesen Sinn sprach der Erhabene.

211. තත්ථෙතං වුච්චති –

211. Dazu wird dies gesagt:

‘‘දානම්පි චත්ථචරියතඤ්ච,පියවාදිතඤ්ච සමානත්තතඤ්ච ;

කරියචරියසුසඞ්ගහං බහූනං,අනවමතෙන ගුණෙන යාති සග්ගං.

„Durch Freigiebigkeit und hilfreiches Wirken, durch liebenswürdige Rede und Gleichmut; durch das Üben dieser Arten der Zuwendung zum Wohle vieler gelangt er durch sein untadeliges Verdienst in den Himmel.“

‘‘චවිය පුනරිධාගතො සමානො,කරචරණමුදුතඤ්ච ජාලිනො ච;

අතිරුචිරසුවග්ගුදස්සනෙය්‍යං,පටිලභති දහරො සුසු කුමාරො.

„Von dort geschieden und wieder hierher gekommen, erlangt er als zarter, junger Knabe weiche Hand- und Fußflächen und netzartige Linien an Händen und Füßen, von äußerst liebenswürdigem, wohlgeformtem und ansehnlichem Erscheinen.“

‘‘භවති [Pg.126] පරිජනස්සවො විධෙය්‍යො,මහිමං ආවසිතො සුසඞ්ගහිතො;

පියවදූ හිතසුඛතං ජිගීසමානො,අභිරුචිතානි ගුණානි ආචරති.

„Sein Gefolge ist ihm gehorsam und fügsam; die Erde beherrschend, ist er wohlgeeint; freundlich redend und das Wohl und Glück suchend, übt er die hochgeschätzten Tugenden aus.“

‘‘යදි ච ජහති සබ්බකාමභොගං,කථයති ධම්මකථං ජිනො ජනස්ස;

වචනපටිකරස්සාභිප්පසන්නා,සුත්වාන ධම්මානුධම්මමාචරන්තී’’ති.

„Und wenn er allen Sinnesgenuss aufgibt, verkündet er als Sieger (Jina) dem Volke die Lehrrede; die Menschen, die seinen Worten folgen und voller Vertrauen sind, hören die Lehre und üben sich in Übereinstimmung mit der Lehre.“

(9-10) උස්සඞ්ඛපාදඋද්ධග්ගලොමතාලක්ඛණානි

(9-10) Die Merkmale der hochsitzenden Knöchel und der nach oben gerichteten Körperhaare (9, 10)

212. ‘‘යම්පි, භික්ඛවෙ, තථාගතො පුරිමං ජාතිං පුරිමං භවං පුරිමං නිකෙතං පුබ්බෙ මනුස්සභූතො සමානො අත්ථූපසංහිතං ධම්මූපසංහිතං වාචං භාසිතා අහොසි, බහුජනං නිදංසෙසි, පාණීනං හිතසුඛාවහො ධම්මයාගී. සො තස්ස කම්මස්ස කටත්තා…පෙ… සො තතො චුතො ඉත්ථත්තං ආගතො සමානො ඉමානි ද්වෙ මහාපුරිසලක්ඛණානි පටිලභති. උස්සඞ්ඛපාදො ච හොති, උද්ධග්ගලොමො ච.

212. „Weil der Tathāgata, o Mönche, in einer früheren Geburt, einem früheren Dasein, einer früheren Stätte, als er einst ein Mensch war, Reden führte, die mit dem Wohl und der Lehre verbunden waren, weil er vielen Menschen den Weg wies, das Wohl und Glück der Wesen förderte und ein Geber der Lehre war, erlangte er durch das Vollbringen jener Tat ... nachdem er von dort geschieden und in diese Welt gekommen war, diese zwei Merkmale eines Großen Mannes: Er hat hochsitzende Knöchel und nach oben gerichtete Körperhaare.“

‘‘සො තෙහි ලක්ඛණෙහි සමන්නාගතො, සචෙ අගාරං අජ්ඣාවසති, රාජා හොති චක්කවත්තී…පෙ… රාජා සමානො කිං ලභති? අග්ගො ච හොති සෙට්ඨො ච පාමොක්ඛො ච උත්තමො ච පවරො ච කාමභොගීනං. රාජා සමානො ඉදං ලභති… බුද්ධො සමානො කිං ලභති? අග්ගො ච හොති සෙට්ඨො ච පාමොක්ඛො ච උත්තමො ච පවරො ච සබ්බසත්තානං. බුද්ධො සමානො ඉදං ලභති’’. එතමත්ථං භගවා අවොච.

„Mit diesen Merkmalen ausgestattet, wenn er im Hause weilt, wird er ein Rad drehender König ... Wenn er König ist, was erlangt er? Er ist der Höchste, Beste, Vornehmste, Edelste und Vortrefflichste unter jenen, die Sinnesfreuden genießen. Als König erlangt er dies ... Wenn er ein Buddha ist, was erlangt er? Er ist der Höchste, Beste, Vornehmste, Edelste und Vortrefflichste unter allen Wesen. Als Buddha erlangt er dies.“ Diesen Sinn sprach der Erhabene.

213. තත්ථෙතං වුච්චති –

213. Dazu wird dies gesagt:

‘‘අත්ථධම්මසහිතං පුරෙ ගිරං,එරයං බහුජනං නිදංසයි;

පාණිනං හිතසුඛාවහො අහු,ධම්මයාගමයජී අමච්ඡරී.

„Früher sprach er Worte, die mit dem Wohl und der Lehre verbunden waren, und wies vielen Menschen den Weg; er brachte den Wesen Heil und Glück, war frei von Geiz und brachte das Opfer der Lehre dar.“

‘‘තෙන [Pg.127] සො සුචරිතෙන කම්මුනා,සුග්ගතිං වජති තත්ථ මොදති;

ලක්ඛණානි ච දුවෙ ඉධාගතො,උත්තමප්පමුඛතාය වින්දති.

„Durch jene wohlgeübte Tat gelangte er in eine glückliche Daseinsform und freute sich dort; hierher zurückgekehrt, erlangt er aufgrund seiner Vorrangstellung als Höchster zwei Merkmale.“

‘‘උබ්භමුප්පතිතලොමවා සසො,පාදගණ්ඨිරහු සාධුසණ්ඨිතා;

මංසලොහිතාචිතා තචොත්ථතා,උපරිචරණසොභනා අහු.

„Er hat nach oben gerichtete Körperhaare; seine Knöchel sind wohlgeformt, fleischig und blutreich, von Haut bedeckt und sitzen hoch an den Füßen, was die Oberseite seiner Füße sehr ansehnlich macht.“

‘‘ගෙහමාවසති චෙ තථාවිධො,අග්ගතං වජති කාමභොගිනං;

තෙන උත්තරිතරො න විජ්ජති,ජම්බුදීපමභිභුය්‍ය ඉරියති.

„Weilt ein solcher im Hause, so erlangt er den Vorrang unter jenen, die Sinnesfreuden genießen; es gibt keinen, der höher steht als er; er herrscht über ganz Jambudīpa.“

‘‘පබ්බජම්පි ච අනොමනික්කමො,අග්ගතං වජති සබ්බපාණිනං;

තෙන උත්තරිතරො න විජ්ජති,සබ්බලොකමභිභුය්‍ය විහරතී’’ති.

„Zieht er jedoch in die Hauslosigkeit hinaus mit unermüdlicher Tatkraft, so erlangt er den Vorrang unter allen Lebewesen; es gibt keinen, der höher steht als er; die ganze Welt überragend verweilt er.“

(11) එණිජඞ්ඝලක්ඛණං

(11) Das Merkmal der Waden wie die einer Gazelle (11)

214. ‘‘යම්පි, භික්ඛවෙ, තථාගතො පුරිමං ජාතිං පුරිමං භවං පුරිමං නිකෙතං පුබ්බෙ මනුස්සභූතො සමානො සක්කච්චං වාචෙතා අහොසි සිප්පං වා විජ්ජං වා චරණං වා කම්මං වා – ‘කිං තිමෙ ඛිප්පං විජානෙය්‍යුං, ඛිප්පං පටිපජ්ජෙය්‍යුං, න චිරං කිලිස්සෙය්‍යු’’න්ති. සො තස්ස කම්මස්ස කටත්තා…පෙ… සො තතො චුතො ඉත්ථත්තං ආගතො සමානො ඉමං මහාපුරිසලක්ඛණං පටිලභති. එණිජඞ්ඝො හොති.

214. „Weil der Tathāgata, o Mönche, in einer früheren Geburt, einem früheren Dasein, einer früheren Stätte, als er einst ein Mensch war, ein gewissenhafter Lehrer war – sei es in einem Handwerk, einer Wissenschaft, einer Lebensführung oder einer Tätigkeit – mit dem Gedanken: ‚Wie könnten sie dies schnell verstehen, schnell umsetzen und nicht lange mühselig arbeiten?‘; erlangte er durch das Vollbringen jener Tat ... nachdem er von dort geschieden und in diese Welt gekommen war, dieses Merkmal eines Großen Mannes: Er hat Waden wie die einer Gazelle.“

‘‘සො තෙන ලක්ඛණෙන සමන්නාගතො සචෙ අගාරං අජ්ඣාවසති, රාජා හොති චක්කවත්තී…පෙ… රාජා සමානො කිං ලභති? යානි තානි රාජාරහානි රාජඞ්ගානි රාජූපභොගානි රාජානුච්ඡවිකානි තානි ඛිප්පං පටිලභති. රාජා සමානො ඉදං ලභති… බුද්ධො සමානො කිං ලභති? යානි [Pg.128] තානි සමණාරහානි සමණඞ්ගානි සමණූපභොගානි සමණානුච්ඡවිකානි, තානි ඛිප්පං පටිලභති. බුද්ධො සමානො ඉදං ලභති’’. එතමත්ථං භගවා අවොච.

„Mit diesem Merkmal ausgestattet, wenn er im Hause weilt, wird er ein Rad drehender König ... Wenn er König ist, was erlangt er? Was immer für Könige angemessen ist, was zu einem König gehört, was dem Gebrauch eines Königs dient und einem König geziemt, das erlangt er schnell. Als König erlangt er dies ... Wenn er ein Buddha ist, was erlangt er? Was immer für Asketen angemessen ist, was zu einem Asketen gehört, was dem Gebrauch eines Asketen dient und einem Asketen geziemt, das erlangt er schnell. Als Buddha erlangt er dies.“ Diesen Sinn sprach der Erhabene.

215. තත්ථෙතං වුච්චති –

215. Dazu wird dies gesagt:

‘‘සිප්පෙසු විජ්ජාචරණෙසු කම්මෙසු,කථං විජානෙය්‍යුං ලහුන්ති ඉච්ඡති;

යදූපඝාතාය න හොති කස්සචි,වාචෙති ඛිප්පං න චිරං කිලිස්සති.

„Bei Handwerken, Wissenschaften, Lebensführungen und Tätigkeiten wünschte er: ‚Wie mögen sie es schnell verstehen?‘; was niemandem zum Schaden gereicht, das lehrt er schnell, ohne dass sie lange ermüden.“

‘‘තං කම්මං කත්වා කුසලං සුඛුද්‍රයං,ජඞ්ඝා මනුඤ්ඤා ලභතෙ සුසණ්ඨිතා;

වට්ටා සුජාතා අනුපුබ්බමුග්ගතා,උද්ධග්ගලොමා සුඛුමත්තචොත්ථතා.

„Nachdem er jene heilsame Tat vollbracht hatte, die Glück zum Ergebnis hat, erlangte er liebenswürdige, wohlgeformte Waden; rund, wohlgestaltet, ebenmäßig aufstrebend, mit nach oben gerichteten Körperhaaren und von feiner Haut bedeckt.“

‘‘එණෙය්‍යජඞ්ඝොති තමාහු පුග්ගලං,සම්පත්තියා ඛිප්පමිධාහු ලක්ඛණං;

ගෙහානුලොමානි යදාභිකඞ්ඛති,අපබ්බජං ඛිප්පමිධාධිගච්ඡති.

„Einen solchen Menschen nennt man ‚einen mit Gazellenwaden‘; man sagt, dieses Merkmal führe hier schnell zum Erfolg; wenn er sich nach häuslichem Glück sehnt, erlangt er dies hier schnell, ohne in die Hauslosigkeit zu ziehen.“

‘‘සචෙ ච පබ්බජ්ජමුපෙති තාදිසො,නෙක්ඛම්මඡන්දාභිරතො විචක්ඛණො;

අනුච්ඡවිකස්ස යදානුලොමිකං,තං වින්දති ඛිප්පමනොමවික්කමො ’’ති.

„Wenn aber ein solcher in die Hauslosigkeit zieht, der weise und an der Entsagung erfreut ist, so findet er mit unübertroffener Tatkraft schnell das, was für einen Mönch angemessen und förderlich ist.“

(12) සුඛුමච්ඡවිලක්ඛණං

(12) Das Merkmal der zarten Haut (12)

216. ‘‘යම්පි, භික්ඛවෙ, තථාගතො පුරිමං ජාතිං පුරිමං භවං පුරිමං නිකෙතං පුබ්බෙ මනුස්සභූතො සමානො සමණං වා බ්‍රාහ්මණං වා උපසඞ්කමිත්වා පරිපුච්ඡිතා අහොසි – ‘‘කිං, භන්තෙ, කුසලං, කිං අකුසලං, කිං සාවජ්ජං, කිං අනවජ්ජං, කිං සෙවිතබ්බං, කිං න සෙවිතබ්බං, කිං මෙ කරීයමානං දීඝරත්තං අහිතාය දුක්ඛාය අස්ස, කිං වා පන මෙ කරීයමානං දීඝරත්තං හිතාය සුඛාය [Pg.129] අස්සා’’ති. සො තස්ස කම්මස්ස කටත්තා…පෙ… සො තතො චුතො ඉත්ථත්තං ආගතො සමානො ඉමං මහාපුරිසලක්ඛණං පටිලභති. සුඛුමච්ඡවි හොති, සුඛුමත්තා ඡවියා රජොජල්ලං කායෙ න උපලිම්පති.

216. „Mönche, da der Tathāgata in einer früheren Geburt, einem früheren Dasein, einer früheren Wohnstätte, als er vordem ein Mensch war, einen Asketen oder Brahmanen aufsuchte und fragte: ‚Ehrwürdiger Herr, was ist heilsam? Was ist unheilsam? Was ist tadelnswert? Was ist untadelig? Was sollte geübt werden? Was sollte nicht geübt werden? Was wird mir, wenn ich es tue, lange Zeit zum Unheil und zum Leiden gereichen? Oder was wird mir, wenn ich es tue, lange Zeit zum Heil und zum Glück gereichen?‘ Durch das Ausführen dieses Wirkens... gelangte er, von dort verschieden und in diese Welt gekommen, zu diesem Merkmal eines Großen Mannes: Er hat eine zarte Haut; wegen der Zartheit seiner Haut haftet Staub und Schmutz nicht an seinem Körper.“

‘‘සො තෙන ලක්ඛණෙන සමන්නාගතො සචෙ අගාරං අජ්ඣාවසති, රාජා හොති චක්කවත්තී…පෙ… රාජා සමානො කිං ලභති? මහාපඤ්ඤො හොති, නාස්ස හොති කොචි පඤ්ඤාය සදිසො වා සෙට්ඨො වා කාමභොගීනං. රාජා සමානො ඉදං ලභති… බුද්ධො සමානො කිං ලභති? මහාපඤ්ඤො හොති පුථුපඤ්ඤො හාසපඤ්ඤො ජවනපඤ්ඤො තික්ඛපඤ්ඤො නිබ්බෙධිකපඤ්ඤො, නාස්ස හොති කොචි පඤ්ඤාය සදිසො වා සෙට්ඨො වා සබ්බසත්තානං. බුද්ධො සමානො ඉදං ලභති’’. එතමත්ථං භගවා අවොච.

„Mit diesem Merkmal ausgestattet, wenn er im Hause lebt, wird er ein König, ein Weltherrscher... Was erlangt er als König? Er besitzt große Weisheit; unter den Sinnenlustgenießern gibt es niemanden, der ihm an Weisheit gleichkommt oder ihn übertrifft. Dies erlangt er als König... Was erlangt er als Buddha? Er besitzt große Weisheit, weitreichende Weisheit, freudvolle Weisheit, schnelle Weisheit, scharfe Weisheit, durchdringende Weisheit; unter allen Wesen gibt es niemanden, der ihm an Weisheit gleichkommt oder ihn übertrifft. Dies erlangt er als Buddha.‘ Diesen Sinn verkündete der Erhabene.“

217. තත්ථෙතං වුච්චති –

217. „Dazu wird Folgendes gesagt:“

‘‘පුරෙ පුරත්ථා පුරිමාසු ජාතිසු,අඤ්ඤාතුකාමො පරිපුච්ඡිතා අහු;

සුස්සූසිතා පබ්බජිතං උපාසිතා,අත්ථන්තරො අත්ථකථං නිසාමයි.

„In früherer Zeit, in vergangenen Geburten, war er bestrebt zu wissen und fragte immer wieder; er war bereit zu hören, verehrte die Hinausgetretenen und achtete auf die Darlegung des Heils, da er das Ziel suchte.“

‘‘පඤ්ඤාපටිලාභගතෙන කම්මුනා,මනුස්සභූතො සුඛුමච්ඡවී අහු;

බ්‍යාකංසු උප්පාදනිමිත්තකොවිදා,සුඛුමානි අත්ථානි අවෙච්ච දක්ඛිති.

„Durch das Wirken, das zum Erlangen von Weisheit führt, wurde er als Mensch von zarte Haut; die Kenner von Zeichen und Vorzeichen erklärten: ‚Er wird die feinen Bedeutungen mit Einsicht schauen.‘“

‘‘සචෙ න පබ්බජ්ජමුපෙති තාදිසො,වත්තෙති චක්කං පථවිං පසාසති;

අත්ථානුසිට්ඨීසු පරිග්ගහෙසු ච,න තෙන සෙය්‍යො සදිසො ච විජ්ජති.

„Wenn ein solcher nicht in die Hauslosigkeit hinausgeht, dreht er das Rad und herrscht über die Erde; in der Unterweisung über das Wohl und im Prüfen der Dinge gibt es niemanden, der besser als er oder ihm gleich ist.“

‘‘සචෙ ච පබ්බජ්ජමුපෙති තාදිසො,නෙක්ඛම්මඡන්දාභිරතො විචක්ඛණො;

පඤ්ඤාවිසිට්ඨං ලභතෙ අනුත්තරං,පප්පොති බොධිං වරභූරිමෙධසො’’ති.

„Und wenn ein solcher in die Hauslosigkeit hinausgeht, erfreut er sich am Wunsch nach Entsagung und ist einsichtsvoll; er erlangt eine unvergleichliche, herausragende Weisheit und erreicht die Erleuchtung, er von höchster und weiter Einsicht.“

(13) සුවණ්ණවණ්ණලක්ඛණං

(13) „Das Merkmal der Goldfarbe“

218. ‘‘යම්පි[Pg.130], භික්ඛවෙ, තථාගතො පුරිමං ජාතිං පුරිමං භවං පුරිමං නිකෙතං පුබ්බෙ මනුස්සභූතො සමානො අක්කොධනො අහොසි අනුපායාසබහුලො, බහුම්පි වුත්තො සමානො නාභිසජ්ජි න කුප්පි න බ්‍යාපජ්ජි න පතිත්ථීයි, න කොපඤ්ච දොසඤ්ච අප්පච්චයඤ්ච පාත්වාකාසි. දාතා ච අහොසි සුඛුමානං මුදුකානං අත්ථරණානං පාවුරණානං ඛොමසුඛුමානං කප්පාසිකසුඛුමානං කොසෙය්‍යසුඛුමානං කම්බලසුඛුමානං. සො තස්ස කම්මස්ස කටත්තා උපචිතත්තා…පෙ… සො තතො චුතො ඉත්ථත්තං ආගතො සමානො ඉමං මහාපුරිසලක්ඛණං පටිලභති. සුවණ්ණවණ්ණො හොති කඤ්චනසන්නිභත්තචො.

218. „Mönche, da der Tathāgata in einer früheren Geburt, einem früheren Dasein, einer früheren Wohnstätte, als er vordem ein Mensch war, frei von Zorn war, frei von großem Unmut; selbst wenn er viel geschmäht wurde, war er nicht nachtragend, wurde nicht zornig, war nicht böswillig, widersetzte sich nicht und zeigte weder Zorn noch Hass noch Unmut. Und er war ein Geber von feinen, weichen Teppichen und Gewändern, aus feinstem Leinen, feinster Baumwolle, feinster Seide und feinster Wolle. Durch das Ausführen und Anhäufen dieses Wirkens... gelangte er, von dort verschieden und in diese Welt gekommen, zu diesem Merkmal eines Großen Mannes: Er ist goldfarben, seine Haut gleicht dem Gold.“

‘‘සො තෙන ලක්ඛණෙන සමන්නාගතො සචෙ අගාරං අජ්ඣාවසති, රාජා හොති චක්කවත්තී…පෙ… රාජා සමානො කිං ලභති? ලාභී හොති සුඛුමානං මුදුකානං අත්ථරණානං පාවුරණානං ඛොමසුඛුමානං කප්පාසිකසුඛුමානං කොසෙය්‍යසුඛුමානං කම්බලසුඛුමානං. රාජා සමානො ඉදං ලභති… බුද්ධො සමානො කිං ලභති? ලාභී හොති සුඛුමානං මුදුකානං අත්ථරණානං පාවුරණානං ඛොමසුඛුමානං කප්පාසිකසුඛුමානං කොසෙය්‍යසුඛුමානං කම්බලසුඛුමානං. බුද්ධො සමානො ඉදං ලභති’’. එතමත්ථං භගවා අවොච.

„Mit diesem Merkmal ausgestattet, wenn er im Hause lebt, wird er ein König, ein Weltherrscher... Was erlangt er als König? Er wird ein Empfänger von feinen, weichen Teppichen und Gewändern, aus feinstem Leinen, feinster Baumwolle, feinster Seide und feinster Wolle. Dies erlangt er als König... Was erlangt er als Buddha? Er wird ein Empfänger von feinen, weichen Teppichen und Gewändern, aus feinstem Leinen, feinster Baumwolle, feinster Seide und feinster Wolle. Dies erlangt er als Buddha.‘ Diesen Sinn verkündete der Erhabene.“

219. තත්ථෙතං වුච්චති –

219. „Dazu wird Folgendes gesagt:“

‘‘අක්කොධඤ්ච අධිට්ඨහි අදාසි,දානඤ්ච වත්ථානි සුඛුමානි සුච්ඡවීනි;

පුරිමතරභවෙ ඨිතො අභිවිස්සජි,මහිමිව සුරො අභිවස්සං.

„Er entschloss sich zur Zornlosigkeit und gab Gaben und Gewänder, fein und von schöner Farbe; in einem früheren Dasein verweilend, spendete er reichlich, wie der Regengott auf die Erde herabregnet.“

‘‘තං කත්වාන ඉතො චුතො දිබ්බං,උපපජ්ජි සුකතඵලවිපාකමනුභුත්වා;

කනකතනුසන්නිභො ඉධාභිභවති,සුරවරතරොරිව ඉන්දො.

„Nachdem er dies getan hatte, wurde er nach dem Verscheiden von hier in einer himmlischen Welt wiedergeboren, wo er die Frucht seines guten Wirkens genoss; nun erscheint er hier mit einem Körper, der dem Gold gleicht, wie Indra, der Vorzüglichste unter den Göttern.“

‘‘ගෙහඤ්චාවසති [Pg.131] නරො අපබ්බජ්ජ,මිච්ඡං මහතිමහිං අනුසාසති ;

පසය්හ සහිධ සත්තරතනං,පටිලභති විමල සුඛුමච්ඡවිං සුචිඤ්ච.

„Wenn der Mensch im Hause lebt und nicht die Hauslosigkeit wünscht, herrscht er über die weite Erde; indem er sie bezwingt, erlangt er hier die sieben Kostbarkeiten und besitzt eine makellose, zarte und reine Haut.“

‘‘ලාභී අච්ඡාදනවත්ථමොක්ඛපාවුරණානං,භවති යදි අනාගාරියතං උපෙති;

සහිතො පුරිමකතඵලං අනුභවති,න භවති කතස්ස පනාසො’’ති.

„Er wird ein Empfänger von Bedeckungen, Kleidung und vorzüglichen Gewändern; wenn er in den Stand der Hauslosigkeit tritt, genießt er die Frucht seines früheren Wirkens; ein Verlust des Getanen tritt nicht ein.“

(14) කොසොහිතවත්ථගුය්හලක්ඛණං

(14) „Das Merkmal des in einer Hülle verborgenen Schamglieds“

220. යම්පි, භික්ඛවෙ, තථාගතො පුරිමං ජාතිං පුරිමං භවං පුරිමං නිකෙතං පුබ්බෙ මනුස්සභූතො සමානො චිරප්පනට්ඨෙ සුචිරප්පවාසිනො ඤාතිමිත්තෙ සුහජ්ජෙ සඛිනො සමානෙතා අහොසි. මාතරම්පි පුත්තෙන සමානෙතා අහොසි, පුත්තම්පි මාතරා සමානෙතා අහොසි, පිතරම්පි පුත්තෙන සමානෙතා අහොසි, පුත්තම්පි පිතරා සමානෙතා අහොසි, භාතරම්පි භාතරා සමානෙතා අහොසි, භාතරම්පි භගිනියා සමානෙතා අහොසි, භගිනිම්පි භාතරා සමානෙතා අහොසි, භගිනිම්පි භගිනියා සමානෙතා අහොසි, සමඞ්ගීකත්වා ච අබ්භනුමොදිතා අහොසි. සො තස්ස කම්මස්ස කටත්තා…පෙ… සො තතො චුතො ඉත්ථත්තං ආගතො සමානො ඉමං මහාපුරිසලක්ඛණං පටිලභති – කොසොහිතවත්ථගුය්හො හොති.

220. „Mönche, da der Tathāgata in einer früheren Geburt, einem früheren Dasein, einer früheren Wohnstätte, als er vordem ein Mensch war, Verwandte, Freunde, Gefährten und Genossen, die lange Zeit verloren oder lange Zeit getrennt waren, wieder zusammenführte. Er führte die Mutter mit dem Sohn zusammen, den Sohn mit der Mutter, den Vater mit dem Sohn, den Sohn mit dem Vater, den Bruder mit dem Bruder, den Bruder mit der Schwester, die Schwester mit dem Bruder und die Schwester mit der Schwester; nachdem er sie vereinigt hatte, freute er sich darüber. Durch das Ausführen dieses Wirkens... gelangte er, von dort verschieden und in diese Welt gekommen, zu diesem Merkmal eines Großen Mannes: Er hat ein in einer Hülle verborgenes Schamglied.“

‘‘සො තෙන ලක්ඛණෙන සමන්නාගතො සචෙ අගාරං අජ්ඣාවසති, රාජා හොති චක්කවත්තී…පෙ… රාජා සමානො කිං ලභති? පහූතපුත්තො හොති, පරොසහස්සං ඛො පනස්ස පුත්තා භවන්ති සූරා වීරඞ්ගරූපා පරසෙනප්පමද්දනා. රාජා සමානො ඉදං ලභති… බුද්ධො සමානො කිං ලභති? පහූතපුත්තො හොති, අනෙකසහස්සං ඛො පනස්ස පුත්තා භවන්ති සූරා වීරඞ්ගරූපා පරසෙනප්පමද්දනා. බුද්ධො සමානො ඉදං ලභති’’. එතමත්ථං භගවා අවොච.

„Wenn er, ausgestattet mit diesem Merkmal, im Hausleben verbleibt, wird er ein Raddrehender Monarch (Cakkavatti) ... Was erlangt er als König? Er hat viele Söhne; er hat mehr als tausend Söhne, die tapfer sind, von heroischer Gestalt und die gegnerischen Heere zerschmettern. Als König erlangt er dies ... Was erlangt er als Buddha? Er hat viele Söhne (Schüler); er hat viele tausend Söhne, die tapfer sind, von heroischer Gestalt und die gegnerischen Heere (falscher Lehren) zerschmettern. Als Buddha erlangt er dies.“ Dies verkündete der Erhabene.

221. තත්ථෙතං [Pg.132] වුච්චති –

221. Dazu wurde dies gesagt:

‘‘පුරෙ පුරත්ථා පුරිමාසු ජාතිසු,චිරප්පනට්ඨෙ සුචිරප්පවාසිනො;

ඤාතී සුහජ්ජෙ සඛිනො සමානයි,සමඞ්ගිකත්වා අනුමොදිතා අහු.

„In früheren Zeiten, in vorangegangenen Geburten, führte er Verwandte, geliebte Freunde und Gefährten zusammen, die lange Zeit verschollen oder für sehr lange Zeit getrennt waren; er vereinte sie und erfreute sich an dieser Einigung.

‘‘සො තෙන කම්මෙන දිවං සමක්කමි,සුඛඤ්ච ඛිඩ්ඩාරතියො ච අන්වභි;

තතො චවිත්වා පුනරාගතො ඉධ,කොසොහිතං වින්දති වත්ථඡාදියං.

Durch diese Tat stieg er in den Himmel auf, wo er Glückseligkeit und göttliche Freuden genoss. Von dort verscheidend und hierher zurückgekehrt, erlangt er das in einer Hülle verborgene Glied, das von Haut umschlossen ist.

‘‘පහූතපුත්තො භවතී තථාවිධො,පරොසහස්සඤ්ච භවන්ති අත්‍රජා;

සූරා ච වීරා ච අමිත්තතාපනා,ගිහිස්ස පීතිංජනනා පියංවදා.

Ein solcher Mensch hat viele Söhne; mehr als tausend leibliche Söhne hat er, die tapfer und heroisch sind, die Feinde bezwingen, den Hausleuten Freude bereiten und freundliche Worte sprechen.

‘‘බහූතරා පබ්බජිතස්ස ඉරියතො,භවන්ති පුත්තා වචනානුසාරිනො;

ගිහිස්ස වා පබ්බජිතස්ස වා පුන,තං ලක්ඛණං ජායති තදත්ථජොතක’’න්ති.

Noch zahlreicher sind für den Weltentsager die Söhne, die seinen Worten folgen. Sowohl für den Hausvater als auch für den Weltentsager entsteht jenes Merkmal, das diesen Nutzen anzeigt.“

පඨමභාණවාරො නිට්ඨිතො.

Die erste Rezitationsstunde ist beendet.

(15-16) පරිමණ්ඩලඅනොනමජණ්ණුපරිමසනලක්ඛණානි

(15-16) Die Merkmale der wohlproportionierten Rundung und des Berührens der Knie ohne Beugen.

222. ‘‘යම්පි, භික්ඛවෙ, තථාගතො පුරිමං ජාතිං පුරිමං භවං පුරිමං නිකෙතං පුබ්බෙ මනුස්සභූතො සමානො මහාජනසඞ්ගහං සමෙක්ඛමානො සමං ජානාති සාමං ජානාති, පුරිසං ජානාති පුරිසවිසෙසං ජානාති – ‘අයමිදමරහති අයමිදමරහතී’ති තත්ථ තත්ථ පුරිසවිසෙසකරො අහොසි. සො තස්ස කම්මස්ස කටත්තා…පෙ… සො තතො චුතො ඉත්ථත්තං [Pg.133] ආගතො සමානො ඉමානි ද්වෙ මහාපුරිසලක්ඛණානි පටිලභති. නිග්‍රොධ පරිමණ්ඩලො ච හොති, ඨිතකොයෙව ච අනොනමන්තො උභොහි පාණිතලෙහි ජණ්ණුකානි පරිමසති පරිමජ්ජති.

222. „Da der Tathāgata, o Mönche, in einer früheren Geburt, in einem früheren Dasein, an einem früheren Aufenthaltsort, als er einst ein Mensch war, das Wohl der Menschen bedachte, wusste er Gleiches zu unterscheiden, wusste er selbst zu unterscheiden; er erkannte den Menschen und den besonderen Wert eines Menschen – ‚Dieser verdient dies, jener verdient das‘ – und wirkte so zum besonderen Wohl der Menschen. Durch das Vollbringen dieser Tat ... von dort verscheidend und hierher gelangt, erlangt er diese zwei Merkmale eines großen Mannes: Er ist wohlproportioniert wie ein Banyan-Baum (Nigrodha) und kann, aufrecht stehend, ohne sich zu beugen, mit beiden Handflächen seine Knie berühren und massieren.

‘‘සො තෙහි ලක්ඛණෙහි සමන්නාගතො සචෙ අගාරං අජ්ඣාවසති, රාජා හොති චක්කවත්තී…පෙ… රාජා සමානො කිං ලභති? අඩ්ඪො හොති මහද්ධනො මහාභොගො පහූතජාතරූපරජතො පහූතවිත්තූපකරණො පහූතධනධඤ්ඤො පරිපුණ්ණකොසකොට්ඨාගාරො. රාජා සමානො ඉදං ලභති…පෙ… බුද්ධො සමානො කිං ලභති? අඩ්ඪො හොති මහද්ධනො මහාභොගො. තස්සිමානි ධනානි හොන්ති, සෙය්‍යථිදං, සද්ධාධනං සීලධනං හිරිධනං ඔත්තප්පධනං සුතධනං චාගධනං පඤ්ඤාධනං. බුද්ධො සමානො ඉදං ලභති’’. එතමත්ථං භගවා අවොච.

Wenn er, ausgestattet mit diesen Merkmalen, im Hausleben verbleibt, wird er ein Raddrehender Monarch ... Was erlangt er als König? Er wird reich, besitzt große Schätze und großen Besitz, viel Gold und Silber, reichlich Güter und Werkzeuge, viel Reichtum und Korn sowie prall gefüllte Schatzkammern und Scheunen. Als König erlangt er dies ... Was erlangt er als Buddha? Er wird reich, besitzt große Schätze und großen Besitz. Dies sind seine Schätze, nämlich: der Schatz des Vertrauens (saddhā), der Schatz der Tugend (sīla), der Schatz der Gewissensscheu (hiri), der Schatz der Gewissensfurcht (ottappa), der Schatz des Wissens (suta), der Schatz der Freigebigkeit (cāga) und der Schatz der Weisheit (paññā). Als Buddha erlangt er dies.“ Dies verkündete der Erhabene.

223. තත්ථෙතං වුච්චති –

223. Dazu wurde dies gesagt:

‘‘තුලිය පටිවිචය චින්තයිත්වා,මහාජනසඞ්ගහනං සමෙක්ඛමානො;

අයමිදමරහති තත්ථ තත්ථ,පුරිසවිසෙසකරො පුරෙ අහොසි.

„Nachdem er abgewogen, geprüft und nachgedacht hatte, bedachte er die Unterstützung der Menschen; ‚Dieser verdient dies‘, so wirkte er einst an verschiedenen Orten zum besonderen Wohl der Menschen.

‘‘මහිඤ්ච පන ඨිතො අනොනමන්තො,ඵුසති කරෙහි උභොහි ජණ්ණුකානි;

මහිරුහපරිමණ්ඩලො අහොසි,සුචරිතකම්මවිපාකසෙසකෙන.

Auf der Erde stehend, ohne sich zu beugen, berührt er mit beiden Händen die Knie; er war von wohlproportionierter Gestalt wie ein Baum, als Restfrucht seiner gut ausgeführten Taten.

‘‘බහුවිවිධනිමිත්තලක්ඛණඤ්ඤූ,අතිනිපුණා මනුජා බ්‍යාකරිංසු;

බහුවිවිධා ගිහීනං අරහානි,පටිලභති දහරො සුසු කුමාරො.

Menschen, die in den vielen verschiedenen Zeichen und Merkmalen bewandert und überaus scharfsinnig sind, verkündeten: ‚Vielerlei Dinge, die für Hausleute angemessen sind, erlangt der zarte, junge Knabe.‘

‘‘ඉධ ච මහීපතිස්ස කාමභොගී,ගිහිපතිරූපකා බහූ භවන්ති;

යදි ච ජහති සබ්බකාමභොගං,ලභති අනුත්තරං උත්තමධනග්ග’’න්ති.

Wenn er hier Herrscher über die Erde wird, wird er viele weltliche Genüsse haben, wie sie für Hausleute geziemen; wenn er aber allen weltlichen Genuss aufgibt, erlangt er den unvergleichlichen, höchsten Schatz.“

(17-19) සීහපුබ්බද්ධකායාදිතිලක්ඛණං

(17-19) Die drei Merkmale, beginnend mit dem Oberkörper wie der eines Löwen.

224. ‘‘යම්පි[Pg.134], භික්ඛවෙ, තථාගතො පුරිමං ජාතිං පුරිමං භවං පුරිමං නිකෙතං පුබ්බෙ මනුස්සභූතො සමානො බහුජනස්ස අත්ථකාමො අහොසි හිතකාමො ඵාසුකාමො යොගක්ඛෙමකාමො – ‘කින්තිමෙ සද්ධාය වඩ්ඪෙය්‍යුං, සීලෙන වඩ්ඪෙය්‍යුං, සුතෙන වඩ්ඪෙය්‍යුං, චාගෙන වඩ්ඪෙය්‍යුං, ධම්මෙන වඩ්ඪෙය්‍යුං, පඤ්ඤාය වඩ්ඪෙය්‍යුං, ධනධඤ්ඤෙන වඩ්ඪෙය්‍යුං, ඛෙත්තවත්ථුනා වඩ්ඪෙය්‍යුං, ද්විපදචතුප්පදෙහි වඩ්ඪෙය්‍යුං, පුත්තදාරෙහි වඩ්ඪෙය්‍යුං, දාසකම්මකරපොරිසෙහි වඩ්ඪෙය්‍යුං, ඤාතීහි වඩ්ඪෙය්‍යුං, මිත්තෙහි වඩ්ඪෙය්‍යුං, බන්ධවෙහි වඩ්ඪෙය්‍යු’න්ති. සො තස්ස කම්මස්ස කටත්තා…පෙ… සො තතො චුතො ඉත්ථත්තං ආගතො සමානො ඉමානි තීණි මහාපුරිසලක්ඛණානි පටිලභති. සීහපුබ්බද්ධකායො ච හොති චිතන්තරංසො ච සමවට්ටක්ඛන්ධො ච.

224. „Da der Tathāgata, o Mönche, in einer früheren Geburt, in einem früheren Dasein, an einem früheren Aufenthaltsort, als er einst ein Mensch war, das Wohl der Vielen wünschte, ihr Heil, ihr Behagen und ihre Sicherheit erstrebte – ‚Wie könnten sie doch wachsen an Vertrauen, wachsen an Tugend, wachsen an Wissen, wachsen an Freigebigkeit, wachsen im Dhamma, wachsen an Weisheit, wachsen an Reichtum und Korn, wachsen an Haus und Grund, wachsen an zwei- und vierfüßigen Tieren, wachsen an Söhnen und Gattinnen, wachsen an Dienern und Arbeitern, wachsen an Verwandten, wachsen an Freunden, wachsen an Angehörigen?‘ Durch das Vollbringen dieser Tat ... von dort verscheidend und hierher gelangt, erlangt er diese drei Merkmale eines großen Mannes: Er hat einen Oberkörper wie der eines Löwen, er hat ausgefüllte Schultern und er hat einen ebenmäßig gerundeten Nacken.

‘‘සො තෙහි ලක්ඛණෙහි සමන්නාගතො සචෙ අගාරං අජ්ඣාවසති, රාජා හොති චක්කවත්තී…පෙ… රාජා සමානො කිං ලභති? අපරිහානධම්මො හොති, න පරිහායති ධනධඤ්ඤෙන ඛෙත්තවත්ථුනා ද්විපදචතුප්පදෙහි පුත්තදාරෙහි දාසකම්මකරපොරිසෙහි ඤාතීහි මිත්තෙහි බන්ධවෙහි, න පරිහායති සබ්බසම්පත්තියා. රාජා සමානො ඉදං ලභති… බුද්ධො සමානො කිං ලභති? අපරිහානධම්මො හොති, න පරිහායති සද්ධාය සීලෙන සුතෙන චාගෙන පඤ්ඤාය, න පරිහායති සබ්බසම්පත්තියා. බුද්ධො සමානො ඉදං ලභති’’. එතමත්ථං භගවා අවොච.

Wenn er, ausgestattet mit diesen Merkmalen, im Hausleben verbleibt, wird er ein Raddrehender Monarch ... Was erlangt er als König? Er ist von unvergänglicher Natur; er erleidet keinen Verlust an Reichtum und Korn, an Haus und Grund, an zwei- und vierfüßigen Tieren, an Söhnen und Gattinnen, an Dienern und Arbeitern, an Verwandten, an Freunden und Angehörigen; er erleidet keinen Verlust an jeglichem Wohlstand. Als König erlangt er dies ... Was erlangt er als Buddha? Er ist von unvergänglicher Natur; er erleidet keinen Verlust an Vertrauen, an Tugend, an Wissen, an Freigebigkeit und an Weisheit; er erleidet keinen Verlust an jeglichem Wohlstand. Als Buddha erlangt er dies.“ Dies verkündete der Erhabene.

225. තත්ථෙතං වුච්චති –

225. Dazu wurde dies gesagt:

‘‘සද්ධාය සීලෙන සුතෙන බුද්ධියා,චාගෙන ධම්මෙන බහූහි සාධුහි;

ධනෙන ධඤ්ඤෙන ච ඛෙත්තවත්ථුනා,පුත්තෙහි දාරෙහි චතුප්පදෙහි ච.

„An Vertrauen, Tugend, Wissen und Einsicht, an Freigebigkeit, im Dhamma und in vielen guten Eigenschaften, an Reichtum, Korn und Haus und Grund, an Söhnen, Gattinnen und vierfüßigen Tieren,

‘‘ඤාතීහි මිත්තෙහි ච බන්ධවෙහි ච,බලෙන වණ්ණෙන සුඛෙන චූභයං;

කථං න හායෙය්‍යුං පරෙති ඉච්ඡති,අත්ථස්ස මිද්ධී ච පනාභිකඞ්ඛති.

an Verwandten, Freunden und Angehörigen, an Kraft, Schönheit und Glück – wie könnten andere in beiderlei Hinsicht keinen Verlust erleiden? So wünscht er es sich, und er ersehnt für sie das Gelingen ihres Wohls.“

‘‘ස [Pg.135] සීහපුබ්බද්ධසුසණ්ඨිතො අහු,සමවට්ටක්ඛන්ධො ච චිතන්තරංසො;

පුබ්බෙ සුචිණ්ණෙන කතෙන කම්මුනා,අහානියං පුබ්බනිමිත්තමස්ස තං.

Er war wohlgeformt wie die vordere Hälfte eines Löwen, mit ebenmäßig gerundeten Schultern und einem erfüllten Rücken; durch früher wohlgeübte und vollbrachte Taten war dies für ihn das Vorzeichen der Unvergänglichkeit.

‘‘ගිහීපි ධඤ්ඤෙන ධනෙන වඩ්ඪති,පුත්තෙහි දාරෙහි චතුප්පදෙහි ච;

අකිඤ්චනො පබ්බජිතො අනුත්තරං,පප්පොති බොධිං අසහානධම්මත’’න්ති.

Sogar als Laie gedeiht er an Getreide, Reichtum, Söhnen, Ehefrauen und Vierbeiner; als besitzloser Weltentsager erlangt er die unvergleichliche Erleuchtung, deren Natur unvergänglich ist.

(20) රසග්ගසග්ගිතාලක්ඛණං

(20) Das Merkmal der vorzüglichen Geschmacksempfindung (Rasaggasaggitā)

226. ‘‘යම්පි, භික්ඛවෙ, තථාගතො පුරිමං ජාතිං පුරිමං භවං පුරිමං නිකෙතං පුබ්බෙ මනුස්සභූතො සමානො සත්තානං අවිහෙඨකජාතිකො අහොසි පාණිනා වා ලෙඩ්ඩුනා වා දණ්ඩෙන වා සත්ථෙන වා. සො තස්ස කම්මස්ස කටත්තා උපචිතත්තා…පෙ… සො තතො චුතො ඉත්ථත්තං ආගතො සමානො ඉමං මහාපුරිසලක්ඛණං පටිලභති, රසග්ගසග්ගී හොති, උද්ධග්ගාස්ස රසහරණීයො ගීවාය ජාතා හොන්ති සමාභිවාහිනියො.

226. „Da der Tathāgata, ihr Mönche, in einer früheren Geburt, einem früheren Dasein, einer früheren Stätte ehemals als Mensch geboren wurde, war er von einer Natur, die Wesen nicht verletzte, sei es mit der Hand, mit Erdschollen, mit dem Stock oder mit dem Schwert. Durch das Ausführen und Anhäufen dieser Tat... von dort verschieden und in dieses Dasein gelangt, erlangt er dieses Merkmal eines großen Mannes: Er besitzt einen vorzüglichen Geschmackssinn; seine Geschmacksnerven am Hals sind nach oben gerichtet, wohlgeformt und leiten die Säfte gleichmäßig ab.“

‘‘සො තෙන ලක්ඛණෙන සමන්නාගතො සචෙ අගාරං අජ්ඣාවසති, රාජා හොති චක්කවත්තී…පෙ… රාජා සමානො කිං ලභති? අප්පාබාධො හොති අප්පාතඞ්කො, සමවෙපාකිනියා ගහණියා සමන්නාගතො නාතිසීතාය නාච්චුණ්හාය. රාජා සමානො ඉදං ලභති… බුද්ධො සමානො කිං ලභති? අප්පාබාධො හොති අප්පාතඞ්කො සමවෙපාකිනියා ගහණියා සමන්නාගතො නාතිසීතාය නාච්චුණ්හාය මජ්ඣිමාය පධානක්ඛමාය. බුද්ධො සමානො ඉදං ලභති’’. එතමත්ථං භගවා අවොච.

„Mit diesem Merkmal ausgestattet, wenn er im Haus lebt, wird er ein Radkönig (Cakkavattī)... was erlangt er als König? Er ist frei von Krankheit und Gebrechen, ausgestattet mit einer ausgeglichenen Verdauungskraft, die weder zu kalt noch zu heiß ist. Als König erlangt er dies... was erlangt er als Buddha? Er ist frei von Krankheit und Gebrechen, ausgestattet mit einer ausgeglichenen Verdauungskraft, die weder zu kalt noch zu heiß ist, sondern mittelmäßig und geeignet für die spirituelle Anstrengung. Als Buddha erlangt er dies.“ Dies sprach der Erhabene.

227. තත්ථෙතං වුච්චති –

227. Dazu wird dies gesagt:

‘‘න පාණිදණ්ඩෙහි පනාථ ලෙඩ්ඩුනා,සත්ථෙන වා මරණවධෙන වා පන;

උබ්බාධනාය පරිතජ්ජනාය වා,න හෙඨයී ජනතමහෙඨකො අහු.

„Weder mit Händen noch mit Stöcken, noch mit Erdschollen, noch mit dem Schwert oder durch Hinrichtung, noch durch Einkerkerung oder Bedrohung quälte er die Menschen; er war einer, der nicht quälte.“

‘‘තෙනෙව [Pg.136] සො සුගතිමුපෙච්ච මොදති,සුඛප්ඵලං කරිය සුඛානි වින්දති;

සමොජසා රසහරණී සුසණ්ඨිතා,ඉධාගතො ලභති රසග්ගසග්ගිතං.

„Eben dadurch gelangte er in eine glückliche Fährte und erfreute sich dort; indem er Taten vollbrachte, die Glück als Frucht tragen, erfährt er Glückseligkeit. Hierher gelangt, erlangt er einen vorzüglichen Geschmackssinn, mit wohlgeordneten Geschmacksnerven, die die Säfte gleichmäßig leiten.“

‘‘තෙනාහු නං අතිනිපුණා විචක්ඛණා,අයං නරො සුඛබහුලො භවිස්සති;

ගිහිස්ස වා පබ්බජිතස්ස වා පුන,තං ලක්ඛණං භවති තදත්ථජොතක’’න්ති.

„Darum sagten über ihn die überaus scharfsinnigen Kenner: ‚Dieser Mensch wird viel Glück erfahren.‘ Ob als Laie oder wiederum als Weltentsager, dieses Merkmal erscheint als Zeichen für jenen Nutzen.“

(21-22) අභිනීලනෙත්තගොපඛුමලක්ඛණානි

(21-22) Die Merkmale der tiefblauen Augen und der Wimpern wie bei einer Kuh (Abhinīlanetta-gopakhuma)

228. ‘‘යම්පි, භික්ඛවෙ, තථාගතො පුරිමං ජාතිං පුරිමං භවං පුරිමං නිකෙතං පුබ්බෙ මනුස්සභූතො සමානො න ච විසටං, න ච විසාචි, න ච පන විචෙය්‍ය පෙක්ඛිතා, උජුං තථා පසටමුජුමනො, පියචක්ඛුනා බහුජනං උදික්ඛිතා අහොසි. සො තස්ස කම්මස්ස කටත්තා…පෙ… සො තතො චුතො ඉත්ථත්තං ආගතො සමානො ඉමානි ද්වෙ මහාපුරිසලක්ඛණානි පටිලභති. අභිනීලනෙත්තො ච හොති ගොපඛුමො ච.

228. „Da der Tathāgata, ihr Mönche, in einer früheren Geburt, einem früheren Dasein, einer früheren Stätte ehemals als Mensch geboren wurde, blickte er weder mit starrem, noch mit schiefem, noch mit verstohlenem Blick, sondern er schaute aufrichtig, mit geradem Sinn und weitem Blick, und betrachtete die Menschenmenge mit liebevollen Augen. Durch das Ausführen dieser Tat... von dort verschieden und in dieses Dasein gelangt, erlangt er diese zwei Merkmale eines großen Mannes: Er hat tiefblaue Augen und Wimpern wie die einer Kuh.“

‘‘සො තෙහි ලක්ඛණෙහි සමන්නාගතො, සචෙ අගාරං අජ්ඣාවසති, රාජා හොති චක්කවත්තී…පෙ… රාජා සමානො කිං ලභති? පියදස්සනො හොති බහුනො ජනස්ස, පියො හොති මනාපො බ්‍රාහ්මණගහපතිකානං නෙගමජානපදානං ගණකමහාමත්තානං අනීකට්ඨානං දොවාරිකානං අමච්චානං පාරිසජ්ජානං රාජූනං භොගියානං කුමාරානං. රාජා සමානො ඉදං ලභති…පෙ… බුද්ධො සමානො කිං ලභති? පියදස්සනො හොති බහුනො ජනස්ස, පියො හොති මනාපො භික්ඛූනං භික්ඛුනීනං උපාසකානං උපාසිකානං දෙවානං මනුස්සානං අසුරානං නාගානං ගන්ධබ්බානං. බුද්ධො සමානො ඉදං ලභති’’. එතමත්ථං භගවා අවොච.

„Mit diesen Merkmalen ausgestattet, wenn er im Haus lebt, wird er ein Radkönig (Cakkavattī)... was erlangt er als König? Er ist angenehm anzusehen für viele Menschen; er ist lieb und angenehm für Brahmanen und Hausväter, Marktleute und Landbewohner, Buchhalter und Minister, Soldaten, Torhüter, Räte, Unterkönige, Lehensträger und Prinzen. Als König erlangt er dies... was erlangt er als Buddha? Er ist angenehm anzusehen für viele Menschen; er ist lieb und angenehm für Mönche, Nonnen, Laienanhänger, Laienanhängerinnen, Götter, Menschen, Asuras, Nāgas und Gandhabbas. Als Buddha erlangt er dies.“ Dies sprach der Erhabene.

229. තත්ථෙතං වුච්චති –

229. Dazu wird dies gesagt:

‘‘න ච විසටං න ච විසාචි, න ච පන විචෙය්‍යපෙක්ඛිතා;

උජුං තථා පසටමුජුමනො, පියචක්ඛුනා බහුජනං උදික්ඛිතා.

„Weder mit starrem, noch mit schiefem, noch mit verstohlenem Blick; aufrichtig, mit geradem Sinn und weitem Blick betrachtete er die Menschenmenge mit liebevollen Augen.“

‘‘සුගතීසු [Pg.137] සො ඵලවිපාකං,අනුභවති තත්ථ මොදති;

ඉධ ච පන භවති ගොපඛුමො,අභිනීලනෙත්තනයනො සුදස්සනො.

„In glücklichen Fährten erfährt er die Reife der Frucht und erfreut sich dort; und hier hat er Wimpern wie die einer Kuh, tiefblaue Augen und ist herrlich anzusehen.“

‘‘අභියොගිනො ච නිපුණා,බහූ පන නිමිත්තකොවිදා;

සුඛුමනයනකුසලා මනුජා,පියදස්සනොති අභිනිද්දිසන්ති නං.

„Die Kenner, die scharfsinnig und bewandert in vielen Vorzeichen sind, und Menschen, die geschickt in der Deutung feiner Augen sind, rühmen ihn als einen, der angenehm anzusehen ist.“

‘‘පියදස්සනො ගිහීපි සන්තො ච,භවති බහුජනපියායිතො;

යදි ච න භවති ගිහී සමණො හොති,පියො බහූනං සොකනාසනො’’ති.

„Angenehm anzusehen, wird er selbst als Laie von vielen Menschen geliebt; wenn er kein Laie bleibt, sondern ein Weltentsager wird, ist er vielen lieb und ein Zerstörer von Sorgen.“

(23) උණ්හීසසීසලක්ඛණං

(23) Das Merkmal des Hauptes mit einer turbanartigen Erhebung (Uṇhīsasīsa)

230. ‘‘යම්පි, භික්ඛවෙ, තථාගතො පුරිමං ජාතිං පුරිමං භවං පුරිමං නිකෙතං පුබ්බෙ මනුස්සභූතො සමානො බහුජනපුබ්බඞ්ගමො අහොසි කුසලෙසු ධම්මෙසු බහුජනපාමොක්ඛො කායසුචරිතෙ වචීසුචරිතෙ මනොසුචරිතෙ දානසංවිභාගෙ සීලසමාදානෙ උපොසථුපවාසෙ මත්තෙය්‍යතාය පෙත්තෙය්‍යතාය සාමඤ්ඤතාය බ්‍රහ්මඤ්ඤතාය කුලෙ ජෙට්ඨාපචායිතාය අඤ්ඤතරඤ්ඤතරෙසු ච අධිකුසලෙසු ධම්මෙසු. සො තස්ස කම්මස්ස කටත්තා…පෙ… සො තතො චුතො ඉත්ථත්තං ආගතො සමානො ඉමං මහාපුරිසලක්ඛණං පටිලභති – උණ්හීසසීසො හොති.

230. „Da der Tathāgata, ihr Mönche, in einer früheren Geburt, einem früheren Dasein, einer früheren Stätte ehemals als Mensch geboren wurde, war er der Anführer vieler Menschen in heilsamen Dingen, der Vorangehende vieler Menschen in gutem körperlichen, sprachlichen und geistigen Handeln, beim Geben und Teilen, beim Einhalten der Tugendregeln, beim Einhalten des Uposatha-Fastens, in der Kindesliebe zu Mutter und Vater, in der Ehrfurcht vor Asketen und Brahmanen, in der Ehrerbietung gegenüber den Ältesten in der Familie und in anderen verschiedenen höchst heilsamen Dingen. Durch das Ausführen dieser Tat... von dort verschieden und in dieses Dasein gelangt, erlangt er dieses Merkmal eines großen Mannes: Er hat ein Haupt mit einer turbanartigen Erhebung.“

‘‘සො තෙන ලක්ඛණෙන සමන්නාගතො සචෙ අගාරං අජ්ඣාවසති, රාජා හොති චක්කවත්තී…පෙ… රාජා සමානො කිං ලභති? මහාස්ස ජනො අන්වායිකො හොති, බ්‍රාහ්මණගහපතිකා නෙගමජානපදා ගණකමහාමත්තා අනීකට්ඨා දොවාරිකා අමච්චා පාරිසජ්ජා රාජානො භොගියා කුමාරා. රාජා සමානො ඉදං ලභති… බුද්ධො සමානො කිං ලභති? මහාස්ස ජනො අන්වායිකො හොති, භික්ඛූ භික්ඛුනියො උපාසකා උපාසිකායො දෙවා මනුස්සා අසුරා නාගා ගන්ධබ්බා. බුද්ධො සමානො ඉදං ලභති’’. එතමත්ථං භගවා අවොච.

„Mit diesem Merkmal ausgestattet, wenn er im Haus lebt, wird er ein Radkönig (Cakkavattī)... was erlangt er als König? Er hat ein großes Gefolge, das ihm nachfolgt: Brahmanen und Hausväter, Marktleute und Landbewohner, Buchhalter und Minister, Soldaten, Torhüter, Räte, Unterkönige, Lehensträger und Prinzen. Als König erlangt er dies... was erlangt er als Buddha? Er hat ein großes Gefolge, das ihm nachfolgt: Mönche, Nonnen, Laienanhänger, Laienanhängerinnen, Götter, Menschen, Asuras, Nāgas und Gandhabbas. Als Buddha erlangt er dies.“ Dies sprach der Erhabene.

231. තත්ථෙතං [Pg.138] වුච්චති –

231. Dazu wird dies gesagt:

‘‘පුබ්බඞ්ගමො සුචරිතෙසු අහු,ධම්මෙසු ධම්මචරියාභිරතො;

අන්වායිකො බහුජනස්ස අහු,සග්ගෙසු වෙදයිත්ථ පුඤ්ඤඵලං.

Er war führend in rechtschaffenen Taten, erfreute sich an der Ausübung der Lehre; er war einer, dem die Menge folgte, und genoss in den Himmelswelten die Frucht seines Verdienstes.

‘‘වෙදිත්වා සො සුචරිතස්ස ඵලං,උණ්හීසසීසත්තමිධජ්ඣගමා;

බ්‍යාකංසු බ්‍යඤ්ජනනිමිත්තධරා,පුබ්බඞ්ගමො බහුජනං හෙස්සති.

Nachdem er die Frucht seines rechtschaffenen Wandels erfahren hatte, erlangte er hier die Eigenschaft eines Hauptes, das wie von einem Diadem umwunden ist; die Kenner der Merkmale und Zeichen sagten voraus: 'Er wird ein Führer für viele Menschen sein.'

‘‘පටිභොගියා මනුජෙසු ඉධ,පුබ්බෙව තස්ස අභිහරන්ති තදා;

යදි ඛත්තියො භවති භූමිපති,පටිහාරකං බහුජනෙ ලභති.

Schon zuvor brachten ihm hier unter den Menschen jene, die Dienste leisten, ihre Dienste dar; wenn er ein Khattiya, ein Herrscher der Erde wird, erlangte er eine große Menge an Gefolgsleuten, die ihm dienen.

‘‘අථ චෙපි පබ්බජති සො මනුජො,ධම්මෙසු හොති පගුණො විසවී;

තස්සානුසාසනිගුණාභිරතො,අන්වායිකො බහුජනො භවතී’’ති.

Wenn dieser Mensch jedoch in die Hauslosigkeit hinauszieht, wird er bewandert und meisterhaft in den Lehren; erfreut an der Tugend seiner Unterweisung, wird die Menge ihm nachfolgen.

(24-25) එකෙකලොමතාඋණ්ණාලක්ඛණානි

(24-25) Die Merkmale der einzeln wachsenden Körperhaare und des Stirnhaares (Urna).

232. ‘‘යම්පි, භික්ඛවෙ, තථාගතො පුරිමං ජාතිං පුරිමං භවං පුරිමං නිකෙතං පුබ්බෙ මනුස්සභූතො සමානො මුසාවාදං පහාය මුසාවාදා පටිවිරතො අහොසි, සච්චවාදී සච්චසන්ධො ථෙතො පච්චයිකො අවිසංවාදකො ලොකස්ස. සො තස්ස කම්මස්ස කටත්තා උපචිතත්තා…පෙ… සො තතො චුතො ඉත්ථත්තං ආගතො සමානො ඉමානි ද්වෙ මහාපුරිසලක්ඛණානි පටිලභති. එකෙකලොමො ච හොති, උණ්ණා ච භමුකන්තරෙ ජාතා හොති ඔදාතා මුදුතූලසන්නිභා.

232. Wann immer auch, ihr Mönche, der Tathāgata in einer früheren Geburt, in einem früheren Dasein, an einem früheren Aufenthaltsort, als er ein Mensch war, die Lüge aufgegeben hatte und der Lüge ferngeblieben war – einer, der die Wahrheit spricht, der Wahrheit verpflichtet, beständig, vertrauenswürdig und kein Betrüger gegenüber der Welt ist – erlangte er durch das Vollbringen und Anhäufen dieser Tat... nach seinem Verscheiden von dort und seiner Ankunft in diesem Dasein diese zwei Merkmale eines Großen Mannes: Er hat einzeln wachsende Körperhaare, und zwischen seinen Augenbrauen ist ein weißes Stirnhaar gewachsen, weich wie Baumwolle.

‘‘සො තෙහි ලක්ඛණෙහි සමන්නාගතො, සචෙ අගාරං අජ්ඣාවසති, රාජා හොති චක්කවත්තී…පෙ… රාජා සමානො කිං ලභති? මහාස්ස ජනො උපවත්තති, බ්‍රාහ්මණගහපතිකා නෙගමජානපදා ගණකමහාමත්තා අනීකට්ඨා දොවාරිකා අමච්චා පාරිසජ්ජා රාජානො භොගියා කුමාරා. රාජා [Pg.139] සමානො ඉදං ලභති… බුද්ධො සමානො කිං ලභති? මහාස්ස ජනො උපවත්තති, භික්ඛූ භික්ඛුනියො උපාසකා උපාසිකායො දෙවා මනුස්සා අසුරා නාගා ගන්ධබ්බා. බුද්ධො සමානො ඉදං ලභති’’. එතමත්ථං භගවා අවොච.

Mit diesen Merkmalen ausgestattet, wenn er im Hausleben verbleibt, wird er ein Radbezwinger-König... Was erlangt er als König? Die Menge der Menschen folgt ihm: Brahmanen, Hausväter, Stadt- und Landbewohner, Rechnungsführer, Minister, Leibwächter, Torwächter, Räte, Gefolgsleute, Vasallenfürsten und Prinzen. Dies erlangt er als König... Was erlangt er als Buddha? Die Menge folgt ihm: Mönche, Nonnen, Laienanhänger, Laienanhängerinnen, Götter, Menschen, Asuras, Nagas und Gandharvas. Dies erlangt er als Buddha. Dies sprach der Erhabene.

233. තත්ථෙතං වුච්චති –

233. Dazu wird dies gesagt:

‘‘සච්චප්පටිඤ්ඤො පුරිමාසු ජාතිසු,අද්වෙජ්ඣවාචො අලිකං විවජ්ජයි;

න සො විසංවාදයිතාපි කස්සචි,භූතෙන තච්ඡෙන තථෙන භාසයි.

In früheren Geburten war er seinen Versprechen treu, ohne Doppelzüngigkeit mied er die Unwahrheit; er war niemand, der irgendjemanden täuschte, sondern sprach das, was wirklich, wahrhaftig und den Tatsachen entsprechend war.

‘‘සෙතා සුසුක්කා මුදුතූලසන්නිභා,උණ්ණා සුජාතා භමුකන්තරෙ අහු;

න ලොමකූපෙසු දුවෙ අජායිසුං,එකෙකලොමූපචිතඞ්ගවා අහු.

Weiß, strahlend hell und weich wie Baumwollflocken war das Stirnhaar, das wohlgeformt zwischen seinen Brauen erschien; aus den Haaransätzen wuchsen niemals zwei Haare hervor, sondern sein Körper war mit einzeln gewachsenen Haaren bedeckt.

‘‘තං ලක්ඛණඤ්ඤූ බහවො සමාගතා,බ්‍යාකංසු උප්පාදනිමිත්තකොවිදා;

උණ්ණා ච ලොමා ච යථා සුසණ්ඨිතා,උපවත්තතී ඊදිසකං බහුජ්ජනො.

Zahlreiche Kenner der Merkmale kamen zusammen, Experten in der Deutung von Zeichen, und verkündeten: 'Da das Stirnhaar und die Körperhaare so wohlgeordnet sind, wird die Menge einem solchen Menschen nachfolgen.'

‘‘ගිහිම්පි සන්තං උපවත්තතී ජනො,බහු පුරත්ථාපකතෙන කම්මුනා;

අකිඤ්චනං පබ්බජිතං අනුත්තරං,බුද්ධම්පි සන්තං උපවත්තති ජනො’’ති.

Selbst wenn er ein Hausbewohner bleibt, folgt ihm das Volk aufgrund seiner früher vollbrachten Taten; und zieht er in die Hauslosigkeit hinaus, so folgen die Menschen ihm als dem unvergleichlichen Buddha.

(26-27) චත්තාලීසඅවිරළදන්තලක්ඛණානි

(26-27) Die Merkmale der vierzig Zähne und der lückenlosen Zähne.

234. ‘‘යම්පි, භික්ඛවෙ තථාගතො පුරිමං ජාතිං පුරිමං භවං පුරිමං නිකෙතං පුබ්බෙ මනුස්සභූතො සමානො පිසුණං වාචං පහාය පිසුණාය වාචාය පටිවිරතො අහොසි. ඉතො සුත්වා න අමුත්‍ර අක්ඛාතා ඉමෙසං භෙදාය, අමුත්‍ර වා සුත්වා න ඉමෙසං අක්ඛාතා අමූසං භෙදාය[Pg.140], ඉති භින්නානං වා සන්ධාතා, සහිතානං වා අනුප්පදාතා, සමග්ගාරාමො සමග්ගරතො සමග්ගනන්දී සමග්ගකරණිං වාචං භාසිතා අහොසි. සො තස්ස කම්මස්ස කටත්තා…පෙ… සො තතො චුතො ඉත්ථත්තං ආගතො සමානො ඉමානි ද්වෙ මහාපුරිසලක්ඛණානි පටිලභති. චත්තාලීසදන්තො ච හොති අවිරළදන්තො ච.

234. Wann immer auch, ihr Mönche, der Tathāgata in einer früheren Geburt, in einem früheren Dasein, an einem früheren Aufenthaltsort, als er ein Mensch war, die Verleumdung aufgegeben hatte und der Verleumdung ferngeblieben war: Was er hier hörte, erzählte er dort nicht weiter, um jene zu entzweien; und was er dort hörte, erzählte er hier nicht weiter, um diese zu entzweien. So war er einer, der die Entzweiten versöhnte und die Einigen bestärkte; er liebte die Eintracht, freute sich an der Eintracht, genoss die Eintracht und sprach Worte, die zur Eintracht führen. Durch das Vollbringen dieser Tat... erlangte er nach seiner Ankunft in diesem Dasein diese zwei Merkmale eines Großen Mannes: Er hat vierzig Zähne und seine Zähne stehen lückenlos beieinander.

‘‘සො තෙහි ලක්ඛණෙහි සමන්නාගතො සචෙ අගාරං අජ්ඣාවසති, රාජා හොති චක්කවත්තී…පෙ… රාජා සමානො කිං ලභති? අභෙජ්ජපරිසො හොති, අභෙජ්ජාස්ස හොන්ති පරිසා, බ්‍රාහ්මණගහපතිකා නෙගමජානපදා ගණකමහාමත්තා අනීකට්ඨා දොවාරිකා අමච්චා පාරිසජ්ජා රාජානො භොගියා කුමාරා. රාජා සමානො ඉදං ලභති … බුද්ධො සමානො කිං ලභති? අභෙජ්ජපරිසො හොති, අභෙජ්ජාස්ස හොන්ති පරිසා, භික්ඛූ භික්ඛුනියො උපාසකා උපාසිකායො දෙවා මනුස්සා අසුරා නාගා ගන්ධබ්බා. බුද්ධො සමානො ඉදං ලභති’’. එතමත්ථං භගවා අවොච.

Mit diesen Merkmalen ausgestattet, wenn er im Hausleben verbleibt, wird er ein Radbezwinger-König... Was erlangt er als König? Er hat ein unbezwingbares Gefolge; seine Anhängerschaft kann nicht entzweit werden – Brahmanen, Hausväter, Stadt- und Landbewohner, Rechnungsführer, Minister, Leibwächter, Torwächter, Räte, Gefolgsleute, Vasallenfürsten und Prinzen. Dies erlangt er als König... Was erlangt er als Buddha? Er hat ein unbezwingbares Gefolge; seine Anhängerschaft kann nicht entzweit werden – Mönche, Nonnen, Laienanhänger, Laienanhängerinnen, Götter, Menschen, Asuras, Nagas und Gandharvas. Dies erlangt er als Buddha. Dies sprach der Erhabene.

235. තත්ථෙතං වුච්චති –

235. Dazu wird dies gesagt:

‘‘වෙභූතියං සහිතභෙදකාරිං,භෙදප්පවඩ්ඪනවිවාදකාරිං;

කලහප්පවඩ්ඪනආකිච්චකාරිං,සහිතානං භෙදජනනිං න භණි.

Er sprach keine verleumderischen Worte, die jene entzweien, die in Eintracht leben, noch solche, die Zwietracht mehren und Streit verursachen; er tat nichts, was den Hader fördert, und sprach nicht, um die Einigen zu trennen.

‘‘අවිවාදවඩ්ඪනකරිං සුගිරං,භින්නානුසන්ධිජනනිං අභණි;

කලහං ජනස්ස පනුදී සමඞ්ගී,සහිතෙහි නන්දති පමොදති ච.

Er sprach gute Worte, die den Streit nicht mehren, sondern die Versöhnung der Entzweiten bewirken; er vertrieb den Hader unter den Menschen und wirkte einigend; er erfreute sich an jenen, die in Eintracht leben, und war voller Freude über sie.

‘‘සුගතීසු සො ඵලවිපාකං,අනුභවති තත්ථ මොදති;

දන්තා ඉධ හොන්ති අවිරළා සහිතා,චතුරො දසස්ස මුඛජා සුසණ්ඨිතා.

In glücklichen Daseinsbereichen erfuhr er die reife Frucht seines Wirkens und erfreute sich dort; hier in diesem Dasein sind seine Zähne lückenlos und fest gefügt, vierzig Stück sind wohlgeordnet in seinem Mund erschienen.

‘‘යදි [Pg.141] ඛත්තියො භවති භූමිපති,අවිභෙදියාස්ස පරිසා භවති;

සමණො ච හොති විරජො විමලො,පරිසාස්ස හොති අනුගතා අචලා’’ති.

Wenn er ein Khattiya, ein Herrscher der Erde wird, so ist sein Gefolge unspaltbar; und wird er ein Asket, staubfrei und makellos, so ist sein Gefolge ihm ergeben und unerschütterlich.

(28-29) පහූතජිව්හාබ්‍රහ්මස්සරලක්ඛණානි

(28-29) Die Merkmale der weiträumigen Zunge und der Brahma-Stimme.

236. ‘‘යම්පි, භික්ඛවෙ, තථාගතො පුරිමං ජාතිං පුරිමං භවං පුරිමං නිකෙතං පුබ්බෙ මනුස්සභූතො සමානො ඵරුසං වාචං පහාය ඵරුසාය වාචාය පටිවිරතො අහොසි. යා සා වාචා නෙලා කණ්ණසුඛා පෙමනීයා හදයඞ්ගමා පොරී බහුජනකන්තා බහුජනමනාපා, තථාරූපිං වාචං භාසිතා අහොසි. සො තස්ස කම්මස්ස කටත්තා උපචිතත්තා…පෙ… සො තතො චුතො ඉත්ථත්තං ආගතො සමානො ඉමානි ද්වෙ මහාපුරිසලක්ඛණානි පටිලභති. පහූතජිව්හො ච හොති බ්‍රහ්මස්සරො ච කරවීකභාණී.

236. Wann immer auch, ihr Mönche, der Tathāgata in einer früheren Geburt, in einem früheren Dasein, an einem früheren Aufenthaltsort, als er ein Mensch war, die grobe Rede aufgegeben hatte und der groben Rede ferngeblieben war – Worte, die fehlerfrei sind, angenehm für das Ohr, liebevoll, zum Herzen gehend, höflich, von der Menge begehrt und der Menge wohlgefällig; solche Worte pflegte er zu sprechen. Durch das Vollbringen und Anhäufen dieser Tat... erlangte er nach seiner Ankunft in diesem Dasein diese zwei Merkmale eines Großen Mannes: Er hat eine weiträumige Zunge und eine Brahma-Stimme, die lieblich wie der Ruf des Karavika-Vogels ist.

‘‘සො තෙහි ලක්ඛණෙහි සමන්නාගතො සචෙ අගාරං අජ්ඣාවසති, රාජා හොති චක්කවත්තී…පෙ… රාජා සමානො කිං ලභති? ආදෙය්‍යවාචො හොති, ආදියන්තිස්ස වචනං බ්‍රාහ්මණගහපතිකා නෙගමජානපදා ගණකමහාමත්තා අනීකට්ඨා දොවාරිකා අමච්චා පාරිසජ්ජා රාජානො භොගියා කුමාරා. රාජා සමානො ඉදං ලභති… බුද්ධො සමානො කිං ලභති? ආදෙය්‍යවාචො හොති, ආදියන්තිස්ස වචනං භික්ඛූ භික්ඛුනියො උපාසකා උපාසිකායො දෙවා මනුස්සා අසුරා නාගා ගන්ධබ්බා. බුද්ධො සමානො ඉදං ලභති’’. එතමත්ථං භගවා අවොච.

„Wenn er, mit diesen Merkmalen ausgestattet, das Hausleben führt, wird er ein Radbezwinger (Cakkavatti)... und was erlangt er als König? Er ist einer, dessen Wort Gehör findet; sein Wort wird von Brahmanen, Hausvätern, Stadt- und Landbewohnern, Finanzministern, Gardisten, Torwächtern, Ministern, Ratsherren, Vasallenkönigen, Lehnsherren und Prinzen angenommen. Dies erlangt er als König... Was erlangt er als Buddha? Er ist einer, dessen Wort Gehör findet; sein Wort wird von Mönchen, Nonnen, Laienanhängern, Laienanhängerinnen, Göttern, Menschen, Asuras, Nagas und Gandhabbas angenommen. Dies erlangt er als Buddha.“ Dies verkündete der Erhabene.

237. තත්ථෙතං වුච්චති –

237. Dazu wird Folgendes gesagt –

‘‘අක්කොසභණ්ඩනවිහෙසකාරිං,උබ්බාධිකං බහුජනප්පමද්දනං;

අබාළ්හං ගිරං සො න භණි ඵරුසං,මධුරං භණි සුසංහිතං සඛිලං.

„Beschimpfung, Streit und Quälerei vermeidend, sprach er keine harten, verletzenden Worte, die den Menschen Pein bereiten; er sprach lieblich, heilbringend und sanft.

‘‘මනසො [Pg.142] පියා හදයගාමිනියො,වාචා සො එරයති කණ්ණසුඛා;

වාචාසුචිණ්ණඵලමනුභවි,සග්ගෙසු වෙදයථ පුඤ්ඤඵලං.

Worte, die dem Geist lieb sind, zum Herzen gehen und dem Ohr wohlgefallen, brachte er hervor; er genoss die Frucht wohlgesprochener Rede und erfuhr das Ergebnis seines Verdienstes in den Himmelswelten.

‘‘වෙදිත්වා සො සුචරිතස්ස ඵලං,බ්‍රහ්මස්සරත්තමිධමජ්ඣගමා;

ජිව්හාස්ස හොති විපුලා පුථුලා,ආදෙය්‍යවාක්‍යවචනො භවති.

Nachdem er die Frucht seines guten Wandels erfahren hatte, erlangte er hier auf Erden eine Stimme wie die des Brahma; seine Zunge ist groß und breit, und er ist einer, dessen Worte und Reden Gehör finden.

‘‘ගිහිනොපි ඉජ්ඣති යථා භණතො,අථ චෙ පබ්බජති සො මනුජො;

ආදියන්තිස්ස වචනං ජනතා,බහුනො බහුං සුභණිතං භණතො’’ති.

Wie beim Hausbewohner sein Wort Erfolg hat, so auch, wenn dieser Mensch in die Hauslosigkeit zieht; die Menschenmenge nimmt das Wort dessen an, der so vieles Vortreffliche spricht.“

(30) සීහහනුලක්ඛණං

(30) Das Merkmal des Löwenkiefers

238. ‘‘යම්පි, භික්ඛවෙ, තථාගතො පුරිමං ජාතිං පුරිමං භවං පුරිමං නිකෙතං පුබ්බෙ මනුස්සභූතො සමානො සම්ඵප්පලාපං පහාය සම්ඵප්පලාපා පටිවිරතො අහොසි කාලවාදී භූතවාදී අත්ථවාදී ධම්මවාදී විනයවාදී, නිධානවතිං වාචං භාසිතා අහොසි කාලෙන සාපදෙසං පරියන්තවතිං අත්ථසංහිතං. සො තස්ස කම්මස්ස කටත්තා…පෙ… සො තතො චුතො ඉත්ථත්තං ආගතො සමානො ඉමං මහාපුරිසලක්ඛණං පටිලභති, සීහහනු හොති.

238. „Was auch immer, ihr Mönche, der Tathāgata in einer früheren Geburt, in einem früheren Dasein, in einer früheren Wohnstätte, als er einst ein Mensch war, vollbrachte: Er gab nutzloses Gerede auf und hielt sich von nutzlosem Gerede fern. Er sprach zur rechten Zeit, sprach die Wahrheit, sprach über das Heilsame, sprach über die Lehre (Dhamma), sprach über die Disziplin (Vinaya); er sprach Worte, die man sich einprägen konnte, zur rechten Zeit, mit Beispielen versehen, maßvoll und mit dem Ziel verbunden. Durch das Vollbringen dieser Tat... nachdem er von dort abgeschieden und in diese Welt gekommen war, erlangte er dieses Merkmal eines großen Mannes: Er hat einen Kiefer wie ein Löwe.

‘‘සො තෙන ලක්ඛණෙන සමන්නාගතො සචෙ අගාරං අජ්ඣාවසති, රාජා හොති චක්කවත්තී…පෙ… රාජා සමානො කිං ලභති? අප්පධංසියො හොති කෙනචි මනුස්සභූතෙන පච්චත්ථිකෙන පච්චාමිත්තෙන. රාජා සමානො ඉදං ලභති… බුද්ධො සමානො කිං ලභති? අප්පධංසියො හොති අබ්භන්තරෙහි වා බාහිරෙහි වා පච්චත්ථිකෙහි පච්චාමිත්තෙහි, රාගෙන වා දොසෙන වා මොහෙන වා සමණෙන වා බ්‍රාහ්මණෙන වා දෙවෙන වා මාරෙන වා බ්‍රහ්මුනා වා කෙනචි වා ලොකස්මිං. බුද්ධො සමානො ඉදං ලභති’’. එතමත්ථං භගවා අවොච.

Wenn er, mit diesem Merkmal ausgestattet, das Hausleben führt, wird er ein Radbezwinger... und was erlangt er als König? Er ist unangreifbar für irgendeinen menschlichen Widersacher oder Feind. Dies erlangt er als König... Was erlangt er als Buddha? Er ist unangreifbar für innere oder äußere Widersacher oder Feinde, sei es durch Gier, Hass oder Verblendung, oder durch einen Asketen, einen Brahmanen, einen Gott, Mara, Brahma oder irgendjemanden in der Welt. Dies erlangt er als Buddha.“ Dies verkündete der Erhabene.

239. තත්ථෙතං [Pg.143] වුච්චති –

239. Dazu wird Folgendes gesagt –

‘‘න සම්ඵප්පලාපං න මුද්ධතං,අවිකිණ්ණවචනබ්‍යප්පථො අහොසි;

අහිතමපි ච අපනුදි,හිතමපි ච බහුජනසුඛඤ්ච අභණි.

„Kein nutzloses Gerede und nichts Törichtes sprach er, sein Redefluss war nicht verwirrt; Unheilsames wies er zurück, Heilsames aber und das, was das Glück der vielen fördert, sprach er aus.

‘‘තං කත්වා ඉතො චුතො දිවමුපපජ්ජි,සුකතඵලවිපාකමනුභොසි;

චවිය පුනරිධාගතො සමානො,ද්විදුගමවරතරහනුත්තමලත්ථ.

Nachdem er dies getan hatte und von hier abgeschieden war, gelangte er in den Himmel und genoss die gereifte Frucht seiner guten Taten; nach dem Verscheiden von dort kam er wieder hierher und erlangte den Kiefer, der dem des edelsten der Vierfüßler gleicht.

‘‘රාජා හොති සුදුප්පධංසියො,මනුජින්දො මනුජාධිපති මහානුභාවො;

තිදිවපුරවරසමො භවති,සුරවරතරොරිව ඉන්දො.

Er wird ein König, schwer zu bezwingen, ein Herrscher der Menschen, ein Gebieter der Menschen von großer Macht; er gleicht dem Besten der Götterwelt, wie Indra, der Vorzüglichste unter den Göttern.

‘‘ගන්ධබ්බාසුරයක්ඛරක්ඛසෙභි,සුරෙහි න හි භවති සුප්පධංසියො;

තථත්තො යදි භවති තථාවිධො,ඉධ දිසා ච පටිදිසා ච විදිසා චා’’ති.

Durch Gandhabbas, Asuras, Yakkhas und Rakkhasas oder durch Götter ist er nicht leicht zu bezwingen; so beschaffen ist er in der Tat, wenn er hier weilt, unüberwindbar in allen Himmelsrichtungen.“

(31-32) සමදන්තසුසුක්කදාඨාලක්ඛණානි

(31-32) Die Merkmale der gleichmäßigen Zähne und der strahlend weißen Eckzähne

240. ‘‘යම්පි, භික්ඛවෙ, තථාගතො පුරිමං ජාතිං පුරිමං භවං පුරිමං නිකෙතං පුබ්බෙ මනුස්සභූතො සමානො මිච්ඡාජීවං පහාය සම්මාආජීවෙන ජීවිකං කප්පෙසි, තුලාකූට කංසකූට මානකූට උක්කොටන වඤ්චන නිකති සාචියොග ඡෙදන වධ බන්ධන විපරාමොස ආලොප සහසාකාරා පටිවිරතො අහොසි. සො තස්ස කම්මස්ස කටත්තා උපචිතත්තා උස්සන්නත්තා විපුලත්තා කායස්ස භෙදා පරං මරණා සුගතිං සග්ගං ලොකං උපපජ්ජති. සො තත්ථ අඤ්ඤෙ දෙවෙ දසහි ඨානෙහි අධිගණ්හාති දිබ්බෙන ආයුනා දිබ්බෙන වණ්ණෙන දිබ්බෙන සුඛෙන දිබ්බෙන යසෙන දිබ්බෙන ආධිපතෙය්‍යෙන දිබ්බෙහි රූපෙහි දිබ්බෙහි සද්දෙහි දිබ්බෙහි ගන්ධෙහි දිබ්බෙහි රසෙහි [Pg.144] දිබ්බෙහි ඵොට්ඨබ්බෙහි. සො තතො චුතො ඉත්ථත්තං ආගතො සමානො ඉමානි ද්වෙ මහාපුරිසලක්ඛණානි පටිලභති, සමදන්තො ච හොති සුසුක්කදාඨො ච.

240. „Was auch immer, ihr Mönche, der Tathāgata in einer früheren Geburt... als er einst ein Mensch war, vollbrachte: Er gab falschen Lebensunterhalt auf und fristete sein Leben durch rechten Lebensunterhalt; er hielt sich fern von Betrug mit Waage, Metall und Maß, von Bestechung, Täuschung, Fälschung und krummen Wegen, vom Verstümmeln, Töten, Fesseln, Rauben, Plündern und Gewalttat. Durch das Vollbringen, Ansammeln, Überwiegen und die Fülle dieser Tat gelangte er nach dem Zerfall des Körpers, nach dem Tod, auf eine glückliche Fährte, in eine himmlische Welt. Dort übertraf er die anderen Götter in zehn Belangen: an himmlischer Lebensdauer, himmlischer Schönheit, himmlischem Glück, himmlischem Ruhm, himmlischer Macht, sowie an himmlischen Formen, Klängen, Düften, Geschmäckern und Berührungen. Von dort abgeschieden und in diese Welt gekommen, erlangte er diese zwei Merkmale eines großen Mannes: Er hat gleichmäßige Zähne und strahlend weiße Eckzähne.

‘‘සො තෙහි ලක්ඛණෙහි සමන්නාගතො සචෙ අගාරං අජ්ඣාවසති, රාජා හොති චක්කවත්තී ධම්මිකො ධම්මරාජා චාතුරන්තො විජිතාවී ජනපදත්ථාවරියප්පත්තො සත්තරතනසමන්නාගතො. තස්සිමානි සත්ත රතනානි භවන්ති, සෙය්‍යථිදං – චක්කරතනං හත්ථිරතනං අස්සරතනං මණිරතනං ඉත්ථිරතනං ගහපතිරතනං පරිණායකරතනමෙව සත්තමං. පරොසහස්සං ඛො පනස්ස පුත්තා භවන්ති සූරා වීරඞ්ගරූපා පරසෙනප්පමද්දනා. සො ඉමං පථවිං සාගරපරියන්තං අඛිලමනිමිත්තමකණ්ටකං ඉද්ධං ඵීතං ඛෙමං සිවං නිරබ්බුදං අදණ්ඩෙන අසත්ථෙන ධම්මෙන අභිවිජිය අජ්ඣාවසති. රාජා සමානො කිං ලභති? සුචිපරිවාරො හොති සුචිස්ස හොන්ති පරිවාරා බ්‍රාහ්මණගහපතිකා නෙගමජානපදා ගණකමහාමත්තා අනීකට්ඨා දොවාරිකා අමච්චා පාරිසජ්ජා රාජානො භොගියා කුමාරා. රාජා සමානො ඉදං ලභති.

Wenn er, mit diesen Merkmalen ausgestattet, das Hausleben führt, wird er ein Radbezwinger, ein gerechter Dharmakönig, der Herr über die vier Weltgegenden, ein Sieger, der seinem Land Stabilität verliehen hat und mit den sieben Juwelen ausgestattet ist. Ihm gehören diese sieben Juwelen, nämlich: das Rad-Juwel, das Elefanten-Juwel, das Ross-Juwel, das Edelstein-Juwel, das Frauen-Juwel, das Hausvater-Juwel und als siebtes das Feldherrn-Juwel. Er hat mehr als tausend Söhne, Helden von kräftiger Gestalt, die das Heer des Gegners zu zermalmen vermögen. Er herrscht über diese Erde bis zum Ozean, ohne Stock, ohne Schwert, gerecht, nachdem er sie als eine von Feinden, Gefahren und Dornen freie, gedeihende, reiche, sichere und friedliche Domäne ohne Aufruhr gewonnen hat. Was erlangt er als König? Er hat ein reines Gefolge; sein Gefolge ist lauter, bestehend aus Brahmanen, Hausvätern, Stadt- und Landbewohnern, Finanzministern, Gardisten, Torwächtern, Ministern, Ratsherren, Vasallenkönigen, Lehnsherren und Prinzen. Dies erlangt er als König.“

‘‘සචෙ ඛො පන අගාරස්මා අනගාරියං පබ්බජති, අරහං හොති සම්මාසම්බුද්ධො ලොකෙ විවට්ටච්ඡදො. බුද්ධො සමානො කිං ලභති? සුචිපරිවාරො හොති, සුචිස්ස හොන්ති පරිවාරා, භික්ඛූ භික්ඛුනියො උපාසකා උපාසිකායො දෙවා මනුස්සා අසුරා නාගා ගන්ධබ්බා. බුද්ධො සමානො ඉදං ලභති’’. එතමත්ථං භගවා අවොච.

„Wenn er jedoch aus dem Hause in die Hauslosigkeit hinauszieht, wird er ein Arahant, ein vollkommen Erleuchteter (Sammāsambuddha) in der Welt, der den Schleier gelüftet hat. Wenn er ein Buddha ist, was erlangt er? Er hat ein reines Gefolge; sein Gefolge ist rein, bestehend aus Mönchen, Nonnen, Laienanhängern, Laienanhängerinnen, Göttern, Menschen, Asuras, Nagas und Gandharvas. Wenn er ein Buddha ist, erlangt er dies.“ Dies sprach der Erhabene.

241. තත්ථෙතං වුච්චති –

241. Dazu wird folgendes gesagt:

‘‘මිච්ඡාජීවඤ්ච අවස්සජි සමෙන වුත්තිං,සුචිනා සො ජනයිත්ථ ධම්මිකෙන;

අහිතමපි ච අපනුදි,හිතමපි ච බහුජනසුඛඤ්ච අචරි.

„Er gab den falschen Lebensunterhalt auf und führte ein Leben in Ausgewogenheit; durch einen reinen und rechtmäßigen Erwerb lebte er. Er wies das Unheilsame von sich und wirkte für das Wohl und das Glück der vielen.

‘‘සග්ගෙ වෙදයති නරො සුඛප්ඵලානි,කරිත්වා නිපුණෙභි විදූහි සබ්භි;

වණ්ණිතානි තිදිවපුරවරසමො,අභිරමති රතිඛිඩ්ඩාසමඞ්ගී.

Als Mensch erfährt er im Himmel die Früchte des Glücks, nachdem er Taten vollbracht hat, die von feinsinnigen, weisen und edlen Menschen gepriesen werden; dem Herrn der Götter gleich, erfreut er sich dort, hingegeben an Vergnügen und Spiel.

‘‘ලද්ධානං [Pg.145] මානුසකං භවං තතො,චවිත්වාන සුකතඵලවිපාකං;

සෙසකෙන පටිලභති ලපනජං,සමමපි සුචිසුසුක්කං.

Nachdem er von dort verschieden ist und erneut ein menschliches Dasein erlangt hat, erhält er infolge der verbleibenden Wirkkraft seiner guten Taten ebenmäßige Zähne im Mund, die vollkommen rein und weiß sind.

‘‘තං වෙය්‍යඤ්ජනිකා සමාගතා බහවො,බ්‍යාකංසු නිපුණසම්මතා මනුජා;

සුචිජනපරිවාරගණො භවති,දිජසමසුක්කසුචිසොභනදන්තො.

Viele zusammengekommene Zeichenleser, als scharfsinnig anerkannte Menschen, verkündeten über ihn: ‚Er wird eine Schar von reinem Gefolge haben, er, dessen Zähne ebenmäßig, weiß, rein und herrlich glänzend sind.‘

‘‘රඤ්ඤො හොති බහුජනො,සුචිපරිවාරො මහතිං මහිං අනුසාසතො;

පසය්හ න ච ජනපදතුදනං,හිතමපි ච බහුජනසුඛඤ්ච චරන්ති.

Als König hat er ein großes, reines Gefolge, während er die weite Erde regiert; ohne Gewaltanwendung unterdrückt er die Bewohner des Landes nicht. Sie wirken für das Wohl und das Glück der vielen.

‘‘අථ චෙ පබ්බජති භවති විපාපො,සමණො සමිතරජො විවට්ටච්ඡදො;

විගතදරථකිලමථො,ඉමමපි ච පරමපි ච පස්සති ලොකං.

Wenn er jedoch in die Hauslosigkeit hinauszieht, wird er ein sündloser Asket, dessen Leidenschaften gestillt sind und der den Schleier gelüftet hat; frei von Qual und Ermüdung schaut er sowohl diese als auch die jenseitige Welt.

‘‘තස්සොවාදකරා බහුගිහී ච පබ්බජිතා ච,අසුචිං ගරහිතං ධුනන්ති පාපං;

ස හි සුචිභි පරිවුතො භවති,මලඛිලකලිකිලෙසෙ පනුදෙහී’’ති.

Viele Laien und Weltentsagende, die seinen Unterweisungen folgen, schütteln das unreinliche, tadelnswerte Übel ab. Er ist wahrlich von Reinen umgeben, er, der den Makel, die Verstocktheit und die Befleckungen vertreibt.“

ඉදමවොච භගවා. අත්තමනා තෙ භික්ඛූ භගවතො භාසිතං අභිනන්දුන්ති.

Dies sprach der Erhabene. Entzückt freuten sich jene Mönche über das Wort des Erhabenen.

ලක්ඛණසුත්තං නිට්ඨිතං සත්තමං.

Das Lakkhaṇa-Sutta, das siebte, ist abgeschlossen.

8. සිඞ්ගාලසුත්තං

8. Siṅgāla-Sutta

242. එවං [Pg.146] මෙ සුතං – එකං සමයං භගවා රාජගහෙ විහරති වෙළුවනෙ කලන්දකනිවාපෙ. තෙන ඛො පන සමයෙන සිඞ්ගාලකො ගහපතිපුත්තො කාලස්සෙව උට්ඨාය රාජගහා නික්ඛමිත්වා අල්ලවත්ථො අල්ලකෙසො පඤ්ජලිකො පුථුදිසා නමස්සති – පුරත්ථිමං දිසං දක්ඛිණං දිසං පච්ඡිමං දිසං උත්තරං දිසං හෙට්ඨිමං දිසං උපරිමං දිසං.

242. So habe ich es gehört: Zu einer Zeit weilte der Erhabene bei Rājagaha im Veluvana, am Ort der Eichhörnchenfütterung. Zu jener Zeit nun erhob sich Siṅgālaka, der Sohn eines Hausvaters, in aller Frühe, verließ Rājagaha und mit nassen Kleidern und nassem Haar verehrte er mit zusammengelegten Händen die verschiedenen Himmelsrichtungen: die östliche Richtung, die südliche Richtung, die westliche Richtung, die nördliche Richtung, die untere Richtung und die obere Richtung.

243. අථ ඛො භගවා පුබ්බණ්හසමයං නිවාසෙත්වා පත්තචීවරමාදාය රාජගහං පිණ්ඩාය පාවිසි. අද්දසා ඛො භගවා සිඞ්ගාලකං ගහපතිපුත්තං කාලස්සෙව වුට්ඨාය රාජගහා නික්ඛමිත්වා අල්ලවත්ථං අල්ලකෙසං පඤ්ජලිකං පුථුදිසා නමස්සන්තං – පුරත්ථිමං දිසං දක්ඛිණං දිසං පච්ඡිමං දිසං උත්තරං දිසං හෙට්ඨිමං දිසං උපරිමං දිසං. දිස්වා සිඞ්ගාලකං ගහපතිපුත්තං එතදවොච – ‘‘කිං නු ඛො ත්වං, ගහපතිපුත්ත, කාලස්සෙව උට්ඨාය රාජගහා නික්ඛමිත්වා අල්ලවත්ථො අල්ලකෙසො පඤ්ජලිකො පුථුදිසා නමස්සසි – පුරත්ථිමං දිසං දක්ඛිණං දිසං පච්ඡිමං දිසං උත්තරං දිසං හෙට්ඨිමං දිසං උපරිමං දිස’’න්ති? ‘‘පිතා මං, භන්තෙ, කාලං කරොන්තො එවං අවච – ‘දිසා, තාත, නමස්සෙය්‍යාසී’ති. සො ඛො අහං, භන්තෙ, පිතුවචනං සක්කරොන්තො ගරුං කරොන්තො මානෙන්තො පූජෙන්තො කාලස්සෙව උට්ඨාය රාජගහා නික්ඛමිත්වා අල්ලවත්ථො අල්ලකෙසො පඤ්ජලිකො පුථුදිසා නමස්සාමි – පුරත්ථිමං දිසං දක්ඛිණං දිසං පච්ඡිමං දිසං උත්තරං දිසං හෙට්ඨිමං දිසං උපරිමං දිස’’න්ති.

243. Da kleidete sich der Erhabene am Vormittag an, nahm Schale und Obergewand und begab sich nach Rājagaha zum Almosenrundgang. Der Erhabene sah Siṅgālaka, den Sohn eines Hausvaters, wie er sich in aller Frühe erhoben hatte, Rājagaha verlassen hatte und mit nassen Kleidern und nassem Haar mit zusammengelegten Händen die verschiedenen Himmelsrichtungen verehrte: die östliche, südliche, westliche, nördliche, untere und obere Richtung. Nachdem er ihn gesehen hatte, sprach er zu Siṅgālaka, dem Sohn des Hausvaters: „Warum verehrst du, Hausvatersohn, in aller Frühe... die verschiedenen Himmelsrichtungen?“ „Herr, mein Vater hat zu mir, als er im Sterben lag, so gesprochen: ‚Mein Lieber, du sollst die Himmelsrichtungen verehren.‘ Ich nun, Herr, ehre das Wort meines Vaters, achte es hoch, schätze es und würdige es, indem ich mich in aller Frühe erhebe, Rājagaha verlasse und mit nassen Kleidern und nassem Haar mit zusammengelegten Händen die verschiedenen Himmelsrichtungen verehre: die östliche, südliche, westliche, nördliche, untere und obere Richtung.“

ඡ දිසා

Die sechs Himmelsrichtungen

244. ‘‘න ඛො, ගහපතිපුත්ත, අරියස්ස විනයෙ එවං ඡ දිසා නමස්සිතබ්බා’’ති. ‘‘යථා කථං පන, භන්තෙ, අරියස්ස විනයෙ ඡ දිසා නමස්සිතබ්බා? සාධු මෙ, භන්තෙ, භගවා තථා ධම්මං දෙසෙතු, යථා අරියස්ස විනයෙ ඡ දිසා නමස්සිතබ්බා’’ති.

244. „Hausvatersohn, in der Disziplin des Edlen (Ariya-Vinaya) sollten die sechs Himmelsrichtungen nicht auf diese Weise verehrt werden.“ „Wie aber, Herr, sollten die sechs Himmelsrichtungen in der Disziplin des Edlen verehrt werden? Möge der Erhabene mir die Lehre so verkünden, wie die sechs Himmelsrichtungen in der Disziplin des Edlen zu verehren sind.“

‘‘තෙන හි, ගහපතිපුත්ත සුණොහි සාධුකං මනසිකරොහි භාසිස්සාමී’’ති. ‘‘එවං, භන්තෙ’’ති ඛො සිඞ්ගාලකො ගහපතිපුත්තො භගවතො පච්චස්සොසි. භගවා එතදවොච –

„Nun denn, Hausvatersohn, höre zu, merke es dir gut, ich werde sprechen.“ „Ja, Herr“, antwortete Siṅgālaka, der Sohn des Hausvaters, dem Erhabenen. Der Erhabene sprach folgendes:

‘‘යතො [Pg.147] ඛො, ගහපතිපුත්ත, අරියසාවකස්ස චත්තාරො කම්මකිලෙසා පහීනා හොන්ති, චතූහි ච ඨානෙහි පාපකම්මං න කරොති, ඡ ච භොගානං අපායමුඛානි න සෙවති, සො එවං චුද්දස පාපකාපගතො ඡද්දිසාපටිච්ඡාදී උභොලොකවිජයාය පටිපන්නො හොති. තස්ස අයඤ්චෙව ලොකො ආරද්ධො හොති පරො ච ලොකො. සො කායස්ස භෙදා පරං මරණා සුගතිං සග්ගං ලොකං උපපජ්ජති.

„Sobald, Hausvatersohn, ein edler Schüler die vier Befleckungen des Handelns aufgegeben hat, in vierfacher Weise keine bösen Taten begeht und den sechs Wegen des Verfalls des Wohlstandes nicht frönt, dann hat er sich von diesen vierzehn Übeln entfernt, schirmt die sechs Himmelsrichtungen ab und schlägt den Weg zum Sieg über beide Welten ein. Er erringt sowohl diese Welt als auch die jenseitige Welt. Nach dem Zerfall des Körpers, nach dem Tod, gelangt er auf eine gute Fährte, in eine himmlische Welt.“

චත්තාරොකම්මකිලෙසා

Die vier Befleckungen des Handelns

245. ‘‘කතමස්ස චත්තාරො කම්මකිලෙසා පහීනා හොන්ති? පාණාතිපාතො ඛො, ගහපතිපුත්ත, කම්මකිලෙසො, අදින්නාදානං කම්මකිලෙසො, කාමෙසුමිච්ඡාචාරො කම්මකිලෙසො, මුසාවාදො කම්මකිලෙසො. ඉමස්ස චත්තාරො කම්මකිලෙසා පහීනා හොන්තී’’ති. ඉදමවොච භගවා, ඉදං වත්වාන සුගතො අථාපරං එතදවොච සත්ථා –

245. „Welches sind die vier Befleckungen des Handelns, die er aufgegeben hat? Das Töten von Lebewesen, Hausvatersohn, ist eine Befleckung des Handelns; das Nehmen von Nichtgegebenem ist eine Befleckung des Handelns; das Fehlverhalten in den Sinnenlüsten ist eine Befleckung des Handelns; die Lüge ist eine Befleckung des Handelns. Diese vier Befleckungen des Handelns hat er aufgegeben.“ Dies sprach der Erhabene. Nachdem der Segensreiche dies gesagt hatte, sprach der Meister weiterhin dies:

‘‘පාණාතිපාතො අදින්නාදානං, මුසාවාදො ච වුච්චති;

පරදාරගමනඤ්චෙව, නප්පසංසන්ති පණ්ඩිතා’’ති.

„Das Töten von Lebewesen, das Nehmen von Nichtgegebenem, die Lüge und der Umgang mit den Ehefrauen anderer werden als Befleckungen des Handelns bezeichnet; Weise preisen dies nicht.“

චතුට්ඨානං

Die vierfache Weise (des Fehlverhaltens)

246. ‘‘කතමෙහි චතූහි ඨානෙහි පාපකම්මං න කරොති? ඡන්දාගතිං ගච්ඡන්තො පාපකම්මං කරොති, දොසාගතිං ගච්ඡන්තො පාපකම්මං කරොති, මොහාගතිං ගච්ඡන්තො පාපකම්මං කරොති, භයාගතිං ගච්ඡන්තො පාපකම්මං කරොති. යතො ඛො, ගහපතිපුත්ත, අරියසාවකො නෙව ඡන්දාගතිං ගච්ඡති, න දොසාගතිං ගච්ඡති, න මොහාගතිං ගච්ඡති, න භයාගතිං ගච්ඡති; ඉමෙහි චතූහි ඨානෙහි පාපකම්මං න කරොතී’’ති. ඉදමවොච භගවා, ඉදං වත්වාන සුගතො අථාපරං එතදවොච සත්ථා –

246. „Durch welche vier Beweggründe begeht man keine böse Tat? Wer dem Verlangen folgt, begeht eine böse Tat; wer dem Hass folgt, begeht eine böse Tat; wer der Verblendung folgt, begeht eine böse Tat; wer der Furcht folgt, begeht eine böse Tat. Wenn jedoch, o Hausvatersohn, ein edler Schüler weder dem Verlangen folgt, noch dem Hass, noch der Verblendung, noch der Furcht, dann begeht er durch diese vier Beweggründe keine böse Tat.“ Dies sprach der Erhabene. Nachdem der Glückselige dies gesagt hatte, sprach der Lehrer daraufhin noch Folgendes:

‘‘ඡන්දා දොසා භයා මොහා, යො ධම්මං අතිවත්තති;

නිහීයති යසො තස්ස, කාළපක්ඛෙව චන්දිමා.

„Wer aus Verlangen, Hass, Furcht oder Verblendung die Rechtschaffenheit (Dhamma) übertritt, dessen Ruhm nimmt ab, wie der Mond in der dunklen Monatshälfte.“

‘‘ඡන්දා දොසා භයා මොහා, යො ධම්මං නාතිවත්තති;

ආපූරති යසො තස්ස, සුක්කපක්ඛෙව චන්දිමා’’ති.

„Wer aus Verlangen, Hass, Furcht oder Verblendung die Rechtschaffenheit nicht übertritt, dessen Ruhm nimmt zu, wie der Mond in der hellen Monatshälfte.“

ඡ අපායමුඛානි

Die sechs Wege zum Untergang des Besitzes

247. ‘‘කතමානි [Pg.148] ඡ භොගානං අපායමුඛානි න සෙවති? සුරාමෙරයමජ්ජප්පමාදට්ඨානානුයොගො ඛො, ගහපතිපුත්ත, භොගානං අපායමුඛං, විකාලවිසිඛාචරියානුයොගො භොගානං අපායමුඛං, සමජ්ජාභිචරණං භොගානං අපායමුඛං, ජූතප්පමාදට්ඨානානුයොගො භොගානං අපායමුඛං, පාපමිත්තානුයොගො භොගානං අපායමුඛං, ආලස්‍යානුයොගො භොගානං අපායමුඛං.

247. „Welche sechs Wege zum Untergang des Besitzes meidet der edle Schüler? Die Hingabe an berauschende Getränke wie Branntwein und Wein, was die Ursache für Unachtsamkeit ist, ist ein Weg zum Untergang des Besitzes; das Umherstreifen auf den Straßen zu unpassender Zeit ist ein Weg zum Untergang des Besitzes; das häufige Besuchen von Festlichkeiten ist ein Weg zum Untergang des Besitzes; die Hingabe am Glücksspiel, was die Ursache für Unachtsamkeit ist, ist ein Weg zum Untergang des Besitzes; der Umgang mit schlechten Freunden ist ein Weg zum Untergang des Besitzes; die Hingabe an Trägheit ist ein Weg zum Untergang des Besitzes.“

සුරාමෙරයස්ස ඡ ආදීනවා

Die sechs Gefahren des Genusses von Rauschgetränken

248. ‘‘ඡ ඛොමෙ, ගහපතිපුත්ත, ආදීනවා සුරාමෙරයමජ්ජප්පමාදට්ඨානානුයොගෙ. සන්දිට්ඨිකා ධනජානි, කලහප්පවඩ්ඪනී, රොගානං ආයතනං, අකිත්තිසඤ්ජනනී, කොපීනනිදංසනී, පඤ්ඤාය දුබ්බලිකරණීත්වෙව ඡට්ඨං පදං භවති. ඉමෙ ඛො, ගහපතිපුත්ත, ඡ ආදීනවා සුරාමෙරයමජ්ජප්පමාදට්ඨානානුයොගෙ.

248. „Diese sechs Gefahren, o Hausvatersohn, liegen in der Hingabe an Rauschgetränke wie Branntwein und Wein, welche die Ursache für Unachtsamkeit sind: Offenkundiger Verlust von Reichtum, Zunahme von Streitigkeiten, Anfälligkeit für Krankheiten, Erwerb von schlechtem Ruf, schamloses Entblößen des Körpers, und als sechstes die Schwächung der Weisheit. Dies, o Hausvatersohn, sind die sechs Gefahren der Hingabe an Rauschgetränke.“

විකාලචරියාය ඡ ආදීනවා

Die sechs Gefahren des Umherstreifens zu unpassender Zeit

249. ‘‘ඡ ඛොමෙ, ගහපතිපුත්ත, ආදීනවා විකාලවිසිඛාචරියානුයොගෙ. අත්තාපිස්ස අගුත්තො අරක්ඛිතො හොති, පුත්තදාරොපිස්ස අගුත්තො අරක්ඛිතො හොති, සාපතෙය්‍යංපිස්ස අගුත්තං අරක්ඛිතං හොති, සඞ්කියො ච හොති පාපකෙසු ඨානෙසු, අභූතවචනඤ්ච තස්මිං රූහති, බහූනඤ්ච දුක්ඛධම්මානං පුරක්ඛතො හොති. ඉමෙ ඛො, ගහපතිපුත්ත, ඡ ආදීනවා විකාලවිසිඛාචරියානුයොගෙ.

249. „Diese sechs Gefahren, o Hausvatersohn, liegen im Umherstreifen auf den Straßen zu unpassender Zeit: Man selbst bleibt ungeschützt und unbewacht; auch Frau und Kinder bleiben ungeschützt und unbewacht; ebenso bleibt der Besitz ungeschützt und unbewacht; man wird böser Taten an verdächtigen Orten bezichtigt; man wird zum Ziel falscher Anschuldigungen; und man sieht sich mit vielen leidvollen Umständen konfrontiert. Dies sind die sechs Gefahren des Umherstreifens zu unpassender Zeit.“

සමජ්ජාභිචරණස්ස ඡ ආදීනවා

Die sechs Gefahren des Besuchens von Festlichkeiten

250. ‘‘ඡ ඛොමෙ, ගහපතිපුත්ත, ආදීනවා සමජ්ජාභිචරණෙ. ක්ව නච්චං, ක්ව ගීතං, ක්ව වාදිතං, ක්ව අක්ඛානං, ක්ව පාණිස්සරං, ක්ව කුම්භථුනන්ති. ඉමෙ ඛො, ගහපතිපුත්ත, ඡ ආදීනවා සමජ්ජාභිචරණෙ.

250. „Diese sechs Gefahren, o Hausvatersohn, liegen im Besuchen von Festlichkeiten: Man fragt ständig: ‚Wo wird getanzt? Wo wird gesungen? Wo wird musiziert? Wo wird rezitiert? Wo wird in die Hände geklatscht? Wo werden die Trommeln geschlagen?‘ Dies sind die sechs Gefahren des Besuchens von Festlichkeiten.“

ජූතප්පමාදස්ස ඡ ආදීනවා

Die sechs Gefahren der Hingabe am Glücksspiel

251. ‘‘ඡ [Pg.149] ඛොමෙ, ගහපතිපුත්ත, ආදීනවා ජූතප්පමාදට්ඨානානුයොගෙ. ජයං වෙරං පසවති, ජිනො විත්තමනුසොචති, සන්දිට්ඨිකා ධනජානි, සභාගතස්ස වචනං න රූහති, මිත්තාමච්චානං පරිභූතො හොති, ආවාහවිවාහකානං අපත්ථිතො හොති – ‘අක්ඛධුත්තො අයං පුරිසපුග්ගලො නාලං දාරභරණායා’ති. ඉමෙ ඛො, ගහපතිපුත්ත, ඡ ආදීනවා ජූතප්පමාදට්ඨානානුයොගෙ.

251. „Diese sechs Gefahren, o Hausvatersohn, liegen in der Hingabe am Glücksspiel: Der Sieger erzeugt Feindschaft; der Verlierer trauert um seinen Besitz; offenkundiger Verlust von Reichtum; das Wort des Spielers hat in einer Versammlung kein Gewicht; er wird von Freunden und Gefährten verachtet; und er ist für Heiratsverbindungen nicht erwünscht, da man denkt: ‚Dieser Mann ist ein Spielsüchtiger, er ist nicht fähig, eine Frau zu ernähren.‘ Dies sind die sechs Gefahren des Glücksspiels.“

පාපමිත්තතාය ඡ ආදීනවා

Die sechs Gefahren des Umgangs mit schlechten Freunden

252. ‘‘ඡ ඛොමෙ, ගහපතිපුත්ත, ආදීනවා පාපමිත්තානුයොගෙ. යෙ ධුත්තා, යෙ සොණ්ඩා, යෙ පිපාසා, යෙ නෙකතිකා, යෙ වඤ්චනිකා, යෙ සාහසිකා. ත්‍යාස්ස මිත්තා හොන්ති තෙ සහායා. ඉමෙ ඛො, ගහපතිපුත්ත, ඡ ආදීනවා පාපමිත්තානුයොගෙ.

252. „Diese sechs Gefahren, o Hausvatersohn, liegen im Umgang mit schlechten Freunden: Wenn jene, die Spieler sind, die Sittenlose sind, die Trinker sind, die Betrüger sind, die Falschspieler sind, die Gewalttäter sind, seine Freunde und Gefährten werden. Dies sind die sechs Gefahren des Umgangs mit schlechten Freunden.“

ආලස්‍යස්ස ඡ ආදීනවා

Die sechs Gefahren der Trägheit

253. ‘‘ඡ ඛොමෙ, ගහපතිපුත්ත, ආදීනවා ආලස්‍යානුයොගෙ. අතිසීතන්ති කම්මං න කරොති, අතිඋණ්හන්ති කම්මං න කරොති, අතිසායන්ති කම්මං න කරොති, අතිපාතොති කම්මං න කරොති, අතිඡාතොස්මීති කම්මං න කරොති, අතිධාතොස්මීති කම්මං න කරොති. තස්ස එවං කිච්චාපදෙසබහුලස්ස විහරතො අනුප්පන්නා චෙව භොගා නුප්පජ්ජන්ති, උප්පන්නා ච භොගා පරික්ඛයං ගච්ඡන්ති. ඉමෙ ඛො, ගහපතිපුත්ත, ඡ ආදීනවා ආලස්‍යානුයොගෙ’’ති. ඉදමවොච භගවා, ඉදං වත්වාන සුගතො අථාපරං එතදවොච සත්ථා –

253. „Diese sechs Gefahren, o Hausvatersohn, liegen in der Hingabe an die Trägheit: Man verrichtet keine Arbeit mit der Ausrede, es sei ‚zu kalt‘; man arbeitet nicht, weil es ‚zu heiß‘ sei; man arbeitet nicht, weil es ‚zu spät‘ sei; man arbeitet nicht, weil es ‚zu früh‘ sei; man arbeitet nicht, weil man ‚zu hungrig‘ sei; man arbeitet nicht, weil man ‚zu satt‘ sei. Bei jemandem, der so in Vorwänden für seine Untätigkeit verweilt, entsteht kein neuer Besitz, und der bereits vorhandene Besitz schwindet dahin. Dies sind die sechs Gefahren der Trägheit.“ Dies sprach der Erhabene. Nachdem der Glückselige dies gesagt hatte, sprach der Lehrer daraufhin noch Folgendes:

‘‘හොති පානසඛා නාම,හොති සම්මියසම්මියො;

යො ච අත්ථෙසු ජාතෙසු,සහායො හොති සො සඛා.

„Es gibt solche, die nur beim Trinken Freunde sind, und solche, die nur dem Namen nach Freunde sind; doch wer beisteht, wenn Aufgaben anfallen, der ist ein wahrer Gefährte.“

‘‘උස්සූරසෙය්‍යා [Pg.150] පරදාරසෙවනා,වෙරප්පසවො ච අනත්ථතා ච;

පාපා ච මිත්තා සුකදරියතා ච,එතෙ ඡ ඨානා පුරිසං ධංසයන්ති.

„Zu langes Schlafen am Tag, Ehebruch, das Schüren von Feindschaft, Unheilstiften, schlechte Freunde und übertriebener Geiz – diese sechs Dinge führen den Menschen in den Ruin.“

‘‘පාපමිත්තො පාපසඛො,පාපආචාරගොචරො;

අස්මා ලොකා පරම්හා ච,උභයා ධංසතෙ නරො.

„Wer schlechte Freunde und schlechte Gefährten hat und sich an unheilvollen Orten aufhält, der verfällt sowohl in dieser Welt als auch in der nächsten; ein solcher Mensch geht in beiden Welten zugrunde.“

‘‘අක්ඛිත්ථියො වාරුණී නච්චගීතං,දිවා සොප්පං පාරිචරියා අකාලෙ;

පාපා ච මිත්තා සුකදරියතා ච,එතෙ ඡ ඨානා පුරිසං ධංසයන්ති.

„Glücksspiel, Sittenlosigkeit, Rauschtrank, Tanz und Gesang, Schlafen am Tag, Umherstreifen zu unpassender Zeit, schlechte Freunde und übertriebener Geiz – diese sechs Dinge führen den Menschen in den Ruin.“

‘‘අක්ඛෙහි දිබ්බන්ති සුරං පිවන්ති,යන්තිත්ථියො පාණසමා පරෙසං;

නිහීනසෙවී න ච වුද්ධසෙවී,නිහීයතෙ කාළපක්ඛෙව චන්දො.

„Diejenigen, die um Geld würfeln, Rauschtrank trinken und sich mit den Frauen anderer einlassen, die einem so lieb wie das eigene Leben sind; wer dem Niedrigen folgt und sich nicht dem Weisen anschließt, der schwindet dahin wie der Mond in der dunklen Phase.“

‘‘යො වාරුණී අද්ධනො අකිඤ්චනො,පිපාසො පිවං පපාගතො ;

උදකමිව ඉණං විගාහති,අකුලං කාහිති ඛිප්පමත්තනො.

„Wer dem Rauschtrank ergeben ist, mittellos und arm, wer durstig nach dem Trank die Schenken aufsucht, der versinkt in Schulden wie ein Stein im Wasser; er wird sein eigenes Heim schnell in Unordnung und Not stürzen.“

‘‘න දිවා සොප්පසීලෙන, රත්තිමුට්ඨානදෙස්සිනා ;

නිච්චං මත්තෙන සොණ්ඩෙන, සක්කා ආවසිතුං ඝරං.

„Wer die Gewohnheit hat, tagsüber zu schlafen, wer es ablehnt, nachts früh aufzustehen, wer stets berauscht und lüstern ist, der ist nicht in der Lage, einen Haushalt zu führen.“

‘‘අතිසීතං අතිඋණ්හං, අතිසායමිදං අහු;

ඉති විස්සට්ඨකම්මන්තෙ, අත්ථා අච්චෙන්ති මාණවෙ.

„‚Es ist zu kalt, es ist zu heiß, es ist bereits zu spät am Abend‘ – wer mit solchen Worten seine Aufgaben vernachlässigt, an dem gehen die Gelegenheiten zum Wohlstand vorüber.“

‘‘යොධ [Pg.151] සීතඤ්ච උණ්හඤ්ච, තිණා භිය්‍යො න මඤ්ඤති;

කරං පුරිසකිච්චානි, සො සුඛං න විහායතී’’ති.

„Wer jedoch Kälte und Hitze nicht mehr beachtet als einen Grashalm und seine Pflichten als Mann erfüllt, der wird nicht von seinem Glück und seiner Zufriedenheit weichen.“

මිත්තපතිරූපකා

Die scheinbaren Freunde (Heuchler)

254. ‘‘චත්තාරොමෙ, ගහපතිපුත්ත, අමිත්තා මිත්තපතිරූපකා වෙදිතබ්බා. අඤ්ඤදත්ථුහරො අමිත්තො මිත්තපතිරූපකො වෙදිතබ්බො, වචීපරමො අමිත්තො මිත්තපතිරූපකො වෙදිතබ්බො, අනුප්පියභාණී අමිත්තො මිත්තපතිරූපකො වෙදිතබ්බො, අපායසහායො අමිත්තො මිත්තපතිරූපකො වෙදිතබ්බො.

254. „Diese vier, Hausvatersohn, sind als Feinde in der Gestalt von Freunden zu erkennen: Derjenige, der nur nimmt; derjenige, dessen Hilfe nur aus Worten besteht; derjenige, der einem nach dem Munde redet; und derjenige, der ein Gefährte beim verschwenderischen Untergang ist.“

255. ‘‘චතූහි ඛො, ගහපතිපුත්ත, ඨානෙහි අඤ්ඤදත්ථුහරො අමිත්තො මිත්තපතිරූපකො වෙදිතබ්බො.

255. „An vier Merkmalen, Hausvatersohn, ist derjenige, der nur nimmt, als ein Feind in der Gestalt eines Freundes zu erkennen.“

‘‘අඤ්ඤදත්ථුහරො හොති, අප්පෙන බහුමිච්ඡති;

භයස්ස කිච්චං කරොති, සෙවති අත්ථකාරණා.

„Er nimmt nur an sich; er begehrt viel für wenig; er erfüllt seine Pflicht nur aus Furcht; er pflegt Umgang nur aus Eigennutz.“

‘‘ඉමෙහි ඛො, ගහපතිපුත්ත, චතූහි ඨානෙහි අඤ්ඤදත්ථුහරො අමිත්තො මිත්තපතිරූපකො වෙදිතබ්බො.

„An diesen vier Merkmalen, Hausvatersohn, ist derjenige, der nur nimmt, als ein Feind in der Gestalt eines Freundes zu erkennen.“

256. ‘‘චතූහි ඛො, ගහපතිපුත්ත, ඨානෙහි වචීපරමො අමිත්තො මිත්තපතිරූපකො වෙදිතබ්බො. අතීතෙන පටිසන්ථරති, අනාගතෙන පටිසන්ථරති, නිරත්ථකෙන සඞ්ගණ්හාති, පච්චුප්පන්නෙසු කිච්චෙසු බ්‍යසනං දස්සෙති. ඉමෙහි ඛො, ගහපතිපුත්ත, චතූහි ඨානෙහි වචීපරමො අමිත්තො මිත්තපතිරූපකො වෙදිතබ්බො.

256. „An vier Merkmalen, Hausvatersohn, ist derjenige, dessen Hilfe nur aus Worten besteht, als ein Feind in der Gestalt eines Freundes zu erkennen: Er hält einen mit Vergangenem hin; er hält einen mit Zukünftigem hin; er schmeichelt mit belanglosem Geschwätz; und bei gegenwärtigen Aufgaben weist er auf Hindernisse oder Missgeschicke hin. An diesen vier Merkmalen, Hausvatersohn, ist derjenige, dessen Hilfe nur aus Worten besteht, als ein Feind in der Gestalt eines Freundes zu erkennen.“

257. ‘‘චතූහි ඛො, ගහපතිපුත්ත, ඨානෙහි අනුප්පියභාණී අමිත්තො මිත්තපතිරූපකො වෙදිතබ්බො. පාපකංපිස්ස අනුජානාති, කල්‍යාණංපිස්ස අනුජානාති, සම්මුඛාස්ස වණ්ණං භාසති, පරම්මුඛාස්ස අවණ්ණං භාසති. ඉමෙහි ඛො, ගහපතිපුත්ත, චතූහි ඨානෙහි අනුප්පියභාණී අමිත්තො මිත්තපතිරූපකො වෙදිතබ්බො.

257. „An vier Merkmalen, Hausvatersohn, ist derjenige, der einem nach dem Munde redet, als ein Feind in der Gestalt eines Freundes zu erkennen: Er stimmt Unheilsamem zu; er stimmt auch Heilsamem zu; in Gegenwart rühmt er einen; in Abwesenheit spricht er tadelnd über einen. An diesen vier Merkmalen, Hausvatersohn, ist derjenige, der einem nach dem Munde redet, als ein Feind in der Gestalt eines Freundes zu erkennen.“

258. ‘‘චතූහි [Pg.152] ඛො, ගහපතිපුත්ත, ඨානෙහි අපායසහායො අමිත්තො මිත්තපතිරූපකො වෙදිතබ්බො. සුරාමෙරය මජ්ජප්පමාදට්ඨානානුයොගෙ සහායො හොති, විකාල විසිඛා චරියානුයොගෙ සහායො හොති, සමජ්ජාභිචරණෙ සහායො හොති, ජූතප්පමාදට්ඨානානුයොගෙ සහායො හොති. ඉමෙහි ඛො, ගහපතිපුත්ත, චතූහි ඨානෙහි අපායසහායො අමිත්තො මිත්තපතිරූපකො වෙදිතබ්බො’’ති.

258. „An vier Merkmalen, Hausvatersohn, ist derjenige, der ein Gefährte beim verschwenderischen Untergang ist, als ein Feind in der Gestalt eines Freundes zu erkennen: Er ist ein Gefährte beim Trinken von berauschenden Getränken, die zur Nachlässigkeit führen; er ist ein Gefährte beim Umherstreifen auf den Straßen zu unpassender Zeit; er ist ein Gefährte beim Besuch von Festveranstaltungen; er ist ein Gefährte beim Hang zum Glücksspiel, das zur Nachlässigkeit führt. An diesen vier Merkmalen, Hausvatersohn, ist derjenige, der ein Gefährte beim verschwenderischen Untergang ist, als ein Feind in der Gestalt eines Freundes zu erkennen.“

259. ඉදමවොච භගවා, ඉදං වත්වාන සුගතො අථාපරං එතදවොච සත්ථා –

259. Dies sprach der Erhabene. Nachdem der Segensreiche dies gesagt hatte, fügte der Meister im Weiteren diese Verse hinzu:

‘‘අඤ්ඤදත්ථුහරො මිත්තො, යො ච මිත්තො වචීපරො ;

අනුප්පියඤ්ච යො ආහ, අපායෙසු ච යො සඛා.

„Der Freund, der nur nimmt, der Freund, dessen Hilfe nur aus Worten besteht, derjenige, der nur schmeichelnde Worte sagt, und derjenige, der ein Gefährte beim Verderben ist –“

එතෙ අමිත්තෙ චත්තාරො, ඉති විඤ්ඤාය පණ්ඩිතො;

ආරකා පරිවජ්ජෙය්‍ය, මග්ගං පටිභයං යථා’’ති.

„Diese vier sind keine wahren Freunde. Wenn der Weise dies erkennt, sollte er sie meiden, so wie man einen gefährlichen Pfad meidet.“

සුහදමිත්තො

Der wohlmeinende Freund

260. ‘‘චත්තාරොමෙ, ගහපතිපුත්ත, මිත්තා සුහදා වෙදිතබ්බා. උපකාරො මිත්තො සුහදො වෙදිතබ්බො, සමානසුඛදුක්ඛො මිත්තො සුහදො වෙදිතබ්බො, අත්ථක්ඛායී මිත්තො සුහදො වෙදිතබ්බො, අනුකම්පකො මිත්තො සුහදො වෙදිතබ්බො.

260. „Diese vier, Hausvatersohn, sind als wohlmeinende Herzensfreunde zu erkennen: Der helfende Freund; der Freund, der in Freud und Leid gleichbleibt; der Freund, der den Nutzen aufzeigt; und der mitfühlende Freund.“

261. ‘‘චතූහි ඛො, ගහපතිපුත්ත, ඨානෙහි උපකාරො මිත්තො සුහදො වෙදිතබ්බො. පමත්තං රක්ඛති, පමත්තස්ස සාපතෙය්‍යං රක්ඛති, භීතස්ස සරණං හොති, උප්පන්නෙසු කිච්චකරණීයෙසු තද්දිගුණං භොගං අනුප්පදෙති. ඉමෙහි ඛො, ගහපතිපුත්ත, චතූහි ඨානෙහි උපකාරො මිත්තො සුහදො වෙදිතබ්බො.

261. „An vier Merkmalen, Hausvatersohn, ist der helfende Freund als wohlmeinender Herzensfreund zu erkennen: Er schützt den Unachtsamen; er schützt den Besitz des Unachtsamen; er ist eine Zuflucht für den Furchtsamen; und bei anfallenden Aufgaben gewährt er das Doppelte der benötigten Mittel. An diesen vier Merkmalen, Hausvatersohn, ist der helfende Freund als wohlmeinender Herzensfreund zu erkennen.“

262. ‘‘චතූහි ඛො, ගහපතිපුත්ත, ඨානෙහි සමානසුඛදුක්ඛො මිත්තො සුහදො වෙදිතබ්බො. ගුය්හමස්ස ආචික්ඛති, ගුය්හමස්ස පරිගූහති, ආපදාසු න විජහති, ජීවිතංපිස්ස අත්ථාය පරිච්චත්තං හොති. ඉමෙහි ඛො, ගහපතිපුත්ත, චතූහි ඨානෙහි සමානසුඛදුක්ඛො මිත්තො සුහදො වෙදිතබ්බො.

262. „An vier Merkmalen, Hausvatersohn, ist der Freund, der in Freud und Leid gleichbleibt, als wohlmeinender Herzensfreund zu erkennen: Er vertraut einem Geheimnisse an; er bewahrt die Geheimnisse, die ihm anvertraut wurden; er lässt einen in der Not nicht im Stich; und er gibt sogar sein Leben für den Freund hin. An diesen vier Merkmalen, Hausvatersohn, ist der Freund, der in Freud und Leid gleichbleibt, als wohlmeinender Herzensfreund zu erkennen.“

263. ‘‘චතූහි [Pg.153] ඛො, ගහපතිපුත්ත, ඨානෙහි අත්ථක්ඛායී මිත්තො සුහදො වෙදිතබ්බො. පාපා නිවාරෙති, කල්‍යාණෙ නිවෙසෙති, අස්සුතං සාවෙති, සග්ගස්ස මග්ගං ආචික්ඛති. ඉමෙහි ඛො, ගහපතිපුත්ත, චතූහි ඨානෙහි අත්ථක්ඛායී මිත්තො සුහදො වෙදිතබ්බො.

263. „An vier Merkmalen, Hausvatersohn, ist der Freund, der den Nutzen aufzeigt, als wohlmeinender Herzensfreund zu erkennen: Er hält einen vom Bösen ab; er festigt einen im Guten; er lässt einen hören, was man noch nicht gehört hat; und er zeigt den Weg zum Himmel auf. An diesen vier Merkmalen, Hausvatersohn, ist der Freund, der den Nutzen aufzeigt, als wohlmeinender Herzensfreund zu erkennen.“

264. ‘‘චතූහි ඛො, ගහපතිපුත්ත, ඨානෙහි අනුකම්පකො මිත්තො සුහදො වෙදිතබ්බො. අභවෙනස්ස න නන්දති, භවෙනස්ස නන්දති, අවණ්ණං භණමානං නිවාරෙති, වණ්ණං භණමානං පසංසති. ඉමෙහි ඛො, ගහපතිපුත්ත, චතූහි ඨානෙහි අනුකම්පකො මිත්තො සුහදො වෙදිතබ්බො’’ති.

264. „An vier Merkmalen, Hausvatersohn, ist der mitfühlende Freund als wohlmeinender Herzensfreund zu erkennen: Er freut sich nicht über das Unglück des Freundes; er freut sich über den Erfolg des Freundes; er weist denjenigen zurück, der den Freund tadelt; und er lobt denjenigen, der den Freund preist. An diesen vier Merkmalen, Hausvatersohn, ist der mitfühlende Freund als wohlmeinender Herzensfreund zu erkennen.“

265. ඉදමවොච භගවා, ඉදං වත්වාන සුගතො අථාපරං එතදවොච සත්ථා –

265. Dies sprach der Erhabene. Nachdem der Segensreiche dies gesagt hatte, fügte der Meister im Weiteren diese Verse hinzu:

‘‘උපකාරො ච යො මිත්තො, සුඛෙ දුක්ඛෙ ච යො සඛා ;

අත්ථක්ඛායී ච යො මිත්තො, යො ච මිත්තානුකම්පකො.

„Der Freund, der ein Helfer ist, der Freund in Glück und Leid, der Freund, der den Nutzen aufzeigt, und derjenige, der mit seinem Freund mitfühlt –“

‘‘එතෙපි මිත්තෙ චත්තාරො, ඉති විඤ්ඤාය පණ්ඩිතො;

සක්කච්චං පයිරුපාසෙය්‍ය, මාතා පුත්තං ව ඔරසං;

පණ්ඩිතො සීලසම්පන්නො, ජලං අග්ගීව භාසති.

„Diese vier sind wahre Freunde. Wenn der Weise dies erkennt, sollte er sie hingebungsvoll verehren, so wie eine Mutter ihr eigenes Kind. Der Weise, der im Tugendhaften gefestigt ist, erstrahlt wie ein loderndes Feuer.“

‘‘භොගෙ සංහරමානස්ස, භමරස්සෙව ඉරීයතො;

භොගා සන්නිචයං යන්ති, වම්මිකොවුපචීයති.

„Demjenigen, der seinen Reichtum rechtschaffen ansammelt, so wie eine Biene den Honig sammelt, wächst sein Besitz stetig an, so wie ein Ameisenhügel an Höhe gewinnt.“

‘‘එවං භොගෙ සමාහත්වා, අලමත්තො කුලෙ ගිහී;

චතුධා විභජෙ භොගෙ, ස වෙ මිත්තානි ගන්ථති.

„Hat ein fähiger Hausvater auf diese Weise Reichtum erworben, sollte er seinen Besitz in vier Teile teilen; so festigt er seine Freundschaften.“

‘‘එකෙන භොගෙ භුඤ්ජෙය්‍ය, ද්වීහි කම්මං පයොජයෙ;

චතුත්ථඤ්ච නිධාපෙය්‍ය, ආපදාසු භවිස්සතී’’ති.

„Einen Teil soll er für seinen Lebensunterhalt genießen; mit zwei Teilen soll er sein Gewerbe führen; den vierten Teil soll er für künftige Notzeiten zurücklegen.“

ඡද්දිසාපටිච්ඡාදනකණ්ඩං

Abschnitt über den Schutz der sechs Himmelsrichtungen

266. ‘‘කථඤ්ච, ගහපතිපුත්ත, අරියසාවකො ඡද්දිසාපටිච්ඡාදී හොති? ඡ ඉමා, ගහපතිපුත්ත, දිසා වෙදිතබ්බා. පුරත්ථිමා දිසා මාතාපිතරො වෙදිතබ්බා, දක්ඛිණා දිසා ආචරියා වෙදිතබ්බා, පච්ඡිමා දිසා [Pg.154] පුත්තදාරා වෙදිතබ්බා, උත්තරා දිසා මිත්තාමච්චා වෙදිතබ්බා, හෙට්ඨිමා දිසා දාසකම්මකරා වෙදිතබ්බා, උපරිමා දිසා සමණබ්‍රාහ්මණා වෙදිතබ්බා.

266. „Wie aber, Hausvatersohn, schützt der edle Jünger die sechs Himmelsrichtungen? Diese sechs Richtungen, Hausvatersohn, sind wie folgt zu verstehen: Die Eltern sind als die östliche Richtung zu verstehen; die Lehrer als die südliche Richtung; Frau und Kinder als die westliche Richtung; Freunde und Gefährten als die nördliche Richtung; Diener und Arbeiter als die untere Richtung; Asketen und Brahmanen als die obere Richtung.“

267. ‘‘පඤ්චහි ඛො, ගහපතිපුත්ත, ඨානෙහි පුත්තෙන පුරත්ථිමා දිසා මාතාපිතරො පච්චුපට්ඨාතබ්බා – භතො නෙ භරිස්සාමි, කිච්චං නෙසං කරිස්සාමි, කුලවංසං ඨපෙස්සාමි, දායජ්ජං පටිපජ්ජාමි, අථ වා පන පෙතානං කාලඞ්කතානං දක්ඛිණං අනුප්පදස්සාමීති. ඉමෙහි ඛො, ගහපතිපුත්ත, පඤ්චහි ඨානෙහි පුත්තෙන පුරත්ථිමා දිසා මාතාපිතරො පච්චුපට්ඨිතා පඤ්චහි ඨානෙහි පුත්තං අනුකම්පන්ති. පාපා නිවාරෙන්ති, කල්‍යාණෙ නිවෙසෙන්ති, සිප්පං සික්ඛාපෙන්ති, පතිරූපෙන දාරෙන සංයොජෙන්ති, සමයෙ දායජ්ජං නිය්‍යාදෙන්ති. ඉමෙහි ඛො, ගහපතිපුත්ත, පඤ්චහි ඨානෙහි පුත්තෙන පුරත්ථිමා දිසා මාතාපිතරො පච්චුපට්ඨිතා ඉමෙහි පඤ්චහි ඨානෙහි පුත්තං අනුකම්පන්ති. එවමස්ස එසා පුරත්ථිමා දිසා පටිච්ඡන්නා හොති ඛෙමා අප්පටිභයා.

267. „Auf fünf Arten, o Sohn eines Hausvaters, sollte ein Sohn die östliche Himmelsrichtung, nämlich seine Eltern, ehren: ‚Da ich von ihnen großgezogen wurde, werde ich sie nun unterstützen; ich werde ihre Pflichten für sie erledigen; ich werde die Familientradition aufrechterhalten; ich werde mich des Erbes würdig erweisen; und ferner werde ich für die Verstorbenen Gaben im Namen der Dahingeschiedenen darbringen.‘ Auf diese fünf Arten, o Sohn eines Hausvaters, von ihrem Sohn geehrt, stehen die Eltern als die östliche Himmelsrichtung dem Sohn auf fünf Arten bei: Sie halten ihn vom Bösen fern, sie leiten ihn zum Guten an, sie lassen ihn eine Ausbildung in den Künsten und Wissenschaften erhalten, sie verbinden ihn mit einem passenden Ehepartner und sie händigen ihm zur rechten Zeit das Erbe aus. Auf diese fünf Arten, o Sohn eines Hausvaters, von ihrem Sohn geehrt, stehen die Eltern als die östliche Himmelsrichtung dem Sohn auf diese fünf Arten bei. Auf diese Weise wird ihm jene östliche Himmelsrichtung geschützt, sicher und frei von Gefahren.“

268. ‘‘පඤ්චහි ඛො, ගහපතිපුත්ත, ඨානෙහි අන්තෙවාසිනා දක්ඛිණා දිසා ආචරියා පච්චුපට්ඨාතබ්බා – උට්ඨානෙන උපට්ඨානෙන සුස්සුසාය පාරිචරියාය සක්කච්චං සිප්පපටිග්ගහණෙන. ඉමෙහි ඛො, ගහපතිපුත්ත, පඤ්චහි ඨානෙහි අන්තෙවාසිනා දක්ඛිණා දිසා ආචරියා පච්චුපට්ඨිතා පඤ්චහි ඨානෙහි අන්තෙවාසිං අනුකම්පන්ති – සුවිනීතං විනෙන්ති, සුග්ගහිතං ගාහාපෙන්ති, සබ්බසිප්පස්සුතං සමක්ඛායිනො භවන්ති, මිත්තාමච්චෙසු පටියාදෙන්ති, දිසාසු පරිත්තාණං කරොන්ති. ඉමෙහි ඛො, ගහපතිපුත්ත, පඤ්චහි ඨානෙහි අන්තෙවාසිනා දක්ඛිණා දිසා ආචරියා පච්චුපට්ඨිතා ඉමෙහි පඤ්චහි ඨානෙහි අන්තෙවාසිං අනුකම්පන්ති. එවමස්ස එසා දක්ඛිණා දිසා පටිච්ඡන්නා හොති ඛෙමා අප්පටිභයා.

268. „Auf fünf Arten, o Sohn eines Hausvaters, sollte ein Schüler die südliche Himmelsrichtung, nämlich seine Lehrer, ehren: Durch Aufstehen vom Platz (zur Begrüßung), durch Aufwartung und Dienst, durch bereitwilliges Zuhören, durch persönlichen Dienst und durch ehrerbietiges Erlernen der Künste. Auf diese fünf Arten, o Sohn eines Hausvaters, von ihrem Schüler geehrt, stehen die Lehrer als die südliche Himmelsrichtung dem Schüler auf fünf Arten bei: Sie unterweisen ihn in guter Disziplin, sie lassen ihn das Gelernte gut erfassen, sie lehren ihn alle Künste und Wissenschaften vollständig, sie empfehlen ihn bei seinen Freunden und Gefährten und sie sorgen für seinen Schutz in allen Himmelsrichtungen. Auf diese fünf Arten, o Sohn eines Hausvaters, von ihrem Schüler geehrt, stehen die Lehrer als die südliche Himmelsrichtung dem Schüler auf diese fünf Arten bei. Auf diese Weise wird ihm jene südliche Himmelsrichtung geschützt, sicher und frei von Gefahren.“

269. ‘‘පඤ්චහි ඛො, ගහපතිපුත්ත, ඨානෙහි සාමිකෙන පච්ඡිමා දිසා භරියා පච්චුපට්ඨාතබ්බා – සම්මානනාය අනවමානනාය අනතිචරියාය ඉස්සරියවොස්සග්ගෙන අලඞ්කාරානුප්පදානෙන. ඉමෙහි ඛො, ගහපතිපුත්ත, පඤ්චහි ඨානෙහි සාමිකෙන පච්ඡිමා දිසා භරියා පච්චුපට්ඨිතා පඤ්චහි ඨානෙහි [Pg.155] සාමිකං අනුකම්පති – සුසංවිහිතකම්මන්තා ච හොති, සඞ්ගහිතපරිජනා ච, අනතිචාරිනී ච, සම්භතඤ්ච අනුරක්ඛති, දක්ඛා ච හොති අනලසා සබ්බකිච්චෙසු. ඉමෙහි ඛො, ගහපතිපුත්ත, පඤ්චහි ඨානෙහි සාමිකෙන පච්ඡිමා දිසා භරියා පච්චුපට්ඨිතා ඉමෙහි පඤ්චහි ඨානෙහි සාමිකං අනුකම්පති. එවමස්ස එසා පච්ඡිමා දිසා පටිච්ඡන්නා හොති ඛෙමා අප්පටිභයා.

269. „Auf fünf Arten, o Sohn eines Hausvaters, sollte ein Ehemann die westliche Himmelsrichtung, nämlich seine Ehefrau, ehren: Indem er sie wertschätzt, indem er sie nicht herabwürdigt, indem er ihr die Treue hält, indem er ihr die Autorität (über den Haushalt) überträgt und indem er sie mit Schmuck und Kleidung beschenkt. Auf diese fünf Arten, o Sohn eines Hausvaters, von ihrem Ehemann geehrt, steht die Ehefrau als die westliche Himmelsrichtung dem Ehemann auf fünf Arten bei: Sie führt die Arbeiten im Haushalt ordentlich aus, sie ist gastfreundlich gegenüber den Angehörigen beider Seiten, sie hält ihm die Treue, sie hütet den erworbenen Besitz und sie ist geschickt und fleißig in all ihren Aufgaben. Auf diese fünf Arten, o Sohn eines Hausvaters, von ihrem Ehemann geehrt, steht die Ehefrau als die westliche Himmelsrichtung dem Ehemann auf diese fünf Arten bei. Auf diese Weise wird ihm jene westliche Himmelsrichtung geschützt, sicher und frei von Gefahren.“

270. ‘‘පඤ්චහි ඛො, ගහපතිපුත්ත, ඨානෙහි කුලපුත්තෙන උත්තරා දිසා මිත්තාමච්චා පච්චුපට්ඨාතබ්බා – දානෙන පෙය්‍යවජ්ජෙන අත්ථචරියාය සමානත්තතාය අවිසංවාදනතාය. ඉමෙහි ඛො, ගහපතිපුත්ත, පඤ්චහි ඨානෙහි කුලපුත්තෙන උත්තරා දිසා මිත්තාමච්චා පච්චුපට්ඨිතා පඤ්චහි ඨානෙහි කුලපුත්තං අනුකම්පන්ති – පමත්තං රක්ඛන්ති, පමත්තස්ස සාපතෙය්‍යං රක්ඛන්ති, භීතස්ස සරණං හොන්ති, ආපදාසු න විජහන්ති, අපරපජා චස්ස පටිපූජෙන්ති. ඉමෙහි ඛො, ගහපතිපුත්ත, පඤ්චහි ඨානෙහි කුලපුත්තෙන උත්තරා දිසා මිත්තාමච්චා පච්චුපට්ඨිතා ඉමෙහි පඤ්චහි ඨානෙහි කුලපුත්තං අනුකම්පන්ති. එවමස්ස එසා උත්තරා දිසා පටිච්ඡන්නා හොති ඛෙමා අප්පටිභයා.

270. „Auf fünf Arten, o Sohn eines Hausvaters, sollte ein Sohn aus guter Familie die nördliche Himmelsrichtung, nämlich seine Freunde und Gefährten, ehren: Durch Geben, durch liebevolle Rede, durch gemeinnütziges Handeln, durch Gleichbehandlung und durch Aufrichtigkeit. Auf diese fünf Arten, o Sohn eines Hausvaters, von dem Sohn aus guter Familie geehrt, stehen die Freunde und Gefährten als die nördliche Himmelsrichtung dem Sohn aus guter Familie auf fünf Arten bei: Sie schützen ihn, wenn er unachtsam ist, sie schützen seinen Besitz, wenn er unachtsam ist, sie sind eine Zuflucht in Zeiten der Furcht, sie verlassen ihn nicht in der Not und sie erweisen auch seinen Nachkommen Ehre. Auf diese fünf Arten, o Sohn eines Hausvaters, von dem Sohn aus guter Familie geehrt, stehen die Freunde und Gefährten als die nördliche Himmelsrichtung dem Sohn aus guter Familie auf diese fünf Arten bei. Auf diese Weise wird ihm jene nördliche Himmelsrichtung geschützt, sicher und frei von Gefahren.“

271. ‘‘පඤ්චහි ඛො, ගහපතිපුත්ත, ඨානෙහි අය්‍යිරකෙන හෙට්ඨිමා දිසා දාසකම්මකරා පච්චුපට්ඨාතබ්බා – යථාබලං කම්මන්තසංවිධානෙන භත්තවෙතනානුප්පදානෙන ගිලානුපට්ඨානෙන අච්ඡරියානං රසානං සංවිභාගෙන සමයෙ වොස්සග්ගෙන. ඉමෙහි ඛො, ගහපතිපුත්ත, පඤ්චහි ඨානෙහි අය්‍යිරකෙන හෙට්ඨිමා දිසා දාසකම්මකරා පච්චුපට්ඨිතා පඤ්චහි ඨානෙහි අය්‍යිරකං අනුකම්පන්ති – පුබ්බුට්ඨායිනො ච හොන්ති, පච්ඡා නිපාතිනො ච, දින්නාදායිනො ච, සුකතකම්මකරා ච, කිත්තිවණ්ණහරා ච. ඉමෙහි ඛො, ගහපතිපුත්ත, පඤ්චහි ඨානෙහි අය්‍යිරකෙන හෙට්ඨිමා දිසා දාසකම්මකරා පච්චුපට්ඨිතා ඉමෙහි පඤ්චහි ඨානෙහි අය්‍යිරකං අනුකම්පන්ති. එවමස්ස එසා හෙට්ඨිමා දිසා පටිච්ඡන්නා හොති ඛෙමා අප්පටිභයා.

271. „Auf fünf Arten, o Sohn eines Hausvaters, sollte ein Herr die untere Himmelsrichtung, nämlich seine Diener und Arbeiter, ehren: Indem er die Arbeit entsprechend ihrer Kraft zuteilt, indem er sie mit Nahrung und Lohn versorgt, indem er sie im Krankheitsfall pflegt, indem er außergewöhnliche Köstlichkeiten mit ihnen teilt und indem er ihnen zu gegebener Zeit Freizeit gewährt. Auf diese fünf Arten, o Sohn eines Hausvaters, von ihrem Herrn geehrt, stehen die Diener und Arbeiter als die untere Himmelsrichtung dem Herrn auf fünf Arten bei: Sie stehen vor ihm auf, sie gehen nach ihm schlafen, sie nehmen nur das, was ihnen gegeben wird, sie verrichten ihre Arbeit gut und sie verbreiten seinen guten Ruf. Auf diese fünf Arten, o Sohn eines Hausvaters, von ihrem Herrn geehrt, stehen die Diener und Arbeiter als die untere Himmelsrichtung dem Herrn auf diese fünf Arten bei. Auf diese Weise wird ihm jene untere Himmelsrichtung geschützt, sicher und frei von Gefahren.“

272. ‘‘පඤ්චහි ඛො, ගහපතිපුත්ත, ඨානෙහි කුලපුත්තෙන උපරිමා දිසා සමණබ්‍රාහ්මණා පච්චුපට්ඨාතබ්බා – මෙත්තෙන කායකම්මෙන මෙත්තෙන වචීකම්මෙන මෙත්තෙන [Pg.156] මනොකම්මෙන අනාවටද්වාරතාය ආමිසානුප්පදානෙන. ඉමෙහි ඛො, ගහපතිපුත්ත, පඤ්චහි ඨානෙහි කුලපුත්තෙන උපරිමා දිසා සමණබ්‍රාහ්මණා පච්චුපට්ඨිතා ඡහි ඨානෙහි කුලපුත්තං අනුකම්පන්ති – පාපා නිවාරෙන්ති, කල්‍යාණෙ නිවෙසෙන්ති, කල්‍යාණෙන මනසා අනුකම්පන්ති, අස්සුතං සාවෙන්ති, සුතං පරියොදාපෙන්ති, සග්ගස්ස මග්ගං ආචික්ඛන්ති. ඉමෙහි ඛො, ගහපතිපුත්ත, පඤ්චහි ඨානෙහි කුලපුත්තෙන උපරිමා දිසා සමණබ්‍රාහ්මණා පච්චුපට්ඨිතා ඉමෙහි ඡහි ඨානෙහි කුලපුත්තං අනුකම්පන්ති. එවමස්ස එසා උපරිමා දිසා පටිච්ඡන්නා හොති ඛෙමා අප්පටිභයා’’ති.

272. „Auf fünf Arten, o Sohn eines Hausvaters, sollte ein Sohn aus guter Familie die obere Himmelsrichtung, nämlich die Asketen und Brahmanen, ehren: Durch liebevolle Taten des Körpers, durch liebevolle Taten der Rede, durch liebevolle Taten des Geistes, indem er ihnen die Tür offen hält und indem er sie mit materiellen Gaben versorgt. Auf diese fünf Arten, o Sohn eines Hausvaters, von dem Sohn aus guter Familie geehrt, stehen die Asketen und Brahmanen als die obere Himmelsrichtung dem Sohn aus guter Familie auf sechs Arten bei: Sie halten ihn vom Bösen fern, sie leiten ihn zum Guten an, sie sorgen sich um ihn mit wohlwollendem Geist, sie lehren ihn, was er noch nicht gehört hat, sie klären das, was er bereits gehört hat, und sie weisen ihm den Weg zum Himmel. Auf diese fünf Arten, o Sohn eines Hausvaters, von dem Sohn aus guter Familie geehrt, stehen die Asketen und Brahmanen als die obere Himmelsrichtung dem Sohn aus guter Familie auf diese sechs Arten bei. Auf diese Weise wird ihm jene obere Himmelsrichtung geschützt, sicher und frei von Gefahren.“

273. ඉදමවොච භගවා. ඉදං වත්වාන සුගතො අථාපරං එතදවොච සත්ථා –

273. Dies sprach der Erhabene. Nachdem der Glückselige dies gesagt hatte, sprach der Lehrer ferner dies:

‘‘මාතාපිතා දිසා පුබ්බා, ආචරියා දක්ඛිණා දිසා;

පුත්තදාරා දිසා පච්ඡා, මිත්තාමච්චා ච උත්තරා.

„Mutter und Vater sind die östliche Himmelsrichtung, Lehrer die südliche; Frau und Kinder sind die westliche Richtung, Freunde und Gefährten die nördliche.“

‘‘දාසකම්මකරා හෙට්ඨා, උද්ධං සමණබ්‍රාහ්මණා;

එතා දිසා නමස්සෙය්‍ය, අලමත්තො කුලෙ ගිහී.

„Diener und Arbeiter sind die Richtung unten, Asketen und Brahmanen die Richtung oben; diese Richtungen sollte ein fähiger Hausherr verehren.“

‘‘පණ්ඩිතො සීලසම්පන්නො, සණ්හො ච පටිභානවා;

නිවාතවුත්ති අත්ථද්ධො, තාදිසො ලභතෙ යසං.

„Wer weise ist, tugendhaft, sanft und redegewandt, bescheiden und nicht hochmütig, ein solcher erlangt Ruhm.“

‘‘උට්ඨානකො අනලසො, ආපදාසු න වෙධති;

අච්ඡින්නවුත්ති මෙධාවී, තාදිසො ලභතෙ යසං.

„Wer tatkräftig ist, unermüdlich, in Unglücksfällen nicht erschüttert, beständig in seinem Tun und einsichtsvoll, ein solcher erlangt Ruhm.“

‘‘සඞ්ගාහකො මිත්තකරො, වදඤ්ඤූ වීතමච්ඡරො;

නෙතා විනෙතා අනුනෙතා, තාදිසො ලභතෙ යසං.

„Wer gütig ist, Freundschaften pflegt, freigebig und ohne Geiz, ein Führer, Erzieher und Ratgeber, ein solcher erlangt Ruhm.“

‘‘දානඤ්ච පෙය්‍යවජ්ජඤ්ච, අත්ථචරියා ච යා ඉධ;

සමානත්තතා ච ධම්මෙසු, තත්ථ තත්ථ යථාරහං;

එතෙ ඛො සඞ්ගහා ලොකෙ, රථස්සාණීව යායතො.

„Freigebigkeit, freundliche Worte, helfendes Tun und Gleichheit in allen Dingen, jeweils angemessen – diese Formen der Güte sind in der Welt wie der Achsnagel eines fahrenden Wagens.“

‘‘එතෙ ච සඞ්ගහා නාස්සු, න මාතා පුත්තකාරණා;

ලභෙථ මානං පූජං වා, පිතා වා පුත්තකාරණා.

„Gäbe es diese Formen der Güte nicht, erhielte die Mutter keine Ehre oder Verehrung durch ihre Kinder, und ebenso wenig der Vater.“

‘‘යස්මා ච සඞ්ගහා එතෙ, සම්මපෙක්ඛන්ති පණ්ඩිතා;

තස්මා මහත්තං පප්පොන්ති, පාසංසා ච භවන්ති තෙ’’ති.

„Da aber die Weisen diese Formen der Güte recht betrachten, gelangen sie zu wahrer Größe und sind lobenswert.“

274. එවං [Pg.157] වුත්තෙ, සිඞ්ගාලකො ගහපතිපුත්තො භගවන්තං එතදවොච – ‘‘අභික්කන්තං, භන්තෙ! අභික්කන්තං, භන්තෙ! සෙය්‍යථාපි, භන්තෙ, නික්කුජ්ජිතං වා උක්කුජ්ජෙය්‍ය, පටිච්ඡන්නං වා විවරෙය්‍ය, මූළ්හස්ස වා මග්ගං ආචික්ඛෙය්‍ය, අන්ධකාරෙ වා තෙලපජ්ජොතං ධාරෙය්‍ය ‘චක්ඛුමන්තො රූපානි දක්ඛන්තී’ති. එවමෙවං භගවතා අනෙකපරියායෙන ධම්මො පකාසිතො. එසාහං, භන්තෙ, භගවන්තං සරණං ගච්ඡාමි ධම්මඤ්ච භික්ඛුසංඝඤ්ච. උපාසකං මං භගවා ධාරෙතු, අජ්ජතග්ගෙ පාණුපෙතං සරණං ගත’’න්ති.

274. „Nach diesen Worten sprach der junge Hausherr Siṅgālaka zum Erhabenen: ‚Vortrefflich, Herr! Vortrefflich, Herr! Es ist, Herr, als ob man Umgestürztes wieder aufrichten, Verborgenes enthüllen, einem Verirrten den Weg zeigen oder in der Dunkelheit eine Öllampe entzünden würde, damit Sehende die Dinge erkennen können. Ebenso hat der Erhabene die Lehre auf vielfältige Weise dargelegt. Ich nehme Zuflucht zum Erhabenen, zur Lehre und zur Gemeinschaft der Mönche. Möge der Erhabene mich als Laienanhänger annehmen, der von heute an bis zum Lebensende Zuflucht genommen hat.‘“

සිඞ්ගාලසුත්තං නිට්ඨිතං අට්ඨමං.

„Das Siṅgāla-Sutta, das achte, ist abgeschlossen.“

9. ආටානාටියසුත්තං

9. „Āṭānāṭiya-Sutta“

පඨමභාණවාරො

„Erster Abschnitt zur Rezitation“

275. එවං [Pg.158] මෙ සුතං – එකං සමයං භගවා රාජගහෙ විහරති ගිජ්ඣකූටෙ පබ්බතෙ. අථ ඛො චත්තාරො මහාරාජා මහතියා ච යක්ඛසෙනාය මහතියා ච ගන්ධබ්බසෙනාය මහතියා ච කුම්භණ්ඩසෙනාය මහතියා ච නාගසෙනාය චතුද්දිසං රක්ඛං ඨපෙත්වා චතුද්දිසං ගුම්බං ඨපෙත්වා චතුද්දිසං ඔවරණං ඨපෙත්වා අභික්කන්තාය රත්තියා අභික්කන්තවණ්ණා කෙවලකප්පං ගිජ්ඣකූටං පබ්බතං ඔභාසෙත්වා යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමිංසු; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං අභිවාදෙත්වා එකමන්තං නිසීදිංසු. තෙපි ඛො යක්ඛා අප්පෙකච්චෙ භගවන්තං අභිවාදෙත්වා එකමන්තං නිසීදිංසු, අප්පෙකච්චෙ භගවතා සද්ධිං සම්මොදිංසු, සම්මොදනීයං කථං සාරණීයං වීතිසාරෙත්වා එකමන්තං නිසීදිංසු, අප්පෙකච්චෙ යෙන භගවා තෙනඤ්ජලිං පණාමෙත්වා එකමන්තං නිසීදිංසු, අප්පෙකච්චෙ නාමගොත්තං සාවෙත්වා එකමන්තං නිසීදිංසු, අප්පෙකච්චෙ තුණ්හීභූතා එකමන්තං නිසීදිංසු.

275. „So habe ich es gehört: Einst weilte der Erhabene bei Rājagaha auf dem Berg Gijjhakūṭa. Da begaben sich die vier Großen Könige mit einer großen Schar von Yakkhas, Gandhabbas, Kumbhaṇḍas und Nāgas dorthin, nachdem sie in allen vier Himmelsrichtungen Wachen, Truppen und Absperrungen aufgestellt hatten. In der fortgeschrittenen Nacht erleuchteten sie mit ihrem überstrahlenden Glanz den gesamten Berg Gijjhakūṭa und näherten sich dem Erhabenen. Nachdem sie angekommen waren und den Erhabenen ehrfurchtsvoll gegrüßt hatten, setzten sie sich zur Seite nieder. Auch jene Yakkhas setzten sich zur Seite nieder; einige nach einer Begrüßung, einige nach freundlichen Worten des Willkommens, einige mit ehrerbietig erhobenen Händen, einige nach Nennung ihres Namens und Stammes, während andere schweigend Platz nahmen.“

276. එකමන්තං නිසින්නො ඛො වෙස්සවණො මහාරාජා භගවන්තං එතදවොච – ‘‘සන්ති හි, භන්තෙ, උළාරා යක්ඛා භගවතො අප්පසන්නා. සන්ති හි, භන්තෙ, උළාරා යක්ඛා භගවතො පසන්නා. සන්ති හි, භන්තෙ, මජ්ඣිමා යක්ඛා භගවතො අප්පසන්නා. සන්ති හි, භන්තෙ, මජ්ඣිමා යක්ඛා භගවතො පසන්නා. සන්ති හි, භන්තෙ, නීචා යක්ඛා භගවතො අප්පසන්නා. සන්ති හි, භන්තෙ, නීචා යක්ඛා භගවතො පසන්නා. යෙභුය්‍යෙන ඛො පන, භන්තෙ, යක්ඛා අප්පසන්නායෙව භගවතො. තං කිස්ස හෙතු? භගවා හි, භන්තෙ, පාණාතිපාතා වෙරමණියා ධම්මං දෙසෙති, අදින්නාදානා වෙරමණියා ධම්මං දෙසෙති, කාමෙසුමිච්ඡාචාරා වෙරමණියා ධම්මං දෙසෙති, මුසාවාදා වෙරමණියා ධම්මං දෙසෙති, සුරාමෙරයමජ්ජප්පමාදට්ඨානා වෙරමණියා ධම්මං දෙසෙති. යෙභුය්‍යෙන ඛො පන, භන්තෙ, යක්ඛා අප්පටිවිරතායෙව පාණාතිපාතා, අප්පටිවිරතා අදින්නාදානා, අප්පටිවිරතා කාමෙසුමිච්ඡාචාරා, අප්පටිවිරතා මුසාවාදා, අප්පටිවිරතා සුරාමෙරයමජ්ජප්පමාදට්ඨානා. තෙසං තං හොති අප්පියං අමනාපං. සන්ති හි, භන්තෙ, භගවතො සාවකා අරඤ්ඤවනපත්ථානි පන්තානි [Pg.159] සෙනාසනානි පටිසෙවන්ති අප්පසද්දානි අප්පනිග්ඝොසානි විජනවාතානි මනුස්සරාහස්සෙය්‍යකානි පටිසල්ලානසාරුප්පානි. තත්ථ සන්ති උළාරා යක්ඛා නිවාසිනො, යෙ ඉමස්මිං භගවතො පාවචනෙ අප්පසන්නා. තෙසං පසාදාය උග්ගණ්හාතු, භන්තෙ, භගවා ආටානාටියං රක්ඛං භික්ඛූනං භික්ඛුනීනං උපාසකානං උපාසිකානං ගුත්තියා රක්ඛාය අවිහිංසාය ඵාසුවිහාරායා’’ති. අධිවාසෙසි භගවා තුණ්හීභාවෙන.

276. „Zur Seite sitzend sprach der Große König Vessavaṇa zum Erhabenen: ‚Es gibt, Herr, mächtige Yakkhas, die dem Erhabenen nicht wohlgesinnt sind; und es gibt mächtige Yakkhas, die dem Erhabenen wohlgesinnt sind. Es gibt Yakkhas mittleren Ranges... und solche niederen Ranges... Die meisten Yakkhas aber sind dem Erhabenen gegenüber nicht vertrauensvoll gestimmt. Warum ist das so? Der Erhabene lehrt nämlich die Abkehr vom Töten lebender Wesen, vom Nehmen des Nichtgegebenen, von ausschweifendem Verhalten in den Sinnenlüsten, von der Lüge und vom Genuss berauschender Getränke. Die meisten Yakkhas jedoch lassen nicht vom Töten, Stehlen, Ehebruch, Lügen und Trinken ab. Ihnen ist diese Lehre unangenehm und missfällig. Nun gibt es, Herr, Jünger des Erhabenen, die einsame Waldstätten und abgelegene Lagerstätten aufsuchen, die still und geräuscharm sind. Dort wohnen mächtige Yakkhas, die der Lehre des Erhabenen gegenüber nicht wohlgesinnt sind. Um diese zu besänftigen, möge der Erhabene den Āṭānāṭiya-Schutz zum Wohl und Schutz der Mönche, Nonnen, Laienbrüder und Laienschwestern erlernen, damit sie unverletzt und in Frieden weilen können.‘ Der Erhabene stimmte schweigend zu.“

අථ ඛො වෙස්සවණො මහාරාජා භගවතො අධිවාසනං විදිත්වා තායං වෙලායං ඉමං ආටානාටියං රක්ඛං අභාසි –

„Als der Große König Vessavaṇa die Zustimmung des Erhabenen bemerkte, rezitierte er zu jener Zeit diesen Āṭānāṭiya-Schutz:“

277. ‘‘විපස්සිස්ස ච නමත්ථු, චක්ඛුමන්තස්ස සිරීමතො.

277. „Verehrung sei Vipassī, dem Sehenden, dem Herrlichen.“

සිඛිස්සපි ච නමත්ථු, සබ්බභූතානුකම්පිනො.

„Verehrung sei auch Sikhī, dem Mitleidigen gegenüber allen Wesen.“

‘‘වෙස්සභුස්ස ච නමත්ථු, න්හාතකස්ස තපස්සිනො;

නමත්ථු කකුසන්ධස්ස, මාරසෙනාපමද්දිනො.

„Verehrung sei Vessabhū, dem Geläuterten, dem leidenschaftslosen Asketen; Verehrung sei Kakusandha, dem Bezwinger des Heeres von Māra.“

‘‘කොණාගමනස්ස නමත්ථු, බ්‍රාහ්මණස්ස වුසීමතො;

කස්සපස්ස ච නමත්ථු, විප්පමුත්තස්ස සබ්බධි.

„Verehrung sei Koṇāgamana, dem Vollendeten, dem Tugendhaften; Verehrung sei auch Kassapa, dem allseits Befreiten.“

‘‘අඞ්ගීරසස්ස නමත්ථු, සක්‍යපුත්තස්ස සිරීමතො;

යො ඉමං ධම්මං දෙසෙසි, සබ්බදුක්ඛාපනූදනං.

„Verehrung sei Aṅgīrasa, dem herrlichen Sohn der Sakyer, der diese Lehre verkündete, die alles Leiden vertreibt.“

‘‘යෙ චාපි නිබ්බුතා ලොකෙ, යථාභූතං විපස්සිසුං;

තෙ ජනා අපිසුණාථ, මහන්තා වීතසාරදා.

„Und jene, die in der Welt erloschen sind, die die Dinge so gesehen haben, wie sie wirklich sind – diese Menschen sind frei von Verleumdung, großartig und furchtlos.“

‘‘හිතං දෙවමනුස්සානං, යං නමස්සන්ති ගොතමං;

විජ්ජාචරණසම්පන්නං, මහන්තං වීතසාරදං.

Dem zum Wohle von Göttern und Menschen Wirkenden, den sie als Gotama verehren, der vollkommen in Wissen und Wandel ist, dem Erhabenen, dem Furchtlosen.

278. ‘‘යතො උග්ගච්ඡති සූරියො, ආදිච්චො මණ්ඩලී මහා.

278. Dort, wo die Sonne aufgeht, der Sonnensohn mit der gewaltigen Scheibe.

යස්ස චුග්ගච්ඡමානස්ස, සංවරීපි නිරුජ්ඣති;

යස්ස චුග්ගතෙ සූරියෙ, ‘දිවසො’ති පවුච්චති.

Wenn sie aufgeht, schwindet auch die Nacht; wenn die Sonne aufgegangen ist, spricht man vom 'Tag'.

‘‘රහදොපි [Pg.160] තත්ථ ගම්භීරො, සමුද්දො සරිතොදකො;

එවං තං තත්ථ ජානන්ති, ‘සමුද්දො සරිතොදකො’.

Dort befindet sich auch ein tiefer Wasserspeicher, der Ozean, gespeist von fließenden Wassern; so ist er dort bekannt: 'Der Ozean, gespeist von fließenden Wassern'.

‘‘ඉතො ‘සා පුරිමා දිසා’, ඉති නං ආචික්ඛතී ජනො;

යං දිසං අභිපාලෙති, මහාරාජා යසස්සි සො.

Von hier aus wird dies als die 'östliche Himmelsrichtung' bezeichnet, so nennt sie das Volk; jene Himmelsrichtung, die der ruhmreiche Große König beschützt.

‘‘ගන්ධබ්බානං අධිපති, ‘ධතරට්ඨො’ති නාමසො;

රමතී නච්චගීතෙහි, ගන්ධබ්බෙහි පුරක්ඛතො.

Der Herrscher der Gandhabben, mit Namen Dhataraṭṭha; er erfreut sich an Tanz und Gesang, umgeben von den Gandhabben.

‘‘පුත්තාපි තස්ස බහවො, එකනාමාති මෙ සුතං;

අසීති දස එකො ච, ඉන්දනාමා මහබ්බලා.

Auch viele Söhne hat er, so habe ich gehört, die alle den gleichen Namen tragen; einundneunzig sind es, namens Indra, ausgestattet mit großer Kraft.

තෙ චාපි බුද්ධං දිස්වාන, බුද්ධං ආදිච්චබන්ධුනං;

දූරතොව නමස්සන්ති, මහන්තං වීතසාරදං.

Auch sie, wenn sie den Buddha sehen, den Buddha, den Verwandten der Sonne, huldigen ihm schon von weitem, dem Erhabenen, dem Furchtlosen.

‘‘නමො තෙ පුරිසාජඤ්ඤ, නමො තෙ පුරිසුත්තම;

කුසලෙන සමෙක්ඛසි, අමනුස්සාපි තං වන්දන්ති;

සුතං නෙතං අභිණ්හසො, තස්මා එවං වදෙමසෙ.

Verehrung dir, du edler Mensch, Verehrung dir, du höchster Mensch; mit Weisheit blickst du auf die Welt, auch die Nicht-Menschen verehren dich; dies haben wir immer wieder gehört, deshalb sprechen wir so.

‘‘‘ජිනං වන්දථ ගොතමං, ජිනං වන්දාම ගොතමං;

විජ්ජාචරණසම්පන්නං, බුද්ධං වන්දාම ගොතමං’.

'Verehrt den Sieger Gotama, wir verehren den Sieger Gotama; vollendet in Wissen und Wandel, wir verehren den Buddha Gotama'.

279. ‘‘යෙන පෙතා පවුච්චන්ති, පිසුණා පිට්ඨිමංසිකා.

279. Dort, wo man von den Dahingeschiedenen spricht, von Verleumdern und jenen, die hinter dem Rücken lästern.

පාණාතිපාතිනො ලුද්දා, චොරා නෙකතිකා ජනා.

Von Mördern, Grausamen, Dieben und betrügerischen Menschen.

‘‘ඉතො ‘සා දක්ඛිණා දිසා’, ඉති නං ආචික්ඛතී ජනො;

යං දිසං අභිපාලෙති, මහාරාජා යසස්සි සො.

Von hier aus wird dies als die 'südliche Himmelsrichtung' bezeichnet, so nennt sie das Volk; jene Himmelsrichtung, die der ruhmreiche Große König beschützt.

‘‘කුම්භණ්ඩානං අධිපති, ‘විරූළ්හො’ ඉති නාමසො;

රමතී නච්චගීතෙහි, කුම්භණ්ඩෙහි පුරක්ඛතො.

Der Herrscher der Kumbhaṇḍas, mit Namen Virūḷha; er erfreut sich an Tanz und Gesang, umgeben von den Kumbhaṇḍas.

‘‘පුත්තාපි තස්ස බහවො, එකනාමාති මෙ සුතං;

අසීති දස එකො ච, ඉන්දනාමා මහබ්බලා.

Auch viele Söhne hat er, so habe ich gehört, die alle den gleichen Namen tragen; einundneunzig sind es, namens Indra, ausgestattet mit großer Kraft.

තෙ චාපි බුද්ධං දිස්වාන, බුද්ධං ආදිච්චබන්ධුනං;

දූරතොව නමස්සන්ති, මහන්තං වීතසාරදං.

Auch sie, wenn sie den Buddha sehen, den Buddha, den Verwandten der Sonne, huldigen ihm schon von weitem, dem Erhabenen, dem Furchtlosen.

‘‘නමො [Pg.161] තෙ පුරිසාජඤ්ඤ, නමො තෙ පුරිසුත්තම;

කුසලෙන සමෙක්ඛසි, අමනුස්සාපි තං වන්දන්ති;

සුතං නෙතං අභිණ්හසො, තස්මා එවං වදෙමසෙ.

Verehrung dir, du edler Mensch, Verehrung dir, du höchster Mensch; mit Weisheit blickst du auf die Welt, auch die Nicht-Menschen verehren dich; dies haben wir immer wieder gehört, deshalb sprechen wir so.

‘‘‘ජිනං වන්දථ ගොතමං, ජිනං වන්දාම ගොතමං;

විජ්ජාචරණසම්පන්නං, බුද්ධං වන්දාම ගොතමං’.

'Verehrt den Sieger Gotama, wir verehren den Sieger Gotama; vollendet in Wissen und Wandel, wir verehren den Buddha Gotama'.

280. ‘‘යත්ථ චොග්ගච්ඡති සූරියො, ආදිච්චො මණ්ඩලී මහා.

280. Dort, wo die Sonne untergeht, der Sonnensohn mit der gewaltigen Scheibe.

යස්ස චොග්ගච්ඡමානස්ස, දිවසොපි නිරුජ්ඣති;

යස්ස චොග්ගතෙ සූරියෙ, ‘සංවරී’ති පවුච්චති.

Wenn sie untergeht, schwindet auch der Tag; wenn die Sonne untergegangen ist, spricht man von der 'Nacht'.

‘‘රහදොපි තත්ථ ගම්භීරො, සමුද්දො සරිතොදකො;

එවං තං තත්ථ ජානන්ති, ‘සමුද්දො සරිතොදකො’.

Dort befindet sich auch ein tiefer Wasserspeicher, der Ozean, gespeist von fließenden Wassern; so ist er dort bekannt: 'Der Ozean, gespeist von fließenden Wassern'.

‘‘ඉතො ‘සා පච්ඡිමා දිසා’, ඉති නං ආචික්ඛතී ජනො;

යං දිසං අභිපාලෙති, මහාරාජා යසස්සි සො.

Von hier aus wird dies als die 'westliche Himmelsrichtung' bezeichnet, so nennt sie das Volk; jene Himmelsrichtung, die der ruhmreiche Große König beschützt.

‘‘නාගානඤ්ච අධිපති, ‘විරූපක්ඛො’ති නාමසො;

රමතී නච්චගීතෙහි, නාගෙහෙව පුරක්ඛතො.

Der Herrscher der Nāgas, mit Namen Virūpakkha; er erfreut sich an Tanz und Gesang, umgeben von den Nāgas.

‘‘පුත්තාපි තස්ස බහවො, එකනාමාති මෙ සුතං;

අසීති දස එකො ච, ඉන්දනාමා මහබ්බලා.

Auch viele Söhne hat er, so habe ich gehört, die alle den gleichen Namen tragen; einundneunzig sind es, namens Indra, ausgestattet mit großer Kraft.

තෙ චාපි බුද්ධං දිස්වාන, බුද්ධං ආදිච්චබන්ධුනං;

දූරතොව නමස්සන්ති, මහන්තං වීතසාරදං.

Auch sie, wenn sie den Buddha sehen, den Buddha, den Verwandten der Sonne, huldigen ihm schon von weitem, dem Erhabenen, dem Furchtlosen.

‘‘නමො තෙ පුරිසාජඤ්ඤ, නමො තෙ පුරිසුත්තම;

කුසලෙන සමෙක්ඛසි, අමනුස්සාපි තං වන්දන්ති;

සුතං නෙතං අභිණ්හසො, තස්මා එවං වදෙමසෙ.

Verehrung dir, du edler Mensch, Verehrung dir, du höchster Mensch; mit Weisheit blickst du auf die Welt, auch die Nicht-Menschen verehren dich; dies haben wir immer wieder gehört, deshalb sprechen wir so.

‘‘‘ජිනං වන්දථ ගොතමං, ජිනං වන්දාම ගොතමං;

විජ්ජාචරණසම්පන්නං, බුද්ධං වන්දාම ගොතමං’.

'Verehrt den Sieger Gotama, wir verehren den Sieger Gotama; vollendet in Wissen und Wandel, wir verehren den Buddha Gotama'.

281. ‘‘යෙන උත්තරකුරුව්හො, මහානෙරු සුදස්සනො.

281. Dort, wo sich das nördliche Kuru befindet und der herrlich anzusehende Große Meru.

මනුස්සා තත්ථ ජායන්ති, අමමා අපරිග්ගහා.

Menschen werden dort geboren, frei von Besitzdenken und ohne persönlichen Anspruch.

‘‘න [Pg.162] තෙ බීජං පවපන්ති, නපි නීයන්ති නඞ්ගලා;

අකට්ඨපාකිමං සාලිං, පරිභුඤ්ජන්ති මානුසා.

Sie säen keinen Samen aus, noch führen sie Pflüge; die Menschen dort genießen Sāli-Reis, der ohne Pflügen von selbst reift.

‘‘අකණං අථුසං සුද්ධං, සුගන්ධං තණ්ඩුලප්ඵලං;

තුණ්ඩිකීරෙ පචිත්වාන, තතො භුඤ්ජන්ති භොජනං.

In jenem Land Uttarakuru essen die Menschen Speise, nachdem sie reinen, duftenden Reis ohne Kleie und Spelzen in einem Kochtopf gekocht haben.

‘‘ගාවිං එකඛුරං කත්වා, අනුයන්ති දිසොදිසං;

පසුං එකඛුරං කත්වා, අනුයන්ති දිසොදිසං.

Sie machen eine Kuh zu einem Lasttier, als wäre sie ein einhufiges Pferd, und ziehen so in alle Himmelsrichtungen umher; ebenso machen sie andere vierfüßige Tiere zu einem Reittier wie ein einhufiges Pferd und ziehen so in alle Himmelsrichtungen umher.

‘‘ඉත්ථිං වා වාහනං කත්වා, අනුයන්ති දිසොදිසං;

පුරිසං වාහනං කත්වා, අනුයන්ති දිසොදිසං.

Sie machen eine Frau zum Reittier und ziehen in alle Himmelsrichtungen umher; sie machen einen Mann zum Reittier und ziehen in alle Himmelsrichtungen umher.

‘‘කුමාරිං වාහනං කත්වා, අනුයන්ති දිසොදිසං;

කුමාරං වාහනං කත්වා, අනුයන්ති දිසොදිසං.

Sie machen ein Mädchen zum Reittier und ziehen in alle Himmelsrichtungen umher; sie machen einen Jungen zum Reittier und ziehen in alle Himmelsrichtungen umher.

‘‘තෙ යානෙ අභිරුහිත්වා,සබ්බා දිසා අනුපරියායන්ති ;

පචාරා තස්ස රාජිනො.

Auf diesen Reittieren reitend, ziehen die Diener jenes Königs in alle Himmelsrichtungen umher.

‘‘හත්ථියානං අස්සයානං, දිබ්බං යානං උපට්ඨිතං;

පාසාදා සිවිකා චෙව, මහාරාජස්ස යසස්සිනො.

Dem ruhmreichen Großen König stehen Elefantenwagen, Pferdewagen und andere himmlische Wagen zur Verfügung, ebenso wie Paläste und Sänften.

‘‘තස්ස ච නගරා අහු,අන්තලික්ඛෙ සුමාපිතා;

ආටානාටා කුසිනාටා පරකුසිනාටා,නාටසුරියා පරකුසිටනාටා.

Er besitzt auch Städte, die wohlgeordnet am Himmel erbaut sind: Āṭānāṭā, Kusināṭā, Parakusināṭā, Nāṭasuriyā und Parakusiṭanāṭā.

‘‘උත්තරෙන කසිවන්තො,ජනොඝමපරෙන ච;

නවනවුතියො අම්බරඅම්බරවතියො,ආළකමන්දා නාම රාජධානී.

Im Norden liegt die Stadt Kasivanto und westlich davon Janogha; ferner die Städte Navanavutiyo und Ambara-Ambaravatiyo sowie die Hauptstadt namens Āḷakamandā.

‘‘කුවෙරස්ස ඛො පන, මාරිස, මහාරාජස්ස විසාණා නාම රාජධානී;

තස්මා කුවෙරො මහාරාජා, ‘වෙස්සවණො’ති පවුච්චති.

Der Große König Kuvera, o Herr, hat eine Hauptstadt namens Visāṇā; deshalb wird der Große König Kuvera auch Vessavaṇa genannt.

‘‘පච්චෙසන්තො [Pg.163] පකාසෙන්ති, තතොලා තත්තලා තතොතලා;

ඔජසි තෙජසි තතොජසී, සූරො රාජා අරිට්ඨො නෙමි.

Die Verkünder, welche die Angelegenheiten einzeln prüfen und berichten, sind diese zwölf: Tatolā, Tattalā, Tatotalā, Ojasi, Tejasi, Tatojasī, Sūro, Rājā, Ariṭṭho und Nemi (sowie Sūrorājā und Ariṭṭhonemi).

‘‘රහදොපි තත්ථ ධරණී නාම, යතො මෙඝා පවස්සන්ති;

වස්සා යතො පතායන්ති, සභාපි තත්ථ සාලවතී නාම.

Dort gibt es auch einen fünfzig Yojanas großen quadratischen See namens Dharaṇī, von dem aus die Wolken den Regen aufnehmen und herabregnen; dort ergießen sich die Regengüsse. Nahe diesem See befindet sich auch die Versammlungshalle namens Sālavatī.

‘‘යත්ථ යක්ඛා පයිරුපාසන්ති, තත්ථ නිච්චඵලා රුක්ඛා;

නානා දිජගණා යුතා, මයූරකොඤ්චාභිරුදා;

කොකිලාදීහි වග්ගුහි.

Wo die Yakkhas zusammenkommen, dort gibt es Bäume, die immerdar Früchte tragen und von Scharen verschiedenster Vögel bevölkert sind, wo Pfauen und Reiher rufen und Kuckucke und andere Vögel lieblich singen.

‘‘ජීවඤ්ජීවකසද්දෙත්ථ, අථො ඔට්ඨවචිත්තකා;

කුක්කුටකා කුළීරකා, වනෙ පොක්ඛරසාතකා.

Man hört dort die Rufe der Jīvañjīvaka-Vögel sowie der Oṭṭhavacittaka-Vögel; dort gibt es Waldhühner, goldene Krabben und Pokkharasātaka-Vögel im Wald.

‘‘සුකසාළිකසද්දෙත්ථ, දණ්ඩමාණවකානි ච;

සොභති සබ්බකාලං සා, කුවෙරනළිනී සදා.

Dort hört man die Stimmen von Papageien und Mynas sowie der Daṇḍamāṇavaka-Vögel. Jener Lotosteich des Kuvera, Dharaṇī genannt, ist allezeit herrlich.

‘‘ඉතො ‘සා උත්තරා දිසා’, ඉති නං ආචික්ඛතී ජනො;

යං දිසං අභිපාලෙති, මහාරාජා යසස්සි සො.

Diese Himmelsrichtung wird von den Menschen 'Norden' genannt; es ist die Richtung, die der ruhmreiche Große König beschützt.

‘‘යක්ඛානඤ්ච අධිපති, ‘කුවෙරො’ ඉති නාමසො;

රමතී නච්චගීතෙහි, යක්ඛෙහෙව පුරක්ඛතො.

Der Herr der Yakkhas, Kuvera mit Namen, erfreut sich an Tanz und Gesang, umgeben von Scharen von Yakkhas.

‘‘පුත්තාපි තස්ස බහවො, එකනාමාති මෙ සුතං;

අසීති දස එකො ච, ඉන්දනාමා මහබ්බලා.

Er hat auch viele Söhne, so habe ich gehört, die alle den gleichen Namen Inda tragen; es sind ihrer einundneunzig, die von großer Kraft sind.

‘‘තෙ චාපි බුද්ධං දිස්වාන, බුද්ධං ආදිච්චබන්ධුනං;

දූරතොව නමස්සන්ති, මහන්තං වීතසාරදං.

Auch sie, wenn sie den Buddha sehen, den Verwandten der Sonne, den Erhabenen, den Furchtlosen, erweisen ihm schon aus der Ferne ihre Verehrung.

‘‘නමො තෙ පුරිසාජඤ්ඤ, නමො තෙ පුරිසුත්තම;

කුසලෙන සමෙක්ඛසි, අමනුස්සාපි තං වන්දන්ති;

සුතං නෙතං අභිණ්හසො, තස්මා එවං වදෙමසෙ.

'Heil Dir, Du Edler unter den Menschen! Heil Dir, Du Höchster unter den Menschen! Mit Deiner Weisheit blickst Du auf die Scharen; auch Nicht-Menschen verehren Dich.' Dies haben wir immer wieder gehört, deshalb sprechen wir so.

‘‘‘ජිනං වන්දථ ගොතමං, ජිනං වන්දාම ගොතමං;

විජ්ජාචරණසම්පන්නං, බුද්ධං වන්දාම ගොතම’’’න්ති.

'Verehrt den Sieger Gotama, wir verehren den Sieger Gotama; den Buddha Gotama, der vollkommen ist in Wissen und Wandel, verehren wir.'

‘‘අයං ඛො සා, මාරිස, ආටානාටියා රක්ඛා භික්ඛූනං භික්ඛුනීනං උපාසකානං උපාසිකානං ගුත්තියා රක්ඛාය අවිහිංසාය ඵාසුවිහාරාය.

Dieser Āṭānāṭiya-Schutz, o Herr, dient der Sicherheit, dem Schutz, der Unversehrtheit und dem Wohlergehen der Mönche, Nonnen, Laienanhänger und Laienanhängerinnen.

282. ‘‘යස්ස [Pg.164] කස්සචි, මාරිස, භික්ඛුස්ස වා භික්ඛුනියා වා උපාසකස්ස වා උපාසිකාය වා අයං ආටානාටියා රක්ඛා සුග්ගහිතා භවිස්සති සමත්තා පරියාපුතා. තං චෙ අමනුස්සො යක්ඛො වා යක්ඛිනී වා යක්ඛපොතකො වා යක්ඛපොතිකා වා යක්ඛමහාමත්තො වා යක්ඛපාරිසජ්ජො වා යක්ඛපචාරො වා, ගන්ධබ්බො වා ගන්ධබ්බී වා ගන්ධබ්බපොතකො වා ගන්ධබ්බපොතිකා වා ගන්ධබ්බමහාමත්තො වා ගන්ධබ්බපාරිසජ්ජො වා ගන්ධබ්බපචාරො වා, කුම්භණ්ඩො වා කුම්භණ්ඩී වා කුම්භණ්ඩපොතකො වා කුම්භණ්ඩපොතිකා වා කුම්භණ්ඩමහාමත්තො වා කුම්භණ්ඩපාරිසජ්ජො වා කුම්භණ්ඩපචාරො වා, නාගො වා නාගී වා නාගපොතකො වා නාගපොතිකා වා නාගමහාමත්තො වා නාගපාරිසජ්ජො වා නාගපචාරො වා, පදුට්ඨචිත්තො භික්ඛුං වා භික්ඛුනිං වා උපාසකං වා උපාසිකං වා ගච්ඡන්තං වා අනුගච්ඡෙය්‍ය, ඨිතං වා උපතිට්ඨෙය්‍ය, නිසින්නං වා උපනිසීදෙය්‍ය, නිපන්නං වා උපනිපජ්ජෙය්‍ය. න මෙ සො, මාරිස, අමනුස්සො ලභෙය්‍ය ගාමෙසු වා නිගමෙසු වා සක්කාරං වා ගරුකාරං වා. න මෙ සො, මාරිස, අමනුස්සො ලභෙය්‍ය ආළකමන්දාය නාම රාජධානියා වත්ථුං වා වාසං වා. න මෙ සො, මාරිස, අමනුස්සො ලභෙය්‍ය යක්ඛානං සමිතිං ගන්තුං. අපිස්සු නං, මාරිස, අමනුස්සා අනාවය්හම්පි නං කරෙය්‍යුං අවිවය්හං. අපිස්සු නං, මාරිස, අමනුස්සා අත්තාහිපි පරිපුණ්ණාහි පරිභාසාහි පරිභාසෙය්‍යුං. අපිස්සු නං, මාරිස, අමනුස්සා රිත්තංපිස්ස පත්තං සීසෙ නික්කුජ්ජෙය්‍යුං. අපිස්සු නං, මාරිස, අමනුස්සා සත්තධාපිස්ස මුද්ධං ඵාලෙය්‍යුං.

282. O Herr, wenn irgendein Mönch, eine Nonne, ein Laienanhänger oder eine Laienanhängerin diesen Āṭānāṭiya-Schutz wohl erlernt, vervollständigt und gemeistert hat, und wenn dann ein Nicht-Mensch – sei es ein männlicher oder weiblicher Yakkha, ein Yakkha-Kind, ein Yakkha-Minister, ein Yakkha-Gefährte oder ein Yakkha-Diener; ein Gandhabba...; ein Kumbhaṇḍa...; oder ein Nāga... – mit boshaftem Sinn einem solchen Menschen folgt, während dieser geht, oder sich ihm nähert, während er steht, sitzt oder liegt: So würde dieser Nicht-Mensch, o Herr, weder in Dörfern noch in Städten Achtung oder Verehrung finden. Er würde in der Hauptstadt Āḷakamandā weder Grundbesitz noch Wohnrecht erhalten. Er dürfte nicht an den Versammlungen der Yakkhas teilnehmen. Zudem würden die Nicht-Menschen ihm keine Braut geben und keine von ihm nehmen. Sie würden ihn mit heftigen Beschimpfungen schmähen, die sich auf seine hässliche Gestalt beziehen. Sie würden ihm eine leere Metallschale über den Kopf stülpen und ihm das Haupt in sieben Stücke spalten.

‘‘සන්ති හි, මාරිස, අමනුස්සා චණ්ඩා රුද්ධා රභසා, තෙ නෙව මහාරාජානං ආදියන්ති, න මහාරාජානං පුරිසකානං ආදියන්ති, න මහාරාජානං පුරිසකානං පුරිසකානං ආදියන්ති. තෙ ඛො තෙ, මාරිස, අමනුස්සා මහාරාජානං අවරුද්ධා නාම වුච්චන්ති. සෙය්‍යථාපි, මාරිස, රඤ්ඤො මාගධස්ස විජිතෙ මහාචොරා. තෙ නෙව රඤ්ඤො මාගධස්ස ආදියන්ති, න රඤ්ඤො මාගධස්ස පුරිසකානං ආදියන්ති, න රඤ්ඤො මාගධස්ස පුරිසකානං පුරිසකානං ආදියන්ති. තෙ ඛො තෙ, මාරිස, මහාචොරා රඤ්ඤො මාගධස්ස අවරුද්ධා නාම වුච්චන්ති. එවමෙව ඛො, මාරිස, සන්ති අමනුස්සා චණ්ඩා රුද්ධා රභසා, තෙ නෙව මහාරාජානං ආදියන්ති, න මහාරාජානං පුරිසකානං ආදියන්ති, න මහාරාජානං පුරිසකානං පුරිසකානං ආදියන්ති. තෙ [Pg.165] ඛො තෙ, මාරිස, අමනුස්සා මහාරාජානං අවරුද්ධා නාම වුච්චන්ති. යො හි කොචි, මාරිස, අමනුස්සො යක්ඛො වා යක්ඛිනී වා…පෙ… ගන්ධබ්බො වා ගන්ධබ්බී වා … කුම්භණ්ඩො වා කුම්භණ්ඩී වා… නාගො වා නාගී වා නාගපොතකො වා නාගපොතිකා වා නාගමහාමත්තො වා නාගපාරිසජ්ජො වා නාගපචාරො වා පදුට්ඨචිත්තො භික්ඛුං වා භික්ඛුනිං වා උපාසකං වා උපාසිකං වා ගච්ඡන්තං වා අනුගච්ඡෙය්‍ය, ඨිතං වා උපතිට්ඨෙය්‍ය, නිසින්නං වා උපනිසීදෙය්‍ය, නිපන්නං වා උපනිපජ්ජෙය්‍ය. ඉමෙසං යක්ඛානං මහායක්ඛානං සෙනාපතීනං මහාසෙනාපතීනං උජ්ඣාපෙතබ්බං වික්කන්දිතබ්බං විරවිතබ්බං – ‘අයං යක්ඛො ගණ්හාති, අයං යක්ඛො ආවිසති, අයං යක්ඛො හෙඨෙති, අයං යක්ඛො විහෙඨෙති, අයං යක්ඛො හිංසති, අයං යක්ඛො විහිංසති, අයං යක්ඛො න මුඤ්චතී’ති.

„Es gibt nämlich, o Herr, Nicht-Menschen, die grimmig, widerspenstig und gewalttätig sind; sie hören weder auf die Großen Könige, noch auf die Gefolgsleute der Großen Könige, noch auf die Untergebenen der Gefolgsleute der Großen Könige. Diese Nicht-Menschen, o Herr, werden als Rebellen gegen die Großen Könige bezeichnet. Ganz so, o Herr, wie es im Herrschaftsgebiet des Königs von Magadha große Räuber gibt; diese hören weder auf den König von Magadha, noch auf die Gefolgsleute des Königs von Magadha, noch auf die Untergebenen der Gefolgsleute des Königs von Magadha. Diese großen Räuber, o Herr, werden als Rebellen gegen den König von Magadha bezeichnet. Ebenso, o Herr, gibt es Nicht-Menschen, die grimmig, widerspenstig und gewalttätig sind; sie hören weder auf die Großen Könige, noch auf die Gefolgsleute der Großen Könige, noch auf die Untergebenen der Gefolgsleute der Großen Könige. Diese Nicht-Menschen, o Herr, werden als Rebellen gegen die Großen Könige bezeichnet. Wenn nun irgendein Nicht-Mensch, sei es ein Yakkha oder eine Yakkhinī ... oder ein Gandhabba oder eine Gandhabbī ... ein Kumbhaṇḍa oder eine Kumbhaṇḍī ... ein Nāga oder eine Nāgī, ein Nāga-Kind oder ein Nāga-Mädchen, ein Nāga-Minister, ein Nāga-Gefolgsmann oder ein Nāga-Diener, mit böswilliger Absicht einem Mönch, einer Nonne, einem Laienanhänger oder einer Laienanhängerin folgt, während sie gehen, oder bei ihnen steht, wenn sie stehen, oder sich zu ihnen setzt, wenn sie sitzen, oder sich zu ihnen legt, wenn sie liegen, dann sollte man dies vor diesen Yakkhas, den großen Yakkhas, den Generälen und den großen Generälen beklagen, laut rufen und verkünden: ‚Dieser Yakkha ergreift ihn, dieser Yakkha besetzt ihn, dieser Yakkha bedrängt ihn, dieser Yakkha quält ihn, dieser Yakkha verletzt ihn, dieser Yakkha misshandelt ihn, dieser Yakkha lässt nicht los!‘“

283. ‘‘කතමෙසං යක්ඛානං මහායක්ඛානං සෙනාපතීනං මහාසෙනාපතීනං?

283. „Vor welchen Yakkhas, großen Yakkhas, Generälen und großen Generälen (soll dies verkündet werden)?“

‘‘ඉන්දො සොමො වරුණො ච, භාරද්වාජො පජාපති;

චන්දනො කාමසෙට්ඨො ච, කින්නුඝණ්ඩු නිඝණ්ඩු ච.

„Inda, Soma und Varuṇa, Bhāradvāja und Pajāpati, Candana und Kāmaseṭṭha, Kinnughaṇḍu und Nighaṇḍu.

‘‘පනාදො ඔපමඤ්ඤො ච, දෙවසූතො ච මාතලි;

චිත්තසෙනො ච ගන්ධබ්බො, නළො රාජා ජනෙසභො.

Panāda und Opamañña, und der Götterbote Mātali, der Gandhabba Cittasena, der König Naḷo und Janesabha.

‘‘සාතාගිරො හෙමවතො, පුණ්ණකො කරතියො ගුළො;

සිවකො මුචලින්දො ච, වෙස්සාමිත්තො යුගන්ධරො.

Sātāgira und Hemavata, Puṇṇaka, Karatiya und Guḷa, Sivaka und Mucalinda, Vessāmitta und Yugandhara.

‘‘ගොපාලො සුප්පරොධො ච, හිරි නෙත්ති ච මන්දියො;

පඤ්චාලචණ්ඩො ආළවකො, පජ්ජුන්නො සුමනො සුමුඛො;

දධිමුඛො මණි මාණිවරො දීඝො, අථො සෙරීසකො සහ.

Gopāla und Supparodha, Hiri, Netti und Mandiya, Pañcālacaṇḍa, Āḷavaka, Pajjunna, Sumana und Sumukha, Dadhimukha, Maṇi, Māṇivara und Dīgha, sowie auch Serīsako mit ihnen.

‘‘ඉමෙසං යක්ඛානං මහායක්ඛානං සෙනාපතීනං මහාසෙනාපතීනං උජ්ඣාපෙතබ්බං වික්කන්දිතබ්බං විරවිතබ්බං – ‘අයං යක්ඛො ගණ්හාති, අයං යක්ඛො ආවිසති, අයං යක්ඛො හෙඨෙති, අයං යක්ඛො විහෙඨෙති, අයං යක්ඛො හිංසති, අයං යක්ඛො විහිංසති, අයං යක්ඛො න මුඤ්චතී’ති.

„Vor diesen Yakkhas, großen Yakkhas, Generälen und großen Generälen sollte man dies beklagen, laut rufen und verkünden: ‚Dieser Yakkha ergreift ihn, dieser Yakkha besetzt ihn, dieser Yakkha bedrängt ihn, dieser Yakkha quält ihn, dieser Yakkha verletzt ihn, dieser Yakkha misshandelt ihn, dieser Yakkha lässt nicht los!‘“

‘‘අයං [Pg.166] ඛො සා, මාරිස, ආටානාටියා රක්ඛා භික්ඛූනං භික්ඛුනීනං උපාසකානං උපාසිකානං ගුත්තියා රක්ඛාය අවිහිංසාය ඵාසුවිහාරාය. හන්ද ච දානි මයං, මාරිස, ගච්ඡාම බහුකිච්චා මයං බහුකරණීයා’’ති. ‘‘යස්සදානි තුම්හෙ මහාරාජානො කාලං මඤ්ඤථා’’ති.

„Dies ist nun, o Herr, jener Āṭānāṭiya-Schutz für die Mönche, Nonnen, Laienanhänger und Laienanhängerinnen, zu ihrer Bewahrung, ihrem Schutz, ihrer Unversehrtheit und ihrem Wohlergehen. Und nun, o Herr, wollen wir gehen; wir haben viele Pflichten und viel zu tun.“ — „Ihr Großen Könige, tut nun das, was ihr für zeitgemäß haltet.“

284. අථ ඛො චත්තාරො මහාරාජා උට්ඨායාසනා භගවන්තං අභිවාදෙත්වා පදක්ඛිණං කත්වා තත්ථෙවන්තරධායිංසු. තෙපි ඛො යක්ඛා උට්ඨායාසනා අප්පෙකච්චෙ භගවන්තං අභිවාදෙත්වා පදක්ඛිණං කත්වා තත්ථෙවන්තරධායිංසු. අප්පෙකච්චෙ භගවතා සද්ධිං සම්මොදිංසු, සම්මොදනීයං කථං සාරණීයං වීතිසාරෙත්වා තත්ථෙවන්තරධායිංසු. අප්පෙකච්චෙ යෙන භගවා තෙනඤ්ජලිං පණාමෙත්වා තත්ථෙවන්තරධායිංසු. අප්පෙකච්චෙ නාමගොත්තං සාවෙත්වා තත්ථෙවන්තරධායිංසු. අප්පෙකච්චෙ තුණ්හීභූතා තත්ථෙවන්තරධායිංසූති.

284. Daraufhin erhoben sich die vier Großen Könige von ihren Sitzen, erwiesen dem Erhabenen die Ehrfurcht, umwandelten ihn rechtsherum und verschwanden genau dort. Auch jene Yakkhas erhoben sich von ihren Sitzen; einige erwiesen dem Erhabenen die Ehrfurcht, umwandelten ihn rechtsherum und verschwanden genau dort. Einige tauschten freundliche und denkwürdige Worte mit dem Erhabenen aus und verschwanden genau dort. Einige erhoben die gefalteten Hände zum Gruß in Richtung des Erhabenen und verschwanden genau dort. Einige gaben ihren Namen und ihre Sippe bekannt und verschwanden genau dort. Einige blieben schweigsam und verschwanden genau dort.

පඨමභාණවාරො නිට්ඨිතො.

Der erste Teil der Rezitation ist abgeschlossen.

දුතියභාණවාරො

Zweiter Teil der Rezitation

285. අථ ඛො භගවා තස්සා රත්තියා අච්චයෙන භික්ඛූ ආමන්තෙසි – ‘‘ඉමං, භික්ඛවෙ, රත්තිං චත්තාරො මහාරාජා මහතියා ච යක්ඛසෙනාය මහතියා ච ගන්ධබ්බසෙනාය මහතියා ච කුම්භණ්ඩසෙනාය මහතියා ච නාගසෙනාය චතුද්දිසං රක්ඛං ඨපෙත්වා චතුද්දිසං ගුම්බං ඨපෙත්වා චතුද්දිසං ඔවරණං ඨපෙත්වා අභික්කන්තාය රත්තියා අභික්කන්තවණ්ණා කෙවලකප්පං ගිජ්ඣකූටං පබ්බතං ඔභාසෙත්වා යෙනාහං තෙනුපසඞ්කමිංසු; උපසඞ්කමිත්වා මං අභිවාදෙත්වා එකමන්තං නිසීදිංසු. තෙපි ඛො, භික්ඛවෙ, යක්ඛා අප්පෙකච්චෙ මං අභිවාදෙත්වා එකමන්තං නිසීදිංසු. අප්පෙකච්චෙ මයා සද්ධිං සම්මොදිංසු, සම්මොදනීයං කථං සාරණීයං වීතිසාරෙත්වා එකමන්තං නිසීදිංසු. අප්පෙකච්චෙ යෙනාහං තෙනඤ්ජලිං පණාමෙත්වා එකමන්තං නිසීදිංසු. අප්පෙකච්චෙ නාමගොත්තං සාවෙත්වා එකමන්තං නිසීදිංසු. අප්පෙකච්චෙ තුණ්හීභූතා එකමන්තං නිසීදිංසු.

285. Daraufhin wandte sich der Erhabene nach Ablauf jener Nacht an die Mönche: „In dieser Nacht, ihr Mönche, kamen die vier Großen Könige mit einem großen Heer von Yakkhas, einem großen Heer von Gandhabbas, einem großen Heer von Kumbhaṇḍas und einem großen Heer von Nāgas zu mir, nachdem sie in den vier Himmelsrichtungen Wachen, Truppenverbände und Absperrungen aufgestellt hatten. Als die Nacht schon weit fortgeschritten war, erleuchteten sie mit ihrer herrlichen Ausstrahlung den gesamten Geierberg und traten an mich heran; nachdem sie mich ehrfurchtsvoll gegrüßt hatten, setzten sie sich zur Seite nieder. Auch jene Yakkhas, ihr Mönche, setzten sich zur Seite nieder; einige, nachdem sie mich ehrfurchtsvoll gegrüßt hatten; einige tauschten freundliche und denkwürdige Worte mit mir aus und setzten sich zur Seite nieder; einige erhoben die gefalteten Hände zum Gruß in meine Richtung und setzten sich zur Seite nieder; einige gaben ihren Namen und ihre Sippe bekannt und setzten sich zur Seite nieder; einige blieben schweigsam und setzten sich zur Seite nieder.“

286. ‘‘එකමන්තං නිසින්නො ඛො, භික්ඛවෙ, වෙස්සවණො මහාරාජා මං එතදවොච – ‘සන්ති හි, භන්තෙ, උළාරා යක්ඛා භගවතො අප්පසන්නා…පෙ… සන්ති හි[Pg.167], භන්තෙ නීචා යක්ඛා භගවතො පසන්නා. යෙභුය්‍යෙන ඛො පන, භන්තෙ, යක්ඛා අප්පසන්නායෙව භගවතො. තං කිස්ස හෙතු? භගවා හි, භන්තෙ, පාණාතිපාතා වෙරමණියා ධම්මං දෙසෙති… සුරාමෙරයමජ්ජප්පමාදට්ඨානා වෙරමණියා ධම්මං දෙසෙති. යෙභුය්‍යෙන ඛො පන, භන්තෙ, යක්ඛා අප්පටිවිරතායෙව පාණාතිපාතා… අප්පටිවිරතා සුරාමෙරයමජ්ජප්පමාදට්ඨානා. තෙසං තං හොති අප්පියං අමනාපං. සන්ති හි, භන්තෙ, භගවතො සාවකා අරඤ්ඤවනපත්ථානි පන්තානි සෙනාසනානි පටිසෙවන්ති අප්පසද්දානි අප්පනිග්ඝොසානි විජනවාතානි මනුස්සරාහස්සෙය්‍යකානි පටිසල්ලානසාරුප්පානි. තත්ථ සන්ති උළාරා යක්ඛා නිවාසිනො, යෙ ඉමස්මිං භගවතො පාවචනෙ අප්පසන්නා, තෙසං පසාදාය උග්ගණ්හාතු, භන්තෙ, භගවා ආටානාටියං රක්ඛං භික්ඛූනං භික්ඛුනීනං උපාසකානං උපාසිකානං ගුත්තියා රක්ඛාය අවිහිංසාය ඵාසුවිහාරායා’ති. අධිවාසෙසිං ඛො අහං, භික්ඛවෙ, තුණ්හීභාවෙන. අථ ඛො, භික්ඛවෙ, වෙස්සවණො මහාරාජා මෙ අධිවාසනං විදිත්වා තායං වෙලායං ඉමං ආටානාටියං රක්ඛං අභාසි –

286. An einer Seite sitzend, o Mönche, sprach der Große König Vessavaṇa zum Erhabenen: „Es gibt, Herr, mächtige Yakkhas, die dem Erhabenen gegenüber nicht gläubig sind... es gibt, Herr, niedere Yakkhas, die dem Erhabenen gegenüber gläubig sind. Aber zumeist, Herr, sind die Yakkhas dem Erhabenen gegenüber nicht gläubig. Aus welchem Grund ist das so? Der Erhabene lehrt nämlich die Abkehr vom Töten lebender Wesen... die Abkehr vom Genuss berauschender Getränke wie Wein und Schnaps, die zu Nachlässigkeit führen. Die Yakkhas jedoch lassen zumeist nicht ab vom Töten lebender Wesen... nicht ab vom Genuss berauschender Getränke. Das ist ihnen unangenehm und missfällt ihnen. Es gibt, Herr, Schüler des Erhabenen, die entlegene Lagerstätten in Wäldern und dichten Forsten aufsuchen, wo es ruhig ist, ohne Lärm, ohne Getöse, fern von den Windzügen der Menschenmassen, geeignet für geheime menschliche Belange und passend für die Zurückgezogenheit. Dort wohnen mächtige Yakkhas, die dieser Lehre des Erhabenen gegenüber nicht gläubig sind. Um diese gläubig zu machen, Herr, möge der Erhabene den Āṭānāṭiya-Schutz lehren, zum Schutz, zur Bewachung, zur Unversehrtheit und zum Wohlergehen der Mönche, Nonnen, Laienanhänger und Laienanhängerinnen.“ Der Erhabene stimmte, o Mönche, durch sein Schweigen zu. Dann merkte der Große König Vessavaṇa, o Mönche, die Zustimmung des Erhabenen und verkündete zu jener Zeit diesen Āṭānāṭiya-Schutz:

287. ‘විපස්සිස්ස ච නමත්ථු, චක්ඛුමන්තස්ස සිරීමතො.

287. „Verehrung sei Vipassī, dem Sehenden, dem Herrlichen.“

සිඛිස්සපි ච නමත්ථු, සබ්බභූතානුකම්පිනො.

„Verehrung sei auch Sikhī, dem Mitleidvollen gegenüber allen Wesen.“

‘වෙස්සභුස්ස ච නමත්ථු, න්හාතකස්ස තපස්සිනො;

නමත්ථු කකුසන්ධස්ස, මාරසෙනාපමද්දිනො.

„Verehrung sei Vessabhū, dem Reinen, dem Tugendhaften; Verehrung sei Kakusandha, dem Bezwinger des Heeres von Māra.“

‘කොණාගමනස්ස නමත්ථු, බ්‍රාහ්මණස්ස වුසීමතො;

කස්සපස්ස ච නමත්ථු, විප්පමුත්තස්ස සබ්බධි.

„Verehrung sei Koṇāgamana, dem Edlen, der den Wandel vollendet hat; Verehrung sei auch Kassapa, dem in jeder Hinsicht Befreiten.“

‘අඞ්ගීරසස්ස නමත්ථු, සක්‍යපුත්තස්ස සිරීමතො;

යො ඉමං ධම්මං දෙසෙසි, සබ්බදුක්ඛාපනූදනං.

„Verehrung sei Aṅgīrasa, dem strahlenden Sohn der Sakyer; der diese Lehre verkündete, welche alles Leiden vertreibt.“

‘යෙ චාපි නිබ්බුතා ලොකෙ, යථාභූතං විපස්සිසුං;

තෙ ජනා අපිසුණාථ, මහන්තා වීතසාරදා.

„Und jene Erwachten, die in der Welt zur Ruhe gelangt sind und die Dinge so geschaut haben, wie sie wirklich sind; jene Menschen sind frei von Verleumdung, großartig und frei von Furcht.“

‘හිතං දෙවමනුස්සානං, යං නමස්සන්ති ගොතමං;

විජ්ජාචරණසම්පන්නං, මහන්තං වීතසාරදං.

„Sie verehren Gotama, der das Wohl von Göttern und Menschen wirkt; den in Wissen und Wandel Vollkommenen, den Großartigen, den Furchtlosen.“

288. ‘යතො උග්ගච්ඡති සූරියො, ආදිච්චො මණ්ඩලී මහා.

288. „Dort, wo die Sonne aufgeht, der strahlende, große Himmelskörper.“

යස්ස චුග්ගච්ඡමානස්ස, සංවරීපි නිරුජ්ඣති;

යස්ස චුග්ගතෙ සූරියෙ, ‘‘දිවසො’’ති පවුච්චති.

„Bei deren Aufgang auch die Nacht vergeht; und wenn die Sonne aufgegangen ist, wird es ‚Tag‘ genannt.“

‘රහදොපි [Pg.168] තත්ථ ගම්භීරො, සමුද්දො සරිතොදකො;

එවං තං තත්ථ ජානන්ති, ‘‘සමුද්දො සරිතොදකො’’.

„Dort ist auch ein tiefer See, der Ozean, der die Wasser in sich vereint; so erkennen sie ihn dort: als den ‚Ozean, der die Wasser in sich vereint‘.“

‘ඉතො ‘‘සා පුරිමා දිසා’’, ඉති නං ආචික්ඛතී ජනො;

යං දිසං අභිපාලෙති, මහාරාජා යසස්සි සො.

„Von hier aus gesehen ist dies ‚die östliche Himmelsrichtung‘, so bezeichnet sie das Volk; diese Richtung beschützt jener berühmte Große König.“

‘ගන්ධබ්බානං අධිපති, ‘‘ධතරට්ඨො’’ති නාමසො;

රමතී නච්චගීතෙහි, ගන්ධබ්බෙහි පුරක්ඛතො.

„Er ist der Herr der Gandhabbas, namens Dhataraṭṭha; er erfreut sich an Tanz und Gesang, umgeben von den Gandhabbas.“

‘පුත්තාපි තස්ස බහවො, එකනාමාති මෙ සුතං;

අසීති දස එකො ච, ඉන්දනාමා මහබ්බලා.

„Auch Söhne hat er viele, von gleichem Namen, so habe ich gehört; einundneunzig an der Zahl, namens Inda, von großer Kraft.“

‘තෙ චාපි බුද්ධං දිස්වාන, බුද්ධං ආදිච්චබන්ධුනං;

දූරතොව නමස්සන්ති, මහන්තං වීතසාරදං.

„Auch diese haben den Buddha gesehen, den Buddha aus dem Geschlecht der Sonne; schon von weitem verehren sie den Großartigen, den Furchtlosen.“

‘නමො තෙ පුරිසාජඤ්ඤ, නමො තෙ පුරිසුත්තම;

කුසලෙන සමෙක්ඛසි, අමනුස්සාපි තං වන්දන්ති;

සුතං නෙතං අභිණ්හසො, තස්සා එවං වදෙමසෙ.

„‚Verehrung sei dir, du Edler unter den Menschen, Verehrung sei dir, du Höchster unter den Menschen; mit Vollkommenheit blickst du auf die Wesen, auch die Nicht-Menschen verehren dich.‘ Dies haben wir beständig gehört, daher sprechen wir also:“

‘‘ජිනං වන්දථ ගොතමං, ජිනං වන්දාම ගොතමං;

විජ්ජාචරණසම්පන්නං, බුද්ධං වන්දාම ගොතමං’’.

„‚Verehrt Gotama, den Sieger! Wir verehren Gotama, den Sieger; wir verehren Gotama, den Buddha, der in Wissen und Wandel vollkommen ist.‘“

289. ‘යෙන පෙතා පවුච්චන්ති, පිසුණා පිට්ඨිමංසිකා.

289. „In jener Richtung, aus der man die Geister der Verstorbenen, die Verleumder und die Hinterlistigen hinausschafft;“

පාණාතිපාතිනො ලුද්දා, චොරා නෙකතිකා ජනා.

„ebenso Mörder, Jäger, Diebe und betrügerische Menschen.“

‘ඉතො ‘‘සා දක්ඛිණා දිසා’’, ඉති නං ආචික්ඛතී ජනො;

යං දිසං අභිපාලෙති, මහාරාජා යසස්සි සො.

„Von hier aus gesehen ist dies ‚die südliche Himmelsrichtung‘, so bezeichnet sie das Volk; diese Richtung beschützt jener berühmte Große König.“

‘කුම්භණ්ඩානං අධිපති, ‘‘විරූළ්හො’’ ඉති නාමසො;

රමතී නච්චගීතෙහි, කුම්භණ්ඩෙහි පුරක්ඛතො.

„Er ist der Herr der Kumbhaṇḍas, namens Virūḷha; er erfreut sich an Tanz und Gesang, umgeben von den Kumbhaṇḍas.“

‘පුත්තාපි තස්ස බහවො, එකනාමාති මෙ සුතං;

අසීති දස එකො ච, ඉන්දනාමා මහබ්බලා.

„Auch Söhne hat er viele, von gleichem Namen, so habe ich gehört; einundneunzig an der Zahl, namens Inda, von großer Kraft.“

‘තෙ චාපි බුද්ධං දිස්වාන, බුද්ධං ආදිච්චබන්ධුනං;

දූරතොව නමස්සන්ති, මහන්තං වීතසාරදං.

„Auch diese haben den Buddha gesehen, den Buddha aus dem Geschlecht der Sonne; schon von weitem verehren sie den Großartigen, den Furchtlosen.“

‘නමො [Pg.169] තෙ පුරිසාජඤ්ඤ, නමො තෙ පුරිසුත්තම;

කුසලෙන සමෙක්ඛසි, අමනුස්සාපි තං වන්දන්ති;

සුතං නෙතං අභිණ්හසො, තස්මා එවං වදෙමසෙ.

„‚Verehrung sei dir, du Edler unter den Menschen, Verehrung sei dir, du Höchster unter den Menschen; mit Vollkommenheit blickst du auf die Wesen, auch die Nicht-Menschen verehren dich.‘ Dies haben wir beständig gehört, deshalb sprechen wir also:“

‘‘ජිනං වන්දථ ගොතමං, ජිනං වන්දාම ගොතමං;

විජ්ජාචරණසම්පන්නං, බුද්ධං වන්දාම ගොතමං’’.

„‚Verehrt Gotama, den Sieger! Wir verehren Gotama, den Sieger; wir verehren Gotama, den Buddha, der in Wissen und Wandel vollkommen ist.‘“

290. ‘යත්ථ චොග්ගච්ඡති සූරියො, ආදිච්චො මණ්ඩලී මහා.

290. „Dort, wo die Sonne untergeht, der strahlende, große Himmelskörper.“

යස්ස චොග්ගච්ඡමානස්ස, දිවසොපි නිරුජ්ඣති;

යස්ස චොග්ගතෙ සූරියෙ, ‘‘සංවරී’’ති පවුච්චති.

„Bei deren Untergang auch der Tag schwindet; und wenn die Sonne untergegangen ist, wird es ‚Nacht‘ genannt.“

‘රහදොපි තත්ථ ගම්භීරො, සමුද්දො සරිතොදකො;

එවං තං තත්ථ ජානන්ති, සමුද්දො සරිතොදකො.

„Dort ist auch ein tiefer See, der Ozean, der die Wasser in sich vereint; so erkennen sie ihn dort: als den ‚Ozean, der die Wasser in sich vereint‘.“

‘ඉතො ‘‘සා පච්ඡිමා දිසා’’, ඉති නං ආචික්ඛතී ජනො;

යං දිසං අභිපාලෙති, මහාරාජා යසස්සි සො.

„Von hier aus gesehen ist dies ‚die westliche Himmelsrichtung‘, so bezeichnet sie das Volk; diese Richtung beschützt jener berühmte Große König.“

‘නාගානඤ්ච අධිපති, ‘‘විරූපක්ඛො’’ති නාමසො;

රමතී නච්චගීතෙහි, නාගෙහෙව පුරක්ඛතො.

„Er ist der Herr der Nāgas, namens Virūpakkha; er erfreut sich an Tanz und Gesang, umgeben von den Nāgas.“

‘පුත්තාපි තස්ස බහවො, එකනාමාති මෙ සුතං;

අසීති දස එකො ච, ඉන්දනාමා මහබ්බලා.

Auch seine Söhne sind zahlreich, so habe ich gehört; einundneunzig an der Zahl, alle namens Indra und von großer Macht.

‘තෙ චාපි බුද්ධං දිස්වාන, බුද්ධං ආදිච්චබන්ධුනං;

දූරතොව නමස්සන්ති, මහන්තං වීතසාරදං.

Auch sie, nachdem sie den Buddha gesehen haben, den Buddha, den Verwandten der Sonne; erweisen sie aus der Ferne ihre Verehrung dem Großen, dem Furchtlosen.

‘නමො තෙ පුරිසාජඤ්ඤ, නමො තෙ පුරිසුත්තම;

කුසලෙන සමෙක්ඛසි, අමනුස්සාපි තං වන්දන්ති;

සුතං නෙතං අභිණ්හසො, තස්මා එවං වදෙමසෙ.

Heil Dir, Du Edler unter den Menschen, Heil Dir, Du Höchster unter den Menschen; mit Weisheit blickst Du auf die Scharen der Wesen, auch Nicht-Menschen verehren Dich; dies haben wir immer wieder gehört, deshalb sprechen wir so.

‘‘ජිනං වන්දථ ගොතමං, ජිනං වන්දාම ගොතමං;

විජ්ජාචරණසම්පන්නං, බුද්ධං වන්දාම ගොතමං’’.

„Verehrt den Sieger Gotama, wir verehren den Sieger Gotama; den an Wissen und Wandel Vollendeten, den Buddha Gotama verehren wir.“

291. ‘යෙන උත්තරකුරුව්හො, මහානෙරු සුදස්සනො.

291. In jener Himmelsrichtung, wo sich der Kontinent namens Uttarakuru befindet und der prächtige, goldglänzende Mahāneru.

මනුස්සා තත්ථ ජායන්ති, අමමා අපරිග්ගහා.

Dort werden Menschen geboren, die frei von Ich-Sucht und ohne festen Besitz sind.

‘න [Pg.170] තෙ බීජං පවපන්ති, නාපි නීයන්ති නඞ්ගලා;

අකට්ඨපාකිමං සාලිං, පරිභුඤ්ජන්ති මානුසා.

Sie säen kein Saatgut, noch führen sie Pflüge auf das Feld; unkultivierten, von selbst gereiften Reis genießen jene Menschen.

‘අකණං අථුසං සුද්ධං, සුගන්ධං තණ්ඩුලප්ඵලං;

තුණ්ඩිකීරෙ පචිත්වාන, තතො භුඤ්ජන්ති භොජනං.

Reinsten, duftenden Reis, frei von Kleie und Spelzen; nachdem sie ihn im Topf gekocht haben, genießen sie von dort her die Speise.

‘ගාවිං එකඛුරං කත්වා, අනුයන්ති දිසොදිසං;

පසුං එකඛුරං කත්වා, අනුයන්ති දිසොදිසං.

Indem sie eine Kuh wie ein einhufiges Reittier nutzen, ziehen sie in alle Himmelsrichtungen umher; indem sie ein anderes Tier wie ein einhufiges Reittier nutzen, ziehen sie in alle Himmelsrichtungen umher.

‘ඉත්ථිං වා වාහනං කත්වා, අනුයන්ති දිසොදිසං;

පුරිසං වාහනං කත්වා, අනුයන්ති දිසොදිසං.

Indem sie eine Frau als Fahrzeug nutzen, ziehen sie in alle Himmelsrichtungen umher; indem sie einen Mann als Fahrzeug nutzen, ziehen sie in alle Himmelsrichtungen umher.

‘කුමාරිං වාහනං කත්වා, අනුයන්ති දිසොදිසං;

කුමාරං වාහනං කත්වා, අනුයන්ති දිසොදිසං.

Indem sie ein Mädchen als Fahrzeug nutzen, ziehen sie in alle Himmelsrichtungen umher; indem sie einen Jungen als Fahrzeug nutzen, ziehen sie in alle Himmelsrichtungen umher.

‘තෙ යානෙ අභිරුහිත්වා,සබ්බා දිසා අනුපරියායන්ති;

පචාරා තස්ස රාජිනො.

Auf jene Fahrzeuge aufgestiegen, durchstreifen die Gefolgsleute jenes Königs alle Himmelsrichtungen.

‘හත්ථියානං අස්සයානං,දිබ්බං යානං උපට්ඨිතං;

පාසාදා සිවිකා චෙව,මහාරාජස්ස යසස්සිනො.

Elefantenwagen, Pferdewagen und himmlische Fahrzeuge stehen bereit; auch Paläste und Sänften gibt es für den ruhmreichen Großen König.

‘තස්ස ච නගරා අහු,අන්තලික්ඛෙ සුමාපිතා;

ආටානාටා කුසිනාටා පරකුසිනාටා,නාටසුරියා පරකුසිටනාටා.

Und seine Städte sind im Luftraum wohl errichtet: Āṭānāṭā, Kusināṭā, Parakusināṭā, Nāṭasuriyā und Parakusiṭanāṭā.

‘උත්තරෙන කසිවන්තො,ජනොඝමපරෙන ච;

නවනවුතියො අම්බරඅම්බරවතියො,ආළකමන්දා නාම රාජධානී.

Im Norden liegt Kasivanto und im Westen Janogha; ferner die Städte Navanavutiyo und Ambara-Ambaravatiyo sowie die Residenzstadt namens Āḷakamandā.

‘කුවෙරස්ස ඛො පන, මාරිස, මහාරාජස්ස විසාණා නාම රාජධානී;

තස්මා කුවෙරො මහාරාජා, ‘‘වෙස්සවණො’’ති පවුච්චති.

Dem Großen König Kuvera, o Herr, gehört zudem die Residenzstadt namens Visāṇā; deshalb wird der Große König Kuvera auch „Vessavaṇa“ genannt.

‘පච්චෙසන්තො [Pg.171] පකාසෙන්ති, තතොලා තත්තලා තතොතලා;

ඔජසි තෙජසි තතොජසී, සූරො රාජා අරිට්ඨො නෙමි.

Als Berichterstatter, die ihm einzeln Meldung erstatten, treten auf: Tatolā, Tattalā, Tatotalā, Ojasi, Tejasi, Tatojasi, Sūra, Rājā, Ariṭṭha und Nemi.

‘රහදොපි තත්ථ ධරණී නාම, යතො මෙඝා පවස්සන්ති;

වස්සා යතො පතායන්ති, සභාපි තත්ථ සාලවතී නාම.

Dort gibt es auch einen See namens Dharaṇī, von dem aus die Regenwolken herabregnen und wohin die Wasser abfließen. In der Nähe des Sees befindet sich auch die Versammlungshalle namens Sālavatī.

‘යත්ථ යක්ඛා පයිරුපාසන්ති, තත්ථ නිච්චඵලා රුක්ඛා;

නානා දිජගණා යුතා, මයූරකොඤ්චාභිරුදා;

කොකිලාදීහි වග්ගුහි.

Dort, wo die Yakshas zusammenkommen, gibt es Bäume, die immerdar Früchte tragen; erfüllt von Scharen verschiedenster Vögel, widerhallend vom Ruf der Pfauen und Reiher und dem lieblichen Gesang der Kuckucke und anderer Vögel.

‘ජීවඤ්ජීවකසද්දෙත්ථ, අථො ඔට්ඨවචිත්තකා;

කුක්කුටකා කුළීරකා, වනෙ පොක්ඛරසාතකා.

Dort hört man den Ruf der Jīvañjīvaka-Vögel und auch der Oṭṭhavacittaka-Vögel; Waldhühner und goldfarbene Krabben sind dort, und im Walde die Pokkharasātaka-Vögel.

‘සුකසාළික සද්දෙත්ථ, දණ්ඩමාණවකානි ච;

සොභති සබ්බකාලං සා, කුවෙරනළිනී සදා.

Dort hört man die Stimmen von Papageien und Salika-Vögeln sowie der Daṇḍamāṇavaka-Vögel; stets erstrahlt sie, die Lotus-Teichanlage des Kuvera namens Dharaṇī.

‘ඉතො ‘‘සා උත්තරා දිසා’’, ඉති නං ආචික්ඛතී ජනො;

යං දිසං අභිපාලෙති, මහාරාජා යසස්සි සො.

„Dies ist die nördliche Himmelsrichtung“, so nennt sie das Volk; jene Richtung, die der ruhmreiche Große König beschützt.

‘යක්ඛානඤ්ච අධිපති, ‘‘කුවෙරො’’ ඉති නාමසො;

රමතී නච්චගීතෙහි, යක්ඛෙහෙව පුරක්ඛතො.

Er ist der Herrscher der Yakshas, bekannt unter dem Namen „Kuvera“; er erfreut sich an Tanz und Gesang, umgeben von Yakshas.

‘පුත්තාපි තස්ස බහවො, එකනාමාති මෙ සුතං;

අසීති දස එකො ච, ඉන්දනාමා මහබ්බලා.

Auch seine Söhne sind zahlreich, so habe ich gehört; einundneunzig an der Zahl, alle namens Indra und von großer Macht.

‘තෙ චාපි බුද්ධං දිස්වාන, බුද්ධං ආදිච්චබන්ධුනං;

දූරතොව නමස්සන්ති, මහන්තං වීතසාරදං.

Auch sie, nachdem sie den Buddha gesehen haben, den Buddha, den Verwandten der Sonne; erweisen sie aus der Ferne ihre Verehrung dem Großen, dem Furchtlosen.

‘නමො තෙ පුරිසාජඤ්ඤ, නමො තෙ පුරිසුත්තම;

කුසලෙන සමෙක්ඛසි, අමනුස්සාපි තං වන්දන්ති;

සුතං නෙතං අභිණ්හසො, තස්මා එවං වදෙමසෙ.

Heil Dir, Du Edler unter den Menschen, Heil Dir, Du Höchster unter den Menschen; mit Deinem Wissen blickst Du auf die Wesen, auch Nicht-Menschen verehren Dich; dies haben wir immer wieder gehört, deshalb sprechen wir so.

‘‘ජිනං වන්දථ ගොතමං, ජිනං වන්දාම ගොතමං;

විජ්ජාචරණසම්පන්නං, බුද්ධං වන්දාම ගොතම’’න්ති.

„Verehrt den Sieger Gotama, wir verehren den Sieger Gotama; den an Wissen und Wandel Vollendeten, den Buddha Gotama verehren wir.“

292. ‘අයං ඛො සා, මාරිස, ආටානාටියා රක්ඛා භික්ඛූනං භික්ඛුනීනං උපාසකානං උපාසිකානං ගුත්තියා රක්ඛාය අවිහිංසාය ඵාසුවිහාරාය. යස්ස කස්සචි, මාරිස, භික්ඛුස්ස වා භික්ඛුනියා වා උපාසකස්ස වා උපාසිකාය [Pg.172] වා අයං ආටානාටියා රක්ඛා සුග්ගහිතා භවිස්සති සමත්තා පරියාපුතා තං චෙ අමනුස්සො යක්ඛො වා යක්ඛිනී වා…පෙ… ගන්ධබ්බො වා ගන්ධබ්බී වා…පෙ… කුම්භණ්ඩො වා කුම්භණ්ඩී වා…පෙ… නාගො වා නාගී වා නාගපොතකො වා නාගපොතිකා වා නාගමහාමත්තො වා නාගපාරිසජ්ජො වා නාගපචාරො වා, පදුට්ඨචිත්තො භික්ඛුං වා භික්ඛුනිං වා උපාසකං වා උපාසිකං වා ගච්ඡන්තං වා අනුගච්ඡෙය්‍ය, ඨිතං වා උපතිට්ඨෙය්‍ය, නිසින්නං වා උපනිසීදෙය්‍ය, නිපන්නං වා උපනිපජ්ජෙය්‍ය. න මෙ සො, මාරිස, අමනුස්සො ලභෙය්‍ය ගාමෙසු වා නිගමෙසු වා සක්කාරං වා ගරුකාරං වා. න මෙ සො, මාරිස, අමනුස්සො ලභෙය්‍ය ආළකමන්දාය නාම රාජධානියා වත්ථුං වා වාසං වා. න මෙ සො, මාරිස, අමනුස්සො ලභෙය්‍ය යක්ඛානං සමිතිං ගන්තුං. අපිස්සු නං, මාරිස, අමනුස්සා අනාවය්හම්පි නං කරෙය්‍යුං අවිවය්හං. අපිස්සු නං, මාරිස, අමනුස්සා අත්තාහි පරිපුණ්ණාහි පරිභාසාහි පරිභාසෙය්‍යුං. අපිස්සු නං, මාරිස, අමනුස්සා රිත්තංපිස්ස පත්තං සීසෙ නික්කුජ්ජෙය්‍යුං. අපිස්සු නං, මාරිස, අමනුස්සා සත්තධාපිස්ස මුද්ධං ඵාලෙය්‍යුං. සන්ති හි, මාරිස, අමනුස්සා චණ්ඩා රුද්ධා රභසා, තෙ නෙව මහාරාජානං ආදියන්ති, න මහාරාජානං පුරිසකානං ආදියන්ති, න මහාරාජානං පුරිසකානං පුරිසකානං ආදියන්ති. තෙ ඛො තෙ, මාරිස, අමනුස්සා මහාරාජානං අවරුද්ධා නාම වුච්චන්ති. සෙය්‍යථාපි, මාරිස, රඤ්ඤො මාගධස්ස විජිතෙ මහාචොරා. තෙ නෙව රඤ්ඤො මාගධස්ස ආදියන්ති, න රඤ්ඤො මාගධස්ස පුරිසකානං ආදියන්ති, න රඤ්ඤො මාගධස්ස පුරිසකානං පුරිසකානං ආදියන්ති. තෙ ඛො තෙ, මාරිස, මහාචොරා රඤ්ඤො මාගධස්ස අවරුද්ධා නාම වුච්චන්ති. එවමෙව ඛො, මාරිස, සන්ති අමනුස්සා චණ්ඩා රුද්ධා රභසා, තෙ නෙව මහාරාජානං ආදියන්ති, න මහාරාජානං පුරිසකානං ආදියන්ති, න මහාරාජානං පුරිසකානං පුරිසකානං ආදියන්ති. තෙ ඛො තෙ, මාරිස, අමනුස්සා මහාරාජානං අවරුද්ධා නාම වුච්චන්ති. යො හි කොචි, මාරිස, අමනුස්සො යක්ඛො වා යක්ඛිනී වා…පෙ… ගන්ධබ්බො වා ගන්ධබ්බී වා…පෙ… කුම්භණ්ඩො වා කුම්භණ්ඩී වා…පෙ… නාගො වා නාගී වා…පෙ… පදුට්ඨචිත්තො භික්ඛුං වා භික්ඛුනිං වා උපාසකං වා උපාසිකං වා ගච්ඡන්තං වා උපගච්ඡෙය්‍ය, ඨිතං වා උපතිට්ඨෙය්‍ය, නිසින්නං වා උපනිසීදෙය්‍ය, නිපන්නං වා උපනිපජ්ජෙය්‍ය. ඉමෙසං යක්ඛානං මහායක්ඛානං සෙනාපතීනං මහාසෙනාපතීනං උජ්ඣාපෙතබ්බං වික්කන්දිතබ්බං විරවිතබ්බං – ‘අයං යක්ඛො ගණ්හාති, අයං යක්ඛො ආවිසති, අයං යක්ඛො [Pg.173] හෙඨෙති, අයං යක්ඛො විහෙඨෙති, අයං යක්ඛො හිංසති, අයං යක්ඛො විහිංසති, අයං යක්ඛො න මුඤ්චතී’ති.

292. „Dies, ehrwürdiger Herr, ist der Āṭānāṭiyā-Schutz für Mönche, Nonnen, Laienanhänger und Laienanhängerinnen, zur Bewachung, zum Schutz, zum Freisein von Belästigung und zum angenehmen Verweilen. Wenn, ehrwürdiger Herr, irgendein Mönch, eine Nonne, ein Laienanhänger oder eine Laienanhängerin diesen Āṭānāṭiyā-Schutz gut gelernt, vollkommen gemeistert und sich angeeignet hat, und falls dann ein nicht-menschliches Wesen – ein Yakkha oder eine Yakkhinī, ein Gandhabba oder eine Gandhabbī, ein Kumbhaṇḍa oder eine Kumbhaṇḍī, ein Nāga oder eine Nāgī, ein Nāga-Kind (männlich oder weiblich), ein Nāga-Minister, ein Nāga-Gefolgsmann oder ein Nāga-Diener – mit böswilliger Absicht einem Mönch, einer Nonne, einem Laienanhänger oder einer Laienanhängerin folgt, während sie gehen, oder sich zu ihnen stellt, während sie stehen, oder sich zu ihnen setzt, während sie sitzen, oder sich zu ihnen legt, während sie liegen: Dann, ehrwürdiger Herr, soll dieses nicht-menschliche Wesen in Dörfern oder Städten weder Ehre noch Respekt erhalten. Dieses nicht-menschliche Wesen, ehrwürdiger Herr, soll in der königlichen Residenz namens Āḷakamandā weder Grundbesitz noch Wohnrecht erhalten. Dieses nicht-menschliche Wesen, ehrwürdiger Herr, soll keinen Zutritt zur Versammlung der Yakkhas erhalten. Zudem, ehrwürdiger Herr, sollen die nicht-menschlichen Wesen es weder zur Heirat geben noch von ihm jemanden zur Heirat annehmen. Zudem, ehrwürdiger Herr, sollen die nicht-menschlichen Wesen es mit den schlimmsten Beleidigungen beschimpfen. Zudem, ehrwürdiger Herr, sollen die nicht-menschlichen Wesen ihm eine leere Schale über das Haupt stülpen. Zudem, ehrwürdiger Herr, sollen die nicht-menschlichen Wesen ihm das Haupt in sieben Stücke spalten. Es gibt nämlich, ehrwürdiger Herr, nicht-menschliche Wesen, die wild, grausam und ungestüm sind; sie achten weder auf die Großen Könige, noch auf die Beamten der Großen Könige, noch auf die Unterbeamten der Beamten der Großen Könige. Diese nicht-menschlichen Wesen, ehrwürdiger Herr, werden als Rebellen gegen die Großen Könige bezeichnet. So wie, ehrwürdiger Herr, im Herrschaftsbereich des Königs von Magadha große Räuber sind, die weder auf den König von Magadha, noch auf dessen Beamte, noch auf deren Unterbeamte achten und die als Rebellen gegen den König von Magadha bezeichnet werden; ebenso gibt es, ehrwürdiger Herr, nicht-menschliche Wesen, die wild, grausam und ungestüm sind... sie werden als Rebellen gegen die Großen Könige bezeichnet. Welches nicht-menschliche Wesen auch immer – ein Yakkha oder eine Yakkhinī, ein Gandhabba oder eine Gandhabbī, ein Kumbhaṇḍa oder eine Kumbhaṇḍī, ein Nāga oder eine Nāgī – mit böswilliger Absicht einem Mönch, einer Nonne, einem Laienanhänger oder einer Laienanhängerin folgt, sich zu ihnen stellt, setzt oder legt: Diesen Yakkhas, den großen Yakkhas, den Heerführern und großen Heerführern soll man dies melden, es hinausschreien, es laut kundtun: ‚Dieser Yakkha ergreift (mich), dieser Yakkha besetzt (mich), dieser Yakkha bedrängt (mich), dieser Yakkha quält (mich), dieser Yakkha schädigt (mich), dieser Yakkha fügt (mir) großes Leid zu, dieser Yakkha lässt nicht ab.‘“

293. ‘කතමෙසං යක්ඛානං මහායක්ඛානං සෙනාපතීනං මහාසෙනාපතීනං?

293. „Welchen Yakkhas, großen Yakkhas, Heerführern und großen Heerführern (soll man dies melden)?“

‘ඉන්දො සොමො වරුණො ච, භාරද්වාජො පජාපති;

චන්දනො කාමසෙට්ඨො ච, කින්නුඝණ්ඩු නිඝණ්ඩු ච.

„Inda, Soma, Varuṇa und Bhāradvāja, Pajāpati, Candana und Kāmaseṭṭha, Kinnughaṇḍu und Nighaṇḍu;

‘පනාදො ඔපමඤ්ඤො ච, දෙවසූතො ච මාතලි;

චිත්තසෙනො ච ගන්ධබ්බො, නළො රාජා ජනෙසභො.

Panāda, Opamañña und der Götterbote Mātali, der Gandhabba Cittasena, König Naḷo und Janesabha;

‘සාතාගිරො හෙවමතො, පුණ්ණකො කරතියො ගුළො;

සිවකො මුචලින්දො ච, වෙස්සාමිත්තො යුගන්ධරො.

Sātāgira, Hemavata, Puṇṇaka, Karatiya, Guḷa, Sivaka und Mucalinda, Vessāmitta und Yugandhara;

‘ගොපාලො සුප්පරොධො ච, හිරි නෙත්ති ච මන්දියො;

පඤ්චාලචණ්ඩො ආළවකො, පජ්ජුන්නො සුමනො සුමුඛො;

දධිමුඛො මණි මාණිවරො දීඝො, අථො සෙරීසකො සහ.

Gopāla, Supparodha, Hiri, Netti und Mandiya, Pañcālacaṇḍa, Āḷavaka, Pajjunna, Sumana und Sumukha, Dadhimukha, Maṇi, Māṇivara, Dīgha und auch Serīsaka zusammen mit ihnen.

‘ඉමෙසං යක්ඛානං මහායක්ඛානං සෙනාපතීනං මහාසෙනාපතීනං උජ්ඣාපෙතබ්බං වික්කන්දිතබ්බං විරවිතබ්බං – ‘‘අයං යක්ඛො ගණ්හාති, අයං යක්ඛො ආවිසති, අයං යක්ඛො හෙඨෙති, අයං යක්ඛො විහෙඨෙති, අයං යක්ඛො හිංසති, අයං යක්ඛො විහිංසති, අයං යක්ඛො න මුඤ්චතී’’ති. අයං ඛො, මාරිස, ආටානාටියා රක්ඛා භික්ඛූනං භික්ඛුනීනං උපාසකානං උපාසිකානං ගුත්තියා රක්ඛාය අවිහිංසාය ඵාසුවිහාරාය. හන්ද ච දානි මයං, මාරිස, ගච්ඡාම, බහුකිච්චා මයං බහුකරණීයා’’’ති. ‘‘‘යස්ස දානි තුම්හෙ මහාරාජානො කාලං මඤ්ඤථා’’’ති.

„Diesen Yakkhas, großen Yakkhas, Heerführern und großen Heerführern soll man dies melden, es hinausschreien, es laut kundtun: ‚Dieser Yakkha ergreift (mich), dieser Yakkha besetzt (mich), dieser Yakkha bedrängt (mich), dieser Yakkha quält (mich), dieser Yakkha schädigt (mich), dieser Yakkha fügt (mir) großes Leid zu, dieser Yakkha lässt nicht ab.‘ Dies, ehrwürdiger Herr, ist der Āṭānāṭiyā-Schutz für Mönche, Nonnen, Laienanhänger und Laienanhängerinnen, zur Bewachung, zum Schutz, zum Freisein von Belästigung und zum angenehmen Verweilen. Wohlan denn, ehrwürdiger Herr, wir gehen nun; wir haben viele Geschäfte und vieles zu tun.“ – „Ihr Großen Könige, tut nun das, wofür ihr die Zeit als gekommen erachtet.“

294. ‘‘අථ ඛො, භික්ඛවෙ, චත්තාරො මහාරාජා උට්ඨායාසනා මං අභිවාදෙත්වා පදක්ඛිණං කත්වා තත්ථෙවන්තරධායිංසු. තෙපි ඛො, භික්ඛවෙ, යක්ඛා උට්ඨායාසනා අප්පෙකච්චෙ මං අභිවාදෙත්වා පදක්ඛිණං කත්වා තත්ථෙවන්තරධායිංසු. අප්පෙකච්චෙ මයා සද්ධිං සම්මොදිංසු, සම්මොදනීයං කථං සාරණීයං වීතිසාරෙත්වා තත්ථෙවන්තරධායිංසු. අප්පෙකච්චෙ යෙනාහං තෙනඤ්ජලිං පණාමෙත්වා තත්ථෙවන්තරධායිංසු. අප්පෙකච්චෙ නාමගොත්තං [Pg.174] සාවෙත්වා තත්ථෙවන්තරධායිංසු. අප්පෙකච්චෙ තුණ්හීභූතා තත්ථෙවන්තරධායිංසු.

294. „Daraufhin, ihr Mönche, erhoben sich die vier Großen Könige von ihren Sitzen, erwiesen mir die Ehrfurcht, umrundeten mich rechtsherum und verschwanden genau dort. Auch jene Yakkhas erhoben sich von ihren Sitzen; einige erwiesen mir die Ehrfurcht, umrundeten mich rechtsherum und verschwanden genau dort. Einige tauschten freundliche und denkwürdige Worte mit mir aus und verschwanden genau dort. Einige grüßten mit zusammengelegten Händen in meine Richtung und verschwanden genau dort. Einige gaben ihren Namen und ihre Abstammung bekannt und verschwanden genau dort. Einige verschwanden schweigend genau dort.“

295. ‘‘උග්ගණ්හාථ, භික්ඛවෙ, ආටානාටියං රක්ඛං. පරියාපුණාථ, භික්ඛවෙ, ආටානාටියං රක්ඛං. ධාරෙථ, භික්ඛවෙ, ආටානාටියං රක්ඛං. අත්ථසංහිතා, භික්ඛවෙ, ආටානාටියා රක්ඛා භික්ඛූනං භික්ඛුනීනං උපාසකානං උපාසිකානං ගුත්තියා රක්ඛාය අවිහිංසාය ඵාසුවිහාරායා’’ති. ඉදමවොච භගවා. අත්තමනා තෙ භික්ඛූ භගවතො භාසිතං අභිනන්දුන්ති.

295. „Lernt, ihr Mönche, den Āṭānāṭiya-Schutz. Meistert, ihr Mönche, den Āṭānāṭiya-Schutz. Bewahrt im Gedächtnis, ihr Mönche, den Āṭānāṭiya-Schutz. Der Āṭānāṭiya-Schutz, ihr Mönche, ist mit Nutzen verbunden; er dient dem Schutz, der Bewachung, der Unversehrtheit und dem Wohlergehen von Mönchen, Nonnen, Laienanhängern und Laienanhängerinnen.“ Dies sprach der Erhabene. Erfreut stimmten jene Mönche den Worten des Erhabenen zu.

ආටානාටියසුත්තං නිට්ඨිතං නවමං.

Das Āṭānāṭiya-Sutta, das neunte, ist abgeschlossen.

10. සඞ්ගීතිසුත්තං

10. Saṅgīti-Sutta

296. එවං [Pg.175] මෙ සුතං – එකං සමයං භගවා මල්ලෙසු චාරිකං චරමානො මහතා භික්ඛුසඞ්ඝෙන සද්ධිං පඤ්චමත්තෙහි භික්ඛුසතෙහි යෙන පාවා නාම මල්ලානං නගරං තදවසරි. තත්‍ර සුදං භගවා පාවායං විහරති චුන්දස්ස කම්මාරපුත්තස්ස අම්බවනෙ.

296. So habe ich es gehört: Einst wanderte der Erhabene durch das Land der Mallas zusammen mit einer großen Schar von Mönchen, etwa fünfhundert Mönchen, und gelangte nach Pāvā, der Stadt der Mallas. Dort verweilte der Erhabene in Pāvā im Mangohain von Cunda, dem Goldschmiedesohn.

උබ්භතකනවසන්ධාගාරං

Die neue Versammlungshalle Ubbhataka

297. තෙන ඛො පන සමයෙන පාවෙය්‍යකානං මල්ලානං උබ්භතකං නාම නවං සන්ධාගාරං අචිරකාරිතං හොති අනජ්ඣාවුට්ඨං සමණෙන වා බ්‍රාහ්මණෙන වා කෙනචි වා මනුස්සභූතෙන. අස්සොසුං ඛො පාවෙය්‍යකා මල්ලා – ‘‘භගවා කිර මල්ලෙසු චාරිකං චරමානො මහතා භික්ඛුසඞ්ඝෙන සද්ධිං පඤ්චමත්තෙහි භික්ඛුසතෙහි පාවං අනුප්පත්තො පාවායං විහරති චුන්දස්ස කම්මාරපුත්තස්ස අම්බවනෙ’’ති. අථ ඛො පාවෙය්‍යකා මල්ලා යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමිංසු; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං අභිවාදෙත්වා එකමන්තං නිසීදිංසු. එකමන්තං නිසින්නා ඛො පාවෙය්‍යකා මල්ලා භගවන්තං එතදවොචුං – ‘‘ඉධ, භන්තෙ, පාවෙය්‍යකානං මල්ලානං උබ්භතකං නාම නවං සන්ධාගාරං අචිරකාරිතං හොති අනජ්ඣාවුට්ඨං සමණෙන වා බ්‍රාහ්මණෙන වා කෙනචි වා මනුස්සභූතෙන. තඤ්ච ඛො, භන්තෙ, භගවා පඨමං පරිභුඤ්ජතු, භගවතා පඨමං පරිභුත්තං පච්ඡා පාවෙය්‍යකා මල්ලා පරිභුඤ්ජිස්සන්ති. තදස්ස පාවෙය්‍යකානං මල්ලානං දීඝරත්තං හිතාය සුඛායා’’ති. අධිවාසෙසි ඛො භගවා තුණ්හීභාවෙන.

297. Zu jener Zeit nun war eine neue Versammlungshalle der Mallas von Pāvā namens Ubbhataka gerade erst fertiggestellt worden, in der noch kein Asket, Brahmane oder irgendein menschliches Wesen gewohnt hatte. Die Mallas von Pāvā hörten: „Der Erhabene ist auf seiner Wanderung durch das Land der Mallas zusammen mit einer großen Schar von Mönchen, etwa fünfhundert Mönchen, in Pāvā angekommen und verweilt im Mangohain von Cunda, dem Goldschmiedesohn.“ Da begaben sich die Mallas von Pāvā dorthin, wo der Erhabene war; nachdem sie angekommen waren, grüßten sie den Erhabenen ehrerbietig und setzten sich zur Seite nieder. Zur Seite sitzend sprachen die Mallas von Pāvā zum Erhabenen: „Hier, o Herr, ist eine neue Versammlungshalle der Mallas von Pāvā namens Ubbhataka, die gerade erst fertiggestellt wurde und in der noch kein Asket, Brahmane oder irgendein menschliches Wesen gewohnt hat. Möge der Erhabene diese Versammlungshalle zuerst benutzen. Wenn sie zuerst vom Erhabenen benutzt wurde, werden die Mallas von Pāvā sie danach benutzen. Das würde den Mallas von Pāvā für lange Zeit zum Heil und zum Segen gereichen.“ Der Erhabene willigte durch Schweigen ein.

298. අථ ඛො පාවෙය්‍යකා මල්ලා භගවතො අධිවාසනං විදිත්වා උට්ඨායාසනා භගවන්තං අභිවාදෙත්වා පදක්ඛිණං කත්වා යෙන සන්ධාගාරං තෙනුපසඞ්කමිංසු; උපසඞ්කමිත්වා සබ්බසන්ථරිං සන්ධාගාරං සන්ථරිත්වා භගවතො ආසනානි පඤ්ඤාපෙත්වා උදකමණිකං පතිට්ඨපෙත්වා තෙලපදීපං ආරොපෙත්වා යෙන භගවා තෙනුපසඞ්කමිංසු; උපසඞ්කමිත්වා භගවන්තං අභිවාදෙත්වා එකමන්තං අට්ඨංසු. එකමන්තං ඨිතා ඛො තෙ පාවෙය්‍යකා මල්ලා භගවන්තං එතදවොචුං – ‘‘සබ්බසන්ථරිසන්ථතං, භන්තෙ, සන්ධාගාරං, භගවතො ආසනානි [Pg.176] පඤ්ඤත්තානි, උදකමණිකො පතිට්ඨාපිතො, තෙලපදීපො ආරොපිතො. යස්සදානි, භන්තෙ, භගවා කාලං මඤ්ඤතී’’ති.

298. Als die Mallas von Pāvā die Zustimmung des Erhabenen erkannt hatten, erhoben sie sich von ihren Plätzen, grüßten den Erhabenen ehrerbietig, umwandelten ihn rechtsherum und begaben sich zur Versammlungshalle. Nachdem sie dort angekommen waren, legten sie in der gesamten Versammlungshalle Matten aus, bereiteten Sitzplätze für den Erhabenen vor, stellten ein Wassergefäß auf und zündeten eine Öllampe an. Dann begaben sie sich wieder dorthin, wo der Erhabene war; nachdem sie angekommen waren, grüßten sie den Erhabenen ehrerbietig und blieben zur Seite stehen. Zur Seite stehend sprachen jene Mallas von Pāvā zum Erhabenen: „O Herr, die Versammlungshalle ist vollständig mit Matten ausgelegt, die Sitzplätze für den Erhabenen sind bereitet, das Wassergefäß ist aufgestellt und die Öllampe ist angezündet. Möge der Erhabene nun tun, was er für zeitgemäß hält.“

299. අථ ඛො භගවා නිවාසෙත්වා පත්තචීවරමාදාය සද්ධිං භික්ඛුසඞ්ඝෙන යෙන සන්ධාගාරං තෙනුපසඞ්කමි; උපසඞ්කමිත්වා පාදෙ පක්ඛාලෙත්වා සන්ධාගාරං පවිසිත්වා මජ්ඣිමං ථම්භං නිස්සාය පුරත්ථාභිමුඛො නිසීදි. භික්ඛුසඞ්ඝොපි ඛො පාදෙ පක්ඛාලෙත්වා සන්ධාගාරං පවිසිත්වා පච්ඡිමං භිත්තිං නිස්සාය පුරත්ථාභිමුඛො නිසීදි භගවන්තංයෙව පුරක්ඛත්වා. පාවෙය්‍යකාපි ඛො මල්ලා පාදෙ පක්ඛාලෙත්වා සන්ධාගාරං පවිසිත්වා පුරත්ථිමං භිත්තිං නිස්සාය පච්ඡිමාභිමුඛා නිසීදිංසු භගවන්තංයෙව පුරක්ඛත්වා. අථ ඛො භගවා පාවෙය්‍යකෙ මල්ලෙ බහුදෙව රත්තිං ධම්මියා කථාය සන්දස්සෙත්වා සමාදපෙත්වා සමුත්තෙජෙත්වා සම්පහංසෙත්වා උය්‍යොජෙසි – ‘‘අභික්කන්තා ඛො, වාසෙට්ඨා, රත්ති. යස්සදානි තුම්හෙ කාලං මඤ්ඤථා’’ති. ‘‘එවං, භන්තෙ’’ති ඛො පාවෙය්‍යකා මල්ලා භගවතො පටිස්සුත්වා උට්ඨායාසනා භගවන්තං අභිවාදෙත්වා පදක්ඛිණං කත්වා පක්කමිංසු.

299. Da legte der Erhabene sein Gewand an, nahm Schale und Obergewand und begab sich zusammen mit der Mönchsschar zur Versammlungshalle. Nachdem er angekommen war, wusch er sich die Füße, betrat die Versammlungshalle und setzte sich an den mittleren Pfeiler mit dem Gesicht nach Osten. Auch die Mönchsschar wusch sich die Füße, betrat die Versammlungshalle und setzte sich an die westliche Wand mit dem Gesicht nach Osten, dem Erhabenen zugewandt. Auch die Mallas von Pāvā wuschen sich die Füße, betraten die Versammlungshalle und setzten sich an die östliche Wand mit dem Gesicht nach Westen, ebenfalls dem Erhabenen zugewandt. Daraufhin unterwies der Erhabene die Mallas von Pāvā einen großen Teil der Nacht hindurch mit einer Lehrrede, begeisterte sie, spornte sie an und erfreute sie; dann verabschiedete er sie: „Die Nacht ist weit vorangeschritten, ihr Vāseṭṭhas. Tut nun, was ihr für zeitgemäß haltet.“ „Ja, o Herr“, antworteten die Mallas von Pāvā dem Erhabenen, erhoben sich von ihren Plätzen, grüßten den Erhabenen ehrerbietig, umwandelten ihn rechtsherum und entfernten sich.

300. අථ ඛො භගවා අචිරපක්කන්තෙසු පාවෙය්‍යකෙසු මල්ලෙසු තුණ්හීභූතං තුණ්හීභූතං භික්ඛුසංඝං අනුවිලොකෙත්වා ආයස්මන්තං සාරිපුත්තං ආමන්තෙසි – ‘‘විගතථිනමිද්ධො ඛො, සාරිපුත්ත, භික්ඛුසඞ්ඝො. පටිභාතු තං, සාරිපුත්ත, භික්ඛූනං ධම්මීකථා. පිට්ඨි මෙ ආගිලායති. තමහං ආයමිස්සාමී’’ති. ‘‘එවං, භන්තෙ’’ති ඛො ආයස්මා සාරිපුත්තො භගවතො පච්චස්සොසි. අථ ඛො භගවා චතුග්ගුණං සඞ්ඝාටිං පඤ්ඤපෙත්වා දක්ඛිණෙන පස්සෙන සීහසෙය්‍යං කප්පෙසි පාදෙ පාදං අච්චාධාය, සතො සම්පජානො උට්ඨානසඤ්ඤං මනසි කරිත්වා.

300. Kurz nachdem die Mallas von Pāvā gegangen waren, blickte der Erhabene auf die vollkommen stille Mönchsschar und wandte sich an den ehrwürdigen Sāriputta: „Die Mönchsschar ist frei von Trägheit und Schläfrigkeit, Sāriputta. Möge dir eine Lehrrede für die Mönche einfallen. Mein Rücken schmerzt; ich möchte ihn ausstrecken.“ „Ja, o Herr“, antwortete der ehrwürdige Sāriputta dem Erhabenen. Dann faltete der Erhabene sein Obergewand vierfach, legte sich auf die rechte Seite und nahm die Löwenlage ein, wobei er einen Fuß über den anderen legte, achtsam und wissensklar, die Zeit des Aufstehens im Geiste festhaltend.

භින්නනිගණ්ඨවත්ථු

Die Geschichte von den gespaltenen Nigaṇṭhas

301. තෙන ඛො පන සමයෙන නිගණ්ඨො නාටපුත්තො පාවායං අධුනාකාලඞ්කතො හොති. තස්ස කාලඞ්කිරියාය භින්නා නිගණ්ඨා ද්වෙධිකජාතා භණ්ඩනජාතා කලහජාතා විවාදාපන්නා අඤ්ඤමඤ්ඤං [Pg.177] මුඛසත්තීහි විතුදන්තා විහරන්ති – ‘‘න ත්වං ඉමං ධම්මවිනයං ආජානාසි, අහං ඉමං ධම්මවිනයං ආජානාමි, කිං ත්වං ඉමං ධම්මවිනයං ආජානිස්සසි! මිච්ඡාපටිපන්නො ත්වමසි, අහමස්මි සම්මාපටිපන්නො. සහිතං මෙ, අසහිතං තෙ. පුරෙවචනීයං පච්ඡා අවච, පච්ඡාවචනීයං පුරෙ අවච. අධිචිණ්ණං තෙ විපරාවත්තං, ආරොපිතො තෙ වාදො, නිග්ගහිතො ත්වමසි, චර වාදප්පමොක්ඛාය, නිබ්බෙඨෙහි වා සචෙ පහොසී’’ති. වධොයෙව ඛො මඤ්ඤෙ නිගණ්ඨෙසු නාටපුත්තියෙසු වත්තති. යෙපි නිගණ්ඨස්ස නාටපුත්තස්ස සාවකා ගිහී ඔදාතවසනා, තෙපි නිගණ්ඨෙසු නාටපුත්තියෙසු නිබ්බින්නරූපා විරත්තරූපා පටිවානරූපා, යථා තං දුරක්ඛාතෙ ධම්මවිනයෙ දුප්පවෙදිතෙ අනිය්‍යානිකෙ අනුපසමසංවත්තනිකෙ අසම්මාසම්බුද්ධප්පවෙදිතෙ භින්නථූපෙ අප්පටිසරණෙ.

301. Zu jener Zeit war der Nigaṇṭha Nāṭaputta in Pāvā gerade erst verstorben. Nach seinem Tod waren die Nigaṇṭhas gespalten, in zwei Lager geteilt, in Streitigkeiten verwickelt, zerstritten und in Zwist geraten; sie lebten dahin, indem sie einander mit Wortdolchen attackierten: „Du verstehst diese Lehre und Disziplin nicht, ich verstehe diese Lehre und Disziplin. Was willst du schon von dieser Lehre und Disziplin verstehen! Du praktizierst falsch, ich praktiziere richtig. Mein Wort ist schlüssig, deines unschlüssig. Du hast das Erstzusagende zuletzt gesagt und das Letztzusagende zuerst. Deine mühsam antrainierte Argumentation ist widerlegt, deine Behauptung ist entkräftet, du bist besiegt! Geh und finde einen Weg, dich aus deiner misslichen Lage zu befreien, oder löse den Widerspruch auf, wenn du kannst!“ Es schien fast so, als herrsche unter den Nigaṇṭhas, den Anhängern des Nāṭaputta, nur noch gegenseitige Vernichtung. Selbst jene Laienanhänger des Nigaṇṭha Nāṭaputta, jene weiß gekleideten Menschen, waren von den Nigaṇṭhas, den Anhängern des Nāṭaputta, enttäuscht, entfremdet und abgestoßen – so wie es eben ist bei einer schlecht verkündeten Lehre und Disziplin, die mangelhaft dargelegt wurde, nicht zur Befreiung führt, nicht zur inneren Ruhe gereicht, nicht von einem vollkommen Erwachten offenbart wurde und nun wie ein zerbrochenes Denkmal ohne Schutz und Zuflucht dasteht.

302. අථ ඛො ආයස්මා සාරිපුත්තො භික්ඛූ ආමන්තෙසි – ‘‘නිගණ්ඨො, ආවුසො, නාටපුත්තො පාවායං අධුනාකාලඞ්කතො, තස්ස කාලඞ්කිරියාය භින්නා නිගණ්ඨා ද්වෙධිකජාතා…පෙ… භින්නථූපෙ අප්පටිසරණෙ’’. ‘‘එවඤ්හෙතං, ආවුසො, හොති දුරක්ඛාතෙ ධම්මවිනයෙ දුප්පවෙදිතෙ අනිය්‍යානිකෙ අනුපසමසංවත්තනිකෙ අසම්මාසම්බුද්ධප්පවෙදිතෙ. අයං ඛො පනාවුසො අම්හාකං භගවතා ධම්මො ස්වාක්ඛාතො සුප්පවෙදිතො නිය්‍යානිකො උපසමසංවත්තනිකො සම්මාසම්බුද්ධප්පවෙදිතො. තත්ථ සබ්බෙහෙව සඞ්ගායිතබ්බං, න විවදිතබ්බං, යථයිදං බ්‍රහ්මචරියං අද්ධනියං අස්ස චිරට්ඨිතිකං, තදස්ස බහුජනහිතාය බහුජනසුඛාය ලොකානුකම්පාය අත්ථාය හිතාය සුඛාය දෙවමනුස්සානං.

302. Da wandte sich der ehrwürdige Sāriputta an die Mönche: „Ihr Brüder, der Nigaṇṭha Nāṭaputta ist in Pāvā gerade erst verstorben; nach seinem Tod sind die Nigaṇṭhas gespalten, in zwei Lager geteilt ... (wie zuvor) ... wie bei einer Lehre ohne Schutz und Zuflucht. So verhält es sich eben, ihr Brüder, bei einer schlecht verkündeten Lehre und Disziplin, die mangelhaft dargelegt wurde, nicht zur Befreiung führt, nicht zur Ruhe gereicht und nicht von einem vollkommen Erwachten offenbart wurde. Diese Lehre jedoch, ihr Brüder, ist von unserem Erhabenen wohlverkündet, gut dargelegt, hinführend zur Befreiung, zur Ruhe führend und von einem vollkommen Erwachten offenbart. Hierbei sollten wir alle gemeinsam die Lehre rezitieren und nicht darüber streiten, damit dieses heilige Leben von Dauer sein möge und lange bestehe, zum Wohle vieler Menschen, zum Glück vieler Menschen, aus Mitgefühl für die Welt, zum Nutzen, zum Wohle und zum Glück für Götter und Menschen.“

‘‘කතමො චාවුසො, අම්හාකං භගවතා ධම්මො ස්වාක්ඛාතො සුප්පවෙදිතො නිය්‍යානිකො උපසමසංවත්තනිකො සම්මාසම්බුද්ධප්පවෙදිතො; යත්ථ සබ්බෙහෙව සඞ්ගායිතබ්බං, න විවදිතබ්බං, යථයිදං බ්‍රහ්මචරියං අද්ධනියං අස්ස චිරට්ඨිතිකං, තදස්ස බහුජනහිතාය බහුජනසුඛාය ලොකානුකම්පාය අත්ථාය හිතාය සුඛාය දෙවමනුස්සානං?

„Welche Lehre ist es nun, ihr Brüder, die vom Erhabenen wohlverkündet, gut dargelegt, hinführend zur Befreiung, zur Ruhe führend und von einem vollkommen Erwachten offenbart wurde; bei der wir alle gemeinsam rezitieren sollten und nicht darüber streiten, damit dieses heilige Leben von Dauer sein möge und lange bestehe, zum Wohle vieler Menschen, zum Glück vieler Menschen, aus Mitgefühl für die Welt, zum Nutzen, zum Wohle und zum Glück für Götter und Menschen?“

එකකං

Das Einer-Set

303. ‘‘අත්ථි [Pg.178] ඛො, ආවුසො, තෙන භගවතා ජානතා පස්සතා අරහතා සම්මාසම්බුද්ධෙන එකො ධම්මො සම්මදක්ඛාතො. තත්ථ සබ්බෙහෙව සඞ්ගායිතබ්බං, න විවදිතබ්බං, යථයිදං බ්‍රහ්මචරියං අද්ධනියං අස්ස චිරට්ඨිතිකං, තදස්ස බහුජනහිතාය බහුජනසුඛාය ලොකානුකම්පාය අත්ථාය හිතාය සුඛාය දෙවමනුස්සානං. කතමො එකො ධම්මො? සබ්බෙ සත්තා ආහාරට්ඨිතිකා. සබ්බෙ සත්තා සඞ්ඛාරට්ඨිතිකා. අයං ඛො, ආවුසො, තෙන භගවතා ජානතා පස්සතා අරහතා සම්මාසම්බුද්ධෙන එකො ධම්මො සම්මදක්ඛාතො. තත්ථ සබ්බෙහෙව සඞ්ගායිතබ්බං, න විවදිතබ්බං, යථයිදං බ්‍රහ්මචරියං අද්ධනියං අස්ස චිරට්ඨිතිකං, තදස්ස බහුජනහිතාය බහුජනසුඛාය ලොකානුකම්පාය අත්ථාය හිතාය සුඛාය දෙවමනුස්සානං.

303. „Es gibt, ihr Brüder, eine einzige Lehre, die von jenem Erhabenen, dem Wissenden, dem Sehenden, dem Heiligen, dem vollkommen Erwachten, vollkommen dargelegt wurde. Hierbei sollten wir alle gemeinsam rezitieren und nicht darüber streiten, damit dieses heilige Leben von Dauer sein möge und lange bestehe ... zum Glück für Götter und Menschen. Welches ist diese eine Lehre? Alle Wesen bestehen durch Nahrung. Alle Wesen bestehen durch Gestaltungen. Dies ist, ihr Brüder, jene eine Lehre, die von dem Erhabenen ... vollkommen dargelegt wurde. Hierbei sollten wir alle gemeinsam rezitieren ... zum Glück für Götter und Menschen.“

දුකං

Das Zweier-Set

304. ‘‘අත්ථි ඛො, ආවුසො, තෙන භගවතා ජානතා පස්සතා අරහතා සම්මාසම්බුද්ධෙන ද්වෙ ධම්මා සම්මදක්ඛාතා. තත්ථ සබ්බෙහෙව සඞ්ගායිතබ්බං, න විවදිතබ්බං, යථයිදං බ්‍රහ්මචරියං අද්ධනියං අස්ස චිරට්ඨිතිකං, තදස්ස බහුජනහිතාය බහුජනසුඛාය ලොකානුකම්පාය අත්ථාය හිතාය සුඛාය දෙවමනුස්සානං. කතමෙ ද්වෙ ?

304. „Es gibt, ihr Brüder, zwei Lehren, die von jenem Erhabenen, dem Wissenden, dem Sehenden, dem Heiligen, dem vollkommen Erwachten, vollkommen dargelegt wurden. Hierbei sollten wir alle gemeinsam rezitieren und nicht darüber streiten, damit dieses heilige Leben von Dauer sein möge und lange bestehe ... zum Glück für Götter und Menschen. Welche sind diese zwei?“

‘‘නාමඤ්ච රූපඤ්ච.

„Name und Form.“

‘‘අවිජ්ජා ච භවතණ්හා ච.

„Unwissenheit und das Begehren nach Werden.“

‘‘භවදිට්ඨි ච විභවදිට්ඨි ච.

„Die Ansicht vom ewigen Dasein und die Ansicht von der Vernichtung.“

‘‘අහිරිකඤ්ච අනොත්තප්පඤ්ච.

„Schamlosigkeit und Gewissenlosigkeit.“

‘‘හිරී ච ඔත්තප්පඤ්ච.

„Scham und Gewissensfurcht.“

‘‘දොවචස්සතා ච පාපමිත්තතා ච.

„Widerspenstigkeit und schlechter Umgang.“

‘‘සොවචස්සතා ච කල්‍යාණමිත්තතා ච.

„Gelehrigkeit und guter Umgang.“

‘‘ආපත්තිකුසලතා ච ආපත්තිවුට්ඨානකුසලතා ච.

„Geschicklichkeit in Bezug auf Vergehen und Geschicklichkeit im Rehabilitieren von Vergehen.“

‘‘සමාපත්තිකුසලතා ච සමාපත්තිවුට්ඨානකුසලතා ච.

„Geschicklichkeit in Bezug auf meditative Errungenschaften und Geschicklichkeit im Beenden meditativer Errungenschaften.“

‘‘ධාතුකුසලතා [Pg.179] ච මනසිකාරකුසලතා ච.

„Geschicklichkeit in Bezug auf die Elemente und Geschicklichkeit in Bezug auf die Aufmerksamkeit.“

‘‘ආයතනකුසලතා ච පටිච්චසමුප්පාදකුසලතා ච.

„Geschicklichkeit in Bezug auf die Sinnesbereiche und Geschicklichkeit in Bezug auf das Entstehen in Abhängigkeit.“

‘‘ඨානකුසලතා ච අට්ඨානකුසලතා ච.

„Geschicklichkeit in Bezug auf das Mögliche und Geschicklichkeit in Bezug auf das Unmögliche.“

‘‘අජ්ජවඤ්ච ලජ්ජවඤ්ච.

„Aufrichtigkeit und Milde.“

‘‘ඛන්ති ච සොරච්චඤ්ච.

„Geduld und Sanftmut.“

‘‘සාඛල්‍යඤ්ච පටිසන්ථාරො ච.

„Freundlichkeit und Zuvorkommenheit.“

‘‘අවිහිංසා ච සොචෙය්‍යඤ්ච.

„Nicht-Schädigen und Reinheit.“

‘‘මුට්ඨස්සච්චඤ්ච අසම්පජඤ්ඤඤ්ච.

„Unachtsamkeit und mangelnde Wissensklarheit.“

‘‘සති ච සම්පජඤ්ඤඤ්ච.

„Achtsamkeit und Wissensklarheit.“

‘‘ඉන්ද්‍රියෙසු අගුත්තද්වාරතා ච භොජනෙ අමත්තඤ්ඤුතා ච.

„Unbewachtheit der Sinnespforten und Unmäßigkeit beim Essen.“

‘‘ඉන්ද්‍රියෙසු ගුත්තද්වාරතා ච භොජනෙ මත්තඤ්ඤුතා ච.

„Bewachtheit der Sinnespforten und Mäßigkeit beim Essen.“

‘‘පටිසඞ්ඛානබලඤ්ච භාවනාබලඤ්ච.

„Die Kraft der Überlegung und die Kraft der Geistesentfaltung.“

‘‘සතිබලඤ්ච සමාධිබලඤ්ච.

„Die Kraft der Achtsamkeit und die Kraft der Sammlung.“

‘‘සමථො ච විපස්සනා ච.

„Ruhe und Hellblick.“

‘‘සමථනිමිත්තඤ්ච පග්ගහනිමිත්තඤ්ච.

Das Zeichen der Ruhe und das Zeichen der Anstrengung.

‘‘පග්ගහො ච අවික්ඛෙපො ච.

Die Anstrengung und die Unzerstreutheit.

‘‘සීලවිපත්ති ච දිට්ඨිවිපත්ති ච.

Der Verfall der Sittlichkeit und der Verfall der Ansicht.

‘‘සීලසම්පදා ච දිට්ඨිසම්පදා ච.

Die Vollkommenheit der Sittlichkeit und die Vollkommenheit der Ansicht.

‘‘සීලවිසුද්ධි ච දිට්ඨිවිසුද්ධි ච.

Die Reinheit der Sittlichkeit und die Reinheit der Ansicht.

‘‘දිට්ඨිවිසුද්ධි ඛො පන යථා දිට්ඨිස්ස ච පධානං.

Die Reinheit der Ansicht und die Anstrengung gemäß der Ansicht.

‘‘සංවෙගො ච සංවෙජනීයෙසු ඨානෙසු සංවිග්ගස්ස ච යොනිසො පධානං.

Die Erschütterung angesichts erschütternder Dinge und die weise Anstrengung dessen, der erschüttert ist.

‘‘අසන්තුට්ඨිතා ච කුසලෙසු ධම්මෙසු අප්පටිවානිතා ච පධානස්මිං.

Die Unzufriedenheit gegenüber heilsamen Zuständen und die Unermüdlichkeit in der Anstrengung.

‘‘විජ්ජා [Pg.180] ච විමුත්ති ච.

Das Wissen und die Befreiung.

‘‘ඛයෙඤාණං අනුප්පාදෙඤාණං.

Das Wissen um die Versiegung und das Wissen um das Nicht-Wiederentstehen.

‘‘ඉමෙ ඛො, ආවුසො, තෙන භගවතා ජානතා පස්සතා අරහතා සම්මාසම්බුද්ධෙන ද්වෙ ධම්මා සම්මදක්ඛාතා. තත්ථ සබ්බෙහෙව සඞ්ගායිතබ්බං, න විවදිතබ්බං, යථයිදං බ්‍රහ්මචරියං අද්ධනියං අස්ස චිරට්ඨිතිකං, තදස්ස බහුජනහිතාය බහුජනසුඛාය ලොකානුකම්පාය අත්ථාය හිතාය සුඛාය දෙවමනුස්සානං.

Diese zwei Dinge, Freunde, sind von dem Erhabenen, dem Wissenden, dem Sehenden, dem Heiligen, dem vollkommen Erleuchteten, recht verkündet worden. Darin sollen wir alle gemeinsam rezitieren und nicht streiten, damit dieses heilige Leben fortdauere und lange bestehe, zum Wohle vieler, zum Glück vieler, aus Mitgefühl für die Welt, zum Nutzen, Wohl und Glück von Göttern und Menschen.

තිකං

Die Dreier-Gruppen (Tika)

305. ‘‘අත්ථි ඛො, ආවුසො, තෙන භගවතා ජානතා පස්සතා අරහතා සම්මාසම්බුද්ධෙන තයො ධම්මා සම්මදක්ඛාතා. තත්ථ සබ්බෙහෙව සඞ්ගායිතබ්බං…පෙ… අත්ථාය හිතාය සුඛාය දෙවමනුස්සානං. කතමෙ තයො?

305. Es gibt, Freunde, drei Dinge, die von jenem Erhabenen, dem Wissenden, dem Sehenden, dem Heiligen, dem vollkommen Erleuchteten, recht verkündet worden sind. Darin sollen wir alle gemeinsam rezitieren ... zum Nutzen, Wohl und Glück von Göttern und Menschen. Welche drei?

‘‘තීණි අකුසලමූලානි – ලොභො අකුසලමූලං, දොසො අකුසලමූලං, මොහො අකුසලමූලං.

Drei Wurzeln des Unheilsamen: Gier als Wurzel des Unheilsamen, Hass als Wurzel des Unheilsamen, Verblendung als Wurzel des Unheilsamen.

‘‘තීණි කුසලමූලානි – අලොභො කුසලමූලං, අදොසො කුසලමූලං, අමොහො කුසලමූලං.

Drei Wurzeln des Heilsamen: Gierlosigkeit als Wurzel des Heilsamen, Hasslosigkeit als Wurzel des Heilsamen, Unverblendung als Wurzel des Heilsamen.

‘‘තීණි දුච්චරිතානි – කායදුච්චරිතං, වචීදුච්චරිතං, මනොදුච්චරිතං.

Drei Arten des Fehlverhaltens: Fehlverhalten mit dem Körper, Fehlverhalten mit der Rede, Fehlverhalten mit dem Geist.

‘‘තීණි සුචරිතානි – කායසුචරිතං, වචීසුචරිතං, මනොසුචරිතං.

Drei Arten des rechten Wandels: rechter Wandel mit dem Körper, rechter Wandel mit der Rede, rechter Wandel mit dem Geist.

‘‘තයො අකුසලවිතක්කා – කාමවිතක්කො, බ්‍යාපාදවිතක්කො, විහිංසාවිතක්කො.

Drei unheilsame Gedanken: Gedanken an Sinneslust, Gedanken an Übelwollen, Gedanken an Grausamkeit.

‘‘තයො කුසලවිතක්කා – නෙක්ඛම්මවිතක්කො, අබ්‍යාපාදවිතක්කො, අවිහිංසාවිතක්කො.

Drei heilsame Gedanken: Gedanken an Entsagung, Gedanken an Nicht-Übelwollen, Gedanken an Nicht-Grausamkeit.

‘‘තයො අකුසලසඞ්කප්පා – කාමසඞ්කප්පො, බ්‍යාපාදසඞ්කප්පො, විහිංසාසඞ්කප්පො.

Drei unheilsame Absichten: Absicht auf Sinneslust, Absicht auf Übelwollen, Absicht auf Grausamkeit.

‘‘තයො කුසලසඞ්කප්පා – නෙක්ඛම්මසඞ්කප්පො, අබ්‍යාපාදසඞ්කප්පො, අවිහිංසාසඞ්කප්පො.

Drei heilsame Absichten: Absicht auf Entsagung, Absicht auf Nicht-Übelwollen, Absicht auf Nicht-Grausamkeit.

‘‘තිස්සො [Pg.181] අකුසලසඤ්ඤා – කාමසඤ්ඤා, බ්‍යාපාදසඤ්ඤා, විහිංසාසඤ්ඤා.

Drei unheilsame Wahrnehmungen: Wahrnehmung von Sinneslust, Wahrnehmung von Übelwollen, Wahrnehmung von Grausamkeit.

‘‘තිස්සො කුසලසඤ්ඤා – නෙක්ඛම්මසඤ්ඤා, අබ්‍යාපාදසඤ්ඤා, අවිහිංසාසඤ්ඤා.

Drei heilsame Wahrnehmungen: Wahrnehmung von Entsagung, Wahrnehmung von Nicht-Übelwollen, Wahrnehmung von Nicht-Grausamkeit.

‘‘තිස්සො අකුසලධාතුයො – කාමධාතු, බ්‍යාපාදධාතු, විහිංසාධාතු.

Drei unheilsame Elemente: das Element der Sinneslust, das Element des Übelwollens, das Element der Grausamkeit.

‘‘තිස්සො කුසලධාතුයො – නෙක්ඛම්මධාතු, අබ්‍යාපාදධාතු, අවිහිංසාධාතු.

Drei heilsame Elemente: das Element der Entsagung, das Element des Nicht-Übelwollens, das Element der Nicht-Grausamkeit.

‘‘අපරාපි තිස්සො ධාතුයො – කාමධාතු, රූපධාතු, අරූපධාතු.

Noch drei weitere Elemente: das Sinnen-Element, das feinstoffliche Element, das immaterielle Element.

‘‘අපරාපි තිස්සො ධාතුයො – රූපධාතු, අරූපධාතු, නිරොධධාතු.

Noch drei weitere Elemente: das feinstoffliche Element, das immaterielle Element, das Element des Aufhörens.

‘‘අපරාපි තිස්සො ධාතුයො – හීනධාතු, මජ්ඣිමධාතු, පණීතධාතු.

Noch drei weitere Elemente: das niedere Element, das mittlere Element, das edle Element.

‘‘තිස්සො තණ්හා – කාමතණ්හා, භවතණ්හා, විභවතණ්හා.

Drei Arten von Begehren: Begehren nach Sinnesgenuss, Begehren nach Dasein, Begehren nach Nicht-Dasein.

‘‘අපරාපි තිස්සො තණ්හා – කාමතණ්හා, රූපතණ්හා, අරූපතණ්හා.

Noch drei weitere Arten von Begehren: Begehren nach Sinnesgenuss, Begehren nach feinstofflichem Dasein, Begehren nach immateriellem Dasein.

‘‘අපරාපි තිස්සො තණ්හා – රූපතණ්හා, අරූපතණ්හා, නිරොධතණ්හා.

Ferner gibt es drei Arten von Verlangen: Verlangen nach feinstofflichem Dasein, Verlangen nach immateriellem Dasein und Verlangen nach Vernichtung.

‘‘තීණි සංයොජනානි – සක්කායදිට්ඨි, විචිකිච්ඡා, සීලබ්බතපරාමාසො.

Drei Fesseln: Persönlichkeitsansicht, Zweifelsucht und das Hängen an Regeln und Riten.

‘‘තයො ආසවා – කාමාසවො, භවාසවො, අවිජ්ජාසවො.

Drei Triebe: der Trieb nach Sinnlichkeit, der Trieb nach Dasein und der Trieb der Unwissenheit.

‘‘තයො භවා – කාමභවො, රූපභවො, අරූපභවො.

Drei Arten von Dasein: das sinnliche Dasein, das feinstoffliche Dasein und das immaterielle Dasein.

‘‘තිස්සො එසනා – කාමෙසනා, භවෙසනා, බ්‍රහ්මචරියෙසනා.

Drei Arten des Suchens: das Suchen nach Sinnlichkeit, das Suchen nach Dasein und das Suchen nach einem (falschen) heiligen Leben.

‘‘තිස්සො විධා – සෙය්‍යොහමස්මීති විධා, සදිසොහමස්මීති විධා, හීනොහමස්මීති විධා.

Drei Arten des Dünkels: der Dünkel 'Ich bin besser', der Dünkel 'Ich bin gleich' und der Dünkel 'Ich bin geringer'.

‘‘තයො අද්ධා – අතීතො අද්ධා, අනාගතො අද්ධා, පච්චුප්පන්නො අද්ධා.

Drei Zeiträume: die Vergangenheit, die Zukunft und die Gegenwart.

‘‘තයො අන්තා – සක්කායො අන්තො, සක්කායසමුදයො අන්තො, සක්කායනිරොධො අන්තො.

Drei Bereiche: der Bereich der Persönlichkeit, der Bereich der Entstehung der Persönlichkeit und der Bereich der Aufhebung der Persönlichkeit.

‘‘තිස්සො වෙදනා – සුඛා වෙදනා, දුක්ඛා වෙදනා, අදුක්ඛමසුඛා වෙදනා.

Drei Arten von Gefühl: angenehmes Gefühl, unangenehmes Gefühl und weder-unangenehmes-noch-angenehmes Gefühl.

‘‘තිස්සො දුක්ඛතා – දුක්ඛදුක්ඛතා, සඞ්ඛාරදුක්ඛතා, විපරිණාමදුක්ඛතා.

Drei Arten von Leidhaftigkeit: die Leidhaftigkeit des Schmerzes, die Leidhaftigkeit der Gestaltungen und die Leidhaftigkeit der Veränderung.

‘‘තයො රාසී [Pg.182] – මිච්ඡත්තනියතො රාසි, සම්මත්තනියතො රාසි, අනියතො රාසි.

Drei Mengen: die Menge der in der Falschheit Festgelegten, die Menge der in der Richtigkeit Festgelegten und die unbestimmte Menge.

‘‘තයො තමා – අතීතං වා අද්ධානං ආරබ්භ කඞ්ඛති විචිකිච්ඡති නාධිමුච්චති න සම්පසීදති, අනාගතං වා අද්ධානං ආරබ්භ කඞ්ඛති විචිකිච්ඡති නාධිමුච්චති න සම්පසීදති, එතරහි වා පච්චුප්පන්නං අද්ධානං ආරබ්භ කඞ්ඛති විචිකිච්ඡති නාධිමුච්චති න සම්පසීදති.

Drei Arten der Verfinsterung: Man zweifelt, grübelt, ist unentschlossen und ohne Vertrauen in Bezug auf die Vergangenheit; man zweifelt, grübelt, ist unentschlossen und ohne Vertrauen in Bezug auf die Zukunft; man zweifelt, grübelt, ist unentschlossen und ohne Vertrauen in Bezug auf die jetzige Gegenwart.

‘‘තීණි තථාගතස්ස අරක්ඛෙය්‍යානි – පරිසුද්ධකායසමාචාරො ආවුසො තථාගතො, නත්ථි තථාගතස්ස කායදුච්චරිතං, යං තථාගතො රක්ඛෙය්‍ය – ‘මා මෙ ඉදං පරො අඤ්ඤාසී’ති. පරිසුද්ධවචීසමාචාරො ආවුසො, තථාගතො, නත්ථි තථාගතස්ස වචීදුච්චරිතං, යං තථාගතො රක්ඛෙය්‍ය – ‘මා මෙ ඉදං පරො අඤ්ඤාසී’ති. පරිසුද්ධමනොසමාචාරො, ආවුසො, තථාගතො, නත්ථි තථාගතස්ස මනොදුච්චරිතං යං තථාගතො රක්ඛෙය්‍ය – ‘මා මෙ ඉදං පරො අඤ්ඤාසී’ති.

Drei Dinge, die der Tathāgata nicht zu verbergen braucht: Der Tathāgata, ihr Freunde, ist von reinem körperlichem Verhalten; es gibt beim Tathāgata kein körperliches Fehlverhalten, das er verbergen müsste, damit es kein anderer erfahre. Er ist von reinem sprachlichem Verhalten; es gibt beim Tathāgata kein sprachliches Fehlverhalten, das er verbergen müsste, damit es kein anderer erfahre. Er ist von reinem geistigem Verhalten; es gibt beim Tathāgata kein geistiges Fehlverhalten, das er verbergen müsste, damit es kein anderer erfahre.

‘‘තයො කිඤ්චනා – රාගො කිඤ්චනං, දොසො කිඤ්චනං, මොහො කිඤ්චනං.

Drei Hindernisse: das Hindernis der Gier, das Hindernis des Hasses und das Hindernis der Verblendung.

‘‘තයො අග්ගී – රාගග්ගි, දොසග්ගි, මොහග්ගි.

Drei Feuer: das Feuer der Gier, das Feuer des Hasses und das Feuer der Verblendung.

‘‘අපරෙපි තයො අග්ගී – ආහුනෙය්‍යග්ගි, ගහපතග්ගි, දක්ඛිණෙය්‍යග්ගි.

Drei weitere Feuer: das Feuer derer, die Gaben verdienen (Eltern), das Feuer des Hausherrn (Ehepartner) und das Feuer der Opferwürdigen (tugendhafte Ordensleute).

‘‘තිවිධෙන රූපසඞ්ගහො – සනිදස්සනසප්පටිඝං රූපං, අනිදස්සනසප්පටිඝං රූපං, අනිදස්සනඅප්පටිඝං රූපං.

Die dreifache Zusammenfassung der Materie: sichtbare, widerstehende Materie; unsichtbare, widerstehende Materie; unsichtbare, nicht-widerstehende Materie.

‘‘තයො සඞ්ඛාරා – පුඤ්ඤාභිසඞ්ඛාරො, අපුඤ්ඤාභිසඞ්ඛාරො, ආනෙඤ්ජාභිසඞ්ඛාරො.

Drei Gestaltungen: die verdienstvolle Gestaltung, die unverdienstvolle Gestaltung und die unerschütterliche Gestaltung.

‘‘තයො පුග්ගලා – සෙක්ඛො පුග්ගලො, අසෙක්ඛො පුග්ගලො, නෙවසෙක්ඛොනාසෙක්ඛො පුග්ගලො.

Drei Personen: der Übende, der nicht mehr Übende und der weder Übende noch nicht mehr Übende.

‘‘තයො ථෙරා – ජාතිථෙරො, ධම්මථෙරො, සම්මුතිථෙරො.

Drei Älteste: ein Ältester durch das Alter, ein Ältester durch das Dhamma und ein Ältester durch Übereinkunft.

‘‘තීණි පුඤ්ඤකිරියවත්ථූනි – දානමයං පුඤ්ඤකිරියවත්ථු, සීලමයං පුඤ්ඤකිරියවත්ථු, භාවනාමයං පුඤ්ඤකිරියවත්ථු.

Drei Grundlagen verdienstvoller Handlungen: die Grundlage durch Geben, die Grundlage durch Sittlichkeit und die Grundlage durch Entfaltung.

‘‘තීණි චොදනාවත්ථූනි – දිට්ඨෙන, සුතෙන, පරිසඞ්කාය.

Drei Gründe für eine Anschuldigung: aufgrund von Gesehenem, aufgrund von Gehörtem oder aufgrund von Verdacht.

‘‘තිස්සො [Pg.183] කාමූපපත්තියො – සන්තාවුසො සත්තා පච්චුපට්ඨිතකාමා, තෙ පච්චුපට්ඨිතෙසු කාමෙසු වසං වත්තෙන්ති, සෙය්‍යථාපි මනුස්සා එකච්චෙ ච දෙවා එකච්චෙ ච විනිපාතිකා. අයං පඨමා කාමූපපත්ති. සන්තාවුසො, සත්තා නිම්මිතකාමා, තෙ නිම්මිනිත්වා නිම්මිනිත්වා කාමෙසු වසං වත්තෙන්ති, සෙය්‍යථාපි දෙවා නිම්මානරතී. අයං දුතියා කාමූපපත්ති. සන්තාවුසො සත්තා පරනිම්මිතකාමා, තෙ පරනිම්මිතෙසු කාමෙසු වසං වත්තෙන්ති, සෙය්‍යථාපි දෙවා පරනිම්මිතවසවත්තී. අයං තතියා කාමූපපත්ති.

Drei Arten der Wiederkehr in der Sinnenwelt: Es gibt, ihr Freunde, Wesen, die über gegenwärtige Sinnesobjekte verfügen; sie genießen die ihnen dargebotenen Sinnesfreuden, wie zum Beispiel Menschen, manche Götter und manche Wesen der niederen Welten. Dies ist die erste Art. Dann gibt es Wesen, die ihre Sinnesobjekte selbst erschaffen und diese genießen, wie die Götter, die sich am Selbstgeschaffenen erfreuen. Dies ist die zweite Art. Schließlich gibt es Wesen, die über von anderen erschaffene Sinnesobjekte verfügen und diese genießen, wie die Götter, die über die Schöpfungen anderer verfügen. Dies ist die dritte Art.

‘‘තිස්සො සුඛූපපත්තියො – සන්තාවුසො සත්තා උප්පාදෙත්වා උප්පාදෙත්වා සුඛං විහරන්ති, සෙය්‍යථාපි දෙවා බ්‍රහ්මකායිකා. අයං පඨමා සුඛූපපත්ති. සන්තාවුසො, සත්තා සුඛෙන අභිසන්නා පරිසන්නා පරිපූරා පරිප්ඵුටා. තෙ කදාචි කරහචි උදානං උදානෙන්ති – ‘අහො සුඛං, අහො සුඛ’න්ති, සෙය්‍යථාපි දෙවා ආභස්සරා. අයං දුතියා සුඛූපපත්ති. සන්තාවුසො, සත්තා සුඛෙන අභිසන්නා පරිසන්නා පරිපූරා පරිප්ඵුටා. තෙ සන්තංයෙව තුසිතා සුඛං පටිසංවෙදෙන්ති, සෙය්‍යථාපි දෙවා සුභකිණ්හා. අයං තතියා සුඛූපපත්ති.

Drei Arten der Wiederkehr im Glück: Es gibt, ihr Freunde, Wesen, die Glück immer wieder neu erzeugen und darin verweilen, wie die Götter der Brahma-Schar. Dies ist die erste Art. Dann gibt es Wesen, die von Glück durchtränkt, erfüllt und durchdrungen sind; sie rufen bisweilen aus: 'Oh, welch ein Glück, oh, welch ein Glück!', wie die Götter des Abstrahlenden Glanzes. Dies ist die zweite Art. Schließlich gibt es Wesen, die von Glück durchtränkt, erfüllt und durchdrungen sind; sie sind wunschlos glücklich und erfahren ein vollkommen stilles Glück des Geistes, wie die Götter der Vollkommenen Schönheit. Dies ist die dritte Art.

‘‘තිස්සො පඤ්ඤා – සෙක්ඛා පඤ්ඤා, අසෙක්ඛා පඤ්ඤා, නෙවසෙක්ඛානාසෙක්ඛා පඤ්ඤා.

Drei Arten von Weisheit: die Weisheit des Übenden, die Weisheit des nicht mehr Übenden und die Weisheit des weder Übenden noch nicht mehr Übenden.

‘‘අපරාපි තිස්සො පඤ්ඤා – චින්තාමයා පඤ්ඤා, සුතමයා පඤ්ඤා, භාවනාමයා පඤ්ඤා.

Drei weitere Arten von Weisheit: Weisheit durch Nachdenken, Weisheit durch Hören und Weisheit durch Entfaltung.

‘‘තීණාවුධානි – සුතාවුධං, පවිවෙකාවුධං, පඤ්ඤාවුධං.

Drei Waffen: die Waffe des gelernten Wissens, die Waffe der Abgeschiedenheit und die Waffe der Weisheit.

‘‘තීණින්ද්‍රියානි – අනඤ්ඤාතඤ්ඤස්සාමීතින්ද්‍රියං, අඤ්ඤින්ද්‍රියං, අඤ්ඤාතාවින්ද්‍රියං.

Drei Fähigkeiten: die Fähigkeit 'Ich werde das Unbekannte erkennen', die Fähigkeit des Erkennens und die Fähigkeit dessen, der erkannt hat.

‘‘තීණි චක්ඛූනි – මංසචක්ඛු, දිබ්බචක්ඛු, පඤ්ඤාචක්ඛු.

Drei Augen: das Fleischauge, das himmlische Auge und das Weisheitsauge.

‘‘තිස්සො සික්ඛා – අධිසීලසික්ඛා, අධිචිත්තසික්ඛා, අධිපඤ්ඤාසික්ඛා.

Drei Schulungen: die Schulung in höherer Sittlichkeit, die Schulung in höherer Geistesschulung und die Schulung in höherer Weisheit.

‘‘තිස්සො භාවනා – කායභාවනා, චිත්තභාවනා, පඤ්ඤාභාවනා.

Drei Arten der Entwicklung: körperliche Entwicklung, geistige Entwicklung, Entwicklung der Weisheit.

‘‘තීණි [Pg.184] අනුත්තරියානි – දස්සනානුත්තරියං, පටිපදානුත්තරියං, විමුත්තානුත්තරියං.

Drei Unübertrefflichkeiten: die Unübertrefflichkeit des Sehens, die Unübertrefflichkeit des Weges, die Unübertrefflichkeit der Befreiung.

‘‘තයො සමාධී – සවිතක්කසවිචාරො සමාධි, අවිතක්කවිචාරමත්තො සමාධි, අවිතක්කඅවිචාරො සමාධි.

Drei Arten der Konzentration: Konzentration mit Gedankenfassung und diskursivem Denken, Konzentration ohne Gedankenfassung, nur mit diskursivem Denken, Konzentration ohne Gedankenfassung und ohne diskursives Denken.

‘‘අපරෙපි තයො සමාධී – සුඤ්ඤතො සමාධි, අනිමිත්තො සමාධි, අප්පණිහිතො සමාධි.

Ferner drei Arten der Konzentration: die leere Konzentration, die zeichenlose Konzentration, die wunschlose Konzentration.

‘‘තීණි සොචෙය්‍යානි – කායසොචෙය්‍යං, වචීසොචෙය්‍යං, මනොසොචෙය්‍යං.

Drei Arten der Reinheit: Reinheit des Körpers, Reinheit der Rede, Reinheit des Geistes.

‘‘තීණි මොනෙය්‍යානි – කායමොනෙය්‍යං, වචීමොනෙය්‍යං, මනොමොනෙය්‍යං.

Drei Arten der Vollkommenheit eines Weisen: körperliche Vollkommenheit, sprachliche Vollkommenheit, geistige Vollkommenheit.

‘‘තීණි කොසල්ලානි – ආයකොසල්ලං, අපායකොසල්ලං, උපායකොසල්ලං.

Drei Arten der Geschicklichkeit: Geschicklichkeit im Fortschritt, Geschicklichkeit im Rückschritt, Geschicklichkeit in den Mitteln.

‘‘තයො මදා – ආරොග්‍යමදො, යොබ්බනමදො, ජීවිතමදො.

Drei Arten von Berauschung: Berauschung durch Gesundheit, Berauschung durch Jugend, Berauschung durch das Leben.

‘‘තීණි ආධිපතෙය්‍යානි – අත්තාධිපතෙය්‍යං, ලොකාධිපතෙය්‍යං, ධම්මාධිපතෙය්‍යං.

Drei Arten der Vorherrschaft: Vorherrschaft des Selbst, Vorherrschaft der Welt, Vorherrschaft der Lehre.

‘‘තීණි කථාවත්ථූනි – අතීතං වා අද්ධානං ආරබ්භ කථං කථෙය්‍ය – ‘එවං අහොසි අතීතමද්ධාන’න්ති; අනාගතං වා අද්ධානං ආරබ්භ කථං කථෙය්‍ය – ‘එවං භවිස්සති අනාගතමද්ධාන’න්ති; එතරහි වා පච්චුප්පන්නං අද්ධානං ආරබ්භ කථං කථෙය්‍ය – ‘එවං හොති එතරහි පච්චුප්පන්නං අද්ධාන’න්ති.

Drei Themen der Rede: Man kann über die vergangene Zeit sprechen: ‚So war es in der vergangenen Zeit‘; oder man kann über die zukünftige Zeit sprechen: ‚So wird es in der zukünftigen Zeit sein‘; oder man kann über die gegenwärtige Zeit sprechen: ‚So ist es jetzt in der gegenwärtigen Zeit‘.

‘‘තිස්සො විජ්ජා – පුබ්බෙනිවාසානුස්සතිඤාණං විජ්ජා, සත්තානං චුතූපපාතෙඤාණං විජ්ජා, ආසවානං ඛයෙඤාණං විජ්ජා.

Drei Arten des Wissens: das Wissen der Erinnerung an frühere Existenzen, das Wissen über das Sterben und Wiedererscheinen der Wesen, das Wissen über die Versiegung der Triebe.

‘‘තයො විහාරා – දිබ්බො විහාරො, බ්‍රහ්මා විහාරො, අරියො විහාරො.

Drei Arten des Verweilens: das himmlische Verweilen, das göttliche Verweilen, das edle Verweilen.

‘‘තීණි පාටිහාරියානි – ඉද්ධිපාටිහාරියං, ආදෙසනාපාටිහාරියං, අනුසාසනීපාටිහාරියං.

Drei Arten von Wundern: das Wunder der übernatürlichen Kräfte, das Wunder des Gedankenlesens, das Wunder der Unterweisung.

‘‘ඉමෙ ඛො, ආවුසො, තෙන භගවතා ජානතා පස්සතා අරහතා සම්මාසම්බුද්ධෙන තයො ධම්මා සම්මදක්ඛාතා. තත්ථ සබ්බෙහෙව සඞ්ගායිතබ්බං…පෙ… අත්ථාය හිතාය සුඛාය දෙවමනුස්සානං.

Diese drei Dinge, ihr Freunde, wurden von jenem Erhabenen, der weiß und sieht, dem Arhat, dem vollkommen Erwachten, recht verkündet. Dort sollten wir alle gemeinsam rezitieren [...] zum Wohl, zum Nutzen und zum Glück der Götter und Menschen.

චතුක්කං

Das Vierer-Buch

306. ‘‘අත්ථි [Pg.185] ඛො, ආවුසො, තෙන භගවතා ජානතා පස්සතා අරහතා සම්මාසම්බුද්ධෙන චත්තාරො ධම්මා සම්මදක්ඛාතා. තත්ථ සබ්බෙහෙව සඞ්ගායිතබ්බං, න විවදිතබ්බං…පෙ… අත්ථාය හිතාය සුඛාය දෙවමනුස්සානං. කතමෙ චත්තාරො?

306. Es gibt, ihr Freunde, vier Dinge, die von jenem Erhabenen, der weiß und sieht, dem Arhat, dem vollkommen Erwachten, recht verkündet wurden. Dort sollten wir alle gemeinsam rezitieren und nicht streiten [...] zum Wohl, zum Nutzen und zum Glück der Götter und Menschen. Welche vier sind das?

‘‘චත්තාරො සතිපට්ඨානා. ඉධාවුසො, භික්ඛු කායෙ කායානුපස්සී විහරති ආතාපී සම්පජානො සතිමා, විනෙය්‍ය ලොකෙ අභිජ්ඣාදොමනස්සං. වෙදනාසු වෙදනානුපස්සී…පෙ… චිත්තෙ චිත්තානුපස්සී…පෙ… ධම්මෙසු ධම්මානුපස්සී විහරති ආතාපී සම්පජානො සතිමා විනෙය්‍ය ලොකෙ අභිජ්ඣාදොමනස්සං.

Vier Grundlagen der Achtsamkeit. Hier, ihr Freunde, verweilt ein Mönch, den Körper im Körper betrachtend, eifrig, klar bewusst und achtsam, nachdem er Begehren und Trübsinn hinsichtlich der Welt überwunden hat. Er verweilt, die Gefühle in den Gefühlen betrachtend [...], den Geist im Geist betrachtend [...], die Geistesobjekte in den Geistesobjekten betrachtend, eifrig, klar bewusst und achtsam, nachdem er Begehren und Trübsinn hinsichtlich der Welt überwunden hat.

‘‘චත්තාරො සම්මප්පධානා. ඉධාවුසො, භික්ඛු අනුප්පන්නානං පාපකානං අකුසලානං ධම්මානං අනුප්පාදාය ඡන්දං ජනෙති වායමති වීරියං ආරභති චිත්තං පග්ගණ්හාති පදහති. උප්පන්නානං පාපකානං අකුසලානං ධම්මානං පහානාය ඡන්දං ජනෙති වායමති වීරියං ආරභති චිත්තං පග්ගණ්හාති පදහති. අනුප්පන්නානං කුසලානං ධම්මානං උප්පාදාය ඡන්දං ජනෙති වායමති වීරියං ආරභති චිත්තං පග්ගණ්හාති පදහති. උප්පන්නානං කුසලානං ධම්මානං ඨිතියා අසම්මොසාය භිය්‍යොභාවාය වෙපුල්ලාය භාවනාය පාරිපූරියා ඡන්දං ජනෙති වායමති වීරියං ආරභති චිත්තං පග්ගණ්හාති පදහති.

Vier rechte Anstrengungen. Hier, ihr Freunde, erzeugt ein Mönch den Willen, müht sich ab, setzt Energie ein, spornt seinen Geist an und strengt sich an, um das Entstehen unheilsamer Dinge, die noch nicht entstanden sind, zu verhindern. Er erzeugt den Willen [...] um unheilsame Dinge, die bereits entstanden sind, zu überwinden. Er erzeugt den Willen [...] um heilsame Dinge, die noch nicht entstanden sind, zum Entstehen zu bringen. Er erzeugt den Willen, müht sich ab, setzt Energie ein, spornt seinen Geist an und strengt sich an für das Bestehenbleiben, das Nicht-Verlorengehen, die Zunahme, die Entfaltung, die Entwicklung und die Vollendung bereits entstandener heilsamer Dinge.

‘‘චත්තාරො ඉද්ධිපාදා. ඉධාවුසො, භික්ඛු ඡන්දසමාධිපධානසඞ්ඛාරසමන්නාගතං ඉද්ධිපාදං භාවෙති. චිත්තසමාධිපධානසඞ්ඛාරසමන්නාගතං ඉද්ධිපාදං භාවෙති. වීරියසමාධිපධානසඞ්ඛාරසමන්නාගතං ඉද්ධිපාදං භාවෙති. වීමංසාසමාධිපධානසඞ්ඛාරසමන්නාගතං ඉද්ධිපාදං භාවෙති.

Vier Grundlagen der übernatürlichen Macht. Hier, ihr Freunde, entfaltet ein Mönch die Grundlage der übernatürlichen Macht, die mit der Konzentration durch Willen und den Gestaltungen der Anstrengung verbunden ist. Er entfaltet die Grundlage der übernatürlichen Macht, die mit der Konzentration durch den Geist [...] die mit der Konzentration durch Energie [...] die mit der Konzentration durch Untersuchung und den Gestaltungen der Anstrengung verbunden ist.

‘‘චත්තාරි ඣානානි. ඉධාවුසො, භික්ඛු විවිච්චෙව කාමෙහි විවිච්ච අකුසලෙහි ධම්මෙහි සවිතක්කං සවිචාරං විවෙකජං පීතිසුඛං පඨමං ඣානං උපසම්පජ්ජ විහරති. විතක්කවිචාරානං වූපසමා අජ්ඣත්තං සම්පසාදනං චෙතසො එකොදිභාවං අවිතක්කං අවිචාරං සමාධිජං පීතිසුඛං දුතියං ඣානං උපසම්පජ්ජ විහරති. පීතියා ච විරාගා උපෙක්ඛකො ච විහරති සතො ච සම්පජානො, සුඛඤ්ච [Pg.186] කායෙන පටිසංවෙදෙති, යං තං අරියා ආචික්ඛන්ති – ‘උපෙක්ඛකො සතිමා සුඛවිහාරී’ති තතියං ඣානං උපසම්පජ්ජ විහරති. සුඛස්ස ච පහානා දුක්ඛස්ස ච පහානා, පුබ්බෙව සොමනස්සදොමනස්සානං අත්ථඞ්ගමා, අදුක්ඛමසුඛං උපෙක්ඛාසතිපාරිසුද්ධිං චතුත්ථං ඣානං උපසම්පජ්ජ විහරති.

Vier Vertiefungen. Hier, ihr Freunde, verweilt ein Mönch, ganz abgeschieden von den Sinnengenüssen, abgeschieden von unheilsamen Dingen, in der ersten Vertiefung, die mit Gedankenfassung und diskursivem Denken verbunden ist und die aus der Abgeschiedenheit geborene Verzückung und Glückseligkeit besitzt. Durch das Zur-Ruhe-Kommen von Gedankenfassung und diskursivem Denken verweilt er in der zweiten Vertiefung, die innere Beruhigung und Einspitzigkeit des Geistes besitzt, frei von Gedankenfassung und diskursivem Denken ist und die aus der Konzentration geborene Verzückung und Glückseligkeit besitzt. Durch das Verblassen der Verzückung verweilt er gleichmütig, achtsam und klar bewusst und erfährt mit dem Körper jenes Glück, von dem die Edlen sagen: ‚Gleichmütig, achtsam verweilt er glücklich‘, und so tritt er in die dritte Vertiefung ein. Durch das Aufgeben von Glück und Leid sowie durch das schon frühere Verschwinden von Freude und Betrübnis verweilt er in der vierten Vertiefung, einem Zustand jenseits von Leid und Glück, der Reinheit der Achtsamkeit durch Gleichmut besitzt.

307. ‘‘චතස්සො සමාධිභාවනා. අත්ථාවුසො, සමාධිභාවනා භාවිතා බහුලීකතා දිට්ඨධම්මසුඛවිහාරාය සංවත්තති. අත්ථාවුසො, සමාධිභාවනා භාවිතා බහුලීකතා ඤාණදස්සනපටිලාභාය සංවත්තති. අත්ථාවුසො සමාධිභාවනා භාවිතා බහුලීකතා සතිසම්පජඤ්ඤාය සංවත්තති. අත්ථාවුසො සමාධිභාවනා භාවිතා බහුලීකතා ආසවානං ඛයාය සංවත්තති.

307. Vier Arten der Entfaltung der Konzentration. Es gibt, ihr Freunde, eine Entfaltung der Konzentration, die, wenn sie entwickelt und häufig geübt wird, zum glücklichen Verweilen im gegenwärtigen Dasein führt. Es gibt eine Entfaltung der Konzentration, die, wenn sie entwickelt und häufig geübt wird, zur Erlangung von Wissen und Schau führt. Es gibt eine Entfaltung der Konzentration, die, wenn sie entwickelt und häufig geübt wird, zu Achtsamkeit und klarer Wissensklarheit führt. Es gibt eine Entfaltung der Konzentration, die, wenn sie entwickelt und häufig geübt wird, zum Versiegen der Triebe führt.

‘‘කතමා චාවුසො, සමාධිභාවනා භාවිතා බහුලීකතා දිට්ඨධම්මසුඛවිහාරාය සංවත්තති? ඉධාවුසො, භික්ඛු විවිච්චෙව කාමෙහි විවිච්ච අකුසලෙහි ධම්මෙහි සවිතක්කං…පෙ… චතුත්ථං ඣානං උපසම්පජ්ජ විහරති. අයං, ආවුසො, සමාධිභාවනා භාවිතා බහුලීකතා දිට්ඨධම්මසුඛවිහාරාය සංවත්තති.

Und welche Entfaltung der Konzentration, ihr Freunde, führt, wenn sie entwickelt und häufig geübt wird, zum glücklichen Verweilen im gegenwärtigen Dasein? Hier, ihr Freunde, tritt ein Mönch, ganz abgeschieden von den Sinnengenüssen, abgeschieden von unheilsamen Dingen, mit Gedankenfassung [...] in die vierte Vertiefung ein und verweilt darin. Dies, ihr Freunde, ist die Entfaltung der Konzentration, die, wenn sie entwickelt und häufig geübt wird, zum glücklichen Verweilen im gegenwärtigen Dasein führt.

‘‘කතමා චාවුසො, සමාධිභාවනා භාවිතා බහුලීකතා ඤාණදස්සනපටිලාභාය සංවත්තති? ඉධාවුසො, භික්ඛු ආලොකසඤ්ඤං මනසි කරොති, දිවාසඤ්ඤං අධිට්ඨාති යථා දිවා තථා රත්තිං, යථා රත්තිං තථා දිවා. ඉති විවටෙන චෙතසා අපරියොනද්ධෙන සප්පභාසං චිත්තං භාවෙති. අයං, ආවුසො සමාධිභාවනා භාවිතා බහුලීකතා ඤාණදස්සනපටිලාභාය සංවත්තති.

„Und welche, Freunde, ist die Entfaltung der Konzentration, die, wenn sie entwickelt und häufig geübt wird, zur Erlangung von Wissen und Schau führt? Hier, Freunde, lenkt ein Mönch sein Augenmerk auf die Wahrnehmung von Licht; er entschließt sich zur Wahrnehmung des Tages: Wie am Tage, so in der Nacht; wie in der Nacht, so am Tage. So entwickelt er mit offenem, unumhülltem Geist einen von Glanz erfüllten Geist. Dies, Freunde, ist die Entfaltung der Konzentration, die entwickelt und häufig geübt zur Erlangung von Wissen und Schau führt.“

‘‘කතමා චාවුසො, සමාධිභාවනා භාවිතා බහුලීකතා සතිසම්පජඤ්ඤාය සංවත්තති? ඉධාවුසො, භික්ඛුනො විදිතා වෙදනා උප්පජ්ජන්ති, විදිතා උපට්ඨහන්ති, විදිතා අබ්භත්ථං ගච්ඡන්ති. විදිතා සඤ්ඤා උප්පජ්ජන්ති, විදිතා උපට්ඨහන්ති, විදිතා අබ්භත්ථං ගච්ඡන්ති. විදිතා විතක්කා උප්පජ්ජන්ති, විදිතා උපට්ඨහන්ති, විදිතා අබ්භත්ථං ගච්ඡන්ති. අයං, ආවුසො, සමාධිභාවනා භාවිතා බහුලීකතා සතිසම්පජඤ්ඤාය සංවත්තති.

„Und welche, Freunde, ist die Entfaltung der Konzentration, die, wenn sie entwickelt und häufig geübt wird, zu Achtsamkeit und Wissensklarheit führt? Hier, Freunde, entstehen einem Mönch die Empfindungen bewusst, sie bleiben ihm bewusst gegenwärtig, sie vergehen ihm bewusst. Die Wahrnehmungen entstehen bewusst, bleiben bewusst gegenwärtig, vergehen bewusst. Die Gedanken entstehen bewusst, bleiben bewusst gegenwärtig, vergehen bewusst. Dies, Freunde, ist die Entfaltung der Konzentration, die entwickelt und häufig geübt zu Achtsamkeit und Wissensklarheit führt.“

‘‘කතමා [Pg.187] චාවුසො, සමාධිභාවනා භාවිතා බහුලීකතා ආසවානං ඛයාය සංවත්තති? ඉධාවුසො, භික්ඛු පඤ්චසු උපාදානක්ඛන්ධෙසු උදයබ්බයානුපස්සී විහරති. ඉති රූපං, ඉති රූපස්ස සමුදයො, ඉති රූපස්ස අත්ථඞ්ගමො. ඉති වෙදනා…පෙ… ඉති සඤ්ඤා… ඉති සඞ්ඛාරා… ඉති විඤ්ඤාණං, ඉති විඤ්ඤාණස්ස සමුදයො, ඉති විඤ්ඤාණස්ස අත්ථඞ්ගමො. අයං, ආවුසො, සමාධිභාවනා භාවිතා බහුලීකතා ආසවානං ඛයාය සංවත්තති.

„Und welche, Freunde, ist die Entfaltung der Konzentration, die, wenn sie entwickelt und häufig geübt wird, zur Vernichtung der Triebe führt? Hier, Freunde, weilt ein Mönch bei den fünf Gruppen des Ergreifens, indem er deren Entstehen und Vergehen betrachtet: ‚So ist die Form, so ist das Entstehen der Form, so ist das Vergehen der Form. So ist die Empfindung... so ist die Wahrnehmung... so sind die Gestaltungen... so ist das Bewusstsein, so ist das Entstehen des Bewusstseins, so ist das Vergehen des Bewusstseins.‘ Dies, Freunde, ist die Entfaltung der Konzentration, die entwickelt und häufig geübt zur Vernichtung der Triebe führt.“

308. ‘‘චතස්සො අප්පමඤ්ඤා. ඉධාවුසො, භික්ඛු මෙත්තාසහගතෙන චෙතසා එකං දිසං ඵරිත්වා විහරති. තථා දුතියං. තථා තතියං. තථා චතුත්ථං. ඉති උද්ධමධො තිරියං සබ්බධි සබ්බත්තතාය සබ්බාවන්තං ලොකං මෙත්තාසහගතෙන චෙතසා විපුලෙන මහග්ගතෙන අප්පමාණෙන අවෙරෙන අබ්‍යාපජ්ජෙන ඵරිත්වා විහරති. කරුණාසහගතෙන චෙතසා…පෙ… මුදිතාසහගතෙන චෙතසා…පෙ… උපෙක්ඛාසහගතෙන චෙතසා එකං දිසං ඵරිත්වා විහරති. තථා දුතියං. තථා තතියං. තථා චතුත්ථං. ඉති උද්ධමධො තිරියං සබ්බධි සබ්බත්තතාය සබ්බාවන්තං ලොකං උපෙක්ඛාසහගතෙන චෙතසා විපුලෙන මහග්ගතෙන අප්පමාණෙන අවෙරෙන අබ්‍යාපජ්ජෙන ඵරිත්වා විහරති.

308. „Es gibt vier Unermesslichkeiten. Hier, Freunde, weilt ein Mönch, indem er eine Himmelsrichtung mit einem von liebender Güte erfüllten Geist durchstrahlt. Ebenso die zweite, ebenso die dritte, ebenso die vierte. So durchstrahlt er oben, unten, querherum, überall, die ganze Welt als sich selbst gleichbleibend, mit einem von liebender Güte erfüllten Geist, der weit, großartig, unermesslich, frei von Feindschaft und frei von Bedrängnis ist. Ebenso mit einem von Mitgefühl erfüllten Geist... ebenso mit einem von Mitfreude erfüllten Geist... ebenso mit einem von Gleichmut erfüllten Geist durchstrahlt er eine Himmelsrichtung... ebenso die zweite, die dritte, die vierte. So durchstrahlt er oben, unten, querherum, überall, die ganze Welt als sich selbst gleichbleibend, mit einem von Gleichmut erfüllten Geist, der weit, großartig, unermesslich, frei von Feindschaft und frei von Bedrängnis ist.“

‘‘චත්තාරො ආරුප්පා. ඉධාවුසො, භික්ඛු සබ්බසො රූපසඤ්ඤානං සමතික්කමා පටිඝසඤ්ඤානං අත්ථඞ්ගමා නානත්තසඤ්ඤානං අමනසිකාරා ‘අනන්තො ආකාසො’ති ආකාසානඤ්චායතනං උපසම්පජ්ජ විහරති. සබ්බසො ආකාසානඤ්චායතනං සමතික්කම්ම ‘අනන්තං විඤ්ඤාණ’න්ති විඤ්ඤාණඤ්චායතනං උපසම්පජ්ජ විහරති. සබ්බසො විඤ්ඤාණඤ්චායතනං සමතික්කම්ම ‘නත්ථි කිඤ්චී’ති ආකිඤ්චඤ්ඤායතනං උපසම්පජ්ජ විහරති. සබ්බසො ආකිඤ්චඤ්ඤායතනං සමතික්කම්ම නෙවසඤ්ඤානාසඤ්ඤායතනං උපසම්පජ්ජ විහරති.

„Es gibt vier formlose Erreichungen. Hier, Freunde, weilt ein Mönch, indem er durch das völlige Überwinden der Formwahrnehmungen, durch das Schwinden der Widerstandswahrnehmungen und durch das Nichtbeachten der Vielheitswahrnehmungen erkennt: ‚Unendlich ist der Raum‘, und so die Sphäre der Raumunendlichkeit erreicht. Durch das völlige Überwinden der Sphäre der Raumunendlichkeit erkennt er: ‚Unendlich ist das Bewusstsein‘, und erreicht so die Sphäre der Bewusstseinsunendlichkeit. Durch das völlige Überwinden der Sphäre der Bewusstseinsunendlichkeit erkennt er: ‚Da ist nichts‘, und erreicht so die Sphäre der Nichtsheit. Durch das völlige Überwinden der Sphäre der Nichtsheit erreicht er die Sphäre der Weder-Wahrnehmung-noch-Nicht-Wahrnehmung und weilt darin.“

‘‘චත්තාරි අපස්සෙනානි. ඉධාවුසො, භික්ඛු සඞ්ඛායෙකං පටිසෙවති, සඞ්ඛායෙකං අධිවාසෙති, සඞ්ඛායෙකං පරිවජ්ජෙති, සඞ්ඛායෙකං විනොදෙති.

„Es gibt vier Stützen. Hier, Freunde, gebraucht ein Mönch eines nach reiflicher Überlegung, erträgt eines nach reiflicher Überlegung, meidet eines nach reiflicher Überlegung und vertreibt eines nach reiflicher Überlegung.“

309. ‘‘චත්තාරො [Pg.188] අරියවංසා. ඉධාවුසො, භික්ඛු සන්තුට්ඨො හොති ඉතරීතරෙන චීවරෙන, ඉතරීතරචීවරසන්තුට්ඨියා ච වණ්ණවාදී, න ච චීවරහෙතු අනෙසනං අප්පතිරූපං ආපජ්ජති; අලද්ධා ච චීවරං න පරිතස්සති, ලද්ධා ච චීවරං අගධිතො අමුච්ඡිතො අනජ්ඣාපන්නො ආදීනවදස්සාවී නිස්සරණපඤ්ඤො පරිභුඤ්ජති; තාය ච පන ඉතරීතරචීවරසන්තුට්ඨියා නෙවත්තානුක්කංසෙති න පරං වම්භෙති. යො හි තත්ථ දක්ඛො අනලසො සම්පජානො පටිස්සතො, අයං වුච්චතාවුසො – ‘භික්ඛු පොරාණෙ අග්ගඤ්ඤෙ අරියවංසෙ ඨිතො’.

309. „Es gibt vier edle Überlieferungen. Hier, Freunde, ist ein Mönch zufrieden mit jedem beliebigen Gewand; er spricht zum Lob der Zufriedenheit mit jedem beliebigen Gewand; er lässt sich wegen eines Gewandes nicht auf eine ungebührliche, unpassende Suche ein; wenn er kein Gewand erhält, ist er nicht beunruhigt; wenn er ein Gewand erhält, gebraucht er es ohne Gier, ohne Berauschung, ohne Verstrickung, die Gefahr sehend und um den Ausweg wissend. Wegen dieser Zufriedenheit mit jedem beliebigen Gewand erhöht er sich nicht selbst und herabsetzt keine anderen. Wer darin geschickt ist, unermüdlich, wissensklar und achtsam, von dem sagt man, Freunde: ‚Dieser Mönch steht in der alten, ursprünglichen, edlen Überlieferung.‘“

‘‘පුන චපරං, ආවුසො, භික්ඛු සන්තුට්ඨො හොති ඉතරීතරෙන පිණ්ඩපාතෙන, ඉතරීතරපිණ්ඩපාතසන්තුට්ඨියා ච වණ්ණවාදී, න ච පිණ්ඩපාතහෙතු අනෙසනං අප්පතිරූපං ආපජ්ජති; අලද්ධා ච පිණ්ඩපාතං න පරිතස්සති, ලද්ධා ච පිණ්ඩපාතං අගධිතො අමුච්ඡිතො අනජ්ඣාපන්නො ආදීනවදස්සාවී නිස්සරණපඤ්ඤො පරිභුඤ්ජති; තාය ච පන ඉතරීතරපිණ්ඩපාතසන්තුට්ඨියා නෙවත්තානුක්කංසෙති න පරං වම්භෙති. යො හි තත්ථ දක්ඛො අනලසො සම්පජානො පටිස්සතො, අයං වුච්චතාවුසො – ‘භික්ඛු පොරාණෙ අග්ගඤ්ඤෙ අරියවංසෙ ඨිතො’.

„Weiterhin, Freunde, ist ein Mönch zufrieden mit jeder beliebigen Almosenspeise; er spricht zum Lob der Zufriedenheit mit jeder beliebigen Almosenspeise; er lässt sich wegen der Almosenspeise nicht auf eine ungebührliche, unpassende Suche ein; wenn er keine Almosenspeise erhält, ist er nicht beunruhigt; wenn er Almosenspeise erhält, gebraucht er sie ohne Gier, ohne Berauschung, ohne Verstrickung, die Gefahr sehend und um den Ausweg wissend. Wegen dieser Zufriedenheit mit jeder beliebigen Almosenspeise erhöht er sich nicht selbst und herabsetzt keine anderen. Wer darin geschickt ist, unermüdlich, wissensklar und achtsam, von dem sagt man, Freunde: ‚Dieser Mönch steht in der alten, ursprünglichen, edlen Überlieferung.‘“

‘‘පුන චපරං, ආවුසො, භික්ඛු සන්තුට්ඨො හොති ඉතරීතරෙන සෙනාසනෙන, ඉතරීතරසෙනාසනසන්තුට්ඨියා ච වණ්ණවාදී, න ච සෙනාසනහෙතු අනෙසනං අප්පතිරූපං ආපජ්ජති; අලද්ධා ච සෙනාසනං න පරිතස්සති, ලද්ධා ච සෙනාසනං අගධිතො අමුච්ඡිතො අනජ්ඣාපන්නො ආදීනවදස්සාවී නිස්සරණපඤ්ඤො පරිභුඤ්ජති; තාය ච පන ඉතරීතරසෙනාසනසන්තුට්ඨියා නෙවත්තානුක්කංසෙති න පරං වම්භෙති. යො හි තත්ථ දක්ඛො අනලසො සම්පජානො පටිස්සතො, අයං වුච්චතාවුසො – ‘භික්ඛු පොරාණෙ අග්ගඤ්ඤෙ අරියවංසෙ ඨිතො’.

„Weiterhin, Freunde, ist ein Mönch zufrieden mit jedem beliebigen Lager- und Sitzplatz; er spricht zum Lob der Zufriedenheit mit jedem beliebigen Lager- und Sitzplatz; er lässt sich wegen des Lager- und Sitzplatzes nicht auf eine ungebührliche, unpassende Suche ein; wenn er keinen Lager- und Sitzplatz erhält, ist er nicht beunruhigt; wenn er einen Lager- und Sitzplatz erhält, gebraucht er ihn ohne Gier, ohne Berauschung, ohne Verstrickung, die Gefahr sehend und um den Ausweg wissend. Wegen dieser Zufriedenheit mit jedem beliebigen Lager- und Sitzplatz erhöht er sich nicht selbst und herabsetzt keine anderen. Wer darin geschickt ist, unermüdlich, wissensklar und achtsam, von dem sagt man, Freunde: ‚Dieser Mönch steht in der alten, ursprünglichen, edlen Überlieferung.‘“

‘‘පුන චපරං, ආවුසො, භික්ඛු පහානාරාමො හොති පහානරතො, භාවනාරාමො හොති භාවනාරතො; තාය ච පන පහානාරාමතාය පහානරතියා භාවනාරාමතාය භාවනාරතියා නෙවත්තානුක්කංසෙති න පරං වම්භෙති. යො හි තත්ථ දක්ඛො අනලසො සම්පජානො පටිස්සතො අයං වුච්චතාවුසො – ‘භික්ඛු පොරාණෙ අග්ගඤ්ඤෙ අරියවංසෙ ඨිතො’.

Weiterhin, ihr Freunde, findet ein Mönch Gefallen am Aufgeben (pahāna) und ist dem Aufgeben hingegeben; er findet Gefallen an der Entfaltung (bhāvanā) und ist der Entfaltung hingegeben. Aufgrund dieses Gefallens am Aufgeben, dieser Hingabe an das Aufgeben, dieses Gefallens an der Entfaltung und dieser Hingabe an die Entfaltung rühmt er weder sich selbst, noch verachtet er andere. Ein Mönch, der darin geschickt ist, nicht träge, wissensklar und achtsam, von dem sagt man, ihr Freunde: 'Dieser Mönch ist im alten, als höchst anerkannten Geschlecht der Edlen (ariyavaṃsa) gefestigt'.

310. ‘‘චත්තාරි [Pg.189] පධානානි. සංවරපධානං පහානපධානං භාවනාපධානං අනුරක්ඛණාපධානං. කතමඤ්චාවුසො, සංවරපධානං? ඉධාවුසො, භික්ඛු චක්ඛුනා රූපං දිස්වා න නිමිත්තග්ගාහී හොති නානුබ්‍යඤ්ජනග්ගාහී. යත්වාධිකරණමෙනං චක්ඛුන්ද්‍රියං අසංවුතං විහරන්තං අභිජ්ඣාදොමනස්සා පාපකා අකුසලා ධම්මා අන්වාස්සවෙය්‍යුං, තස්ස සංවරාය පටිපජ්ජති, රක්ඛති චක්ඛුන්ද්‍රියං, චක්ඛුන්ද්‍රියෙ සංවරං ආපජ්ජති. සොතෙන සද්දං සුත්වා… ඝානෙන ගන්ධං ඝායිත්වා… ජිව්හාය රසං සායිත්වා… කායෙන ඵොට්ඨබ්බං ඵුසිත්වා… මනසා ධම්මං විඤ්ඤාය න නිමිත්තග්ගාහී හොති නානුබ්‍යඤ්ජනග්ගාහී. යත්වාධිකරණමෙනං මනින්ද්‍රියං අසංවුතං විහරන්තං අභිජ්ඣාදොමනස්සා පාපකා අකුසලා ධම්මා අන්වාස්සවෙය්‍යුං, තස්ස සංවරාය පටිපජ්ජති, රක්ඛති මනින්ද්‍රියං, මනින්ද්‍රියෙ සංවරං ආපජ්ජති. ඉදං වුච්චතාවුසො, සංවරපධානං.

310. Es gibt vier Anstrengungen (padhāna): Die Anstrengung der Zügelung, die Anstrengung des Aufgebens, die Anstrengung der Entfaltung und die Anstrengung der Bewahrung. Und was, ihr Freunde, ist die Anstrengung der Zügelung? Hierbei, ihr Freunde, nimmt ein Mönch, wenn er mit dem Auge eine Form sieht, weder deren allgemeine Gestalt noch deren Einzelheiten wahr. Da unvorteilhafte, unheilsame Geisteszustände wie Begehren und Trübsinn in jenen eindringen könnten, der mit ungezügeltem Sehorgan verweilt, übt er sich in dessen Zügelung; er hütet das Sehorgan und gelangt zur Zügelung des Sehorgans. Wenn er mit dem Ohr einen Ton hört... mit der Nase einen Duft riecht... mit der Zunge einen Geschmack schmeckt... mit dem Körper eine Berührung spürt... mit dem Geist ein Geistobjekt erkennt, nimmt er weder deren allgemeine Gestalt noch deren Einzelheiten wahr. Da unheilsame Geisteszustände in jenen eindringen könnten, der mit ungezügeltem Geistorgan verweilt, übt er sich in dessen Zügelung; er hütet das Geistorgan und gelangt zur Zügelung des Geistorgans. Dies, ihr Freunde, nennt man die Anstrengung der Zügelung.

‘‘කතමඤ්චාවුසො, පහානපධානං? ඉධාවුසො, භික්ඛු උප්පන්නං කාමවිතක්කං නාධිවාසෙති පජහති විනොදෙති බ්‍යන්තිං කරොති අනභාවං ගමෙති. උප්පන්නං බ්‍යාපාදවිතක්කං…පෙ… උප්පන්නං විහිංසාවිතක්කං… උප්පන්නුප්පන්නෙ පාපකෙ අකුසලෙ ධම්මෙ නාධිවාසෙති පජහති විනොදෙති බ්‍යන්තිං කරොති අනභාවං ගමෙති. ඉදං වුච්චතාවුසො, පහානපධානං.

Und was, ihr Freunde, ist die Anstrengung des Aufgebens? Hierbei, ihr Freunde, duldet ein Mönch keinen aufkommenden Sinnesgedanken; er gibt ihn auf, vertreibt ihn, vernichtet ihn und bringt ihn zum Verschwinden. Er duldet keinen aufkommenden Gedanken des Übelwollens... keinen aufkommenden Gedanken der Grausamkeit... er duldet keine immer wieder aufkommenden schlechten, unheilsamen Geisteszustände; er gibt sie auf, vertreibt sie, vernichtet sie und bringt sie zum Verschwinden. Dies, ihr Freunde, nennt man die Anstrengung des Aufgebens.

‘‘කතමඤ්චාවුසො, භාවනාපධානං? ඉධාවුසො, භික්ඛු සතිසම්බොජ්ඣඞ්ගං භාවෙති විවෙකනිස්සිතං විරාගනිස්සිතං නිරොධනිස්සිතං වොස්සග්ගපරිණාමිං. ධම්මවිචයසම්බොජ්ඣඞ්ගං භාවෙති… වීරියසම්බොජ්ඣඞ්ගං භාවෙති… පීතිසම්බොජ්ඣඞ්ගං භාවෙති… පස්සද්ධිසම්බොජ්ඣඞ්ගං භාවෙති… සමාධිසම්බොජ්ඣඞ්ගං භාවෙති… උපෙක්ඛාසම්බොජ්ඣඞ්ගං භාවෙති විවෙකනිස්සිතං විරාගනිස්සිතං නිරොධනිස්සිතං වොස්සග්ගපරිණාමිං. ඉදං වුච්චතාවුසො, භාවනාපධානං.

Und was, ihr Freunde, ist die Anstrengung der Entfaltung? Hierbei, ihr Freunde, entfaltet ein Mönch das Erleuchtungsglied der Achtsamkeit, das auf Abgeschiedenheit, auf Leidenschaftslosigkeit und auf Erlöschen beruht und in Loslassung mündet. Er entfaltet das Erleuchtungsglied der Wirklichkeitsergründung... das Erleuchtungsglied der Tatkraft... das Erleuchtungsglied der Verzückung... das Erleuchtungsglied der Gestilltheit... das Erleuchtungsglied der Sammlung... er entfaltet das Erleuchtungsglied des Gleichmuts, das auf Abgeschiedenheit, auf Leidenschaftslosigkeit und auf Erlöschen beruht und in Loslassung mündet. Dies, ihr Freunde, nennt man die Anstrengung der Entfaltung.

‘‘කතමඤ්චාවුසො, අනුරක්ඛණාපධානං? ඉධාවුසො, භික්ඛු උප්පන්නං භද්‍රකං සමාධිනිමිත්තං අනුරක්ඛති – අට්ඨිකසඤ්ඤං, පුළුවකසඤ්ඤං, විනීලකසඤ්ඤං, විච්ඡිද්දකසඤ්ඤං, උද්ධුමාතකසඤ්ඤං. ඉදං වුච්චතාවුසො, අනුරක්ඛණාපධානං.

Und was, ihr Freunde, ist die Anstrengung der Bewahrung? Hierbei, ihr Freunde, bewahrt ein Mönch ein entstandenes, heilsames Zeichen der Sammlung (samādhinimitta): die Vorstellung eines Gerippes, die Vorstellung von Madenbefall, die Vorstellung von bläulicher Verfärbung, die Vorstellung eines zerfressenen Leichnams, die Vorstellung eines aufgedunsenen Leichnams. Dies, ihr Freunde, nennt man die Anstrengung der Bewahrung.

‘‘චත්තාරි ඤාණානි – ධම්මෙ ඤාණං, අන්වයෙ ඤාණං, පරියෙ ඤාණං, සම්මුතියා ඤාණං.

Vier Erkenntnisse: Erkenntnis der Lehre, Folgerungserkenntnis, Erkenntnis des Durchschauens fremder Herzen, Erkenntnis des konventionellen Wissens.

‘‘අපරානිපි [Pg.190] චත්තාරි ඤාණානි – දුක්ඛෙ ඤාණං, දුක්ඛසමුදයෙ ඤාණං, දුක්ඛනිරොධෙ ඤාණං, දුක්ඛනිරොධගාමිනියා පටිපදාය ඤාණං.

Weitere vier Erkenntnisse: Erkenntnis des Leidens, Erkenntnis der Leidensentstehung, Erkenntnis der Leidensaufhebung, Erkenntnis des zur Leidensaufhebung führenden Weges.

311. ‘‘චත්තාරි සොතාපත්තියඞ්ගානි – සප්පුරිසසංසෙවො, සද්ධම්මස්සවනං, යොනිසොමනසිකාරො, ධම්මානුධම්මප්පටිපත්ති.

311. Vier Glieder des Stromeintritts: Umgang mit edlen Menschen, Hören der guten Lehre, weise Reflexion, Praxis im Einklang mit der Lehre.

‘‘චත්තාරි සොතාපන්නස්ස අඞ්ගානි. ඉධාවුසො, අරියසාවකො බුද්ධෙ අවෙච්චප්පසාදෙන සමන්නාගතො හොති – ‘ඉතිපි සො භගවා අරහං සම්මාසම්බුද්ධො විජ්ජාචරණසම්පන්නො සුගතො ලොකවිදූ අනුත්තරො පුරිසදම්මසාරථි සත්ථා දෙවමනුස්සානං බුද්ධො, භගවා’ති. ධම්මෙ අවෙච්චප්පසාදෙන සමන්නාගතො හොති – ‘ස්වාක්ඛාතො භගවතා ධම්මො සන්දිට්ඨිකො අකාලිකො එහිපස්සිකො ඔපනෙය්‍යිකො පච්චත්තං වෙදිතබ්බො විඤ්ඤූහී’ති. සඞ්ඝෙ අවෙච්චප්පසාදෙන සමන්නාගතො හොති – ‘සුප්පටිපන්නො භගවතො සාවකසඞ්ඝො උජුප්පටිපන්නො භගවතො සාවකසඞ්ඝො ඤායප්පටිපන්නො භගවතො සාවකසඞ්ඝො සාමීචිප්පටිපන්නො භගවතො සාවකසඞ්ඝො යදිදං චත්තාරි පුරිසයුගානි අට්ඨ පුරිසපුග්ගලා, එස භගවතො සාවකසඞ්ඝො ආහුනෙය්‍යො පාහුනෙය්‍යො දක්ඛිණෙය්‍යො අඤ්ජලිකරණීයො අනුත්තරං පුඤ්ඤක්ඛෙත්තං ලොකස්සා’ති. අරියකන්තෙහි සීලෙහි සමන්නාගතො හොති අඛණ්ඩෙහි අච්ඡිද්දෙහි අසබලෙහි අකම්මාසෙහි භුජිස්සෙහි විඤ්ඤුප්පසත්ථෙහි අපරාමට්ඨෙහි සමාධිසංවත්තනිකෙහි.

Vier Eigenschaften eines Stromeingetretenen: Hierbei, ihr Freunde, ist ein edler Jünger mit unerschütterlichem Vertrauen zum Buddha begabt: 'So ist er, der Erhabene: Würdig, vollkommen erwacht, vollendet in Wissen und Wandel, glückhaft, Weltenkenner, unvergleichlicher Lenker zähmbarer Menschen, Lehrer von Göttern und Menschen, erwacht und erhaben.' Er ist mit unerschütterlichem Vertrauen zur Lehre begabt: 'Gut verkündet ist die Lehre des Erhabenen, selbst zu erschauen, zeitlos, zum Kommen und Sehen einladend, zielführend und von den Weisen jeder für sich selbst zu erfahren.' Er ist mit unerschütterlichem Vertrauen zur Schülerschaft begabt: 'Gut wandelt die Schülerschaft des Erhabenen, aufrecht wandelt die Schülerschaft des Erhabenen, nach dem Gesetz wandelt die Schülerschaft des Erhabenen, gebührend wandelt die Schülerschaft des Erhabenen; das sind die vier Paare von Männern, die acht Arten von Personen. Diese Schülerschaft des Erhabenen ist opferwürdig, gastwürdig, gabenwürdig, ehrwürdig, das höchste Verdienstfeld für die Welt.' Er ist begabt mit Tugenden, wie sie den Edlen lieb sind: ungebrochen, unverletzt, unbefleckt, ungetrübt, befreiend, von den Weisen gepriesen, unangreifbar und zur Sammlung führend.

‘‘චත්තාරි සාමඤ්ඤඵලානි – සොතාපත්තිඵලං, සකදාගාමිඵලං, අනාගාමිඵලං, අරහත්තඵලං.

Vier Früchte der Askese: Die Frucht des Stromeintritts, die Frucht der Einmalwiederkehr, die Frucht der Nichtwiederkehr, die Frucht der Heiligkeit.

‘‘චතස්සො ධාතුයො – පථවීධාතු, ආපොධාතු, තෙජොධාතු, වායොධාතු.

Vier Elemente: Das Erdelement, das Wasserelement, das Feuerelement, das Windelement.

‘‘චත්තාරො ආහාරා – කබළීකාරො ආහාරො ඔළාරිකො වා සුඛුමො වා, ඵස්සො දුතියො, මනොසඤ්චෙතනා තතියා, විඤ්ඤාණං චතුත්ථං.

Vier Arten der Nahrung: Die essbare Nahrung, grob oder fein; der Kontakt als zweite; der geistige Wille als dritte; das Bewusstsein als vierte.

‘‘චතස්සො විඤ්ඤාණට්ඨිතියො. රූපූපායං වා, ආවුසො, විඤ්ඤාණං තිට්ඨමානං තිට්ඨති රූපාරම්මණං රූපප්පතිට්ඨං නන්දූපසෙචනං වුද්ධිං විරූළ්හිං වෙපුල්ලං ආපජ්ජති; වෙදනූපායං [Pg.191] වා ආවුසො…පෙ… සඤ්ඤූපායං වා, ආවුසො…පෙ… සඞ්ඛාරූපායං වා, ආවුසො, විඤ්ඤාණං තිට්ඨමානං තිට්ඨති සඞ්ඛාරාරම්මණං සඞ්ඛාරප්පතිට්ඨං නන්දූපසෙචනං වුද්ධිං විරූළ්හිං වෙපුල්ලං ආපජ්ජති.

Vier Standorte des Bewusstseins: Mit der Form als Grundlage, ihr Freunde, besteht das Bewusstsein fort; mit der Form als Objekt, in der Form gefestigt, mit Freude benetzt, gelangt es zu Wachstum, Gedeihen und Fülle. Mit dem Gefühl als Grundlage... mit der Wahrnehmung als Grundlage... oder mit den Gestaltungen als Grundlage, ihr Freunde, besteht das Bewusstsein fort; mit den Gestaltungen als Objekt, in den Gestaltungen gefestigt, mit Freude benetzt, gelangt es zu Wachstum, Gedeihen und Fülle.

‘‘චත්තාරි අගතිගමනානි – ඡන්දාගතිං ගච්ඡති, දොසාගති ගච්ඡති, මොහාගතිං ගච්ඡති, භයාගතිං ගච්ඡති.

Vier Abwege: Man geht den Abweg aus Zuneigung, man geht den Abweg aus Hass, man geht den Abweg aus Verblendung, man geht den Abweg aus Furcht.

‘‘චත්තාරො තණ්හුප්පාදා – චීවරහෙතු වා, ආවුසො, භික්ඛුනො තණ්හා උප්පජ්ජමානා උප්පජ්ජති; පිණ්ඩපාතහෙතු වා, ආවුසො, භික්ඛුනො තණ්හා උප්පජ්ජමානා උප්පජ්ජති; සෙනාසනහෙතු වා, ආවුසො, භික්ඛුනො තණ්හා උප්පජ්ජමානා උප්පජ්ජති; ඉතිභවාභවහෙතු වා, ආවුසො, භික්ඛුනො තණ්හා උප්පජ්ජමානා උප්පජ්ජති.

Vier Arten des Entstehens von Verlangen: Wegen Gewändern, Freunde, entsteht einem Mönch Verlangen, wenn es entsteht; wegen Almosenspeise, Freunde, entsteht einem Mönch Verlangen, wenn es entsteht; wegen einer Wohnstätte, Freunde, entsteht einem Mönch Verlangen, wenn es entsteht; wegen verschiedener Zustände des Werdens (oder: wegen Arzneien), Freunde, entsteht einem Mönch Verlangen, wenn es entsteht.

‘‘චතස්සො පටිපදා – දුක්ඛා පටිපදා දන්ධාභිඤ්ඤා, දුක්ඛා පටිපදා ඛිප්පාභිඤ්ඤා, සුඛා පටිපදා දන්ධාභිඤ්ඤා, සුඛා පටිපදා ඛිප්පාභිඤ්ඤා.

Vier Arten des Wandels: der schmerzvolle Wandel mit langsamer Erkenntnis, der schmerzvolle Wandel mit schneller Erkenntnis, der angenehme Wandel mit langsamer Erkenntnis, der angenehme Wandel mit schneller Erkenntnis.

‘‘අපරාපි චතස්සො පටිපදා – අක්ඛමා පටිපදා, ඛමා පටිපදා, දමා පටිපදා, සමා පටිපදා.

Vier weitere Arten des Wandels: der unduldsame Wandel, der duldsame Wandel, der gezügelte Wandel, der beruhigte Wandel.

‘‘චත්තාරි ධම්මපදානි – අනභිජ්ඣා ධම්මපදං, අබ්‍යාපාදො ධම්මපදං, සම්මාසති ධම්මපදං, සම්මාසමාධි ධම්මපදං.

Vier Glieder des Dhamma: Nicht-Begehren als ein Glied des Dhamma, Nicht-Hass als ein Glied des Dhamma, rechte Achtsamkeit als ein Glied des Dhamma, rechte Sammlung als ein Glied des Dhamma.

‘‘චත්තාරි ධම්මසමාදානානි – අත්ථාවුසො, ධම්මසමාදානං පච්චුප්පන්නදුක්ඛඤ්චෙව ආයතිඤ්ච දුක්ඛවිපාකං. අත්ථාවුසො, ධම්මසමාදානං පච්චුප්පන්නදුක්ඛං ආයතිං සුඛවිපාකං. අත්ථාවුසො, ධම්මසමාදානං පච්චුප්පන්නසුඛං ආයතිං දුක්ඛවිපාකං. අත්ථාවුසො, ධම්මසමාදානං පච්චුප්පන්නසුඛඤ්චෙව ආයතිඤ්ච සුඛවිපාකං.

Vier Arten der Aneignung des Dhamma: Es gibt, Freunde, eine Aneignung des Dhamma, die in der Gegenwart leidvoll ist und in der Zukunft ein leidvolles Ergebnis hat. Es gibt, Freunde, eine Aneignung des Dhamma, die in der Gegenwart leidvoll ist und in der Zukunft ein freudvolles Ergebnis hat. Es gibt, Freunde, eine Aneignung des Dhamma, die in der Gegenwart freudvoll ist und in der Zukunft ein leidvolles Ergebnis hat. Es gibt, Freunde, eine Aneignung des Dhamma, die in der Gegenwart freudvoll ist und in der Zukunft ein freudvolles Ergebnis hat.

‘‘චත්තාරො ධම්මක්ඛන්ධා – සීලක්ඛන්ධො, සමාධික්ඛන්ධො, පඤ්ඤාක්ඛන්ධො, විමුත්තික්ඛන්ධො.

Vier Gruppen des Dhamma: Die Gruppe der Tugend, die Gruppe der Sammlung, die Gruppe der Weisheit, die Gruppe der Befreiung.

‘‘චත්තාරි බලානි – වීරියබලං, සතිබලං, සමාධිබලං, පඤ්ඤාබලං.

Vier Kräfte: Die Kraft der Tatkraft, die Kraft der Achtsamkeit, die Kraft der Sammlung, die Kraft der Weisheit.

‘‘චත්තාරි අධිට්ඨානානි – පඤ්ඤාධිට්ඨානං, සච්චාධිට්ඨානං, චාගාධිට්ඨානං, උපසමාධිට්ඨානං.

Vier Entschlüsse: Der Entschluss zur Weisheit, der Entschluss zur Wahrhaftigkeit, der Entschluss zum Loslassen, der Entschluss zur Beruhigung.

312. ‘‘චත්තාරි [Pg.192] පඤ්හබ්‍යාකරණානි – එකංසබ්‍යාකරණීයො පඤ්හො, පටිපුච්ඡාබ්‍යාකරණීයො පඤ්හො, විභජ්ජබ්‍යාකරණීයො පඤ්හො, ඨපනීයො පඤ්හො.

312. Vier Arten der Fragenbeantwortung: Die Frage, die direkt zu beantworten ist; die Frage, die durch Gegenfrage zu beantworten ist; die Frage, die analytisch zu beantworten ist; die Frage, die beiseite zu legen ist.

‘‘චත්තාරි කම්මානි – අත්ථාවුසො, කම්මං කණ්හං කණ්හවිපාකං; අත්ථාවුසො, කම්මං සුක්කං සුක්කවිපාකං; අත්ථාවුසො, කම්මං කණ්හසුක්කං කණ්හසුක්කවිපාකං; අත්ථාවුසො, කම්මං අකණ්හඅසුක්කං අකණ්හඅසුක්කවිපාකං කම්මක්ඛයාය සංවත්තති.

Vier Arten von Kamma: Da ist, Freunde, dunkles Kamma mit dunklem Ergebnis; da ist, Freunde, helles Kamma mit hellem Ergebnis; da ist, Freunde, dunkel-helles Kamma mit dunkel-hellem Ergebnis; da ist, Freunde, weder dunkles noch helles Kamma mit weder dunklem noch hellem Ergebnis, das zur Vernichtung des Kammas führt.

‘‘චත්තාරො සච්ඡිකරණීයා ධම්මා – පුබ්බෙනිවාසො සතියා සච්ඡිකරණීයො; සත්තානං චුතූපපාතො චක්ඛුනා සච්ඡිකරණීයො; අට්ඨ විමොක්ඛා කායෙන සච්ඡිකරණීයා; ආසවානං ඛයො පඤ්ඤාය සච්ඡිකරණීයො.

Vier zu verwirklichende Dinge: Frühere Existenzen sind durch Achtsamkeit zu verwirklichen; das Schwinden und Wiedererscheinen der Wesen ist durch das (himmlische) Auge zu verwirklichen; die acht Befreiungen sind mit dem Körper zu verwirklichen; das Versiegen der Triebe ist durch Weisheit zu verwirklichen.

‘‘චත්තාරො ඔඝා – කාමොඝො, භවොඝො, දිට්ඨොඝො, අවිජ්ජොඝො.

Vier Fluten: Die Flut des Sinnenverlangens, die Flut des Werdens, die Flut der Ansichten, die Flut der Unwissenheit.

‘‘චත්තාරො යොගා – කාමයොගො, භවයොගො, දිට්ඨියොගො, අවිජ්ජායොගො.

Vier Joche: Das Joch des Sinnenverlangens, das Joch des Werdens, das Joch der Ansichten, das Joch der Unwissenheit.

‘‘චත්තාරො විසඤ්ඤොගා – කාමයොගවිසඤ්ඤොගො, භවයොගවිසඤ්ඤොගො, දිට්ඨියොගවිසඤ්ඤොගො, අවිජ්ජායොගවිසඤ්ඤොගො.

Vier Befreiungen von den Jochen: Die Befreiung vom Joch des Sinnenverlangens, die Befreiung vom Joch des Werdens, die Befreiung vom Joch der Ansichten, die Befreiung vom Joch der Unwissenheit.

‘‘චත්තාරො ගන්ථා – අභිජ්ඣා කායගන්ථො, බ්‍යාපාදො කායගන්ථො, සීලබ්බතපරාමාසො කායගන්ථො, ඉදංසච්චාභිනිවෙසො කායගන්ථො.

Vier Fesseln: Die Fessel der Habgier, die Fessel des Übelwollens, die Fessel des Hängens an Regeln und Riten, die Fessel des Beharrens 'Dies allein ist die Wahrheit'.

‘‘චත්තාරි උපාදානානි – කාමුපාදානං, දිට්ඨුපාදානං, සීලබ්බතුපාදානං, අත්තවාදුපාදානං.

Vier Arten des Ergreifens: Das Ergreifen der Sinnlichkeit, das Ergreifen von Ansichten, das Ergreifen von Regeln und Riten, das Ergreifen der Selbst-Lehre.

‘‘චතස්සො යොනියො – අණ්ඩජයොනි, ජලාබුජයොනි, සංසෙදජයොනි, ඔපපාතිකයොනි.

Vier Arten der Geburt: Die Geburt aus dem Ei, die Geburt aus dem Mutterleib, die Geburt aus Feuchtigkeit, die Geburt durch spontanes Erscheinen.

‘‘චතස්සො ගබ්භාවක්කන්තියො. ඉධාවුසො, එකච්චො අසම්පජානො මාතුකුච්ඡිං ඔක්කමති, අසම්පජානො මාතුකුච්ඡිස්මිං ඨාති, අසම්පජානො මාතුකුච්ඡිම්හා නික්ඛමති, අයං පඨමා ගබ්භාවක්කන්ති. පුන චපරං, ආවුසො, ඉධෙකච්චො [Pg.193] සම්පජානො මාතුකුච්ඡිං ඔක්කමති, අසම්පජානො මාතුකුච්ඡිස්මිං ඨාති, අසම්පජානො මාතුකුච්ඡිම්හා නික්ඛමති, අයං දුතියා ගබ්භාවක්කන්ති. පුන චපරං, ආවුසො, ඉධෙකච්චො සම්පජානො මාතුකුච්ඡිං ඔක්කමති, සම්පජානො මාතුකුච්ඡිස්මිං ඨාති, අසම්පජානො මාතුකුච්ඡිම්හා නික්ඛමති, අයං තතියා ගබ්භාවක්කන්ති. පුන චපරං, ආවුසො, ඉධෙකච්චො සම්පජානො මාතුකුච්ඡිං ඔක්කමති, සම්පජානො මාතුකුච්ඡිස්මිං ඨාති, සම්පජානො මාතුකුච්ඡිම්හා නික්ඛමති, අයං චතුත්ථා ගබ්භාවක්කන්ති.

Vier Arten des Eintritts in den Mutterleib: Da, Freunde, tritt einer unbewusst in den Mutterleib ein, verweilt dort unbewusst und wird unbewusst geboren; dies ist der erste Eintritt. Weiterhin, Freunde, tritt einer bewusst in den Mutterleib ein, verweilt dort unbewusst und wird unbewusst geboren; dies ist der zweite Eintritt. Weiterhin, Freunde, tritt einer bewusst in den Mutterleib ein, verweilt dort bewusst und wird unbewusst geboren; dies ist der dritte Eintritt. Weiterhin, Freunde, tritt einer bewusst in den Mutterleib ein, verweilt dort bewusst und wird bewusst geboren; dies ist der vierte Eintritt.

‘‘චත්තාරො අත්තභාවපටිලාභා. අත්ථාවුසො, අත්තභාවපටිලාභො, යස්මිං අත්තභාවපටිලාභෙ අත්තසඤ්චෙතනායෙව කමති, නො පරසඤ්චෙතනා. අත්ථාවුසො, අත්තභාවපටිලාභො, යස්මිං අත්තභාවපටිලාභෙ පරසඤ්චෙතනායෙව කමති, නො අත්තසඤ්චෙතනා. අත්ථාවුසො, අත්තභාවපටිලාභො, යස්මිං අත්තභාවපටිලාභෙ අත්තසඤ්චෙතනා චෙව කමති පරසඤ්චෙතනා ච. අත්ථාවුසො, අත්තභාවපටිලාභො, යස්මිං අත්තභාවපටිලාභෙ නෙව අත්තසඤ්චෙතනා කමති, නො පරසඤ්චෙතනා.

Vier Arten der Erlangung eines Daseins: Da gibt es, Freunde, eine Erlangung eines Daseins, bei der nur die eigene Absicht wirkt, nicht die Absicht anderer. Da gibt es, Freunde, eine Erlangung eines Daseins, bei der nur die Absicht anderer wirkt, nicht die eigene Absicht. Da gibt es, Freunde, eine Erlangung eines Daseins, bei der sowohl die eigene Absicht als auch die Absicht anderer wirkt. Da gibt es, Freunde, eine Erlangung eines Daseins, bei der weder die eigene Absicht noch die Absicht anderer wirkt.

313. ‘‘චතස්සො දක්ඛිණාවිසුද්ධියො. අත්ථාවුසො, දක්ඛිණා දායකතො විසුජ්ඣති නො පටිග්ගාහකතො. අත්ථාවුසො, දක්ඛිණා පටිග්ගාහකතො විසුජ්ඣති නො දායකතො. අත්ථාවුසො, දක්ඛිණා නෙව දායකතො විසුජ්ඣති නො පටිග්ගාහකතො. අත්ථාවුසො, දක්ඛිණා දායකතො චෙව විසුජ්ඣති පටිග්ගාහකතො ච.

313. Vier Arten der Reinheit einer Gabe: Da ist, Freunde, eine Gabe, die durch den Geber gereinigt wird, nicht aber durch den Empfänger. Da ist, Freunde, eine Gabe, die durch den Empfänger gereinigt wird, nicht aber durch den Geber. Da ist, Freunde, eine Gabe, die weder durch den Geber noch durch den Empfänger gereinigt wird. Da ist, Freunde, eine Gabe, die sowohl durch den Geber als auch durch den Empfänger gereinigt wird.

‘‘චත්තාරි සඞ්ගහවත්ථූනි – දානං, පෙය්‍යවජ්ජං, අත්ථචරියා, සමානත්තතා.

Vier Grundlagen des Zusammenhalts: Geben, freundliche Rede, nützliches Handeln, Unparteilichkeit.

‘‘චත්තාරො අනරියවොහාරා – මුසාවාදො, පිසුණාවාචා, ඵරුසාවාචා, සම්ඵප්පලාපො.

Vier unedle Sprechweisen: Lüge, Verleumdung, grobe Rede, Geschwätz.

‘‘චත්තාරො අරියවොහාරා – මුසාවාදා වෙරමණී, පිසුණාය වාචාය වෙරමණී, ඵරුසාය වාචාය වෙරමණී, සම්ඵප්පලාපා වෙරමණී.

Vier edle Sprechweisen: Enthaltung von Lüge, Enthaltung von Verleumdung, Enthaltung von grober Rede, Enthaltung von Geschwätz.

‘‘අපරෙපි චත්තාරො අනරියවොහාරා – අදිට්ඨෙ දිට්ඨවාදිතා, අස්සුතෙ සුතවාදිතා, අමුතෙ මුතවාදිතා, අවිඤ්ඤාතෙ විඤ්ඤාතවාදිතා.

Vier weitere unedle Sprechweisen: Zu sagen, man habe gesehen, was man nicht sah; zu sagen, man habe gehört, was man nicht hörte; zu sagen, man habe empfunden, was man nicht empfand; zu sagen, man habe erkannt, was man nicht erkannte.

‘‘අපරෙපි [Pg.194] චත්තාරො අරියවොහාරා – අදිට්ඨෙ අදිට්ඨවාදිතා, අස්සුතෙ අස්සුතවාදිතා, අමුතෙ අමුතවාදිතා, අවිඤ්ඤාතෙ අවිඤ්ඤාතවාදිතා.

Vier weitere edle Redeweisen: zu sagen, man habe nicht gesehen, was man nicht gesehen hat; zu sagen, man habe nicht gehört, was man nicht gehört hat; zu sagen, man habe nicht empfunden, was man nicht empfunden hat; zu sagen, man habe nicht erkannt, was man nicht erkannt hat.

‘‘අපරෙපි චත්තාරො අනරියවොහාරා – දිට්ඨෙ අදිට්ඨවාදිතා, සුතෙ අස්සුතවාදිතා, මුතෙ අමුතවාදිතා, විඤ්ඤාතෙ අවිඤ්ඤාතවාදිතා.

Vier weitere unedle Redeweisen: zu sagen, man habe nicht gesehen, was man gesehen hat; zu sagen, man habe nicht gehört, was man gehört hat; zu sagen, man habe nicht empfunden, was man empfunden hat; zu sagen, man habe nicht erkannt, was man erkannt hat.

‘‘අපරෙපි චත්තාරො අරියවොහාරා – දිට්ඨෙ දිට්ඨවාදිතා, සුතෙ සුතවාදිතා, මුතෙ මුතවාදිතා, විඤ්ඤාතෙ විඤ්ඤාතවාදිතා.

Vier weitere edle Redeweisen: zu sagen, man habe gesehen, was man gesehen hat; zu sagen, man habe gehört, was man gehört hat; zu sagen, man habe empfunden, was man empfunden hat; zu sagen, man habe erkannt, was man erkannt hat.

314. ‘‘චත්තාරො පුග්ගලා. ඉධාවුසො, එකච්චො පුග්ගලො අත්තන්තපො හොති අත්තපරිතාපනානුයොගමනුයුත්තො. ඉධාවුසො, එකච්චො පුග්ගලො පරන්තපො හොති පරපරිතාපනානුයොගමනුයුත්තො. ඉධාවුසො, එකච්චො පුග්ගලො අත්තන්තපො ච හොති අත්තපරිතාපනානුයොගමනුයුත්තො, පරන්තපො ච පරපරිතාපනානුයොගමනුයුත්තො. ඉධාවුසො, එකච්චො පුග්ගලො නෙව අත්තන්තපො හොති න අත්තපරිතාපනානුයොගමනුයුත්තො න පරන්තපො න පරපරිතාපනානුයොගමනුයුත්තො. සො අනත්තන්තපො අපරන්තපො දිට්ඨෙව ධම්මෙ නිච්ඡාතො නිබ්බුතො සීතීභූතො සුඛප්පටිසංවෙදී බ්‍රහ්මභූතෙන අත්තනා විහරති.

314. Vier Personen. Da ist, ihr Freunde, eine Person, die sich selbst quält und dem Streben nach Selbstpeinigung hingegeben ist. Da ist eine Person, die andere quält und dem Streben nach Peinigung anderer hingegeben ist. Da ist eine Person, die sowohl sich selbst als auch andere quält und dem jeweiligen Streben nach Peinigung hingegeben ist. Da ist eine Person, die weder sich selbst quält noch dem Streben nach Selbstpeinigung hingegeben ist, und die auch nicht andere quält noch dem Streben nach Peinigung anderer hingegeben ist. Diese Person, die weder sich selbst noch andere quält, ist im gegenwärtigen Leben ohne Verlangen, erloschen, kühl geworden, erfährt Glückseligkeit und verweilt mit einem zum Erhabenen gewordenen Selbst.

‘‘අපරෙපි චත්තාරො පුග්ගලා. ඉධාවුසො, එකච්චො පුග්ගලො අත්තහිතාය පටිපන්නො හොති නො පරහිතාය. ඉධාවුසො, එකච්චො පුග්ගලො පරහිතාය පටිපන්නො හොති නො අත්තහිතාය. ඉධාවුසො, එකච්චො පුග්ගලො නෙව අත්තහිතාය පටිපන්නො හොති නො පරහිතාය. ඉධාවුසො, එකච්චො පුග්ගලො අත්තහිතාය චෙව පටිපන්නො හොති පරහිතාය ච.

Vier weitere Personen. Da ist, ihr Freunde, eine Person, die für das eigene Wohl wirkt, aber nicht für das Wohl anderer. Da ist eine Person, die für das Wohl anderer wirkt, aber nicht für das eigene Wohl. Da ist eine Person, die weder für das eigene Wohl noch für das Wohl anderer wirkt. Da ist eine Person, die sowohl für das eigene Wohl als auch für das Wohl anderer wirkt.

‘‘අපරෙපි චත්තාරො පුග්ගලා – තමො තමපරායනො, තමො ජොතිපරායනො, ජොති තමපරායනො, ජොති ජොතිපරායනො.

Vier weitere Personen: Einer, der in Dunkelheit ist und der Dunkelheit entgegengeht; einer, der in Dunkelheit ist und dem Licht entgegengeht; einer, der im Licht ist und der Dunkelheit entgegengeht; einer, der im Licht ist und dem Licht entgegengeht.

‘‘අපරෙපි චත්තාරො පුග්ගලා – සමණමචලො, සමණපදුමො, සමණපුණ්ඩරීකො, සමණෙසු සමණසුඛුමාලො.

Vier weitere Personen: Der unerschütterliche Asket, der Lotos-Asket, der weiße Lotos-Asket und der zartfühlende Asket unter den Asketen.

‘‘ඉමෙ [Pg.195] ඛො, ආවුසො, තෙන භගවතා ජානතා පස්සතා අරහතා සම්මාසම්බුද්ධෙන චත්තාරො ධම්මා සම්මදක්ඛාතා; තත්ථ සබ්බෙහෙව සඞ්ගායිතබ්බං…පෙ… අත්ථාය හිතාය සුඛාය දෙවමනුස්සානං.

Diese vier Dinge, ihr Freunde, sind von jenem Erhabenen, der weiß und sieht, dem Heiligen, dem vollkommen Erwachten, recht verkündet worden; darin sollten wir alle gemeinsam den Vortrag halten ... zum Nutzen, zum Heil und zum Glück für Götter und Menschen.

පඨමභාණවාරො නිට්ඨිතො.

Die erste Lesung ist abgeschlossen.

පඤ්චකං

Die Fünfer-Gruppe

315. ‘‘අත්ථි ඛො, ආවුසො, තෙන භගවතා ජානතා පස්සතා අරහතා සම්මාසම්බුද්ධෙන පඤ්ච ධම්මා සම්මදක්ඛාතා. තත්ථ සබ්බෙහෙව සඞ්ගායිතබ්බං…පෙ… අත්ථාය හිතාය සුඛාය දෙවමනුස්සානං. කතමෙ පඤ්ච?

315. Es gibt, ihr Freunde, fünf Dinge, die von jenem Erhabenen, der weiß und sieht, dem Heiligen, dem vollkommen Erwachten, recht verkündet worden sind. Darin sollten wir alle gemeinsam den Vortrag halten ... zum Nutzen, zum Heil und zum Glück für Götter und Menschen. Welche fünf?

‘‘පඤ්චක්ඛන්ධා. රූපක්ඛන්ධො වෙදනාක්ඛන්ධො සඤ්ඤාක්ඛන්ධො සඞ්ඛාරක්ඛන්ධො විඤ්ඤාණක්ඛන්ධො.

Die fünf Aggregate: Das Aggregat der Form, das Aggregat des Gefühls, das Aggregat der Wahrnehmung, das Aggregat der Gestaltungen und das Aggregat des Bewusstseins.

‘‘පඤ්චුපාදානක්ඛන්ධා. රූපුපාදානක්ඛන්ධො වෙදනුපාදානක්ඛන්ධො සඤ්ඤුපාදානක්ඛන්ධො සඞ්ඛාරුපාදානක්ඛන්ධො විඤ්ඤාණුපාදානක්ඛන්ධො.

Die fünf Aggregate des Ergreifens: Das Aggregat des Ergreifens der Form, das Aggregat des Ergreifens des Gefühls, das Aggregat des Ergreifens der Wahrnehmung, das Aggregat des Ergreifens der Gestaltungen und das Aggregat des Ergreifens des Bewusstseins.

‘‘පඤ්ච කාමගුණා. චක්ඛුවිඤ්ඤෙය්‍යා රූපා ඉට්ඨා කන්තා මනාපා පියරූපා කාමූපසඤ්හිතා රජනීයා, සොතවිඤ්ඤෙය්‍යා සද්දා… ඝානවිඤ්ඤෙය්‍යා ගන්ධා… ජිව්හාවිඤ්ඤෙය්‍යා රසා… කායවිඤ්ඤෙය්‍යා ඵොට්ඨබ්බා ඉට්ඨා කන්තා මනාපා පියරූපා කාමූපසඤ්හිතා රජනීයා.

Die fünf Stränge der Sinnlichkeit: Formen, die mit dem Auge zu erkennen sind, erwünscht, begehrenswert, angenehm, liebenswert, mit sinnlichem Verlangen verbunden und berauschend; Töne, die mit dem Ohr zu erkennen sind... Düfte, die mit der Nase zu erkennen sind... Geschmäcker, die mit der Zunge zu erkennen sind... Berührungen, die mit dem Körper zu erkennen sind, erwünscht, begehrenswert, angenehm, liebenswert, mit sinnlichem Verlangen verbunden und berauschend.

‘‘පඤ්ච ගතියො – නිරයො, තිරච්ඡානයොනි, පෙත්තිවිසයො, මනුස්සා, දෙවා.

Die fünf Daseinsbereiche: Die Hölle, das Tierreich, das Reich der hungrigen Geister, die Menschenwelt und die Götterwelt.

‘‘පඤ්ච මච්ඡරියානි – ආවාසමච්ඡරියං, කුලමච්ඡරියං, ලාභමච්ඡරියං, වණ්ණමච්ඡරියං, ධම්මමච්ඡරියං.

Die fünf Arten des Geizes: Geiz bezüglich des Wohnortes, Geiz bezüglich der Unterstützerfamilien, Geiz bezüglich der Gewinne, Geiz bezüglich des Ansehens und Geiz bezüglich der Lehre.

‘‘පඤ්ච නීවරණානි – කාමච්ඡන්දනීවරණං, බ්‍යාපාදනීවරණං, ථිනමිද්ධනීවරණං, උද්ධච්චකුක්කුච්චනීවරණං, විචිකිච්ඡානීවරණං.

Die fünf Hemmnisse: Das Hemmnis des sinnlichen Verlangens, das Hemmnis des Übelwollens, das Hemmnis von Starrheit und Mattigkeit, das Hemmnis von Unruhe und Gewissensbissen und das Hemmnis des Zweifels.

‘‘පඤ්ච ඔරම්භාගියානි සඤ්ඤොජනානි – සක්කායදිට්ඨි, විචිකිච්ඡා, සීලබ්බතපරාමාසො, කාමච්ඡන්දො, බ්‍යාපාදො.

Die fünf niederen Fesseln: Identitätsansicht, Zweifel, Hängen an Regeln und Riten, sinnliches Verlangen und Übelwollen.

‘‘පඤ්ච [Pg.196] උද්ධම්භාගියානි සඤ්ඤොජනානි – රූපරාගො, අරූපරාගො, මානො, උද්ධච්චං, අවිජ්ජා.

Die fünf höheren Fesseln: Verlangen nach feinstofflichem Dasein, Verlangen nach immateriellem Dasein, Dünkel, Unruhe und Unwissenheit.

‘‘පඤ්ච සික්ඛාපදානි – පාණාතිපාතා වෙරමණී, අදින්නාදානා වෙරමණී, කාමෙසුමිච්ඡාචාරා වෙරමණී, මුසාවාදා වෙරමණී, සුරාමෙරයමජ්ජප්පමාදට්ඨානා වෙරමණී.

Die fünf Übungsregeln: Das Enthalten vom Töten von Lebewesen, das Enthalten vom Nehmen des Nichtgegebenen, das Enthalten von sexuellem Fehlverhalten, das Enthalten vom Lügen, das Enthalten vom Genuss von berauschenden Getränken und Drogen, die zu Nachlässigkeit führen.

316. ‘‘පඤ්ච අභබ්බට්ඨානානි. අභබ්බො, ආවුසො, ඛීණාසවො භික්ඛු සඤ්චිච්ච පාණං ජීවිතා වොරොපෙතුං. අභබ්බො ඛීණාසවො භික්ඛු අදින්නං ථෙය්‍යසඞ්ඛාතං ආදියිතුං. අභබ්බො ඛීණාසවො භික්ඛු මෙථුනං ධම්මං පටිසෙවිතුං. අභබ්බො ඛීණාසවො භික්ඛු සම්පජානමුසා භාසිතුං. අභබ්බො ඛීණාසවො භික්ඛු සන්නිධිකාරකං කාමෙ පරිභුඤ්ජිතුං, සෙය්‍යථාපි පුබ්බෙ ආගාරිකභූතො.

316. Die fünf Unfähigkeiten: Ein Mönch, dessen Triebe versiegt sind, ist unfähig, vorsätzlich ein Lebewesen um das Leben zu bringen. Ein Mönch, dessen Triebe versiegt sind, ist unfähig, etwas Nichtgegebenes in diebischer Absicht zu nehmen. Ein Mönch, dessen Triebe versiegt sind, ist unfähig, den Beischlaf zu vollziehen. Ein Mönch, dessen Triebe versiegt sind, ist unfähig, bewusst eine Lüge auszusprechen. Ein Mönch, dessen Triebe versiegt sind, ist unfähig, Sinnesgenüsse unter Vorratshaltung zu genießen, so wie er es früher als Hausbewohner tat.

‘‘පඤ්ච බ්‍යසනානි – ඤාතිබ්‍යසනං, භොගබ්‍යසනං, රොගබ්‍යසනං, සීලබ්‍යසනං, දිට්ඨිබ්‍යසනං. නාවුසො, සත්තා ඤාතිබ්‍යසනහෙතු වා භොගබ්‍යසනහෙතු වා රොගබ්‍යසනහෙතු වා කායස්ස භෙදා පරං මරණා අපායං දුග්ගතිං විනිපාතං නිරයං උපපජ්ජන්ති. සීලබ්‍යසනහෙතු වා, ආවුසො, සත්තා දිට්ඨිබ්‍යසනහෙතු වා කායස්ස භෙදා පරං මරණා අපායං දුග්ගතිං විනිපාතං නිරයං උපපජ්ජන්ති.

Die fünf Arten des Unglücks: Unglück durch den Verlust von Verwandten, Unglück durch den Verlust von Besitz, Unglück durch Krankheit, Unglück durch den Verlust von Tugend und Unglück durch falsche Ansicht. Nicht aufgrund des Verlusts von Verwandten, Besitz oder aufgrund von Krankheit gelangen Lebewesen nach dem Zerfall des Körpers, nach dem Tod, auf einen Abweg, in die Hölle. Aber aufgrund des Verlusts der Tugend oder aufgrund falscher Ansicht gelangen Lebewesen nach dem Zerfall des Körpers, nach dem Tod, auf einen Abweg, in die Hölle.

‘‘පඤ්ච සම්පදා – ඤාතිසම්පදා, භොගසම්පදා, ආරොග්‍යසම්පදා, සීලසම්පදා, දිට්ඨිසම්පදා. නාවුසො, සත්තා ඤාතිසම්පදාහෙතු වා භොගසම්පදාහෙතු වා ආරොග්‍යසම්පදාහෙතු වා කායස්ස භෙදා පරං මරණා සුගතිං සග්ගං ලොකං උපපජ්ජන්ති. සීලසම්පදාහෙතු වා, ආවුසො, සත්තා දිට්ඨිසම්පදාහෙතු වා කායස්ස භෙදා පරං මරණා සුගතිං සග්ගං ලොකං උපපජ්ජන්ති.

Die fünf Arten der Fülle: Fülle an Verwandten, Fülle an Besitz, Fülle an Gesundheit, Fülle an Tugend und Fülle an rechter Ansicht. Nicht aufgrund der Fülle an Verwandten, Besitz oder Gesundheit gelangen Lebewesen nach dem Zerfall des Körpers, nach dem Tod, in eine himmlische Welt. Aber aufgrund der Fülle an Tugend oder aufgrund rechter Ansicht gelangen Lebewesen nach dem Zerfall des Körpers, nach dem Tod, in eine himmlische Welt.

‘‘පඤ්ච ආදීනවා දුස්සීලස්ස සීලවිපත්තියා. ඉධාවුසො, දුස්සීලො සීලවිපන්නො පමාදාධිකරණං මහතිං භොගජානිං නිගච්ඡති, අයං පඨමො ආදීනවො දුස්සීලස්ස සීලවිපත්තියා. පුන චපරං, ආවුසො, දුස්සීලස්ස සීලවිපන්නස්ස පාපකො කිත්තිසද්දො අබ්භුග්ගච්ඡති, අයං දුතියො ආදීනවො දුස්සීලස්ස සීලවිපත්තියා. පුන චපරං, ආවුසො, දුස්සීලො සීලවිපන්නො [Pg.197] යඤ්ඤදෙව පරිසං උපසඞ්කමති යදි ඛත්තියපරිසං යදි බ්‍රාහ්මණපරිසං යදි ගහපතිපරිසං යදි සමණපරිසං, අවිසාරදො උපසඞ්කමති මඞ්කුභූතො, අයං තතියො ආදීනවො දුස්සීලස්ස සීලවිපත්තියා. පුන චපරං, ආවුසො, දුස්සීලො සීලවිපන්නො සම්මූළ්හො කාලං කරොති, අයං චතුත්ථො ආදීනවො දුස්සීලස්ස සීලවිපත්තියා. පුන චපරං, ආවුසො, දුස්සීලො සීලවිපන්නො කායස්ස භෙදා පරං මරණා අපායං දුග්ගතිං විනිපාතං නිරයං උපපජ්ජති, අයං පඤ්චමො ආදීනවො දුස්සීලස්ස සීලවිපත්තියා.

Es gibt fünf Gefahren für einen Sittenlosen durch den Verfall seiner Sittlichkeit. Hier, ihr Freunde, erleidet ein Sittenloser, dessen Sittlichkeit verfallen ist, aufgrund von Nachlässigkeit einen großen Verlust an Besitz; dies ist die erste Gefahr für einen Sittenlosen durch den Verfall seiner Sittlichkeit. Des Weiteren, ihr Freunde, verbreitet sich ein schlechter Ruf über den Sittenlosen, dessen Sittlichkeit verfallen ist; dies ist die zweite Gefahr für einen Sittenlosen durch den Verfall seiner Sittlichkeit. Des Weiteren, ihr Freunde, welche Versammlung auch immer ein Sittenloser, dessen Sittlichkeit verfallen ist, betritt — sei es eine Versammlung von Adligen, von Brahmanen, von Hausvätern oder von Asketen —, er tritt verlegen und mit gesenktem Blick vor sie; dies ist die dritte Gefahr für einen Sittenlosen durch den Verfall seiner Sittlichkeit. Des Weiteren, ihr Freunde, stirbt ein Sittenloser, dessen Sittlichkeit verfallen ist, in einem Zustand der Verwirrung; dies ist die vierte Gefahr für einen Sittenlosen durch den Verfall seiner Sittlichkeit. Des Weiteren, ihr Freunde, wird ein Sittenloser, dessen Sittlichkeit verfallen ist, nach dem Zerfall des Körpers, nach dem Tod, in einem Zustand des Leidens, auf einer unglücklichen Fährte, in der Verderbnis, in der Hölle wiedergeboren; dies ist die fünfte Gefahr für einen Sittenlosen durch den Verfall seiner Sittlichkeit.

‘‘පඤ්ච ආනිසංසා සීලවතො සීලසම්පදාය. ඉධාවුසො, සීලවා සීලසම්පන්නො අප්පමාදාධිකරණං මහන්තං භොගක්ඛන්ධං අධිගච්ඡති, අයං පඨමො ආනිසංසො සීලවතො සීලසම්පදාය. පුන චපරං, ආවුසො, සීලවතො සීලසම්පන්නස්ස කල්‍යාණො කිත්තිසද්දො අබ්භුග්ගච්ඡති, අයං දුතියො ආනිසංසො සීලවතො සීලසම්පදාය. පුන චපරං, ආවුසො, සීලවා සීලසම්පන්නො යඤ්ඤදෙව පරිසං උපසඞ්කමති යදි ඛත්තියපරිසං යදි බ්‍රාහ්මණපරිසං යදි ගහපතිපරිසං යදි සමණපරිසං, විසාරදො උපසඞ්කමති අමඞ්කුභූතො, අයං තතියො ආනිසංසො සීලවතො සීලසම්පදාය. පුන චපරං, ආවුසො, සීලවා සීලසම්පන්නො අසම්මූළ්හො කාලං කරොති, අයං චතුත්ථො ආනිසංසො සීලවතො සීලසම්පදාය. පුන චපරං, ආවුසො, සීලවා සීලසම්පන්නො කායස්ස භෙදා පරං මරණා සුගතිං සග්ගං ලොකං උපපජ්ජති, අයං පඤ්චමො ආනිසංසො සීලවතො සීලසම්පදාය.

Es gibt fünf Vorteile für einen Tugendhaften durch die Vollkommenheit seiner Sittlichkeit. Hier, ihr Freunde, erlangt ein Tugendhafter, der in Sittlichkeit gefestigt ist, aufgrund von Eifer eine große Fülle an Besitz; dies ist der erste Vorteil für einen Tugendhaften durch die Vollkommenheit seiner Sittlichkeit. Des Weiteren, ihr Freunde, verbreitet sich ein guter Ruf über den Tugendhaften, der in Sittlichkeit gefestigt ist; dies ist der zweite Vorteil für einen Tugendhaften durch die Vollkommenheit seiner Sittlichkeit. Des Weiteren, ihr Freunde, welche Versammlung auch immer ein Tugendhafter, der in Sittlichkeit gefestigt ist, betritt — sei es eine Versammlung von Adligen, von Brahmanen, von Hausvätern oder von Asketen —, er tritt selbstbewusst und mit erhobenem Haupt vor sie; dies ist der dritte Vorteil für einen Tugendhaften durch die Vollkommenheit seiner Sittlichkeit. Des Weiteren, ihr Freunde, stirbt ein Tugendhafter, der in Sittlichkeit gefestigt ist, ohne Verwirrung; dies ist der vierte Vorteil für einen Tugendhaften durch die Vollkommenheit seiner Sittlichkeit. Des Weiteren, ihr Freunde, wird ein Tugendhafter, der in Sittlichkeit gefestigt ist, nach dem Zerfall des Körpers, nach dem Tod, auf einer glücklichen Fährte, in einer himmlischen Welt wiedergeboren; dies ist der fünfte Vorteil für einen Tugendhaften durch die Vollkommenheit seiner Sittlichkeit.

‘‘චොදකෙන, ආවුසො, භික්ඛුනා පරං චොදෙතුකාමෙන පඤ්ච ධම්මෙ අජ්ඣත්තං උපට්ඨපෙත්වා පරො චොදෙතබ්බො. කාලෙන වක්ඛාමි නො අකාලෙන, භූතෙන වක්ඛාමි නො අභූතෙන, සණ්හෙන වක්ඛාමි නො ඵරුසෙන, අත්ථසංහිතෙන වක්ඛාමි නො අනත්ථසංහිතෙන, මෙත්තචිත්තෙන වක්ඛාමි නො දොසන්තරෙනාති. චොදකෙන, ආවුසො, භික්ඛුනා පරං චොදෙතුකාමෙන ඉමෙ පඤ්ච ධම්මෙ අජ්ඣත්තං උපට්ඨපෙත්වා පරො චොදෙතබ්බො.

Ein Mönch, ihr Freunde, der einen anderen zu tadeln wünscht, sollte fünf Dinge in seinem Inneren festigen, bevor er den anderen tadelt: Zur rechten Zeit werde ich sprechen, nicht zur Unzeit; der Wahrheit entsprechend werde ich sprechen, nicht der Unwahrheit entsprechend; sanft werde ich sprechen, nicht barsch; segensreich werde ich sprechen, nicht nutzlos; mit liebevollem Geist werde ich sprechen, nicht mit innerem Zorn. Ein Mönch, ihr Freunde, der einen anderen zu tadeln wünscht, sollte diese fünf Dinge in seinem Inneren festigen, bevor er den anderen tadelt.

317. ‘‘පඤ්ච [Pg.198] පධානියඞ්ගානි. ඉධාවුසො, භික්ඛු සද්ධො හොති, සද්දහති තථාගතස්ස බොධිං – ‘ඉතිපි සො භගවා අරහං සම්මාසම්බුද්ධො විජ්ජාචරණසම්පන්නො සුගතො, ලොකවිදූ අනුත්තරො පුරිසදම්මසාරථි සත්ථා දෙවමනුස්සානං බුද්ධො භගවා’ති. අප්පාබාධො හොති අප්පාතඞ්කො, සමවෙපාකිනියා ගහණියා සමන්නාගතො නාතිසීතාය නාච්චුණ්හාය මජ්ඣිමාය පධානක්ඛමාය. අසඨො හොති අමායාවී, යථාභූතං අත්තානං ආවිකත්තා සත්ථරි වා විඤ්ඤූසු වා සබ්‍රහ්මචාරීසු. ආරද්ධවීරියො විහරති අකුසලානං ධම්මානං පහානාය කුසලානං ධම්මානං උපසම්පදාය ථාමවා දළ්හපරක්කමො අනික්ඛිත්තධුරො කුසලෙසු ධම්මෙසු. පඤ්ඤවා හොති උදයත්ථගාමිනියා පඤ්ඤාය සමන්නාගතො අරියාය නිබ්බෙධිකාය සම්මාදුක්ඛක්ඛයගාමිනියා.

317. Es gibt fünf Faktoren des Bemühens. Hier, ihr Freunde, ist ein Mönch voller Vertrauen; er vertraut auf die Erleuchtung des Tathāgata: ‚So ist er, der Erhabene: Ein Heiliger, vollkommen Erleuchteter, vollkommen in Wissen und Wandel, ein Glückseliger, ein Kenner der Welt, ein unvergleichlicher Lenker von Menschen, die der Zähmung bedürfen, ein Lehrer von Göttern und Menschen, ein Erleuchter, ein Erhabener.‘ Er ist frei von Krankheit und Gebrechen; er besitzt eine ausgeglichene Verdauungskraft, die weder zu kalt noch zu heiß, sondern mittelmäßig und für das Bemühen geeignet ist. Er ist ohne Trug und ohne Arglist; er zeigt sich dem Lehrer oder weisen Mitbrüdern gegenüber so, wie er den Tatsachen nach ist. Er lebt mit tatkräftiger Energie, um unheilsame Zustände aufzugeben und heilsame Zustände zu erlangen; er ist standhaft, von beharrlicher Kraft und lässt in seinem Streben nach heilsamen Dingen nicht nach. Er ist weise; er besitzt jene Weisheit, die das Entstehen und Vergehen erkennt, die edel ist, die zur Durchbohrung der Unwissenheit führt und die zur vollständigen Vernichtung des Leidens hinführt.

318. ‘‘පඤ්ච සුද්ධාවාසා – අවිහා, අතප්පා, සුදස්සා, සුදස්සී, අකනිට්ඨා.

318. Es gibt fünf Reine Wohnstätten: Avihā, Atappā, Sudassā, Sudassī und Akaniṭṭhā.

‘‘පඤ්ච අනාගාමිනො – අන්තරාපරිනිබ්බායී, උපහච්චපරිනිබ්බායී, අසඞ්ඛාරපරිනිබ්බායී, සසඞ්ඛාරපරිනිබ්බායී, උද්ධංසොතොඅකනිට්ඨගාමී.

Es gibt fünf Arten von Nichtwiederkehrern: Den in der Zwischenzeit Erlöschenden, den nach der Landung Erlöschenden, den ohne Anstrengung Erlöschenden, den mit Anstrengung Erlöschenden und den stromaufwärts zu den Akaniṭṭha-Göttern Gehenden.

319. ‘‘පඤ්ච චෙතොඛිලා. ඉධාවුසො, භික්ඛු සත්ථරි කඞ්ඛති විචිකිච්ඡති නාධිමුච්චති න සම්පසීදති. යො සො, ආවුසො, භික්ඛු සත්ථරි කඞ්ඛති විචිකිච්ඡති නාධිමුච්චති න සම්පසීදති, තස්ස චිත්තං න නමති ආතප්පාය අනුයොගාය සාතච්චාය පධානාය, යස්ස චිත්තං න නමති ආතප්පාය අනුයොගාය සාතච්චාය පධානාය, අයං පඨමො චෙතොඛිලො. පුන චපරං, ආවුසො, භික්ඛු ධම්මෙ කඞ්ඛති විචිකිච්ඡති…පෙ… සඞ්ඝෙ කඞ්ඛති විචිකිච්ඡති… සික්ඛාය කඞ්ඛති විචිකිච්ඡති… සබ්‍රහ්මචාරීසු කුපිතො හොති අනත්තමනො ආහතචිත්තො ඛිලජාතො. යො සො, ආවුසො, භික්ඛු සබ්‍රහ්මචාරීසු කුපිතො හොති අනත්තමනො ආහතචිත්තො ඛිලජාතො, තස්ස චිත්තං න නමති ආතප්පාය අනුයොගාය සාතච්චාය පධානාය, යස්ස චිත්තං න නමති ආතප්පාය අනුයොගාය සාතච්චාය පධානාය, අයං පඤ්චමො චෙතොඛිලො.

319. Es gibt fünf geistige Hemmnisse. Hier, ihr Freunde, zweifelt ein Mönch am Lehrer, ist im Unklaren, ist nicht überzeugt und nicht vertrauensvoll. Wenn ein Mönch, ihr Freunde, am Lehrer zweifelt, im Unklaren ist, nicht überzeugt und nicht vertrauensvoll ist, dann neigt sich sein Geist nicht dem Eifer, der Anwendung, der Ausdauer und dem Bemühen zu. Wessen Geist sich nicht dem Eifer, der Anwendung, der Ausdauer und dem Bemühen zuneigt, dies ist das erste geistige Hemmnis. Des Weiteren, ihr Freunde, zweifelt ein Mönch an der Lehre... an der Gemeinschaft... an der Übung... er ist zornig auf seine Mitbrüder, unzufrieden, verletzt im Geiste und verhärtet. Wenn ein Mönch, ihr Freunde, auf seine Mitbrüder zornig ist, unzufrieden, verletzt im Geiste und verhärtet ist, dann neigt sich sein Geist nicht dem Eifer, der Anwendung, der Ausdauer und dem Bemühen zu. Wessen Geist sich nicht dem Eifer, der Anwendung, der Ausdauer und dem Bemühen zuneigt, dies ist das fünfte geistige Hemmnis.

320. ‘‘පඤ්ච චෙතසොවිනිබන්ධා. ඉධාවුසො, භික්ඛු කාමෙසු අවීතරාගො හොති අවිගතච්ඡන්දො අවිගතපෙමො අවිගතපිපාසො අවිගතපරිළාහො [Pg.199] අවිගතතණ්හො. යො සො, ආවුසො, භික්ඛු කාමෙසු අවීතරාගො හොති අවිගතච්ඡන්දො අවිගතපෙමො අවිගතපිපාසො අවිගතපරිළාහො අවිගතතණ්හො, තස්ස චිත්තං න නමති ආතප්පාය අනුයොගාය සාතච්චාය පධානාය. යස්ස චිත්තං න නමති ආතප්පාය අනුයොගාය සාතච්චාය පධානාය. අයං පඨමො චෙතසො විනිබන්ධො. පුන චපරං, ආවුසො, භික්ඛු කායෙ අවීතරාගො හොති…පෙ… රූපෙ අවීතරාගො හොති…පෙ… පුන චපරං, ආවුසො, භික්ඛු යාවදත්ථං උදරාවදෙහකං භුඤ්ජිත්වා සෙය්‍යසුඛං පස්සසුඛං මිද්ධසුඛං අනුයුත්තො විහරති…පෙ… පුන චපරං, ආවුසො, භික්ඛු අඤ්ඤතරං දෙවනිකායං පණිධාය බ්‍රහ්මචරියං චරති – ‘ඉමිනාහං සීලෙන වා වතෙන වා තපෙන වා බ්‍රහ්මචරියෙන වා දෙවො වා භවිස්සාමි දෙවඤ්ඤතරො වා’ති. යො සො, ආවුසො, භික්ඛු අඤ්ඤතරං දෙවනිකායං පණිධාය බ්‍රහ්මචරියං චරති – ‘ඉමිනාහං සීලෙන වා වතෙන වා තපෙන වා බ්‍රහ්මචරියෙන වා දෙවො වා භවිස්සාමි දෙවඤ්ඤතරො වා’ති, තස්ස චිත්තං න නමති ආතප්පාය අනුයොගාය සාතච්චාය පධානාය. යස්ස චිත්තං න නමති ආතප්පාය අනුයොගාය සාතච්චාය පධානාය. අයං පඤ්චමො චෙතසො විනිබන්ධො.

320. „Es gibt fünf geistige Fesseln. Da ist, Freunde, ein Mönch nicht frei von Gier nach Sinnenlüsten, nicht frei von Verlangen, nicht frei von Zuneigung, nicht frei von Durst, nicht frei von Fieberglut, nicht frei von Begehren. Wenn nun, Freunde, ein Mönch nicht frei von Gier nach Sinnenlüsten ist, nicht frei von Verlangen, nicht frei von Zuneigung, nicht frei von Durst, nicht frei von Fieberglut, nicht frei von Begehren, dann neigt sich sein Geist nicht dem Eifer, der Anwendung, der Ausdauer und der Anstrengung zu. Wessen Geist sich nicht dem Eifer, der Anwendung, der Ausdauer und der Anstrengung zuneigt, dies ist die erste geistige Fessel. Weiterhin, Freunde, ist ein Mönch nicht frei von Gier nach dem Körper... nicht frei von Gier nach äußeren Formen... Weiterhin, Freunde, lebt ein Mönch, nachdem er soviel gegessen hat, bis sein Bauch gefüllt ist, hingegeben dem Vergnügen des Liegens, dem Vergnügen des Ruhens auf der Seite, dem Vergnügen des Schlummerns... Weiterhin, Freunde, führt ein Mönch das heilige Leben in dem Wunsch nach einer bestimmten Gemeinschaft von Göttern: ‚Durch diese Tugend oder dieses Gelübde oder diese Kasteiung oder dieses heilige Leben werde ich ein Gott oder ein göttliches Wesen werden.‘ Wenn nun, Freunde, ein Mönch das heilige Leben in dem Wunsch nach einer bestimmten Gemeinschaft von Göttern führt: ‚Durch diese Tugend oder dieses Gelübde oder diese Kasteiung oder dieses heilige Leben werde ich ein Gott oder ein göttliches Wesen werden‘, dann neigt sich sein Geist nicht dem Eifer, der Anwendung, der Ausdauer und der Anstrengung zu. Wessen Geist sich nicht dem Eifer, der Anwendung, der Ausdauer und der Anstrengung zuneigt, dies ist die fünfte geistige Fessel.“

‘‘පඤ්චින්ද්‍රියානි – චක්ඛුන්ද්‍රියං, සොතින්ද්‍රියං, ඝානින්ද්‍රියං, ජිව්හින්ද්‍රියං, කායින්ද්‍රියං.

„Fünf Fähigkeiten: die Sehfähigkeit, die Hörfähigkeit, die Riechfähigkeit, die Schmeckfähigkeit, die Körperfähigkeit.“

‘‘අපරානිපි පඤ්චින්ද්‍රියානි – සුඛින්ද්‍රියං, දුක්ඛින්ද්‍රියං, සොමනස්සින්ද්‍රියං, දොමනස්සින්ද්‍රියං, උපෙක්ඛින්ද්‍රියං.

„Weitere fünf Fähigkeiten: die Fähigkeit zum Glück, die Fähigkeit zum Leid, die Fähigkeit zur Freude, die Fähigkeit zum Trübsinn, die Fähigkeit zum Gleichmut.“

‘‘අපරානිපි පඤ්චින්ද්‍රියානි – සද්ධින්ද්‍රියං, වීරියින්ද්‍රියං, සතින්ද්‍රියං, සමාධින්ද්‍රියං, පඤ්ඤින්ද්‍රියං.

„Weitere fünf Fähigkeiten: die Fähigkeit des Vertrauens, die Fähigkeit der Tatkraft, die Fähigkeit der Achtsamkeit, die Fähigkeit der Konzentration, die Fähigkeit der Weisheit.“

321. ‘‘පඤ්ච නිස්සරණියා ධාතුයො. ඉධාවුසො, භික්ඛුනො කාමෙ මනසිකරොතො කාමෙසු චිත්තං න පක්ඛන්දති න පසීදති න සන්තිට්ඨති න විමුච්චති. නෙක්ඛම්මං ඛො පනස්ස මනසිකරොතො නෙක්ඛම්මෙ චිත්තං පක්ඛන්දති පසීදති සන්තිට්ඨති විමුච්චති. තස්ස තං චිත්තං සුගතං සුභාවිතං සුවුට්ඨිතං සුවිමුත්තං විසංයුත්තං කාමෙහි. යෙ ච කාමපච්චයා උප්පජ්ජන්ති ආසවා විඝාතා පරිළාහා, මුත්තො සො තෙහි, න සො තං වෙදනං වෙදෙති. ඉදමක්ඛාතං කාමානං නිස්සරණං.

321. „Es gibt fünf Elemente des Entkommens. Da ist, Freunde, wenn ein Mönch über die Sinnenlüste nachdenkt, sein Geist nicht von den Sinnenlüsten eingenommen, er klärt sich nicht darin, er verweilt nicht darin, er ist nicht davon überzeugt. Wenn er jedoch über die Entsagung (das erste Jhana) nachdenkt, so dringt sein Geist in die Entsagung ein, klärt sich darin, verweilt darin und ist davon überzeugt. Dieser sein Geist ist gut ausgerichtet, gut entfaltet, gut aus den Sinnenlüsten erhoben, gut davon befreit und von ihnen losgelöst. Jene Triebe, Bedrängnisse und Fiebergluten, die aufgrund von Sinnenlüsten entstehen, von denen ist er befreit; er erfährt jene Art von Empfindung nicht. Dies wird als das Entkommen von den Sinnenlüsten bezeichnet.“

‘‘පුන [Pg.200] චපරං, ආවුසො, භික්ඛුනො බ්‍යාපාදං මනසිකරොතො බ්‍යාපාදෙ චිත්තං න පක්ඛන්දති න පසීදති න සන්තිට්ඨති න විමුච්චති. අබ්‍යාපාදං ඛො පනස්ස මනසිකරොතො අබ්‍යාපාදෙ චිත්තං පක්ඛන්දති පසීදති සන්තිට්ඨති විමුච්චති. තස්ස තං චිත්තං සුගතං සුභාවිතං සුවුට්ඨිතං සුවිමුත්තං විසංයුත්තං බ්‍යාපාදෙන. යෙ ච බ්‍යාපාදපච්චයා උප්පජ්ජන්ති ආසවා විඝාතා පරිළාහා, මුත්තො සො තෙහි, න සො තං වෙදනං වෙදෙති. ඉදමක්ඛාතං බ්‍යාපාදස්ස නිස්සරණං.

„Weiterhin, Freunde, wenn ein Mönch über Übelwollen nachdenkt, ist sein Geist nicht vom Übelwollen eingenommen, er klärt sich nicht darin, er verweilt nicht darin, er ist nicht davon überzeugt. Wenn er jedoch über Nicht-Übelwollen (Liebende Güte) nachdenkt, so dringt sein Geist in das Nicht-Übelwollen ein, klärt sich darin, verweilt darin und ist davon überzeugt. Dieser sein Geist ist gut ausgerichtet, gut entfaltet, gut aus dem Übelwollen erhoben, gut davon befreit und vom Übelwollen losgelöst. Jene Triebe, Bedrängnisse und Fiebergluten, die aufgrund von Übelwollen entstehen, von denen ist er befreit; er erfährt jene Art von Empfindung nicht. Dies wird als das Entkommen vom Übelwollen bezeichnet.“

‘‘පුන චපරං, ආවුසො, භික්ඛුනො විහෙසං මනසිකරොතො විහෙසාය චිත්තං න පක්ඛන්දති න පසීදති න සන්තිට්ඨති න විමුච්චති. අවිහෙසං ඛො පනස්ස මනසිකරොතො අවිහෙසාය චිත්තං පක්ඛන්දති පසීදති සන්තිට්ඨති විමුච්චති. තස්ස තං චිත්තං සුගතං සුභාවිතං සුවුට්ඨිතං සුවිමුත්තං විසංයුත්තං විහෙසාය. යෙ ච විහෙසාපච්චයා උප්පජ්ජන්ති ආසවා විඝාතා පරිළාහා, මුත්තො සො තෙහි, න සො තං වෙදනං වෙදෙති. ඉදමක්ඛාතං විහෙසාය නිස්සරණං.

„Weiterhin, Freunde, wenn ein Mönch über Grausamkeit nachdenkt, ist sein Geist nicht von der Grausamkeit eingenommen, er klärt sich nicht darin, er verweilt nicht darin, er ist nicht davon überzeugt. Wenn er jedoch über Nicht-Grausamkeit (Mitgefühl) nachdenkt, so dringt sein Geist in die Nicht-Grausamkeit ein, klärt sich darin, verweilt darin und ist davon überzeugt. Dieser sein Geist ist gut ausgerichtet, gut entfaltet, gut aus der Grausamkeit erhoben, gut davon befreit und von der Grausamkeit losgelöst. Jene Triebe, Bedrängnisse und Fiebergluten, die aufgrund von Grausamkeit entstehen, von denen ist er befreit; er erfährt jene Art von Empfindung nicht. Dies wird als das Entkommen von der Grausamkeit bezeichnet.“

‘‘පුන චපරං, ආවුසො, භික්ඛුනො රූපෙ මනසිකරොතො රූපෙසු චිත්තං න පක්ඛන්දති න පසීදති න සන්තිට්ඨති න විමුච්චති. අරූපං ඛො පනස්ස මනසිකරොතො අරූපෙ චිත්තං පක්ඛන්දති පසීදති සන්තිට්ඨති විමුච්චති. තස්ස තං චිත්තං සුගතං සුභාවිතං සුවුට්ඨිතං සුවිමුත්තං විසංයුත්තං රූපෙහි. යෙ ච රූපපච්චයා උප්පජ්ජන්ති ආසවා විඝාතා පරිළාහා, මුත්තො සො තෙහි, න සො තං වෙදනං වෙදෙති. ඉදමක්ඛාතං රූපානං නිස්සරණං.

„Weiterhin, Freunde, wenn ein Mönch über Formen nachdenkt, ist sein Geist nicht von den Formen eingenommen, er klärt sich nicht darin, er verweilt nicht darin, er ist nicht davon überzeugt. Wenn er jedoch über das Formlose nachdenkt, so dringt sein Geist in das Formlose ein, klärt sich darin, verweilt darin und ist davon überzeugt. Dieser sein Geist ist gut ausgerichtet, gut entfaltet, gut aus den Formen erhoben, gut davon befreit und von den Formen losgelöst. Jene Triebe, Bedrängnisse und Fiebergluten, die aufgrund von Formen entstehen, von denen ist er befreit; er erfährt jene Art von Empfindung nicht. Dies wird als das Entkommen von den Formen bezeichnet.“

‘‘පුන චපරං, ආවුසො, භික්ඛුනො සක්කායං මනසිකරොතො සක්කායෙ චිත්තං න පක්ඛන්දති න පසීදති න සන්තිට්ඨති න විමුච්චති. සක්කායනිරොධං ඛො පනස්ස මනසිකරොතො සක්කායනිරොධෙ චිත්තං පක්ඛන්දති පසීදති සන්තිට්ඨති විමුච්චති. තස්ස තං චිත්තං සුගතං සුභාවිතං සුවුට්ඨිතං සුවිමුත්තං විසංයුත්තං සක්කායෙන. යෙ ච සක්කායපච්චයා උප්පජ්ජන්ති ආසවා විඝාතා පරිළාහා, මුත්තො සො තෙහි, න සො තං වෙදනං වෙදෙති. ඉදමක්ඛාතං සක්කායස්ස නිස්සරණං.

„Weiterhin, Freunde, wenn ein Mönch über die Persönlichkeitsgruppe nachdenkt, ist sein Geist nicht von der Persönlichkeitsgruppe eingenommen, er klärt sich nicht darin, er verweilt nicht darin, er ist nicht davon überzeugt. Wenn er jedoch über das Aufhören der Persönlichkeitsgruppe nachdenkt, so dringt sein Geist in das Aufhören der Persönlichkeitsgruppe ein, klärt sich darin, verweilt darin und ist davon überzeugt. Dieser sein Geist ist gut ausgerichtet, gut entfaltet, gut aus der Persönlichkeitsgruppe erhoben, gut davon befreit und von der Persönlichkeitsgruppe losgelöst. Jene Triebe, Bedrängnisse und Fiebergluten, die aufgrund der Persönlichkeitsgruppe entstehen, von denen ist er befreit; er erfährt jene Art von Empfindung nicht. Dies wird als das Entkommen von der Persönlichkeitsgruppe bezeichnet.“

322. ‘‘පඤ්ච විමුත්තායතනානි. ඉධාවුසො, භික්ඛුනො සත්ථා ධම්මං දෙසෙති අඤ්ඤතරො වා ගරුට්ඨානියො සබ්‍රහ්මචාරී. යථා යථා, ආවුසො, භික්ඛුනො සත්ථා ධම්මං දෙසෙති අඤ්ඤතරො වා ගරුට්ඨානියො සබ්‍රහ්මචාරී[Pg.201]. තථා තථා සො තස්මිං ධම්මෙ අත්ථපටිසංවෙදී ච හොති ධම්මපටිසංවෙදී ච. තස්ස අත්ථපටිසංවෙදිනො ධම්මපටිසංවෙදිනො පාමොජ්ජං ජායති, පමුදිතස්ස පීති ජායති, පීතිමනස්ස කායො පස්සම්භති, පස්සද්ධකායො සුඛං වෙදෙති, සුඛිනො චිත්තං සමාධියති. ඉදං පඨමං විමුත්තායතනං.

322. Fünf Grundlagen der Befreiung. Hier, ihr Freunde, lehrt der Lehrer einem Mönch das Dhamma oder ein anderer geachteter Mitstrebender. In welcher Weise auch immer, ihr Freunde, der Lehrer einem Mönch das Dhamma lehrt oder ein anderer geachteter Mitstrebender, in genau dieser Weise erfährt er in jener Lehre sowohl die Bedeutung als auch den Wortlaut. In ihm, der die Bedeutung und den Wortlaut erfährt, entsteht Frohsinn; in dem Erfreuten entsteht Verzückung; bei einem, dessen Geist verzückt ist, beruhigt sich der Körper; wer einen beruhigten Körper hat, erfährt Glück; das Herz dessen, der glücklich ist, wird gesammelt. Dies ist die erste Grundlage der Befreiung.

‘‘පුන චපරං, ආවුසො, භික්ඛුනො න හෙව ඛො සත්ථා ධම්මං දෙසෙති අඤ්ඤතරො වා ගරුට්ඨානියො සබ්‍රහ්මචාරී, අපි ච ඛො යථාසුතං යථාපරියත්තං ධම්මං විත්ථාරෙන පරෙසං දෙසෙති…පෙ… අපි ච ඛො යථාසුතං යථාපරියත්තං ධම්මං විත්ථාරෙන සජ්ඣායං කරොති…පෙ… අපි ච ඛො යථාසුතං යථාපරියත්තං ධම්මං චෙතසා අනුවිතක්කෙති අනුවිචාරෙති මනසානුපෙක්ඛති…පෙ… අපි ච ඛ්වස්ස අඤ්ඤතරං සමාධිනිමිත්තං සුග්ගහිතං හොති සුමනසිකතං සූපධාරිතං සුප්පටිවිද්ධං පඤ්ඤාය. යථා යථා, ආවුසො, භික්ඛුනො අඤ්ඤතරං සමාධිනිමිත්තං සුග්ගහිතං හොති සුමනසිකතං සූපධාරිතං සුප්පටිවිද්ධං පඤ්ඤාය තථා තථා සො තස්මිං ධම්මෙ අත්ථපටිසංවෙදී ච හොති ධම්මපටිසංවෙදී ච. තස්ස අත්ථපටිසංවෙදිනො ධම්මපටිසංවෙදිනො පාමොජ්ජං ජායති, පමුදිතස්ස පීති ජායති, පීතිමනස්ස කායො පස්සම්භති, පස්සද්ධකායො සුඛං වෙදෙති, සුඛිනො චිත්තං සමාධියති. ඉදං පඤ්චමං විමුත්තායතනං.

Wiederum ferner, ihr Freunde, lehrt zwar weder der Lehrer einem Mönch das Dhamma noch ein anderer geachteter Mitstrebender, aber er lehrt anderen das Dhamma ausführlich, wie er es gehört und gelernt hat …pe… oder er führt die Rezitation des Dhamma ausführlich aus, wie er es gehört und gelernt hat …pe… oder er überdenkt und erwägt das Dhamma im Geiste und betrachtet es gründlich, wie er es gehört und gelernt hat …pe… oder aber er hat ein gewisses Zeichen der Sammlung gut erfasst, gut verinnerlicht, gut eingeprägt und mit Weisheit gut durchdrungen. In welcher Weise auch immer, ihr Freunde, der Mönch ein gewisses Zeichen der Sammlung gut erfasst, gut verinnerlicht, gut eingeprägt und mit Weisheit gut durchdrungen hat, in genau dieser Weise erfährt er in jener Lehre sowohl die Bedeutung als auch den Wortlaut. In ihm, der die Bedeutung und den Wortlaut erfährt, entsteht Frohsinn; in dem Erfreuten entsteht Verzückung; bei einem, dessen Geist verzückt ist, beruhigt sich der Körper; wer einen beruhigten Körper hat, erfährt Glück; das Herz dessen, der glücklich ist, wird gesammelt. Dies ist die fünfte Grundlage der Befreiung.

‘‘පඤ්ච විමුත්තිපරිපාචනීයා සඤ්ඤා – අනිච්චසඤ්ඤා, අනිච්චෙ දුක්ඛසඤ්ඤා, දුක්ඛෙ අනත්තසඤ්ඤා, පහානසඤ්ඤා, විරාගසඤ්ඤා.

Fünf zur Befreiung reifende Wahrnehmungen: Die Wahrnehmung der Unbeständigkeit, die Wahrnehmung des Leidens im Unbeständigen, die Wahrnehmung des Nicht-Selbst im Leiden, die Wahrnehmung des Aufgebens, die Wahrnehmung der Leidenschaftslosigkeit.

‘‘ඉමෙ ඛො, ආවුසො, තෙන භගවතා ජානතා පස්සතා අරහතා සම්මාසම්බුද්ධෙන පඤ්ච ධම්මා සම්මදක්ඛාතා; තත්ථ සබ්බෙහෙව සඞ්ගායිතබ්බං…පෙ… අත්ථාය හිතාය සුඛාය දෙවමනුස්සානං.

Diese fünf Dinge, ihr Freunde, wurden von jenem Erhabenen, der erkennt und sieht, dem Arhat, dem vollkommen Erwachten, richtig verkündet; darin sollten alle gemeinsam rezitieren …pe… zum Nutzen, zum Heil und zum Glück der Götter und Menschen.

ඡක්කං

Die Sechser-Gruppe

323. ‘‘අත්ථි ඛො, ආවුසො, තෙන භගවතා ජානතා පස්සතා අරහතා සම්මාසම්බුද්ධෙන ඡ ධම්මා සම්මදක්ඛාතා; තත්ථ සබ්බෙහෙව සඞ්ගායිතබ්බං…පෙ… අත්ථාය හිතාය සුඛාය දෙවමනුස්සානං. කතමෙ ඡ?

323. Es gibt, ihr Freunde, sechs Dinge, die von jenem Erhabenen, der erkennt und sieht, dem Arhat, dem vollkommen Erwachten, richtig verkündet wurden; darin sollten alle gemeinsam rezitieren …pe… zum Nutzen, zum Heil und zum Glück der Götter und Menschen. Welche sechs?

‘‘ඡ අජ්ඣත්තිකානි [Pg.202] ආයතනානි – චක්ඛායතනං, සොතායතනං, ඝානායතනං, ජිව්හායතනං, කායායතනං, මනායතනං.

Sechs innere Sinnesbereiche: Der Seh-Bereich, der Hör-Bereich, der Riech-Bereich, der Schmeck-Bereich, der Körper-Bereich, der Geist-Bereich.

‘‘ඡ බාහිරානි ආයතනානි – රූපායතනං, සද්දායතනං, ගන්ධායතනං, රසායතනං, ඵොට්ඨබ්බායතනං, ධම්මායතනං.

Sechs äußere Sinnesbereiche: Der Form-Bereich, der Ton-Bereich, der Duft-Bereich, der Geschmacks-Bereich, der Tastobjekt-Bereich, der Geistobjekt-Bereich.

‘‘ඡ විඤ්ඤාණකායා – චක්ඛුවිඤ්ඤාණං, සොතවිඤ්ඤාණං, ඝානවිඤ්ඤාණං, ජිව්හාවිඤ්ඤාණං, කායවිඤ්ඤාණං, මනොවිඤ්ඤාණං.

Sechs Gruppen des Bewusstseins: Seh-Bewusstsein, Hör-Bewusstsein, Riech-Bewusstsein, Schmeck-Bewusstsein, Körper-Bewusstsein, Geist-Bewusstsein.

‘‘ඡ ඵස්සකායා – චක්ඛුසම්ඵස්සො, සොතසම්ඵස්සො, ඝානසම්ඵස්සො, ජිව්හාසම්ඵස්සො, කායසම්ඵස්සො, මනොසම්ඵස්සො.

Sechs Gruppen der Berührung: Seh-Berührung, Hör-Berührung, Riech-Berührung, Schmeck-Berührung, Körper-Berührung, Geist-Berührung.

‘‘ඡ වෙදනාකායා – චක්ඛුසම්ඵස්සජා වෙදනා, සොතසම්ඵස්සජා වෙදනා, ඝානසම්ඵස්සජා වෙදනා, ජිව්හාසම්ඵස්සජා වෙදනා, කායසම්ඵස්සජා වෙදනා, මනොසම්ඵස්සජා වෙදනා.

Sechs Gruppen des Gefühls: Aus Seh-Berührung entstandenes Gefühl, aus Hör-Berührung entstandenes Gefühl, aus Riech-Berührung entstandenes Gefühl, aus Schmeck-Berührung entstandenes Gefühl, aus Körper-Berührung entstandenes Gefühl, aus Geist-Berührung entstandenes Gefühl.

‘‘ඡ සඤ්ඤාකායා – රූපසඤ්ඤා, සද්දසඤ්ඤා, ගන්ධසඤ්ඤා, රසසඤ්ඤා, ඵොට්ඨබ්බසඤ්ඤා, ධම්මසඤ්ඤා.

Sechs Gruppen der Wahrnehmung: Wahrnehmung von Formen, Wahrnehmung von Tönen, Wahrnehmung von Düften, Wahrnehmung von Geschmäcken, Wahrnehmung von Tastobjekten, Wahrnehmung von Geistobjekten.

‘‘ඡ සඤ්චෙතනාකායා – රූපසඤ්චෙතනා, සද්දසඤ්චෙතනා, ගන්ධසඤ්චෙතනා, රසසඤ්චෙතනා, ඵොට්ඨබ්බසඤ්චෙතනා, ධම්මසඤ්චෙතනා.

Sechs Gruppen der Willensregung: Willensregung in Bezug auf Formen, Willensregung in Bezug auf Töne, Willensregung in Bezug auf Düfte, Willensregung in Bezug auf Geschmäcke, Willensregung in Bezug auf Tastobjekte, Willensregung in Bezug auf Geistobjekte.

‘‘ඡ තණ්හාකායා – රූපතණ්හා, සද්දතණ්හා, ගන්ධතණ්හා, රසතණ්හා, ඵොට්ඨබ්බතණ්හා, ධම්මතණ්හා.

Sechs Gruppen des Begehrens: Begehren nach Formen, Begehren nach Tönen, Begehren nach Düften, Begehren nach Geschmäcken, Begehren nach Tastobjekten, Begehren nach Geistobjekten.

324. ‘‘ඡ අගාරවා. ඉධාවුසො, භික්ඛු සත්ථරි අගාරවො විහරති අප්පතිස්සො; ධම්මෙ අගාරවො විහරති අප්පතිස්සො; සඞ්ඝෙ අගාරවො විහරති අප්පතිස්සො; සික්ඛාය අගාරවො විහරති අප්පතිස්සො; අප්පමාදෙ අගාරවො විහරති අප්පතිස්සො; පටිසන්ථාරෙ අගාරවො විහරති අප්පතිස්සො.

324. Sechs Arten der Unehrerbietigkeit. Hier, ihr Freunde, lebt ein Mönch ohne Ehrerbietung und ohne Folgsamkeit gegenüber dem Lehrer; ohne Ehrerbietung und ohne Folgsamkeit gegenüber dem Dhamma; ohne Ehrerbietung und ohne Folgsamkeit gegenüber dem Sangha; ohne Ehrerbietung und ohne Folgsamkeit gegenüber der Schulung; ohne Ehrerbietung und ohne Folgsamkeit gegenüber der Achtsamkeit; ohne Ehrerbietung und ohne Folgsamkeit gegenüber der Gastfreundschaft.

‘‘ඡ ගාරවා. ඉධාවුසො, භික්ඛු සත්ථරි සගාරවො විහරති සප්පතිස්සො; ධම්මෙ සගාරවො විහරති සප්පතිස්සො; සඞ්ඝෙ සගාරවො විහරති සප්පතිස්සො; සික්ඛාය සගාරවො විහරති සප්පතිස්සො; අප්පමාදෙ සගාරවො විහරති සප්පතිස්සො; පටිසන්ථාරෙ සගාරවො විහරති සප්පතිස්සො.

Sechs Arten der Ehrerbietigkeit. Hier, ihr Freunde, lebt ein Mönch mit Ehrerbietung und mit Folgsamkeit gegenüber dem Lehrer; mit Ehrerbietung und mit Folgsamkeit gegenüber dem Dhamma; mit Ehrerbietung und mit Folgsamkeit gegenüber dem Sangha; mit Ehrerbietung und mit Folgsamkeit gegenüber der Schulung; mit Ehrerbietung und mit Folgsamkeit gegenüber der Achtsamkeit; mit Ehrerbietung und mit Folgsamkeit gegenüber der Gastfreundschaft.

‘‘ඡ සොමනස්සූපවිචාරා[Pg.203]. චක්ඛුනා රූපං දිස්වා සොමනස්සට්ඨානියං රූපං උපවිචරති; සොතෙන සද්දං සුත්වා… ඝානෙන ගන්ධං ඝායිත්වා… ජිව්හාය රසං සායිත්වා… කායෙන ඵොට්ඨබ්බං ඵුසිත්වා. මනසා ධම්මං විඤ්ඤාය සොමනස්සට්ඨානියං ධම්මං උපවිචරති.

Sechs Arten des gedanklichen Untersuchens, die mit Freude verbunden sind: Nachdem man mit dem Auge eine Form gesehen hat, untersucht man die Form, die Anlass zu Freude gibt; nachdem man mit dem Ohr einen Ton gehört hat … mit der Nase einen Duft gerochen hat … mit der Zunge einen Geschmack geschmeckt hat … mit dem Körper ein Tastobjekt berührt hat … nachdem man mit dem Geist ein Geistobjekt erkannt hat, untersucht man das Geistobjekt, das Anlass zu Freude gibt.

‘‘ඡ දොමනස්සූපවිචාරා. චක්ඛුනා රූපං දිස්වා දොමනස්සට්ඨානියං රූපං උපවිචරති…පෙ… මනසා ධම්මං විඤ්ඤාය දොමනස්සට්ඨානියං ධම්මං උපවිචරති.

Sechs Arten des gedanklichen Untersuchens, die mit Schmerz verbunden sind: Nachdem man mit dem Auge eine Form gesehen hat, untersucht man die Form, die Anlass zu Schmerz gibt …pe… nachdem man mit dem Geist ein Geistobjekt erkannt hat, untersucht man das Geistobjekt, das Anlass zu Schmerz gibt.

‘‘ඡ උපෙක්ඛූපවිචාරා. චක්ඛුනා රූපං දිස්වා උපෙක්ඛාට්ඨානියං රූපං උපවිචරති…පෙ… මනසා ධම්මං විඤ්ඤාය උපෙක්ඛාට්ඨානියං ධම්මං උපවිචරති.

Sechs Arten des gedanklichen Untersuchens, die mit Gleichmut verbunden sind: Nachdem man mit dem Auge eine Form gesehen hat, untersucht man die Form, die Anlass zu Gleichmut gibt …pe… nachdem man mit dem Geist ein Geistobjekt erkannt hat, untersucht man das Geistobjekt, das Anlass zu Gleichmut gibt.

‘‘ඡ සාරණීයා ධම්මා. ඉධාවුසො, භික්ඛුනො මෙත්තං කායකම්මං පච්චුපට්ඨිතං හොති සබ්‍රහ්මචාරීසු ආවි චෙව රහො ච. අයම්පි ධම්මො සාරණීයො පියකරණො ගරුකරණො සඞ්ගහාය අවිවාදාය සාමග්ගියා එකීභාවාය සංවත්තති.

Es gibt sechs Dinge, die der herzlichen Verbundenheit dienen. Hier, ihr Freunde, übt ein Mönch gegenüber seinen Gefährten im heiligen Leben Handlungen der Güte mit dem Körper aus, sowohl offen als auch im Geheimen. Auch diese Eigenschaft dient der herzlichen Verbundenheit, macht ihn geliebt und geachtet und führt zur Eintracht, zur Konfliktlosigkeit, zur Harmonie und zur Einheit.

‘‘පුන චපරං, ආවුසො, භික්ඛුනො මෙත්තං වචීකම්මං පච්චුපට්ඨිතං හොති සබ්‍රහ්මචාරීසු ආවි චෙව රහො ච. අයම්පි ධම්මො සාරණීයො…පෙ… එකීභාවාය සංවත්තති.

Ferner, ihr Freunde, übt ein Mönch gegenüber seinen Gefährten im heiligen Leben Handlungen der Güte mit der Rede aus, sowohl offen als auch im Geheimen. Auch diese Eigenschaft dient der herzlichen Verbundenheit ... und führt zur Einheit.

‘‘පුන චපරං, ආවුසො, භික්ඛුනො මෙත්තං මනොකම්මං පච්චුපට්ඨිතං හොති සබ්‍රහ්මචාරීසු ආවි චෙව රහො ච. අයම්පි ධම්මො සාරණීයො…පෙ… එකීභාවාය සංවත්තති.

Ferner, ihr Freunde, übt ein Mönch gegenüber seinen Gefährten im heiligen Leben Handlungen der Güte mit dem Geist aus, sowohl offen als auch im Geheimen. Auch diese Eigenschaft dient der herzlichen Verbundenheit ... und führt zur Einheit.

‘‘පුන චපරං, ආවුසො, භික්ඛු යෙ තෙ ලාභා ධම්මිකා ධම්මලද්ධා අන්තමසො පත්තපරියාපන්නමත්තම්පි, තථාරූපෙහි ලාභෙහි අප්පටිවිභත්තභොගී හොති සීලවන්තෙහි සබ්‍රහ්මචාරීහි සාධාරණභොගී. අයම්පි ධම්මො සාරණීයො…පෙ… එකීභාවාය සංවත්තති.

Ferner, ihr Freunde, was auch immer ein Mönch an rechtmäßigen, auf rechte Weise erlangten Gaben erhält – und sei es nur der Inhalt seiner Almosenschale –, solche Gaben genießt er nicht, ohne sie zu teilen, sondern er genießt sie gemeinsam mit seinen tugendhaften Gefährten im heiligen Leben. Auch diese Eigenschaft dient der herzlichen Verbundenheit ... und führt zur Einheit.

‘‘පුන චපරං, ආවුසො, භික්ඛු යානි තානි සීලානි අඛණ්ඩානි අච්ඡිද්දානි අසබලානි අකම්මාසානි භුජිස්සානි විඤ්ඤුප්පසත්ථානි අපරාමට්ඨානි සමාධිසංවත්තනිකානි, තථාරූපෙසු සීලෙසු සීලසාමඤ්ඤගතො විහරති සබ්‍රහ්මචාරීහි ආවි චෙව රහො ච. අයම්පි ධම්මො සාරණීයො…පෙ… එකීභාවාය සංවත්තති.

Ferner, ihr Freunde, ein Mönch verweilt in den Tugendregeln, die unversehrt, makellos, rein, unbefleckt, befreiend, von den Weisen gepriesen, nicht fälschlich ergriffen sind und die zur Sammlung führen; in solchen Tugendregeln lebt er in Übereinstimmung mit seinen Gefährten im heiligen Leben, sowohl offen als auch im Geheimen. Auch diese Eigenschaft dient der herzlichen Verbundenheit ... und führt zur Einheit.

‘‘පුන [Pg.204] චපරං, ආවුසො, භික්ඛු යායං දිට්ඨි අරියා නිය්‍යානිකා නිය්‍යාති තක්කරස්ස සම්මා දුක්ඛක්ඛයාය, තථාරූපාය දිට්ඨියා දිට්ඨිසාමඤ්ඤගතො විහරති සබ්‍රහ්මචාරීහි ආවි චෙව රහො ච. අයම්පි ධම්මො සාරණීයො පියකරණො ගරුකරණො සඞ්ගහාය අවිවාදාය සාමග්ගියා එකීභාවාය සංවත්තති.

Ferner, ihr Freunde, ein Mönch verweilt in jener edlen, befreienden Ansicht, die den, der nach ihr handelt, zur vollständigen Vernichtung des Leidens führt; in einer solchen Ansicht lebt er in Übereinstimmung mit seinen Gefährten im heiligen Leben, sowohl offen als auch im Geheimen. Auch diese Eigenschaft dient der herzlichen Verbundenheit, macht ihn geliebt und geachtet und führt zur Eintracht, zur Konfliktlosigkeit, zur Harmonie und zur Einheit.

325. ඡ විවාදමූලානි. ඉධාවුසො, භික්ඛු කොධනො හොති උපනාහී. යො සො, ආවුසො, භික්ඛු කොධනො හොති උපනාහී, සො සත්ථරිපි අගාරවො විහරති අප්පතිස්සො, ධම්මෙපි අගාරවො විහරති අප්පතිස්සො, සඞ්ඝෙපි අගාරවො විහරති අප්පතිස්සො, සික්ඛායපි න පරිපූරකාරී හොති. යො සො, ආවුසො, භික්ඛු සත්ථරි අගාරවො විහරති අප්පතිස්සො, ධම්මෙ අගාරවො විහරති අප්පතිස්සො, සඞ්ඝෙ අගාරවො විහරති අප්පතිස්සො, සික්ඛාය න පරිපූරකාරී, සො සඞ්ඝෙ විවාදං ජනෙති. යො හොති විවාදො බහුජනඅහිතාය බහුජනඅසුඛාය අනත්ථාය අහිතාය දුක්ඛාය දෙවමනුස්සානං. එවරූපං චෙ තුම්හෙ, ආවුසො, විවාදමූලං අජ්ඣත්තං වා බහිද්ධා වා සමනුපස්සෙය්‍යාථ. තත්‍ර තුම්හෙ, ආවුසො, තස්සෙව පාපකස්ස විවාදමූලස්ස පහානාය වායමෙය්‍යාථ. එවරූපං චෙ තුම්හෙ, ආවුසො, විවාදමූලං අජ්ඣත්තං වා බහිද්ධා වා න සමනුපස්සෙය්‍යාථ. තත්‍ර තුම්හෙ, ආවුසො, තස්සෙව පාපකස්ස විවාදමූලස්ස ආයතිං අනවස්සවාය පටිපජ්ජෙය්‍යාථ. එවමෙතස්ස පාපකස්ස විවාදමූලස්ස පහානං හොති. එවමෙතස්ස පාපකස්ස විවාදමූලස්ස ආයතිං අනවස්සවො හොති.

325. Es gibt sechs Wurzeln des Streits. Hier, ihr Freunde, ist ein Mönch zornig und nachtragend. Ein Mönch, ihr Freunde, der zornig und nachtragend ist, lebt ohne Respekt und Ehrerbietung gegenüber dem Lehrer, dem Dhamma und dem Sangha; auch erfüllt er die Schulung nicht vollkommen. Ein Mönch, ihr Freunde, der gegenüber dem Lehrer, dem Dhamma und dem Sangha respektlos und ohne Ehrerbietung lebt und die Schulung nicht vollkommen erfüllt, verursacht Streit im Sangha. Solch ein Streit gereicht vielen zum Unheil, vielen zum Unglück, zum Nachteil, zum Schaden und zum Leiden für Götter und Menschen. Wenn ihr, ihr Freunde, solch eine Wurzel des Streits in euch selbst oder bei anderen erkennt, dann solltet ihr euch bemühen, eben diese unheilsame Wurzel des Streits zu überwinden. Wenn ihr, ihr Freunde, solch eine Wurzel des Streits weder in euch selbst noch bei anderen erkennt, dann solltet ihr so üben, dass eben diese unheilsame Wurzel des Streits in Zukunft nicht mehr entsteht. So geschieht die Überwindung dieser unheilsamen Wurzel des Streits; so wird verhindert, dass diese unheilsame Wurzel des Streits in Zukunft erneut entsteht.

‘‘පුන චපරං, ආවුසො, භික්ඛු මක්ඛී හොති පළාසී…පෙ… ඉස්සුකී හොති මච්ඡරී…පෙ… සඨො හොති මායාවී… පාපිච්ඡො හොති මිච්ඡාදිට්ඨී… සන්දිට්ඨිපරාමාසී හොති ආධානග්ගාහී දුප්පටිනිස්සග්ගී…පෙ… යො සො, ආවුසො, භික්ඛු සන්දිට්ඨිපරාමාසී හොති ආධානග්ගාහී දුප්පටිනිස්සග්ගී, සො සත්ථරිපි අගාරවො විහරති අප්පතිස්සො, ධම්මෙපි අගාරවො විහරති අප්පතිස්සො, සඞ්ඝෙපි අගාරවො විහරති අප්පතිස්සො, සික්ඛායපි න පරිපූරකාරී හොති. යො සො, ආවුසො, භික්ඛු සත්ථරි අගාරවො විහරති අප්පතිස්සො, ධම්මෙ අගාරවො විහරති අප්පතිස්සො, සඞ්ඝෙ අගාරවො විහරති අප්පතිස්සො[Pg.205], සික්ඛාය න පරිපූරකාරී, සො සඞ්ඝෙ විවාදං ජනෙති. යො හොති විවාදො බහුජනඅහිතාය බහුජනඅසුඛාය අනත්ථාය අහිතාය දුක්ඛාය දෙවමනුස්සානං. එවරූපං චෙ තුම්හෙ, ආවුසො, විවාදමූලං අජ්ඣත්තං වා බහිද්ධා වා සමනුපස්සෙය්‍යාථ. තත්‍ර තුම්හෙ, ආවුසො, තස්සෙව පාපකස්ස විවාදමූලස්ස පහානාය වායමෙය්‍යාථ. එවරූපං චෙ තුම්හෙ, ආවුසො, විවාදමූලං අජ්ඣත්තං වා බහිද්ධා වා න සමනුපස්සෙය්‍යාථ. තත්‍ර තුම්හෙ, ආවුසො, තස්සෙව පාපකස්ස විවාදමූලස්ස ආයතිං අනවස්සවාය පටිපජ්ජෙය්‍යාථ. එවමෙතස්ස පාපකස්ස විවාදමූලස්ස පහානං හොති. එවමෙතස්ස පාපකස්ස විවාදමූලස්ස ආයතිං අනවස්සවො හොති.

Ferner, ihr Freunde, ist ein Mönch herabwürdigend und streitsüchtig ... neidisch und geizig ... arglistig und heuchlerisch ... von schlechten Wünschen erfüllt und von falscher Ansicht ... er klammert sich an seine eigenen Ansichten, hält hartnäckig an ihnen fest und lässt nur schwer von ihnen ab. Ein Mönch, ihr Freunde, der sich an seine eigenen Ansichten klammert, hartnäckig an ihnen festhält und nur schwer von ihnen ablässt, lebt ohne Respekt und Ehrerbietung gegenüber dem Lehrer, dem Dhamma und dem Sangha; auch erfüllt er die Schulung nicht vollkommen. Ein Mönch, ihr Freunde, der gegenüber dem Lehrer, dem Dhamma und dem Sangha respektlos und ohne Ehrerbietung lebt und die Schulung nicht vollkommen erfüllt, verursacht Streit im Sangha. Solch ein Streit gereicht vielen zum Unheil, vielen zum Unglück, zum Nachteil, zum Schaden und zum Leiden für Götter und Menschen. Wenn ihr, ihr Freunde, solch eine Wurzel des Streits in euch selbst oder bei anderen erkennt, dann solltet ihr euch bemühen, eben diese unheilsame Wurzel des Streits zu überwinden. Wenn ihr, ihr Freunde, solch eine Wurzel des Streits weder in euch selbst noch bei anderen erkennt, dann solltet ihr so üben, dass eben diese unheilsame Wurzel des Streits in Zukunft nicht mehr entsteht. So geschieht die Überwindung dieser unheilsamen Wurzel des Streits; so wird verhindert, dass diese unheilsame Wurzel des Streits in Zukunft erneut entsteht.

‘‘ඡ ධාතුයො – පථවීධාතු, ආපොධාතු, තෙජොධාතු, වායොධාතු, ආකාසධාතු, විඤ්ඤාණධාතු.

Sechs Elemente: das Erd-Element, das Wasser-Element, das Feuer-Element, das Luft-Element, das Raum-Element und das Bewusstseins-Element.

326. ‘‘ඡ නිස්සරණියා ධාතුයො. ඉධාවුසො, භික්ඛු එවං වදෙය්‍ය – ‘මෙත්තා හි ඛො මෙ චෙතොවිමුත්ති භාවිතා බහුලීකතා යානීකතා වත්ථුකතා අනුට්ඨිතා පරිචිතා සුසමාරද්ධා, අථ ච පන මෙ බ්‍යාපාදො චිත්තං පරියාදාය තිට්ඨතී’ති. සො ‘මා හෙවං’, තිස්ස වචනීයො, ‘මායස්මා එවං අවච, මා භගවන්තං අබ්භාචික්ඛි, න හි සාධු භගවතො අබ්භක්ඛානං, න හි භගවා එවං වදෙය්‍ය. අට්ඨානමෙතං, ආවුසො, අනවකාසො, යං මෙත්තාය චෙතොවිමුත්තියා භාවිතාය බහුලීකතාය යානීකතාය වත්ථුකතාය අනුට්ඨිතාය පරිචිතාය සුසමාරද්ධාය. අථ ච පනස්ස බ්‍යාපාදො චිත්තං පරියාදාය ඨස්සති, නෙතං ඨානං විජ්ජති. නිස්සරණං හෙතං, ආවුසො, බ්‍යාපාදස්ස, යදිදං මෙත්තා චෙතොවිමුත්තී’ති.

326. „Es gibt sechs Elemente der Befreiung. Hier, ihr Freunde, könnte ein Mönch so sprechen: ‚Zwar habe ich die Gemütsbefreiung durch liebende Güte (mettā) entfaltet, häufig geübt, als Fahrzeug genutzt, als Grundlage gefestigt, praktiziert, wohl vertraut gemacht und gut vollendet; dennoch aber überwältigt Übelwollen mein Gemüt und bleibt darin bestehen.‘ Zu ihm sollte man sagen: ‚Sprich nicht so! Sage das nicht, Freund! Verleumde den Erhabenen nicht, denn eine Verleumdung des Erhabenen ist nicht gut. Der Erhabene würde niemals so sprechen. Es ist unmöglich, Freund, es gibt keinen Anlass dafür, dass bei der Gemütsbefreiung durch liebende Güte, wenn sie entfaltet, häufig geübt, als Fahrzeug genutzt, als Grundlage gefestigt, praktiziert, wohl vertraut gemacht und gut vollendet ist, dennoch das Übelwollen das Gemüt überwältigt und darin bestehen bleibt; dies ist nicht möglich. Denn dies, Freunde, ist die Befreiung von Übelwollen: nämlich die Gemütsbefreiung durch liebende Güte.‘

‘‘ඉධ පනාවුසො, භික්ඛු එවං වදෙය්‍ය – ‘කරුණා හි ඛො මෙ චෙතොවිමුත්ති භාවිතා බහුලීකතා යානීකතා වත්ථුකතා අනුට්ඨිතා පරිචිතා සුසමාරද්ධා. අථ ච පන මෙ විහෙසා චිත්තං පරියාදාය තිට්ඨතී’ති, සො ‘මා හෙවං’ තිස්ස වචනීයො ‘මායස්මා එවං අවච, මා භගවන්තං අබ්භාචික්ඛි, න හි සාධු භගවතො අබ්භක්ඛානං, න හි භගවා එවං වදෙය්‍ය. අට්ඨානමෙතං ආවුසො, අනවකාසො, යං කරුණාය චෙතොවිමුත්තියා භාවිතාය බහුලීකතාය යානීකතාය වත්ථුකතාය [Pg.206] අනුට්ඨිතාය පරිචිතාය සුසමාරද්ධාය, අථ ච පනස්ස විහෙසා චිත්තං පරියාදාය ඨස්සති, නෙතං ඨානං විජ්ජති. නිස්සරණං හෙතං, ආවුසො, විහෙසාය, යදිදං කරුණා චෙතොවිමුත්තී’ති.

„Hier wiederum, ihr Freunde, könnte ein Mönch so sprechen: ‚Zwar habe ich die Gemütsbefreiung durch Mitgefühl (karuṇā) entfaltet, häufig geübt, als Fahrzeug genutzt, als Grundlage gefestigt, praktiziert, wohl vertraut gemacht und gut vollendet; dennoch aber überwältigt Grausamkeit mein Gemüt und bleibt darin bestehen.‘ Zu ihm sollte man sagen: ‚Sprich nicht so! Sage das nicht, Freund! Verleumde den Erhabenen nicht, denn eine Verleumdung des Erhabenen ist nicht gut. Der Erhabene würde niemals so sprechen. Es ist unmöglich, Freund, es gibt keinen Anlass dafür, dass bei der Gemütsbefreiung durch Mitgefühl, wenn sie entfaltet, häufig geübt, als Fahrzeug genutzt, als Grundlage gefestigt, praktiziert, wohl vertraut gemacht und gut vollendet ist, dennoch die Grausamkeit das Gemüt überwältigt und darin bestehen bleibt; dies ist nicht möglich. Denn dies, Freunde, ist die Befreiung von Grausamkeit: nämlich die Gemütsbefreiung durch Mitgefühl.‘

‘‘ඉධ පනාවුසො, භික්ඛු එවං වදෙය්‍ය – ‘මුදිතා හි ඛො මෙ චෙතොවිමුත්ති භාවිතා බහුලීකතා යානීකතා වත්ථුකතා අනුට්ඨිතා පරිචිතා සුසමාරද්ධා. අථ ච පන මෙ අරති චිත්තං පරියාදාය තිට්ඨතී’ති, සො ‘මා හෙවං’ තිස්ස වචනීයො ‘‘මායස්මා එවං අවච, මා භගවන්තං අබ්භාචික්ඛි, න හි සාධු භගවතො අබ්භක්ඛානං, න හි භගවා එවං වදෙය්‍ය. අට්ඨානමෙතං, ආවුසො, අනවකාසො, යං මුදිතාය චෙතොවිමුත්තියා භාවිතාය බහුලීකතාය යානීකතාය වත්ථුකතාය අනුට්ඨිතාය පරිචිතාය සුසමාරද්ධාය, අථ ච පනස්ස අරති චිත්තං පරියාදාය ඨස්සති, නෙතං ඨානං විජ්ජති. නිස්සරණං හෙතං, ආවුසො, අරතියා, යදිදං මුදිතා චෙතොවිමුත්තී’ති.

„Hier wiederum, ihr Freunde, könnte ein Mönch so sprechen: ‚Zwar habe ich die Gemütsbefreiung durch Mitfreude (muditā) entfaltet, häufig geübt, als Fahrzeug genutzt, als Grundlage gefestigt, praktiziert, wohl vertraut gemacht und gut vollendet; dennoch aber überwältigt Unlust mein Gemüt und bleibt darin bestehen.‘ Zu ihm sollte man sagen: ‚Sprich nicht so! Sage das nicht, Freund! Verleumde den Erhabenen nicht, denn eine Verleumdung des Erhabenen ist nicht gut. Der Erhabene würde niemals so sprechen. Es ist unmöglich, Freund, es gibt keinen Anlass dafür, dass bei der Gemütsbefreiung durch Mitfreude, wenn sie entfaltet, häufig geübt, als Fahrzeug genutzt, als Grundlage gefestigt, praktiziert, wohl vertraut gemacht und gut vollendet ist, dennoch die Unlust das Gemüt überwältigt und darin bestehen bleibt; dies ist nicht möglich. Denn dies, Freunde, ist die Befreiung von Unlust: nämlich die Gemütsbefreiung durch Mitfreude.‘

‘‘ඉධ පනාවුසො, භික්ඛු එවං වදෙය්‍ය – ‘උපෙක්ඛා හි ඛො මෙ චෙතොවිමුත්ති භාවිතා බහුලීකතා යානීකතා වත්ථුකතා අනුට්ඨිතා පරිචිතා සුසමාරද්ධා. අථ ච පන මෙ රාගො චිත්තං පරියාදාය තිට්ඨතී’ති. සො ‘මා හෙවං’ තිස්ස වචනීයො ‘මායස්මා එවං අවච, මා භගවන්තං අබ්භාචික්ඛි, න හි සාධු භගවතො අබ්භක්ඛානං, න හි භගවා එවං වදෙය්‍ය. අට්ඨානමෙතං, ආවුසො, අනවකාසො, යං උපෙක්ඛාය චෙතොවිමුත්තියා භාවිතාය බහුලීකතාය යානීකතාය වත්ථුකතාය අනුට්ඨිතාය පරිචිතාය සුසමාරද්ධාය, අථ ච පනස්ස රාගො චිත්තං පරියාදාය ඨස්සති නෙතං ඨානං විජ්ජති. නිස්සරණං හෙතං, ආවුසො, රාගස්ස, යදිදං උපෙක්ඛා චෙතොවිමුත්තී’ති.

„Hier wiederum, ihr Freunde, könnte ein Mönch so sprechen: ‚Zwar habe ich die Gemütsbefreiung durch Gleichmut (upekkhā) entfaltet, häufig geübt, als Fahrzeug genutzt, als Grundlage gefestigt, praktiziert, wohl vertraut gemacht und gut vollendet; dennoch aber überwältigt Gier mein Gemüt und bleibt darin bestehen.‘ Zu ihm sollte man sagen: ‚Sprich nicht so! Sage das nicht, Freund! Verleumde den Erhabenen nicht, denn eine Verleumdung des Erhabenen ist nicht gut. Der Erhabene würde niemals so sprechen. Es ist unmöglich, Freund, es gibt keinen Anlass dafür, dass bei der Gemütsbefreiung durch Gleichmut, wenn sie entfaltet, häufig geübt, als Fahrzeug genutzt, als Grundlage gefestigt, praktiziert, wohl vertraut gemacht und gut vollendet ist, dennoch die Gier das Gemüt überwältigt und darin bestehen bleibt; dies ist nicht möglich. Denn dies, Freunde, ist die Befreiung von Gier: nämlich die Gemütsbefreiung durch Gleichmut.‘

‘‘ඉධ පනාවුසො, භික්ඛු එවං වදෙය්‍ය – ‘අනිමිත්තා හි ඛො මෙ චෙතොවිමුත්ති භාවිතා බහුලීකතා යානීකතා වත්ථුකතා අනුට්ඨිතා පරිචිතා සුසමාරද්ධා. අථ ච පන මෙ නිමිත්තානුසාරි විඤ්ඤාණං හොතී’ති. සො ‘මා හෙවං’ තිස්ස වචනීයො ‘මායස්මා එවං අවච, මා භගවන්තං අබ්භාචික්ඛි, න හි සාධු භගවතො අබ්භක්ඛානං, න හි භගවා එවං වදෙය්‍ය. අට්ඨානමෙතං, ආවුසො, අනවකාසො, යං අනිමිත්තාය චෙතොවිමුත්තියා භාවිතාය බහුලීකතාය යානීකතාය වත්ථුකතාය අනුට්ඨිතාය පරිචිතාය සුසමාරද්ධාය, අථ ච පනස්ස නිමිත්තානුසාරි [Pg.207] විඤ්ඤාණං භවිස්සති, නෙතං ඨානං විජ්ජති. නිස්සරණං හෙතං, ආවුසො, සබ්බනිමිත්තානං, යදිදං අනිමිත්තා චෙතොවිමුත්තී’ති.

„Hier wiederum, ihr Freunde, könnte ein Mönch so sprechen: ‚Zwar habe ich die zeichenlose Gemütsbefreiung (animittā cetovimutti) entfaltet, häufig geübt, als Fahrzeug genutzt, als Grundlage gefestigt, praktiziert, wohl vertraut gemacht und gut vollendet; dennoch aber folgt mein Bewusstsein den Zeichen.‘ Zu ihm sollte man sagen: ‚Sprich nicht so! Sage das nicht, Freund! Verleumde den Erhabenen nicht, denn eine Verleumdung des Erhabenen ist nicht gut. Der Erhabene würde niemals so sprechen. Es ist unmöglich, Freund, es gibt keinen Anlass dafür, dass bei der zeichenlosen Gemütsbefreiung, wenn sie entfaltet, häufig geübt, als Fahrzeug genutzt, als Grundlage gefestigt, praktiziert, wohl vertraut gemacht und gut vollendet ist, dennoch das Bewusstsein den Zeichen folgt; dies ist nicht möglich. Denn dies, Freunde, ist die Befreiung von allen Zeichen: nämlich die zeichenlose Gemütsbefreiung.‘

‘‘ඉධ පනාවුසො, භික්ඛු එවං වදෙය්‍ය – ‘අස්මීති ඛො මෙ විගතං, අයමහමස්මීති න සමනුපස්සාමි, අථ ච පන මෙ විචිකිච්ඡාකථඞ්කථාසල්ලං චිත්තං පරියාදාය තිට්ඨතී’ති. සො ‘මා හෙවං’ තිස්ස වචනීයො ‘මායස්මා එවං අවච, මා භගවන්තං අබ්භාචික්ඛි, න හි සාධු භගවතො අබ්භක්ඛානං, න හි භගවා එවං වදෙය්‍ය. අට්ඨානමෙතං, ආවුසො, අනවකාසො, යං අස්මීති විගතෙ අයමහමස්මීති අසමනුපස්සතො, අථ ච පනස්ස විචිකිච්ඡාකථඞ්කථාසල්ලං චිත්තං පරියාදාය ඨස්සති, නෙතං ඨානං විජ්ජති. නිස්සරණං හෙතං, ආවුසො, විචිකිච්ඡාකථඞ්කථාසල්ලස්ස, යදිදං අස්මිමානසමුග්ඝාතො’ති.

„Hier wiederum, ihr Freunde, könnte ein Mönch so sprechen: ‚Zwar ist die Vorstellung »Ich bin« in mir geschwunden, und ich betrachte nichts mehr als »dies bin ich«; dennoch aber überwältigt der Pfeil des Zweifels und des Zögerns mein Gemüt und bleibt darin bestehen.‘ Zu ihm sollte man sagen: ‚Sprich nicht so! Sage das nicht, Freund! Verleumde den Erhabenen nicht, denn eine Verleumdung des Erhabenen ist nicht gut. Der Erhabene würde niemals so sprechen. Es ist unmöglich, Freund, es gibt keinen Anlass dafür, dass wenn die Vorstellung »Ich bin« geschwunden ist und man nicht mehr betrachtet »dies bin ich«, dennoch der Pfeil des Zweifels und des Zögerns das Gemüt überwältigt und darin bestehen bleibt; dies ist nicht möglich. Denn dies, Freunde, ist die Befreiung vom Pfeil des Zweifels und des Zögerns: nämlich die restlose Ausrottung des Eigendünkels »Ich bin«.‘

327. ‘‘ඡ අනුත්තරියානි – දස්සනානුත්තරියං, සවනානුත්තරියං, ලාභානුත්තරියං, සික්ඛානුත්තරියං, පාරිචරියානුත්තරියං, අනුස්සතානුත්තරියං.

327. „Sechs Unvergleichlichkeiten: Die Unvergleichlichkeit des Sehens, die Unvergleichlichkeit des Hörens, die Unvergleichlichkeit des Erwerbs, die Unvergleichlichkeit der Schulung, die Unvergleichlichkeit des Dienens, die Unvergleichlichkeit des Gedenkens.“

‘‘ඡ අනුස්සතිට්ඨානානි – බුද්ධානුස්සති, ධම්මානුස්සති, සඞ්ඝානුස්සති, සීලානුස්සති, චාගානුස්සති, දෙවතානුස්සති.

„Sechs Stätten des Gedenkens: Das Gedenken an den Buddha, das Gedenken an die Lehre (Dhamma), das Gedenken an die Jüngerschaft (Sangha), das Gedenken an die Tugend (Sīla), das Gedenken an die Freigebigkeit (Cāga), das Gedenken an die Gottheiten (Devatā).“

328. ‘‘ඡ සතතවිහාරා. ඉධාවුසො, භික්ඛු චක්ඛුනා රූපං දිස්වා නෙව සුමනො හොති න දුම්මනො, උපෙක්ඛකො විහරති සතො සම්පජානො. සොතෙන සද්දං සුත්වා…පෙ… මනසා ධම්මං විඤ්ඤාය නෙව සුමනො හොති න දුම්මනො, උපෙක්ඛකො විහරති සතො සම්පජානො.

328. Sechs beständige Verweilzustände. Hierbei, ihr Freunde, ist ein Mönch, der, wenn er mit dem Auge eine Form sieht, weder erfreut noch betrübt ist; er verweilt gleichmütig, achtsam und klar wissend. Wenn er mit dem Ohr einen Ton hört ... [usw.] ... wenn er mit dem Geist ein Geistesobjekt erkennt, ist er weder erfreut noch betrübt; er verweilt gleichmütig, achtsam und klar wissend.

329. ‘‘ඡළාභිජාතියො. ඉධාවුසො, එකච්චො කණ්හාභිජාතිකො සමානො කණ්හං ධම්මං අභිජායති. ඉධ පනාවුසො, එකච්චො කණ්හාභිජාතිකො සමානො සුක්කං ධම්මං අභිජායති. ඉධ පනාවුසො, එකච්චො කණ්හාභිජාතිකො සමානො අකණ්හං අසුක්කං නිබ්බානං අභිජායති. ඉධ පනාවුසො, එකච්චො සුක්කාභිජාතිකො සමානො සුක්කං ධම්මං අභිජායති. ඉධ පනාවුසො, එකච්චො සුක්කාභිජාතිකො සමානො කණ්හං ධම්මං අභිජායති. ඉධ පනාවුසො, එකච්චො සුක්කාභිජාතිකො සමානො [Pg.208] අකණ්හං අසුක්කං නිබ්බානං අභිජායති.

329. Sechs Arten der Herkunft. Hierbei, ihr Freunde, bringt einer von dunkler Herkunft dunkle Zustände hervor. Hierbei aber, ihr Freunde, bringt einer von dunkler Herkunft helle Zustände hervor. Hierbei aber, ihr Freunde, bringt einer von dunkler Herkunft das weder dunkle noch helle Nibbāna hervor. Hierbei aber, ihr Freunde, bringt einer von heller Herkunft helle Zustände hervor. Hierbei aber, ihr Freunde, bringt einer von heller Herkunft dunkle Zustände hervor. Hierbei aber, ihr Freunde, bringt einer von heller Herkunft das weder dunkle noch helle Nibbāna hervor.

‘‘ඡ නිබ්බෙධභාගියා සඤ්ඤා – අනිච්චසඤ්ඤා අනිච්චෙ, දුක්ඛසඤ්ඤා දුක්ඛෙ, අනත්තසඤ්ඤා, පහානසඤ්ඤා, විරාගසඤ්ඤා, නිරොධසඤ්ඤා.

Sechs zur Durchdringung führende Wahrnehmungen: Die Wahrnehmung der Vergänglichkeit, die Wahrnehmung des Leidens im Vergänglichen, die Wahrnehmung der Nicht-Selbstheit, die Wahrnehmung des Aufgebens, die Wahrnehmung der Leidenschaftslosigkeit, die Wahrnehmung des Aufhörens.

‘‘ඉමෙ ඛො, ආවුසො, තෙන භගවතා ජානතා පස්සතා අරහතා සම්මාසම්බුද්ධෙන ඡ ධම්මා සම්මදක්ඛාතා; තත්ථ සබ්බෙහෙව සඞ්ගායිතබ්බං…පෙ… අත්ථාය හිතාය සුඛාය දෙවමනුස්සානං.

Diese sechs Dinge, ihr Freunde, wurden von jenem Erhabenen, dem Wissenden, dem Sehenden, dem Würdigen, dem vollkommen Erwachten, recht dargelegt; darin sollten alle gemeinsam eine Rezitation abhalten ... [usw.] ... zum Nutzen, zum Heil und zum Glück für Götter und Menschen.

සත්තකං

Die Siebener-Gruppe

330. ‘‘අත්ථි ඛො, ආවුසො, තෙන භගවතා ජානතා පස්සතා අරහතා සම්මාසම්බුද්ධෙන සත්ත ධම්මා සම්මදක්ඛාතා; තත්ථ සබ්බෙහෙව සඞ්ගායිතබ්බං…පෙ… අත්ථාය හිතාය සුඛාය දෙවමනුස්සානං. කතමෙ සත්ත?

330. Es gibt, ihr Freunde, sieben Dinge, die von jenem Erhabenen, dem Wissenden, dem Sehenden, dem Würdigen, dem vollkommen Erwachten, recht dargelegt wurden; darin sollten alle gemeinsam eine Rezitation abhalten ... [usw.] ... zum Nutzen, zum Heil und zum Glück für Götter und Menschen. Welche sieben?

‘‘සත්ත අරියධනානි – සද්ධාධනං, සීලධනං, හිරිධනං, ඔත්තප්පධනං, සුතධනං, චාගධනං, පඤ්ඤාධනං.

Sieben edle Schätze: Der Schatz des Vertrauens, der Schatz der Tugend, der Schatz der Scham, der Schatz der Gewissensfurcht, der Schatz des gelernten Wissens, der Schatz der Freigebigkeit, der Schatz der Weisheit.

‘‘සත්ත බොජ්ඣඞ්ගා – සතිසම්බොජ්ඣඞ්ගො, ධම්මවිචයසම්බොජ්ඣඞ්ගො, වීරියසම්බොජ්ඣඞ්ගො, පීතිසම්බොජ්ඣඞ්ගො, පස්සද්ධිසම්බොජ්ඣඞ්ගො, සමාධිසම්බොජ්ඣඞ්ගො, උපෙක්ඛාසම්බොජ්ඣඞ්ගො.

Sieben Erleuchtungsglieder: Das Erleuchtungsglied der Achtsamkeit, das Erleuchtungsglied der Wirklichkeitsergründung, das Erleuchtungsglied der Energie, das Erleuchtungsglied der Verzückung, das Erleuchtungsglied der Gestilltheit, das Erleuchtungsglied der Sammlung, das Erleuchtungsglied des Gleichmuts.

‘‘සත්ත සමාධිපරික්ඛාරා – සම්මාදිට්ඨි, සම්මාසඞ්කප්පො, සම්මාවාචා, සම්මාකම්මන්තො, සම්මාආජීවො, සම්මාවායාමො, සම්මාසති.

Sieben Erfordernisse der Sammlung: Rechte Erkenntnis, rechtes Denken, rechte Rede, rechtes Handeln, rechter Lebenserwerb, rechte Anstrengung, rechte Achtsamkeit.

‘‘සත්ත අසද්ධම්මා – ඉධාවුසො, භික්ඛු අස්සද්ධො හොති, අහිරිකො හොති, අනොත්තප්පී හොති, අප්පස්සුතො හොති, කුසීතො හොති, මුට්ඨස්සති හොති, දුප්පඤ්ඤො හොති.

Sieben unheilsame Eigenschaften: Hierbei, ihr Freunde, ist ein Mönch ohne Vertrauen, ohne Scham, ohne Gewissensfurcht, von geringem Wissen, träge, unachtsam und ohne Weisheit.

‘‘සත්ත සද්ධම්මා – ඉධාවුසො, භික්ඛු සද්ධො හොති, හිරිමා හොති, ඔත්තප්පී හොති, බහුස්සුතො හොති, ආරද්ධවීරියො හොති, උපට්ඨිතස්සති හොති, පඤ්ඤවා හොති.

Sieben heilsame Eigenschaften: Hierbei, ihr Freunde, ist ein Mönch voller Vertrauen, mit Scham, mit Gewissensfurcht, von großem Wissen, von tatkräftiger Energie, mit gefestigter Achtsamkeit und weise.

‘‘සත්ත සප්පුරිසධම්මා – ඉධාවුසො, භික්ඛු ධම්මඤ්ඤූ ච හොති අත්ථඤ්ඤූ ච අත්තඤ්ඤූ ච මත්තඤ්ඤූ ච කාලඤ්ඤූ ච පරිසඤ්ඤූ ච පුග්ගලඤ්ඤූ ච.

Sieben Eigenschaften eines edlen Menschen: Hierbei, ihr Freunde, ist ein Mönch ein Kenner der Lehre, ein Kenner der Bedeutung, ein Kenner seiner selbst, ein Kenner des Maßes, ein Kenner der rechten Zeit, ein Kenner der Versammlung und ein Kenner der Personen.

331. ‘‘සත්ත [Pg.209] නිද්දසවත්ථූනි. ඉධාවුසො, භික්ඛු සික්ඛාසමාදානෙ තිබ්බච්ඡන්දො හොති, ආයතිඤ්ච සික්ඛාසමාදානෙ අවිගතපෙමො. ධම්මනිසන්තියා තිබ්බච්ඡන්දො හොති, ආයතිඤ්ච ධම්මනිසන්තියා අවිගතපෙමො. ඉච්ඡාවිනයෙ තිබ්බච්ඡන්දො හොති, ආයතිඤ්ච ඉච්ඡාවිනයෙ අවිගතපෙමො. පටිසල්ලානෙ තිබ්බච්ඡන්දො හොති, ආයතිඤ්ච පටිසල්ලානෙ අවිගතපෙමො. වීරියාරම්භෙ තිබ්බච්ඡන්දො හොති, ආයතිඤ්ච වීරියාරම්භෙ අවිගතපෙමො. සතිනෙපක්කෙ තිබ්බච්ඡන්දො හොති, ආයතිඤ්ච සතිනෙපක්කෙ අවිගතපෙමො. දිට්ඨිපටිවෙධෙ තිබ්බච්ඡන්දො හොති, ආයතිඤ්ච දිට්ඨිපටිවෙධෙ අවිගතපෙමො.

331. Sieben Grundlagen der Vollkommenheit: Hierbei, ihr Freunde, hat ein Mönch starken Eifer in der Ausbildung und eine nicht schwindende Liebe zur Ausbildung für die Zukunft. Er hat starken Eifer in der Untersuchung der Lehre und eine nicht schwindende Liebe dazu für die Zukunft. Er hat starken Eifer im Überwinden des Begehrens und eine nicht schwindende Liebe dazu für die Zukunft. Er hat starken Eifer in der Abgeschiedenheit und eine nicht schwindende Liebe dazu für die Zukunft. Er hat starken Eifer in der Entfaltung von Energie und eine nicht schwindende Liebe dazu für die Zukunft. Er hat starken Eifer in Achtsamkeit und Klugheit und eine nicht schwindende Liebe dazu für die Zukunft. Er hat starken Eifer in der Durchdringung der rechten Ansicht und eine nicht schwindende Liebe dazu für die Zukunft.

‘‘සත්ත සඤ්ඤා – අනිච්චසඤ්ඤා, අනත්තසඤ්ඤා, අසුභසඤ්ඤා, ආදීනවසඤ්ඤා, පහානසඤ්ඤා, විරාගසඤ්ඤා, නිරොධසඤ්ඤා.

Sieben Wahrnehmungen: Die Wahrnehmung der Vergänglichkeit, die Wahrnehmung der Nicht-Selbstheit, die Wahrnehmung des Unschönen, die Wahrnehmung des Elends, die Wahrnehmung des Aufgebens, die Wahrnehmung der Leidenschaftslosigkeit, die Wahrnehmung des Aufhörens.

‘‘සත්ත බලානි – සද්ධාබලං, වීරියබලං, හිරිබලං, ඔත්තප්පබලං, සතිබලං, සමාධිබලං, පඤ්ඤාබලං.

Sieben Kräfte: Die Kraft des Vertrauens, die Kraft der Energie, die Kraft der Scham, die Kraft der Gewissensfurcht, die Kraft der Achtsamkeit, die Kraft der Sammlung, die Kraft der Weisheit.

332. ‘‘සත්ත විඤ්ඤාණට්ඨිතියො. සන්තාවුසො, සත්තා නානත්තකායා නානත්තසඤ්ඤිනො, සෙය්‍යථාපි මනුස්සා එකච්චෙ ච දෙවා එකච්චෙ ච විනිපාතිකා. අයං පඨමා විඤ්ඤාණට්ඨිති.

332. Sieben Stationen des Bewusstseins: Es gibt, ihr Freunde, Lebewesen mit verschiedenartigen Körpern und verschiedenartigen Wahrnehmungen, wie Menschen, einige Götter und einige in der Unterwelt Geborene. Dies ist die erste Station des Bewusstseins.

‘‘සන්තාවුසො, සත්තා නානත්තකායා එකත්තසඤ්ඤිනො සෙය්‍යථාපි දෙවා බ්‍රහ්මකායිකා පඨමාභිනිබ්බත්තා. අයං දුතියා විඤ්ඤාණට්ඨිති.

Es gibt, ihr Freunde, Lebewesen mit verschiedenartigen Körpern und einheitlicher Wahrnehmung, wie die Götter aus dem Gefolge Brahmas, die erstmals dort erschienen sind. Dies ist die zweite Station des Bewusstseins.

‘‘සන්තාවුසො, සත්තා එකත්තකායා නානත්තසඤ්ඤිනො සෙය්‍යථාපි දෙවා ආභස්සරා. අයං තතියා විඤ්ඤාණට්ඨිති.

Es gibt, ihr Freunde, Lebewesen mit einheitlichen Körpern und verschiedenartigen Wahrnehmungen, wie die Götter des strahlenden Glanzes (Abhassara). Dies ist die dritte Station des Bewusstseins.

‘‘සන්තාවුසො, සත්තා එකත්තකායා එකත්තසඤ්ඤිනො සෙය්‍යථාපි දෙවා සුභකිණ්හා. අයං චතුත්ථී විඤ්ඤාණට්ඨිති.

Es gibt, ihr Freunde, Lebewesen mit einheitlichen Körpern und einheitlicher Wahrnehmung, wie die Götter der lauteren Pracht (Subhakinha). Dies ist die vierte Station des Bewusstseins.

‘‘සන්තාවුසො, සත්තා සබ්බසො රූපසඤ්ඤානං සමතික්කමා පටිඝසඤ්ඤානං අත්ථඞ්ගමා නානත්තසඤ්ඤානං අමනසිකාරා ‘අනන්තො ආකාසො’ති ආකාසානඤ්චායතනූපගා. අයං පඤ්චමී විඤ්ඤාණට්ඨිති.

Es gibt, ihr Freunde, Lebewesen, die durch das völlige Überwinden der Form-Wahrnehmungen, das Schwinden der Widerstands-Wahrnehmungen und das Nichtbeachten der Verschiedenheits-Wahrnehmungen mit der Vorstellung 'Unendlich ist der Raum' in das Gebiet der Raumunendlichkeit eingegangen sind. Dies ist die fünfte Station des Bewusstseins.

‘‘සන්තාවුසො, සත්තා සබ්බසො ආකාසානඤ්චායතනං සමතික්කම්ම ‘අනන්තං විඤ්ඤාණ’න්ති විඤ්ඤාණඤ්චායතනූපගා. අයං ඡට්ඨී විඤ්ඤාණට්ඨිති.

Es gibt, ihr Freunde, Lebewesen, die durch das völlige Überwinden des Gebiets der Raumunendlichkeit mit der Vorstellung 'Unendlich ist das Bewusstsein' in das Gebiet der Bewusstseinsunendlichkeit eingegangen sind. Dies ist die sechste Station des Bewusstseins.

‘‘සන්තාවුසො[Pg.210], සත්තා සබ්බසො විඤ්ඤාණඤ්චායතනං සමතික්කම්ම ‘නත්ථි කිඤ්චී’ති ආකිඤ්චඤ්ඤායතනූපගා. අයං සත්තමී විඤ්ඤාණට්ඨිති.

Es gibt, ihr Freunde, Lebewesen, die durch das völlige Überwinden des Gebiets der Bewusstseinsunendlichkeit mit der Vorstellung 'Da ist nichts' in das Gebiet der Nichtsheit eingegangen sind. Dies ist die siebente Station des Bewusstseins.

‘‘සත්ත පුග්ගලා දක්ඛිණෙය්‍යා – උභතොභාගවිමුත්තො, පඤ්ඤාවිමුත්තො, කායසක්ඛි, දිට්ඨිප්පත්තො, සද්ධාවිමුත්තො, ධම්මානුසාරී, සද්ධානුසාරී.

Sieben spendenwürdige Personen: Der in beiden Teilen Befreite, der durch Weisheit Befreite, der Körperzeuge, der zur Ansicht Gelangte, der durch Vertrauen Befreite, der der Lehre Folgende, der dem Vertrauen Folgende.

‘‘සත්ත අනුසයා – කාමරාගානුසයො, පටිඝානුසයො, දිට්ඨානුසයො, විචිකිච්ඡානුසයො, මානානුසයො, භවරාගානුසයො, අවිජ්ජානුසයො.

Sieben Neigungen: Die Neigung zu sinnlicher Gier, die Neigung zum Widerwillen, die Neigung zu Ansichten, die Neigung zum Zweifel, die Neigung zum Eigendünkel, die Neigung zur Daseinsgier, die Neigung zur Unwissenheit.

‘‘සත්ත සඤ්ඤොජනානි – අනුනයසඤ්ඤොජනං, පටිඝසඤ්ඤොජනං, දිට්ඨිසඤ්ඤොජනං, විචිකිච්ඡාසඤ්ඤොජනං, මානසඤ්ඤොජනං, භවරාගසඤ්ඤොජනං, අවිජ්ජාසඤ්ඤොජනං.

Sieben Fesseln: die Fessel der Zuneigung, die Fessel des Widerwillens, die Fessel der Ansichten, die Fessel des Zweifels, die Fessel des Stolzes, die Fessel der Daseinsgier, die Fessel der Unwissenheit.

‘‘සත්ත අධිකරණසමථා – උප්පන්නුප්පන්නානං අධිකරණානං සමථාය වූපසමාය සම්මුඛාවිනයො දාතබ්බො, සතිවිනයො දාතබ්බො, අමූළ්හවිනයො දාතබ්බො, පටිඤ්ඤාය කාරෙතබ්බං, යෙභුය්‍යසිකා, තස්සපාපියසිකා, තිණවත්ථාරකො.

Sieben Verfahren zur Beilegung von Rechtsstreitigkeiten – um entstandene Rechtsstreitigkeiten zu schlichten und zu beenden: das Verfahren in Gegenwart ist anzuwenden, das Verfahren durch Erinnerung ist anzuwenden, das Verfahren wegen Unzurechnungsfähigkeit ist anzuwenden, die Beilegung nach Geständnis ist durchzuführen, die Mehrheitsentscheidung, das Verfahren wegen Böswilligkeit und das Zudecken mit Gras.

‘‘ඉමෙ ඛො, ආවුසො, තෙන භගවතා ජානතා පස්සතා අරහතා සම්මාසම්බුද්ධෙන සත්ත ධම්මා සම්මදක්ඛාතා; තත්ථ සබ්බෙහෙව සඞ්ගායිතබ්බං…පෙ… අත්ථාය හිතාය සුඛාය දෙවමනුස්සානං.

Diese sieben Dinge, ihr Freunde, wurden von jenem Erhabenen, dem Wissenden, dem Sehenden, dem Heiligen, dem vollkommen Erwachten, richtig verkündet; darin sollten alle gemeinsam eine Rezitation abhalten ... zum Nutzen, zum Heil und zum Glück für Götter und Menschen.

දුතියභාණවාරො නිට්ඨිතො.

Der zweite Abschnitt der Rezitation ist abgeschlossen.

අට්ඨකං

Die Achter-Gruppe

333. ‘‘අත්ථි ඛො, ආවුසො, තෙන භගවතා ජානතා පස්සතා අරහතා සම්මාසම්බුද්ධෙන අට්ඨ ධම්මා සම්මදක්ඛාතා; තත්ථ සබ්බෙහෙව සඞ්ගායිතබ්බං…පෙ… අත්ථාය හිතාය සුඛාය දෙවමනුස්සානං. කතමෙ අට්ඨ?

333. Es gibt, ihr Freunde, acht Dinge, die von jenem Erhabenen, dem Wissenden, dem Sehenden, dem Heiligen, dem vollkommen Erwachten, richtig verkündet wurden; darin sollten alle gemeinsam eine Rezitation abhalten ... zum Nutzen, zum Heil und zum Glück für Götter und Menschen. Welche acht?

‘‘අට්ඨ මිච්ඡත්තා – මිච්ඡාදිට්ඨි, මිච්ඡාසඞ්කප්පො, මිච්ඡාවාචා, මිච්ඡාකම්මන්තො, මිච්ඡාආජීවො, මිච්ඡාවායාමො මිච්ඡාසති, මිච්ඡාසමාධි.

Acht Arten der Verkehrtheit: falsche Ansicht, falsches Denken, falsche Rede, falsches Handeln, falscher Lebenserwerb, falsches Streben, falsche Achtsamkeit, falsche Sammlung.

‘‘අට්ඨ [Pg.211] සම්මත්තා – සම්මාදිට්ඨි, සම්මාසඞ්කප්පො, සම්මාවාචා, සම්මාකම්මන්තො, සම්මාආජීවො, සම්මාවායාමො, සම්මාසති, සම්මාසමාධි.

Acht Arten der Richtigkeit: rechte Ansicht, rechtes Denken, rechte Rede, rechtes Handeln, rechter Lebenserwerb, rechtes Streben, rechte Achtsamkeit, rechte Sammlung.

‘‘අට්ඨ පුග්ගලා දක්ඛිණෙය්‍යා – සොතාපන්නො, සොතාපත්තිඵලසච්ඡිකිරියාය පටිපන්නො; සකදාගාමී, සකදාගාමිඵලසච්ඡිකිරියාය පටිපන්නො; අනාගාමී, අනාගාමිඵලසච්ඡිකිරියාය පටිපන්නො; අරහා, අරහත්තඵලසච්ඡිකිරියාය පටිපන්නො.

Acht der Gabe würdige Personen: der Stromeingetretene, derjenige, der zur Verwirklichung der Frucht des Stromeintritts praktiziert; der Einmalwiederkehrende, derjenige, der zur Verwirklichung der Frucht der Einmalwiederkehr praktiziert; der Nichtwiederkehrende, derjenige, der zur Verwirklichung der Frucht der Nichtwiederkehr praktiziert; der Heilige, derjenige, der zur Verwirklichung der Frucht der Heiligkeit praktiziert.

334. ‘‘අට්ඨ කුසීතවත්ථූනි. ඉධාවුසො, භික්ඛුනා කම්මං කාතබ්බං හොති. තස්ස එවං හොති – ‘කම්මං ඛො මෙ කාතබ්බං භවිස්සති, කම්මං ඛො පන මෙ කරොන්තස්ස කායො කිලමිස්සති, හන්දාහං නිපජ්ජාමී’ති! සො නිපජ්ජති න වීරියං ආරභති අප්පත්තස්ස පත්තියා අනධිගතස්ස අධිගමාය අසච්ඡිකතස්ස සච්ඡිකිරියාය. ඉදං පඨමං කුසීතවත්ථු.

334. Acht Gründe für Trägheit. Hier, ihr Freunde, hat ein Mönch eine Arbeit zu verrichten. Er denkt: 'Ich werde eine Arbeit zu verrichten haben, und während ich die Arbeit verrichte, wird mein Körper ermüden. Wohlan, ich lege mich hin!' Er legt sich hin und strengt sich nicht an, um das noch nicht Erreichte zu erreichen, das noch nicht Erlangte zu erlangen, das noch nicht Verwirklichte zu verwirklichen. Dies ist der erste Grund für Trägheit.

‘‘පුන චපරං, ආවුසො, භික්ඛුනා කම්මං කතං හොති. තස්ස එවං හොති – ‘අහං ඛො කම්මං අකාසිං, කම්මං ඛො පන මෙ කරොන්තස්ස කායො කිලන්තො, හන්දාහං නිපජ්ජාමී’ති! සො නිපජ්ජති න වීරියං ආරභති…පෙ… ඉදං දුතියං කුසීතවත්ථු.

Wiederum, ihr Freunde, hat ein Mönch eine Arbeit verrichtet. Er denkt: 'Ich habe eine Arbeit verrichtet, und da ich die Arbeit verrichtet habe, ist mein Körper ermüdet. Wohlan, ich lege mich hin!' Er legt sich hin und strengt sich nicht an ... dies ist der zweite Grund für Trägheit.

‘‘පුන චපරං, ආවුසො, භික්ඛුනා මග්ගො ගන්තබ්බො හොති. තස්ස එවං හොති – ‘මග්ගො ඛො මෙ ගන්තබ්බො භවිස්සති, මග්ගං ඛො පන මෙ ගච්ඡන්තස්ස කායො කිලමිස්සති, හන්දාහං නිපජ්ජාමී’ති! සො නිපජ්ජති න වීරියං ආරභති… ඉදං තතියං කුසීතවත්ථු.

Wiederum, ihr Freunde, hat ein Mönch eine Reise vor sich. Er denkt: 'Ich werde eine Reise zu machen haben, und während ich reise, wird mein Körper ermüden. Wohlan, ich lege mich hin!' Er legt sich hin und strengt sich nicht an ... dies ist der dritte Grund für Trägheit.

‘‘පුන චපරං, ආවුසො, භික්ඛුනා මග්ගො ගතො හොති. තස්ස එවං හොති – ‘අහං ඛො මග්ගං අගමාසිං, මග්ගං ඛො පන මෙ ගච්ඡන්තස්ස කායො කිලන්තො, හන්දාහං නිපජ්ජාමී’ති! සො නිපජ්ජති න වීරියං ආරභති… ඉදං චතුත්ථං කුසීතවත්ථු.

Wiederum, ihr Freunde, hat ein Mönch eine Reise beendet. Er denkt: 'Ich habe die Reise beendet, und da ich gereist bin, ist mein Körper ermüdet. Wohlan, ich lege mich hin!' Er legt sich hin und strengt sich nicht an ... dies ist der vierte Grund für Trägheit.

‘‘පුන චපරං, ආවුසො, භික්ඛු ගාමං වා නිගමං වා පිණ්ඩාය චරන්තො න ලභති ලූඛස්ස වා පණීතස්ස වා භොජනස්ස යාවදත්ථං පාරිපූරිං. තස්ස එවං හොති – ‘අහං ඛො ගාමං වා නිගමං වා පිණ්ඩාය චරන්තො නාලත්ථං ලූඛස්ස වා පණීතස්ස වා භොජනස්ස යාවදත්ථං පාරිපූරිං, තස්ස මෙ කායො කිලන්තො අකම්මඤ්ඤො, හන්දාහං නිපජ්ජාමී’ති! සො නිපජ්ජති න වීරියං ආරභති… ඉදං පඤ්චමං කුසීතවත්ථු.

Wiederum, ihr Freunde, geht ein Mönch in ein Dorf oder eine Stadt um Almosenspeise und erhält nicht genug von grober oder feiner Speise, so viel er wünscht. Er denkt: 'Ich bin in ein Dorf oder eine Stadt um Almosenspeise gegangen und habe nicht genug von grober oder feiner Speise erhalten, so viel ich wünschte. Mein Körper ist ermüdet und nicht arbeitsfähig. Wohlan, ich lege mich hin!' Er legt sich hin und strengt sich nicht an ... dies ist der fünfte Grund für Trägheit.

‘‘පුන [Pg.212] චපරං, ආවුසො, භික්ඛු ගාමං වා නිගමං වා පිණ්ඩාය චරන්තො ලභති ලූඛස්ස වා පණීතස්ස වා භොජනස්ස යාවදත්ථං පාරිපූරිං. තස්ස එවං හොති – ‘අහං ඛො ගාමං වා නිගමං වා පිණ්ඩාය චරන්තො අලත්ථං ලූඛස්ස වා පණීතස්ස වා භොජනස්ස යාවදත්ථං පාරිපූරිං, තස්ස මෙ කායො ගරුකො අකම්මඤ්ඤො, මාසාචිතං මඤ්ඤෙ, හන්දාහං නිපජ්ජාමී’ති! සො නිපජ්ජති න වීරියං ආරභති… ඉදං ඡට්ඨං කුසීතවත්ථු.

Wiederum, ihr Freunde, geht ein Mönch in ein Dorf oder eine Stadt um Almosenspeise und erhält genug von grober oder feiner Speise, so viel er wünscht. Er denkt: 'Ich bin in ein Dorf oder eine Stadt um Almosenspeise gegangen und habe genug von grober oder feiner Speise erhalten, so viel ich wünschte. Mein Körper ist schwer und nicht arbeitsfähig, wie ein Sack voll nasser Bohnen. Wohlan, ich lege mich hin!' Er legt sich hin und strengt sich nicht an ... dies ist der sechste Grund für Trägheit.

‘‘පුන චපරං, ආවුසො, භික්ඛුනො උප්පන්නො හොති අප්පමත්තකො ආබාධො. තස්ස එවං හොති – ‘උප්පන්නො ඛො මෙ අයං අප්පමත්තකො ආබාධො; අත්ථි කප්පො නිපජ්ජිතුං, හන්දාහං නිපජ්ජාමී’ති! සො නිපජ්ජති න වීරියං ආරභති… ඉදං සත්තමං කුසීතවත්ථු.

Wiederum, ihr Freunde, ist bei einem Mönch eine geringfügige Krankheit entstanden. Er denkt: 'Es ist bei mir eine geringfügige Krankheit entstanden; es ist angebracht, sich hinzulegen. Wohlan, ich lege mich hin!' Er legt sich hin und strengt sich nicht an ... dies ist der siebte Grund für Trägheit.

‘‘පුන චපරං, ආවුසො, භික්ඛු ගිලානා වුට්ඨිතො හොති අචිරවුට්ඨිතො ගෙලඤ්ඤා. තස්ස එවං හොති – ‘අහං ඛො ගිලානා වුට්ඨිතො අචිරවුට්ඨිතො ගෙලඤ්ඤා, තස්ස මෙ කායො දුබ්බලො අකම්මඤ්ඤො, හන්දාහං නිපජ්ජාමී’ති! සො නිපජ්ජති න වීරියං ආරභති අප්පත්තස්ස පත්තියා අනධිගතස්ස අධිගමාය අසච්ඡිකතස්ස සච්ඡිකිරියාය. ඉදං අට්ඨමං කුසීතවත්ථු.

Wiederum, ihr Freunde, ist ein Mönch von einer Krankheit genesen, erst vor kurzem genesen. Er denkt: 'Ich bin von der Krankheit genesen, erst vor kurzem genesen; mein Körper ist schwach und nicht arbeitsfähig. Wohlan, ich lege mich hin!' Er legt sich hin und strengt sich nicht an, um das noch nicht Erreichte zu erreichen, das noch nicht Erlangte zu erlangen, das noch nicht Verwirklichte zu verwirklichen. Dies ist der achte Grund für Trägheit.

335. ‘‘අට්ඨ ආරම්භවත්ථූනි. ඉධාවුසො, භික්ඛුනා කම්මං කාතබ්බං හොති. තස්ස එවං හොති – ‘කම්මං ඛො මෙ කාතබ්බං භවිස්සති, කම්මං ඛො පන මෙ කරොන්තෙන න සුකරං බුද්ධානං සාසනං මනසි කාතුං, හන්දාහං වීරියං ආරභාමි අප්පත්තස්ස පත්තියා අනධිගතස්ස අධිගමාය, අසච්ඡිකතස්ස සච්ඡිකිරියායා’ති! සො වීරියං ආරභති අප්පත්තස්ස පත්තියා, අනධිගතස්ස අධිගමාය අසච්ඡිකතස්ස සච්ඡිකිරියාය. ඉදං පඨමං ආරම්භවත්ථු.

335. „Es gibt acht Anlässe für die Entfaltung von Tatkraft. Hier, ihr Freunde, hat ein Mönch eine Arbeit zu verrichten. Da denkt er: ‚Ich werde eine Arbeit zu verrichten haben. Wenn ich aber die Arbeit verrichte, wird es nicht leicht sein, die Lehre der Buddhas aufmerksam zu bedenken. Wohlan, ich will Tatkraft entfalten, um das Unerreichte zu erreichen, das Nicht-Erlangte zu erlangen und das Nicht-Verwirklichte zu verwirklichen!‘ Er entfaltet Tatkraft, um das Unerreichte zu erreichen, das Nicht-Erlangte zu erlangen und das Nicht-Verwirklichte zu verwirklichen. Dies ist der erste Anlass für die Entfaltung von Tatkraft.“

‘‘පුන චපරං, ආවුසො, භික්ඛුනා කම්මං කතං හොති. තස්ස එවං හොති – ‘අහං ඛො කම්මං අකාසිං, කම්මං ඛො පනාහං කරොන්තො නාසක්ඛිං බුද්ධානං සාසනං මනසි කාතුං, හන්දාහං වීරියං ආරභාමි…පෙ… සො වීරියං ආරභති… ඉදං දුතියං ආරම්භවත්ථු.

„Weiterhin, ihr Freunde, hat ein Mönch eine Arbeit verrichtet. Da denkt er: ‚Ich habe eine Arbeit verrichtet. Während ich die Arbeit verrichtete, war ich nicht imstande, die Lehre der Buddhas aufmerksam zu bedenken. Wohlan, ich will Tatkraft entfalten...‘ Er entfaltet Tatkraft... Dies ist der zweite Anlass für die Entfaltung von Tatkraft.“

‘‘පුන [Pg.213] චපරං, ආවුසො, භික්ඛුනා මග්ගො ගන්තබ්බො හොති. තස්ස එවං හොති – ‘මග්ගො ඛො මෙ ගන්තබ්බො භවිස්සති, මග්ගං ඛො පන මෙ ගච්ඡන්තෙන න සුකරං බුද්ධානං සාසනං මනසි කාතුං. හන්දාහං වීරියං ආරභාමි…පෙ… සො වීරියං ආරභති… ඉදං තතියං ආරම්භවත්ථු.

„Weiterhin, ihr Freunde, hat ein Mönch eine Reise zu unternehmen. Da denkt er: ‚Ich werde eine Reise zu unternehmen haben. Wenn ich aber auf Reisen bin, wird es nicht leicht sein, die Lehre der Buddhas aufmerksam zu bedenken. Wohlan, ich will Tatkraft entfalten...‘ Er entfaltet Tatkraft... Dies ist der dritte Anlass für die Entfaltung von Tatkraft.“

‘‘පුන චපරං, ආවුසො, භික්ඛුනා මග්ගො ගතො හොති. තස්ස එවං හොති – ‘අහං ඛො මග්ගං අගමාසිං, මග්ගං ඛො පනාහං ගච්ඡන්තො නාසක්ඛිං බුද්ධානං සාසනං මනසි කාතුං, හන්දාහං වීරියං ආරභාමි…පෙ… සො වීරියං ආරභති… ඉදං චතුත්ථං ආරම්භවත්ථු.

„Weiterhin, ihr Freunde, hat ein Mönch eine Reise beendet. Da denkt er: ‚Ich habe eine Reise unternommen. Während ich auf Reisen war, war ich nicht imstande, die Lehre der Buddhas aufmerksam zu bedenken. Wohlan, ich will Tatkraft entfalten...‘ Er entfaltet Tatkraft... Dies ist der vierte Anlass für die Entfaltung von Tatkraft.“

‘‘පුන චපරං, ආවුසො, භික්ඛු ගාමං වා නිගමං වා පිණ්ඩාය චරන්තො න ලභති ලූඛස්ස වා පණීතස්ස වා භොජනස්ස යාවදත්ථං පාරිපූරිං. තස්ස එවං හොති – ‘අහං ඛො ගාමං වා නිගමං වා පිණ්ඩාය චරන්තො නාලත්ථං ලූඛස්ස වා පණීතස්ස වා භොජනස්ස යාවදත්ථං පාරිපූරිං, තස්ස මෙ කායො ලහුකො කම්මඤ්ඤො, හන්දාහං වීරියං ආරභාමි…පෙ… සො වීරියං ආරභති… ඉදං පඤ්චමං ආරම්භවත්ථු.

„Weiterhin, ihr Freunde, geht ein Mönch in einem Dorf oder einer Kleinstadt auf Almosengang und erhält nicht genug grobe oder feine Speise zur Sättigung. Da denkt er: ‚Ich bin in einem Dorf oder einer Kleinstadt auf Almosengang gegangen und habe nicht genug grobe oder feine Speise zur Sättigung erhalten. Dadurch ist mein Körper leicht und arbeitsfähig. Wohlan, ich will Tatkraft entfalten...‘ Er entfaltet Tatkraft... Dies ist der fünfte Anlass für die Entfaltung von Tatkraft.“

‘‘පුන චපරං, ආවුසො, භික්ඛු ගාමං වා නිගමං වා පිණ්ඩාය චරන්තො ලභති ලූඛස්ස වා පණීතස්ස වා භොජනස්ස යාවදත්ථං පාරිපූරිං. තස්ස එවං හොති – ‘අහං ඛො ගාමං වා නිගමං වා පිණ්ඩාය චරන්තො අලත්ථං ලූඛස්ස වා පණීතස්ස වා භොජනස්ස යාවදත්ථං පාරිපූරිං, තස්ස මෙ කායො බලවා කම්මඤ්ඤො, හන්දාහං වීරියං ආරභාමි…පෙ… සො වීරියං ආරභති… ඉදං ඡට්ඨං ආරම්භවත්ථු.

„Weiterhin, ihr Freunde, geht ein Mönch in einem Dorf oder einer Kleinstadt auf Almosengang und erhält genug grobe oder feine Speise zur Sättigung. Da denkt er: ‚Ich bin in einem Dorf oder einer Kleinstadt auf Almosengang gegangen und habe genug grobe oder feine Speise zur Sättigung erhalten. Dadurch ist mein Körper kräftig und arbeitsfähig. Wohlan, ich will Tatkraft entfalten...‘ Er entfaltet Tatkraft... Dies ist der sechste Anlass für die Entfaltung von Tatkraft.“

‘‘පුන චපරං, ආවුසො, භික්ඛුනො උප්පන්නො හොති අප්පමත්තකො ආබාධො. තස්ස එවං හොති – ‘උප්පන්නො ඛො මෙ අයං අප්පමත්තකො ආබාධො, ඨානං ඛො පනෙතං විජ්ජති යං මෙ ආබාධො පවඩ්ඪෙය්‍ය, හන්දාහං වීරියං ආරභාමි…පෙ… සො වීරියං ආරභති… ඉදං සත්තමං ආරම්භවත්ථු.

„Weiterhin, ihr Freunde, befällt den Mönch eine geringfügige Krankheit. Da denkt er: ‚Diese geringfügige Krankheit hat mich befallen. Es besteht die Möglichkeit, dass meine Krankheit schlimmer wird. Wohlan, ich will Tatkraft entfalten...‘ Er entfaltet Tatkraft... Dies ist der siebte Anlass für die Entfaltung von Tatkraft.“

‘‘පුන චපරං, ආවුසො, භික්ඛු ගිලානා වුට්ඨිතො හොති අචිරවුට්ඨිතො ගෙලඤ්ඤා. තස්ස එවං හොති – ‘අහං ඛො ගිලානා වුට්ඨිතො අචිරවුට්ඨිතො ගෙලඤ්ඤා, ඨානං ඛො පනෙතං විජ්ජති යං මෙ ආබාධො පච්චුදාවත්තෙය්‍ය, හන්දාහං වීරියං ආරභාමි අප්පත්තස්ස පත්තියා අනධිගතස්ස අධිගමාය අසච්ඡිකතස්ස සච්ඡිකිරියායා’’ති! සො වීරියං ආරභති අප්පත්තස්ස පත්තියා [Pg.214] අනධිගතස්ස අධිගමාය අසච්ඡිකතස්ස සච්ඡිකිරියාය. ඉදං අට්ඨමං ආරම්භවත්ථු.

„Weiterhin, ihr Freunde, ist ein Mönch von einer Krankheit genesen, er ist erst vor Kurzem von der Krankheit aufgestanden. Da denkt er: ‚Ich bin von der Krankheit genesen, erst vor Kurzem bin ich von der Krankheit aufgestanden. Es besteht die Möglichkeit, dass meine Krankheit zurückkehrt. Wohlan, ich will Tatkraft entfalten, um das Unerreichte zu erreichen, das Nicht-Erlangte zu erlangen und das Nicht-Verwirklichte zu verwirklichen!‘ Er entfaltet Tatkraft, um das Unerreichte zu erreichen, das Nicht-Erlangte zu erlangen und das Nicht-Verwirklichte zu verwirklichen. Dies ist der achte Anlass für die Entfaltung von Tatkraft.“

336. ‘‘අට්ඨ දානවත්ථූනි. ආසජ්ජ දානං දෙති, භයා දානං දෙති, ‘අදාසි මෙ’ති දානං දෙති, ‘දස්සති මෙ’ති දානං දෙති, ‘සාහු දාන’න්ති දානං දෙති, ‘අහං පචාමි, ඉමෙ න පචන්ති, නාරහාමි පචන්තො අපචන්තානං දානං න දාතු’න්ති දානං දෙති, ‘ඉදං මෙ දානං දදතො කල්‍යාණො කිත්තිසද්දො අබ්භුග්ගච්ඡතී’ති දානං දෙති. චිත්තාලඞ්කාර-චිත්තපරික්ඛාරත්ථං දානං දෙති.

336. „Es gibt acht Anlässe des Gebens: Man gibt spontan bei einer Begegnung; man gibt aus Furcht; man gibt im Gedanken: ‚Er hat mir früher gegeben‘; man gibt im Gedanken: ‚Er wird mir geben‘; man gibt im Gedanken: ‚Geben ist gut‘; man gibt im Gedanken: ‚Ich koche, diese aber kochen nicht; es wäre nicht recht, wenn ich, der ich koche, denen nicht gäbe, die nicht kochen‘; man gibt im Gedanken: ‚Wenn ich dieses Geschenk gebe, verbreitet sich ein guter Ruf über mich‘; man gibt zum Zwecke der Schmückung des Geistes und als Ausrüstung für den Geist.“

337. ‘‘අට්ඨ දානූපපත්තියො. ඉධාවුසො, එකච්චො දානං දෙති සමණස්ස වා බ්‍රාහ්මණස්ස වා අන්නං පානං වත්ථං යානං මාලාගන්ධවිලෙපනං සෙය්‍යාවසථපදීපෙය්‍යං. සො යං දෙති තං පච්චාසීසති. සො පස්සති ඛත්තියමහාසාලං වා බ්‍රාහ්මණමහාසාලං වා ගහපතිමහාසාලං වා පඤ්චහි කාමගුණෙහි සමප්පිතං සමඞ්ගීභූතං පරිචාරයමානං. තස්ස එවං හොති – ‘අහො වතාහං කායස්ස භෙදා පරං මරණා ඛත්තියමහාසාලානං වා බ්‍රාහ්මණමහාසාලානං වා ගහපතිමහාසාලානං වා සහබ්‍යතං උපපජ්ජෙය්‍ය’න්ති! සො තං චිත්තං දහති, තං චිත්තං අධිට්ඨාති, තං චිත්තං භාවෙති, තස්ස තං චිත්තං හීනෙ විමුත්තං උත්තරි අභාවිතං තත්‍රූපපත්තියා සංවත්තති. තඤ්ච ඛො සීලවතො වදාමි නො දුස්සීලස්ස. ඉජ්ඣතාවුසො, සීලවතො චෙතොපණිධි විසුද්ධත්තා.

337. „Es gibt acht Arten der Wiedergeburt durch Geben. Hier, ihr Freunde, gibt jemand eine Gabe an einen Asketen oder Brahmanen: Speise, Trank, Kleidung, Fahrzeuge, Blumen, Wohlgerüche, Salben, Lagerstätten, Unterkunft und Lampen. Er hofft auf das, was er gibt. Er sieht einen wohlhabenden Adligen, einen wohlhabenden Brahmanen oder einen wohlhabenden Hausvater, der mit den fünf Arten von Sinnenfreuden ausgestattet und versehen ist und diese genießt. Er denkt: ‚O dass ich doch bei der Auflösung des Körpers, nach dem Tode, in die Gemeinschaft wohlhabender Adliger, wohlhabender Brahmanen oder wohlhabender Hausväter gelangen möge!‘ Er hält an diesem Gedanken fest, er festigt diesen Gedanken, er pflegt diesen Gedanken. Da sein Geist auf das Niedere gerichtet und nicht zu Höherem (den Pfaden und Früchten) entwickelt ist, führt dies zur Wiedergeburt an jenem Ort. Dies jedoch sage ich nur von einem Tugendhaften, nicht von einem Tugendlosen. Das Herzensgebet eines Tugendhaften, ihr Freunde, geht aufgrund seiner Reinheit in Erfüllung.“

‘‘පුන චපරං, ආවුසො, ඉධෙකච්චො දානං දෙති සමණස්ස වා බ්‍රාහ්මණස්ස වා අන්නං පානං…පෙ… සෙය්‍යාවසථපදීපෙය්‍යං. සො යං දෙති තං පච්චාසීසති. තස්ස සුතං හොති – ‘චාතුමහාරාජිකා දෙවා දීඝායුකා වණ්ණවන්තො සුඛබහුලා’’ති. තස්ස එවං හොති – ‘අහො වතාහං කායස්ස භෙදා පරං මරණා චාතුමහාරාජිකානං දෙවානං සහබ්‍යතං උපපජ්ජෙය්‍ය’’න්ති! සො තං චිත්තං දහති, තං චිත්තං අධිට්ඨාති, තං චිත්තං භාවෙති, තස්ස තං චිත්තං හීනෙ විමුත්තං උත්තරි අභාවිතං තත්‍රූපපත්තියා සංවත්තති. තඤ්ච ඛො සීලවතො වදාමි නො දුස්සීලස්ස. ඉජ්ඣතාවුසො, සීලවතො චෙතොපණිධි විසුද්ධත්තා.

"Wiederum, ihr Freunde, gibt es hier einen gewissen Menschen, der einem Asketen oder einem Brahmanen eine Gabe gibt: Speise, Trank... Lagerstatt, Obdach und Lampenlicht. Er erhofft sich das, was er gibt. Er hat gehört: 'Die Götter der Vier Großkönige sind langlebig, schön und überaus glücklich.' Er denkt: 'O möchte ich doch nach der Auflösung des Körpers, nach dem Tod, in die Gemeinschaft mit den Göttern der Vier Großkönige gelangen!' Er heftet seinen Geist darauf, er festigt seinen Geist darauf, er entfaltet seinen Geist darauf. Jener sein Geist, der dem Niedrigen zugewandt und darüber hinaus nicht zu Pfad und Frucht entfaltet ist, führt zur dortigen Wiedergeburt. Dies sage ich jedoch nur für einen Tugendhaften, nicht für einen Untugendhaften. Das Herzensgebet eines Tugendhaften, ihr Freunde, geht in Erfüllung, weil es rein ist."

‘‘පුන [Pg.215] චපරං, ආවුසො, ඉධෙකච්චො දානං දෙති සමණස්ස වා බ්‍රාහ්මණස්ස වා අන්නං පානං…පෙ… සෙය්‍යාවසථපදීපෙය්‍යං. සො යං දෙති තං පච්චාසීසති. තස්ස සුතං හොති – ‘තාවතිංසා දෙවා…පෙ… යාමා දෙවා…පෙ… තුසිතා දෙවා …පෙ… නිම්මානරතී දෙවා…පෙ… පරනිම්මිතවසවත්තී දෙවා දීඝායුකා වණ්ණවන්තො සුඛබහුලා’ති. තස්ස එවං හොති – ‘අහො වතාහං කායස්ස භෙදා පරං මරණා පරනිම්මිතවසවත්තීනං දෙවානං සහබ්‍යතං උපපජ්ජෙය්‍ය’’න්ති! සො තං චිත්තං දහති, තං චිත්තං අධිට්ඨාති, තං චිත්තං භාවෙති, තස්ස තං චිත්තං හීනෙ විමුත්තං උත්තරි අභාවිතං තත්‍රූපපත්තියා සංවත්තති. තඤ්ච ඛො සීලවතො වදාමි නො දුස්සීලස්ස. ඉජ්ඣතාවුසො, සීලවතො චෙතොපණිධි විසුද්ධත්තා.

"Wiederum, ihr Freunde, gibt es hier einen gewissen Menschen, der eine Gabe gibt... Er hat gehört: 'Die Götter der Dreiunddreißig... die Yāma-Götter... die Tusita-Götter... die Nimmānaratī-Götter... die Paranimmitavasavattī-Götter sind langlebig, schön und überaus glücklich.' Er denkt: 'O möchte ich doch nach der Auflösung des Körpers, nach dem Tod, in die Gemeinschaft mit den Paranimmitavasavattī-Göttern gelangen!' Er heftet seinen Geist darauf, er festigt seinen Geist darauf, er entfaltet seinen Geist darauf. Jener sein Geist, der dem Niedrigen zugewandt und darüber hinaus nicht zu Pfad und Frucht entfaltet ist, führt zur dortigen Wiedergeburt. Dies sage ich jedoch nur für einen Tugendhaften, nicht für einen Untugendhaften. Das Herzensgebet eines Tugendhaften, ihr Freunde, geht in Erfüllung, weil es rein ist."

‘‘පුන චපරං, ආවුසො, ඉධෙකච්චො දානං දෙති සමණස්ස වා බ්‍රාහ්මණස්ස වා අන්නං පානං වත්ථං යානං මාලාගන්ධවිලෙපනං සෙය්‍යාවසථපදීපෙය්‍යං. සො යං දෙති තං පච්චාසීසති. තස්ස සුතං හොති – ‘බ්‍රහ්මකායිකා දෙවා දීඝායුකා වණ්ණවන්තො සුඛබහුලා’ති. තස්ස එවං හොති – ‘අහො වතාහං කායස්ස භෙදා පරං මරණා බ්‍රහ්මකායිකානං දෙවානං සහබ්‍යතං උපපජ්ජෙය්‍ය’න්ති! සො තං චිත්තං දහති, තං චිත්තං අධිට්ඨාති, තං චිත්තං භාවෙති, තස්ස තං චිත්තං හීනෙ විමුත්තං උත්තරි අභාවිතං තත්‍රූපපත්තියා සංවත්තති. තඤ්ච ඛො සීලවතො වදාමි නො දුස්සීලස්ස; වීතරාගස්ස නො සරාගස්ස. ඉජ්ඣතාවුසො, සීලවතො චෙතොපණිධි වීතරාගත්තා.

"Wiederum, ihr Freunde, gibt es hier einen gewissen Menschen, der einem Asketen oder einem Brahmanen eine Gabe gibt: Speise, Trank, Gewand, Fahrzeug, Blumenkranz, Wohlgeruch und Salbe, Lagerstatt, Obdach und Lampenlicht. Er erhofft sich das, was er gibt. Er hat gehört: 'Die Götter der Brahma-Schar sind langlebig, schön und überaus glücklich.' Er denkt: 'O möchte ich doch nach der Auflösung des Körpers, nach dem Tod, in die Gemeinschaft mit den Göttern der Brahma-Schar gelangen!' Er heftet seinen Geist darauf, er festigt seinen Geist darauf, er entfaltet seinen Geist darauf. Jener sein Geist, der dem Niedrigen zugewandt und darüber hinaus nicht zu Pfad und Frucht entfaltet ist, führt zur dortigen Wiedergeburt. Dies sage ich für einen Tugendhaften, nicht für einen Untugendhaften; für einen Leidenschaftslosen, nicht für einen Leidenschaftlichen. Das Herzensgebet eines Tugendhaften, ihr Freunde, geht in Erfüllung, weil es leidenschaftslos ist."

‘‘අට්ඨ පරිසා – ඛත්තියපරිසා, බ්‍රාහ්මණපරිසා, ගහපතිපරිසා, සමණපරිසා, චාතුමහාරාජිකපරිසා, තාවතිංසපරිසා, මාරපරිසා, බ්‍රහ්මපරිසා.

"Acht Versammlungen: die Versammlung der Adligen, die Versammlung der Brahmanen, die Versammlung der Hausväter, die Versammlung der Asketen, die Versammlung der Götter der Vier Großkönige, die Versammlung der Götter der Dreiunddreißig, die Versammlung Māras, die Versammlung Brahmas."

‘‘අට්ඨ ලොකධම්මා – ලාභො ච, අලාභො ච, යසො ච, අයසො ච, නින්දා ච, පසංසා ච, සුඛඤ්ච, දුක්ඛඤ්ච.

"Acht weltliche Gegebenheiten: Gewinn und Verlust, Ruhm und Schande, Tadel und Lob, Glück und Leid."

338. ‘‘අට්ඨ අභිභායතනානි. අජ්ඣත්තං රූපසඤ්ඤී එකො බහිද්ධා රූපානි පස්සති පරිත්තානි සුවණ්ණදුබ්බණ්ණානි, ‘තානි අභිභුය්‍ය ජානාමි පස්සාමී’ති එවංසඤ්ඤී හොති. ඉදං පඨමං අභිභායතනං.

338. "Acht Gebiete der Überwindung. Einer, der im Inneren Formen wahrnimmt, sieht im Außen begrenzte Formen, schöne oder hässliche; diese überwindend, hat er die Wahrnehmung: 'Ich weiß, ich sehe'. Dies ist das erste Gebiet der Überwindung."

‘‘අජ්ඣත්තං [Pg.216] රූපසඤ්ඤී එකො බහිද්ධා රූපානි පස්සති අප්පමාණානි සුවණ්ණදුබ්බණ්ණානි, ‘තානි අභිභුය්‍ය ජානාමි පස්සාමී’ති – එවංසඤ්ඤී හොති. ඉදං දුතියං අභිභායතනං.

"Einer, der im Inneren Formen wahrnimmt, sieht im Außen unermessliche Formen, schöne oder hässliche; diese überwindend, hat er die Wahrnehmung: 'Ich weiß, ich sehe'. Dies ist das zweite Gebiet der Überwindung."

‘‘අජ්ඣත්තං අරූපසඤ්ඤී එකො බහිද්ධා රූපානි පස්සති පරිත්තානි සුවණ්ණදුබ්බණ්ණානි, ‘තානි අභිභුය්‍ය ජානාමි පස්සාමී’ති එවංසඤ්ඤී හොති. ඉදං තතියං අභිභායතනං.

"Einer, der im Inneren keine Formen wahrnimmt, sieht im Außen begrenzte Formen, schöne oder hässliche; diese überwindend, hat er die Wahrnehmung: 'Ich weiß, ich sehe'. Dies ist das dritte Gebiet der Überwindung."

‘‘අජ්ඣත්තං අරූපසඤ්ඤී එකො බහිද්ධා රූපානි පස්සති අප්පමාණානි සුවණ්ණදුබ්බණ්ණානි, ‘තානි අභිභුය්‍ය ජානාමි පස්සාමී’ති එවංසඤ්ඤී හොති. ඉදං චතුත්ථං අභිභායතනං.

"Einer, der im Inneren keine Formen wahrnimmt, sieht im Außen unermessliche Formen, schöne oder hässliche; diese überwindend, hat er die Wahrnehmung: 'Ich weiß, ich sehe'. Dies ist das vierte Gebiet der Überwindung."

‘‘අජ්ඣත්තං අරූපසඤ්ඤී එකො බහිද්ධා රූපානි පස්සති නීලානි නීලවණ්ණානි නීලනිදස්සනානි නීලනිභාසානි. සෙය්‍යථාපි නාම උමාපුප්ඵං නීලං නීලවණ්ණං නීලනිදස්සනං නීලනිභාසං, සෙය්‍යථා වා පන තං වත්ථං බාරාණසෙය්‍යකං උභතොභාගවිමට්ඨං නීලං නීලවණ්ණං නීලනිදස්සනං නීලනිභාසං. එවමෙව අජ්ඣත්තං අරූපසඤ්ඤී එකො බහිද්ධා රූපානි පස්සති නීලානි නීලවණ්ණානි නීලනිදස්සනානි නීලනිභාසානි, ‘තානි අභිභුය්‍ය ජානාමි පස්සාමී’ති එවංසඤ්ඤී හොති. ඉදං පඤ්චමං අභිභායතනං.

"Einer, der im Inneren keine Formen wahrnimmt, sieht im Außen blaue Formen, von blauer Farbe, blauem Aussehen, blauem Glanz. Wie etwa eine Umā-Blume blau ist, von blauer Farbe, blauem Aussehen, blauem Glanz; oder wie ein Tuch aus Benares, das beidseitig geglättet ist, blau ist, von blauer Farbe, blauem Aussehen, blauem Glanz; ebenso sieht einer, der im Inneren keine Formen wahrnimmt, im Außen blaue Formen, von blauer Farbe, blauem Aussehen, blauem Glanz; diese überwindend, hat er die Wahrnehmung: 'Ich weiß, ich sehe'. Dies ist das fünfte Gebiet der Überwindung."

‘‘අජ්ඣත්තං අරූපසඤ්ඤී එකො බහිද්ධා රූපානි පස්සති පීතානි පීතවණ්ණානි පීතනිදස්සනානි පීතනිභාසානි. සෙය්‍යථාපි නාම කණිකාරපුප්ඵං පීතං පීතවණ්ණං පීතනිදස්සනං පීතනිභාසං, සෙය්‍යථා වා පන තං වත්ථං බාරාණසෙය්‍යකං උභතොභාගවිමට්ඨං පීතං පීතවණ්ණං පීතනිදස්සනං පීතනිභාසං. එවමෙව අජ්ඣත්තං අරූපසඤ්ඤී එකො බහිද්ධා රූපානි පස්සති පීතානි පීතවණ්ණානි පීතනිදස්සනානි පීතනිභාසානි, ‘තානි අභිභුය්‍ය ජානාමි පස්සාමී’ති එවංසඤ්ඤී හොති. ඉදං ඡට්ඨං අභිභායතනං.

"Einer, der im Inneren keine Formen wahrnimmt, sieht im Außen gelbe Formen, von gelber Farbe, gelbem Aussehen, gelbem Glanz. Wie etwa eine Kaṇikāra-Blume gelb ist, von gelber Farbe, gelbem Aussehen, gelbem Glanz; oder wie ein Tuch aus Benares, das beidseitig geglättet ist, gelb ist, von gelber Farbe, gelbem Aussehen, gelbem Glanz; ebenso sieht einer, der im Inneren keine Formen wahrnimmt, im Außen gelbe Formen, von gelber Farbe, gelbem Aussehen, gelbem Glanz; diese überwindend, hat er die Wahrnehmung: 'Ich weiß, ich sehe'. Dies ist das sechste Gebiet der Überwindung."

‘‘අජ්ඣත්තං අරූපසඤ්ඤී එකො බහිද්ධා රූපානි පස්සති ලොහිතකානි ලොහිතකවණ්ණානි ලොහිතකනිදස්සනානි ලොහිතකනිභාසානි. සෙය්‍යථාපි නාම බන්ධුජීවකපුප්ඵං ලොහිතකං ලොහිතකවණ්ණං ලොහිතකනිදස්සනං ලොහිතකනිභාසං, සෙය්‍යථා වා පන තං වත්ථං බාරාණසෙය්‍යකං උභතොභාගවිමට්ඨං ලොහිතකං ලොහිතකවණ්ණං ලොහිතකනිදස්සනං ලොහිතකනිභාසං. එවමෙව අජ්ඣත්තං අරූපසඤ්ඤී එකො [Pg.217] බහිද්ධා රූපානි පස්සති ලොහිතකානි ලොහිතකවණ්ණානි ලොහිතකනිදස්සනානි ලොහිතකනිභාසානි, ‘තානි අභිභුය්‍ය ජානාමි පස්සාමී’ති එවංසඤ්ඤී හොති. ඉදං සත්තමං අභිභායතනං.

Da nimmt jemand, der innerlich keine Formen wahrnimmt, äußerlich rote Formen wahr, von roter Farbe, mit rotem Aussehen, mit rotem Glanz. So wie eine Bandhujīvaka-Blume rot ist, von roter Farbe, mit rotem Aussehen, mit rotem Glanz; oder wie ein Tuch aus Benares, das auf beiden Seiten fein geglättet ist und rot ist, von roter Farbe, mit rotem Aussehen, mit rotem Glanz. Ebenso nimmt jemand, der innerlich keine Formen wahrnimmt, äußerlich rote Formen wahr, von roter Farbe, mit rotem Aussehen, mit rotem Glanz. Er hat die Wahrnehmung: ‚Diese überwindend, weiß ich, sehe ich.‘ Dies ist das siebte Gebiet der Überwindung.

‘‘අජ්ඣත්තං අරූපසඤ්ඤී එකො බහිද්ධා රූපානි පස්සති ඔදාතානි ඔදාතවණ්ණානි ඔදාතනිදස්සනානි ඔදාතනිභාසානි. සෙය්‍යථාපි නාම ඔසධිතාරකා ඔදාතා ඔදාතවණ්ණා ඔදාතනිදස්සනා ඔදාතනිභාසා, සෙය්‍යථා වා පන තං වත්ථං බාරාණසෙය්‍යකං උභතොභාගවිමට්ඨං ඔදාතං ඔදාතවණ්ණං ඔදාතනිදස්සනං ඔදාතනිභාසං. එවමෙව අජ්ඣත්තං අරූපසඤ්ඤී එකො බහිද්ධා රූපානි පස්සති ඔදාතානි ඔදාතවණ්ණානි ඔදාතනිදස්සනානි ඔදාතනිභාසානි, ‘තානි අභිභුය්‍ය ජානාමි පස්සාමී’ති එවංසඤ්ඤී හොති. ඉදං අට්ඨමං අභිභායතනං.

Da nimmt jemand, der innerlich keine Formen wahrnimmt, äußerlich weiße Formen wahr, von weißer Farbe, mit weißem Aussehen, mit weißem Glanz. So wie der Morgenstern weiß ist, von weißer Farbe, mit weißem Aussehen, mit weißem Glanz; oder wie ein Tuch aus Benares, das auf beiden Seiten fein geglättet ist und weiß ist, von weißer Farbe, mit weißem Aussehen, mit weißem Glanz. Ebenso nimmt jemand, der innerlich keine Formen wahrnimmt, äußerlich weiße Formen wahr, von weißer Farbe, mit weißem Aussehen, mit weißem Glanz. Er hat die Wahrnehmung: ‚Diese überwindend, weiß ich, sehe ich.‘ Dies ist das achte Gebiet der Überwindung.

339. ‘‘අට්ඨ විමොක්ඛා. රූපී රූපානි පස්සති. අයං පඨමො විමොක්ඛො.

339. Acht Befreiungen: Jemand, der Formen besitzt, sieht Formen. Dies ist die erste Befreiung.

‘‘අජ්ඣත්තං අරූපසඤ්ඤී බහිද්ධා රූපානි පස්සති. අයං දුතියො විමොක්ඛො.

Jemand, der innerlich keine Formen wahrnimmt, sieht äußerlich Formen. Dies ist die zweite Befreiung.

‘‘සුභන්තෙව අධිමුත්තො හොති. අයං තතියො විමොක්ඛො.

Man ist allein auf das Schöne ausgerichtet. Dies ist die dritte Befreiung.

‘‘සබ්බසො රූපසඤ්ඤානං සමතික්කමා පටිඝසඤ්ඤානං අත්ථඞ්ගමා නානත්තසඤ්ඤානං අමනසිකාරා ‘අනන්තො ආකාසො’ති ආකාසානඤ්චායතනං උපසම්පජ්ජ විහරති. අයං චතුත්ථො විමොක්ඛො.

Durch das vollständige Überwinden der Formwahrnehmungen, durch das Schwinden der Wahrnehmungen eines Widerstandes und durch das Nicht-Beachten der Wahrnehmungen der Vielheit gelangt man mit der Vorstellung ‚unendlich ist der Raum‘ in das Gebiet der Raumunendlichkeit und verweilt darin. Dies ist die vierte Befreiung.

‘‘සබ්බසො ආකාසානඤ්චායතනං සමතික්කම්ම ‘අනන්තං විඤ්ඤාණ’න්ති විඤ්ඤාණඤ්චායතනං උපසම්පජ්ජ විහරති. අයං පඤ්චමො විමොක්ඛො.

Durch das vollständige Überwinden des Gebiets der Raumunendlichkeit gelangt man mit der Vorstellung ‚unendlich ist das Bewusstsein‘ in das Gebiet der Bewusstseinsunendlichkeit und verweilt darin. Dies ist die fünfte Befreiung.

‘‘සබ්බසො විඤ්ඤාණඤ්චායතනං සමතික්කම්ම ‘නත්ථි කිඤ්චී’ති ආකිඤ්චඤ්ඤායතනං උපසම්පජ්ජ විහරති. අයං ඡට්ඨො විමොක්ඛො.

Durch das vollständige Überwinden des Gebiets der Bewusstseinsunendlichkeit gelangt man mit der Vorstellung ‚da ist nichts mehr‘ in das Gebiet der Nichtsheit und verweilt darin. Dies ist die sechste Befreiung.

‘‘සබ්බසො ආකිඤ්චඤ්ඤායතනං සමතික්කම්ම නෙවසඤ්ඤානාසඤ්ඤායතනං උපසම්පජ්ජ විහරති. අයං සත්තමො විමොක්ඛො.

Durch das vollständige Überwinden des Gebiets der Nichtsheit gelangt man in das Gebiet von weder Wahrnehmung noch Nicht-Wahrnehmung und verweilt darin. Dies ist die siebte Befreiung.

‘‘සබ්බසො නෙවසඤ්ඤානාසඤ්ඤායතනං සමතික්කම්ම සඤ්ඤාවෙදයිත නිරොධං උපසම්පජ්ජ විහරති. අයං අට්ඨමො විමොක්ඛො.

Durch das vollständige Überwinden des Gebiets von weder Wahrnehmung noch Nicht-Wahrnehmung gelangt man in das Erlöschen von Wahrnehmung und Empfindung und verweilt darin. Dies ist die achte Befreiung.

‘‘ඉමෙ [Pg.218] ඛො, ආවුසො, තෙන භගවතා ජානතා පස්සතා අරහතා සම්මාසම්බුද්ධෙන අට්ඨ ධම්මා සම්මදක්ඛාතා; තත්ථ සබ්බෙහෙව සඞ්ගායිතබ්බං…පෙ… අත්ථාය හිතාය සුඛාය දෙවමනුස්සානං.

Diese acht Dinge, ihr Freunde, sind von jenem Erhabenen, der erkennt und sieht, dem Heiligen, dem vollkommen Erwachten, recht verkündet worden; darin sollten alle gemeinsam eine Rezitation abhalten... zum Nutzen, zum Heil und zum Glück für Götter und Menschen.

නවකං

Die Neuner-Gruppe

340. ‘‘අත්ථි ඛො, ආවුසො, තෙන භගවතා ජානතා පස්සතා අරහතා සම්මාසම්බුද්ධෙන නව ධම්මා සම්මදක්ඛාතා; තත්ථ සබ්බෙහෙව සඞ්ගායිතබ්බං…පෙ… අත්ථාය හිතාය සුඛාය දෙවමනුස්සානං. කතමෙ නව?

340. Es gibt, ihr Freunde, neun Dinge, die von jenem Erhabenen, der erkennt und sieht, dem Heiligen, dem vollkommen Erwachten, recht verkündet worden sind; darin sollten alle gemeinsam eine Rezitation abhalten... zum Nutzen, zum Heil und zum Glück für Götter und Menschen. Welche neun sind das?

‘‘නව ආඝාතවත්ථූනි. ‘අනත්ථං මෙ අචරී’ති ආඝාතං බන්ධති; ‘අනත්ථං මෙ චරතී’ති ආඝාතං බන්ධති; ‘අනත්ථං මෙ චරිස්සතී’ති ආඝාතං බන්ධති; ‘පියස්ස මෙ මනාපස්ස අනත්ථං අචරී’ති ආඝාතං බන්ධති…පෙ… අනත්ථං චරතීති ආඝාතං බන්ධති…පෙ… අනත්ථං චරිස්සතීති ආඝාතං බන්ධති; ‘අප්පියස්ස මෙ අමනාපස්ස අත්ථං අචරී’ති ආඝාතං බන්ධති…පෙ… අත්ථං චරතීති ආඝාතං බන්ධති…පෙ… අත්ථං චරිස්සතීති ආඝාතං බන්ධති.

Neun Gründe für Groll: ‚Er hat mir Unheil zugefügt‘, so hegt er Groll; ‚Er fügt mir Unheil zu‘, so hegt er Groll; ‚Er wird mir Unheil zufügen‘, so hegt er Groll. ‚Einem mir lieben und angenehmen Menschen hat er Unheil zugefügt‘... fügt er Unheil zu... wird er Unheil zufügen, so hegt er Groll. ‚Einem mir unlieben und unangenehmen Menschen hat er Gutes getan‘... tut er Gutes... wird er Gutes tun, so hegt er Groll.

‘‘නව ආඝාතපටිවිනයා. ‘අනත්ථං මෙ අචරි, තං කුතෙත්ථ ලබ්භා’ති ආඝාතං පටිවිනෙති; ‘අනත්ථං මෙ චරති, තං කුතෙත්ථ ලබ්භා’ති ආඝාතං පටිවිනෙති; ‘අනත්ථං මෙ චරිස්සති, තං කුතෙත්ථ ලබ්භා’ති ආඝාතං පටිවිනෙති; ‘පියස්ස මෙ මනාපස්ස අනත්ථං අචරි…පෙ… අනත්ථං චරති…පෙ… අනත්ථං චරිස්සති, තං කුතෙත්ථ ලබ්භා’ති ආඝාතං පටිවිනෙති; ‘අප්පියස්ස මෙ අමනාපස්ස අත්ථං අචරි…පෙ… අත්ථං චරති…පෙ… අත්ථං චරිස්සති, තං කුතෙත්ථ ලබ්භා’ති ආඝාතං පටිවිනෙති.

Neun Wege zur Überwindung des Grolls: ‚Er hat mir Unheil zugefügt – wie könnte man das hier [bei ihm] anders erwarten?‘, so vertreibt er den Groll. ‚Er fügt mir Unheil zu – wie könnte man das hier anders erwarten?‘, so vertreibt er den Groll. ‚Er wird mir Unheil zufügen – wie könnte man das hier anders erwarten?‘, so vertreibt er den Groll. ‚Einem mir lieben und angenehmen Menschen hat er Unheil zugefügt... fügt er Unheil zu... wird er Unheil zufügen – wie könnte man das hier anders erwarten?‘, so vertreibt er den Groll. ‚Einem mir unlieben und unangenehmen Menschen hat er Gutes getan... tut er Gutes... wird er Gutes tun – wie könnte man das hier anders erwarten?‘, so vertreibt er den Groll.

341. ‘‘නව සත්තාවාසා. සන්තාවුසො, සත්තා නානත්තකායා නානත්තසඤ්ඤිනො, සෙය්‍යථාපි මනුස්සා එකච්චෙ ච දෙවා එකච්චෙ ච විනිපාතිකා. අයං පඨමො සත්තාවාසො.

341. Neun Wohnstätten der Wesen: Es gibt, ihr Freunde, Wesen mit verschiedenartigen Körpern und verschiedenartigen Wahrnehmungen, wie zum Beispiel die Menschen, einige Götter und einige in niederen Welten Geborene. Dies ist die erste Wohnstätte der Wesen.

‘‘සන්තාවුසො, සත්තා නානත්තකායා එකත්තසඤ්ඤිනො, සෙය්‍යථාපි දෙවා බ්‍රහ්මකායිකා පඨමාභිනිබ්බත්තා. අයං දුතියො සත්තාවාසො.

Es gibt, ihr Freunde, Wesen mit verschiedenartigen Körpern und einheitlicher Wahrnehmung, wie zum Beispiel die Götter aus der Schar des Brahmā, die dort zum ersten Mal wiedergeboren wurden. Dies ist die zweite Wohnstätte der Wesen.

‘‘සන්තාවුසො, සත්තා එකත්තකායා නානත්තසඤ්ඤිනො, සෙය්‍යථාපි දෙවා ආභස්සරා. අයං තතියො සත්තාවාසො.

Es gibt, ihr Freunde, Wesen mit einheitlichem Körper und verschiedenartigen Wahrnehmungen, wie zum Beispiel die Ābhassara-Götter. Dies ist die dritte Wohnstätte der Wesen.

‘‘සන්තාවුසො[Pg.219], සත්තා එකත්තකායා එකත්තසඤ්ඤිනො, සෙය්‍යථාපි දෙවා සුභකිණ්හා. අයං චතුත්ථො සත්තාවාසො.

Es gibt, ihr Freunde, Wesen mit einheitlichem Körper und einheitlicher Wahrnehmung, wie zum Beispiel die Subhakiṇha-Götter. Dies ist die vierte Wohnstätte der Wesen.

‘‘සන්තාවුසො, සත්තා අසඤ්ඤිනො අප්පටිසංවෙදිනො, සෙය්‍යථාපි දෙවා අසඤ්ඤසත්තා. අයං පඤ්චමො සත්තාවාසො.

Es gibt, ihr Freunde, Wesen ohne Wahrnehmung und ohne Empfindung, wie zum Beispiel die wahrnehmungslosen Götter. Dies ist die fünfte Wohnstätte der Wesen.

‘‘සන්තාවුසො, සත්තා සබ්බසො රූපසඤ්ඤානං සමතික්කමා පටිඝසඤ්ඤානං අත්ථඞ්ගමා නානත්තසඤ්ඤානං අමනසිකාරා ‘අනන්තො ආකාසො’ති ආකාසානඤ්චායතනූපගා. අයං ඡට්ඨො සත්තාවාසො.

Es gibt, ihr Freunde, Wesen, die durch das vollständige Überwinden der Formwahrnehmungen, durch das Schwinden der Wahrnehmungen eines Widerstandes und durch das Nicht-Beachten der Wahrnehmungen der Vielheit mit der Vorstellung ‚unendlich ist der Raum‘ in das Gebiet der Raumunendlichkeit gelangt sind. Dies ist die sechste Wohnstätte der Wesen.

‘‘සන්තාවුසො, සත්තා සබ්බසො ආකාසානඤ්චායතනං සමතික්කම්ම ‘අනන්තං විඤ්ඤාණ’න්ති විඤ්ඤාණඤ්චායතනූපගා. අයං සත්තමො සත්තාවාසො.

Es gibt, ihr Freunde, Wesen, die durch das vollständige Überwinden des Gebiets der Raumunendlichkeit mit der Vorstellung ‚unendlich ist das Bewusstsein‘ in das Gebiet der Bewusstseinsunendlichkeit gelangt sind. Dies ist die siebte Wohnstätte der Wesen.

‘‘සන්තාවුසො, සත්තා සබ්බසො විඤ්ඤාණඤ්චායතනං සමතික්කම්ම ‘නත්ථි කිඤ්චී’ති ආකිඤ්චාඤ්ඤායතනූපගා. අයං අට්ඨමො සත්තාවාසො.

„Es gibt, Freunde, Wesen, die durch das vollständige Überwinden der Sphäre der Bewusstseinsunendlichkeit mit der Wahrnehmung ‚Es gibt nichts‘ in die Sphäre der Nichtheit eingegangen sind. Dies ist die achte Wohnstätte der Wesen.“

‘‘සන්තාවුසො, සත්තා සබ්බසො ආකිඤ්චඤ්ඤායතනං සමතික්කම්ම නෙවසඤ්ඤානාසඤ්ඤායතනූපගා. අයං නවමො සත්තාවාසො.

„Es gibt, Freunde, Wesen, die durch das vollständige Überwinden der Sphäre der Nichtheit in die Sphäre von Weder-Wahrnehmung-noch-Nicht-Wahrnehmung eingegangen sind. Dies ist die neunte Wohnstätte der Wesen.“

342. ‘‘නව අක්ඛණා අසමයා බ්‍රහ්මචරියවාසාය. ඉධාවුසො, තථාගතො ච ලොකෙ උප්පන්නො හොති අරහං සම්මාසම්බුද්ධො, ධම්මො ච දෙසියති ඔපසමිකො පරිනිබ්බානිකො සම්බොධගාමී සුගතප්පවෙදිතො. අයඤ්ච පුග්ගලො නිරයං උපපන්නො හොති. අයං පඨමො අක්ඛණො අසමයො බ්‍රහ්මචරියවාසාය.

342. „Es gibt neun unpassende Momente und Gelegenheiten für das Führen des heiligen Lebens. Hierbei, Freunde, ist ein Tathāgata in der Welt erschienen, ein Ehrwürdiger, ein vollkommen Erleuchteter, und die Lehre wird verkündet, die zum Frieden führt, zum vollkommenen Erlöschen, zur Erleuchtung führt und die vom Sugata dargelegt wurde. Aber diese Person ist in der Hölle wiedergeboren. Dies ist der erste unpassende Moment und die unpassende Gelegenheit für das Führen des heiligen Lebens.“

‘‘පුන චපරං, ආවුසො, තථාගතො ච ලොකෙ උප්පන්නො හොති අරහං සම්මාසම්බුද්ධො, ධම්මො ච දෙසියති ඔපසමිකො පරිනිබ්බානිකො සම්බොධගාමී සුගතප්පවෙදිතො. අයඤ්ච පුග්ගලො තිරච්ඡානයොනිං උපපන්නො හොති. අයං දුතියො අක්ඛණො අසමයො බ්‍රහ්මචරියවාසාය.

„Ferner, Freunde, ist ein Tathāgata in der Welt erschienen, ein Ehrwürdiger, ein vollkommen Erleuchteter, und die Lehre wird verkündet, die zum Frieden führt, zum vollkommenen Erlöschen, zur Erleuchtung führt und die vom Sugata dargelegt wurde. Aber diese Person ist im Tierreich wiedergeboren. Dies ist der zweite unpassende Moment und die unpassende Gelegenheit für das Führen des heiligen Lebens.“

‘‘පුන චපරං…පෙ… පෙත්තිවිසයං උපපන්නො හොති. අයං තතියො අක්ඛණො අසමයො බ්‍රහ්මචරියවාසාය.

„Ferner ... ist sie im Bereich der Hungergeister wiedergeboren. Dies ist der dritte unpassende Moment und die unpassende Gelegenheit für das Führen des heiligen Lebens.“

‘‘පුන [Pg.220] චපරං…පෙ… අසුරකායං උපපන්නො හොති. අයං චතුත්ථො අක්ඛණො අසමයො බ්‍රහ්මචරියවාසාය.

„Ferner ... ist sie in der Schar der Asuras wiedergeboren. Dies ist der vierte unpassende Moment und die unpassende Gelegenheit für das Führen des heiligen Lebens.“

‘‘පුන චපරං…පෙ… අඤ්ඤතරං දීඝායුකං දෙවනිකායං උපපන්නො හොති. අයං පඤ්චමො අක්ඛණො අසමයො බ්‍රහ්මචරියවාසාය.

„Ferner ... ist sie in einer bestimmten Schar langlebiger Götter (wie den wahrnehmungslosen Wesen) wiedergeboren. Dies ist der fünfte unpassende Moment und die unpassende Gelegenheit für das Führen des heiligen Lebens.“

‘‘පුන චපරං…පෙ… පච්චන්තිමෙසු ජනපදෙසු පච්චාජාතො හොති මිලක්ඛෙසු අවිඤ්ඤාතාරෙසු, යත්ථ නත්ථි ගති භික්ඛූනං භික්ඛුනීනං උපාසකානං උපාසිකානං. අයං ඡට්ඨො අක්ඛණො අසමයො බ්‍රහ්මචරියවාසාය.

„Ferner ... ist sie in den fernen Grenzgebieten unter barbarischen Völkern wiedergeboren, die die Wahrheit nicht erkennen können, wo es keinen Zugang für Mönche, Nonnen, Laienanhänger oder Laienanhängerinnen gibt. Dies ist der sechste unpassende Moment und die unpassende Gelegenheit für das Führen des heiligen Lebens.“

‘‘පුන චපරං…පෙ… මජ්ඣිමෙසු ජනපදෙසු පච්චාජාතො හොති. සො ච හොති මිච්ඡාදිට්ඨිකො විපරීතදස්සනො – ‘නත්ථි දින්නං, නත්ථි යිට්ඨං, නත්ථි හුතං, නත්ථි සුකතදුක්කටානං කම්මානං ඵලං විපාකො, නත්ථි අයං ලොකො, නත්ථි පරො ලොකො, නත්ථි මාතා, නත්ථි පිතා, නත්ථි සත්තා ඔපපාතිකා, නත්ථි ලොකෙ සමණබ්‍රාහ්මණා සම්මග්ගතා සම්මාපටිපන්නා යෙ ඉමඤ්ච ලොකං පරඤ්ච ලොකං සයං අභිඤ්ඤා සච්ඡිකත්වා පවෙදෙන්තී’ති. අයං සත්තමො අක්ඛණො අසමයො බ්‍රහ්මචරියවාසාය.

„Ferner ... ist sie in den mittleren Gebieten wiedergeboren, aber sie hat falsche Ansichten und eine verkehrte Sichtweise: ‚Es gibt kein Geben, kein Opfer, keine Darbringung; es gibt keine Frucht oder Vergeltung für gute oder schlechte Taten; es gibt nicht diese Welt, nicht die jenseitige Welt; es gibt keine Mutter, keinen Vater; es gibt keine spontan geborenen Wesen; es gibt in der Welt keine Asketen und Brahmanen, die den rechten Pfad gegangen sind und sich recht verhalten, die diese Welt und die jenseitige Welt aus eigener höherer Erkenntnis verwirklicht haben und verkünden.‘ Dies ist der siebte unpassende Moment und die unpassende Gelegenheit für das Führen des heiligen Lebens.“

‘‘පුන චපරං…පෙ… මජ්ඣිමෙසු ජනපදෙසු පච්චාජාතො හොති. සො ච හොති දුප්පඤ්ඤො ජළො එළමූගො, නප්පටිබලො සුභාසිතදුබ්භාසිතානමත්ථමඤ්ඤාතුං. අයං අට්ඨමො අක්ඛණො අසමයො බ්‍රහ්මචරියවාසාය.

„Ferner ... ist sie in den mittleren Gebieten wiedergeboren, aber sie ist ohne Weisheit, dumm, taubstumm und unfähig, die Bedeutung des gut oder schlecht Gesagten zu verstehen. Dies ist der achte unpassende Moment und die unpassende Gelegenheit für das Führen des heiligen Lebens.“

‘‘පුන චපරං, ආවුසො, තථාගතො ච ලොකෙ න උප්පන්නො හොති අරහං සම්මාසම්බුද්ධො, ධම්මො ච න දෙසියති ඔපසමිකො පරිනිබ්බානිකො සම්බොධගාමී සුගතප්පවෙදිතො. අයඤ්ච පුග්ගලො මජ්ඣිමෙසු ජනපදෙසු පච්චාජාතො හොති, සො ච හොති පඤ්ඤවා අජළො අනෙළමූගො, පටිබලො සුභාසිත-දුබ්භාසිතානමත්ථමඤ්ඤාතුං. අයං නවමො අක්ඛණො අසමයො බ්‍රහ්මචරියවාසාය.

„Ferner, Freunde, ist kein Tathāgata in der Welt erschienen, kein Ehrwürdiger, kein vollkommen Erleuchteter, und die Lehre wird nicht verkündet, die zum Frieden führt, zum vollkommenen Erlöschen, zur Erleuchtung führt und die vom Sugata dargelegt wurde. Aber diese Person ist in den mittleren Gebieten wiedergeboren, und sie ist weise, nicht dumm, nicht taubstumm und fähig, die Bedeutung des gut oder schlecht Gesagten zu verstehen. Dies ist der neunte unpassende Moment und die unpassende Gelegenheit für das Führen des heiligen Lebens.“

343. ‘‘නව අනුපුබ්බවිහාරා. ඉධාවුසො, භික්ඛු විවිච්චෙව කාමෙහි විවිච්ච අකුසලෙහි ධම්මෙහි සවිතක්කං සවිචාරං විවෙකජං පීතිසුඛං පඨමං ඣානං උපසම්පජ්ජ විහරති. විතක්කවිචාරානං වූපසමා…පෙ… දුතියං ඣානං උපසම්පජ්ජ විහරති. පීතියා ච විරාගා…පෙ… තතියං ඣානං උපසම්පජ්ජ විහරති. සුඛස්ස ච පහානා [Pg.221] …පෙ… චතුත්ථං ඣානං උපසම්පජ්ජ විහරති. සබ්බසො රූපසඤ්ඤානං සමතික්කමා…පෙ… ආකාසානඤ්චායතනං උපසම්පජ්ජ විහරති. සබ්බසො ආකාසානඤ්චායතනං සමතික්කම්ම ‘අනන්තං විඤ්ඤාණ’න්ති විඤ්ඤාණඤ්චායතනං උපසම්පජ්ජ විහරති. සබ්බසො විඤ්ඤාණඤ්චායතනං සමතික්කම්ම ‘නත්ථි කිඤ්චී’ති ආකිඤ්චඤ්ඤායතනං උපසම්පජ්ජ විහරති. සබ්බසො ආකිඤ්චඤ්ඤායතනං සමතික්කම්ම නෙවසඤ්ඤානාසඤ්ඤායතනං උපසම්පජ්ජ විහරති. සබ්බසො නෙවසඤ්ඤානාසඤ්ඤායතනං සමතික්කම්ම සඤ්ඤාවෙදයිතනිරොධං උපසම්පජ්ජ විහරති.

343. „Es gibt neun stufenweise Verweilzustände. Hierbei, Freunde, tritt ein Mönch, ganz abgeschieden von den Sinnengenüssen, abgeschieden von unheilsamen Geisteszuständen, in die erste Vertiefung ein, die mit Gedankenfassung und diskursivem Denken verbunden ist, aus der Abgeschiedenheit geboren und von Entzücken und Glückseligkeit erfüllt, und verweilt darin. Mit dem Zurücktreten von Gedankenfassung und diskursivem Denken tritt er in die zweite Vertiefung ein. Mit dem Schwinden des Entzückens tritt er in die dritte Vertiefung ein. Mit dem Aufgeben von Glück und Leid tritt er in die vierte Vertiefung ein. Durch das vollständige Überwinden der Formwahrnehmungen tritt er in die Sphäre der Raumunendlichkeit ein. Durch das vollständige Überwinden der Sphäre der Raumunendlichkeit, mit der Wahrnehmung ‚unendlich ist das Bewusstsein‘, tritt er in die Sphäre der Bewusstseinsunendlichkeit ein. Durch das vollständige Überwinden der Sphäre der Bewusstseinsunendlichkeit, mit der Wahrnehmung ‚es gibt nichts‘, tritt er in die Sphäre der Nichtheit ein. Durch das vollständige Überwinden der Sphäre der Nichtheit tritt er in die Sphäre von Weder-Wahrnehmung-noch-Nicht-Wahrnehmung ein. Durch das vollständige Überwinden der Sphäre von Weder-Wahrnehmung-noch-Nicht-Wahrnehmung tritt er in das Erlöschen von Wahrnehmung und Empfindung ein und verweilt darin.“

344. ‘‘නව අනුපුබ්බනිරොධා. පඨමං ඣානං සමාපන්නස්ස කාමසඤ්ඤා නිරුද්ධා හොති. දුතියං ඣානං සමාපන්නස්ස විතක්කවිචාරා නිරුද්ධා හොන්ති. තතියං ඣානං සමාපන්නස්ස පීති නිරුද්ධා හොති. චතුත්ථං ඣානං සමාපන්නස්ස අස්සාසපස්සාස්සා නිරුද්ධා හොන්ති. ආකාසානඤ්චායතනං සමාපන්නස්ස රූපසඤ්ඤා නිරුද්ධා හොති. විඤ්ඤාණඤ්චායතනං සමාපන්නස්ස ආකාසානඤ්චායතනසඤ්ඤා නිරුද්ධා හොති. ආකිඤ්චඤ්ඤායතනං සමාපන්නස්ස විඤ්ඤාණඤ්චායතනසඤ්ඤා නිරුද්ධා හොති. නෙවසඤ්ඤානාසඤ්ඤායතනං සමාපන්නස්ස ආකිඤ්චඤ්ඤායතනසඤ්ඤා නිරුද්ධා හොති. සඤ්ඤාවෙදයිතනිරොධං සමාපන්නස්ස සඤ්ඤා ච වෙදනා ච නිරුද්ධා හොන්ති.

344. „Es gibt neun stufenweise Erlöschungen. Bei dem, der in die erste Vertiefung eingetreten ist, ist die Sinnlichkeit-Wahrnehmung erloschen. Bei dem, der in die zweite Vertiefung eingetreten ist, sind Gedankenfassung und diskursives Denken erloschen. Bei dem, der in die dritte Vertiefung eingetreten ist, ist das Entzücken erloschen. Bei dem, der in die vierte Vertiefung eingetreten ist, sind Ein- und Ausatmung erloschen. Bei dem, der in die Sphäre der Raumunendlichkeit eingetreten ist, ist die Formwahrnehmung erloschen. Bei dem, der in die Sphäre der Bewusstseinsunendlichkeit eingetreten ist, ist die Wahrnehmung der Raumunendlichkeitssphäre erloschen. Bei dem, der in die Sphäre der Nichtheit eingetreten ist, ist die Wahrnehmung der Bewusstseinsunendlichkeitssphäre erloschen. Bei dem, der in die Sphäre von Weder-Wahrnehmung-noch-Nicht-Wahrnehmung eingetreten ist, ist die Wahrnehmung der Sphäre der Nichtheit erloschen. Bei dem, der in das Erlöschen von Wahrnehmung und Empfindung eingetreten ist, sind Wahrnehmung und Empfindung erloschen.“

‘‘ඉමෙ ඛො, ආවුසො, තෙන භගවතා ජානතා පස්සතා අරහතා සම්මාසම්බුද්ධෙන නව ධම්මා සම්මදක්ඛාතා. තත්ථ සබ්බෙහෙව සඞ්ගායිතබ්බං…පෙ… අත්ථාය හිතාය සුඛාය දෙවමනුස්සානං.

„Diese neun Dinge, Freunde, sind von jenem Erhabenen, der weiß und sieht, dem Ehrwürdigen, dem vollkommen Erleuchteten, recht verkündet worden. Hierbei sollten wir alle gemeinsam rezitieren ..., damit dies zum Nutzen, zum Heil und zum Glück für Götter und Menschen gereiche.“

දසකං

Das Zehner-Kapitel

345. ‘‘අත්ථි ඛො, ආවුසො, තෙන භගවතා ජානතා පස්සතා අරහතා සම්මාසම්බුද්ධෙන දස ධම්මා සම්මදක්ඛාතා. තත්ථ සබ්බෙහෙව සඞ්ගායිතබ්බං…පෙ… අත්ථාය හිතාය සුඛාය දෙවමනුස්සානං. කතමෙ දස?

345. „Es gibt, Freunde, zehn Dinge, die von jenem Erhabenen, der weiß und sieht, dem Ehrwürdigen, dem vollkommen Erleuchteten, recht verkündet worden sind. Hierbei sollten wir alle gemeinsam rezitieren ..., damit dies zum Nutzen, zum Heil und zum Glück für Götter und Menschen gereiche. Welche zehn?“

‘‘දස නාථකරණා ධම්මා. ඉධාවුසො, භික්ඛු සීලවා හොති. පාතිමොක්ඛසංවරසංවුතො විහරති ආචාරගොචරසම්පන්නො, අණුමත්තෙසු වජ්ජෙසු භයදස්සාවී සමාදාය සික්ඛති සික්ඛාපදෙසු. යංපාවුසො, භික්ඛු [Pg.222] සීලවා හොති, පාතිමොක්ඛසංවරසංවුතො විහරති, ආචාරගොචරසම්පන්නො, අණුමත්තෙසු වජ්ජෙසු භයදස්සාවී සමාදාය සික්ඛති සික්ඛාපදෙසු. අයම්පි ධම්මො නාථකරණො.

Es gibt zehn schützende Eigenschaften. Da ist ein Mönch tugendhaft; er lebt gezügelt durch die Zügelung der Ordensregeln (Pātimokkha), ist vollkommen in rechtem Wandel und rechtem Umgang; indem er selbst in geringfügigen Vergehen Gefahr sieht, übt er sich, indem er die Übungsschritte auf sich nimmt. Dass ein Mönch tugendhaft ist, gezügelt durch die Zügelung der Ordensregeln lebt, vollkommen in rechtem Wandel und rechtem Umgang ist, und selbst in geringfügigen Vergehen Gefahr sieht und sich in den Übungsschritten übt – auch dies ist eine schützende Eigenschaft.

‘‘පුන චපරං, ආවුසො, භික්ඛු බහුස්සුතො හොති සුතධරො සුතසන්නිචයො. යෙ තෙ ධම්මා ආදිකල්‍යාණා මජ්ඣෙකල්‍යාණා පරියොසානකල්‍යාණා සාත්ථා සබ්‍යඤ්ජනා කෙවලපරිපුණ්ණං පරිසුද්ධං බ්‍රහ්මචරියං අභිවදන්ති, තථාරූපාස්ස ධම්මා බහුස්සුතා හොන්ති ධාතා වචසා පරිචිතා මනසානුපෙක්ඛිතා දිට්ඨියා සුප්පටිවිද්ධා, යංපාවුසො, භික්ඛු බහුස්සුතො හොති…පෙ… දිට්ඨියා සුප්පටිවිද්ධා. අයම්පි ධම්මො නාථකරණො.

Weiterhin, Freunde, ist ein Mönch vielwissend, ein Bewahrer des Erlernten und ein Sammler des Erlernten. Jene Lehren, die am Anfang gut, in der Mitte gut und am Ende gut sind, die den Sinn und den Wortlaut darlegen und das völlig vollkommene, geläuterte heilige Leben verkünden – solche Lehren sind von ihm viel gehört, behalten, sprachlich vertraut, im Geiste erwogen und durch Einsicht wohl durchdrungen. Dass ein Mönch vielwissend ist ... durch Einsicht wohl durchdrungen ist – auch dies ist eine schützende Eigenschaft.

‘‘පුන චපරං, ආවුසො, භික්ඛු කල්‍යාණමිත්තො හොති කල්‍යාණසහායො කල්‍යාණසම්පවඞ්කො. යංපාවුසො, භික්ඛු කල්‍යාණමිත්තො හොති කල්‍යාණසහායො කල්‍යාණසම්පවඞ්කො. අයම්පි ධම්මො නාථකරණො.

Weiterhin, Freunde, hat ein Mönch edle Freunde, edle Gefährten, edle Vertraute. Dass ein Mönch edle Freunde, edle Gefährten und edle Vertraute hat – auch dies ist eine schützende Eigenschaft.

‘‘පුන චපරං, ආවුසො, භික්ඛු සුවචො හොති සොවචස්සකරණෙහි ධම්මෙහි සමන්නාගතො ඛමො පදක්ඛිණග්ගාහී අනුසාසනිං. යංපාවුසො, භික්ඛු සුවචො හොති…පෙ… පදක්ඛිණග්ගාහී අනුසාසනිං. අයම්පි ධම්මො නාථකරණො.

Weiterhin, Freunde, ist ein Mönch folgsam, ausgestattet mit Eigenschaften, die zur Folgsamkeit führen, geduldig und bereit, Unterweisungen respektvoll anzunehmen. Dass ein Mönch folgsam ist ... Unterweisungen respektvoll annimmt – auch dies ist eine schützende Eigenschaft.

‘‘පුන චපරං, ආවුසො, භික්ඛු යානි තානි සබ්‍රහ්මචාරීනං උච්චාවචානි කිංකරණීයානි, තත්ථ දක්ඛො හොති අනලසො තත්‍රුපායාය වීමංසාය සමන්නාගතො, අලං කාතුං අලං සංවිධාතුං. යංපාවුසො, භික්ඛු යානි තානි සබ්‍රහ්මචාරීනං…පෙ… අලං සංවිධාතුං. අයම්පි ධම්මො නාථකරණො.

Weiterhin, Freunde, ist ein Mönch in den vielfältigen großen und kleinen Pflichten gegenüber seinen Mitbrüdern geschickt, unermüdlich, mit prüfendem Verstand hinsichtlich der Mittel ausgestattet, fähig, sie auszuführen und fähig, sie zu organisieren. Dass ein Mönch in den Pflichten gegenüber seinen Mitbrüdern ... fähig ist, sie zu organisieren – auch dies ist eine schützende Eigenschaft.

‘‘පුන චපරං, ආවුසො, භික්ඛු ධම්මකාමො හොති පියසමුදාහාරො, අභිධම්මෙ අභිවිනයෙ උළාරපාමොජ්ජො. යංපාවුසො, භික්ඛු ධම්මකාමො හොති…පෙ… උළාරපාමොජ්ජො. අයම්පි ධම්මො නාථකරණො.

Weiterhin, Freunde, ist ein Mönch ein Liebhaber der Lehre (Dhamma), erfreulich in seiner Rede und empfindet große Begeisterung für die vertiefte Lehre (Abhidhamma) und die vertiefte Disziplin (Abhivinaya). Dass ein Mönch ein Liebhaber der Lehre ist ... große Begeisterung empfindet – auch dies ist eine schützende Eigenschaft.

‘‘පුන [Pg.223] චපරං, ආවුසො, භික්ඛු සන්තුට්ඨො හොති ඉතරීතරෙහි චීවරපිණ්ඩපාතසෙනාසනගිලානප්පච්චයභෙසජ්ජපරික්ඛාරෙහි. යංපාවුසො, භික්ඛු සන්තුට්ඨො හොති…පෙ… පරික්ඛාරෙහි. අයම්පි ධම්මො නාථකරණො.

Weiterhin, Freunde, ist ein Mönch zufrieden mit jedem beliebigen Bedarf an Gewand, Almosenkost, Lagestätte und Arzneien für Kranke. Dass ein Mönch zufrieden ist ... mit diesen Bedarfsgegenständen – auch dies ist eine schützende Eigenschaft.

‘‘පුන චපරං, ආවුසො, භික්ඛු ආරද්ධවීරියො විහරති අකුසලානං ධම්මානං පහානාය කුසලානං ධම්මානං උපසම්පදාය, ථාමවා දළ්හපරක්කමො අනික්ඛිත්තධුරො කුසලෙසු ධම්මෙසු. යංපාවුසො, භික්ඛු ආරද්ධවීරියො විහරති…පෙ… අනික්ඛිත්තධුරො කුසලෙසු ධම්මෙසු. අයම්පි ධම්මො නාථකරණො.

Weiterhin, Freunde, lebt ein Mönch mit entfalteter Tatkraft, um unheilsame Dinge aufzugeben und heilsame Dinge zu erlangen; er ist beharrlich, von festem Entschluss und lässt in seinem Eifer für heilsame Dinge nicht nach. Dass ein Mönch mit entfalteter Tatkraft lebt ... und im Eifer für heilsame Dinge nicht nachlässt – auch dies ist eine schützende Eigenschaft.

‘‘පුන චපරං, ආවුසො, භික්ඛු සතිමා හොති පරමෙන සතිනෙපක්කෙන සමන්නාගතො චිරකතම්පි චිරභාසිතම්පි සරිතා අනුස්සරිතා. යංපාවුසො, භික්ඛු සතිමා හොති…පෙ… සරිතා අනුස්සරිතා. අයම්පි ධම්මො නාථකරණො.

Weiterhin, Freunde, ist ein Mönch achtsam, ausgestattet mit höchster Achtsamkeit und Umsicht, einer, der sich an lange Vergangenes, was getan oder gesprochen wurde, erinnert und es sich immer wieder vergegenwärtigt. Dass ein Mönch achtsam ist ... sich erinnert und vergegenwärtigt – auch dies ist eine schützende Eigenschaft.

‘‘පුන චපරං, ආවුසො, භික්ඛු පඤ්ඤවා හොති, උදයත්ථගාමිනියා පඤ්ඤාය සමන්නාගතො අරියාය නිබ්බෙධිකාය සම්මාදුක්ඛක්ඛයගාමිනියා. යංපාවුසො, භික්ඛු පඤ්ඤවා හොති…පෙ… සම්මාදුක්ඛක්ඛයගාමිනියා. අයම්පි ධම්මො නාථකරණො.

Weiterhin, Freunde, ist ein Mönch weise, ausgestattet mit der Weisheit, die das Entstehen und Vergehen erkennt, die edel und durchdringend ist und zur vollkommenen Vernichtung des Leidens führt. Dass ein Mönch weise ist ... die zur vollkommenen Vernichtung des Leidens führt – auch dies ist eine schützende Eigenschaft.

346. දස කසිණායතනානි. පථවීකසිණමෙකො සඤ්ජානාති, උද්ධං අධො තිරියං අද්වයං අප්පමාණං. ආපොකසිණමෙකො සඤ්ජානාති…පෙ… තෙජොකසිණමෙකො සඤ්ජානාති… වායොකසිණමෙකො සඤ්ජානාති… නීලකසිණමෙකො සඤ්ජානාති… පීතකසිණමෙකො සඤ්ජානාති… ලොහිතකසිණමෙකො සඤ්ජානාති… ඔදාතකසිණමෙකො සඤ්ජානාති… ආකාසකසිණමෙකො සඤ්ජානාති… විඤ්ඤාණකසිණමෙකො සඤ්ජානාති, උද්ධං අධො තිරියං අද්වයං අප්පමාණං.

346. Zehn Kasina-Bereiche. Jemand nimmt das Erd-Kasina wahr, nach oben, nach unten, nach allen Seiten, ungeteilt und unermesslich. Jemand nimmt das Wasser-Kasina wahr ... das Feuer-Kasina ... das Luft-Kasina ... das Blau-Kasina ... das Gelb-Kasina ... das Rot-Kasina ... das Weiß-Kasina ... das Raum-Kasina ... Jemand nimmt das Bewusstseins-Kasina wahr, nach oben, nach unten, nach allen Seiten, ungeteilt und unermesslich.

347. ‘‘දස අකුසලකම්මපථා – පාණාතිපාතො, අදින්නාදානං, කාමෙසුමිච්ඡාචාරො, මුසාවාදො, පිසුණා වාචා, ඵරුසා වාචා, සම්ඵප්පලාපො, අභිජ්ඣා, බ්‍යාපාදො, මිච්ඡාදිට්ඨි.

347. Zehn unheilsame Wege des Handelns: Das Töten von Lebewesen, das Nehmen von Nichtgegebenem, sexuelles Fehlverhalten, Lüge, Verleumdung, grobe Rede, leeres Geschwätz, Habsucht, Übelwollen, falsche Ansicht.

‘‘දස [Pg.224] කුසලකම්මපථා – පාණාතිපාතා වෙරමණී, අදින්නාදානා වෙරමණී, කාමෙසුමිච්ඡාචාරා වෙරමණී, මුසාවාදා වෙරමණී, පිසුණාය වාචාය වෙරමණී, ඵරුසාය වාචාය වෙරමණී, සම්ඵප්පලාපා වෙරමණී, අනභිජ්ඣා, අබ්‍යාපාදො, සම්මාදිට්ඨි.

Zehn heilsame Wege des Handelns: Die Unterlassung des Tötens von Lebewesen, die Unterlassung des Nehmens von Nichtgegebenem, die Unterlassung sexuellen Fehlverhaltens, die Unterlassung der Lüge, die Unterlassung der Verleumdung, die Unterlassung grober Rede, die Unterlassung leeren Geschwätzes, Begehrenslosigkeit, Nicht-Übelwollen, rechte Ansicht.

348. ‘‘දස අරියවාසා. ඉධාවුසො, භික්ඛු පඤ්චඞ්ගවිප්පහීනො හොති, ඡළඞ්ගසමන්නාගතො, එකාරක්ඛො, චතුරාපස්සෙනො, පණුන්නපච්චෙකසච්චො, සමවයසට්ඨෙසනො, අනාවිලසඞ්කප්පො, පස්සද්ධකායසඞ්ඛාරො, සුවිමුත්තචිත්තො, සුවිමුත්තපඤ්ඤො.

348. Zehn edle Wohnweisen. Hier, Freunde, ist ein Mönch einer, der fünf Faktoren abgelegt hat, der mit sechs Faktoren ausgestattet ist, der einen einzigen Schutz hat, der vier Stützen hat, der individuelle Wahrheiten weggeschafft hat, der die Suche vollkommen aufgegeben hat, der von ungetrübter Absicht ist, dessen körperliche Gestaltungen gestillt sind, dessen Geist wohlbefreit ist und dessen Weisheit wohlbefreit ist.

‘‘කථඤ්චාවුසො, භික්ඛු පඤ්චඞ්ගවිප්පහීනො හොති? ඉධාවුසො, භික්ඛුනො කාමච්ඡන්දො පහීනො හොති, බ්‍යාපාදො පහීනො හොති, ථිනමිද්ධං පහීනං හොති, උද්ධච්චකුකුච්චං පහීනං හොති, විචිකිච්ඡා පහීනා හොති. එවං ඛො, ආවුසො, භික්ඛු පඤ්චඞ්ගවිප්පහීනො හොති.

Und wie, Freunde, hat ein Mönch fünf Faktoren abgelegt? Hier, Freunde, ist beim Mönch das Sinnenverlangen aufgegeben, das Übelwollen aufgegeben, Starrheit und Mattigkeit aufgegeben, Unruhe und Gewissensbisse aufgegeben, und der Zweifel ist aufgegeben. So ist, Freunde, ein Mönch einer, der fünf Faktoren abgelegt hat.

‘‘කථඤ්චාවුසො, භික්ඛු ඡළඞ්ගසමන්නාගතො හොති? ඉධාවුසො, භික්ඛු චක්ඛුනා රූපං දිස්වා නෙව සුමනො හොති න දුම්මනො, උපෙක්ඛකො විහරති සතො සම්පජානො. සොතෙන සද්දං සුත්වා…පෙ… මනසා ධම්මං විඤ්ඤාය නෙව සුමනො හොති න දුම්මනො, උපෙක්ඛකො විහරති සතො සම්පජානො. එවං ඛො, ආවුසො, භික්ඛු ඡළඞ්ගසමන්නාගතො හොති.

„Wie, ihr Freunde, ist ein Mönch mit sechs Faktoren ausgestattet? Hier, ihr Freunde, wenn ein Mönch mit dem Auge eine Form sieht, ist er weder froh noch betrübt; er verweilt gleichmütig, achtsam und klar wissend. Wenn er mit dem Ohr einen Ton hört... wenn er mit dem Geist ein Phänomen erkennt, ist er weder froh noch betrübt; er verweilt gleichmütig, achtsam und klar wissend. So, ihr Freunde, ist ein Mönch mit sechs Faktoren ausgestattet.“

‘‘කථඤ්චාවුසො, භික්ඛු එකාරක්ඛො හොති? ඉධාවුසො, භික්ඛු සතාරක්ඛෙන චෙතසා සමන්නාගතො හොති. එවං ඛො, ආවුසො, භික්ඛු එකාරක්ඛො හොති.

„Wie, ihr Freunde, hat ein Mönch einen einzigen Schutz? Hier, ihr Freunde, ist ein Mönch mit einem durch Achtsamkeit geschützten Geist ausgestattet. So, ihr Freunde, hat ein Mönch einen einzigen Schutz.“

‘‘කථඤ්චාවුසො, භික්ඛු චතුරාපස්සෙනො හොති? ඉධාවුසො, භික්ඛු සඞ්ඛායෙකං පටිසෙවති, සඞ්ඛායෙකං අධිවාසෙති, සඞ්ඛායෙකං පරිවජ්ජෙති, සඞ්ඛායෙකං විනොදෙති. එවං ඛො, ආවුසො, භික්ඛු චතුරාපස්සෙනො හොති.

„Wie, ihr Freunde, hat ein Mönch vierfache Stützen? Hier, ihr Freunde, gebraucht ein Mönch nach reiflicher Überlegung das Eine, erträgt das Andere, meidet ein Drittes und vertreibt ein Viertes. So, ihr Freunde, hat ein Mönch vierfache Stützen.“

‘‘කථඤ්චාවුසො, භික්ඛු පණුන්නපච්චෙකසච්චො හොති? ඉධාවුසො, භික්ඛුනො යානි තානි පුථුසමණබ්‍රාහ්මණානං පුථුපච්චෙකසච්චානි, සබ්බානි තානි නුන්නානි හොන්ති පණුන්නානි චත්තානි වන්තානි මුත්තානි පහීනානි පටිනිස්සට්ඨානි. එවං ඛො, ආවුසො, භික්ඛු පණුන්නපච්චෙකසච්චො හොති.

„Wie, ihr Freunde, hat ein Mönch die verschiedenen Einzelwahrheiten abgelegt? Hier, ihr Freunde, sind für einen Mönch jene verschiedenen Einzelwahrheiten der vielen Asketen und Brahmanen alle beseitigt, abgetan, aufgegeben, ausgespuckt, losgelassen, verlassen und preisgegeben. So, ihr Freunde, hat ein Mönch die verschiedenen Einzelwahrheiten abgelegt.“

‘‘කථඤ්චාවුසො[Pg.225], භික්ඛු සමවයසට්ඨෙසනො හොති? ඉධාවුසො, භික්ඛුනො කාමෙසනා පහීනා හොති, භවෙසනා පහීනා හොති, බ්‍රහ්මචරියෙසනා පටිප්පස්සද්ධා. එවං ඛො, ආවුසො, භික්ඛු සමවයසට්ඨෙසනො හොති.

„Wie, ihr Freunde, hat ein Mönch die Suchen vollkommen aufgegeben? Hier, ihr Freunde, ist für einen Mönch das Suchen nach Sinnesvergnügen aufgegeben, das Suchen nach Werden aufgegeben und das Suchen nach einem heiligen Leben zur Ruhe gekommen. So, ihr Freunde, hat ein Mönch die Suchen vollkommen aufgegeben.“

‘‘කථඤ්චාවුසො, භික්ඛු අනාවිලසඞ්කප්පො හොති? ඉධාවුසො, භික්ඛුනො කාමසඞ්කප්පො පහීනො හොති, බ්‍යාපාදසඞ්කප්පො පහීනො හොති, විහිංසාසඞ්කප්පො පහීනො හොති. එවං ඛො, ආවුසො, භික්ඛු අනාවිලසඞ්කප්පො හොති.

„Wie, ihr Freunde, hat ein Mönch ungetrübte Absichten? Hier, ihr Freunde, ist für einen Mönch die Absicht nach Sinneslust aufgegeben, die Absicht nach Übelwollen aufgegeben und die Absicht nach Grausamkeit aufgegeben. So, ihr Freunde, hat ein Mönch ungetrübte Absichten.“

‘‘කථඤ්චාවුසො, භික්ඛු පස්සද්ධකායසඞ්ඛාරො හොති? ඉධාවුසො, භික්ඛු සුඛස්ස ච පහානා දුක්ඛස්ස ච පහානා පුබ්බෙව සොමනස්සදොමනස්සානං අත්ථඞ්ගමා අදුක්ඛමසුඛං උපෙක්ඛාසතිපාරිසුද්ධිං චතුත්ථං ඣානං උපසම්පජ්ජ විහරති. එවං ඛො, ආවුසො, භික්ඛු පස්සද්ධකායසඞ්ඛාරො හොති.

„Wie, ihr Freunde, hat ein Mönch beruhigte körperliche Gestaltungen? Hier, ihr Freunde, tritt ein Mönch durch das Aufgeben von Glück und Leid sowie durch das schon frühere Verschwinden von Freude und Betrübnis in die vierte Vertiefung ein, die weder Leid noch Glück kennt und durch Gleichmut und Achtsamkeit völlig rein ist, und verweilt darin. So, ihr Freunde, hat ein Mönch beruhigte körperliche Gestaltungen.“

‘‘කථඤ්චාවුසො, භික්ඛු සුවිමුත්තචිත්තො හොති? ඉධාවුසො, භික්ඛුනො රාගා චිත්තං විමුත්තං හොති, දොසා චිත්තං විමුත්තං හොති, මොහා චිත්තං විමුත්තං හොති. එවං ඛො, ආවුසො, භික්ඛු සුවිමුත්තචිත්තො හොති.

„Wie, ihr Freunde, hat ein Mönch einen gut befreiten Geist? Hier, ihr Freunde, ist der Geist eines Mönchs von Gier befreit, von Hass befreit und von Verblendung befreit. So, ihr Freunde, hat ein Mönch einen gut befreiten Geist.“

‘‘කථඤ්චාවුසො, භික්ඛු සුවිමුත්තපඤ්ඤො හොති? ඉධාවුසො, භික්ඛු ‘රාගො මෙ පහීනො උච්ඡින්නමූලො තාලාවත්ථුකතො අනභාවංකතො ආයතිං අනුප්පාදධම්මො’ති පජානාති. ‘දොසො මෙ පහීනො උච්ඡින්නමූලො තාලාවත්ථුකතො අනභාවංකතො ආයතිං අනුප්පාදධම්මො’ති පජානාති. ‘මොහො මෙ පහීනො උච්ඡින්නමූලො තාලාවත්ථුකතො අනභාවංකතො ආයතිං අනුප්පාදධම්මො’ති පජානාති. එවං ඛො, ආවුසො, භික්ඛු සුවිමුත්තපඤ්ඤො හොති.

„Wie, ihr Freunde, hat ein Mönch eine gut befreite Weisheit? Hier, ihr Freunde, erkennt ein Mönch: 'Die Gier ist in mir aufgegeben, an der Wurzel ausgerissen, wie ein Palmenstumpf am Boden zerstört, dem Nichtsein anheimgegeben und kann in Zukunft nicht mehr entstehen.' Er erkennt: 'Der Hass ist in mir aufgegeben, an der Wurzel ausgerissen, wie ein Palmenstumpf am Boden zerstört, dem Nichtsein anheimgegeben und kann in Zukunft nicht mehr entstehen.' Er erkennt: 'Die Verblendung ist in mir aufgegeben, an der Wurzel ausgerissen, wie ein Palmenstumpf am Boden zerstört, dem Nichtsein anheimgegeben und kann in Zukunft nicht mehr entstehen.' So, ihr Freunde, hat ein Mönch eine gut befreite Weisheit.“

‘‘දස අසෙක්ඛා ධම්මා – අසෙක්ඛා සම්මාදිට්ඨි, අසෙක්ඛො සම්මාසඞ්කප්පො, අසෙක්ඛා සම්මාවාචා, අසෙක්ඛො සම්මාකම්මන්තො, අසෙක්ඛො සම්මාආජීවො, අසෙක්ඛො සම්මාවායාමො, අසෙක්ඛා සම්මාසති, අසෙක්ඛො සම්මාසමාධි, අසෙක්ඛං සම්මාඤාණං, අසෙක්ඛා සම්මාවිමුත්ති.

„Zehn Eigenschaften eines Ungeübten (Arahants): rechte Erkenntnis eines Ungeübten, rechte Gesinnung eines Ungeübten, rechte Rede eines Ungeübten, rechtes Handeln eines Ungeübten, rechter Lebenserwerb eines Ungeübten, rechte Anstrengung eines Ungeübten, rechte Achtsamkeit eines Ungeübten, rechte Sammlung eines Ungeübten, rechtes Wissen eines Ungeübten, rechte Befreiung eines Ungeübten.“

‘‘ඉමෙ ඛො, ආවුසො, තෙන භගවතා ජානතා පස්සතා අරහතා සම්මාසම්බුද්ධෙන දස ධම්මා සම්මදක්ඛාතා. තත්ථ සබ්බෙහෙව සඞ්ගායිතබ්බං න [Pg.226] විවදිතබ්බං, යථයිදං බ්‍රහ්මචරියං අද්ධනියං අස්ස චිරට්ඨිතිකං, තදස්ස බහුජනහිතාය බහුජනසුඛාය ලොකානුකම්පාය අත්ථාය හිතාය සුඛාය දෙවමනුස්සාන’’න්ති.

„Diese zehn Dinge, ihr Freunde, wurden von jenem Erhabenen, der Wissende, der Sehende, der Heilige, der vollkommen Erwachte, richtig verkündet. Darin sollten wir alle einträchtig zusammen rezitieren und nicht streiten, damit dieses heilige Leben lange währe und lange Bestand habe, zum Wohle Vieler, zum Glück Vieler, aus Mitgefühl für die Welt, zum Nutzen, zum Heil und zum Glück für Götter und Menschen.“

349. අථ ඛො භගවා උට්ඨහිත්වා ආයස්මන්තං සාරිපුත්තං ආමන්තෙසි – ‘සාධු සාධු, සාරිපුත්ත, සාධු ඛො ත්වං, සාරිපුත්ත, භික්ඛූනං සඞ්ගීතිපරියායං අභාසී’ති. ඉදමවොචායස්මා සාරිපුත්තො, සමනුඤ්ඤො සත්ථා අහොසි. අත්තමනා තෙ භික්ඛූ ආයස්මතො සාරිපුත්තස්ස භාසිතං අභිනන්දුන්ති.

349. Daraufhin erhob sich der Erhabene und sprach zum ehrwürdigen Sāriputta: „Gut, gut, Sāriputta! Hervorragend hast du den Mönchen den Vortrag über die gemeinsame Rezitation gehalten.“ Dies sagte der ehrwürdige Sāriputta. Der Meister stimmte zu. Erfreut stimmten jene Mönche den Worten des ehrwürdigen Sāriputta zu.

සඞ්ගීතිසුත්තං නිට්ඨිතං දසමං.

Das Sangīti-Sutta, das zehnte, ist abgeschlossen.

11. දසුත්තරසුත්තං

11. Das Dasuttara-Sutta

350. එවං [Pg.227] මෙ සුතං – එකං සමයං භගවා චම්පායං විහරති ගග්ගරාය පොක්ඛරණියා තීරෙ මහතා භික්ඛුසඞ්ඝෙන සද්ධිං පඤ්චමත්තෙහි භික්ඛුසතෙහි. තත්‍ර ඛො ආයස්මා සාරිපුත්තො භික්ඛූ ආමන්තෙසි – ‘‘ආවුසො භික්ඛවෙ’’ති! ‘‘ආවුසො’’ති ඛො තෙ භික්ඛූ ආයස්මතො සාරිපුත්තස්ස පච්චස්සොසුං. ආයස්මා සාරිපුත්තො එතදවොච –

350. So habe ich gehört: Einmal verweilte der Erhabene in Campā am Ufer des Gaggarā-Teichs zusammen mit einer großen Mönchsgemeinde, etwa fünfhundert Mönchen. Dort sprach der ehrwürdige Sāriputta zu den Mönchen: „Ihr Freunde, Mönche!“ – „Freund!“, antworteten jene Mönche dem ehrwürdigen Sāriputta. Der ehrwürdige Sāriputta sagte dies:

‘‘දසුත්තරං පවක්ඛාමි, ධම්මං නිබ්බානපත්තියා;

දුක්ඛස්සන්තකිරියාය, සබ්බගන්ථප්පමොචනං’’.

„Das Zehnfache werde ich verkünden, die Lehre zur Erlangung des Nirvanas; um dem Leiden ein Ende zu setzen und um alle Fesseln zu lösen.“

එකො ධම්මො

Einfache Dinge (Die Einer-Gruppe)

351. ‘‘එකො, ආවුසො, ධම්මො බහුකාරො, එකො ධම්මො භාවෙතබ්බො, එකො ධම්මො පරිඤ්ඤෙය්‍යො, එකො ධම්මො පහාතබ්බො, එකො ධම්මො හානභාගියො, එකො ධම්මො විසෙසභාගියො, එකො ධම්මො දුප්පටිවිජ්ඣො, එකො ධම්මො උප්පාදෙතබ්බො, එකො ධම්මො අභිඤ්ඤෙය්‍යො, එකො ධම්මො සච්ඡිකාතබ්බො.

351. „Ein Ding, ihr Freunde, ist sehr hilfreich; ein Ding ist zu entfalten; ein Ding ist vollkommen zu verstehen; ein Ding ist aufzugeben; ein Ding führt zum Verfall; ein Ding führt zum Fortschritt; ein Ding ist schwer zu durchdringen; ein Ding ist hervorzubringen; ein Ding ist durch höheres Wissen zu erkennen; ein Ding ist zu verwirklichen.“

(ක) ‘‘කතමො එකො ධම්මො බහුකාරො? අප්පමාදො කුසලෙසු ධම්මෙසු. අයං එකො ධම්මො බහුකාරො.

(a) „Welches eine Ding ist sehr hilfreich? Unermüdlichkeit in heilsamen Dingen. Dieses eine Ding ist sehr hilfreich.“

(ඛ) ‘‘කතමො එකො ධම්මො භාවෙතබ්බො? කායගතාසති සාතසහගතා. අයං එකො ධම්මො භාවෙතබ්බො.

(b) „Welches eine Ding ist zu entfalten? Die mit Freude verbundene Achtsamkeit auf den Körper. Dieses eine Ding ist zu entfalten.“

(ග) ‘‘කතමො එකො ධම්මො පරිඤ්ඤෙය්‍යො? ඵස්සො සාසවො උපාදානියො. අයං එකො ධම්මො පරිඤ්ඤෙය්‍යො.

(c) „Welches eine Ding ist vollkommen zu verstehen? Der mit den Trieben behaftete, dem Ergreifen dienende Kontakt. Dieses eine Ding ist vollkommen zu verstehen.“

(ඝ) ‘‘කතමො එකො ධම්මො පහාතබ්බො? අස්මිමානො. අයං එකො ධම්මො පහාතබ්බො.

(d) Welches ist das eine Ding, das aufgegeben werden muss? Der Ich-Dünkel. Dies ist das eine Ding, das aufgegeben werden muss.

(ඞ) ‘‘කතමො එකො ධම්මො හානභාගියො? අයොනිසො මනසිකාරො. අයං එකො ධම්මො හානභාගියො.

(e) Welches ist das eine Ding, das zum Niedergang führt? Unweise Aufmerksamkeit. Dies ist das eine Ding, das zum Niedergang führt.

(ච) ‘‘කතමො එකො ධම්මො විසෙසභාගියො? යොනිසො මනසිකාරො. අයං එකො ධම්මො විසෙසභාගියො.

(f) Welches ist das eine Ding, das zur Unterscheidung führt? Weise Aufmerksamkeit. Dies ist das eine Ding, das zur Unterscheidung führt.

(ඡ) ‘‘කතමො [Pg.228] එකො ධම්මො දුප්පටිවිජ්ඣො? ආනන්තරිකො චෙතොසමාධි. අයං එකො ධම්මො දුප්පටිවිජ්ඣො.

(g) Welches ist das eine Ding, das schwer zu durchschauen ist? Die unmittelbare geistige Sammlung. Dies ist das eine Ding, das schwer zu durchschauen ist.

(ජ) ‘‘කතමො එකො ධම්මො උප්පාදෙතබ්බො? අකුප්පං ඤාණං. අයං එකො ධම්මො උප්පාදෙතබ්බො.

(h) Welches ist das eine Ding, das hervorgebracht werden muss? Unerschütterliches Wissen. Dies ist das eine Ding, das hervorgebracht werden muss.

(ඣ) ‘‘කතමො එකො ධම්මො අභිඤ්ඤෙය්‍යො? සබ්බෙ සත්තා ආහාරට්ඨිතිකා. අයං එකො ධම්මො අභිඤ්ඤෙය්‍යො.

(i) Welches ist das eine Ding, das durch höheres Wissen zu erkennen ist? Dass alle Wesen durch Nahrung bestehen. Dies ist das eine Ding, das durch höheres Wissen zu erkennen ist.

(ඤ) ‘‘කතමො එකො ධම්මො සච්ඡිකාතබ්බො? අකුප්පා චෙතොවිමුත්ති. අයං එකො ධම්මො සච්ඡිකාතබ්බො.

(j) Welches ist das eine Ding, das verwirklicht werden muss? Die unerschütterliche Befreiung des Geistes. Dies ist das eine Ding, das verwirklicht werden muss.

‘‘ඉති ඉමෙ දස ධම්මා භූතා තච්ඡා තථා අවිතථා අනඤ්ඤථා සම්මා තථාගතෙන අභිසම්බුද්ධා.

So sind diese zehn Dinge real, wahrhaftig, so wie sie sind, nicht anders, unverfälscht, vom Tathagata vollkommen durchschaut.

ද්වෙ ධම්මා

Zwei Dinge

352. ‘‘ද්වෙ ධම්මා බහුකාරා, ද්වෙ ධම්මා භාවෙතබ්බා, ද්වෙ ධම්මා පරිඤ්ඤෙය්‍යා, ද්වෙ ධම්මා පහාතබ්බා, ද්වෙ ධම්මා හානභාගියා, ද්වෙ ධම්මා විසෙසභාගියා, ද්වෙ ධම්මා දුප්පටිවිජ්ඣා, ද්වෙ ධම්මා උප්පාදෙතබ්බා, ද්වෙ ධම්මා අභිඤ්ඤෙය්‍යා, ද්වෙ ධම්මා සච්ඡිකාතබ්බා.

352. Zwei Dinge sind von großem Nutzen, zwei Dinge sind zu entfalten, zwei Dinge sind vollkommen zu verstehen, zwei Dinge sind aufzugeben, zwei Dinge führen zum Niedergang, zwei Dinge führen zur Unterscheidung, zwei Dinge sind schwer zu durchschauen, zwei Dinge sind hervorzubringen, zwei Dinge sind durch höheres Wissen zu erkennen, zwei Dinge sind zu verwirklichen.

(ක) ‘‘කතමෙ ද්වෙ ධම්මා බහුකාරා? සති ච සම්පජඤ්ඤඤ්ච. ඉමෙ ද්වෙ ධම්මා බහුකාරා.

(a) Welche zwei Dinge sind von großem Nutzen? Achtsamkeit und Wissensklarheit. Diese zwei Dinge sind von großem Nutzen.

(ඛ) ‘‘කතමෙ ද්වෙ ධම්මා භාවෙතබ්බා? සමථො ච විපස්සනා ච. ඉමෙ ද්වෙ ධම්මා භාවෙතබ්බා.

(b) Welche zwei Dinge sind zu entfalten? Ruhe und Hellblick. Diese zwei Dinge sind zu entfalten.

(ග) ‘‘කතමෙ ද්වෙ ධම්මා පරිඤ්ඤෙය්‍යා? නාමඤ්ච රූපඤ්ච. ඉමෙ ද්වෙ ධම්මා පරිඤ්ඤෙය්‍යා.

(c) Welche zwei Dinge sind vollkommen zu verstehen? Name und Form. Diese zwei Dinge sind vollkommen zu verstehen.

(ඝ) ‘‘කතමෙ ද්වෙ ධම්මා පහාතබ්බා? අවිජ්ජා ච භවතණ්හා ච. ඉමෙ ද්වෙ ධම්මා පහාතබ්බා.

(d) Welche zwei Dinge sind aufzugeben? Unwissenheit und das Verlangen nach Werden. Diese zwei Dinge sind aufzugeben.

(ඞ) ‘‘කතමෙ ද්වෙ ධම්මා හානභාගියා? දොවචස්සතා ච පාපමිත්තතා ච. ඉමෙ ද්වෙ ධම්මා හානභාගියා.

(e) Welche zwei Dinge führen zum Niedergang? Schwerbelehrbarkeit und schlechte Kameradschaft. Diese zwei Dinge führen zum Niedergang.

(ච) ‘‘කතමෙ ද්වෙ ධම්මා විසෙසභාගියා? සොවචස්සතා ච කල්‍යාණමිත්තතා ච. ඉමෙ ද්වෙ ධම්මා විසෙසභාගියා.

(f) Welche zwei Dinge führen zur Unterscheidung? Leichtbelehrbarkeit und gute Kameradschaft. Diese zwei Dinge führen zur Unterscheidung.

(ඡ) ‘‘කතමෙ [Pg.229] ද්වෙ ධම්මා දුප්පටිවිජ්ඣා? යො ච හෙතු යො ච පච්චයො සත්තානං සංකිලෙසාය, යො ච හෙතු යො ච පච්චයො සත්තානං විසුද්ධියා. ඉමෙ ද්වෙ ධම්මා දුප්පටිවිජ්ඣා.

(g) Welche zwei Dinge sind schwer zu durchschauen? Die Ursache und die Bedingung für die Verunreinigung der Wesen, und die Ursache und die Bedingung für die Reinigung der Wesen. Diese zwei Dinge sind schwer zu durchschauen.

(ජ) ‘‘කතමෙ ද්වෙ ධම්මා උප්පාදෙතබ්බා? ද්වෙ ඤාණානි – ඛයෙ ඤාණං, අනුප්පාදෙ ඤාණං. ඉමෙ ද්වෙ ධම්මා උප්පාදෙතබ්බා.

(h) Welche zwei Dinge sind hervorzubringen? Zwei Arten von Wissen: Das Wissen um die Versiegung der Triebe und das Wissen um das Nicht-wieder-Entstehen. Diese zwei Dinge sind hervorzubringen.

(ඣ) ‘‘කතමෙ ද්වෙ ධම්මා අභිඤ්ඤෙය්‍යා? ද්වෙ ධාතුයො – සඞ්ඛතා ච ධාතු අසඞ්ඛතා ච ධාතු. ඉමෙ ද්වෙ ධම්මා අභිඤ්ඤෙය්‍යා.

(i) Welche zwei Dinge sind durch höheres Wissen zu erkennen? Zwei Elemente: Das gestaltete Element und das ungestaltete Element. Diese zwei Dinge sind durch höheres Wissen zu erkennen.

(ඤ) ‘‘කතමෙ ද්වෙ ධම්මා සච්ඡිකාතබ්බා? විජ්ජා ච විමුත්ති ච. ඉමෙ ද්වෙ ධම්මා සච්ඡිකාතබ්බා.

(j) Welche zwei Dinge sind zu verwirklichen? Wahres Wissen und Befreiung. Diese zwei Dinge sind zu verwirklichen.

‘‘ඉති ඉමෙ වීසති ධම්මා භූතා තච්ඡා තථා අවිතථා අනඤ්ඤථා සම්මා තථාගතෙන අභිසම්බුද්ධා.

So sind diese zwanzig Dinge real, wahrhaftig, so wie sie sind, nicht anders, unverfälscht, vom Tathagata vollkommen durchschaut.

තයො ධම්මා

Drei Dinge

353. ‘‘තයො ධම්මා බහුකාරා, තයො ධම්මා භාවෙතබ්බා…පෙ… තයො ධම්මා සච්ඡිකාතබ්බා.

353. Drei Dinge sind von großem Nutzen, drei Dinge sind zu entfalten ... drei Dinge sind zu verwirklichen.

(ක) ‘‘කතමෙ තයො ධම්මා බහුකාරා? සප්පුරිසසංසෙවො, සද්ධම්මස්සවනං, ධම්මානුධම්මප්පටිපත්ති. ඉමෙ තයො ධම්මා බහුකාරා.

(a) Welche drei Dinge sind von großem Nutzen? Der Umgang mit edlen Menschen, das Hören der wahren Lehre und die Praxis der Lehre in Übereinstimmung mit der Lehre. Diese drei Dinge sind von großem Nutzen.

(ඛ) ‘‘කතමෙ තයො ධම්මා භාවෙතබ්බා? තයො සමාධී – සවිතක්කො සවිචාරො සමාධි, අවිතක්කො විචාරමත්තො සමාධි, අවිතක්කො අවිචාරො සමාධි. ඉමෙ තයො ධම්මා භාවෙතබ්බා.

(b) Welche drei Dinge sind zu entfalten? Drei Arten der Sammlung: Sammlung mit Gedankenfassen und Diskursivität, Sammlung ohne Gedankenfassen, nur mit Diskursivität, und Sammlung ohne Gedankenfassen und ohne Diskursivität. Diese drei Dinge sind zu entfalten.

(ග) ‘‘කතමෙ තයො ධම්මා පරිඤ්ඤෙය්‍යා? තිස්සො වෙදනා – සුඛා වෙදනා, දුක්ඛා වෙදනා, අදුක්ඛමසුඛා වෙදනා. ඉමෙ තයො ධම්මා පරිඤ්ඤෙය්‍යා.

(c) Welche drei Dinge sind vollkommen zu verstehen? Drei Arten von Gefühlen: angenehmes Gefühl, unangenehmes Gefühl und weder-unangenehmes-noch-angenehmes Gefühl. Diese drei Dinge sind vollkommen zu verstehen.

(ඝ) ‘‘කතමෙ තයො ධම්මා පහාතබ්බා? තිස්සො තණ්හා – කාමතණ්හා, භවතණ්හා, විභවතණ්හා. ඉමෙ තයො ධම්මා පහාතබ්බා.

(d) Welche drei Dinge sind aufzugeben? Drei Arten von Verlangen: Verlangen nach Sinneslust, Verlangen nach Werden und Verlangen nach Nicht-Werden. Diese drei Dinge sind aufzugeben.

(ඞ) ‘‘කතමෙ තයො ධම්මා හානභාගියා? තීණි අකුසලමූලානි – ලොභො අකුසලමූලං, දොසො අකුසලමූලං, මොහො අකුසලමූලං. ඉමෙ තයො ධම්මා හානභාගියා.

(e) Welche drei Dinge führen zum Niedergang? Drei unheilsame Wurzeln: Gier als unheilsame Wurzel, Hass als unheilsame Wurzel und Verblendung als unheilsame Wurzel. Diese drei Dinge führen zum Niedergang.

(ච) ‘‘කතමෙ [Pg.230] තයො ධම්මා විසෙසභාගියා? තීණි කුසලමූලානි – අලොභො කුසලමූලං, අදොසො කුසලමූලං, අමොහො කුසලමූලං. ඉමෙ තයො ධම්මා විසෙසභාගියා.

(f) Welche drei Dinge führen zur Unterscheidung? Drei heilsame Wurzeln: Gierlosigkeit als heilsame Wurzel, Hasslosigkeit als heilsame Wurzel und Unverblendung als heilsame Wurzel. Diese drei Dinge führen zur Unterscheidung.

(ඡ) ‘‘කතමෙ තයො ධම්මා දුප්පටිවිජ්ඣා? තිස්සො නිස්සරණියා ධාතුයො – කාමානමෙතං නිස්සරණං යදිදං නෙක්ඛම්මං, රූපානමෙතං නිස්සරණං යදිදං අරූපං, යං ඛො පන කිඤ්චි භූතං සඞ්ඛතං පටිච්චසමුප්පන්නං, නිරොධො තස්ස නිස්සරණං. ඉමෙ තයො ධම්මා දුප්පටිවිජ්ඣා.

(g) Welche drei Dinge sind schwer zu durchschauen? Drei Elemente der Entfaltung: Das Entsagen als Entrinnen aus den Sinnengenüssen, die Formlosigkeit als Entrinnen aus den feinstofflichen Formen, und das Aufhören als Entrinnen aus allem, was entstanden, gestaltet und bedingt entstanden ist. Diese drei Dinge sind schwer zu durchschauen.

(ජ) ‘‘කතමෙ තයො ධම්මා උප්පාදෙතබ්බා? තීණි ඤාණානි – අතීතංසෙ ඤාණං, අනාගතංසෙ ඤාණං, පච්චුප්පන්නංසෙ ඤාණං. ඉමෙ තයො ධම්මා උප්පාදෙතබ්බා.

(Ja) „Welche drei Dinge sind zu erzeugen? Drei Erkenntnisse – Erkenntnis über den vergangenen Zeitabschnitt, Erkenntnis über den zukünftigen Zeitabschnitt und Erkenntnis über den gegenwärtigen Zeitabschnitt. Diese drei Dinge sind zu erzeugen.“

(ඣ) ‘‘කතමෙ තයො ධම්මා අභිඤ්ඤෙය්‍යා? තිස්සො ධාතුයො – කාමධාතු, රූපධාතු, අරූපධාතු. ඉමෙ තයො ධම්මා අභිඤ්ඤෙය්‍යා.

(Jha) „Welche drei Dinge sind durch höheres Wissen zu erkennen? Drei Elemente – das Sinneselement, das feinstoffliche Element und das immaterielle Element. Diese drei Dinge sind durch höheres Wissen zu erkennen.“

(ඤ) ‘‘කතමෙ තයො ධම්මා සච්ඡිකාතබ්බා? තිස්සො විජ්ජා – පුබ්බෙනිවාසානුස්සතිඤාණං විජ්ජා, සත්තානං චුතූපපාතෙ ඤාණං විජ්ජා, ආසවානං ඛයෙ ඤාණං විජ්ජා. ඉමෙ තයො ධම්මා සච්ඡිකාතබ්බා.

(Ña) „Welche drei Dinge sind zu verwirklichen? Drei klare Wissen – das klare Wissen der Erinnerung an frühere Daseinsformen, das klare Wissen über das Abscheiden und Wiedererscheinen der Wesen und das klare Wissen über die Versiegung der Triebe. Diese drei Dinge sind zu verwirklichen.“

‘‘ඉති ඉමෙ තිංස ධම්මා භූතා තච්ඡා තථා අවිතථා අනඤ්ඤථා සම්මා තථාගතෙන අභිසම්බුද්ධා.

So sind diese dreißig Dinge wirklich, wahrhaftig, so wie sie sind, unfehlbar und nicht anders, vom Vollendeten vollkommen durchschaut.“

චත්තාරො ධම්මා

Vier Dinge

354. ‘‘චත්තාරො ධම්මා බහුකාරා, චත්තාරො ධම්මා භාවෙතබ්බා…පෙ… චත්තාරො ධම්මා සච්ඡිකාතබ්බා.

354. „Vier Dinge sind von großem Nutzen, vier Dinge sind zu entfalten … (wie oben) … vier Dinge sind zu verwirklichen.“

(ක) ‘‘කතමෙ චත්තාරො ධම්මා බහුකාරා? චත්තාරි චක්කානි – පතිරූපදෙසවාසො, සප්පුරිසූපනිස්සයො, අත්තසම්මාපණිධි, පුබ්බෙ ච කතපුඤ්ඤතා. ඉමෙ චත්තාරො ධම්මා බහුකාරා.

(Ka) „Welche vier Dinge sind von großem Nutzen? Vier Räder – das Verweilen in einer geeigneten Gegend, die Bindung an edle Menschen, die rechte Ausrichtung des Selbst und das Verdienst, das in der Vergangenheit erworben wurde. Diese vier Dinge sind von großem Nutzen.“

(ඛ) ‘‘කතමෙ චත්තාරො ධම්මා භාවෙතබ්බා? චත්තාරො සතිපට්ඨානා – ඉධාවුසො, භික්ඛු කායෙ කායානුපස්සී විහරති ආතාපී සම්පජානො සතිමා විනෙය්‍ය ලොකෙ අභිජ්ඣාදොමනස්සං. වෙදනාසු…පෙ… චිත්තෙ… ධම්මෙසු [Pg.231] ධම්මානුපස්සී විහරති ආතාපී සම්පජානො සතිමා විනෙය්‍ය ලොකෙ අභිජ්ඣාදොමනස්සං. ඉමෙ චත්තාරො ධම්මා භාවෙතබ්බා.

(Kha) „Welche vier Dinge sind zu entfalten? Die vier Grundlagen der Achtsamkeit – hier, ihr Freunde, verweilt ein Mönch beim Körper, indem er den Körper betrachtet, eifrig, besonnen und achtsam, nachdem er Begehren und Trübsinn in Bezug auf die Welt überwunden hat. Bei den Gefühlen … beim Geist … bei den Geistesobjekten verweilt er, indem er die Geistesobjekte betrachtet, eifrig, besonnen und achtsam, nachdem er Begehren und Trübsinn in Bezug auf die Welt überwunden hat. Diese vier Dinge sind zu entfalten.“

(ග) ‘‘කතමෙ චත්තාරො ධම්මා පරිඤ්ඤෙය්‍යා? චත්තාරො ආහාරා – කබළීකාරො ආහාරො ඔළාරිකො වා සුඛුමො වා, ඵස්සො දුතියො, මනොසඤ්චෙතනා තතියා, විඤ්ඤාණං චතුත්ථං. ඉමෙ චත්තාරො ධම්මා පරිඤ්ඤෙය්‍යා.

(Ga) „Welche vier Dinge sind vollkommen zu verstehen? Die vier Arten der Nahrung – materielle Nahrung, ob grob oder fein; zweitens der Kontakt; drittens das geistige Wollen; viertens das Bewusstsein. Diese vier Dinge sind vollkommen zu verstehen.“

(ඝ) ‘‘කතමෙ චත්තාරො ධම්මා පහාතබ්බා? චත්තාරො ඔඝා – කාමොඝො, භවොඝො, දිට්ඨොඝො, අවිජ්ජොඝො. ඉමෙ චත්තාරො ධම්මා පහාතබ්බා.

(Gha) „Welche vier Dinge sind aufzugeben? Die vier Fluten – die Flut des Sinnenverlangens, die Flut des Werdens, die Flut der Ansichten und die Flut der Unwissenheit. Diese vier Dinge sind aufzugeben.“

(ඞ) ‘‘කතමෙ චත්තාරො ධම්මා හානභාගියා? චත්තාරො යොගා – කාමයොගො, භවයොගො, දිට්ඨියොගො, අවිජ්ජායොගො. ඉමෙ චත්තාරො ධම්මා හානභාගියා.

(Ṅa) „Welche vier Dinge gehören zum Niedergang? Die vier Joche – das Joch des Sinnenverlangens, das Joch des Werdens, das Joch der Ansichten und das Joch der Unwissenheit. Diese vier Dinge gehören zum Niedergang.“

(ච) ‘‘කතමෙ චත්තාරො ධම්මා විසෙසභාගියා? චත්තාරො විසඤ්ඤොගා – කාමයොගවිසංයොගො, භවයොගවිසංයොගො, දිට්ඨියොගවිසංයොගො, අවිජ්ජායොගවිසංයොගො. ඉමෙ චත්තාරො ධම්මා විසෙසභාගියා.

(Ca) „Welche vier Dinge führen zur Unterscheidung? Die vier Entjochungen – die Entjochung vom Sinnenverlangen, die Entjochung vom Werden, die Entjochung von Ansichten und die Entjochung von der Unwissenheit. Diese vier Dinge führen zur Unterscheidung.“

(ඡ) ‘‘කතමෙ චත්තාරො ධම්මා දුප්පටිවිජ්ඣා? චත්තාරො සමාධී – හානභාගියො සමාධි, ඨිතිභාගියො සමාධි, විසෙසභාගියො සමාධි, නිබ්බෙධභාගියො සමාධි. ඉමෙ චත්තාරො ධම්මා දුප්පටිවිජ්ඣා.

(Cha) „Welche vier Dinge sind schwer zu durchdringen? Vier Arten der Konzentration – eine Konzentration, die zum Niedergang führt, eine Konzentration, die zum Stillstand führt, eine Konzentration, die zur Unterscheidung führt und eine Konzentration, die zur Durchdringung führt. Diese vier Dinge sind schwer zu durchdringen.“

(ජ) ‘‘කතමෙ චත්තාරො ධම්මා උප්පාදෙතබ්බා? චත්තාරි ඤාණානි – ධම්මෙ ඤාණං, අන්වයෙ ඤාණං, පරියෙ ඤාණං, සම්මුතියා ඤාණං. ඉමෙ චත්තාරො ධම්මා උප්පාදෙතබ්බා.

(Ja) „Welche vier Dinge sind zu erzeugen? Vier Erkenntnisse – Erkenntnis über die Lehre, Erkenntnis durch Schlussfolgerung, Erkenntnis über die Abgrenzung der Herzen anderer und Erkenntnis über die Konvention. Diese vier Dinge sind zu erzeugen.“

(ඣ) ‘‘කතමෙ චත්තාරො ධම්මා අභිඤ්ඤෙය්‍යා? චත්තාරි අරියසච්චානි – දුක්ඛං අරියසච්චං, දුක්ඛසමුදයං අරියසච්චං, දුක්ඛනිරොධං අරියසච්චං, දුක්ඛනිරොධගාමිනී පටිපදා අරියසච්චං. ඉමෙ චත්තාරො ධම්මා අභිඤ්ඤෙය්‍යා.

(Jha) „Welche vier Dinge sind durch höheres Wissen zu erkennen? Die vier edlen Wahrheiten – die edle Wahrheit vom Leiden, die edle Wahrheit von der Leidensentstehung, die edle Wahrheit von der Leidensaufhebung und die edle Wahrheit von dem zur Leidensaufhebung führenden Weg. Diese vier Dinge sind durch höheres Wissen zu erkennen.“

(ඤ) ‘‘කතමෙ චත්තාරො ධම්මා සච්ඡිකාතබ්බා? චත්තාරි සාමඤ්ඤඵලානි – සොතාපත්තිඵලං, සකදාගාමිඵලං, අනාගාමිඵලං, අරහත්තඵලං. ඉමෙ චත්තාරො ධම්මා සච්ඡිකාතබ්බා.

(Ña) „Welche vier Dinge sind zu verwirklichen? Die vier Früchte der Askese – die Frucht des Stromeintritts, die Frucht der Einmalwiederkehr, die Frucht der Nichtwiederkehr und die Frucht der Arhatschaft. Diese vier Dinge sind zu verwirklichen.“

‘‘ඉති [Pg.232] ඉමෙ චත්තාරීසධම්මා භූතා තච්ඡා තථා අවිතථා අනඤ්ඤථා සම්මා තථාගතෙන අභිසම්බුද්ධා.

So sind diese vierzig Dinge wirklich, wahrhaftig, so wie sie sind, unfehlbar und nicht anders, vom Vollendeten vollkommen durchschaut.“

පඤ්ච ධම්මා

Fünf Dinge

355. ‘‘පඤ්ච ධම්මා බහුකාරා…පෙ… පඤ්ච ධම්මා සච්ඡිකාතබ්බා.

355. „Fünf Dinge sind von großem Nutzen … (wie oben) … fünf Dinge sind zu verwirklichen.“

(ක) ‘‘කතමෙ පඤ්ච ධම්මා බහුකාරා? පඤ්ච පධානියඞ්ගානි – ඉධාවුසො, භික්ඛු සද්ධො හොති, සද්දහති තථාගතස්ස බොධිං – ‘ඉතිපි සො භගවා අරහං සම්මාසම්බුද්ධො විජ්ජාචරණසම්පන්නො සුගතො ලොකවිදූ අනුත්තරො පුරිසදම්මසාරථි සත්ථා දෙවමනුස්සානං බුද්ධො භගවා’ති. අප්පාබාධො හොති අප්පාතඞ්කො සමවෙපාකිනියා ගහණියා සමන්නාගතො නාතිසීතාය නාච්චුණ්හාය මජ්ඣිමාය පධානක්ඛමාය. අසඨො හොති අමායාවී යථාභූතමත්තානං ආවීකත්තා සත්ථරි වා විඤ්ඤූසු වා සබ්‍රහ්මචාරීසු. ආරද්ධවීරියො විහරති අකුසලානං ධම්මානං පහානාය, කුසලානං ධම්මානං උපසම්පදාය, ථාමවා දළ්හපරක්කමො අනික්ඛිත්තධුරො කුසලෙසු ධම්මෙසු. පඤ්ඤවා හොති උදයත්ථගාමිනියා පඤ්ඤාය සමන්නාගතො අරියාය නිබ්බෙධිකාය සම්මා දුක්ඛක්ඛයගාමිනියා. ඉමෙ පඤ්ච ධම්මා බහුකාරා.

(Ka) „Welche fünf Dinge sind von großem Nutzen? Die fünf Faktoren des Strebens – hier, ihr Freunde, ist ein Mönch vertrauensvoll; er vertraut auf die Erleuchtung des Vollendeten: ‚So ist jener Erhabene: ein Heiliger, ein vollkommen Erleuchteter, vollkommen in Wissen und Wandel, ein Glückseliger, ein Kenner der Welt, ein unvergleichlicher Lenker von zu zähmenden Menschen, ein Lehrer von Göttern und Menschen, ein Erleuchteter, ein Erhabener.‘ Er ist frei von Krankheit, frei von Gebrechen, ausgestattet mit einer ausgeglichenen Verdauungskraft, die weder zu kalt noch zu heiß, sondern mittelmäßig und für das Streben tauglich ist. Er ist nicht arglistig, nicht betrügerisch; er zeigt sich dem Lehrer oder den verständigen Mitbrüdern gegenüber so, wie er wirklich ist. Er verweilt mit unermüdlicher Tatkraft, um die unheilsamen Dinge aufzugeben und die heilsamen Dinge zu vervollkommnen; er ist beharrlich, von festem Mut und lässt die Last in Bezug auf die heilsamen Dinge nicht sinken. Er ist weise, ausgestattet mit jener Weisheit, die das Entstehen und Vergehen erkennt, die edel und durchdringend ist und die recht zum Ende des Leidens führt. Diese fünf Dinge sind von großem Nutzen.“

(ඛ) ‘‘කතමෙ පඤ්ච ධම්මා භාවෙතබ්බා? පඤ්චඞ්ගිකො සම්මාසමාධි – පීතිඵරණතා, සුඛඵරණතා, චෙතොඵරණතා, ආලොකඵරණතා, පච්චවෙක්ඛණනිමිත්තං. ඉමෙ පඤ්ච ධම්මා භාවෙතබ්බා.

(Kha) „Welche fünf Dinge sind zu entfalten? Die fünfgliedrige rechte Konzentration – die Durchdringung mit Verzückung, die Durchdringung mit Glückseligkeit, die Durchdringung mit dem Geist, die Durchdringung mit Licht und das Zeichen der Rückschau. Diese fünf Dinge sind zu entfalten.“

(ග) ‘‘කතමෙ පඤ්ච ධම්මා පරිඤ්ඤෙය්‍යා? පඤ්චුපාදානක්ඛන්ධා – රූපුපාදානක්ඛන්ධො, වෙදනුපාදානක්ඛන්ධො, සඤ්ඤුපාදානක්ඛන්ධො, සඞ්ඛාරුපාදානක්ඛන්ධො විඤ්ඤාණුපාදානක්ඛන්ධො. ඉමෙ පඤ්ච ධම්මා පරිඤ්ඤෙය්‍යා.

(Ga) „Welche fünf Dinge sind vollkommen zu verstehen? Die fünf Gruppen des Ergreifens – die Formgruppe des Ergreifens, die Gefühlsgruppe des Ergreifens, die Wahrnehmungsgruppe des Ergreifens, die Gestaltungsgruppe des Ergreifens und die Bewusstseinsgruppe des Ergreifens. Diese fünf Dinge sind vollkommen zu verstehen.“

(ඝ) ‘‘කතමෙ පඤ්ච ධම්මා පහාතබ්බා? පඤ්ච නීවරණානි – කාමච්ඡන්දනීවරණං, බ්‍යාපාදනීවරණං, ථිනමිද්ධනීවරණං, උද්ධච්චකුකුච්චනීවරණං, විචිකිච්ඡානීවරණං. ඉමෙ පඤ්ච ධම්මා පහාතබ්බා.

(Gha) „Welche fünf Dinge sind aufzugeben? Die fünf Hemmnisse – das Hemmnis des Sinnenverlangens, das Hemmnis des Übelwollens, das Hemmnis von Starrheit und Mattigkeit, das Hemmnis von Aufgeregtheit und Gewissensunruhe und das Hemmnis des Zweifels. Diese fünf Dinge sind aufzugeben.“

(ඞ) ‘‘කතමෙ පඤ්ච ධම්මා හානභාගියා? පඤ්ච චෙතොඛිලා – ඉධාවුසො, භික්ඛු සත්ථරි කඞ්ඛති විචිකිච්ඡති නාධිමුච්චති න සම්පසීදති. යො සො, ආවුසො, භික්ඛු සත්ථරි කඞ්ඛති විචිකිච්ඡති නාධිමුච්චති න සම්පසීදති, තස්ස [Pg.233] චිත්තං න නමති ආතප්පාය අනුයොගාය සාතච්චාය පධානාය. යස්ස චිත්තං න නමති ආතප්පාය අනුයොගාය සාතච්චාය පධානාය. අයං පඨමො චෙතොඛිලො. පුන චපරං, ආවුසො, භික්ඛු ධම්මෙ කඞ්ඛති විචිකිච්ඡති…පෙ… සඞ්ඝෙ කඞ්ඛති විචිකිච්ඡති…පෙ… සික්ඛාය කඞ්ඛති විචිකිච්ඡති…පෙ… සබ්‍රහ්මචාරීසු කුපිතො හොති අනත්තමනො ආහතචිත්තො ඛිලජාතො, යො සො, ආවුසො, භික්ඛු සබ්‍රහ්මචාරීසු කුපිතො හොති අනත්තමනො ආහතචිත්තො ඛිලජාතො, තස්ස චිත්තං න නමති ආතප්පාය අනුයොගාය සාතච්චාය පධානාය. යස්ස චිත්තං න නමති ආතප්පාය අනුයොගාය සාතච්චාය පධානාය. අයං පඤ්චමො චෙතොඛිලො. ඉමෙ පඤ්ච ධම්මා හානභාගියා.

(Ṅa) Welche fünf Dinge führen zum Verfall? Die fünf geistigen Hemmnisse (Cetokhilā) — hier, ihr Freunde, zweifelt ein Mönch am Lehrer, ist unsicher, ist nicht überzeugt und findet kein Vertrauen. Wenn ein Mönch, ihr Freunde, am Lehrer zweifelt, unsicher ist, nicht überzeugt ist und kein Vertrauen findet, dann neigt sich sein Geist nicht dem Eifer, der Übung, der Ausdauer und dem Streben zu. Wessen Geist sich nicht dem Eifer, der Übung, der Ausdauer und dem Streben zuneigt, dies ist das erste geistige Hemmnis. Wiederum, ihr Freunde, zweifelt ein Mönch an der Lehre (Dhamma)... zweifelt an der Gemeinschaft (Saṅgha)... zweifelt an der Schulung (Sikkhā)... Wiederum, ihr Freunde, ist ein Mönch gegenüber seinen Gefährten im heiligen Leben (Sabrahmacārīsu) zornig, unwillig, verstimmt und voller Groll. Wenn ein Mönch gegenüber seinen Gefährten im heiligen Leben zornig, unwillig, verstimmt und voller Groll ist, dann neigt sich sein Geist nicht dem Eifer, der Übung, der Ausdauer und dem Streben zu. Wessen Geist sich nicht dem Eifer, der Übung, der Ausdauer und dem Streben zuneigt, dies ist das fünfte geistige Hemmnis. Diese fünf Dinge führen zum Verfall.

(ච) ‘‘කතමෙ පඤ්ච ධම්මා විසෙසභාගියා? පඤ්චින්ද්‍රියානි – සද්ධින්ද්‍රියං, වීරියින්ද්‍රියං, සතින්ද්‍රියං, සමාධින්ද්‍රියං, පඤ්ඤින්ද්‍රියං. ඉමෙ පඤ්ච ධම්මා විසෙසභාගියා.

(Ca) Welche fünf Dinge führen zur Unterscheidung (zum Fortschritt)? Die fünf Fähigkeiten (Indriya): die Fähigkeit des Vertrauens (Saddhindriya), die Fähigkeit der Tatkraft (Vīriyindriya), die Fähigkeit der Achtsamkeit (Satindriya), die Fähigkeit der Konzentration (Samādhindriya) und die Fähigkeit der Weisheit (Paññindriya). Diese fünf Dinge führen zur Unterscheidung.

(ඡ) ‘‘කතමෙ පඤ්ච ධම්මා දුප්පටිවිජ්ඣා? පඤ්ච නිස්සරණියා ධාතුයො – ඉධාවුසො, භික්ඛුනො කාමෙ මනසිකරොතො කාමෙසු චිත්තං න පක්ඛන්දති න පසීදති න සන්තිට්ඨති න විමුච්චති. නෙක්ඛම්මං ඛො පනස්ස මනසිකරොතො නෙක්ඛම්මෙ චිත්තං පක්ඛන්දති පසීදති සන්තිට්ඨති විමුච්චති. තස්ස තං චිත්තං සුගතං සුභාවිතං සුවුට්ඨිතං සුවිමුත්තං විසංයුත්තං කාමෙහි. යෙ ච කාමපච්චයා උප්පජ්ජන්ති ආසවා විඝාතා පරිළාහා, මුත්තො සො තෙහි. න සො තං වෙදනං වෙදෙති. ඉදමක්ඛාතං කාමානං නිස්සරණං.

(Cha) Welche fünf Dinge sind schwer zu durchschauen? Die fünf Elemente der Befreiung (Nissaraṇiyā dhātuyo) — hier, ihr Freunde, wenn ein Mönch über die Sinnlichkeit (Kāma) nachdenkt, springt sein Geist nicht auf die Sinnlichkeit an, findet darin keine Beruhigung, steht darin nicht fest und wird davon nicht befreit. Wenn er jedoch über die Entsagung (Nekkhamma) nachdenkt, springt sein Geist auf die Entsagung an, findet darin Beruhigung, steht darin fest und wird davon befreit. Sein Geist ist auf diese Weise gut bereitet, gut entfaltet, gut erhoben, gut befreit und von der Sinnlichkeit losgelöst. Jene Triebe (Āsavā), Qualen und das Fieber des Geistes, die aufgrund der Sinnlichkeit entstehen, von diesen ist er befreit. Er empfindet diese (sinnliche) Empfindung nicht. Dies wird als die Befreiung von den Sinnlichkeiten verkündet.

‘‘පුන චපරං, ආවුසො, භික්ඛුනො බ්‍යාපාදං මනසිකරොතො බ්‍යාපාදෙ චිත්තං න පක්ඛන්දති න පසීදති න සන්තිට්ඨති න විමුච්චති. අබ්‍යාපාදං ඛො පනස්ස මනසිකරොතො අබ්‍යාපාදෙ චිත්තං පක්ඛන්දති පසීදති සන්තිට්ඨති විමුච්චති. තස්ස තං චිත්තං සුගතං සුභාවිතං සුවුට්ඨිතං සුවිමුත්තං විසංයුත්තං බ්‍යාපාදෙන. යෙ ච බ්‍යාපාදපච්චයා උප්පජ්ජන්ති ආසවා විඝාතා පරිළාහා, මුත්තො සො තෙහි. න සො තං වෙදනං වෙදෙති. ඉදමක්ඛාතං බ්‍යාපාදස්ස නිස්සරණං.

Wiederum, ihr Freunde, wenn ein Mönch über Übelwollen (Byāpāda) nachdenkt, springt sein Geist nicht auf das Übelwollen an, findet darin keine Beruhigung, steht darin nicht fest und wird davon nicht befreit. Wenn er jedoch über Nicht-Übelwollen (Abyāpāda) nachdenkt, springt sein Geist auf das Nicht-Übelwollen an, findet darin Beruhigung, steht darin fest und wird davon befreit. Sein Geist ist auf diese Weise gut bereitet, gut entfaltet, gut erhoben, gut befreit und vom Übelwollen losgelöst. Jene Triebe, Qualen und das Fieber des Geistes, die aufgrund des Übelwollens entstehen, von diesen ist er befreit. Er empfindet diese Empfindung nicht. Dies wird als die Befreiung vom Übelwollen verkündet.

‘‘පුන චපරං, ආවුසො, භික්ඛුනො විහෙසං මනසිකරොතො විහෙසාය චිත්තං න පක්ඛන්දති න පසීදති න සන්තිට්ඨති න විමුච්චති. අවිහෙසං ඛො පනස්ස මනසිකරොතො අවිහෙසාය චිත්තං පක්ඛන්දති පසීදති සන්තිට්ඨති විමුච්චති[Pg.234]. තස්ස තං චිත්තං සුගතං සුභාවිතං සුවුට්ඨිතං සුවිමුත්තං විසංයුත්තං විහෙසාය. යෙ ච විහෙසාපච්චයා උප්පජ්ජන්ති ආසවා විඝාතා පරිළාහා, මුත්තො සො තෙහි. න සො තං වෙදනං වෙදෙති. ඉදමක්ඛාතං විහෙසාය නිස්සරණං.

Wiederum, ihr Freunde, wenn ein Mönch über Grausamkeit (Vihesā) nachdenkt, springt sein Geist nicht auf die Grausamkeit an, findet darin keine Beruhigung, steht darin nicht fest und wird davon nicht befreit. Wenn er jedoch über Nicht-Grausamkeit (Avihesā) nachdenkt, springt sein Geist auf die Nicht-Grausamkeit an, findet darin Beruhigung, steht darin fest und wird davon befreit. Sein Geist ist auf diese Weise gut bereitet, gut entfaltet, gut erhoben, gut befreit und von der Grausamkeit losgelöst. Jene Triebe, Qualen und das Fieber des Geistes, die aufgrund der Grausamkeit entstehen, von diesen ist er befreit. Er empfindet diese Empfindung nicht. Dies wird als die Befreiung von der Grausamkeit verkündet.

‘‘පුන චපරං, ආවුසො, භික්ඛුනො රූපෙ මනසිකරොතො රූපෙසු චිත්තං න පක්ඛන්දති න පසීදති න සන්තිට්ඨති න විමුච්චති. අරූපං ඛො පනස්ස මනසිකරොතො අරූපෙ චිත්තං පක්ඛන්දති පසීදති සන්තිට්ඨති විමුච්චති. තස්ස තං චිත්තං සුගතං සුභාවිතං සුවුට්ඨිතං සුවිමුත්තං විසංයුත්තං රූපෙහි. යෙ ච රූපපච්චයා උප්පජ්ජන්ති ආසවා විඝාතා පරිළාහා, මුත්තො සො තෙහි. න සො තං වෙදනං වෙදෙති. ඉදමක්ඛාතං රූපානං නිස්සරණං.

Wiederum, ihr Freunde, wenn ein Mönch über Formen (Rūpa) nachdenkt, springt sein Geist nicht auf die Formen an, findet darin keine Beruhigung, steht darin nicht fest und wird davon nicht befreit. Wenn er jedoch über das Formlose (Arūpa) nachdenkt, springt sein Geist auf das Formlose an, findet darin Beruhigung, steht darin fest und wird davon befreit. Sein Geist ist auf diese Weise gut bereitet, gut entfaltet, gut erhoben, gut befreit und von den Formen losgelöst. Jene Triebe, Qualen und das Fieber des Geistes, die aufgrund der Formen entstehen, von diesen ist er befreit. Er empfindet diese Empfindung nicht. Dies wird als die Befreiung von den Formen verkündet.

‘‘පුන චපරං, ආවුසො, භික්ඛුනො සක්කායං මනසිකරොතො සක්කායෙ චිත්තං න පක්ඛන්දති න පසීදති න සන්තිට්ඨති න විමුච්චති. සක්කායනිරොධං ඛො පනස්ස මනසිකරොතො සක්කායනිරොධෙ චිත්තං පක්ඛන්දති පසීදති සන්තිට්ඨති විමුච්චති. තස්ස තං චිත්තං සුගතං සුභාවිතං සුවුට්ඨිතං සුවිමුත්තං විසංයුත්තං සක්කායෙන. යෙ ච සක්කායපච්චයා උප්පජ්ජන්ති ආසවා විඝාතා පරිළාහා, මුත්තො සො තෙහි. න සො තං වෙදනං වෙදෙති. ඉදමක්ඛාතං සක්කායස්ස නිස්සරණං. ඉමෙ පඤ්ච ධම්මා දුප්පටිවිජ්ඣා.

Wiederum, ihr Freunde, wenn ein Mönch über die Persönlichkeit (Sakkāya) nachdenkt, springt sein Geist nicht auf die Persönlichkeit an, findet darin keine Beruhigung, steht darin nicht fest und wird davon nicht befreit. Wenn er jedoch über das Aufhören der Persönlichkeit (Sakkāyanirodha) nachdenkt, springt sein Geist auf das Aufhören der Persönlichkeit an, findet darin Beruhigung, steht darin fest und wird davon befreit. Sein Geist ist auf diese Weise gut bereitet, gut entfaltet, gut erhoben, gut befreit und von der Persönlichkeit losgelöst. Jene Triebe, Qualen und das Fieber des Geistes, die aufgrund der Persönlichkeit entstehen, von diesen ist er befreit. Er empfindet diese Empfindung nicht. Dies wird als die Befreiung von der Persönlichkeit verkündet. Diese fünf Dinge sind schwer zu durchschauen.

(ජ) ‘‘කතමෙ පඤ්ච ධම්මා උප්පාදෙතබ්බා? පඤ්ච ඤාණිකො සම්මාසමාධි – ‘අයං සමාධි පච්චුප්පන්නසුඛො චෙව ආයතිඤ්ච සුඛවිපාකො’ති පච්චත්තංයෙව ඤාණං උප්පජ්ජති. ‘අයං සමාධි අරියො නිරාමිසො’ති පච්චත්තඤ්ඤෙව ඤාණං උප්පජ්ජති. ‘අයං සමාධි අකාපුරිසසෙවිතො’ති පච්චත්තංයෙව ඤාණං උප්පජ්ජති. ‘අයං සමාධි සන්තො පණීතො පටිප්පස්සද්ධලද්ධො එකොදිභාවාධිගතො, න සසඞ්ඛාරනිග්ගය්හවාරිතගතො’ති පච්චත්තංයෙව ඤාණං උප්පජ්ජති. ‘සො ඛො පනාහං ඉමං සමාධිං සතොව සමාපජ්ජාමි සතො වුට්ඨහාමී’ති පච්චත්තංයෙව ඤාණං උප්පජ්ජති. ඉමෙ පඤ්ච ධම්මා උප්පාදෙතබ්බා.

(Ja) Welche fünf Dinge sind zu entfalten? Die rechte Konzentration mit fünffacher Erkenntnis: 'Diese Konzentration ist in der Gegenwart glückselig und hat in der Zukunft ein glückseliges Reifen' — so entsteht die Erkenntnis in einem selbst. 'Diese Konzentration ist edel und frei von weltlichen Bindungen (nirāmiso)' — so entsteht die Erkenntnis in einem selbst. 'Diese Konzentration wird von edlen Menschen (Mahāpurisas) praktiziert' — so entsteht die Erkenntnis in einem selbst. 'Diese Konzentration ist friedvoll, erhaben, durch Stillung erlangt, zur geistigen Einspitzigkeit gelangt und wird nicht durch gewaltsame Unterdrückung der Hindernisse aufrechterhalten' — so entsteht die Erkenntnis in einem selbst. 'Ich trete achtsam in diese Konzentration ein und gehe achtsam daraus hervor' — so entsteht die Erkenntnis in einem selbst. Diese fünf Dinge sind zu entfalten.

(ඣ) ‘‘කතමෙ පඤ්ච ධම්මා අභිඤ්ඤෙය්‍යා? පඤ්ච විමුත්තායතනානි – ඉධාවුසො, භික්ඛුනො සත්ථා ධම්මං දෙසෙති අඤ්ඤතරො වා ගරුට්ඨානියො සබ්‍රහ්මචාරී. යථා [Pg.235] යථා, ආවුසො, භික්ඛුනො සත්ථා ධම්මං දෙසෙති, අඤ්ඤතරො වා ගරුට්ඨානියො සබ්‍රහ්මචාරී, තථා තථා සො තස්මිං ධම්මෙ අත්ථප්පටිසංවෙදී ච හොති ධම්මපටිසංවෙදී ච. තස්ස අත්ථප්පටිසංවෙදිනො ධම්මපටිසංවෙදිනො පාමොජ්ජං ජායති, පමුදිතස්ස පීති ජායති, පීතිමනස්ස කායො පස්සම්භති, පස්සද්ධකායො සුඛං වෙදෙති, සුඛිනො චිත්තං සමාධියති. ඉදං පඨමං විමුත්තායතනං.

„Welche fünf Dinge sind durch höhere Erkenntnis zu wissen? Die fünf Grundlagen der Befreiung (vimuttāyatana) – hierbei, ihr Freunde, lehrt der Lehrer einem Mönch die Lehre oder ein anderer ehrwürdiger Gefährte im heiligen Leben lehrt sie ihm. In welcher Weise auch immer, ihr Freunde, der Lehrer dem Mönch die Lehre lehrt oder ein anderer ehrwürdiger Gefährte im heiligen Leben sie lehrt, in genau dieser Weise erfährt er in jener Lehre sowohl die Bedeutung als auch den Wortlaut. In ihm, der die Bedeutung und den Wortlaut erfährt, entsteht Frohsinn; dem Erfreuten entsteht Verzückung (pīti); bei dem, dessen Geist verzückt ist, beruhigt sich der Körper; wer beruhigten Körpers ist, empfindet Glück; das Herz dessen, der glücklich ist, wird gesammelt (samādhiyati). Dies ist die erste Grundlage der Befreiung.“

‘‘පුන චපරං, ආවුසො, භික්ඛුනො න හෙව ඛො සත්ථා ධම්මං දෙසෙති, අඤ්ඤතරො වා ගරුට්ඨානියො සබ්‍රහ්මචාරී, අපි ච ඛො යථාසුතං යථාපරියත්තං ධම්මං විත්ථාරෙන පරෙසං දෙසෙති යථා යථා, ආවුසො, භික්ඛු යථාසුතං යථාපරියත්තං ධම්මං විත්ථාරෙන පරෙසං දෙසෙති. තථා තථා සො තස්මිං ධම්මෙ අත්ථප්පටිසංවෙදී ච හොති ධම්මපටිසංවෙදී ච. තස්ස අත්ථප්පටිසංවෙදිනො ධම්මපටිසංවෙදිනො පාමොජ්ජං ජායති, පමුදිතස්ස පීති ජායති, පීතිමනස්ස කායො පස්සම්භති, පස්සද්ධකායො සුඛං වෙදෙති, සුඛිනො චිත්තං සමාධියති. ඉදං දුතියං විමුත්තායතනං.

„Wiederum sodann, ihr Freunde, lehrt dem Mönch zwar weder der Lehrer die Lehre noch ein anderer ehrwürdiger Gefährte im heiligen Leben, aber er lehrt anderen ausführlich die Lehre, so wie er sie gehört und gelernt hat. In welcher Weise auch immer, ihr Freunde, der Mönch anderen ausführlich die Lehre lehrt, so wie er sie gehört und gelernt hat, in genau dieser Weise erfährt er in jener Lehre sowohl die Bedeutung als auch den Wortlaut. In ihm, der die Bedeutung und den Wortlaut erfährt, entsteht Frohsinn; dem Erfreuten entsteht Verzückung; bei dem, dessen Geist verzückt ist, beruhigt sich der Körper; wer beruhigten Körpers ist, empfindet Glück; das Herz dessen, der glücklich ist, wird gesammelt. Dies ist die zweite Grundlage der Befreiung.“

‘‘පුන චපරං, ආවුසො, භික්ඛුනො න හෙව ඛො සත්ථා ධම්මං දෙසෙති, අඤ්ඤතරො වා ගරුට්ඨානියො සබ්‍රහ්මචාරී, නාපි යථාසුතං යථාපරියත්තං ධම්මං විත්ථාරෙන පරෙසං දෙසෙති. අපි ච ඛො, යථාසුතං යථාපරියත්තං ධම්මං විත්ථාරෙන සජ්ඣායං කරොති. යථා යථා, ආවුසො, භික්ඛු යථාසුතං යථාපරියත්තං ධම්මං විත්ථාරෙන සජ්ඣායං කරොති තථා තථා සො තස්මිං ධම්මෙ අත්ථප්පටිසංවෙදී ච හොති ධම්මපටිසංවෙදී ච. තස්ස අත්ථප්පටිසංවෙදිනො ධම්මපටිසංවෙදිනො පාමොජ්ජං ජායති, පමුදිතස්ස පීති ජායති, පීතිමනස්ස කායො පස්සම්භති, පස්සද්ධකායො සුඛං වෙදෙති, සුඛිනො චිත්තං සමාධියති. ඉදං තතියං විමුත්තායතනං.

„Wiederum sodann, ihr Freunde, lehrt dem Mönch weder der Lehrer die Lehre noch ein anderer ehrwürdiger Gefährte im heiligen Leben, noch lehrt er anderen ausführlich die Lehre, so wie er sie gehört und gelernt hat; vielmehr rezitiert er ausführlich die Lehre, so wie er sie gehört und gelernt hat. In welcher Weise auch immer, ihr Freunde, der Mönch ausführlich die Lehre rezitiert, so wie er sie gehört und gelernt hat, in genau dieser Weise erfährt er in jener Lehre sowohl die Bedeutung als auch den Wortlaut. In ihm, der die Bedeutung und den Wortlaut erfährt, entsteht Frohsinn; dem Erfreuten entsteht Verzückung; bei dem, dessen Geist verzückt ist, beruhigt sich der Körper; wer beruhigten Körpers ist, empfindet Glück; das Herz dessen, der glücklich ist, wird gesammelt. Dies ist die dritte Grundlage der Befreiung.“

‘‘පුන චපරං, ආවුසො, භික්ඛුනො න හෙව ඛො සත්ථා ධම්මං දෙසෙති, අඤ්ඤතරො වා ගරුට්ඨානියො සබ්‍රහ්මචාරී, නාපි යථාසුතං යථාපරියත්තං ධම්මං විත්ථාරෙන පරෙසං දෙසෙති, නාපි යථාසුතං යථාපරියත්තං ධම්මං විත්ථාරෙන සජ්ඣායං කරොති. අපි ච ඛො, යථාසුතං යථාපරියත්තං ධම්මං චෙතසා අනුවිතක්කෙති අනුවිචාරෙති මනසානුපෙක්ඛති. යථා යථා[Pg.236], ආවුසො, භික්ඛු යථාසුතං යථාපරියත්තං ධම්මං චෙතසා අනුවිතක්කෙති අනුවිචාරෙති මනසානුපෙක්ඛති තථා තථා සො තස්මිං ධම්මෙ අත්ථප්පටිසංවෙදී ච හොති ධම්මපටිසංවෙදී ච. තස්ස අත්ථප්පටිසංවෙදිනො ධම්මපටිසංවෙදිනො පාමොජ්ජං ජායති, පමුදිතස්ස පීති ජායති, පීතිමනස්ස කායො පස්සම්භති, පස්සද්ධකායො සුඛං වෙදෙති, සුඛිනො චිත්තං සමාධියති. ඉදං චතුත්ථං විමුත්තායතනං.

„Wiederum sodann, ihr Freunde, lehrt dem Mönch weder der Lehrer die Lehre noch ein anderer ehrwürdiger Gefährte im heiligen Leben, noch lehrt er anderen ausführlich die Lehre, noch rezitiert er ausführlich die Lehre; vielmehr denkt er im Geiste über die Lehre nach, erwägt sie und betrachtet sie mit dem Sinn, so wie er sie gehört und gelernt hat. In welcher Weise auch immer, ihr Freunde, der Mönch im Geiste über die Lehre nachdenkt, sie erwägt und mit dem Sinn betrachtet, so wie er sie gehört und gelernt hat, in genau dieser Weise erfährt er in jener Lehre sowohl die Bedeutung als auch den Wortlaut. In ihm, der die Bedeutung und den Wortlaut erfährt, entsteht Frohsinn; dem Erfreuten entsteht Verzückung; bei dem, dessen Geist verzückt ist, beruhigt sich der Körper; wer beruhigten Körpers ist, empfindet Glück; das Herz dessen, der glücklich ist, wird gesammelt. Dies ist die vierte Grundlage der Befreiung.“

‘‘පුන චපරං, ආවුසො, භික්ඛුනො න හෙව ඛො සත්ථා ධම්මං දෙසෙති, අඤ්ඤතරො වා ගරුට්ඨානියො සබ්‍රහ්මචාරී, නාපි යථාසුතං යථාපරියත්තං ධම්මං විත්ථාරෙන පරෙසං දෙසෙති, නාපි යථාසුතං යථාපරියත්තං ධම්මං විත්ථාරෙන සජ්ඣායං කරොති, නාපි යථාසුතං යථාපරියත්තං ධම්මං චෙතසා අනුවිතක්කෙති අනුවිචාරෙති මනසානුපෙක්ඛති; අපි ච ඛ්වස්ස අඤ්ඤතරං සමාධිනිමිත්තං සුග්ගහිතං හොති සුමනසිකතං සූපධාරිතං සුප්පටිවිද්ධං පඤ්ඤාය. යථා යථා, ආවුසො, භික්ඛුනො අඤ්ඤතරං සමාධිනිමිත්තං සුග්ගහිතං හොති සුමනසිකතං සූපධාරිතං සුප්පටිවිද්ධං පඤ්ඤාය තථා තථා සො තස්මිං ධම්මෙ අත්ථප්පටිසංවෙදී ච හොති ධම්මප්පටිසංවෙදී ච. තස්ස අත්ථප්පටිසංවෙදිනො ධම්මප්පටිසංවෙදිනො පාමොජ්ජං ජායති, පමුදිතස්ස පීති ජායති, පීතිමනස්ස කායො පස්සම්භති, පස්සද්ධකායො සුඛං වෙදෙති, සුඛිනො චිත්තං සමාධියති. ඉදං පඤ්චමං විමුත්තායතනං. ඉමෙ පඤ්ච ධම්මා අභිඤ්ඤෙය්‍යා.

„Wiederum sodann, ihr Freunde, lehrt dem Mönch weder der Lehrer die Lehre noch ein anderer ehrwürdiger Gefährte im heiligen Leben, noch lehrt er anderen die Lehre, noch rezitiert er sie, noch denkt er im Geiste darüber nach; vielmehr hat er ein bestimmtes Zeichen der Konzentration (samādhinimitta) gut erfasst, gut bedacht, gut eingeprägt und mit Weisheit gut durchdrungen. In welcher Weise auch immer, ihr Freunde, der Mönch ein bestimmtes Zeichen der Konzentration gut erfasst, gut bedacht, gut eingeprägt und mit Weisheit gut durchdrungen hat, in genau dieser Weise erfährt er in jener Lehre sowohl die Bedeutung als auch den Wortlaut. In ihm, der die Bedeutung und den Wortlaut erfährt, entsteht Frohsinn; dem Erfreuten entsteht Verzückung; bei dem, dessen Geist verzückt ist, beruhigt sich der Körper; wer beruhigten Körpers ist, empfindet Glück; das Herz dessen, der glücklich ist, wird gesammelt. Dies ist die fünfte Grundlage der Befreiung. Diese fünf Dinge sind durch höhere Erkenntnis zu wissen.“

(ඤ) ‘‘කතමෙ පඤ්ච ධම්මා සච්ඡිකාතබ්බා? පඤ්ච ධම්මක්ඛන්ධා – සීලක්ඛන්ධො, සමාධික්ඛන්ධො, පඤ්ඤාක්ඛන්ධො, විමුත්තික්ඛන්ධො, විමුත්තිඤාණදස්සනක්ඛන්ධො. ඉමෙ පඤ්ච ධම්මා සච්ඡිකාතබ්බා.

„Welche fünf Dinge sind zu verwirklichen? Die fünf Gruppen der Lehre (dhammakkhandha) – die Gruppe der Tugend, die Gruppe der Konzentration, die Gruppe der Weisheit, die Gruppe der Befreiung und die Gruppe der Erkenntnis und Schau der Befreiung. Diese fünf Dinge sind zu verwirklichen.“

‘‘ඉති ඉමෙ පඤ්ඤාස ධම්මා භූතා තච්ඡා තථා අවිතථා අනඤ්ඤථා සම්මා තථාගතෙන අභිසම්බුද්ධා.

„So sind diese fünfzig Dinge wirklich, wahrhaftig, so wie sie sind, nicht anders, unverfälscht und vom Vollendeten (Tathāgata) vollkommen durchschaut.“

ඡ ධම්මා

„Die Sechser-Gruppe“

356. ‘‘ඡ ධම්මා බහුකාරා…පෙ… ඡ ධම්මා සච්ඡිකාතබ්බා.

356. „Sechs Dinge sind von großem Nutzen ... (wie zuvor) ... sechs Dinge sind zu verwirklichen.“

(ක) ‘‘කතමෙ ඡ ධම්මා බහුකාරා? ඡ සාරණීයා ධම්මා. ඉධාවුසො, භික්ඛුනො මෙත්තං කායකම්මං පච්චුපට්ඨිතං හොති සබ්‍රහ්මචාරීසු ආවි චෙව රහො [Pg.237] ච, අයම්පි ධම්මො සාරණීයො පියකරණො ගරුකරණො සඞ්ගහාය අවිවාදාය සාමග්ගියා එකීභාවාය සංවත්තති.

„Welche sechs Dinge sind von großem Nutzen? Die sechs Dinge, die der Eintracht dienen (sāraṇīyā dhammā). Hierbei, ihr Freunde, übt ein Mönch gegenüber seinen Gefährten im heiligen Leben liebevolle körperliche Handlungen aus, sowohl öffentlich als auch privat. Auch dieses Ding dient der Eintracht, macht liebenswert, schafft Achtung und trägt zur Verbundenheit, zur Abwesenheit von Streit, zur Harmonie und zur Einheit bei.“

‘‘පුන චපරං, ආවුසො, භික්ඛුනො මෙත්තං වචීකම්මං…පෙ… එකීභාවාය සංවත්තති.

„Wiederum sodann, ihr Freunde, übt ein Mönch liebevolle sprachliche Handlungen aus ... (wie oben) ... und trägt zur Einheit bei.“

‘‘පුන චපරං, ආවුසො, භික්ඛුනො මෙත්තං මනොකම්මං…පෙ… එකීභාවාය සංවත්තති.

„Ferner noch, ihr Freunde: Ein Mönch übt eine geistige Handlung der Liebenswürdigkeit aus... [dies] führt zur Einheit.“

‘‘පුන චපරං, ආවුසො, භික්ඛු යෙ තෙ ලාභා ධම්මිකා ධම්මලද්ධා අන්තමසො පත්තපරියාපන්නමත්තම්පි, තථාරූපෙහි ලාභෙහි අප්පටිවිභත්තභොගී හොති සීලවන්තෙහි සබ්‍රහ්මචාරීහි සාධාරණභොගී, අයම්පි ධම්මො සාරණීයො…පෙ… එකීභාවාය සංවත්තති.

„Ferner noch, ihr Freunde: Was immer ein Mönch an rechtmäßigen, rechtmäßig erlangten Gaben erhält, und sei es nur der Inhalt seiner Almosenschale, solche Gaben genießt er ohne Unterschied und teilt sie gemeinschaftlich mit seinen tugendhaften Mitbrüdern im geistlichen Leben. Auch diese Eigenschaft ist der Eintracht dienlich... [sie] führt zur Einheit.“

‘‘පුන චපරං, ආවුසො, භික්ඛු, යානි තානි සීලානි අඛණ්ඩානි අච්ඡිද්දානි අසබලානි අකම්මාසානි භුජිස්සානි විඤ්ඤුප්පසත්ථානි අපරාමට්ඨානි සමාධිසංවත්තනිකානි, තථාරූපෙසු සීලෙසු සීලසාමඤ්ඤගතො විහරති සබ්‍රහ්මචාරීහි ආවි චෙව රහො ච, අයම්පි ධම්මො සාරණීයො…පෙ… එකීභාවාය සංවත්තති.

„Ferner noch, ihr Freunde: Was jene Tugenden betrifft, die unversehrt, unbeschädigt, ungefleckt, makellos, befreiend, von den Weisen gepriesen, unangetastet [von Verlangen und Ansichten] sind und zur Konzentration führen – in solchen Tugenden verweilt der Mönch, indem er mit seinen Mitbrüdern im geistlichen Leben sowohl öffentlich als auch privat in der Tugend übereinstimmt. Auch diese Eigenschaft ist der Eintracht dienlich... [sie] führt zur Einheit.“

‘‘පුන චපරං, ආවුසො, භික්ඛු යායං දිට්ඨි අරියා නිය්‍යානිකා නිය්‍යාති තක්කරස්ස සම්මා දුක්ඛක්ඛයාය, තථාරූපාය දිට්ඨියා දිට්ඨි සාමඤ්ඤගතො විහරති සබ්‍රහ්මචාරීහි ආවි චෙව රහො ච, අයම්පි ධම්මො සාරණීයො පියකරණො ගරුකරණො, සඞ්ගහාය අවිවාදාය සාමග්ගියා එකීභාවාය සංවත්තති. ඉමෙ ඡ ධම්මා බහුකාරා.

„Ferner noch, ihr Freunde: Was jene Ansicht betrifft, die edel ist und befreiend, die denjenigen, der danach handelt, zur vollkommenen Vernichtung des Leidens führt – in einer solchen Ansicht verweilt der Mönch, indem er mit seinen Mitbrüdern im geistlichen Leben sowohl öffentlich als auch privat in der Ansicht übereinstimmt. Auch diese Eigenschaft ist der Eintracht dienlich, erzeugt Liebe, bewirkt Respekt und führt zum Zusammenhalt, zur Abwesenheit von Streit, zur Harmonie und zur Einheit. Diese sechs Eigenschaften sind von großem Nutzen.“

(ඛ) ‘‘කතමෙ ඡ ධම්මා භාවෙතබ්බා? ඡ අනුස්සතිට්ඨානානි – බුද්ධානුස්සති, ධම්මානුස්සති, සඞ්ඝානුස්සති, සීලානුස්සති, චාගානුස්සති, දෙවතානුස්සති. ඉමෙ ඡ ධම්මා භාවෙතබ්බා.

„Welche sechs Dinge sind zu entfalten? Die sechs Gegenstände der Vergegenwärtigung: die Vergegenwärtigung des Erwachten, die Vergegenwärtigung der Lehre, die Vergegenwärtigung der Gemeinschaft, die Vergegenwärtigung der Tugend, die Vergegenwärtigung der Großzügigkeit und die Vergegenwärtigung der Gottheiten. Diese sechs Dinge sind zu entfalten.“

(ග) ‘‘කතමෙ ඡ ධම්මා පරිඤ්ඤෙය්‍යා? ඡ අජ්ඣත්තිකානි ආයතනානි – චක්ඛායතනං, සොතායතනං, ඝානායතනං, ජිව්හායතනං, කායායතනං, මනායතනං. ඉමෙ ඡ ධම්මා පරිඤ්ඤෙය්‍යා.

„Welche sechs Dinge sind vollkommen zu verstehen? Die sechs inneren Sinnesbereiche: der Sehbereich, der Hörbereich, der Riechbereich, der Geschmacksbereich, der Tastbereich und der Geistesbereich. Diese sechs Dinge sind vollkommen zu verstehen.“

(ඝ) ‘‘කතමෙ ඡ ධම්මා පහාතබ්බා? ඡ තණ්හාකායා – රූපතණ්හා, සද්දතණ්හා, ගන්ධතණ්හා, රසතණ්හා, ඵොට්ඨබ්බතණ්හා, ධම්මතණ්හා. ඉමෙ ඡ ධම්මා පහාතබ්බා.

„Welche sechs Dinge sind aufzugeben? Die sechs Arten des Begehrens: das Begehren nach Formen, das Begehren nach Tönen, das Begehren nach Düften, das Begehren nach Geschmäcken, das Begehren nach Berührungen und das Begehren nach Geistobjekten. Diese sechs Dinge sind aufzugeben.“

(ඞ) ‘‘කතමෙ [Pg.238] ඡ ධම්මා හානභාගියා? ඡ අගාරවා – ඉධාවුසො, භික්ඛු සත්ථරි අගාරවො විහරති අප්පතිස්සො. ධම්මෙ…පෙ… සඞ්ඝෙ… සික්ඛාය… අප්පමාදෙ… පටිසන්ථාරෙ අගාරවො විහරති අප්පතිස්සො. ඉමෙ ඡ ධම්මා හානභාගියා.

„Welche sechs Dinge führen zum Niedergang? Die sechs Arten der Respektlosigkeit: Da, ihr Freunde, verweilt ein Mönch ohne Respekt und Ehrerbietung gegenüber dem Lehrer, gegenüber der Lehre, gegenüber der Gemeinschaft, gegenüber der Übung, gegenüber der Wachsamkeit und gegenüber der Zuvorkommenheit. Diese sechs Dinge führen zum Niedergang.“

(ච) ‘‘කතමෙ ඡ ධම්මා විසෙසභාගියා? ඡ ගාරවා – ඉධාවුසො, භික්ඛු සත්ථරි සගාරවො විහරති සප්පතිස්සො ධම්මෙ…පෙ… සඞ්ඝෙ… සික්ඛාය… අප්පමාදෙ… පටිසන්ථාරෙ සගාරවො විහරති සප්පතිස්සො. ඉමෙ ඡ ධම්මා විසෙසභාගියා.

„Welche sechs Dinge führen zum Fortschritt? Die sechs Arten des Respekts: Da, ihr Freunde, verweilt ein Mönch mit Respekt und Ehrerbietung gegenüber dem Lehrer, gegenüber der Lehre, gegenüber der Gemeinschaft, gegenüber der Übung, gegenüber der Wachsamkeit und gegenüber der Zuvorkommenheit. Diese sechs Dinge führen zum Fortschritt.“

(ඡ) ‘‘කතමෙ ඡ ධම්මා දුප්පටිවිජ්ඣා? ඡ නිස්සරණියා ධාතුයො – ඉධාවුසො, භික්ඛු එවං වදෙය්‍ය – ‘මෙත්තා හි ඛො මෙ, චෙතොවිමුත්ති භාවිතා බහුලීකතා යානීකතා වත්ථුකතා අනුට්ඨිතා පරිචිතා සුසමාරද්ධා, අථ ච පන මෙ බ්‍යාපාදො චිත්තං පරියාදාය තිට්ඨතී’ති. සො ‘මා හෙවං’ තිස්ස වචනීයො ‘මායස්මා එවං අවච, මා භගවන්තං අබ්භාචික්ඛි. න හි සාධු භගවතො අබ්භක්ඛානං, න හි භගවා එවං වදෙය්‍ය. අට්ඨානමෙතං ආවුසො අනවකාසො යං මෙත්තාය චෙතොවිමුත්තියා භාවිතාය බහුලීකතාය යානීකතාය වත්ථුකතාය අනුට්ඨිතාය පරිචිතාය සුසමාරද්ධාය. අථ ච පනස්ස බ්‍යාපාදො චිත්තං පරියාදාය ඨස්සතීති, නෙතං ඨානං විජ්ජති. නිස්සරණං හෙතං, ආවුසො, බ්‍යාපාදස්ස, යදිදං මෙත්තාචෙතොවිමුත්තී’ති.

„Welche sechs Dinge sind schwer zu durchschauen? Die sechs Elemente der Befreiung: Da könnte ein Mönch, ihr Freunde, so sprechen: ‚Obwohl ich die Gemütsbefreiung durch Liebenswürdigkeit entfaltet, geübt, zum Fahrzeug gemacht, zur Grundlage gemacht, gefestigt, vertraut gemacht und gut begonnen habe, bemächtigt sich dennoch das Übelwollen meines Geistes und bleibt darin bestehen.‘ Zu ihm sollte man sagen: ‚Sprich nicht so! Sag das nicht, Freund; verleumde nicht den Erhabenen. Denn eine Verleumdung des Erhabenen ist nicht gut; gewiss würde der Erhabene so etwas nicht sagen. Es ist unmöglich, Freund, es gibt keinen Anlass dafür, dass bei jemandem, bei dem die Gemütsbefreiung durch Liebenswürdigkeit entfaltet, geübt, zum Fahrzeug gemacht, zur Grundlage gemacht, gefestigt, vertraut gemacht und gut begonnen wurde, sich dennoch das Übelwollen seines Geistes bemächtigen und darin bestehen sollte; dies ist unmöglich. Denn dies, Freund, ist die Befreiung von Übelwollen, nämlich die Gemütsbefreiung durch Liebenswürdigkeit.‘“

‘‘ඉධ පනාවුසො, භික්ඛු එවං වදෙය්‍ය – ‘කරුණා හි ඛො මෙ චෙතොවිමුත්ති භාවිතා බහුලීකතා යානීකතා වත්ථුකතා අනුට්ඨිතා පරිචිතා සුසමාරද්ධා. අථ ච පන මෙ විහෙසා චිත්තං පරියාදාය තිට්ඨතී’ති. සො – ‘මා හෙවං’ තිස්ස වචනීයො, ‘මායස්මා එවං අවච, මා භගවන්තං අබ්භාචික්ඛි…පෙ… නිස්සරණං හෙතං, ආවුසො, විහෙසාය, යදිදං කරුණාචෙතොවිමුත්තී’ති.

„Hier wiederum, ihr Freunde, könnte ein Mönch so sprechen: ‚Obwohl ich die Gemütsbefreiung durch Mitgefühl entfaltet, geübt, zum Fahrzeug gemacht, zur Grundlage gemacht, gefestigt, vertraut gemacht und gut begonnen habe, bemächtigt sich dennoch Grausamkeit meines Geistes und bleibt darin bestehen.‘ Zu ihm sollte man sagen: ‚Sprich nicht so! Sag das nicht, Freund; verleumde nicht den Erhabenen... denn dies, Freund, ist die Befreiung von Grausamkeit, nämlich die Gemütsbefreiung durch Mitgefühl.‘“

‘‘ඉධ පනාවුසො, භික්ඛු එවං වදෙය්‍ය – ‘මුදිතා හි ඛො මෙ චෙතොවිමුත්ති භාවිතා…පෙ… අථ ච පන මෙ අරති චිත්තං පරියාදාය තිට්ඨතී’ති. සො – ‘මා හෙවං’ තිස්ස වචනීයො ‘මායස්මා එවං අවච…පෙ… නිස්සරණං හෙතං, ආවුසො අරතියා, යදිදං මුදිතාචෙතොවිමුත්තී’ති.

„Hier wiederum, ihr Freunde, könnte ein Mönch so sprechen: ‚Obwohl ich die Gemütsbefreiung durch Mitfreude entfaltet habe... bemächtigt sich dennoch Unlust meines Geistes und bleibt darin bestehen.‘ Zu ihm sollte man sagen: ‚Sprich nicht so! Sag das nicht, Freund... denn dies, Freund, ist die Befreiung von Unlust, nämlich die Gemütsbefreiung durch Mitfreude.‘“

‘‘ඉධ [Pg.239] පනාවුසො, භික්ඛු එවං වදෙය්‍ය – ‘උපෙක්ඛා හි ඛො මෙ චෙතොවිමුත්ති භාවිතා…පෙ… අථ ච පන මෙ රාගො චිත්තං පරියාදාය තිට්ඨතී’ති. සො – ‘මා හෙවං’ තිස්ස වචනීයො ‘මායස්මා එවං අවච…පෙ… නිස්සරණං හෙතං, ආවුසො, රාගස්ස යදිදං උපෙක්ඛාචෙතොවිමුත්තී’ති.

„Hier wiederum, ihr Freunde, könnte ein Mönch so sprechen: ‚Obwohl ich die Gemütsbefreiung durch Gleichmut entfaltet habe... bemächtigt sich dennoch Gier meines Geistes und bleibt darin bestehen.‘ Zu ihm sollte man sagen: ‚Sprich nicht so! Sag das nicht, Freund... denn dies, Freund, ist die Befreiung von Gier, nämlich die Gemütsbefreiung durch Gleichmut.‘“

‘‘ඉධ පනාවුසො, භික්ඛු එවං වදෙය්‍ය – ‘අනිමිත්තා හි ඛො මෙ චෙතොවිමුත්ති භාවිතා…පෙ… අථ ච පන මෙ නිමිත්තානුසාරි විඤ්ඤාණං හොතී’ති. සො – ‘මා හෙවං’ තිස්ස වචනීයො ‘මායස්මා එවං අවච…පෙ… නිස්සරණං හෙතං, ආවුසො, සබ්බනිමිත්තානං යදිදං අනිමිත්තා චෙතොවිමුත්තී’ති.

„Hier wiederum, ihr Freunde, könnte ein Mönch so sprechen: ‚Obwohl ich die merkmallose Gemütsbefreiung entfaltet habe... folgt mein Bewusstsein dennoch den Merkmalen.‘ Zu ihm sollte man sagen: ‚Sprich nicht so! Sag das nicht, Freund... denn dies, Freund, ist die Befreiung von allen Merkmalen, nämlich die merkmallose Gemütsbefreiung.‘“

‘‘ඉධ පනාවුසො, භික්ඛු එවං වදෙය්‍ය – ‘අස්මීති ඛො මෙ විගතං, අයමහමස්මීති න සමනුපස්සාමි, අථ ච පන මෙ විචිකිච්ඡාකථංකථාසල්ලං චිත්තං පරියාදාය තිට්ඨතී’ති. සො – ‘මා හෙවං’ තිස්ස වචනීයො ‘මායස්මා එවං අවච, මා භගවන්තං අබ්භාචික්ඛි, න හි සාධු භගවතො අබ්භක්ඛානං, න හි භගවා එවං වදෙය්‍ය. අට්ඨානමෙතං, ආවුසො, අනවකාසො යං අස්මීති විගතෙ අයමහමස්මීති අසමනුපස්සතො. අථ ච පනස්ස විචිකිච්ඡාකථංකථාසල්ලං චිත්තං පරියාදාය ඨස්සති, නෙතං ඨානං විජ්ජති. නිස්සරණං හෙතං, ආවුසො, විචිකිච්ඡාකථංකථාසල්ලස්ස, යදිදං අස්මිමානසමුග්ඝාටො’ති. ඉමෙ ඡ ධම්මා දුප්පටිවිජ්ඣා.

„Hier, ihr Freunde, könnte ein Mönch wie folgt sagen: ‚Das „Ich bin“ ist in mir geschwunden, ich betrachte nicht „Dies bin ich“; und dennoch verharrt der Dorn des Zweifels und der Unschlüssigkeit darin, mein Herz zu überwältigen.‘ Man sollte ihm sagen: ‚Sprich nicht so! Sage so etwas nicht, mein Freund, klage den Erhabenen nicht an; denn eine Anklage gegen den Erhabenen ist nicht gut, und der Erhabene würde so etwas nicht sagen. Es ist unmöglich, Freund, es gibt keinen Anlass dazu, dass bei jemandem, bei dem das „Ich bin“ geschwunden ist und der nicht betrachtet „Dies bin ich“, dennoch der Dorn des Zweifels und der Unschlüssigkeit verharrt und sein Herz überwältigt; dies ist unmöglich. Denn dies, Freunde, ist das Entrinnen vom Dorn des Zweifels und der Unschlüssigkeit: nämlich die vollständige Entwurzelung des „Ich-bin“-Dünkels.‘ Diese sechs Dinge sind schwer zu durchdringen.“

(ජ) ‘‘කතමෙ ඡ ධම්මා උප්පාදෙතබ්බා? ඡ සතතවිහාරා. ඉධාවුසො, භික්ඛු චක්ඛුනා රූපං දිස්වා නෙව සුමනො හොති න දුම්මනො, උපෙක්ඛකො විහරති සතො සම්පජානො. සොතෙන සද්දං සුත්වා…පෙ… ඝානෙන ගන්ධං ඝායිත්වා… ජිව්හාය රසං සායිත්වා… කායෙන ඵොට්ඨබ්බං ඵුසිත්වා… මනසා ධම්මං විඤ්ඤාය නෙව සුමනො හොති න දුම්මනො, උපෙක්ඛකො විහරති සතො සම්පජානො. ඉමෙ ඡ ධම්මා උප්පාදෙතබ්බා.

(Ja) „Welche sechs Dinge sind hervorzubringen? Die sechs beständigen Verweilzustände. Hier, ihr Freunde, ist ein Mönch, der, wenn er mit dem Auge eine Form sieht, weder froh noch traurig wird, sondern gleichmütig verweilt, achtsam und klar wissend. Wenn er mit dem Ohr einen Ton hört... mit der Nase einen Geruch riecht... mit der Zunge einen Geschmack schmeckt... mit dem Körper eine Berührung fühlt... mit dem Geist ein Geistobjekt erkennt, wird er weder froh noch traurig, sondern verweilt gleichmütig, achtsam und klar wissend. Diese sechs Dinge sind hervorzubringen.“

(ඣ) ‘‘කතමෙ ඡ ධම්මා අභිඤ්ඤෙය්‍යා? ඡ අනුත්තරියානි – දස්සනානුත්තරියං, සවනානුත්තරියං, ලාභානුත්තරියං, සික්ඛානුත්තරියං, පාරිචරියානුත්තරියං, අනුස්සතානුත්තරියං. ඉමෙ ඡ ධම්මා අභිඤ්ඤෙය්‍යා.

(Jha) „Welche sechs Dinge sind durch höheres Wissen zu erkennen? Die sechs Unvergleichlichkeiten: die Unvergleichlichkeit des Sehens, die Unvergleichlichkeit des Hörens, die Unvergleichlichkeit des Gewinnens, die Unvergleichlichkeit der Schulung, die Unvergleichlichkeit des Dienens und die Unvergleichlichkeit des Erinnerns. Diese sechs Dinge sind durch höheres Wissen zu erkennen.“

(ඤ) ‘‘කතමෙ ඡ ධම්මා සච්ඡිකාතබ්බා? ඡ අභිඤ්ඤා – ඉධාවුසො, භික්ඛු අනෙකවිහිතං ඉද්ධිවිධං පච්චනුභොති – එකොපි හුත්වා බහුධා හොති, බහුධාපි හුත්වා එකො හොති. ආවිභාවං තිරොභාවං. තිරොකුට්ටං තිරොපාකාරං තිරොපබ්බතං අසජ්ජමානො ගච්ඡති සෙය්‍යථාපි ආකාසෙ[Pg.240]. පථවියාපි උම්මුජ්ජනිමුජ්ජං කරොති සෙය්‍යථාපි උදකෙ. උදකෙපි අභිජ්ජමානෙ ගච්ඡති සෙය්‍යථාපි පථවියං. ආකාසෙපි පල්ලඞ්කෙන කමති සෙය්‍යථාපි පක්ඛී සකුණො. ඉමෙපි චන්දිමසූරියෙ එවංමහිද්ධිකෙ එවංමහානුභාවෙ පාණිනා පරාමසති පරිමජ්ජති. යාව බ්‍රහ්මලොකාපි කායෙන වසං වත්තෙති.

(Ña) „Welche sechs Dinge sind zu verwirklichen? Die sechs höheren Wissenskräfte: Hier, ihr Freunde, erfährt ein Mönch vielfältige Arten von übernormaler Macht – obwohl er einer ist, wird er vielfältig; obwohl er vielfältig ist, wird er einer. Er wird sichtbar oder unsichtbar. Ungehindert geht er durch Mauern, Wälle oder Berge, als ob er im leeren Raum wäre. Er taucht in die Erde ein und aus ihr auf, als ob er im Wasser wäre. Er geht auf dem Wasser, ohne einzusinken, als ob er auf der Erde wäre. Er fliegt im Schneidersitz durch die Luft, wie ein geflügelter Vogel. Sogar Mond und Sonne, so mächtig und prachtvoll, berührt und streichelt er mit seiner Hand. Sogar bis zur Brahma-Welt übt er mit seinem Körper Macht aus.“

‘‘දිබ්බාය සොතධාතුයා විසුද්ධාය අතික්කන්තමානුසිකාය උභො සද්දෙ සුණාති දිබ්බෙ ච මානුසෙ ච, යෙ දූරෙ සන්තිකෙ ච.

„Mit dem himmlischen Ohrelement, das geläutert ist und das menschliche Gehör übersteigt, hört er beide Arten von Tönen, himmlische und menschliche, ob sie nun fern oder nah sind.“

‘‘පරසත්තානං පරපුග්ගලානං චෙතසා චෙතො පරිච්ච පජානාති, සරාගං වා චිත්තං සරාගං චිත්තන්ති පජානාති …පෙ… අවිමුත්තං වා චිත්තං අවිමුත්තං චිත්තන්ති පජානාති.

„Er erkennt die Gesinnung anderer Wesen und anderer Personen, indem er sie mit seinem eigenen Geist durchdringt; er erkennt einen Geist mit Leidenschaft als einen Geist mit Leidenschaft... einen unbefreiten Geist als einen unbefreiten Geist.“

‘‘සො අනෙකවිහිතං පුබ්බෙනිවාසං අනුස්සරති, සෙය්‍යථිදං එකම්පි ජාතිං…පෙ… ඉති සාකාරං සඋද්දෙසං අනෙකවිහිතං පුබ්බෙනිවාසං අනුස්සරති.

„Er erinnert sich an vielfältige frühere Daseinsformen, wie etwa an eine Geburt... so erinnert er sich in allen Einzelheiten und Merkmalen an seine vielfältigen früheren Daseinsformen.“

‘‘දිබ්බෙන චක්ඛුනා විසුද්ධෙන අතික්කන්තමානුසකෙන සත්තෙ පස්සති චවමානෙ උපපජ්ජමානෙ හීනෙ පණීතෙ සුවණ්ණෙ දුබ්බණ්ණෙ සුගතෙ දුග්ගතෙ යථාකම්මූපගෙ සත්තෙ පජානාති …පෙ…

„Mit dem himmlischen Auge, das geläutert ist und das menschliche Sehvermögen übersteigt, sieht er die Wesen dahinscheiden und wiedererscheinen, die niedrigen und edlen, die schönen und hässlichen, die glücklichen und unglücklichen; er erkennt, wie die Wesen gemäß ihren Taten weiterwandern.“

‘‘ආසවානං ඛයා අනාසවං චෙතොවිමුත්තිං පඤ්ඤාවිමුත්තිං දිට්ඨෙව ධම්මෙ සයං අභිඤ්ඤා සච්ඡිකත්වා උපසම්පජ්ජ විහරති. ඉමෙ ඡ ධම්මා සච්ඡිකාතබ්බා.

„Durch die Vernichtung der Triebe verweilt er, nachdem er die triebfreie Gemütsbefreiung und die Weisheitsbefreiung noch in diesem Leben durch eigenes höheres Wissen verwirklicht und erlangt hat. Diese sechs Dinge sind zu verwirklichen.“

‘‘ඉති ඉමෙ සට්ඨි ධම්මා භූතා තච්ඡා තථා අවිතථා අනඤ්ඤථා සම්මා තථාගතෙන අභිසම්බුද්ධා.

„So sind diese sechzig Dinge wirklich, wahrhaftig, so wie sie sind, nicht anders, nicht unrichtig, vom Tathagata vollkommen durchschaut und erkannt.“

සත්ත ධම්මා

Sieben Dinge

357. ‘‘සත්ත ධම්මා බහුකාරා…පෙ… සත්ත ධම්මා සච්ඡිකාතබ්බා.

357. „Sieben Dinge sind von großem Nutzen... sieben Dinge sind zu verwirklichen.“

(ක) ‘‘කතමෙ සත්ත ධම්මා බහුකාරා? සත්ත අරියධනානි – සද්ධාධනං, සීලධනං, හිරිධනං, ඔත්තප්පධනං, සුතධනං, චාගධනං, පඤ්ඤාධනං. ඉමෙ සත්ත ධම්මා බහුකාරා.

(Ka) „Welche sieben Dinge sind von großem Nutzen? Die sieben Schätze der Edlen: der Schatz des Vertrauens, der Schatz der Tugend, der Schatz des Schamgefühls, der Schatz der moralischen Scheu, der Schatz des Gelernten, der Schatz der Freigebigkeit und der Schatz der Weisheit. Diese sieben Dinge sind von großem Nutzen.“

(ඛ) ‘‘කතමෙ [Pg.241] සත්ත ධම්මා භාවෙතබ්බා? සත්ත සම්බොජ්ඣඞ්ගා – සතිසම්බොජ්ඣඞ්ගො, ධම්මවිචයසම්බොජ්ඣඞ්ගො, වීරියසම්බොජ්ඣඞ්ගො, පීතිසම්බොජ්ඣඞ්ගො, පස්සද්ධිසම්බොජ්ඣඞ්ගො, සමාධිසම්බොජ්ඣඞ්ගො, උපෙක්ඛාසම්බොජ්ඣඞ්ගො. ඉමෙ සත්ත ධම්මා භාවෙතබ්බා.

(Kha) „Welche sieben Dinge sind zu entfalten? Die sieben Erleuchtungsglieder: das Erleuchtungsglied der Achtsamkeit, das Erleuchtungsglied der Wirklichkeitserforschung, das Erleuchtungsglied der Tatkraft, das Erleuchtungsglied der Verzückung, das Erleuchtungsglied der Gestilltheit, das Erleuchtungsglied der Sammlung und das Erleuchtungsglied des Gleichmutes. Diese sieben Dinge sind zu entfalten.“

(ග) ‘‘කතමෙ සත්ත ධම්මා පරිඤ්ඤෙය්‍යා? සත්ත විඤ්ඤාණට්ඨිතියො – සන්තාවුසො, සත්තා නානත්තකායා නානත්තසඤ්ඤිනො, සෙය්‍යථාපි මනුස්සා එකච්චෙ ච දෙවා එකච්චෙ ච විනිපාතිකා. අයං පඨමා විඤ්ඤාණට්ඨිති.

(Ga) „Welche sieben Dinge sind vollkommen zu verstehen? Die sieben Standorte des Bewusstseins: Da gibt es, ihr Freunde, Wesen mit verschiedenartigen Körpern und verschiedenartigen Wahrnehmungen, wie zum Beispiel die Menschen, einige Götter und einige in den niederen Welten Geborene. Dies ist der erste Standort des Bewusstseins.“

‘‘සන්තාවුසො, සත්තා නානත්තකායා එකත්තසඤ්ඤිනො, සෙය්‍යථාපි දෙවා බ්‍රහ්මකායිකා පඨමාභිනිබ්බත්තා. අයං දුතියා විඤ්ඤාණට්ඨිති.

„Da gibt es, ihr Freunde, Wesen mit verschiedenartigen Körpern und einheitlicher Wahrnehmung, wie zum Beispiel die Götter der Brahma-Schar, die zuerst dort wiedererschienen sind. Dies ist der zweite Standort des Bewusstseins.“

‘‘සන්තාවුසො, සත්තා එකත්තකායා නානත්තසඤ්ඤිනො, සෙය්‍යථාපි දෙවා ආභස්සරා. අයං තතියා විඤ්ඤාණට්ඨිති.

„Da gibt es, ihr Freunde, Wesen mit einheitlichen Körpern und verschiedenartigen Wahrnehmungen, wie zum Beispiel die Götter des Strahlenden Glanzes. Dies ist der dritte Standort des Bewusstseins.“

‘‘සන්තාවුසො, සත්තා එකත්තකායා එකත්තසඤ්ඤිනො, සෙය්‍යථාපි දෙවා සුභකිණ්හා. අයං චතුත්ථී විඤ්ඤාණට්ඨිති.

„Da gibt es, ihr Freunde, Wesen mit einheitlichen Körpern und einheitlicher Wahrnehmung, wie zum Beispiel die Götter der Vollkommenen Schönheit. Dies ist der vierte Standort des Bewusstseins.“

‘‘සන්තාවුසො, සත්තා සබ්බසො රූපසඤ්ඤානං සමතික්කමා…පෙ… ‘අනන්තො ආකාසො’ති ආකාසානඤ්චායතනූපගා. අයං පඤ්චමී විඤ්ඤාණට්ඨිති.

„Da gibt es, ihr Freunde, Wesen, die durch die völlige Überwindung der Formwahrnehmungen... in das Gebiet der Raumunendlichkeit gelangt sind, mit dem Gedanken: ‚Unendlich ist der Raum‘. Dies ist der fünfte Standort des Bewusstseins.“

‘‘සන්තාවුසො, සත්තා සබ්බසො ආකාසානඤ්චායතනං සමතික්කම්ම ‘අනන්තං විඤ්ඤාණ’න්ති විඤ්ඤාණඤ්චායතනූපගා. අයං ඡට්ඨී විඤ්ඤාණට්ඨිති.

„Da gibt es, ihr Freunde, Wesen, die durch die völlige Überwindung des Gebietes der Raumunendlichkeit in das Gebiet der Bewusstseinsunendlichkeit gelangt sind, mit dem Gedanken: ‚Unendlich ist das Bewusstsein‘. Dies ist der sechste Standort des Bewusstseins.“

‘‘සන්තාවුසො, සත්තා සබ්බසො විඤ්ඤාණඤ්චායතනං සමතික්කම්ම ‘නත්ථි කිඤ්චී’ති ආකිඤ්චඤ්ඤායතනූපගා. අයං සත්තමී විඤ්ඤාණට්ඨිති. ඉමෙ සත්ත ධම්මා පරිඤ්ඤෙය්‍යා.

„Da gibt es, ihr Freunde, Wesen, die durch die völlige Überwindung des Gebietes der Bewusstseinsunendlichkeit in das Gebiet der Nichtsheit gelangt sind, mit dem Gedanken: ‚Da ist nichts‘. Dies ist der siebte Standort des Bewusstseins. Diese sieben Dinge sind vollkommen zu verstehen.“

(ඝ) ‘‘කතමෙ සත්ත ධම්මා පහාතබ්බා? සත්තානුසයා – කාමරාගානුසයො, පටිඝානුසයො, දිට්ඨානුසයො, විචිකිච්ඡානුසයො, මානානුසයො, භවරාගානුසයො, අවිජ්ජානුසයො. ඉමෙ සත්ත ධම්මා පහාතබ්බා.

(Gha) "Welche sieben Dinge sind aufzugeben? Die sieben latenten Neigungen (Anusaya) – die latente Neigung zu sinnlicher Begierde, die latente Neigung zu Widerwillen, die latente Neigung zu Ansichten, die latente Neigung zu Zweifeln, die latente Neigung zu Eigendünkel, die latente Neigung zu Daseinsbegierde und die latente Neigung zu Unwissenheit. Diese sieben Dinge sind aufzugeben."

(ඞ) ‘‘කතමෙ සත්ත ධම්මා හානභාගියා? සත්ත අසද්ධම්මා – ඉධාවුසො, භික්ඛු අස්සද්ධො හොති, අහිරිකො හොති, අනොත්තප්පී හොති, අප්පස්සුතො [Pg.242] හොති, කුසීතො හොති, මුට්ඨස්සති හොති, දුප්පඤ්ඤො හොති. ඉමෙ සත්ත ධම්මා හානභාගියා.

(Ṅa) "Welche sieben Dinge führen zum Verfall? Die sieben schlechten Eigenschaften – hierbei, ihr Freunde, ist ein Mönch ohne Glauben, er ist ohne Schamgefühl, er ist ohne Gewissensscheu, er ist wenig belesen, er ist träge, er ist unachtsam und er ist ohne Weisheit. Diese sieben Dinge führen zum Verfall."

(ච) ‘‘කතමෙ සත්ත ධම්මා විසෙසභාගියා? සත්ත සද්ධම්මා – ඉධාවුසො, භික්ඛු සද්ධො හොති, හිරිමා හොති, ඔත්තප්පී හොති, බහුස්සුතො හොති, ආරද්ධවීරියො හොති, උපට්ඨිතස්සති හොති, පඤ්ඤවා හොති. ඉමෙ සත්ත ධම්මා විසෙසභාගියා.

(Ca) "Welche sieben Dinge führen zum Fortschritt? Die sieben guten Eigenschaften – hierbei, ihr Freunde, ist ein Mönch gläubig, er besitzt Schamgefühl, er besitzt Gewissensscheu, er ist vielbeladen mit Wissen, er ist tatkräftig, er besitzt eine gefestigte Achtsamkeit und er ist weise. Diese sieben Dinge führen zum Fortschritt."

(ඡ) ‘‘කතමෙ සත්ත ධම්මා දුප්පටිවිජ්ඣා? සත්ත සප්පුරිසධම්මා – ඉධාවුසො, භික්ඛු ධම්මඤ්ඤූ ච හොති අත්ථඤ්ඤූ ච අත්තඤ්ඤූ ච මත්තඤ්ඤූ ච කාලඤ්ඤූ ච පරිසඤ්ඤූ ච පුග්ගලඤ්ඤූ ච. ඉමෙ සත්ත ධම්මා දුප්පටිවිජ්ඣා.

(Cha) "Welche sieben Dinge sind schwer zu durchdringen? Die sieben Eigenschaften eines edlen Menschen – hierbei, ihr Freunde, kennt ein Mönch die Lehre (Dhamma), er kennt die Bedeutung (Attha), er kennt sich selbst (Atta), er kennt das rechte Maß (Matta), er kennt die rechte Zeit (Kāla), er kennt die Versammlung (Parisa) und er kennt die Personen (Puggala). Diese sieben Dinge sind schwer zu durchdringen."

(ජ) ‘‘කතමෙ සත්ත ධම්මා උප්පාදෙතබ්බා? සත්ත සඤ්ඤා – අනිච්චසඤ්ඤා, අනත්තසඤ්ඤා, අසුභසඤ්ඤා, ආදීනවසඤ්ඤා, පහානසඤ්ඤා, විරාගසඤ්ඤා, නිරොධසඤ්ඤා. ඉමෙ සත්ත ධම්මා උප්පාදෙතබ්බා.

(Ja) "Welche sieben Dinge sind zu erzeugen? Die sieben Wahrnehmungen – die Wahrnehmung der Unbeständigkeit, die Wahrnehmung des Nicht-Selbst, die Wahrnehmung des Unreinen, die Wahrnehmung des Elends (der Gefahren), die Wahrnehmung des Aufgebens, die Wahrnehmung der Leidenschaftslosigkeit und die Wahrnehmung der Beendigung. Diese sieben Dinge sind zu erzeugen."

(ඣ) ‘‘කතමෙ සත්ත ධම්මා අභිඤ්ඤෙය්‍යා? සත්ත නිද්දසවත්ථූනි – ඉධාවුසො, භික්ඛු සික්ඛාසමාදානෙ තිබ්බච්ඡන්දො හොති, ආයතිඤ්ච සික්ඛාසමාදානෙ අවිගතපෙමො. ධම්මනිසන්තියා තිබ්බච්ඡන්දො හොති, ආයතිඤ්ච ධම්මනිසන්තියා අවිගතපෙමො. ඉච්ඡාවිනයෙ තිබ්බච්ඡන්දො හොති, ආයතිඤ්ච ඉච්ඡාවිනයෙ අවිගතපෙමො. පටිසල්ලානෙ තිබ්බච්ඡන්දො හොති, ආයතිඤ්ච පටිසල්ලානෙ අවිගතපෙමො. වීරියාරම්මෙ තිබ්බච්ඡන්දො හොති, ආයතිඤ්ච වීරියාරම්මෙ අවිගතපෙමො. සතිනෙපක්කෙ තිබ්බච්ඡන්දො හොති, ආයතිඤ්ච සතිනෙපක්කෙ අවිගතපෙමො. දිට්ඨිපටිවෙධෙ තිබ්බච්ඡන්දො හොති, ආයතිඤ්ච දිට්ඨිපටිවෙධෙ අවිගතපෙමො. ඉමෙ සත්ත ධම්මා අභිඤ්ඤෙය්‍යා.

(Jha) "Welche sieben Dinge sind durch höheres Wissen zu erkennen? Die sieben Grundlagen der Vorzüglichkeit – hierbei, ihr Freunde, hat ein Mönch ein lebhaftes Streben nach der Übernahme der Schulungsregeln und bewahrt auch künftig eine unerschütterliche Liebe zur Übernahme der Schulungsregeln. Er hat ein lebhaftes Streben nach der Untersuchung der Lehre und bewahrt auch künftig eine unerschütterliche Liebe zur Untersuchung der Lehre. Er hat ein lebhaftes Streben nach der Beseitigung der Wünsche und bewahrt auch künftig eine unerschütterliche Liebe zur Beseitigung der Wünsche. Er hat ein lebhaftes Streben nach der Zurückgezogenheit und bewahrt auch künftig eine unerschütterliche Liebe zur Zurückgezogenheit. Er hat ein lebhaftes Streben nach der Entfaltung von Energie und bewahrt auch künftig eine unerschütterliche Liebe zur Entfaltung von Energie. Er hat ein lebhaftes Streben nach Achtsamkeit und Klugheit und bewahrt auch künftig eine unerschütterliche Liebe nach Achtsamkeit und Klugheit. Er hat ein lebhaftes Streben nach der Durchdringung der Ansichten und bewahrt auch künftig eine unerschütterliche Liebe zur Durchdringung der Ansichten. Diese sieben Dinge sind durch höheres Wissen zu erkennen."

(ඤ) ‘‘කතමෙ සත්ත ධම්මා සච්ඡිකාතබ්බා? සත්ත ඛීණාසවබලානි – ඉධාවුසො, ඛීණාසවස්ස භික්ඛුනො අනිච්චතො සබ්බෙ සඞ්ඛාරා යථාභූතං සම්මප්පඤ්ඤාය සුදිට්ඨා හොන්ති. යංපාවුසො, ඛීණාසවස්ස භික්ඛුනො අනිච්චතො සබ්බෙ සඞ්ඛාරා යථාභූතං සම්මප්පඤ්ඤාය සුදිට්ඨා හොන්ති, ඉදම්පි ඛීණාසවස්ස භික්ඛුනො බලං හොති, යං බලං ආගම්ම ඛීණාසවො භික්ඛු ආසවානං ඛයං පටිජානාති – ‘ඛීණා මෙ ආසවා’ති.

(Ña) "Welche sieben Dinge sind zu verwirklichen? Die sieben Kräfte eines Triebversiegten – hierbei, ihr Freunde, sind einem Mönch, der die Triebe versiegen ließ, alle Gestaltungen als unbeständig gemäß der Wirklichkeit mit rechter Weisheit wohlbekannt. Dass einem Mönch, der die Triebe versiegen ließ, alle Gestaltungen als unbeständig gemäß der Wirklichkeit mit rechter Weisheit wohlbekannt sind, dies ist eine Kraft des Triebversiegten, gestützt auf welche Kraft der Mönch, der die Triebe versiegen ließ, das Versiegen der Triebe bekennt: 'Versiegt sind bei mir die Triebe.'"

‘‘පුන [Pg.243] චපරං, ආවුසො, ඛීණාසවස්ස භික්ඛුනො අඞ්ගාරකාසූපමා කාමා යථාභූතං සම්මප්පඤ්ඤාය සුදිට්ඨා හොන්ති. යංපාවුසො…පෙ… ‘ඛීණා මෙ ආසවා’ති.

"Ferner, ihr Freunde, sind einem Mönch, der die Triebe versiegen ließ, die Sinnengenüsse wie eine Grube voll glühender Kohlen gemäß der Wirklichkeit mit rechter Weisheit wohlbekannt. Dass einem Mönch ... (wie oben) ... 'Versiegt sind bei mir die Triebe.'"

‘‘පුන චපරං, ආවුසො, ඛීණාසවස්ස භික්ඛුනො විවෙකනින්නං චිත්තං හොති විවෙකපොණං විවෙකපබ්භාරං විවෙකට්ඨං නෙක්ඛම්මාභිරතං බ්‍යන්තීභූතං සබ්බසො ආසවට්ඨානියෙහි ධම්මෙහි. යංපාවුසො…පෙ… ‘ඛීණා මෙ ආසවා’ති.

"Ferner, ihr Freunde, ist der Geist eines Mönches, der die Triebe versiegen ließ, der Abgeschiedenheit zugeneigt, der Abgeschiedenheit zugewandt, auf die Abgeschiedenheit ausgerichtet, in der Abgeschiedenheit verankert, an der Entsagung erfreut und gänzlich von jenen Dingen befreit, die zur Grundlage für Triebe werden könnten. Dass einem Mönch ... (wie oben) ... 'Versiegt sind bei mir die Triebe.'"

‘‘පුන චපරං, ආවුසො, ඛීණාසවස්ස භික්ඛුනො චත්තාරො සතිපට්ඨානා භාවිතා හොන්ති සුභාවිතා. යංපාවුසො…පෙ… ‘ඛීණා මෙ ආසවා’ති.

"Ferner, ihr Freunde, sind von einem Mönch, der die Triebe versiegen ließ, die vier Grundlagen der Achtsamkeit entfaltet und gut entwickelt worden. Dass einem Mönch ... (wie oben) ... 'Versiegt sind bei mir die Triebe.'"

‘‘පුන චපරං, ආවුසො, ඛීණාසවස්ස භික්ඛුනො පඤ්චින්ද්‍රියානි භාවිතානි හොන්ති සුභාවිතානි. යංපාවුසො…පෙ… ‘ඛීණා මෙ ආසවා’ති.

"Ferner, ihr Freunde, sind von einem Mönch, der die Triebe versiegen ließ, die fünf Fähigkeiten entfaltet und gut entwickelt worden. Dass einem Mönch ... (wie oben) ... 'Versiegt sind bei mir die Triebe.'"

‘‘පුන චපරං, ආවුසො, ඛීණාසවස්ස භික්ඛුනො සත්ත බොජ්ඣඞ්ගා භාවිතා හොන්ති සුභාවිතා. යංපාවුසො…පෙ… ‘ඛීණා මෙ ආසවා’ති.

"Ferner, ihr Freunde, sind von einem Mönch, der die Triebe versiegen ließ, die sieben Erleuchtungsglieder entfaltet und gut entwickelt worden. Dass einem Mönch ... (wie oben) ... 'Versiegt sind bei mir die Triebe.'"

‘‘පුන චපරං, ආවුසො, ඛීණාසවස්ස භික්ඛුනො අරියො අට්ඨඞ්ගිකො මග්ගො භාවිතො හොති සුභාවිතො. යංපාවුසො, ඛීණාසවස්ස භික්ඛුනො අරියො අට්ඨඞ්ගිකො මග්ගො භාවිතො හොති සුභාවිතො, ඉදම්පි ඛීණාසවස්ස භික්ඛුනො බලං හොති, යං බලං ආගම්ම ඛීණාසවො භික්ඛු ආසවානං ඛයං පටිජානාති – ‘ඛීණා මෙ ආසවා’ති. ඉමෙ සත්ත ධම්මා සච්ඡිකාතබ්බා.

"Ferner, ihr Freunde, ist von einem Mönch, der die Triebe versiegen ließ, der edle achtfache Pfad entfaltet und gut entwickelt worden. Dass einem Mönch, der die Triebe versiegen ließ, der edle achtfache Pfad entfaltet und gut entwickelt worden ist, auch dies ist eine Kraft des Triebversiegten, gestützt auf welche Kraft der Mönch, der die Triebe versiegen ließ, das Versiegen der Triebe bekennt: 'Versiegt sind bei mir die Triebe.' Diese sieben Dinge sind zu verwirklichen."

‘‘ඉතිමෙ සත්තති ධම්මා භූතා තච්ඡා තථා අවිතථා අනඤ්ඤථා සම්මා තථාගතෙන අභිසම්බුද්ධා.

"So sind diese siebzig Dinge real, wahrhaftig, so, nicht unzutreffend, nicht anders, und vom Erhabenen vollkommen durchschaut worden."

පඨමභාණවාරො නිට්ඨිතො.

Der erste Teil der Rezitation ist abgeschlossen.

අට්ඨ ධම්මා

Die Achter-Gruppe

358. ‘‘අට්ඨ ධම්මා බහුකාරා…පෙ… අට්ඨ ධම්මා සච්ඡිකාතබ්බා.

358. "Acht Dinge sind von großem Nutzen ... (wie zuvor) ... acht Dinge sind zu verwirklichen."

(ක) ‘‘කතමෙ අට්ඨ ධම්මා බහුකාරා? අට්ඨ හෙතූ අට්ඨ පච්චයා ආදිබ්‍රහ්මචරියිකාය පඤ්ඤාය අප්පටිලද්ධාය පටිලාභාය පටිලද්ධාය භිය්‍යොභාවාය [Pg.244] වෙපුල්ලාය භාවනාය පාරිපූරියා සංවත්තන්ති. කතමෙ අට්ඨ? ඉධාවුසො, භික්ඛු සත්ථාරං උපනිස්සාය විහරති අඤ්ඤතරං වා ගරුට්ඨානියං සබ්‍රහ්මචාරිං, යත්ථස්ස තිබ්බං හිරොත්තප්පං පච්චුපට්ඨිතං හොති පෙමඤ්ච ගාරවො ච. අයං පඨමො හෙතු පඨමො පච්චයො ආදිබ්‍රහ්මචරියිකාය පඤ්ඤාය අප්පටිලද්ධාය පටිලාභාය. පටිලද්ධාය භිය්‍යොභාවාය වෙපුල්ලාය භාවනාය පාරිපූරියා සංවත්තති.

(Ka) "Welche acht Dinge sind von großem Nutzen? Acht Ursachen und acht Bedingungen führen zur Erlangung der noch nicht erlangten Weisheit, welche die Grundlage für das heilige Leben bildet, und führen zur Zunahme, zum Wachstum, zur Entfaltung und zur Vollendung der bereits erlangten Weisheit. Welche acht? Hierbei, ihr Freunde, lebt ein Mönch in Abhängigkeit vom Lehrer oder von einem anderen Mitbruder im heiligen Leben, der die Stellung eines Lehrers einnimmt, und gegenüber dem er ein starkes Schamgefühl und eine starke Gewissensscheu sowie Liebe und Ehrfurcht empfindet. Dies ist die erste Ursache und die erste Bedingung, die zur Erlangung der noch nicht erlangten Weisheit ... und zur Vollendung der bereits erlangten Weisheit führt."

‘‘තං ඛො පන සත්ථාරං උපනිස්සාය විහරති අඤ්ඤතරං වා ගරුට්ඨානියං සබ්‍රහ්මචාරිං, යත්ථස්ස තිබ්බං හිරොත්තප්පං පච්චුපට්ඨිතං හොති පෙමඤ්ච ගාරවො ච. තෙ කාලෙන කාලං උපසඞ්කමිත්වා පරිපුච්ඡති පරිපඤ්හති – ‘ඉදං, භන්තෙ, කථං? ඉමස්ස කො අත්ථො’ති? තස්ස තෙ ආයස්මන්තො අවිවටඤ්චෙව විවරන්ති, අනුත්තානීකතඤ්ච උත්තානී කරොන්ති, අනෙකවිහිතෙසු ච කඞ්ඛාට්ඨානියෙසු ධම්මෙසු කඞ්ඛං පටිවිනොදෙන්ති. අයං දුතියො හෙතු දුතියො පච්චයො ආදිබ්‍රහ්මචරියිකාය පඤ්ඤාය අප්පටිලද්ධාය පටිලාභාය, පටිලද්ධාය භිය්‍යොභාවාය, වෙපුල්ලාය භාවනාය පාරිපූරියා සංවත්තති.

Er lebt in Abhängigkeit von jenem Lehrer oder einem anderen Mitbruder im heiligen Leben, der die Stellung eines Lehrers einnimmt, gegenüber dem er eine starke Scham und Scheu sowie Liebe und Ehrfurcht empfindet. Von Zeit zu Zeit sucht er diese auf und befragt sie, erkundigt sich: ‚Wie ist dies, Ehrwürdiger? Was ist die Bedeutung hiervon?‘ Jene Ehrwürdigen enthüllen ihm das Verborgene, machen das Unklare klar und beseitigen seine Zweifel in Bezug auf die verschiedenen zweifelhaften Dinge. Dies ist die zweite Ursache, die zweite Bedingung, die dazu führt, dass noch nicht erlangte Weisheit, die am Anfang des heiligen Lebens steht, erlangt wird, und dass bereits erlangte Weisheit zur Zunahme, Entfaltung und Vollendung durch Schulung gelangt.

‘‘තං ඛො පන ධම්මං සුත්වා ද්වයෙන වූපකාසෙන සම්පාදෙති – කායවූපකාසෙන ච චිත්තවූපකාසෙන ච. අයං තතියො හෙතු තතියො පච්චයො ආදිබ්‍රහ්මචරියිකාය පඤ්ඤාය අප්පටිලද්ධාය පටිලාභාය, පටිලද්ධාය භිය්‍යොභාවාය වෙපුල්ලාය භාවනාය පාරිපූරියා සංවත්තති.

Nachdem er jene Lehre gehört hat, erreicht er Vollkommenheit durch zweierlei Abgeschiedenheit: Abgeschiedenheit des Körpers und Abgeschiedenheit des Geistes. Dies ist die dritte Ursache, die dritte Bedingung, die dazu führt, dass noch nicht erlangte Weisheit, die am Anfang des heiligen Lebens steht, erlangt wird, und dass bereits erlangte Weisheit zur Zunahme, Entfaltung und Vollendung durch Schulung gelangt.

‘‘පුන චපරං, ආවුසො, භික්ඛු සීලවා හොති, පාතිමොක්ඛසංවරසංවුතො විහරති ආචාරගොචරසම්පන්නො, අණුමත්තෙසු වජ්ජෙසු භයදස්සාවී සමාදාය සික්ඛති සික්ඛාපදෙසු. අයං චතුත්ථො හෙතු චතුත්ථො පච්චයො ආදිබ්‍රහ්මචරියිකාය පඤ්ඤාය අප්පටිලද්ධාය පටිලාභාය, පටිලද්ධාය භිය්‍යොභාවාය වෙපුල්ලාය භාවනාය පාරිපූරියා සංවත්තති.

Weiterhin, ihr Freunde, ist ein Mönch tugendhaft; er lebt gezügelt durch die Zügelung der Ordensregeln (Patimokkha), ist vollkommen in Wandel und Umgang, sieht selbst in kleinsten Verfehlungen eine Gefahr und übt sich in den übernommenen Schulungsregeln. Dies ist die vierte Ursache, die vierte Bedingung, die dazu führt, dass noch nicht erlangte Weisheit, die am Anfang des heiligen Lebens steht, erlangt wird, und dass bereits erlangte Weisheit zur Zunahme, Entfaltung und Vollendung durch Schulung gelangt.

‘‘පුන චපරං, ආවුසො, භික්ඛු බහුස්සුතො හොති සුතධරො සුතසන්නිචයො. යෙ තෙ ධම්මා ආදිකල්‍යාණා මජ්ඣෙකල්‍යාණා පරියොසානකල්‍යාණා සාත්ථා සබ්‍යඤ්ජනා කෙවලපරිපුණ්ණං පරිසුද්ධං බ්‍රහ්මචරියං අභිවදන්ති, තථාරූපාස්ස ධම්මා බහුස්සුතා හොන්ති ධාතා වචසා [Pg.245] පරිචිතා මනසානුපෙක්ඛිතා දිට්ඨියා සුප්පටිවිද්ධා. අයං පඤ්චමො හෙතු පඤ්චමො පච්චයො ආදිබ්‍රහ්මචරියිකාය පඤ්ඤාය අප්පටිලද්ධාය පටිලාභාය, පටිලද්ධාය භිය්‍යොභාවාය වෙපුල්ලාය භාවනාය පාරිපූරියා සංවත්තති.

Weiterhin, ihr Freunde, ist ein Mönch sehr gelehrt, bewahrt das Gehörte und häuft das Gehörte an. Jene Lehren, die am Anfang gut, in der Mitte gut und am Ende gut sind, die in Bedeutung und Wortlaut das gänzlich vollkommene und reine heilige Leben verkünden – solche Lehren hat er viel gehört, behalten, sprachlich eingeübt, im Geiste erwogen und mit Einsicht wohl durchdrungen. Dies ist die fünfte Ursache, die fünfte Bedingung, die dazu führt, dass noch nicht erlangte Weisheit, die am Anfang des heiligen Lebens steht, erlangt wird, und dass bereits erlangte Weisheit zur Zunahme, Entfaltung und Vollendung durch Schulung gelangt.

‘‘පුන චපරං, ආවුසො, භික්ඛු ආරද්ධවීරියො විහරති අකුසලානං ධම්මානං පහානාය, කුසලානං ධම්මානං උපසම්පදාය, ථාමවා දළ්හපරක්කමො අනික්ඛිත්තධුරො කුසලෙසු ධම්මෙසු. අයං ඡට්ඨො හෙතු ඡට්ඨො පච්චයො ආදිබ්‍රහ්මචරියිකාය පඤ්ඤාය අප්පටිලද්ධාය පටිලාභාය, පටිලද්ධාය භිය්‍යොභාවාය වෙපුල්ලාය භාවනාය පාරිපූරියා සංවත්තති.

Weiterhin, ihr Freunde, lebt ein Mönch mit unermüdlicher Tatkraft, um unheilsame Zustände aufzugeben und heilsame Zustände zu erlangen; er ist standhaft, von beharrlicher Anstrengung und lässt in seinen Bemühungen um heilsame Dinge nicht nach. Dies ist die sechste Ursache, die sechste Bedingung, die dazu führt, dass noch nicht erlangte Weisheit, die am Anfang des heiligen Lebens steht, erlangt wird, und dass bereits erlangte Weisheit zur Zunahme, Entfaltung und Vollendung durch Schulung gelangt.

‘‘පුන චපරං, ආවුසො, භික්ඛු සතිමා හොති පරමෙන සතිනෙපක්කෙන සමන්නාගතො. චිරකතම්පි චිරභාසිතම්පි සරිතා අනුස්සරිතා. අයං සත්තමො හෙතු සත්තමො පච්චයො ආදිබ්‍රහ්මචරියිකාය පඤ්ඤාය අප්පටිලද්ධාය පටිලාභාය, පටිලද්ධාය භිය්‍යොභාවාය වෙපුල්ලාය භාවනාය පාරිපූරියා සංවත්තති.

Weiterhin, ihr Freunde, ist ein Mönch achtsam, ausgestattet mit höchster Achtsamkeit und Besonnenheit; er vermag sich an das zu erinnern und ins Gedächtnis zu rufen, was vor langer Zeit getan oder vor langer Zeit gesagt wurde. Dies ist die siebte Ursache, die siebte Bedingung, die dazu führt, dass noch nicht erlangte Weisheit, die am Anfang des heiligen Lebens steht, erlangt wird, und dass bereits erlangte Weisheit zur Zunahme, Entfaltung und Vollendung durch Schulung gelangt.

‘‘පුන චපරං, ආවුසො, භික්ඛු පඤ්චසු උපාදානක්ඛන්ධෙසු, උදයබ්බයානුපස්සී විහරති – ‘ඉති රූපං ඉති රූපස්ස සමුදයො ඉති රූපස්ස අත්ථඞ්ගමො; ඉති වෙදනා ඉති වෙදනාය සමුදයො ඉති වෙදනාය අත්ථඞ්ගමො; ඉති සඤ්ඤා ඉති සඤ්ඤාය සමුදයො ඉති සඤ්ඤාය අත්ථඞ්ගමො; ඉති සඞ්ඛාරා ඉති සඞ්ඛාරානං සමුදයො ඉති සඞ්ඛාරානං අත්ථඞ්ගමො; ඉති විඤ්ඤාණං ඉති විඤ්ඤාණස්ස සමුදයො ඉති විඤ්ඤාණස්ස අත්ථඞ්ගමො’ති. අයං අට්ඨමො හෙතු අට්ඨමො පච්චයො ආදිබ්‍රහ්මචරියිකාය පඤ්ඤාය අප්පටිලද්ධාය පටිලාභාය, පටිලද්ධාය භිය්‍යොභාවාය වෙපුල්ලාය භාවනාය පාරිපූරියා සංවත්තති. ඉමෙ අට්ඨ ධම්මා බහුකාරා.

Weiterhin, ihr Freunde, lebt ein Mönch, indem er das Entstehen und Vergehen in Bezug auf die fünf Gruppen des Ergreifens betrachtet: ‚So ist die Form, so ist das Entstehen der Form, so ist das Vergehen der Form; so ist das Gefühl, so ist das Entstehen des Gefühls, so ist das Vergehen des Gefühls; so ist die Wahrnehmung, so ist das Entstehen der Wahrnehmung, so ist das Vergehen der Wahrnehmung; so sind die Gestaltungen, so ist das Entstehen der Gestaltungen, so ist das Vergehen der Gestaltungen; so ist das Bewusstsein, so ist das Entstehen des Bewusstseins, so ist das Vergehen des Bewusstseins.‘ Dies ist die achte Ursache, die achte Bedingung, die dazu führt, dass noch nicht erlangte Weisheit, die am Anfang des heiligen Lebens steht, erlangt wird, und dass bereits erlangte Weisheit zur Zunahme, Entfaltung und Vollendung durch Schulung gelangt. Diese acht Dinge sind von großem Nutzen.

(ඛ) ‘‘කතමෙ අට්ඨ ධම්මා භාවෙතබ්බා? අරියො අට්ඨඞ්ගිකො මග්ගො සෙය්‍යථිදං – සම්මාදිට්ඨි, සම්මාසඞ්කප්පො, සම්මාවාචා, සම්මාකම්මන්තො, සම්මාආජීවො, සම්මාවායාමො, සම්මාසති, සම්මාසමාධි. ඉමෙ අට්ඨ ධම්මා භාවෙතබ්බා.

(b) Welche acht Dinge sind zu entfalten? Der edle achtfache Pfad, nämlich: rechte Erkenntnis, rechte Gesinnung, rechte Rede, rechtes Handeln, rechter Lebenserwerb, rechte Anstrengung, rechte Achtsamkeit und rechte Sammlung. Diese acht Dinge sind zu entfalten.

(ග) ‘‘කතමෙ අට්ඨ ධම්මා පරිඤ්ඤෙය්‍යා? අට්ඨ ලොකධම්මා – ලාභො ච, අලාභො ච, යසො ච, අයසො ච, නින්දා ච, පසංසා ච, සුඛඤ්ච, දුක්ඛඤ්ච. ඉමෙ අට්ඨ ධම්මා පරිඤ්ඤෙය්‍යා.

(c) Welche acht Dinge sind vollkommen zu verstehen? Die acht weltlichen Gegebenheiten: Gewinn und Verlust, Ruhm und Schande, Tadel und Lob, Glück und Leid. Diese acht Dinge sind vollkommen zu verstehen.

(ඝ) ‘‘කතමෙ [Pg.246] අට්ඨ ධම්මා පහාතබ්බා? අට්ඨ මිච්ඡත්තා – මිච්ඡාදිට්ඨි, මිච්ඡාසඞ්කප්පො, මිච්ඡාවාචා, මිච්ඡාකම්මන්තො, මිච්ඡාආජීවො, මිච්ඡාවායාමො, මිච්ඡාසති, මිච්ඡාසමාධි. ඉමෙ අට්ඨ ධම්මා පහාතබ්බා.

(d) Welche acht Dinge sind aufzugeben? Die acht Verkehrtheiten: verkehrte Erkenntnis, verkehrte Gesinnung, verkehrte Rede, verkehrtes Handeln, verkehrter Lebenserwerb, verkehrte Anstrengung, verkehrte Achtsamkeit und verkehrte Sammlung. Diese acht Dinge sind aufzugeben.

(ඞ) ‘‘කතමෙ අට්ඨ ධම්මා හානභාගියා? අට්ඨ කුසීතවත්ථූනි. ඉධාවුසො, භික්ඛුනා කම්මං කාතබ්බං හොති, තස්ස එවං හොති – ‘කම්මං ඛො මෙ කාතබ්බං භවිස්සති, කම්මං ඛො පන මෙ කරොන්තස්ස කායො කිලමිස්සති, හන්දාහං නිපජ්ජාමී’ති. සො නිපජ්ජති, න වීරියං ආරභති අප්පත්තස්ස පත්තියා අනධිගතස්ස අධිගමාය අසච්ඡිකතස්ස සච්ඡිකිරියාය. ඉදං පඨමං කුසීතවත්ථු.

(e) Welche acht Dinge führen zum Verfall? Die acht Anlässe zur Trägheit. Hierbei, ihr Freunde, hat ein Mönch eine Arbeit zu verrichten. Da denkt er: ‚Ich werde eine Arbeit zu verrichten haben; wenn ich die Arbeit verrichte, wird mein Körper ermüden. Wohlan, ich werde mich hinlegen.‘ Er legt sich hin und strengt sich nicht an, um das noch nicht Erreichte zu erreichen, das noch nicht Erlangte zu erlangen, das noch nicht Verwirklichte zu verwirklichen. Dies ist der erste Anlass zur Trägheit.

‘‘පුන චපරං, ආවුසො, භික්ඛුනා කම්මං කතං හොති. තස්ස එවං හොති – ‘අහං ඛො කම්මං අකාසිං, කම්මං ඛො පන මෙ කරොන්තස්ස කායො කිලන්තො, හන්දාහං නිපජ්ජාමී’ති. සො නිපජ්ජති, න වීරියං ආරභති…පෙ… ඉදං දුතියං කුසීතවත්ථු.

Weiterhin, ihr Freunde, hat ein Mönch eine Arbeit verrichtet. Da denkt er: ‚Ich habe eine Arbeit verrichtet; da ich die Arbeit verrichtet habe, ist mein Körper ermüdet. Wohlan, ich werde mich hinlegen.‘ Er legt sich hin und strengt sich nicht an, um das noch nicht Erreichte zu erreichen, das noch nicht Erlangte zu erlangen, das noch nicht Verwirklichte zu verwirklichen. Dies ist der zweite Anlass zur Trägheit.

‘‘පුන චපරං, ආවුසො, භික්ඛුනා මග්ගො ගන්තබ්බො හොති. තස්ස එවං හොති – ‘මග්ගො ඛො මෙ ගන්තබ්බො භවිස්සති, මග්ගං ඛො පන මෙ ගච්ඡන්තස්ස කායො කිලමිස්සති, හන්දාහං නිපජ්ජාමී’ති. සො නිපජ්ජති, න වීරියං ආරභති…පෙ… ඉදං තතියං කුසීතවත්ථු.

Ferner, Freunde, muss ein Mönch eine Reise antreten. Er denkt sich: 'Ich werde eine Reise antreten müssen; wenn ich die Reise antrete, wird mein Körper ermüden. Wohlan, ich will mich hinlegen.' Er legt sich hin und entfaltet keine Tatkraft... Dies ist der dritte Anlass für Trägheit.

‘‘පුන චපරං, ආවුසො, භික්ඛුනා මග්ගො ගතො හොති. තස්ස එවං හොති – ‘අහං ඛො මග්ගං අගමාසිං, මග්ගං ඛො පන මෙ ගච්ඡන්තස්ස කායො කිලන්තො, හන්දාහං නිපජ්ජාමී’ති. සො නිපජ්ජති, න වීරියං ආරභති…පෙ… ඉදං චතුත්ථං කුසීතවත්ථු.

Ferner, Freunde, hat ein Mönch eine Reise beendet. Er denkt sich: 'Ich bin eine Strecke gewandert; während ich wanderte, ist mein Körper ermüdet. Wohlan, ich will mich hinlegen.' Er legt sich hin und entfaltet keine Tatkraft... Dies ist der vierte Anlass für Trägheit.

‘‘පුන චපරං, ආවුසො, භික්ඛු ගාමං වා නිගමං වා පිණ්ඩාය චරන්තො න ලභති ලූඛස්ස වා පණීතස්ස වා භොජනස්ස යාවදත්ථං පාරිපූරිං. තස්ස එවං හොති – ‘අහං ඛො ගාමං වා නිගමං වා පිණ්ඩාය චරන්තො නාලත්ථං ලූඛස්ස වා පණීතස්ස වා භොජනස්ස යාවදත්ථං පාරිපූරිං, තස්ස මෙ කායො කිලන්තො අකම්මඤ්ඤො, හන්දාහං නිපජ්ජාමී’ති…පෙ… ඉදං පඤ්චමං කුසීතවත්ථු.

Ferner, Freunde, geht ein Mönch in ein Dorf oder eine Kleinstadt um Almosen, und er erhält nicht genug Speise, weder grobe noch feine, um sich satt zu essen. Er denkt sich: 'Ich bin in ein Dorf oder eine Kleinstadt um Almosen gegangen und habe nicht genug Speise erhalten, weder grobe noch feine, um mich satt zu essen. Mein Körper ist ermüdet und unbrauchbar. Wohlan, ich will mich hinlegen.' ... Dies ist der fünfte Anlass für Trägheit.

‘‘පුන චපරං, ආවුසො, භික්ඛු ගාමං වා නිගමං වා පිණ්ඩාය චරන්තො ලභති ලූඛස්ස වා පණීතස්ස වා භොජනස්ස යාවදත්ථං පාරිපූරිං. තස්ස එවං හොති – ‘අහං ඛො ගාමං වා නිගමං වා පිණ්ඩාය චරන්තො අලත්ථං ලූඛස්ස [Pg.247] වා පණීතස්ස වා භොජනස්ස යාවදත්ථං පාරිපූරිං, තස්ස මෙ කායො ගරුකො අකම්මඤ්ඤො, මාසාචිතං මඤ්ඤෙ, හන්දාහං නිපජ්ජාමී’ති. සො නිපජ්ජති…පෙ… ඉදං ඡට්ඨං කුසීතවත්ථු.

Ferner, Freunde, geht ein Mönch in ein Dorf oder eine Kleinstadt um Almosen, und er erhält genug Speise, ob grobe oder feine, um sich satt zu essen. Er denkt sich: 'Ich bin in ein Dorf oder eine Kleinstadt um Almosen gegangen und habe genug Speise erhalten, ob grobe oder feine, um mich satt zu essen. Mein Körper ist schwer und unbrauchbar, wie ein Sack voll eingeweichter Bohnen. Wohlan, ich will mich hinlegen.' Er legt sich hin... Dies ist der sechste Anlass für Trägheit.

‘‘පුන චපරං, ආවුසො, භික්ඛුනො උප්පන්නො හොති අප්පමත්තකො ආබාධො, තස්ස එවං හොති – ‘උප්පන්නො ඛො මෙ අයං අප්පමත්තකො ආබාධො අත්ථි කප්පො නිපජ්ජිතුං, හන්දාහං නිපජ්ජාමී’ති. සො නිපජ්ජති…පෙ… ඉදං සත්තමං කුසීතවත්ථු.

Ferner, Freunde, ist bei einem Mönch eine geringfügige Krankheit entstanden. Er denkt sich: 'Eine geringfügige Krankheit ist bei mir entstanden. Es ist angebracht, sich hinzulegen. Wohlan, ich will mich hinlegen.' Er legt sich hin... Dies ist der siebte Anlass für Trägheit.

‘‘පුන චපරං, ආවුසො, භික්ඛු ගිලානාවුට්ඨිතො හොති අචිරවුට්ඨිතො ගෙලඤ්ඤා. තස්ස එවං හොති – ‘අහං ඛො ගිලානාවුට්ඨිතො අචිරවුට්ඨිතො ගෙලඤ්ඤා. තස්ස මෙ කායො දුබ්බලො අකම්මඤ්ඤො, හන්දාහං නිපජ්ජාමී’ති. සො නිපජ්ජති…පෙ… ඉදං අට්ඨමං කුසීතවත්ථු. ඉමෙ අට්ඨ ධම්මා හානභාගියා.

Ferner, Freunde, ist ein Mönch von einer Krankheit genesen, erst vor kurzem von der Krankheit genesen. Er denkt sich: 'Ich bin von einer Krankheit genesen, erst vor kurzem von der Krankheit genesen. Mein Körper ist schwach und unbrauchbar. Es ist angebracht, sich hinzulegen. Wohlan, ich will mich hinlegen.' Er legt sich hin... Dies ist der achte Anlass für Trägheit. Diese acht Dinge führen zum Verfall.

(ච) ‘‘කතමෙ අට්ඨ ධම්මා විසෙසභාගියා? අට්ඨ ආරම්භවත්ථූනි. ඉධාවුසො, භික්ඛුනා කම්මං කාතබ්බං හොති, තස්ස එවං හොති – ‘කම්මං ඛො මෙ කාතබ්බං භවිස්සති, කම්මං ඛො පන මෙ කරොන්තෙන න සුකරං බුද්ධානං සාසනං මනසිකාතුං, හන්දාහං වීරියං ආරභාමි අප්පත්තස්ස පත්තියා අනධිගතස්ස අධිගමාය අසච්ඡිකතස්ස සච්ඡිකිරියායා’ති. සො වීරියං ආරභති අප්පත්තස්ස පත්තියා අනධිගතස්ස අධිගමාය අසච්ඡිකතස්ස සච්ඡිකිරියාය. ඉදං පඨමං ආරම්භවත්ථු.

(c) Welche acht Dinge führen zur Vortrefflichkeit? Es sind die acht Anlässe für Tatkraft. Hier, Freunde, hat ein Mönch eine Arbeit zu verrichten. Er denkt sich: 'Ich werde eine Arbeit zu verrichten haben. Während ich die Arbeit verrichte, wird es nicht leicht sein, die Lehre der Buddhas zu beherzigen. Wohlan, ich will Tatkraft entfalten, um das Unerreichte zu erreichen, das Nicht-Erlangte zu erlangen, das Unverwirklichte zu verwirklichen.' Er entfaltet Tatkraft, um das Unerreichte zu erreichen, das Nicht-Erlangte zu erlangen, das Unverwirklichte zu verwirklichen. Dies ist der erste Anlass für Tatkraft.

‘‘පුන චපරං, ආවුසො, භික්ඛුනා කම්මං කතං හොති. තස්ස එවං හොති – ‘අහං ඛො කම්මං අකාසිං, කම්මං ඛො පනාහං කරොන්තො නාසක්ඛිං බුද්ධානං සාසනං මනසිකාතුං, හන්දාහං වීරියං ආරභාමි…පෙ… ඉදං දුතියං ආරම්භවත්ථු.

Ferner, Freunde, hat ein Mönch eine Arbeit verrichtet. Er denkt sich: 'Ich habe eine Arbeit verrichtet. Während ich die Arbeit verrichtete, konnte ich die Lehre der Buddhas nicht beherzigen. Wohlan, ich will Tatkraft entfalten...' Dies ist der zweite Anlass für Tatkraft.

‘‘පුන චපරං, ආවුසො, භික්ඛුනා මග්ගො ගන්තබ්බො හොති. තස්ස එවං හොති – ‘මග්ගො ඛො මෙ ගන්තබ්බො භවිස්සති, මග්ගං ඛො පන මෙ ගච්ඡන්තෙන න සුකරං බුද්ධානං සාසනං මනසිකාතුං, හන්දාහං වීරියං ආරභාමි…පෙ… ඉදං තතියං ආරම්භවත්ථු.

Ferner, Freunde, muss ein Mönch eine Reise antreten. Er denkt sich: 'Ich werde eine Reise antreten müssen. Während ich die Reise antrete, wird es nicht leicht sein, die Lehre der Buddhas zu beherzigen. Wohlan, ich will Tatkraft entfalten...' Dies ist der dritte Anlass für Tatkraft.

‘‘පුන චපරං, ආවුසො, භික්ඛුනා මග්ගො ගතො හොති. තස්ස එවං හොති – ‘අහං ඛො මග්ගං අගමාසිං, මග්ගං ඛො පනාහං ගච්ඡන්තො නාසක්ඛිං බුද්ධානං සාසනං මනසිකාතුං, හන්දාහං වීරියං ආරභාමි…පෙ… ඉදං චතුත්ථං ආරම්භවත්ථු.

Ferner, Freunde, hat ein Mönch eine Reise beendet. Er denkt sich: 'Ich bin eine Strecke gewandert. Während ich wanderte, konnte ich die Lehre der Buddhas nicht beherzigen. Wohlan, ich will Tatkraft entfalten...' Dies ist der vierte Anlass für Tatkraft.

‘‘පුන [Pg.248] චපරං, ආවුසො, භික්ඛු ගාමං වා නිගමං වා පිණ්ඩාය චරන්තො න ලභති ලූඛස්ස වා පණීතස්ස වා භොජනස්ස යාවදත්ථං පාරිපූරිං. තස්ස එවං හොති – ‘අහං ඛො ගාමං වා නිගමං වා පිණ්ඩාය චරන්තො නාලත්ථං ලූඛස්ස වා පණීතස්ස වා භොජනස්ස යාවදත්ථං පාරිපූරිං, තස්ස මෙ කායො ලහුකො කම්මඤ්ඤො, හන්දාහං වීරියං ආරභාමි…පෙ… ඉදං පඤ්චමං ආරම්භවත්ථු.

Ferner, Freunde, geht ein Mönch in ein Dorf oder eine Kleinstadt um Almosen, und er erhält nicht genug Speise, weder grobe noch feine, um sich satt zu essen. Er denkt sich: 'Ich bin in ein Dorf oder eine Kleinstadt um Almosen gegangen und habe nicht genug Speise erhalten, weder grobe noch feine, um mich satt zu essen. Mein Körper ist leicht und einsatzfähig. Wohlan, ich will Tatkraft entfalten...' Dies ist der fünfte Anlass für Tatkraft.

‘‘පුන චපරං, ආවුසො, භික්ඛු ගාමං වා නිගමං වා පිණ්ඩාය චරන්තො ලභති ලූඛස්ස වා පණීතස්ස වා භොජනස්ස යාවදත්ථං පාරිපූරිං. තස්ස එවං හොති – ‘අහං ඛො ගාමං වා නිගමං වා පිණ්ඩාය චරන්තො අලත්ථං ලූඛස්ස වා පණීතස්ස වා භොජනස්ස යාවදත්ථං පාරිපූරිං. තස්ස මෙ කායො බලවා කම්මඤ්ඤො, හන්දාහං වීරියං ආරභාමි…පෙ… ඉදං ඡට්ඨං ආරම්භවත්ථු.

Ferner, Freunde, geht ein Mönch in ein Dorf oder eine Kleinstadt um Almosen, und er erhält genug Speise, ob grobe oder feine, um sich satt zu essen. Er denkt sich: 'Ich bin in ein Dorf oder eine Kleinstadt um Almosen gegangen und habe genug Speise erhalten, ob grobe oder feine, um mich satt zu essen. Mein Körper ist kräftig und einsatzfähig. Wohlan, ich will Tatkraft entfalten...' Dies ist der sechste Anlass für Tatkraft.

‘‘පුන චපරං, ආවුසො, භික්ඛුනො උප්පන්නො හොති අප්පමත්තකො ආබාධො. තස්ස එවං හොති – ‘උප්පන්නො ඛො මෙ අයං අප්පමත්තකො ආබාධො ඨානං ඛො පනෙතං විජ්ජති, යං මෙ ආබාධො පවඩ්ඪෙය්‍ය, හන්දාහං වීරියං ආරභාමි…පෙ… ඉදං සත්තමං ආරම්භවත්ථු.

Ferner, Freunde, ist bei einem Mönch eine geringfügige Krankheit entstanden. Er denkt sich: 'Eine geringfügige Krankheit ist bei mir entstanden. Es ist möglich, dass sich meine Krankheit verschlimmert. Wohlan, ich will Tatkraft entfalten...' Dies ist der siebte Anlass für Tatkraft.

‘‘පුන චපරං, ආවුසො, භික්ඛු ගිලානා වුට්ඨිතො හොති අචිරවුට්ඨිතො ගෙලඤ්ඤා. තස්ස එවං හොති – ‘අහං ඛො ගිලානා වුට්ඨිතො අචිරවුට්ඨිතො ගෙලඤ්ඤා, ඨානං ඛො පනෙතං විජ්ජති, යං මෙ ආබාධො පච්චුදාවත්තෙය්‍ය, හන්දාහං වීරියං ආරභාමි අප්පත්තස්ස පත්තියා අනධිගතස්ස අධිගමාය අසච්ඡිකතස්ස සච්ඡිකිරියායා’ති. සො වීරියං ආරභති අප්පත්තස්ස පත්තියා අනධිගතස්ස අධිගමාය අසච්ඡිකතස්ස සච්ඡිකිරියාය. ඉදං අට්ඨමං ආරම්භවත්ථු. ඉමෙ අට්ඨ ධම්මා විසෙසභාගියා.

„Und weiter, ihr Freunde, ist ein Mönch von einer Krankheit genesen, erst vor kurzem von seiner Krankheit genesen. Ihm kommt dieser Gedanke: ‚Ich bin von der Krankheit genesen, erst vor kurzem von der Krankheit genesen. Es besteht jedoch die Möglichkeit, dass meine Krankheit zurückkehrt. Wohlan, ich will Tatkraft anstrengen, um das noch nicht Erreichte zu erreichen, das noch nicht Erlangte zu erlangen, das noch nicht Verwirklichte zu verwirklichen.‘ Er strengt Tatkraft an, um das noch nicht Erreichte zu erreichen, das noch nicht Erlangte zu erlangen, das noch nicht Verwirklichte zu verwirklichen. Dies ist der achte Anlass für das Ergreifen von Tatkraft. Diese acht Dinge führen zur Auszeichnung.“

(ඡ) ‘‘කතමෙ අට්ඨ ධම්මා දුප්පටිවිජ්ඣා? අට්ඨ අක්ඛණා අසමයා බ්‍රහ්මචරියවාසාය. ඉධාවුසො, තථාගතො ච ලොකෙ උප්පන්නො හොති අරහං සම්මාසම්බුද්ධො, ධම්මො ච දෙසියති ඔපසමිකො පරිනිබ්බානිකො සම්බොධගාමී සුගතප්පවෙදිතො. අයඤ්ච පුග්ගලො නිරයං උපපන්නො හොති. අයං පඨමො අක්ඛණො අසමයො බ්‍රහ්මචරියවාසාය.

(Cha) „Welche acht Dinge sind schwer zu durchdringen? Acht ungünstige Zeitpunkte und Gelegenheiten für das Führen des heiligen Lebens. Hier, ihr Freunde, ist ein Vollendeter in der Welt erschienen, ein Heiliger, ein vollkommen Erleuchteter; und die Lehre wird verkündet, die zum Frieden führt, zum vollkommenen Erlöschen, zur Erleuchtung, so wie sie vom Wohlgegangenen dargelegt wurde. Doch dieser Mensch ist in der Hölle wiedergeboren worden. Dies ist der erste ungünstige Zeitpunkt, die unpassende Gelegenheit für das Führen des heiligen Lebens.“

‘‘පුන චපරං, ආවුසො, තථාගතො ච ලොකෙ උප්පන්නො හොති අරහං සම්මාසම්බුද්ධො, ධම්මො ච දෙසියති ඔපසමිකො පරිනිබ්බානිකො සම්බොධගාමී [Pg.249] සුගතප්පවෙදිතො, අයඤ්ච පුග්ගලො තිරච්ඡානයොනිං උපපන්නො හොති. අයං දුතියො අක්ඛණො අසමයො බ්‍රහ්මචරියවාසාය.

„Und weiter, ihr Freunde, ist ein Vollendeter in der Welt erschienen, ein Heiliger, ein vollkommen Erleuchteter; und die Lehre wird verkündet, die zum Frieden führt, zum vollkommenen Erlöschen, zur Erleuchtung, so wie sie vom Wohlgegangenen dargelegt wurde. Doch dieser Mensch ist im Schoß der Tiere wiedergeboren worden. Dies ist der zweite ungünstige Zeitpunkt, die unpassende Gelegenheit für das Führen des heiligen Lebens.“

‘‘පුන චපරං…පෙ… පෙත්තිවිසයං උපපන්නො හොති. අයං තතියො අක්ඛණො අසමයො බ්‍රහ්මචරියවාසාය.

„Und weiter, ihr Freunde, ... [Buddha ist erschienen, die Lehre wird verkündet] ... doch dieser Mensch ist im Bereich der hungrigen Geister wiedergeboren worden. Dies ist der dritte ungünstige Zeitpunkt, die unpassende Gelegenheit für das Führen des heiligen Lebens.“

‘‘පුන චපරං…පෙ… අඤ්ඤතරං දීඝායුකං දෙවනිකායං උපපන්නො හොති. අයං චතුත්ථො අක්ඛණො අසමයො බ්‍රහ්මචරියවාසාය.

„Und weiter, ihr Freunde, ... [Buddha ist erschienen, die Lehre wird verkündet] ... doch dieser Mensch ist in einer langlebigen Götterschar wiedergeboren worden. Dies ist der vierte ungünstige Zeitpunkt, die unpassende Gelegenheit für das Führen des heiligen Lebens.“

‘‘පුන චපරං…පෙ… පච්චන්තිමෙසු ජනපදෙසු පච්චාජාතො හොති මිලක්ඛෙසු අවිඤ්ඤාතාරෙසු, යත්ථ නත්ථි ගති භික්ඛූනං භික්ඛුනීනං උපාසකානං උපාසිකානං. අයං පඤ්චමො අක්ඛණො අසමයො බ්‍රහ්මචරියවාසාය.

„Und weiter, ihr Freunde, ... [Buddha ist erschienen, die Lehre wird verkündet] ... doch dieser Mensch ist in den Randgebieten geboren, unter unwissenden Barbaren, wo es keinen Zugang für Mönche, Nonnen, Laienanhänger oder Laienanhängerinnen gibt. Dies ist der fünfte ungünstige Zeitpunkt, die unpassende Gelegenheit für das Führen des heiligen Lebens.“

‘‘පුන චපරං…පෙ… අයඤ්ච පුග්ගලො මජ්ඣිමෙසු ජනපදෙසු පච්චාජාතො හොති, සො ච හොති මිච්ඡාදිට්ඨිකො විපරීතදස්සනො – ‘නත්ථි දින්නං, නත්ථි යිට්ඨං, නත්ථි හුතං, නත්ථි සුකතදුක්කටානං කම්මානං ඵලං විපාකො, නත්ථි අයං ලොකො, නත්ථි පරො ලොකො, නත්ථි මාතා, නත්ථි පිතා, නත්ථි සත්තා ඔපපාතිකා, නත්ථි ලොකෙ සමණබ්‍රාහ්මණා සම්මග්ගතා සම්මාපටිපන්නා යෙ ඉමඤ්ච ලොකං පරඤ්ච ලොකං සයං අභිඤ්ඤා සච්ඡිකත්වා පවෙදෙන්තී’ති. අයං ඡට්ඨො අක්ඛණො අසමයො බ්‍රහ්මචරියවාසාය.

„Und weiter, ihr Freunde, ... [Buddha ist erschienen, die Lehre wird verkündet] ... doch dieser Mensch ist zwar in den zentralen Gebieten geboren, aber er hat eine falsche Anschauung, eine verkehrte Sichtweise: ‚Es gibt kein Geben, kein Opfern, kein Darbringen; es gibt keine Frucht und kein Ergebnis guter oder schlechter Taten; es gibt weder diese Welt noch die jenseitige Welt; es gibt keine Mutter, keinen Vater; es gibt keine spontan geborenen Wesen; es gibt in der Welt keine rechtgewandelten, rechtpraktizierenden Asketen und Brahmanen, welche diese Welt und die jenseitige Welt aus eigener höherer Erkenntnis verwirklicht haben und verkünden.‘ Dies ist der sechste ungünstige Zeitpunkt, die unpassende Gelegenheit für das Führen des heiligen Lebens.“

‘‘පුන චපරං…පෙ… අයඤ්ච පුග්ගලො මජ්ඣිමෙසු ජනපදෙසු පච්චාජාතො හොති, සො ච හොති දුප්පඤ්ඤො ජළො එළමූගො, නප්පටිබලො සුභාසිතදුබ්භාසිතානමත්ථමඤ්ඤාතුං. අයං සත්තමො අක්ඛණො අසමයො බ්‍රහ්මචරියවාසාය.

„Und weiter, ihr Freunde, ... [Buddha ist erschienen, die Lehre wird verkündet] ... doch dieser Mensch ist zwar in den zentralen Gebieten geboren, aber er ist unverständig, dumm, wie taubstumm und unfähig, die Bedeutung des gut oder schlecht Gesagten zu verstehen. Dies ist der siebte ungünstige Zeitpunkt, die unpassende Gelegenheit für das Führen des heiligen Lebens.“

‘‘පුන චපරං…පෙ… අයඤ්ච පුග්ගලො මජ්ඣිමෙසු ජනපදෙසු පච්චාජාතො හොති, සො ච හොති පඤ්ඤවා අජළො අනෙළමූගො, පටිබලො සුභාසිතදුබ්භාසිතානමත්ථමඤ්ඤාතුං. අයං අට්ඨමො අක්ඛණො අසමයො බ්‍රහ්මචරියවාසාය. ඉමෙ අට්ඨ ධම්මා දුප්පටිවිජ්ඣා.

„Und weiter, ihr Freunde, ... [Ein Vollendeter ist nicht in der Welt erschienen, die Lehre wird nicht verkündet] ... doch dieser Mensch ist in den zentralen Gebieten geboren, er ist weise, nicht dumm, nicht wie taubstumm und fähig, die Bedeutung des gut oder schlecht Gesagten zu verstehen. Dies ist der achte ungünstige Zeitpunkt, die unpassende Gelegenheit für das Führen des heiligen Lebens. Diese acht Dinge sind schwer zu durchdringen.“

(ජ) ‘‘කතමෙ අට්ඨ ධම්මා උප්පාදෙතබ්බා? අට්ඨ මහාපුරිසවිතක්කා – අප්පිච්ඡස්සායං ධම්මො, නායං ධම්මො මහිච්ඡස්ස. සන්තුට්ඨස්සායං ධම්මො, නායං ධම්මො අසන්තුට්ඨස්ස. පවිවිත්තස්සායං ධම්මො, නායං ධම්මො සඞ්ගණිකාරාමස්ස. ආරද්ධවීරියස්සායං ධම්මො, නායං ධම්මො කුසීතස්ස. උපට්ඨිතසතිස්සායං ධම්මො, නායං ධම්මො මුට්ඨස්සතිස්ස. සමාහිතස්සායං ධම්මො, නායං ධම්මො අසමාහිතස්ස[Pg.250]. පඤ්ඤවතො අයං ධම්මො, නායං ධම්මො දුප්පඤ්ඤස්ස. නිප්පපඤ්චස්සායං ධම්මො, නායං ධම්මො පපඤ්චාරාමස්සාති ඉමෙ අට්ඨ ධම්මා උප්පාදෙතබ්බා.

(Ja) „Welche acht Dinge sollen hervorgebracht werden? Acht Gedanken eines großen Mannes: Diese Lehre ist für einen, der wenig begehrt, nicht für einen Verlangenden. Diese Lehre ist für einen Zufriedenen, nicht für einen Unzufriedenen. Diese Lehre ist für einen Abgeschiedenen, nicht für einen, der an Gesellschaft Gefallen findet. Diese Lehre ist für einen Energischen, nicht für einen Trägen. Diese Lehre ist für einen achtsam Verweilenden, nicht für einen Unachtsamen. Diese Lehre ist für einen Gesammelten, nicht für einen Unkonzentrierten. Diese Lehre ist für einen Weisen, nicht für einen Unwissenden. Diese Lehre ist für einen, der frei von begrifflicher Vielfalt ist, nicht für einen, der an begrifflicher Vielfalt Gefallen findet. Diese acht Dinge sollen hervorgebracht werden.“

(ඣ) ‘‘කතමෙ අට්ඨ ධම්මා අභිඤ්ඤෙය්‍යා? අට්ඨ අභිභායතනානි – අජ්ඣත්තං රූපසඤ්ඤී එකො බහිද්ධා රූපානි පස්සති පරිත්තානි සුවණ්ණදුබ්බණ්ණානි, ‘තානි අභිභුය්‍ය ජානාමි පස්සාමී’ති – එවංසඤ්ඤී හොති. ඉදං පඨමං අභිභායතනං.

(Jha) „Welche acht Dinge sollen durch höhere Erkenntnis erkannt werden? Acht Stufen der Meisterschaft: Einer nimmt innerlich Formen wahr und sieht äußerlich begrenzte Formen, schöne oder hässliche. Indem er sie meistert, hat er die Wahrnehmung: ‚Ich kenne sie, ich sehe sie.‘ Dies ist die erste Stufe der Meisterschaft.“

‘‘අජ්ඣත්තං රූපසඤ්ඤී එකො බහිද්ධා රූපානි පස්සති අප්පමාණානි සුවණ්ණදුබ්බණ්ණානි, ‘තානි අභිභුය්‍ය ජානාමි පස්සාමී’ති – එවංසඤ්ඤී හොති. ඉදං දුතියං අභිභායතනං.

„Einer nimmt innerlich Formen wahr und sieht äußerlich unermessliche Formen, schöne oder hässliche. Indem er sie meistert, hat er die Wahrnehmung: ‚Ich kenne sie, ich sehe sie.‘ Dies ist die zweite Stufe der Meisterschaft.“

‘‘අජ්ඣත්තං අරූපසඤ්ඤී එකො බහිද්ධා රූපානි පස්සති පරිත්තානි සුවණ්ණදුබ්බණ්ණානි, ‘තානි අභිභුය්‍ය ජානාමි පස්සාමී’ති එවංසඤ්ඤී හොති. ඉදං තතියං අභිභායතනං.

„Einer nimmt innerlich keine Formen wahr und sieht äußerlich begrenzte Formen, schöne oder hässliche. Indem er sie meistert, hat er die Wahrnehmung: ‚Ich kenne sie, ich sehe sie.‘ Dies ist die dritte Stufe der Meisterschaft.“

‘‘අජ්ඣත්තං අරූපසඤ්ඤී එකො බහිද්ධා රූපානි පස්සති අප්පමාණානි සුවණ්ණදුබ්බණ්ණානි, ‘තානි අභිභුය්‍ය ජානාමි පස්සාමී’ති එවංසඤ්ඤී හොති. ඉදං චතුත්ථං අභිභායතනං.

„Einer nimmt innerlich keine Formen wahr und sieht äußerlich unermessliche Formen, schöne oder hässliche. Indem er sie meistert, hat er die Wahrnehmung: ‚Ich kenne sie, ich sehe sie.‘ Dies ist die vierte Stufe der Meisterschaft.“

‘‘අජ්ඣත්තං අරූපසඤ්ඤී එකො බහිද්ධා රූපානි පස්සති නීලානි නීලවණ්ණානි නීලනිදස්සනානි නීලනිභාසානි. සෙය්‍යථාපි නාම උමාපුප්ඵං නීලං නීලවණ්ණං නීලනිදස්සනං නීලනිභාසං. සෙය්‍යථා වා පන තං වත්ථං බාරාණසෙය්‍යකං උභතොභාගවිමට්ඨං නීලං නීලවණ්ණං නීලනිදස්සනං නීලනිභාසං, එවමෙව අජ්ඣත්තං අරූපසඤ්ඤී එකො බහිද්ධා රූපානි පස්සති නීලානි නීලවණ්ණානි නීලනිදස්සනානි නීලනිභාසානි, ‘තානි අභිභුය්‍ය ජානාමි පස්සාමී’ති එවංසඤ්ඤී හොති. ඉදං පඤ්චමං අභිභායතනං.

„Da ist jemand, der innerlich keine Formen wahrnimmt, aber äußerlich Formen sieht, und zwar blaue, von blauer Farbe, blauem Erscheinungsbild, blauem Glanz. Wie etwa die Blüte der Flachspflanze blau ist, von blauer Farbe, blauem Erscheinungsbild, blauem Glanz; oder wie ein Tuch aus Benares, das beidseitig fein geglättet ist, blau ist, von blauer Farbe, blauem Erscheinungsbild, blauem Glanz; ebenso sieht jemand, der innerlich keine Formen wahrnimmt, äußerlich Formen, und zwar blaue, von blauer Farbe, blauem Erscheinungsbild, blauem Glanz, und er ist sich dessen bewusst: ‚Indem ich sie meistere, erkenne ich, sehe ich.‘ Dies ist das fünfte Gebiet der Überlegenheit.“

‘‘අජ්ඣත්තං අරූපසඤ්ඤී එකො බහිද්ධා රූපානි පස්සති පීතානි පීතවණ්ණානි පීතනිදස්සනානි පීතනිභාසානි. සෙය්‍යථාපි නාම කණිකාරපුප්ඵං පීතං පීතවණ්ණං පීතනිදස්සනං පීතනිභාසං. සෙය්‍යථා වා පන තං වත්ථං බාරාණසෙය්‍යකං [Pg.251] උභතොභාගවිමට්ඨං පීතං පීතවණ්ණං පීතනිදස්සනං පීතනිභාසං, එවමෙව අජ්ඣත්තං අරූපසඤ්ඤී එකො බහිද්ධා රූපානි පස්සති පීතානි පීතවණ්ණානි පීතනිදස්සනානි පීතනිභාසානි, ‘තානි අභිභුය්‍ය ජානාමි පස්සාමී’ති එවංසඤ්ඤී හොති. ඉදං ඡට්ඨං අභිභායතනං.

„Da ist jemand, der innerlich keine Formen wahrnimmt, aber äußerlich Formen sieht, und zwar gelbe, von gelber Farbe, gelbem Erscheinungsbild, gelbem Glanz. Wie etwa die Kanikāra-Blüte gelb ist, von gelber Farbe, gelbem Erscheinungsbild, gelbem Glanz; oder wie ein Tuch aus Benares, das beidseitig fein geglättet ist, gelb ist, von gelber Farbe, gelbem Erscheinungsbild, gelbem Glanz; ebenso sieht jemand, der innerlich keine Formen wahrnimmt, äußerlich Formen, und zwar gelbe, von gelber Farbe, gelbem Erscheinungsbild, gelbem Glanz, und er ist sich dessen bewusst: ‚Indem ich sie meistere, erkenne ich, sehe ich.‘ Dies ist das sechste Gebiet der Überlegenheit.“

‘‘අජ්ඣත්තං අරූපසඤ්ඤී එකො බහිද්ධා රූපානි පස්සති ලොහිතකානි ලොහිතකවණ්ණානි ලොහිතකනිදස්සනානි ලොහිතකනිභාසානි. සෙය්‍යථාපි නාම බන්ධුජීවකපුප්ඵං ලොහිතකං ලොහිතකවණ්ණං ලොහිතකනිදස්සනං ලොහිතකනිභාසං, සෙය්‍යථා වා පන තං වත්ථං බාරාණසෙය්‍යකං උභතොභාගවිමට්ඨං ලොහිතකං ලොහිතකවණ්ණං ලොහිතකනිදස්සනං ලොහිතකනිභාසං, එවමෙව අජ්ඣත්තං අරූපසඤ්ඤී එකො බහිද්ධා රූපානි පස්සති ලොහිතකානි ලොහිතකවණ්ණානි ලොහිතකනිදස්සනානි ලොහිතකනිභාසානි, ‘තානි අභිභුය්‍ය ජානාමි පස්සාමී’ති එවංසඤ්ඤී හොති. ඉදං සත්තමං අභිභායතනං.

„Da ist jemand, der innerlich keine Formen wahrnimmt, aber äußerlich Formen sieht, und zwar rote, von roter Farbe, rotem Erscheinungsbild, rotem Glanz. Wie etwa die Bandhujīvaka-Blüte rot ist, von roter Farbe, rotem Erscheinungsbild, rotem Glanz; oder wie ein Tuch aus Benares, das beidseitig fein geglättet ist, rot ist, von roter Farbe, rotem Erscheinungsbild, rotem Glanz; ebenso sieht jemand, der innerlich keine Formen wahrnimmt, äußerlich Formen, und zwar rote, von roter Farbe, rotem Erscheinungsbild, rotem Glanz, und er ist sich dessen bewusst: ‚Indem ich sie meistere, erkenne ich, sehe ich.‘ Dies ist das siebte Gebiet der Überlegenheit.“

‘‘අජ්ඣත්තං අරූපසඤ්ඤී එකො බහිද්ධා රූපානි පස්සති ඔදාතානි ඔදාතවණ්ණානි ඔදාතනිදස්සනානි ඔදාතනිභාසානි. සෙය්‍යථාපි නාම ඔසධිතාරකා ඔදාතා ඔදාතවණ්ණා ඔදාතනිදස්සනා ඔදාතනිභාසා, සෙය්‍යථා වා පන තං වත්ථං බාරාණසෙය්‍යකං උභතොභාගවිමට්ඨං ඔදාතං ඔදාතවණ්ණං ඔදාතනිදස්සනං ඔදාතනිභාසං, එවමෙව අජ්ඣත්තං අරූපසඤ්ඤී එකො බහිද්ධා රූපානි පස්සති ඔදාතානි ඔදාතවණ්ණානි ඔදාතනිදස්සනානි ඔදාතනිභාසානි, ‘තානි අභිභුය්‍ය ජානාමි පස්සාමී’ති එවංසඤ්ඤී හොති. ඉදං අට්ඨමං අභිභායතනං. ඉමෙ අට්ඨ ධම්මා අභිඤ්ඤෙය්‍යා.

„Da ist jemand, der innerlich keine Formen wahrnimmt, aber äußerlich Formen sieht, und zwar weiße, von weißer Farbe, weißem Erscheinungsbild, weißem Glanz. Wie etwa der Morgenstern weiß ist, von weißer Farbe, weißem Erscheinungsbild, weißem Glanz; oder wie ein Tuch aus Benares, das beidseitig fein geglättet ist, weiß ist, von weißer Farbe, weißem Erscheinungsbild, weißem Glanz; ebenso sieht jemand, der innerlich keine Formen wahrnimmt, äußerlich Formen, und zwar weiße, von weißer Farbe, weißem Erscheinungsbild, weißem Glanz, und er ist sich dessen bewusst: ‚Indem ich sie meistere, erkenne ich, sehe ich.‘ Dies ist das achte Gebiet der Überlegenheit. Diese acht Dinge sollen durch höheres Wissen erkannt werden.“

(ඤ) ‘‘කතමෙ අට්ඨ ධම්මා සච්ඡිකාතබ්බා? අට්ඨ විමොක්ඛා – රූපී රූපානි පස්සති. අයං පඨමො විමොක්ඛො.

(Ña) „Welche acht Dinge sollen verwirklicht werden? Die acht Befreiungen: Wer Form besitzt, sieht Formen. Dies ist die erste Befreiung.“

‘‘අජ්ඣත්තං අරූපසඤ්ඤී එකො බහිද්ධා රූපානි පස්සති. අයං දුතියො විමොක්ඛො.

„Wer innerlich keine Formen wahrnimmt, sieht äußerlich Formen. Dies ist die zweite Befreiung.“

‘‘සුභන්තෙව අධිමුත්තො හොති. අයං තතියො විමොක්ඛො.

„Man ist allein auf das Schöne ausgerichtet. Dies ist die dritte Befreiung.“

‘‘සබ්බසො රූපසඤ්ඤානං සමතික්කමා පටිඝසඤ්ඤානං අත්ථඞ්ගමා නානත්තසඤ්ඤානං අමනසිකාරා ‘අනන්තො ආකාසො’ති ආකාසානඤ්චායතනං උපසම්පජ්ජ විහරති. අයං චතුත්ථො විමොක්ඛො.

„Durch das gänzliche Überwinden der Form-Wahrnehmungen, durch das Schwinden der Widerstands-Wahrnehmungen und durch das Nichtbeachten der Vielheits-Wahrnehmungen verweilt man in der Erkenntnis ‚unendlich ist der Raum‘ in der Sphäre der Raumunendlichkeit. Dies ist die vierte Befreiung.“

‘‘සබ්බසො [Pg.252] ආකාසානඤ්චායතනං සමතික්කම්ම ‘අනන්තං විඤ්ඤාණ’න්ති විඤ්ඤාණඤ්චායතනං උපසම්පජ්ජ විහරති. අයං පඤ්චමො විමොක්ඛො.

„Durch das gänzliche Überwinden der Sphäre der Raumunendlichkeit verweilt man in der Erkenntnis ‚unendlich ist das Bewusstsein‘ in der Sphäre der Bewusstseinsunendlichkeit. Dies ist die fünfte Befreiung.“

‘‘සබ්බසො විඤ්ඤාණඤ්චායතනං සමතික්කම්ම ‘නත්ථි කිඤ්චී’ති ආකිඤ්චඤ්ඤායතනං උපසම්පජ්ජ විහරති. අයං ඡට්ඨො විමොක්ඛො.

„Durch das gänzliche Überwinden der Sphäre der Bewusstseinsunendlichkeit verweilt man in der Erkenntnis ‚da ist nichts‘ in der Sphäre der Nichtsheit. Dies ist die sechste Befreiung.“

‘‘සබ්බසො ආකිඤ්චඤ්ඤායතනං සමතික්කම්ම නෙවසඤ්ඤානාසඤ්ඤායතනං උපසම්පජ්ජ විහරති. අයං සත්තමො විමොක්ඛො.

„Durch das gänzliche Überwinden der Sphäre der Nichtsheit verweilt man in der Sphäre der Weder-Wahrnehmung-noch-Nicht-Wahrnehmung. Dies ist die siebte Befreiung.“

‘‘සබ්බසො නෙවසඤ්ඤානාසඤ්ඤායතනං සමතික්කම්ම සඤ්ඤාවෙදයිතනිරොධං උපසම්පජ්ජ විහරති. අයං අට්ඨමො විමොක්ඛො. ඉමෙ අට්ඨ ධම්මා සච්ඡිකාතබ්බා.

„Durch das gänzliche Überwinden der Sphäre der Weder-Wahrnehmung-noch-Nicht-Wahrnehmung verweilt man in der Erreichung des Erlöschens von Wahrnehmung und Empfindung. Dies ist die achte Befreiung. Diese acht Dinge sollen verwirklicht werden.“

‘‘ඉති ඉමෙ අසීති ධම්මා භූතා තච්ඡා තථා අවිතථා අනඤ්ඤථා සම්මා තථාගතෙන අභිසම්බුද්ධා.

„So sind diese achtzig Dinge wirklich, wahrhaftig, so wie sie sind, nicht anders, unverfälscht, vom Tathāgata vollkommen durchschaut.“

නව ධම්මා

Die Neuner-Gruppe

359. ‘‘නව ධම්මා බහුකාරා…පෙ… නව ධම්මා සච්ඡිකාතබ්බා.

359. „Neun Dinge sind von großem Nutzen … (wie zuvor) … neun Dinge sollen verwirklicht werden.“

(ක) ‘‘කතමෙ නව ධම්මා බහුකාරා? නව යොනිසොමනසිකාරමූලකා ධම්මා, යොනිසොමනසිකරොතො පාමොජ්ජං ජායති, පමුදිතස්ස පීති ජායති, පීතිමනස්ස කායො පස්සම්භති, පස්සද්ධකායො සුඛං වෙදෙති, සුඛිනො චිත්තං සමාධියති, සමාහිතෙ චිත්තෙ යථාභූතං ජානාති පස්සති, යථාභූතං ජානං පස්සං නිබ්බින්දති, නිබ්බින්දං විරජ්ජති, විරාගා විමුච්චති. ඉමෙ නව ධම්මා බහුකාරා.

(Ka) „Welche neun Dinge sind von großem Nutzen? Die neun Dinge, die in der weisen Aufmerksamkeit wurzeln: Bei demjenigen, der weise Aufmerksamkeit übt, entsteht Freude; bei dem Freudigen entsteht Verzückung; bei dem, dessen Geist verzückt ist, beruhigt sich der Körper; wer einen beruhigten Körper hat, erfährt Glück; wer glücklich ist, dessen Geist sammelt sich; im gesammelten Geist erkennt und sieht man die Dinge, wie sie wirklich sind; wer erkennt und sieht, wie es wirklich ist, wird ernüchtert; wer ernüchtert ist, wird leidenschaftslos; durch die Leidenschaftslosigkeit wird er befreit. Diese neun Dinge sind von großem Nutzen.“

(ඛ) ‘‘කතමෙ නව ධම්මා භාවෙතබ්බා? නව පාරිසුද්ධිපධානියඞ්ගානි – සීලවිසුද්ධි පාරිසුද්ධිපධානියඞ්ගං, චිත්තවිසුද්ධි පාරිසුද්ධිපධානියඞ්ගං, දිට්ඨිවිසුද්ධි පාරිසුද්ධිපධානියඞ්ගං, කඞ්ඛාවිතරණවිසුද්ධි පාරිසුද්ධිපධානියඞ්ගං, මග්ගාමග්ගඤාණදස්සන – විසුද්ධි පාරිසුද්ධිපධානියඞ්ගං, පටිපදාඤාණදස්සනවිසුද්ධි පාරිසුද්ධිපධානියඞ්ගං, ඤාණදස්සනවිසුද්ධි පාරිසුද්ධිපධානියඞ්ගං, පඤ්ඤාවිසුද්ධි පාරිසුද්ධිපධානියඞ්ගං, විමුත්තිවිසුද්ධි පාරිසුද්ධිපධානියඞ්ගං. ඉමෙ නව ධම්මා භාවෙතබ්බා.

(Kha) „Welche neun Dinge sollen entfaltet werden? Die neun Glieder der Anstrengung zur vollkommenen Läuterung: Das Glied der Anstrengung zur vollkommenen Läuterung der Tugend; das Glied der Anstrengung zur vollkommenen Läuterung des Geistes; das Glied der Anstrengung zur vollkommenen Läuterung der Ansicht; das Glied der Anstrengung zur vollkommenen Läuterung durch Überwindung des Zweifels; das Glied der Anstrengung zur vollkommenen Läuterung durch das Wissen und die Schau dessen, was der Pfad ist und was nicht; das Glied der Anstrengung zur vollkommenen Läuterung durch das Wissen und die Schau des Weges; das Glied der Anstrengung zur vollkommenen Läuterung durch Wissen und Schau; das Glied der Anstrengung zur vollkommenen Läuterung der Weisheit; das Glied der Anstrengung zur vollkommenen Läuterung der Befreiung. Diese neun Dinge sollen entfaltet werden.“

(ග) ‘‘කතමෙ නව ධම්මා පරිඤ්ඤෙය්‍යා? නව සත්තාවාසා – සන්තාවුසො, සත්තා නානත්තකායා නානත්තසඤ්ඤිනො, සෙය්‍යථාපි මනුස්සා එකච්චෙ ච දෙවා එකච්චෙ ච විනිපාතිකා. අයං පඨමො සත්තාවාසො.

(Ga) Welches sind die neun Dinge, die vollkommen zu erkennen sind? Die neun Wohnstätten der Wesen – es gibt, ihr Ehrwürdigen, Wesen mit verschiedenartigen Körpern und verschiedenartigen Wahrnehmungen, wie zum Beispiel die Menschen, einige Götter und einige in niedere Welten Gefallene. Dies ist die erste Wohnstätte der Wesen.

‘‘සන්තාවුසො[Pg.253], සත්තා නානත්තකායා එකත්තසඤ්ඤිනො, සෙය්‍යථාපි දෙවා බ්‍රහ්මකායිකා පඨමාභිනිබ්බත්තා. අයං දුතියො සත්තාවාසො.

Es gibt, ihr Ehrwürdigen, Wesen mit verschiedenartigen Körpern und gleichartigen Wahrnehmungen, wie zum Beispiel die Götter der Brahma-Schar, die zum ersten Mal dort wiedergeboren wurden. Dies ist die zweite Wohnstätte der Wesen.

‘‘සන්තාවුසො, සත්තා එකත්තකායා නානත්තසඤ්ඤිනො, සෙය්‍යථාපි දෙවා ආභස්සරා. අයං තතියො සත්තාවාසො.

Es gibt, ihr Ehrwürdigen, Wesen mit gleichartigen Körpern und verschiedenartigen Wahrnehmungen, wie zum Beispiel die Abhassara-Götter. Dies ist die dritte Wohnstätte der Wesen.

‘‘සන්තාවුසො, සත්තා එකත්තකායා එකත්තසඤ්ඤිනො, සෙය්‍යථාපි දෙවා සුභකිණ්හා. අයං චතුත්ථො සත්තාවාසො.

Es gibt, ihr Ehrwürdigen, Wesen mit gleichartigen Körpern und gleichartigen Wahrnehmungen, wie zum Beispiel die Subhakinha-Götter. Dies ist die vierte Wohnstätte der Wesen.

‘‘සන්තාවුසො, සත්තා අසඤ්ඤිනො අප්පටිසංවෙදිනො, සෙය්‍යථාපි දෙවා අසඤ්ඤසත්තා. අයං පඤ්චමො සත්තාවාසො.

Es gibt, ihr Ehrwürdigen, Wesen ohne Wahrnehmung und ohne Empfindung, wie zum Beispiel die wahrnehmungslosen Götter. Dies ist die fünfte Wohnstätte der Wesen.

‘‘සන්තාවුසො, සත්තා සබ්බසො රූපසඤ්ඤානං සමතික්කමා පටිඝසඤ්ඤානං අත්ථඞ්ගමා නානත්තසඤ්ඤානං අමනසිකාරා ‘අනන්තො ආකාසො’ති ආකාසානඤ්චායතනූපගා. අයං ඡට්ඨො සත්තාවාසො.

Es gibt, ihr Ehrwürdigen, Wesen, die durch das gänzliche Überwinden der Form-Wahrnehmungen, das Verschwinden der Widerstands-Wahrnehmungen und das Nicht-Beachten der Vielheits-Wahrnehmungen mit dem Gedanken 'Unendlich ist der Raum' in das Gebiet der Raumunendlichkeit gelangt sind. Dies ist die sechste Wohnstätte der Wesen.

‘‘සන්තාවුසො, සත්තා සබ්බසො ආකාසානඤ්චායතනං සමතික්කම්ම ‘අනන්තං විඤ්ඤාණ’න්ති විඤ්ඤාණඤ්චායතනූපගා. අයං සත්තමො සත්තාවාසො.

Es gibt, ihr Ehrwürdigen, Wesen, die durch das gänzliche Überwinden des Gebiets der Raumunendlichkeit mit dem Gedanken 'Unendlich ist das Bewusstsein' in das Gebiet der Bewusstseinsunendlichkeit gelangt sind. Dies ist die siebente Wohnstätte der Wesen.

‘‘සන්තාවුසො, සත්තා සබ්බසො විඤ්ඤාණඤ්චායතනං සමතික්කම්ම ‘නත්ථි කිඤ්චී’ති ආකිඤ්චඤ්ඤායතනූපගා. අයං අට්ඨමො සත්තාවාසො.

Es gibt, ihr Ehrwürdigen, Wesen, die durch das gänzliche Überwinden des Gebiets der Bewusstseinsunendlichkeit mit dem Gedanken 'Da ist nichts' in das Gebiet der Nichtsheit gelangt sind. Dies ist die achte Wohnstätte der Wesen.

‘‘සන්තාවුසො, සත්තා සබ්බසො ආකිඤ්චඤ්ඤායතනං සමතික්කම්ම නෙවසඤ්ඤානාසඤ්ඤායතනූපගා. අයං නවමො සත්තාවාසො. ඉමෙ නව ධම්මා පරිඤ්ඤෙය්‍යා.

Es gibt, ihr Ehrwürdigen, Wesen, die durch das gänzliche Überwinden des Gebiets der Nichtsheit in das Gebiet von Weder-Wahrnehmung-noch-Nichtwahrnehmung gelangt sind. Dies ist die neunte Wohnstätte der Wesen. Diese neun Dinge sind vollkommen zu erkennen.

(ඝ) ‘‘කතමෙ නව ධම්මා පහාතබ්බා? නව තණ්හාමූලකා ධම්මා – තණ්හං පටිච්ච පරියෙසනා, පරියෙසනං පටිච්ච ලාභො, ලාභං පටිච්ච විනිච්ඡයො, විනිච්ඡයං පටිච්ච ඡන්දරාගො, ඡන්දරාගං පටිච්ච අජ්ඣොසානං, අජ්ඣොසානං පටිච්ච පරිග්ගහො, පරිග්ගහං පටිච්ච මච්ඡරියං, මච්ඡරියං පටිච්ච ආරක්ඛො, ආරක්ඛාධිකරණං දණ්ඩාදානසත්ථාදානකලහවිග්ගහවිවාදතුවංතුවංපෙසුඤ්ඤමුසාවාදා අනෙකෙ පාපකා අකුසලා ධම්මා සම්භවන්ති. ඉමෙ නව ධම්මා පහාතබ්බා.

(Gha) Welches sind die neun Dinge, die aufzugeben sind? Die neun im Begehren wurzelnden Dinge – aufgrund von Begehren entsteht Suchen; aufgrund von Suchen entsteht Gewinn; aufgrund von Gewinn entsteht Entscheidung; aufgrund von Entscheidung entsteht leidenschaftliches Verlangen; aufgrund von leidenschaftlichem Verlangen entsteht Verhaftetsein; aufgrund von Verhaftetsein entsteht Besitzergreifung; aufgrund von Besitzergreifung entsteht Geiz; aufgrund von Geiz entsteht Bewachung; und aufgrund der Bewachung als Ursache entstehen das Ergreifen von Stöcken und Waffen, Streit, Zank, Hader, beleidigende Worte, Verleumdung und Lüge – viele böse, unheilsame Dinge entstehen. Diese neun Dinge sind aufzugeben.

(ඞ) ‘‘කතමෙ [Pg.254] නව ධම්මා හානභාගියා? නව ආඝාතවත්ථූනි – ‘අනත්ථං මෙ අචරී’ති ආඝාතං බන්ධති, ‘අනත්ථං මෙ චරතී’ති ආඝාතං බන්ධති, ‘අනත්ථං මෙ චරිස්සතී’ති ආඝාතං බන්ධති; ‘පියස්ස මෙ මනාපස්ස අනත්ථං අචරී’ති ආඝාතං බන්ධති…පෙ… ‘අනත්ථං චරතී’ති ආඝාතං බන්ධති…පෙ… ‘අනත්ථං චරිස්සතී’ති ආඝාතං බන්ධති; ‘අප්පියස්ස මෙ අමනාපස්ස අත්ථං අචරී’ති ආඝාතං බන්ධති…පෙ… ‘අත්ථං චරතී’ති ආඝාතං බන්ධති…පෙ… ‘අත්ථං චරිස්සතී’ති ආඝාතං බන්ධති. ඉමෙ නව ධම්මා හානභාගියා.

(Ṅa) Welches sind die neun Dinge, die zum Verfall führen? Die neun Anlässe für Groll – 'Er hat mir Schaden zugefügt', so hegt man Groll; 'Er fügt mir Schaden zu', so hegt man Groll; 'Er wird mir Schaden zufügen', so hegt man Groll. 'Er hat einer mir lieben und angenehmen Person Schaden zugefügt' ... 'Er fügt ihr Schaden zu' ... 'Er wird ihr Schaden zufügen', so hegt man Groll. 'Er hat einer mir unlieben und unangenehmen Person Nutzen gebracht' ... 'Er bringt ihr Nutzen' ... 'Er wird ihr Nutzen bringen', so hegt man Groll. Diese neun Dinge führen zum Verfall.

(ච) ‘‘කතමෙ නව ධම්මා විසෙසභාගියා? නව ආඝාතපටිවිනයා – ‘අනත්ථං මෙ අචරි, තං කුතෙත්ථ ලබ්භා’ති ආඝාතං පටිවිනෙති; ‘අනත්ථං මෙ චරති, තං කුතෙත්ථ ලබ්භා’ති ආඝාතං පටිවිනෙති; ‘අනත්ථං මෙ චරිස්සති, තං කුතෙත්ථ ලබ්භා’ති ආඝාතං පටිවිනෙති; ‘පියස්ස මෙ මනාපස්ස අනත්ථං අචරි…පෙ… අනත්ථං චරති…පෙ… අනත්ථං චරිස්සති, තං කුතෙත්ථ ලබ්භා’ති ආඝාතං පටිවිනෙති; ‘අප්පියස්ස මෙ අමනාපස්ස අත්ථං අචරි…පෙ… අත්ථං චරති…පෙ… අත්ථං චරිස්සති, තං කුතෙත්ථ ලබ්භා’ති ආඝාතං පටිවිනෙති. ඉමෙ නව ධම්මා විසෙසභාගියා.

(Ca) Welches sind die neun Dinge, die zur Unterscheidung führen? Die neun Arten der Überwindung von Groll – 'Er hat mir Schaden zugefügt; wie könnte das in diesem Fall anders sein?', so überwindet man den Groll; 'Er fügt mir Schaden zu; wie könnte das anders sein?' ... 'Er wird mir Schaden zufügen; wie könnte das anders sein?', so überwindet man den Groll. 'Er hat einer mir lieben und angenehmen Person Schaden zugefügt ... fügt ihr Schaden zu ... wird ihr Schaden zufügen; wie könnte das anders sein?', so überwindet man den Groll. 'Er hat einer mir unlieben und unangenehmen Person Nutzen gebracht ... bringt ihr Nutzen ... wird ihr Nutzen bringen; wie könnte das anders sein?', so überwindet man den Groll. Diese neun Dinge führen zur Unterscheidung.

(ඡ) ‘‘කතමෙ නව ධම්මා දුප්පටිවිජ්ඣා? නව නානත්තා – ධාතුනානත්තං පටිච්ච උප්පජ්ජති ඵස්සනානත්තං, ඵස්සනානත්තං පටිච්ච උප්පජ්ජති වෙදනානානත්තං, වෙදනානානත්තං පටිච්ච උප්පජ්ජති සඤ්ඤානානත්තං, සඤ්ඤානානත්තං පටිච්ච උප්පජ්ජති සඞ්කප්පනානත්තං, සඞ්කප්පනානත්තං පටිච්ච උප්පජ්ජති ඡන්දනානත්තං, ඡන්දනානත්තං පටිච්ච උප්පජ්ජති පරිළාහනානත්තං, පරිළාහනානත්තං පටිච්ච උප්පජ්ජති පරියෙසනානානත්තං, පරියෙසනානානත්තං පටිච්ච උප්පජ්ජති ලාභනානත්තං. ඉමෙ නව ධම්මා දුප්පටිවිජ්ඣා.

(Cha) Welches sind die neun Dinge, die schwer zu durchdringen sind? Die neun Arten der Verschiedenheit – aufgrund der Verschiedenheit der Elemente entsteht die Verschiedenheit der Berührung; aufgrund der Verschiedenheit der Berührung entsteht die Verschiedenheit der Empfindung; aufgrund der Verschiedenheit der Empfindung entsteht die Verschiedenheit der Wahrnehmung; aufgrund der Verschiedenheit der Wahrnehmung entsteht die Verschiedenheit der Absicht; aufgrund der Verschiedenheit der Absicht entsteht die Verschiedenheit des Wunsches; aufgrund der Verschiedenheit des Wunsches entsteht die Verschiedenheit des brennenden Verlangens; aufgrund der Verschiedenheit des brennenden Verlangens entsteht die Verschiedenheit des Suchens; aufgrund der Verschiedenheit des Suchens entsteht die Verschiedenheit des Gewinns. Diese neun Dinge sind schwer zu durchdringen.

(ජ) ‘‘කතමෙ නව ධම්මා උප්පාදෙතබ්බා? නව සඤ්ඤා – අසුභසඤ්ඤා, මරණසඤ්ඤා, ආහාරෙපටිකූලසඤ්ඤා, සබ්බලොකෙඅනභිරතිසඤ්ඤා, අනිච්චසඤ්ඤා, අනිච්චෙ දුක්ඛසඤ්ඤා, දුක්ඛෙ අනත්තසඤ්ඤා, පහානසඤ්ඤා, විරාගසඤ්ඤා. ඉමෙ නව ධම්මා උප්පාදෙතබ්බා.

(Ja) Welches sind die neun Dinge, die hervorzubringen sind? Die neun Wahrnehmungen – die Wahrnehmung des Unschönen, die Wahrnehmung des Todes, die Wahrnehmung der Widerwärtigkeit der Nahrung, die Wahrnehmung der Freudlosigkeit an der ganzen Welt, die Wahrnehmung der Unbeständigkeit, die Wahrnehmung des Leidens im Unbeständigen, die Wahrnehmung des Nicht-Selbst im Leiden, die Wahrnehmung des Aufgebens, die Wahrnehmung der Leidenschaftslosigkeit. Diese neun Dinge sind hervorzubringen.

(ඣ) ‘‘කතමෙ නව ධම්මා අභිඤ්ඤෙය්‍යා? නව අනුපුබ්බවිහාරා – ඉධාවුසො, භික්ඛු විවිච්චෙව කාමෙහි විවිච්ච අකුසලෙහි ධම්මෙහි සවිතක්කං සවිචාරං විවෙකජං [Pg.255] පීතිසුඛං පඨමං ඣානං උපසම්පජ්ජ විහරති. විතක්කවිචාරානං වූපසමා…පෙ… දුතියං ඣානං උපසම්පජ්ජ විහරති. පීතියා ච විරාගා …පෙ… තතියං ඣානං උපසම්පජ්ජ විහරති. සුඛස්ස ච පහානා…පෙ… චතුත්ථං ඣානං උපසම්පජ්ජ විහරති. සබ්බසො රූපසඤ්ඤානං සමතික්කමා…පෙ… ආකාසානඤ්චායතනං උපසම්පජ්ජ විහරති. සබ්බසො ආකාසානඤ්චායතනං සමතික්කම්ම ‘අනන්තං විඤ්ඤාණ’න්ති විඤ්ඤාණඤ්චායතනං උපසම්පජ්ජ විහරති. සබ්බසො විඤ්ඤාණඤ්චායතනං සමතික්කම්ම ‘නත්ථි කිඤ්චී’ති ආකිඤ්චඤ්ඤායතනං උපසම්පජ්ජ විහරති. සබ්බසො ආකිඤ්චඤ්ඤායතනං සමතික්කම්ම නෙවසඤ්ඤානාසඤ්ඤායතනං උපසම්පජ්ජ විහරති. සබ්බසො නෙවසඤ්ඤානාසඤ්ඤායතනං සමතික්කම්ම සඤ්ඤාවෙදයිතනිරොධං උපසම්පජ්ජ විහරති. ඉමෙ නව ධම්මා අභිඤ්ඤෙය්‍යා.

Welche neun Dinge müssen durch höhere Geisteskraft erkannt werden? Die neun stufenweisen Verweilzustände. Hier, Freunde, tritt ein Mönch, ganz abgeschieden von den Sinnesvergnügen, abgeschieden von unheilsamen Zuständen, in die erste Vertiefung ein, die mit Gedankenfassung und diskursivem Denken verbunden ist, aus der Abgeschiedenheit geboren und von Entzücken und Glück erfüllt, und verweilt darin. Mit dem Stillwerden von Gedankenfassung und diskursivem Denken... tritt er in die zweite Vertiefung ein. Durch das Verblassen des Entzückens... tritt er in die dritte Vertiefung ein. Durch das Aufgeben von Glück... tritt er in die vierte Vertiefung ein. Durch das völlige Überwinden der Formvorstellungen... tritt er in das Gebiet der Raumunendlichkeit ein. Durch das völlige Überwinden des Gebiets der Raumunendlichkeit, mit der Wahrnehmung 'Das Bewusstsein ist unendlich', tritt er in das Gebiet der Bewusstseinsunendlichkeit ein. Durch das völlige Überwinden des Gebiets der Bewusstseinsunendlichkeit, mit der Wahrnehmung 'Da ist nichts', tritt er in das Gebiet der Nichtsheit ein. Durch das völlige Überwinden des Gebiets der Nichtsheit tritt er in das Gebiet der Weder-Wahrnehmung-noch-Nicht-Wahrnehmung ein. Durch das völlige Überwinden des Gebiets der Weder-Wahrnehmung-noch-Nicht-Wahrnehmung tritt er in das Erlöschen von Wahrnehmung und Empfindung ein und verweilt darin. Diese neun Dinge müssen durch höhere Geisteskraft erkannt werden.

(ඤ) ‘‘කතමෙ නව ධම්මා සච්ඡිකාතබ්බා? නව අනුපුබ්බනිරොධා – පඨමං ඣානං සමාපන්නස්ස කාමසඤ්ඤා නිරුද්ධා හොති, දුතියං ඣානං සමාපන්නස්ස විතක්කවිචාරා නිරුද්ධා හොන්ති, තතියං ඣානං සමාපන්නස්ස පීති නිරුද්ධා හොති, චතුත්ථං ඣානං සමාපන්නස්ස අස්සාසපස්සාස්සා නිරුද්ධා හොන්ති, ආකාසානඤ්චායතනං සමාපන්නස්ස රූපසඤ්ඤා නිරුද්ධා හොති, විඤ්ඤාණඤ්චායතනං සමාපන්නස්ස ආකාසානඤ්චායතනසඤ්ඤා නිරුද්ධා හොති, ආකිඤ්චඤ්ඤායතනං සමාපන්නස්ස විඤ්ඤාණඤ්චායතනසඤ්ඤා නිරුද්ධා හොති, නෙවසඤ්ඤානාසඤ්ඤායතනං සමාපන්නස්ස ආකිඤ්චඤ්ඤායතනසඤ්ඤා නිරුද්ධා හොති, සඤ්ඤාවෙදයිතනිරොධං සමාපන්නස්ස සඤ්ඤා ච වෙදනා ච නිරුද්ධා හොන්ති. ඉමෙ නව ධම්මා සච්ඡිකාතබ්බා.

Welche neun Dinge müssen verwirklicht werden? Die neun stufenweisen Erlöschungszustände. Bei einem, der in die erste Vertiefung eingetreten ist, ist die Sinneswahrnehmung erloschen. Bei einem, der in die zweite Vertiefung eingetreten ist, sind Gedankenfassung und diskursives Denken erloschen. Bei einem, der in die dritte Vertiefung eingetreten ist, ist das Entzücken erloschen. Bei einem, der in die vierte Vertiefung eingetreten ist, sind Einatmung und Ausatmung erloschen. Bei einem, der in das Gebiet der Raumunendlichkeit eingetreten ist, sind die Formvorstellungen erloschen. Bei einem, der in das Gebiet der Bewusstseinsunendlichkeit eingetreten ist, ist die Wahrnehmung des Gebiets der Raumunendlichkeit erloschen. Bei einem, der in das Gebiet der Nichtsheit eingetreten ist, ist die Wahrnehmung des Gebiets der Bewusstseinsunendlichkeit erloschen. Bei einem, der in das Gebiet der Weder-Wahrnehmung-noch-Nicht-Wahrnehmung eingetreten ist, ist die Wahrnehmung des Gebiets der Nichtsheit erloschen. Bei einem, der in das Erlöschen von Wahrnehmung und Empfindung eingetreten ist, sind sowohl Wahrnehmung als auch Empfindung erloschen. Diese neun Dinge müssen verwirklicht werden.

‘‘ඉති ඉමෙ නවුති ධම්මා භූතා තච්ඡා තථා අවිතථා අනඤ්ඤථා සම්මා තථාගතෙන අභිසම්බුද්ධා.

So sind diese neunzig Dinge wahr, real, so wie sie sind, unfehlbar, nicht anders und vom Tathāgata vollkommen durchschaut worden.

දස ධම්මා

Zehner-Abschnitt

360. ‘‘දස ධම්මා බහුකාරා…පෙ… දස ධම්මා සච්ඡිකාතබ්බා.

360. Zehn Dinge sind von großem Nutzen... (bis) ...zehn Dinge müssen verwirklicht werden.

(ක) ‘‘කතමෙ දස ධම්මා බහුකාරා? දස නාථකරණාධම්මා – ඉධාවුසො, භික්ඛු සීලවා හොති, පාතිමොක්ඛසංවරසංවුතො විහරති ආචාරගොචරසම්පන්නො, අණුමත්තෙසු වජ්ජෙසු භයදස්සාවී සමාදාය සික්ඛති සික්ඛාපදෙසු, යංපාවුසො, භික්ඛු සීලවා හොති…පෙ… සික්ඛති සික්ඛාපදෙසු. අයම්පි ධම්මො නාථකරණො.

Welche zehn Dinge sind von großem Nutzen? Die zehn Schirm gewährenden Eigenschaften. Hier, Freunde, ist ein Mönch tugendhaft; er lebt gezügelt durch die Zügelung der Ordenssatzung, ist vollkommen in seinem Verhalten und Wandel, sieht Gefahr selbst in geringfügigen Vergehen und übt sich gewissenhaft in den Übungsregeln. Da ein Mönch nun tugendhaft ist... und sich in den Übungsregeln übt, ist auch dies eine Eigenschaft, die Schirm gewährt.

‘‘පුන [Pg.256] චපරං, ආවුසො, භික්ඛු බහුස්සුතො …පෙ… දිට්ඨියා සුප්පටිවිද්ධා, යංපාවුසො, භික්ඛු බහුස්සුතො…පෙ… අයම්පි ධම්මො නාථකරණො.

Ferner, Freunde, ist ein Mönch vielwissend... mit Einsicht wohl durchdrungen. Da ein Mönch nun vielwissend ist... ist auch dies eine Eigenschaft, die Schirm gewährt.

‘‘පුන චපරං, ආවුසො, භික්ඛු කල්‍යාණමිත්තො හොති කල්‍යාණසහායො කල්‍යාණසම්පවඞ්කො. යංපාවුසො, භික්ඛු…පෙ… කල්‍යාණසම්පවඞ්කො. අයම්පි ධම්මො නාථකරණො.

Ferner, Freunde, ist ein Mönch ein edler Freund, ein edler Gefährte, ein edler Genosse. Da ein Mönch... ein edler Genosse ist, ist auch dies eine Eigenschaft, die Schirm gewährt.

‘‘පුන චපරං, ආවුසො, භික්ඛු සුවචො හොති සොවචස්සකරණෙහි ධම්මෙහි සමන්නාගතො, ඛමො පදක්ඛිණග්ගාහී අනුසාසනිං. යංපාවුසො, භික්ඛු…පෙ… අනුසාසනිං. අයම්පි ධම්මො නාථකරණො.

Ferner, Freunde, ist ein Mönch folgsam und mit Eigenschaften ausgestattet, die ihn folgsam machen; er ist geduldig und nimmt Belehrungen ehrerbietig an. Da ein Mönch... Belehrungen annimmt, ist auch dies eine Eigenschaft, die Schirm gewährt.

‘‘පුන චපරං, ආවුසො, භික්ඛු යානි තානි සබ්‍රහ්මචාරීනං උච්චාවචානි කිංකරණීයානි තත්ථ දක්ඛො හොති අනලසො තත්‍රුපායාය වීමංසාය සමන්නාගතො, අලං කාතුං, අලං සංවිධාතුං. යංපාවුසො, භික්ඛු…පෙ… අලං සංවිධාතුං. අයම්පි ධම්මො නාථකරණො.

Ferner, Freunde, ist ein Mönch bei all den verschiedenen Aufgaben, die für seine Gefährten im heiligen Wandel anfallen, geschickt und unermüdlich; er ist mit einer prüfenden Weisheit hinsichtlich der Mittel dazu ausgestattet, fähig, sie auszuführen, und fähig, sie zu organisieren. Da ein Mönch... fähig ist, sie zu organisieren, ist auch dies eine Eigenschaft, die Schirm gewährt.

‘‘පුන චපරං, ආවුසො, භික්ඛු ධම්මකාමො හොති පියසමුදාහාරො අභිධම්මෙ අභිවිනයෙ උළාරපාමොජ්ජො. යංපාවුසො, භික්ඛු…පෙ… උළාරපාමොජ්ජො. අයම්පි ධම්මො නාථකරණො.

Ferner, Freunde, ist ein Mönch ein Liebhaber der Lehre, angenehm in seiner Rede und empfindet hohe Freude an der Höheren Lehre (Abhidhamma) und der Höheren Disziplin (Abhivinaya). Da ein Mönch... hohe Freude empfindet, ist auch dies eine Eigenschaft, die Schirm gewährt.

‘‘පුන චපරං, ආවුසො, භික්ඛු සන්තුට්ඨො හොති ඉතරීතරෙහි චීවරපිණ්ඩපාතසෙනාසනගිලානප්පච්චයභෙසජ්ජපරික්ඛාරෙහි. යංපාවුසො, භික්ඛු …පෙ… අයම්පි ධම්මො නාථකරණො.

Ferner, Freunde, ist ein Mönch genügsam mit jedwedem Gewand, Almosenspeise, Lagerstatt und Arzneimitteln für Kranke. Da ein Mönch... damit genügsam ist, ist auch dies eine Eigenschaft, die Schirm gewährt.

‘‘පුන චපරං, ආවුසො, භික්ඛු ආරද්ධවීරියො විහරති…පෙ… කුසලෙසු ධම්මෙසු. යංපාවුසො, භික්ඛු…පෙ… අයම්පි ධම්මො නාථකරණො.

Ferner, Freunde, lebt ein Mönch tatkräftig... in heilsamen Dingen. Da ein Mönch... tatkräftig ist, ist auch dies eine Eigenschaft, die Schirm gewährt.

‘‘පුන චපරං, ආවුසො, භික්ඛු සතිමා හොති, පරමෙන සතිනෙපක්කෙන සමන්නාගතො, චිරකතම්පි චිරභාසිතම්පි සරිතා අනුස්සරිතා. යංපාවුසො, භික්ඛු…පෙ… අයම්පි ධම්මො නාථකරණො.

Ferner, Freunde, ist ein Mönch achtsam; er ist mit höchster Achtsamkeit und Besonnenheit ausgestattet und kann sich an das, was vor langer Zeit getan oder gesagt wurde, erinnern und es sich wieder vergegenwärtigen. Da ein Mönch... achtsam ist, ist auch dies eine Eigenschaft, die Schirm gewährt.

‘‘පුන චපරං, ආවුසො, භික්ඛු පඤ්ඤවා හොති උදයත්ථගාමිනියා පඤ්ඤාය සමන්නාගතො, අරියාය නිබ්බෙධිකාය සම්මා දුක්ඛක්ඛයගාමිනියා. යංපාවුසො, භික්ඛු…පෙ… අයම්පි ධම්මො නාථකරණො. ඉමෙ දස ධම්මා බහුකාරා.

Ferner, Freunde, ist ein Mönch weise; er ist mit jener Weisheit ausgestattet, die das Entstehen und Vergehen erkennt, die edel und durchdringend ist und recht zum Ende des Leidens führt. Da ein Mönch... weise ist, ist auch dies eine Eigenschaft, die Schirm gewährt. Diese zehn Dinge sind von großem Nutzen.

(ඛ) ‘‘කතමෙ [Pg.257] දස ධම්මා භාවෙතබ්බා? දස කසිණායතනානි – පථවීකසිණමෙකො සඤ්ජානාති උද්ධං අධො තිරියං අද්වයං අප්පමාණං. ආපොකසිණමෙකො සඤ්ජානාති…පෙ… තෙජොකසිණමෙකො සඤ්ජානාති… වායොකසිණමෙකො සඤ්ජානාති… නීලකසිණමෙකො සඤ්ජානාති… පීතකසිණමෙකො සඤ්ජානාති… ලොහිතකසිණමෙකො සඤ්ජානාති… ඔදාතකසිණමෙකො සඤ්ජානාති… ආකාසකසිණමෙකො සඤ්ජානාති… විඤ්ඤාණකසිණමෙකො සඤ්ජානාති උද්ධං අධො තිරියං අද්වයං අප්පමාණං. ඉමෙ දස ධම්මා භාවෙතබ්බා.

Welche zehn Dinge müssen entfaltet werden? Die zehn Kasina-Bereiche. Da nimmt einer das Erdkasina wahr, nach oben, nach unten, querüber, ungeteilt, unermesslich. Einer nimmt das Wasserkasina wahr... das Feuerkasina wahr... das Windkasina wahr... das blaue Kasina wahr... das gelbe Kasina wahr... das rote Kasina wahr... das weiße Kasina wahr... das Raumkasina wahr... einer nimmt das Bewusstseinskasina wahr, nach oben, nach unten, querüber, ungeteilt, unermesslich. Diese zehn Dinge müssen entfaltet werden.

(ග) ‘‘කතමෙ දස ධම්මා පරිඤ්ඤෙය්‍යා? දසායතනානි – චක්ඛායතනං, රූපායතනං, සොතායතනං, සද්දායතනං, ඝානායතනං, ගන්ධායතනං, ජිව්හායතනං, රසායතනං, කායායතනං, ඵොට්ඨබ්බායතනං. ඉමෙ දස ධම්මා පරිඤ්ඤෙය්‍යා.

Welches sind die zehn Dinge, die vollkommen zu verstehen sind? Die zehn Sinnesgrundlagen: die Sehgrundlage, die Formgrundlage, die Hörgrundlage, die Klanggrundlage, die Riechgrundlage, die Geruchsgrundlage, die Geschmacksgrundlage, die Saftgrundlage, die Körpergrundlage und die Tastgrundlage. Diese zehn Dinge sind vollkommen zu verstehen.

(ඝ) ‘‘කතමෙ දස ධම්මා පහාතබ්බා? දස මිච්ඡත්තා – මිච්ඡාදිට්ඨි, මිච්ඡාසඞ්කප්පො, මිච්ඡාවාචා, මිච්ඡාකම්මන්තො, මිච්ඡාආජීවො, මිච්ඡාවායාමො, මිච්ඡාසති, මිච්ඡාසමාධි, මිච්ඡාඤාණං, මිච්ඡාවිමුත්ති. ඉමෙ දස ධම්මා පහාතබ්බා.

Welches sind die zehn Dinge, die aufzugeben sind? Die zehn Falschheiten: falsche Ansicht, falsche Gesinnung, falsche Rede, falsches Handeln, falscher Lebenserwerb, falsches Streben, falsche Achtsamkeit, falsche Sammlung, falsches Wissen und falsche Befreiung. Diese zehn Dinge sind aufzugeben.

(ඞ) ‘‘කතමෙ දස ධම්මා හානභාගියා? දස අකුසලකම්මපථා – පාණාතිපාතො, අදින්නාදානං, කාමෙසුමිච්ඡාචාරො, මුසාවාදො, පිසුණා වාචා, ඵරුසා වාචා, සම්ඵප්පලාපො, අභිජ්ඣා, බ්‍යාපාදො, මිච්ඡාදිට්ඨි. ඉමෙ දස ධම්මා හානභාගියා.

Welches sind die zehn Dinge, die zum Verfall führen? Die zehn unheilsamen Wirkungswege: Töten von Lebewesen, Nehmen von Nichtgegebenem, sexuelle Fehltritte, Lügen, gehässige Rede, raue Rede, leeres Geschwätz, Habsucht, Übelwollen und falsche Ansicht. Diese zehn Dinge führen zum Verfall.

(ච) ‘‘කතමෙ දස ධම්මා විසෙසභාගියා? දස කුසලකම්මපථා – පාණාතිපාතා වෙරමණී, අදින්නාදානා වෙරමණී, කාමෙසුමිච්ඡාචාරා වෙරමණී, මුසාවාදා වෙරමණී, පිසුණාය වාචාය වෙරමණී, ඵරුසාය වාචාය වෙරමණී, සම්ඵප්පලාපා වෙරමණී, අනභිජ්ඣා, අබ්‍යාපාදො, සම්මාදිට්ඨි. ඉමෙ දස ධම්මා විසෙසභාගියා.

Welches sind die zehn Dinge, die zum Fortschritt führen? Die zehn heilsamen Wirkungswege: Unterlassung des Tötens von Lebewesen, Unterlassung des Nehmens von Nichtgegebenem, Unterlassung von sexuellen Fehltritten, Unterlassung des Lügens, Unterlassung von gehässiger Rede, Unterlassung von rauer Rede, Unterlassung von leerem Geschwätz, Wunschlosigkeit, Nicht-Übelwollen und rechte Ansicht. Diese zehn Dinge führen zum Fortschritt.

(ඡ) ‘‘කතමෙ දස ධම්මා දුප්පටිවිජ්ඣා? දස අරියවාසා – ඉධාවුසො, භික්ඛු පඤ්චඞ්ගවිප්පහීනො හොති, ඡළඞ්ගසමන්නාගතො, එකාරක්ඛො, චතුරාපස්සෙනො, පණුන්නපච්චෙකසච්චො, සමවයසට්ඨෙසනො, අනාවිලසඞ්කප්පො, පස්සද්ධකායසඞ්ඛාරො, සුවිමුත්තචිත්තො, සුවිමුත්තපඤ්ඤො.

Welches sind die zehn Dinge, die schwer zu durchdringen sind? Die zehn Wohnstätten der Edlen: Hier, ihr Freunde, ist ein Mönch einer, der die fünf Glieder abgelegt hat, der mit den sechs Gliedern ausgestattet ist, der einen einzigen Schutz hat, der vierfache Zufluchten hat, der die vielfältigen Einzelwahrheiten beiseite geräumt hat, der alle Suchen vollkommen aufgegeben hat, dessen Absichten ungetrübt sind, dessen körperliche Gestaltungen beruhigt sind, dessen Geist wohlbefreit ist und dessen Weisheit wohlbefreit ist.

‘‘කථඤ්චාවුසො[Pg.258], භික්ඛු පඤ්චඞ්ගවිප්පහීනො හොති? ඉධාවුසො, භික්ඛුනො කාමච්ඡන්දො පහීනො හොති, බ්‍යාපාදො පහීනො හොති, ථිනමිද්ධං පහීනං හොති, උද්ධච්චකුක්කුච්චං පහීනං හොති, විචිකිච්ඡා පහීනා හොති. එවං ඛො, ආවුසො, භික්ඛු පඤ්චඞ්ගවිප්පහීනො හොති.

Und wie, ihr Freunde, ist ein Mönch einer, der die fünf Glieder abgelegt hat? Hier, ihr Freunde, hat ein Mönch das Verlangen nach Sinneslust abgelegt, hat Übelwollen abgelegt, hat Starrheit und Mattheit abgelegt, hat Aufgeregtheit und Gewissensunruhe abgelegt und hat Zweifel abgelegt. So, ihr Freunde, ist ein Mönch einer, der die fünf Glieder abgelegt hat.

‘‘කථඤ්චාවුසො, භික්ඛු ඡළඞ්ගසමන්නාගතො හොති? ඉධාවුසො, භික්ඛු චක්ඛුනා රූපං දිස්වා නෙව සුමනො හොති න දුම්මනො, උපෙක්ඛකො විහරති සතො සම්පජානො. සොතෙන සද්දං සුත්වා…පෙ… ඝානෙන ගන්ධං ඝායිත්වා… ජිව්හාය රසං සායිත්වා… කායෙන ඵොට්ඨබ්බං ඵුසිත්වා… මනසා ධම්මං විඤ්ඤාය නෙව සුමනො හොති න දුම්මනො, උපෙක්ඛකො විහරති සතො සම්පජානො. එවං ඛො, ආවුසො, භික්ඛු ඡළඞ්ගසමන්නාගතො හොති.

Und wie, ihr Freunde, ist ein Mönch einer, der mit den sechs Gliedern ausgestattet ist? Hier, ihr Freunde, ist ein Mönch, wenn er mit dem Auge eine Form sieht, weder erfreut noch betrübt; er verweilt gleichmütig, achtsam und wissensklar. Wenn er mit dem Ohr einen Klang hört ... mit der Nase einen Geruch riecht ... mit der Zunge einen Geschmack schmeckt ... mit dem Körper eine Berührung tastet ... mit dem Geist ein Geistesobjekt erkennt, ist er weder erfreut noch betrübt; er verweilt gleichmütig, achtsam und wissensklar. So, ihr Freunde, ist ein Mönch einer, der mit den sechs Gliedern ausgestattet ist.

‘‘කථඤ්චාවුසො, භික්ඛු එකාරක්ඛො හොති? ඉධාවුසො, භික්ඛු සතාරක්ඛෙන චෙතසා සමන්නාගතො හොති. එවං ඛො, ආවුසො, භික්ඛු එකාරක්ඛො හොති.

Und wie, ihr Freunde, ist ein Mönch einer, der einen einzigen Schutz hat? Hier, ihr Freunde, ist ein Mönch mit einem durch Achtsamkeit geschützten Geist ausgestattet. So, ihr Freunde, ist ein Mönch einer, der einen einzigen Schutz hat.

‘‘කථඤ්චාවුසො, භික්ඛු චතුරාපස්සෙනො හොති? ඉධාවුසො, භික්ඛු සඞ්ඛායෙකං පටිසෙවති, සඞ්ඛායෙකං අධිවාසෙති, සඞ්ඛායෙකං පරිවජ්ජෙති, සඞ්ඛායෙකං විනොදෙති. එවං ඛො, ආවුසො, භික්ඛු චතුරාපස්සෙනො හොති.

Und wie, ihr Freunde, ist ein Mönch einer, der vierfache Zufluchten hat? Hier, ihr Freunde, gebraucht ein Mönch nach reiflicher Überlegung das eine, erträgt nach reiflicher Überlegung das andere, meidet nach reiflicher Überlegung ein Weiteres und vertreibt nach reiflicher Überlegung ein Viertes. So, ihr Freunde, ist ein Mönch einer, der vierfache Zufluchten hat.

‘‘කථඤ්චාවුසො, භික්ඛු පණුන්නපච්චෙකසච්චො හොති? ඉධාවුසො, භික්ඛුනො යානි තානි පුථුසමණබ්‍රාහ්මණානං පුථුපච්චෙකසච්චානි, සබ්බානි තානි නුන්නානි හොන්ති පණුන්නානි චත්තානි වන්තානි මුත්තානි පහීනානි පටිනිස්සට්ඨානි. එවං ඛො, ආවුසො, භික්ඛු පණුන්නපච්චෙකසච්චො හොති.

Und wie, ihr Freunde, ist ein Mönch einer, der die vielfältigen Einzelwahrheiten beiseite geräumt hat? Hier, ihr Freunde, sind für einen Mönch all jene vielfältigen Einzelwahrheiten der vielen Asketen und Brahmanen entfernt, vollkommen beiseite geräumt, aufgegeben, ausgeworfen, losgelassen, verlassen und zur Ruhe gebracht worden. So, ihr Freunde, ist ein Mönch einer, der die vielfältigen Einzelwahrheiten beiseite geräumt hat.

‘‘කථඤ්චාවුසො, භික්ඛු සමවයසට්ඨෙසනො හොති? ඉධාවුසො, භික්ඛුනො කාමෙසනා පහීනා හොති, භවෙසනා පහීනා හොති, බ්‍රහ්මචරියෙසනා පටිප්පස්සද්ධා. එවං ඛො, ආවුසො, භික්ඛු සමවයසට්ඨෙසනො හොති.

Und wie, ihr Freunde, ist ein Mönch einer, der alle Suchen vollkommen aufgegeben hat? Hier, ihr Freunde, ist für einen Mönch die Suche nach Sinneslust aufgegeben, die Suche nach Werden aufgegeben und die Suche nach einem heiligen Leben zur Ruhe gekommen. So, ihr Freunde, ist ein Mönch einer, der alle Suchen vollkommen aufgegeben hat.

‘‘කථඤ්චාවුසො[Pg.259], භික්ඛු අනාවිලසඞ්කප්පා හොති? ඉධාවුසො, භික්ඛුනො කාමසඞ්කප්පො පහීනො හොති, බ්‍යාපාදසඞ්කප්පො පහීනො හොති, විහිංසාසඞ්කප්පො පහීනො හොති. එවං ඛො, ආවුසො, භික්ඛු අනාවිලසඞ්කප්පො හොති.

Und wie, ihr Freunde, ist ein Mönch einer, dessen Absichten ungetrübt sind? Hier, ihr Freunde, hat ein Mönch die Absicht auf Sinneslust abgelegt, hat die Absicht auf Übelwollen abgelegt und hat die Absicht auf Schädigung abgelegt. So, ihr Freunde, ist ein Mönch einer, dessen Absichten ungetrübt sind.

‘‘කථඤ්චාවුසො, භික්ඛු පස්සද්ධකායසඞ්ඛාරො හොති? ඉධාවුසො, භික්ඛු සුඛස්ස ච පහානා දුක්ඛස්ස ච පහානා පුබ්බෙව සොමනස්සදොමනස්සානං අත්ථඞ්ගමා අදුක්ඛමසුඛං උපෙක්ඛාසතිපාරිසුද්ධිං චතුත්ථං ඣානං උපසම්පජ්ජ විහරති. එවං ඛො, ආවුසො, භික්ඛු පස්සද්ධකායසඞ්ඛාරො හොති.

Und wie, ihr Freunde, ist ein Mönch einer, dessen körperliche Gestaltungen beruhigt sind? Hier, ihr Freunde, verweilt ein Mönch, indem er durch das Aufgeben von Glück und Leid und durch das schon frühere Verschwinden von Freude und Trübsal die vierte Schauung erreicht, die weder leidvoll noch freudvoll ist und die durch die Reinheit der Achtsamkeit durch Gleichmut gekennzeichnet ist. So, ihr Freunde, ist ein Mönch einer, dessen körperliche Gestaltungen beruhigt sind.

‘‘කථඤ්චාවුසො, භික්ඛු සුවිමුත්තචිත්තො හොති? ඉධාවුසො, භික්ඛුනො රාගා චිත්තං විමුත්තං හොති, දොසා චිත්තං විමුත්තං හොති, මොහා චිත්තං විමුත්තං හොති. එවං ඛො, ආවුසො, භික්ඛු සුවිමුත්තචිත්තො හොති.

Und wie, ihr Freunde, ist ein Mönch einer, dessen Geist wohlbefreit ist? Hier, ihr Freunde, ist der Geist eines Mönches von Gier befreit, der Geist ist von Hass befreit und der Geist ist von Verblendung befreit. So, ihr Freunde, ist ein Mönch einer, dessen Geist wohlbefreit ist.

‘‘කථඤ්චාවුසො, භික්ඛු සුවිමුත්තපඤ්ඤො හොති? ඉධාවුසො, භික්ඛු ‘රාගො මෙ පහීනො උච්ඡින්නමූලො තාලාවත්ථුකතො අනභාවංකතො ආයතිං අනුප්පාදධම්මො’ති පජානාති. ‘දොසො මෙ පහීනො…පෙ… ආයතිං අනුප්පාදධම්මො’ති පජානාති. ‘මොහො මෙ පහීනො …පෙ… ආයතිං අනුප්පාදධම්මො’ති පජානාති. එවං ඛො, ආවුසො, භික්ඛු සුවිමුත්තපඤ්ඤො හොති. ඉමෙ දස ධම්මා දුප්පටිවිජ්ඣා.

Und wie, ihr Freunde, ist ein Mönch einer, dessen Weisheit wohlbefreit ist? Hier, ihr Freunde, erkennt ein Mönch: 'Gier ist in mir aufgegeben, an der Wurzel abgeschnitten, wie ein entwurzelter Palmstumpf gemacht, dem Nichtsein anheimgegeben, ihrer Natur nach so, dass sie künftig nicht mehr entsteht.' Er erkennt: 'Hass ist in mir aufgegeben ... künftig nicht mehr entsteht.' Er erkennt: 'Verblendung ist in mir aufgegeben ... künftig nicht mehr entsteht.' So, ihr Freunde, ist ein Mönch einer, dessen Weisheit wohlbefreit ist. Diese zehn Dinge sind schwer zu durchdringen.

(ජ) ‘‘කතමෙ දස ධම්මා උප්පාදෙතබ්බා? දස සඤ්ඤා – අසුභසඤ්ඤා, මරණසඤ්ඤා, ආහාරෙපටිකූලසඤ්ඤා, සබ්බලොකෙඅනභිරතිසඤ්ඤා, අනිච්චසඤ්ඤා, අනිච්චෙ දුක්ඛසඤ්ඤා, දුක්ඛෙ අනත්තසඤ්ඤා, පහානසඤ්ඤා, විරාගසඤ්ඤා, නිරොධසඤ්ඤා. ඉමෙ දස ධම්මා උප්පාදෙතබ්බා.

Welches sind die zehn Dinge, die zu entfalten sind? Die zehn Wahrnehmungen: die Wahrnehmung des Unschönen, die Wahrnehmung des Todes, die Wahrnehmung der Widerwärtigkeit der Nahrung, die Wahrnehmung der Unlust an der ganzen Welt, die Wahrnehmung der Vergänglichkeit, die Wahrnehmung des Leidens im Vergänglichen, die Wahrnehmung des Nicht-Selbst im Leiden, die Wahrnehmung des Aufgebens, die Wahrnehmung der Leidenschaftslosigkeit und die Wahrnehmung des Aufhörens. Diese zehn Dinge sind zu entfalten.

(ඣ) ‘‘කතමෙ දස ධම්මා අභිඤ්ඤෙය්‍යා? දස නිජ්ජරවත්ථූනි – සම්මාදිට්ඨිස්ස මිච්ඡාදිට්ඨි නිජ්ජිණ්ණා හොති. යෙ ච මිච්ඡාදිට්ඨිපච්චයා අනෙකෙ පාපකා අකුසලා ධම්මා සම්භවන්ති, තෙ චස්ස නිජ්ජිණ්ණා හොන්ති. සම්මාසඞ්කප්පස්ස මිච්ඡාසඞ්කප්පො…පෙ… සම්මාවාචස්ස මිච්ඡාවාචා… සම්මාකම්මන්තස්ස මිච්ඡාකම්මන්තො… සම්මාආජීවස්ස මිච්ඡාආජීවො… සම්මාවායාමස්ස මිච්ඡාවායාමො… සම්මාසතිස්ස මිච්ඡාසති… සම්මාසමාධිස්ස මිච්ඡාසමාධි… සම්මාඤාණස්ස මිච්ඡාඤාණං නිජ්ජිණ්ණං හොති. සම්මාවිමුත්තිස්ස මිච්ඡාවිමුත්ති [Pg.260] නිජ්ජිණ්ණා හොති. යෙ ච මිච්ඡාවිමුත්තිපච්චයා අනෙකෙ පාපකා අකුසලා ධම්මා සම්භවන්ති, තෙ චස්ස නිජ්ජිණ්ණා හොන්ති. ඉමෙ දස ධම්මා අභිඤ්ඤෙය්‍යා.

(j) Welche zehn Dinge sind durch direktes Wissen zu erkennen? Die zehn Grundlagen der Abnutzung (der Verunreinigungen): Bei einem, der rechte Ansicht hat, ist die falsche Ansicht vergangen. Und welche verschiedenen bösen, unheilsamen Dinge aufgrund der falschen Ansicht entstehen, diese sind bei ihm ebenfalls vergangen. Bei einem, der rechte Gesinnung hat, ist die falsche Gesinnung... (usw. wie oben)... bei einem, der rechte Rede hat, ist die falsche Rede... bei einem, der rechtes Handeln hat, ist das falsche Handeln... bei einem, der rechten Lebensunterhalt hat, ist der falsche Lebensunterhalt... bei einem, der rechte Anstrengung hat, ist die falsche Anstrengung... bei einem, der rechte Achtsamkeit hat, ist die falsche Achtsamkeit... bei einem, der rechte Sammlung hat, ist die falsche Sammlung... bei einem, der rechtes Wissen hat, ist das falsche Wissen vergangen. Bei einem, der rechte Befreiung hat, ist die falsche Befreiung vergangen. Und welche verschiedenen bösen, unheilsamen Dinge aufgrund der falschen Befreiung entstehen, diese sind bei ihm ebenfalls vergangen. Diese zehn Dinge sind durch direktes Wissen zu erkennen.

(ඤ) ‘‘කතමෙ දස ධම්මා සච්ඡිකාතබ්බා? දස අසෙක්ඛා ධම්මා – අසෙක්ඛා සම්මාදිට්ඨි, අසෙක්ඛො සම්මාසඞ්කප්පො, අසෙක්ඛා සම්මාවාචා, අසෙක්ඛො සම්මාකම්මන්තො, අසෙක්ඛො සම්මාආජීවො, අසෙක්ඛො සම්මාවායාමො, අසෙක්ඛා සම්මාසති, අසෙක්ඛො සම්මාසමාධි, අසෙක්ඛං සම්මාඤාණං, අසෙක්ඛා සම්මාවිමුත්ති. ඉමෙ දස ධම්මා සච්ඡිකාතබ්බා.

(ñ) Welche zehn Dinge sind zu verwirklichen? Die zehn Eigenschaften eines Unauszubildenden (Arahants): Die rechte Ansicht eines Unauszubildenden, die rechte Gesinnung eines Unauszubildenden, die rechte Rede eines Unauszubildenden, das rechte Handeln eines Unauszubildenden, der rechte Lebensunterhalt eines Unauszubildenden, die rechte Anstrengung eines Unauszubildenden, die rechte Achtsamkeit eines Unauszubildenden, die rechte Sammlung eines Unauszubildenden, das rechte Wissen eines Unauszubildenden, die rechte Befreiung eines Unauszubildenden. Diese zehn Dinge sind zu verwirklichen.

‘‘ඉති ඉමෙ සතධම්මා භූතා තච්ඡා තථා අවිතථා අනඤ්ඤථා සම්මා තථාගතෙන අභිසම්බුද්ධා’’ති. ඉදමවොචායස්මා සාරිපුත්තො. අත්තමනා තෙ භික්ඛූ ආයස්මතො සාරිපුත්තස්ස භාසිතං අභිනන්දුන්ති.

So sind diese hundert Dinge wahr, real, so wie sie sind, nicht unzutreffend, nicht andersartig, vom Tathagata vollkommen durchschaut. Dies sagte der ehrwürdige Sāriputta. Die Mönche waren zufrieden und erfreuten sich an den Worten des ehrwürdigen Sāriputta.

දසුත්තරසුත්තං නිට්ඨිතං එකාදසමං.

Das Dasuttara Sutta, das elfte, ist abgeschlossen.

පාථිකවග්ගො නිට්ඨිතො.

Die Pāthika-Vagga ist abgeschlossen.

තස්සුද්දානං –

Die Zusammenfassung (Udana) davon lautet:

පාථිකො ච උදුම්බරං, චක්කවත්ති අග්ගඤ්ඤකං;

සම්පසාදනපාසාදං, මහාපුරිසලක්ඛණං.

Das Pāthika- und das Udumbarika-Sutta, das Cakkavatti- und das Aggañña-Sutta; das Sampasādanīya- und das Pāsādika-Sutta sowie das Mahāpurisalakkhaṇa-Sutta.

සිඞ්ගාලාටානාටියකං, සඞ්ගීති ච දසුත්තරං;

එකාදසහි සුත්තෙහි, පාථිකවග්ගොති වුච්චති.

Das Siṅgāla- und das Āṭānāṭiya-Sutta, das Saṅgīti- und das Dasuttara-Sutta. Aufgrund dieser elf Suttas wird dieses Buch die Pāthika-Vagga genannt.

පාථිකවග්ගපාළි නිට්ඨිතා.

Der Pali-Text der Pāthika-Vagga ist abgeschlossen.

තීහි වග්ගෙහි පටිමණ්ඩිතො සකලො

Geschmückt mit drei Büchern (Vaggas), ist die gesamte

දීඝනිකායො සමත්තො.

Dīgha-Nikāya hiermit vollendet.